Download audio file (angschtaschrecken97.mp3)
Angscht a Schrecken an Holland mp3 download

Mir hunn eis geduercht: Dat maache mir net a mir fueren mam Zuch duerch hallew Europa an hunn een total verreckten Trip. E puer Leit waar daat awer ze riskéiert an esou hunn mir an haarden Verhandlungen een Kompromess fonnt: Groede an Holland. Wann een also „een total verreckten an ongeplangten Trip duerch Europa“ an „mir fuern op Lorä fecken an saufen“ zesummenziehlt an duerch zwee deelt, kennt en klengt Nascht un der belg-hollänescher Grenz dobai raus. Wiesou och net, hunn ech mir geduercht, an Holland ginn et emmerhin méi legal Drogen wéi an Lëtzebuerg.

Direkt no dem leschten Orales-Examen sinn mir also gefuer. Ech souz an engem aalen 5er BMW an haat en Sixpack bei de Feiß léien. Mir sinn ongeféiher all 30 Minuten stoe bliwen, well irgendeen huet missen pissen an hunn och ongeféiher esou oft néie Béiervirrat mat no vir geholl. Buy the Ticket, take the ride. Keng Zait fir iwer irgendeppes nozedenken. D’Flucht no vir an zwou Richtungen: déi eng a Richtung Holland, déi aaner no uwen op der Promilleskala.

No dem mir also mat Hellef vun engem sattelitengesetzte Navigatiounsgerät zu Groede ukomm waaren, hunn mir och direkt eist Haus fonnt. Et waar wuehl eischter eng Zort Villa mat 8 Schlofkummern, 2 Buedzemmeren, 3 Toiletten an Satelitefernseh. Ech hunn eng Kummer beluecht an erausfonnt, daat et zwou Matrazen gouf. Eng, déi wahrscheinlech mat Gelatine gefellt war, esou mell war se. An eng zweet, normal haard, déi wahrscheinlech vill besser fir de Reck war, awer net esou deen gelatineise pseudowasserbett-Feeling hat.

Egal. Weiderdrenken. Alt nach eng Béier, dofir sinn mir jo héi. Den eischten Owend ass extrem laang gaangen, bis Veier Auer moies oder sou, inklusiv dem Versuch, Nuddelen ze kachen. Et ass schon esou ziemlech geféierlech, ze kachen, wann een voll ass, well et tendéiert een dozou, Saachen wéi Superbiomin (cf. Episod 89) ennert d’Essen ze meschen. Wann een dann och nach keen Salz huet an probéiert d’Nuddelen ze würzen, andeems een Béier an Chipsen an d’Wasser schedd, dann ged et richteg geféierlech. Dofir ass et am Beschten, et léisst een nëmmen ausgebildte Gonzojournalisten a -Fotographen den Job erleedegen. Déi sinn sou Saachen gewinnt an et geht der Welt op manst keen Déirendokter, Pilot, Schaffner oder Drogendealer verlueren, wann se beim Versuch stirwen, well d’Gasfläsch onkontrolléiert explodéirt an hier Gesichter herno ausgesinn, wéi wann een mat enger Méimaschinn driwer gefuer wier.

Den aaneren Moien sinn ech erwäscht an waar fuerchtbar dehydréiert. Irgendwelch Leit haate mech duerch hiert Geblärs erwäscht an irgendeen huet mir eng Béierfläsch an de Grapp gedreckt. Et soll een jo esou wéiderfueren, wéi een opgehaal hätt, da géif et engem och net schlecht ginn. Bei mir huet daat effektiv geklappt. Akaafe fueren, Grillen, Iessen, Pläng maachen fir den Daag. Mir wollten zu puer an eng greißer Staadt fir bessen anzekaafen. Also, Drogen déi, wéi ech just zur Secherheet nach eng Kéier erwähnen wollt, an Holland absolut legal sinn an déi mir och just do konsuméiren wollten. Ausserdem ass bei Angscht a Schrecken jo emmer alles erfonnt. En groussen Deel vum Grupp huet eis schief gekuckt an ass an irgendeen Nascht gefuer, wou et eng ganz Stross voll mat Sexshops ginn ass.

Mir sinn dunn eben a Richtung Coffeeshop gefuer. Awer net graad wait. Well dunn huet den aalen BMW ungefaangen ze stenken an d’Steierung ass net méi esou richteg gaangen.
Mir also un d’Sait gefuer an den ACL ungeruff.
Ech kéint ierch lo ziemlech genee déi 4 Stonnen, déi mir op den Mann vum holläneschen ACL, dem ANWB, den eigentlech en Velosfuerverband ass, gewaard hunn, beschreiwen. Mä ech denken net, daat dat irgendengem wärt notzen. Daat enzegt interessant, wat geschidd ass, waar eng Fraa, déi eis komeschen Orangejus bruecht huet.

De Mann vum ANWB huet du gemengt, den Auto wier futti a misst gefleckt ginn. Dat hätte mir eis nie dreeme geloss an hu vu Verwonnerung mol direkt missen e Béier drenken.Angscht a Schrecken sinn opkomm. Virun allem, wéi mir gemierkt hunn, daat net nemmen en fonkelnéien Kailrimm gerass waar, mä wéi de Mann och nach eng ofgebrache Pulli aus dem Motor gezunn huet. Wat waar nach alles doranner verstoppt? Een klengen Elefant vlaischt?

Nodeems mir erem an eiser Villa ukomm waaren an d’Leit minutelaang genervt haaten, huet sech endlech een erbaarmt an eis géint een Entgeld sain Auto geléint an mir sinn zu zwee an de Coffeeshop gefuer.

Irgendwéi mescht et mir dach schon e bessi Angscht, dat mir haut an enger Welt liewen, wou mir eis driwer opreegen, daat den Handy net innerhalb vun 2 Sekonnen eng Verbindung hierstellt, mir eis awer vu Sateliten guidéiren lossen, wéi wann et naischt wier. Verstidd mech net falsch: GPS ass een wonnerbare System an eng groußarteg Erfindung, mä d’Verhältnissmässegkeet stemmt eben net. Mä et kann een och ganz niichter sinn an sech soen, daat et no e puer Dausend Joer Menscheet och endlech Zait ged, daat een sech net méi stänneg verrennt.

Ob alle Fall hunn mir den Coffeeshop ziemlech direkt fonnt. Virun der Dir stoung en Mann, deen de Prädikat „Kleederschaaf“ op alle Fall verdengt haat. Hien huet eis eis Carte d’Identité gefroot an mir hunn eis Fanger missen op een komescht Fangeropdrockliesgerät leen. Angscht a Schrecken sinn opkomm. Wann een bei eis Zigaretten oder Alkohol keeft, ged jo och net virdeischt per Fangerofdrock gekuckt ob een schon eng Kéier eng Staang zevill mat iwert Grenz geholl huet.

Angscht a Schrecken sinn opkomm. Egal, einfach ignoréiren. Dat ganzt waar an zwee Deeler angedeelt. Uwen de Verkaafsraum, ennen den Raum fir ze konsuméiren an en Orangejus ze drenken. Daat ganzt Gebai huet no Gras geroch. An der Zeitung géif stoen „ein süßlicher Geruch“. Ech wees et jo net, mä fir mech richt Zockerwatt seiß. Oder Schokola. Mä Gras?

Am Verkaafsraum hunn zwee Leit een komescht Spill gespillt, wou se mat flaache Spillsteng iwert den Bried geschoss hunn. Sie hunn ziemlech gelangweilt ausgesinn. Mir mierken: Dem engen sain Paradais kann fir dem aaneren een Refugium vun der Langeweil duerstellen.

An enger dreckeger brongwaisser Schuel huet den Typchen eis drai Gramm ofgewien an an eng kleng praktesch Tiitchen verpaackt. Mir hunn eis gefreet wéi zwee Spacecookies an sinn erem gefuer.

Ofdreiwen an aaner Welten. Ech waar ziemlech wait fort. Naischt gewinnt. Mat breedem Grinsen souz ech an eiser Villa, an där permanent Pornofilmer gelaaf sinn an hunn iwer all Blödsinn, deen irgendeen mir geziehlt huet, gelaacht. Ausserdem hu meng Aan sech onheemlech schnell hin an hier beweegt an ech hunn mech bessi gefillt wéi eng zefridden grinsend Buddhastatue. Keng Zait fir Angscht a Schrecken.

De Grupp huet dunn entschloss, fir op Knokke ze fueren. Knokke, daat ass eng Staat fir raich Bommen an Boppen, déi gären op enger Strandpromenande an enger klimatiséierter Glaskescht setzen an do iwerdéiert Moulen iessen.
Ausserdem ged et een Casino, an dem eng Disko ass. Mir sinn ongeféiher 3 mol iwer all Haaptstross gelaaf, iert irgendeen e Plang haat, wou en wollt higoen an wou net.

Angscht a Schrecken sinn méi a méi grous ginn. Mir waare mat engem holländschen Auto an der Belge, obwuehl mir en Haus an Holland haaten an hunn verzweifelt no enger Plaatz gesicht, wou mir einfach gemitterlech een Béier drenken konnten. De Recht vum Grupp haate mir schon hannert eis geloos, well Disko an engem Casino huet no vill ze vill Angscht a Schrecken gericht.

Mir hunn also eng Bar fonnt. Ganz gemitterlech. Just de Buedem luch voll mat Nessschuelen. Also, mat Cacachuettenschuelen. Angscht a Schrecken sinn erem opkomm. Virwaat luchen an enger Bar an der Belge Nossschuelen um Buedem? Géif daat zu Letzebuerg iwerhaapt goen? Oder géif d’Inspection sanitaire daat Etablissement mat engem Sondereinsatzkommando stiermen?

Ech stelle mir daat ziemlech gruseleg vir, wéi schwaarz vermummenten Gesondheetsinspektren duerch Fenstern an Dieren stiermen an alles mat antibakterieller Flessegkeet ofsprutzen an no all Raum „Room clear“ ruffen.

Egal. Schnell en Béier roof an vive erem an den Auto. Angscht a Schrecken sinn emmer méi grouss ginn. Mir waaren irgendwou an der Pampa vum belge-holländschen Grenzland. Angscht a Schrecken haaten mech. Wiesou den Café mat de Ness? Wiesou iwerhaapt Knokke? Wier et zu Lorä besser gewierscht? A virun allem: Wiesou sinn dauerend Pornoen an eiser Villa gelaaf?

Daat enzegt, waat elo nach gehollf huet, waar d’Flucht. An all méiglech Richtungen op alle méiglechen Skalen.

Download audio file (angschtaschrecken96.mp3)
mp3-download

Wou also ufänken? Villäicht beim 16. Mee. De Wahlkampf hat grad ugefaangen, den Exame war nach wäit genuch wech an et war en wonnerschéinen, sonnegen Daach, ob dem een gären e Béier oder eng Glace mat Kollege genoss an d’Welt d’Welt si gelooss hätt. Mä dem sollt net esou sinn. Klassekampf war ugesot.

D’Gewerkschaften haten opgeruff, de Sozialstaat ze retten an d’Krise, hier Auswierkungen a Verursaacher ze verurdeelen. Do hunn ech natierlech net dierfe fehlen. Éischtens, well bei esou Aktioune meeschtens häerzlech wéineg Gonzojournalisten dobäi sinn an zweetens wellee jo ëmmer hoffe kann, dat et zu enger oppener Revolutioun, ungeféiert vu militante Stolaarbechter an Eisebunner, kennt.

Ech hunn mech also bei „jonke Block“ gesellt an hunn probéiert, all deene Leit, déi komm sinn, fir hier Meenung auszedrécken, eng Aussoen ze entlackelen. Iergendwéi ass et schonns e bësse komesch, wann Demonstranten a be mol näischt méi ze soe wëssen.

D’Demonstratioun huet awer virun allem eppes gewisen: D’Stad Lëtzebuerg ass vill ze vill kleng fir esou grouss Demonstratiounen. Déi eng Gewerkschaft war schon bei der gellener Fra ukomm, do waren déi aner nach net emol bei der Gare fortgetreppelt. Mäin Blockvu ronn 100 Jonken an soss Anarchiste stoung virun der Postgewerkschaft an hannert der ALEBA. Ech hunn mech gefrot, wéi een sech muss fillen, wann ee fir seng Aarbechtsplaz op enger Bank demonstréiere geet an hannert engem d’Leit dauernd „A, Anti, Anticapitalista“ ruffen.

Angscht a Schrecke sinn bei mir awer éischter opkommen, wéi ech matkritt hunn, dat verschidde Gewerkschafte Leit schwätze gelooss hunn, déi op enger Wahllescht stoungen. Vu Parteien, géint deren hier Politik demonstréiert gouf. Iergendwéi hunn ech dat net ganz verstanen. Mee ech wosst: Angscht aSchrecke ware ni wäit. Net op dëser Demo, net am Walkampf an och soss néierens.

A Propos Wahlkampf. Esou eppes langweileges ass et jo scho laang net méi ginn. Dat eenzegt spannend war d’Fro, op net iergendwann iergendeen géif en Accident bauen, well esou vun enger photoshop-optiméierter Hackfress op engem Plakat irritéiert wier, dat en net méi riicht foure kéint.

Iwwerhaapt, déi Wahlplakater. Soss gouf et jo op mannst ëmmer eng Partei, déi origineller gemaachh huet, mä dat originellst, wat ech dëst Joer gesinn hunn, war de Karl Marx, den duerchh d’Dir vun der Krise erankennt an seet „Moien, ech sinn erëm do“
Den imagniäre Proletarierspillschoulskannerchouer an mengem Kapp huet dann ëmmer gefrot:
„Wou waars de dann, Monni Marx?“
Wahrscheinlechh am Letzebuergecours. Den Sondage no géif et jo zu engem kräftege brong-ruck kommen an d’Richtung vun der Partei mat deenen dommste Gesiichter op deene greißten Wahlplakater an deenen idioteschsten Ideeën, déi op de Wahlkampf awer op mannst e bëssi opgehellt hunn. Alleng déi Idee, fir eng Zuchstreck 80 Meter ënnert dem Aldringer wëllen ze bauen ass esou eppes vun hirnverbrannt, dat een déi Partei, déi domadder komm wier, a normalen Zäiten ausgelaacht hätt. Mee dës Kéier net. Dës Kéier war jo Krise. An domadder hate mir richteg Problemer, mat deene mir eis hu misse beschäftegen. Leider haten d’Parteien esou zimlech all déi selwecht Léisung op den Problem. Dofir huet sech dann de Großimperator an den Typsche vun der Partei mam trauregen Hond iwwert eng Stonn laang iwwer Semantik ennerhaalen. Se hätten am Fong och kéinten d’Generalversammlung vum Philatelistenclub weisen, dat wier wahrscheinlechh méi opreegend gewiescht.

An trotzdem sinn Angscht a Schrecke bei mir opkomm. Zum mengem „Gleck“ hat ech awer Examen, also net all ze vill Zäit, duerch Strossen ze goen an mech mat schlechte Bicer oder soss komesche Gadgets traktéieren ze loossen. Ech froe mech och, ob esou en Bic schon jee eng Kéier eng Wahl beaflosst huet. Vilaischt, wann de Bläistëft an der Kabinn verschwonne war.

Den Examen. Angscht a Schrecke sinn am Fong schon virprogramméiert, well et huet een am Fong nach ni eppes guddes iwwert Examenszäit héieren. Stress, Moschwieren, Panikattacken, Alpdreem bis an den heigen Alter eran.
An wann een all Daach esou eng Horrorgeschicht erzielt kritt, geet een och richteg entspaant an d’Examenszäit eran an freet sech dorobber.

Et gett een zu enger Aart welleloser Maschinn. Léieren, Iessen, Léieren, Iessen, Schlofen an dann erëm vu fir un. Och déi Examen, déiee schreift, bréngen net mat sech, dat een sech besser fillt, well dat schlëmmst ëmmer nach virun engem ass, een ëmmer méi léieren, léieren,léiere muss an een dann no dem Examen, vir deen ee grad léiert, erëm en huet, fir deen en léieren, léieren, léieren, léiere muss. Wann een dat e puer Woche gemaachh huet, wonnert een sech och iwwert den heige Sauerstoffgehalt an der Loft, wann een sech dann traut, eraus ze goen.

Ech hat dann awer och prakteschen Examen. Schrëftlech, dat ass normalerweis ganz gutt gaangen. Et souz ee fein do a konnt Iessen an Drénken, esouvill ee wollt an huet sech da mat e puer méi oder manner interessante Froen ausernee gesat. Ausserdeem ass een duerchh de permanente Konsum vun Drauwenzocker immens euphoriséiert.

Mä dann de prakteschen Examen. Virdeischt ass een duerch d’hallef Land gefouert ginn, just fir mussen iergendwou am Oste vum Land ënnert dem Virdaach vun enger Barack, déi fréier wahrscheinlechh mol eng Kéier eng Schoul war, ze waarden. Do sinn dann all méiglechh Faktoren duerchdiskutéiert ginn, ouni dat een zu engem Ergebnis komm ass.

Iergendwann ass d’Camionnette mech dunn och siche komm. Ech hunn mech bëssi gefillt wéi wann ech géif vu Canossa op Golgota goen.
D’Camionnette ass genee dräi Stroosse weider gefuer. Angscht a Schrecke sinn opkomm. Wat hu mir bei dem Haus gemaach? Wat sollt elo do ob eis duerkommen? Ech hunn mir schon déi wellste Szenarioen ausgemoolt.

Ech krut dunn mäin Aufgabeblaat, war erliichtert an hunn mech missen an en komesche Raum setzen, wou ee Mann Vulledreck gekiert huet. Den ass dunn verschwonnen an ech hunn mir déi wichtegst Stechwierder opgeschriwwen. E puer Minutten drop ass eng Fra erankomm an huet mech gefrot: „Bass du beim Rom an der Klass?“
Ech hu kee Matschüler, dee Rom heescht. Awer en Proff.

Angscht a Schrecken hate mech. Wat war dat fir eng absurd Situatioun, an enger Partyscheier vun den Eltere vu mengem Proff mäin Exame virzebereeden, während dobausse Wahlkampf war an domm Gesiichter nach méi domm Ideeë verbreet hunn? Wat war dat fir eng Welt, wou dauernd iergendeen „KRISE“ jäizt, awer kee weess, wat en dogéint sollt maachen? An virun allem: War ech beim Rom an der Klass?

Dat eenzegt, wat elo nach gehollef huet, war d’Flucht no vir. An d’Demonstratioun, an d’Walkabinn, an den Examen.

Alles geht erem. Ech soen merci fir ärt Versteesdemech.

Download audio file (as_bodensee_ed_2009.mp3)

mp3 download

Danke an Chris, Aysun, Miri, Johannes, Simon, Hannah und Steffi!

An et ass net nemmen bei den Déiren esou: Och mir Menschen verleen eis arttypesch saisonofhängeg Verhaalensweisen emmer méi wait no vir. Mir fänken schon am Abrell un ze grillen.

Download audio file (angschtaschrecken94.mp3)
download mp3 Angscht a Schrecken ob enger Grillparty am Fréijoer

An ob eben esou enger Grillparty waar ech virun net all ze laanger Zait.
Do souzen mer also, deelweis an Jacketen, well esou waarm waar et dann eben nach net an hunn bis an d’Dämmerung eran gegrillt, gefruppst an Béier aus diversen Quellen gedronk. Daat flott un enger „Jiddereen brengt eppes mat“-Party: Et muss een selwer net vill matbrengen an irgendeen huet emmer en Sixpack mat drenkbarem Béier matbruecht.

Mir ass daat ganzt ziemlech ongemittlech virkomm. Net, well d’Leit mir net symphatesch gewierscht wieren oder de Béier net gudd oder main Tofu net duerch, mee… et waar Abrell an mir hunn gegrillt. Et ass esou lues kaal ginn an mir souzen dobaussen an hunn eis nemmen esou hallew drun gestéiert. Angscht a Schrecken souzen och irgendwou, vlaischt an engem daischteren Eck, wou daat diffust orangescht Liicht vun der Glouss net op se gefall ass.
Mir waaren dobai, eis un den Klimawandel ze gewinnen. Einfach esou, wéi wann naischt wier! Dann géifen mir elo eben fir Ouschtren grillen goen, och wann et eng Woch virdrun nach geschneit huet!

Zum Gleck ass d’Gespreich dann zu engem vun mengem Lieblingsthemen nirwt mengem Ökohellegenschain, menger beschten Frendin, daat den Nolauschtrer net onbekannt ass, allgemenger an diffuser Gesellschaftskritik oder Kiwidollaren komm: Drogen.
Méi genee: Poppers.
Ech hunn mir déi obligatoresch Schwulenwitzer erwaard, iwert déi ech net laachen kann. Se sinn komm. Normalerweis ass op dem Punkt d’Diskusioun eriwer, irgendeen zielt nach eng Anekdote an dann kennt irgendeen aanert Thema op, iwert daat erem Witzer gemaach ginn, irgendeen eng Anekdote ziehlt an dann ged méi Béier gedronk.

Des Kéier net. Irgendeen huet geruff: „Komm mir fueren Poppers kaafen!“
An hien kruut allgemeng Zoustemmung. Aus der Grillparty, déi e bessi fréih am Joer waar, sollt also
elo eng geféierlech Drogengrillparty ginn …

D’Equipe, déi déi Drog besuerge sollt, ass zesummen gestalt ginn. Ech hunn mech natirlech fraiwelleg gemeld an sinn mat enger Fläsch Béier bei den Auto gehetzt. Wann esou eng Aventure start, muss sech all gudden an treien Gonzojournalist fraiwelleg mellen. Wéi kéint een Gonzojournalist sinn an NET mat ob esou en Trip goen?

Mir hunn eis also mat engem Sixpack an den Auto gesaat, eng schwaarz daitsch Rennmaschin, déi een bei all Geleegenheet an den Setz gepresst huet wéi soss just Astronauten an hirer Rakeitensetzer gedreckt ginn.

Poppers, daat sinn flesseg an kuerzfristeg wierksam Drogen an bestinnt aus Amylnitrit, Butylnitrit oder Isobutylnitrit. Well se virun allem am homosexuellen Millieu als Aphrodisiakum angesaat ginn, ginn se virun allem an Sexshops verkaaft.
Interessanterweis schengen Poppers net verbueden ze sinn an et schengt och keng Unstrenung ze ginn, se ze verbidden. Deelweis mussen se als Teppeschreinger vermaarkt ginn, mee wann den Sexshop Teppeschreinger verkeeft, kann daat de Konsumenten jo egal sinn.

Mir haaten eppes no 10 an waaren zouversichtlech, daat am Fong nach all Sexshop an Metteleuropa misst op sinn.

Den Chauffeur huet op den Gas gedreckt, ech hunn eng Schlupp Béier geholl an lass ass d’Rees an d’Stadt gaangen. Haart an Dreckeg – an virun allem op der Sich no Drogen – een Owend, genau esou wéi ech et gären hunn.

Zu eisem groußen Erstaunen schengt d’Kirch och nach emmer en groußen Anfloss op d’Wirtschaft am Grand-Duché vun der Angscht ze hunn. Anescht kann ech mir et op jidderfalls net erklären, daat een Sexshop Freides Owes em zeng Auer schon zou huet.
Alt erem an den Auer, eng grous Schlupp Béier geholl an wéider. Am Garer Quartier hunn mir dann och fonnt, waat mir gesicht hunn.

Sexshops sinn hier eegen Welt, meeschtens e bessen schmuddeleg an déi Saachen déi een do gesait géif en leiwer am Internet bestellen, well d’Verpackung dann nach net verbleecht ass. Den leiten huet awer ziemlech propper ausgesinn. Vill waiss an vill neonblo Tuben. Mir sinn kuerz duerch d’Geschäft gaangen an hunn eis als Männer op een wesentlecht Kierperdeel reduzéiert gefillt. Angscht a Schrecken sinn opkomm. Waat waar daat vir eng komesch Paralellwelt zweschen Dildoen, Pornofilmer an bloen Neonstuben. En komeschen Moment laang hunn ech mech gefroot, op daat net déi iwreggebliwen Neonstuben vum Kulturjoer 2007 wieren…

Un der Théik stoungen dann verschidden Fläschen mat Poppers. Mir hunn den Mann an der Kees gefroot, op hien eis kéint berooden. Nee, waar seng kloer Äntwert.
Emmerhin waar en eierlech. Mir hunn eis fir déi anscheinend staarkste Fläsch entscheed an hunn eis op den Heemwee gemaach.

Do huet sech erausgestallt, daat d’Party sech mettlerweil no bannen verlaagert hätt. No enger klenger Episode „Mir maan esou wéi wann mir naischt kritt hätten“ hunn mir d’Fläsch dunn erausgezaubert an opgemaach. Ausotmen. Nueslach zouhaalen. Déiiiiiiiiiiiifffffffffff anotmen.

Extrem schnell setzt eng Wierkung an, déi virun allem Laachen ausgeleist huet. Donirwt e bessi Schwindel, d’Gefill, de Kapp géif explodéiren an Reeboufaarwen eraussprangen.
Ech hunn och gemengt, ech géif elo fir emmer esou bleiwen. No 5 Minuten waar d’Wierkung allerdengs schon erem fort. Bis een déi nächst Nues geholl huet. Erem Laachen, Schwindel, rondremtorkelen, eng Nues vun der Drecksdrog huelen, déi wéi Terpentin gericht huet an wahrscheinlech déi selwescht Wierkung haat.

Angscht a Schrecken sinn méi an méi grouss ginn. Waat géif passéiren, wann ech tatsächlech op engem Poppers-Flip géif hänken bleiwen an de Recht vu mengem Liewen just nach Laachen kéint? Wiesou hunn mir schon am Abrell gegrillt? An virun allem: Wiesou ass elo nach een Auto an d’Stadt gefuer, fir eng zweet Fläsch ze kaafen?

Daat enzegt, waat elo nach bliwen ass, waar d’Flucht. An en greisseren Rausch …

Download audio file (angschtaschrecken93.mp3)
download mp3 Angscht a Schrecken mat ëffentlechen Hondstoiletten

Wann een also net graad well, daat den Hond engem den Gaart total versaut oder een all puer Stonnen Hondsdreck muss opraafen, muss een mam Hond spazéiren goen.
An dem Haus, an dem ech wunnen, kritt den Hond daat dann och emmer gesoot, wann een mat him wärt spazéiren goen. Am beschten schon eng hallew Stonn virdrun. D’Déier ass dann total opgedreint an knaat nach vill méi un Schong an Miwelen wéi soss an kritt sech kaum gehaalen vun Virfreed.

Mech stéiert jo den Tounfall, wéi d’Leit mat hiren Déiren schwätzen. Engem Hond ass et wahrscheinlech ganz egal, ob een mat heiger Stemm mat em schwätzt oder en ganz normalen Tounfall drop huet. Mee ass een Hond ereischt un den „OhwaatbassduenLeiwenbassdeeeenguddenHondahjoohienassenguddenHond“-Blabla gewinnt ass, kann een wahrscheinlech just nach esou mat em schwätzen. Daat stéiert mech e bessen. Ech well net emmer klengen wéi wann ech mat engem klengen Kand géif schwätzen, wann ech mat engem duerchaus erwuesenen Hond schwätzen.

Den Hond kritt dann sain Pickenband un, well mat dem Pickenband follegt en vill besser. Ech hunn bis elo nach nie een richtegen Ennerscheed gemierkt, mee bei aaneren Leit zidd den Hond jo och anscheinend emmer esou fest, daat engem d’Hänn durno wéidinn, waat ech net bestätege kann. Ech hunn awer vlaischt einfach och vill Houf op den Hänn. Vum villen Wichsen oder sou.
Et ass iwregens witzeg, wéi oft en mam Emgang mat sengem Hond un den Pawlow denken muss. Resselt een zum Beispill mam Pickenhalsband, kennt den Hond hechelt gelaaf an freet sech, well et elo raus geht. Sinn mir Menschen eigentlech och esou einfach ze dresséiren? Angscht a Schrecken.

Ech hunn also meng Kaputz déif an d’Gesiicht gezunn an hunn dir op gemaach. Den Hond vollféiert d’Konschtsteck, glaichzaiteg un der Lengt ze zéihen, ze sprangen, an d’Längt ze baissen an no Kaatzen ausschau ze haalen. Dann baisst et eng Zait laang just op d’Lengt. Waat ech net immens gären haat. Dofir soot ech: „Wou ass d’Missi?“. Natirlech hunn ech daat net mat menger Angscht-A-Schrecken-Stemm gesoot, mee mat menger „ohwaatbassduleiwenmupp“-Stemm. Also soot ech:
„Wou ass d’Missi?“
Den Hond zidd an sicht no Kaatzen. Oder aaneren Henn. Oder Inten. Ech wees net, op hien wierklech wees, daat mat „Missi“ d’Nopeschkaatz gemengt ass. Ech hunn den dommen Verdacht, dass den Hond „Missi“ fir alles hällt, waat hien gären unbillt.

Op all Fall sinn ech also mam Hond, den nach emmer gezunn huet an no Kaatzen, déi net do waaren, Auschau gehaalen huet, duerch déi vereenten Nuecht gaangen. Am Fong ginn ech ganz gären mam Hond, meng Gedanken fleien dobai, ech muss mat kengem schwätzen, sinn un der frescher Loft an kreien och selwer e bessen Auslaaf, waat jo secherlech net daat schlechtesten kann sinn.

Mee et geht een jo net nemmen esou mam Hond duerch den Reen, well en gären mam Hond duerch deen Reen leeft, mee well een muss. Also, engersaits, well den Hond muss, aanersaits, well daat Déier jo awer och Auslaaf braucht.

Den Hond huet déi domm Ugewunnescht, Nuesschnappescher ze friessen. An wann een déi ganzen Zait muss op den Buedem kucken an bei all waissem Schnuddelduch, daat irgendeen Arschlach wechgeworf huet, muss „NEE! PFUI!“ blären, dann fällt engem a be mol op, wéivill Nuesschnappescher einfach esou op den Spazéierweer leien. An et freet een sech firwaat et eigentlech esou vill Arschlächer an Idioten ginn, déi net mol amstand sinn, fir een Nuesschnappesch an eng Dreckskescht ze geheihen. Vlaischt lauschtren jo e puer vun denen Leit no: Dir idiotesch Drecksäck! Main Hond fresst är Schnuddelen!

Passend dozou: Et hänken méi Hondskakatutenspendern op dem Wee, deen ech emmer mam Hond ginn, wéi et Dreckskeschten do ginn. Vlaischt gesinn ech dofir nie en Hondflapp um Wee, mee awer vill Nuesschnappescher, déi irgendwelch Idioten do léien geloss hunn an déi main Hond dann fresst. D’Déier kann naischt dofir. Och wann ech mir doheem meng Nues botzen kennt den Hond an hechelt an suddelt aus dem Mond, well en mengt, lo géif et eng extra lecker Deliaktess ginn: een vollgeschnuddelt Nuesschnappesch.

Angscht a Schrecken ginn grous, wann een mol driwer nodenkt. Mir packen et net, eis selwer esou am Greff ze hunn, fir eis Nuesschnappescher net einfach do, wou mir geschnuddelt hunn, op den Buedem faalen ze lossen an mir wellen awer d’Welt retten. Kilmakrise, Finanzkrise, Wahlen – wéi solle mir d’Joer 2009 iwerstoen, wann mol keen et färdeg brengt, seng Nuesschnappescher opzeraafen?

An Angscht a Schrecken ginn nach eng Kéier méi grous, wann ech gesinn, wéi ech aus enger Meck wéi Nuesschnappescher, déi sech secherlech no 2 Wochen vollstänneg zersaat hunn, een riesegen Elefant maachen. Mee daat sinn bestemmt d’Medien. Wann se alt keen Amokleefer aus mir maachen, maachen se mech völleg verreckt mat hirem dauerendend Gebrabbel iwer Klimawandel, Fianzkrise, Kiwi-Dollaren an Wahlen. Angscht a Schrecken regéiren net nemmen den Grand-Duché.

Den Hond huet irgendwou um Flossufer gepisst. Et ass een Medschen, oder wéi se emmer an den Déirenrubriken op engem bestemmten Hausfraensender soen: eng Muder, dofir muss een emmer oppassen, en weiblechen Hond hirwft nämlech net d’Been wann en pisst. Mee pissen dierfen Henn jo baal iwerall, do kann keen esou richteg eppes soen.
Beim groussen Geschäft ass déi Saach schon bessi anescht. Net vir naischt hänken iwerall Spendern mat klengen schwaarzen Tutten, op denen grouß „BRAVO“ steht. Ech froen mech op een vun der Tuut applaudéiert kritt, well een sengem Hond sain Schaiss wechraumt oder op d’Firma esou heescht, déi déi Tutten mescht. An wann dem esou wier, froen ech mech, ob et keng marktrechtlech Schwieregkeeten mat der Zaitschreft „Bravo“ ginn sinn. Mee wahrscheinlech gellen Marktrechter fir Zaitschreften net och fir Hondskakatuuten.

Mee et ginn eben net nemmen déi Spenderen mat denen komeschen Tuuten, mee och extra effentlech Toiletten fir Henn. Daat ass eng Plaatz mat engem Gitter rondrem. Bannendran ass Sand an een Poul, op deem en Scheld ass. Op dem Schled ass een en Hond den schaisst ze gesinn.
Main Hond huet weineg Interesse un der Toilett gewissen. En huet eiweg laang rondrem geschnoffelt. Ech hunn zu em gesoot: „Dajee, dann schaiss schon. Ech hunn effentlech Toiletten och net gär, mee dofir ass se do!“
Den Hond huet mech blöd gekuckt an wollt dunn erem goen.

Angscht a Schrecken sinn opkomm. Wéi sollt een sengem Hond baibrengen, op der Plaatz ze kacken, déi dofir geduercht ass? Wéi hunn aaner Leit daat färdeg bruecht? An virun allem: Waat sollt den komeschen Poul mat dem Scheld?

Daat enzegt, waat elo nach bliwen ass, waar d’Flucht. Den Hond huet iwregens iwerhaat net missen.

Download audio file (angschtaschrecken92.mp3)

mp3 download Angscht a Schrecken beim Versuch „just kuerz“ eppes anzekaafen

En groen Samsdennometten Ufank März 2009. Ech stinn zu E. Op der Gare an sinn am Begreff, d’Traapen fir d’Unterführung erof ze goen, fir op deen aaneren Quai ze goen.
Just an dem Anblack gesinn ech eng Koppel. D’Meedschen huet Rasta. Ech bleiwen en Brochdeel vun enger Sekonn erféiert stoen, well ech mengen, et wier eng Bekannt vun mir, mee nee, d’Gesiicht ass ganz anescht an ech ginn jo d’Traapen roof an well main Zuch net verpassen, also ginn ech wéider, probéiren esou séier wéi meiglech duerch d’Unterführung ze kommen.

Uwen passéiert et mir dann fir déi aller eischten Kéier an mengem Liewen, daat ech färten, ech hätt halluzinéiert. Keng Spuer vun der Koppel. Main Bleck geht op den aaneren Quai vun der Gare vun E., dohinner, vun wou ech lo graad komm sinn. Ech gesinn keng Koppel. Keng Persoun mat Rasta. Angscht a Schrecken maachen sech breed.
Gesinn ech Männerscher? Ass et elo esou wait? Sinn ech lo komplett duerchgedreint?
Nee. An der entgeintgesaater Richtung, hannert dem Douanesgebai vun E. Geht d’Koppel, Aarm an Aarm. Wahrscheinlech wellen se irgendwelch illegal Drogen konsuméiren.
Ech sinn awer nach net komplett duerchgedreint. Mee et fehlt wahrscheinlech net méi vill. Angscht a Schrecken regéiren den Grand-Duché.

Reckblend: Eng Woch méi fréih. Daat selwescht, emmer groot Wierder an E., dem zweet deifsten Punkt vum Land, en dreckegt Lach iwert deem 300 Deeg am Joer eng dicht Wolekendecken lait, déi vun ennen ausgesait wéi den Deckel vun enger Schungkescht. An genee esou fillt en sech och. Wéi den Bewunner vun enger Schungkescht.

Ech haat daat dringend Bedürfniss no Schokola ass soss Seissegkeeten. Ech hunn zwar en Faible fir Seissegkeeten, mee seelen ass den Drang durno esou staark, daat ech effektiv direkt an den Buttek laafen fir mer es ze kaafen. Mee et ginn Geleegenheeten, do ass den Drang durno immens staark. Also duercht ech mir, gees de just kuerz e bessen Schokola ankaafen, den Buttek ass jo net wait.

Fréiher huet daat Geschäft Monopol geheescht an haat drai Stäck an et kruut en vun der Kuuscht iwert den Knapp bis hin zur Krokodilsliedertäsch esou ziemlech alles, waat een wollt. Daat ass iwerhaat esou eng Saach. Ech sinn jo an der Zait just virun an just nom Enn vum kaalen Krich grous ginn an deemols haaten d’Geschäfter zu Lëtzebuerg nach esou Nimm wéi Monopol oder Consum. Wahrscheinlech, daat och keen drun zweifelen konnt, daat déi Geschäfter zu 100% profitorientéiert kapitalistesch Gesellschaften waaren an een net den kommunisteschen Feind ennersetzt huet, wann een do eng Fläsch Wodka kaaft huet.

Samsdes nomettes an en Supermarché ze goen ass jo meeschtens eng domm Idee. Mee daat lei ass eischter en klengen Supermarché, wou sech net vill Leit Samsdes Nomettes fir den Recht vun der Woch andecken an sech dobai esou verhaalen, wéi wann d’Geschäfter Méindes net méi géifen opgoen an wéi wann eng Hongernout befir steht.
An an desen Zaiten hunn se vlaischt esouguer Recht. Et ass vlaischt méi gescheid, seng ganz Pei an Bechsenfudder emzewandlen wéi se op der Bank ze lossen. D’Bechsen sinn an engem Joer och nach iessbar, mat denen Souen kann een dann wahrscheinlech esou just nach d’Kautioun fir den Akaafsweenschen bezuehlen.

Iwerhaat, Banken. Eng vun denen drai Banken, op denen ech meng bescheiden Besetztümer verdeelt hunn, huet mir en Breif gescheckt mat den néien Zensen. 1% kréien ech nach. Ech géif méi Zensen kréien, wann ech meng Euroen géif an Neuseeländesch Kiwidollaren emtauschen. Ass daat net verreckt? Villaischt investéiert een elo am beschten an Kiwien an der Bechs. Déi sinn an engem Joer vlaischt esouvill wärt wéi hiert Gewiicht an Gold oder Wolframcarbit.

Ech hunn also probéiert mech duerch deen Supermarché ze drecken an irgendwéi main Wee an den Rayon mam Schokola ze erkämpfen. Daat ass guer net esou einfach. Well Supermarchéen sinn, an daat wessen mir alleguerten speistens sait se eis et all gudden Mound eng Kéier an enger „spannender an informativer“ Reportage um daitschen Privatfernsehen gewissen hunn, strategesch esou opgebaut, daat en meiglechst vill Zait dran verbrengt an all meiglechen Kreemschen keeft, deen en guer net kaafen wollt.
Een Beispill fir déi Taktik sinn déi kleng Artikelen wéi Dreppen oder Kamellen an den Keesen selwer. Déi sinn jo besonnesch dofir geduercht, fir d’Kanner ze lackelen, déi dann hier Eltren esou laang nerven, bis se endlech Seissegkeeten – fir d’Kanner ze berouegen, an eng Drepp – fir sech selwer ze berouegen, kaafen.

Ausserdem stinn an esou engem Supermarché eng ganz Retsch vun Obstakelen. Sief daat Akfaafswennerscher vun Leit, déi wahrscheinlech irgendwou enner engem Stouss Kiwidousen verschott sinn an déi lo op den heldenhaften Ansaatz vun den Rettungshenn waarden oder aal Leit, déi sech am Zaitlupentempo duerch den Supermarché bewegen. Heinsdo huet een d’Gefill, et wier een duerch Zoufall an der Zait gereest an wier bei den Dreiarbeschten vun „Matrix 12“ dobai, wou den 80joeregen Kenau Reeves immens Käschten fir Computeranimatiounen spuert, well hien sech fir déi esougenannten „Bullet Time“ einfach normal beweegt.

Irgendwann stoung ech dunn awer am Rayon mam Schokela. (Den Rescht tippen ech demnächst eng Kéier oof, sorry!)

Download audio file (angschtaschrecken91.mp3)
mp3 download Angst und Schrecken in Münster

Das Ganze war mal wieder eine geheime gonzojournalistische Mission, was bedeutet, dass Ablehnen so gut wie unmöglich war. Desweiteren war ich auf eine Lesung eingeladen. Und wie jeder weiß, der mich nicht nur von diesem Podcast kennt, bin ich eine gewaltige Rampensau und stelle mich gerne auf Bühnen oder setze mich auf Barhocker und spreche in Mikrofone. Mir gefällt das einfach, wenn mir alle zuhören. Ich weiß, dass viele das nicht verstehen können. Wie kann man nur seine innersten Gedanken und Gefühle nach außen kehren und sie vor sich hintragen? Wieso tut man so etwas?

Ganz einfach: Aus dem gleichen Grund, aus dem der Hund sich am Arschloch leckt. Weil er es kann.

Die Reise begann, Ökoheiligenschein verpflichtet, wie so oft, mit der Bahn. Nun hatte die deutsche Bahn Ende letzten Jahres die Preise erhöht, was das Bahnreisen zu einem noch teueren, aber nicht unbedingt angenehmeren Vergnügen machte. Fünf Stunden sollte die Reise bis nach Münster dauern, und immerhin sicherte mir ein reservierter Sitzplatz eben genau das: einen Sitzplatz. Mit Schrecken dachte ich an die Fahrt nach Köln im Oktober, bei der ich keinen Platz reserviert hatte und mich nach jeder Haltestelle um einen neuen Platz kümmern musste.
Irgendwann hatte ich gemeinsam mit einer Weintourismusgesellschaft an einem Vierertisch gesessen. Die hatte ihre neuen Einkäufe auch sofort ausprobieren müssen. So entkorkten diese fröhlichen Menschen fortgeschrittenen Alters mehere Flaschen Wein und verspeisten Teilchen und Salzstangen zu dem freudenspendenen Saft.

Ich fand das ziemlich schrecklich, wurde aber zum Glück beim nächsten Halt von meinem Platz verscheucht.

Meine Rese nach Münster hingegen sollte so ruhig wie sonst eigentlich nie erfolgen. Nur zwischen Köln und Düsseldorf war es ein wenig stressig, weil viele Leute in Anzügen von Köln nach Düsseldorf wollten. Was mir irgendwie sehr suspekt vorkam. Wer in drei Teufels Namen will eigentlich nach Düsseldorf?

Sollte mir dann aber doch egal sein, ich wollte ja eh nach Münster. Eine Studentenstadt, von der ich eigentlich schon mehr wusste, als mir bewusst war, aber das sollte mir auch erst nach meiner Abfahrt wieder einfallen. Ich dachte nur: Norddeutschland, das wird sicher Schnee und Kälte bedeuten, vielleicht sogar eisen Meereswind. Als Landratte verschätzt man sich ja gerne mit dem direkten Einfluss des Meeres, der so weit gar nicht reicht.

Ich stieg also nach einer dann doch schon ziemlich langen Zugfahrt in Erwartung eines eiskalten Bahnhofs aus dem Zug. So kalt sollte es dann doch nicht sein. Es war eigentlich fast genauso warm wie in Luxemburg. Vielleicht sogar noch wärmer.

Das erste Mal in meinem Leben wartete tatsächlich ein Mensch auf dem Bahnsteig auf mich. Das ist eine schöne Erfahrung, finde ich.

Ein Dönerbesuch und ein Bierkauf später waren wir dann auch schon auf dem Weg in das berühmt-berüchtige Raktencafé. Mein Mitleser, der mich abgeholt hatte, erzählte mir allerlei wunderliche Sachen über das Etablissement, wovon ich eigentlich nur zwei Sachen behielt: Cocktails und 50er Jahre Einrichtung. Was beides sehr gut klang.
Cocktails. Allein der Klang dieses Wortes schon.

„Münster also“, dachte ich an jeder Straßenecke und versuchte erst gar nicht, mich irgendwie zurecht zu finden. Als Luxemburger ist man in der dummen Situation, dass man eigentlich überhaupt keinen Orientierungssinn braucht, weil man eh alle 100 Meter irgendetwas sieht, woran man sich orientieren kann. In fremden Städten muss man dann endweder sehr aufmerksam sein oder sich blind auf einen Ortskundigen verlassen. Ich wählte die zweite, komfortablere Methode.
Nicht unbedingt zu meinem Vorteil, wie sich später heraustellen sollte.

Am Raktencafé angekommen bemerkten wir, dass unsere Biere noch nicht ausgetrunken waren. Schnell also den kühlen Gerstensaft in die eh schon kalte Speiseröhre geschüttet. Irgendwie war mir nicht sehr wohl dabei. Ich hatte irgendwie meine Probleme damit, vor einer Lesung zu trinken. Also, Gewissensprobleme. Dabei hatte ich bisher vor all meinen Lesungen getrunken. Wie weit entfernt doch so oft Willen und Tun waren.
Angst und Schrecken.

Das Raketencafé, also. Es sah nicht so aus, wie ich es mir vorgestellt hatte. Ich bitte also den Hörer, der das Etablissement nicht schon mal betreten hat, seine momentane Vorstellung eines Cafés mit 50er Jahre-Einrichtung zu vergessen und es sich stattdessen einfach oranger vorzustellen. Das war die dominierende Farbe. Soweit ich mich erinnern kann, auf jeden Fall.

Das ganze war schon gut gefüllt, als wir ankammen und es wurden nicht weniger Menschen. Ich fragte mich, ob irgendwer wegen mir gekommen war. Vielleicht war mein gonzojournalistischer Ruf ja schon bis nach Münster vorgedrungen und jemand hatte sich beim Anblick des Flyers mit meinem Namen gedacht: „Wow, DER kommt nach Münster? Da muss ich hin!“.
Gut, selbst ich mit meinem gigantischen Ego halte das für unrealistisch. Aber man wird doch noch träumen dürfen, oder?

Meine Mitleser begrüßten mich herzlich und teilten mir mit, dass wir den ganzen Abend lang zierfrei waren. Freigetränke.
Frei..cocktails.

Normalerweise halte ich mich zurück, aber die Cocktails im Raketencafé waren jetzt schon sagenumwoben und so konnte ich nicht wirklich wiederstehen. Ich weiß nicht mehr ganz genau, welches mein erstes Getränk war. Vielleicht war es ein Long Island Iced Tea. Obwohl das eigentlich nicht sehr für mich sprechen würde, immerhin wollte ich vor dem Lesen ja „nichts trinken“ und hatte so eben schon schon einen halben Liter Bier getrunken.

Auf jeden Fall wurde es dann bald neun Uhr und die Lesung begann. Genauer gesagt: Ich begann mit Lesen.
Das ist ja auch immer so eine Sache. Das Intro wurde zwar von einem Kassettenrekorder abgespielt, aber trotzdem war es dann an mir, die Menschen auch menschlich zu begrüßen. Das muss man sich vorstellen. Ich rede jede Woche vor möglicherweise vielen tausend Menschen im Radio, poteniell über das Internet zu noch viel mehr – aber wenn ich dann vor 50 in einem Café hocke und „Hallo“ sagen soll, weiß ich nicht mehr, was ich sagen soll und zucke merkwürdig mit dem Kopf.
Nun gut, vielleicht zucke ich auch beim Radio merkwürdig mit dem Kopf, aber da sieht das ja niemand. Angst und Schrecken waren definitiv auch unter dem Publikum.

Die Lesung selbst verlief glänzend. Darüber kann ich wirklich nicht mehr sagen. Danach wurde dann von allen Seiten her gelobt. Ich in der doofen Situation, nicht wirklich zu wissen, was ich darauf antworten sollte. Ich betrachte mich selbst als einen Menschen, der zwar gerne Komplimente hört, aber dann nicht weiß, was er sagen soll. Weil ich den Leuten ja schlecht mit einem Kompliment antworten kann.
„Sie haben aber auch sehr gut zugehört, das muss man Ihnen schon lassen! Das war sicherlich nicht ihre erste Lesung, was?“

Ich halte mich ja normalerweise zurück, wenn es um Freigetränke geht und bestelle dann nur Bier oder Wein und höchstens einen Cocktail. Um nicht wie ein Schmarotzer zu wirken, der sich die Bahnfahrt durch gratis Alkoholkonsum wieder freisäuft. Aber meine werten Mitleser haben mich geradezu dazu angestiftet, zu profitieren und waren selbst auch gut darin, dem Barkeeper das letzte abzuverlangen. Vor allem stand der gemütliche Barbesitzer in seiner Lederjacke und Pornobrille neben dem Tresen und nickte immer nur freundlich, wenn ich ihn sah. Alle Welt schien zu wollen, dass meine Erinnerung an diese Nacht sehr schwammig wurde.

Angst und Schrecken blitzen für einen winzigen Moment auf.
Dann konnte ich mich wieder an einem Getränk festhalten und auf einen luxemburgischen Helden trinken, den hier niemand kannte.

Ab hier wird die Erinnerung schwammig. Es ist schwer, zu sagen, was in all den Stunden, die ich im Raketencafé verbracht habe, passiert ist. Ich war öfters auf dem merkwürdigen Klo, das voller Kritzeleien und Sticker war, die alle gegen oder für irgendetwas waren. Ich kann mich auch noch erinnern, mit einer Kunststudentin über meine Kunstprojekte geredet zu haben. Ich habe dabei wohl ziemlich gelallt, was die Gute aber nicht verschreckt hat. Vielleicht war ich auch nur taub für jedgliche körpersprachlichen Signale.
Angst und Schrecken regieren mich, wenn ich mich so zurück erinnere. Einfach, weil die Erinnerung schwammig ist.

Ich weiß noch, wie wir voller Panik nach Schlüssel suchten und ich vergliche versuchte, mit meinem Handy unter eine Sitzegelegenheit zu leuchten. Das ist überhaupt so eine Sache. Man sollte Handys serienmäßig mit starken Taschenlampen statt mit Kamera ausstatten. Das würde so oft so viel mehr Sinn ergeben als eine Kamera, die eh eine Schrottqualität hat.

Irgendwann bin ich fast auf einer Sitzgelegenheit eingeschlafen. Angst und Schrecken. Sowas ist mir noch nie passiert, weshalb ich tunlichst versuchte, meine Augen nicht mehr zu entspannen.
Sehr viel Zeit dazu hatte ich eh nicht mehr, weil wir uns jetzt aus dem Raketencafé begaben. Ich meinem Mitleser und Abholer hinterher. Zur Bushaltestelle. Wo er erst mal auf den Bus warten wollte. Ein kurzer Blick auf Uhr und Fahrplan veriet meinem vernebeltem Verstand, dass wir endweder sehr lange warten würden oder einen anderen Weg finden müssten. Angst und Schrecken wurden größer und größer in den kalten Straßen Münsters.

Zum Glück fand sich ein Ausweg. Eine Bekannte, die uns anbot, doch alle in ihrer WG zu schlafen. Ich nahm dankend an und so verhalf sie mir zur Flucht. Eine lange, verrückte Flucht vorbei an Döner- und Teppichläden, über den Bahnhof, über nasskalte Straßen und schlussendlich in eine WG, deren Türdekoration aus Zigarettenpäkchen bestand.

Und da waren sie wieder, meine beiden alten Bekannten. In Münster schien es kein Entrinnen zu geben …

Download audio file (angschtaschrecken90.mp3)

mp3 download Angscht a Schrecken op engem Freidenowend am Theater, zu Tréier an soss terroriséierenden Plaatzen

Mir haaten am Fong ausgemaach, mir géifen eis bei engem Kebap an der Staadt treffen fir gemitterlech eppes ziessen, durno een, zwee Béier ze drenken an dann an der richteger Stemmung e bessen Kultur opzehuelen, fir duerno d’Festplack ze formartéiren. Daat op manst waar den graffen Plang vum Groußdeel vum Grupp, ech perséinlech haat – gonzo oblige – een liicht aaneren Plang. Mee dozou méi speit.

Ech waar als eischten do. Öffentlechen Transport gewennt eben dach méi oft, wéi een mengt. Eng Véirel Stonn gewaard. Keng Sau do.
Fréiher hätt en wahrscheinlech nach gewaard oder wier alleng een saufen gaangen an hätt seng Frenn verdaamt. Mee am Zaitalter vun der Kommunikatioun hunn mech jo d’Méiglechkeet, eis zu all Moment ze soen, wou mer drunn sinn, an esou kruut ech dann Meldung, daat den zweeten geschwen do wier.

Hien haat en breed Grinsen drop an huet mer gesoot, en wier schon ziemlech steif.
Main Honger op türkeschen Fastfood waar fort.
Drogenkonsum an enger daischterer Saitenstross.

Durno an en Café. Mir waar e bessen dronken, dofir hunn ech mir geduercht, mat engem Guiness kéint een naischt falsch maachen. Ech sinn jo der Meenung, daat Guiness iwerhaat keen richtegen Béier ass, mee een extrem belleg ze produzéiren Schaum-Konschtstoff. Nach Mettes haat mir een Mann, deen et wessen muss, vun den 21 Aldehyden, déi an all Béier ze fannen wieren, geziehlt. Esou eppes mescht mir Angscht. Déi eng Leit behaapten, Béier wier een vun denen gesondsten Liewensmettel, voll mat Vitaminen an esou nahrhaft, daat een glaat op fest Nahrung verzichten kann. An dann schengt Béier awer och voll mat geftegen, kriebsereegenen Substanzen ze sinn. Angscht a Schrecken.
Et géif mech net wonnern, wann se eis geschwen géifen soen, daat den letzebuergeschen Béier aus dem schwéieren Waaser aus dem Reaktor vun Cattenom gebraut ged.

No dem Glaas an e puer Schnitterscher, déi et an der Bar, déi no engem Transportmettel benannt ass, komescherweis fir naischt ginn sinn, hunn mir eis dunn op de Wee fir an den Theater gemaach. Daat ganzt huet am Theatre du Centaure statt fonnt, waat am Fong net vill méi wéi en Lach am Bueden ass, wou se Theater spillen.

Verschidden Leit hunn onbedengt missen op d’Toilett. An waat luch do méi no wéi an eng daischter Saitenstross widdert eng Mauer ze seechen? Richteg, den Radio ARA. Mat mengem Schlessel hunn ech e puer Leit rop geschleist an hinnen d’Toilett gewissen. Ech währendem hunn mir eng Fläsch Béier aus dem Automat gezunn (den bellegste Béier an der Staadt ged et an dem Automat!) an se ziemlech schnell eidel gedronk.
Mir waar nach emmer bessen dronkeg an ech wosst net esou richteg, ob ech lo immens vill Loscht hätt, fir mech aan een daischtren Keller ze setzen fir do Theater ze setzen. An schons ass et eng Wendeltraap erof gaangen an den klaustrophobeschen Theater. Dem sain Numm ech net verstinn, well wann an dem Lach sollt een Zentaur setzen, daat wier wahrscheinlech en ziemlech klengen Zentaur, een Bébé-Zentaur, esouzesoen.

Angscht a Schrecken sinn méi grouss ginn, je méi Traapen ech erof geklommen sinn. Den Gang ass emmer méi eng ginn. An dunn um Enn vun der Traap, wou ech am Fong just nach en klengt Lach an eng Rutschbahn erwaard haat, stoung dunn en Apple-Computer, den genausou waiß wéi d’Maueren waar an op deem se d’Caisse gemaach hunn.
Daat huet iwerhaat net gepasst. Ech haat mir erwaard, d’Caisse an dem Ennergrondtheater géif op vergilbten hellgiele Ziedelen passéiren.

Mir hunn Plaatz geholl. Daat heescht, ech kruut eng Plaatz um Eck an hunn déi ganzen Zait missen main Kapp schief haalen, well d’Mauer eben en Gewölbe waar an domadder ziemlech kromm.
Ech hunn mir leiwer net virgestallt, waat géif passéiren, wann et an dem Lach géif ufänken mat brennen. Alt erem Angscht a Schrecken.

Iwert d’Steck selwer well ech net all ze vill soen, ech kennen mech mat esou eppes jo net aus. Et haat eppes aales, och wann verschidden Elementer immens modern emgesaat waaren. Moliere ass net daat einfachst franseisch, mee et waar secherlech interessant emgesaat.
Jo, ech hunn lo tatsächlech eppes während der Serie „Angscht a Schrecken zu Lëtzebuerg“ geluewt. Och daat kennt vir. Am Fong ass et guer net esou seelen, wéi vill Leit emmer mengen.

No dem ganzen Theater an dem emgebauten Wainkeller ass et dunn em d’Fro gaangen, wouhinner mir elo géifen goen. Als Äntwert ass dann prompt „Clausen“ komm.
An domadder Angscht a Schrecken bei mir. Ech fannen daat Clausen artificiel wierkt, vill ze vill propper, ze poléiert, net gewuess genuch.
Ausserdem hunn ech eppes géint daat Bild vun laangen Schlangen an een Türsteher, deen d’Leit no irgendeppes bewärt an se demno ranleißt oder net. Mee anscheinend sinn d’Rives de Clausen an dem Fall jo Affer vun hirem eegenen Erfolleg.

Virdeischt awer nach mam Auto op den INS gefuer, well do sinn jo gudd Parkplaatzen. Anscheinend schloofen d’Leit do am Auto an fueren dann moies mat engem gewaltegen Kueder heem. Oder esou. Ech hunn mech een Moment laang gefroot, ob et net méi wait wier wéi zu Fouss vun der Uwerstaadt an Clausen ze treppelen. Mir ass dun awer eng extrem geih an rutscheg Traap gewissen ginn, déi besonnesch am vollen Zoustand immens flott muss sinn, virun allem wann een se rop ged.
Drogenkonsum op engem daischtren Wee erof an Clausen.

Clausen also. Angscht. Den Verso also. Schrecken.
D’Clientel: ziemmlech jonk.
Den Stil: H&M-Chic, wéi gewessen Leit soen géifen.
Angscht a Schrecken heich zwee. Mee mat genuch Alkohol wier daat secher ze erdroen, an sou hunn ech dankbar all Béier geholl, deen mir ungebueden ginn ass.
Och Shots sinn verdeelt ginn. E bessen ze séiß, mee ech wann schon een mir een ausged, soen ech dach net nee. Derweil huet sech daat Etablissement emmer méi mat H&M-Chique gefellt, an mir ass et emmer méi ellen ginn.

Mee ech haat esouwiesou eng Rettung. En Kolleg sollt mech op den Glacis féiren, vun wou aus ech op Tréier sollt. Déi berühmt berüchtegt Luke stoung um Programm.
An den Auto, an mat deem virdeischt an eng Fast Food-Ketten, déi héi zu Letzebuerg verbueden ass. An waat héi verbueden ass, schmaacht am Ausland emsou besser. Dofir ged et komescherweis en Kult em déi Fast-Food-Ketten, deen ech net novollzéien kann. Normalerweis hätt ech wahrscheinlech meng üblecht Priedegt gehaalen, waat d’Qualitéit an d’Wertschätzung vun esou Iessen gehaalen, mee an mengem momentanen Zoustand waar ech ganz frou, wann ech och eppes ziessen kritt hunn, an fritéiert Saachen schmaachen och an iwerbewerten Fast-Food-Ketten.

Dann also an déi berühmt berüchtegt Luke. Daat een ziemlech groussen Betrieb mat e puer Säll. Mir kruuten en Stempel op den Aarm gedreckt an sinn bis ganz hannen aus gaangen. Erem en Béier. Irgendeppes waar hei komesch. Ech konnt net genee de Fanger drop leen, mee den ganzen Setting huet mir Angscht gemaach. Vlaischt waar et den Spiggel, deen ech laang fir eng Fenster gehaalen hun. Ech hun geduercht, den Raum wier duerch eng Mauer an zwee Deeler getrennt an et kéint een do duerchkucken op déi aaner Sait. Bis mir dunn irgendwann opgefall ass, daat dem net esou waar an et tatsächlech en Spiggel waar, deen ech do fir en Duerchbroch gehaalen haat.
Ech haat ausserdeem daat ongudd gefill, daat den Rastamann sech héi kéint ophaalen an kromm Geschäfter mat sengen Drogenkollegen maachen. Dann gouf et nach en Gothic-Treffen irgendwou zu Tréier. Déi ganz Stadt waar also voll mat méi oder manner gudd verkleedten Möchtegern-Vampiren. Keng immens gudd Virausetzungen fir en Gonzojournalist, den net mol méi am Stand waar, en Spiggel vun engem Lach ze ennerscheeden.
Angscht a Schrecken haaten mech.

Waat sollt den ganzen Trip? Moliere, Clausen, H&M-Schick, Fastfood, Luke, Gothictreffen… daat waar alles ze vill fir een Owend. Ech waar net bei der Saach. Ech hun alles nemmen passiv materliewt, hun beobacht am Plaatz ze reagéiren.

Daat enzegt, waat elo nach gehollef huet, waar d’Flucht.
Op manst bis op déi nächst Tankstell…

Download audio file (angschtaschrecken89.mp3)
mp3 download Angscht a Schrecken op enger kaaler an dekadenter Praisiwerreechung an op enger net manner dekadenter mee vill méi waarmhäreger Privatparty zu Téiteng

Daat ass natirlech meeschtens eng flott Saach, besonnesch wann een Geldgeschenker kritt. An der heiteger Zait hellt alles esou rapid un Wärt oof, daat een et zwar am beschten an Liewensmettel unleet, déi sech laang haalen, mee Souen sinn emmer een Ufank. An fir 65 Euro kann een schon e puer Bechsen Ravioli oder e bessi Alkohol kaafen, deen an sechs Méint wahrscheinlech och nach méi oder weinger den selweschten Wärt huet.
Wann een daat ganzt an Aktien géif investéiren, wier en an 6 Méint wahrscheinlech em 618 Euro méi aarm an kéint sech mat den Aktien just nach den Arsch ofbotzen. Et ged jo och déi berühmten Rechnung vun denen Leit, déi an d’Telekom-Aktie investéiert hunn an méi Souen als Vidange eremkritt hätten, wann se déi Souen an Béier investéiert hätten.

D’Börse ass eng gewalteg Lotterie, en gigantesche Casino, an dem stänneg russescht-Roulett gespillt ged. Mee ech haat duerch Zoufall an vill vill Gléck déi 10. Plaatz bei dem sougenannten „Planspiel Börse“ gewonnen. 65 ganzer Euro. Net immens vill, mee waat soll en vun enger Bank erwaarden, an enger Zait, wou een Banken wahrscheinlech fir en Apel en ee Steck Brout um Schwaarzmaarkt kaafen kann. Lehman Brothers, anyone?

An esou souz ech also an engem bequemen Auto an hunn mech duerch de Ree Richtung Stadt féieren geloss. Et huet riicht rann gereent. Een Mier ass op Lëtzebuerg gefall, Dreps fir Dreps.
Haat et e puer Wochen virdrun nach esou ausgesinn, wéi wann d’Land géif angeschneit ginn, esou waar et elo un der Sinnflut, fir den Grand-Duché ze bedréihen. Angscht a Schrecken sinn mat dem Reen vum Himmel gefall. Ouni Fallschirm, mee dofir duebel esou séier.

Trotzdem hunn mir et gepackt, eisen zwee-Auto-Konvoi mat Gewenner relativ secher duerch d’Stadt ze manövréiren an eng Parkplaatz an dem secherlech ziemlech iwerfellten Parkhaus um Rousegärtchen ze kréien. Direkt nirwt den Rennmaschinnen vun den ArcelorMittalbonzen. Ech waar jo eigentlech der Meenung, mir hätten Weltwirtschaftskrise, d’Welt géif ennergoen, d’Polen géifen schmelzen, et wieren keng Souen do an allgemenge Konsens, fir spuersam Autoen ze bauen an ze fueren.
Ech haat mech giert.
Mee leider haat ech keen Messer dobai.

Mir also an d’Bank ran. Ech wosst wou et géif hingoen, op den dretten Stack, an irgendeen Festsall. Esou haat et op der Anluedung gestaanen.
Mee an enger Bank geht daat net esou einfach. Et kann een zwar ouni Problemer e puer Millionen respektiv Milliarden aus der Fenster werfen an dann haard „Upppsss“ ruffen, mee et kennt een net esou einfach op den dretten Stack.
No kuerzer Erklärung waaren mer am Lift an hunn probéiert, op een héi konnt Tricken aus Dokumentationsfilmer wéi „Ocean’s Eleven“ unwenden. Resultat: Wann eist Ziel um véierten Stack gewierscht wier, hätten mer genuch Zait gehaat.

Mir sinn also aus dem Lift geklommen an vun zwou frendlechen Dammen no eisem Gruppennumm gefroot ginn an kruuten direkt mol eis „Trouschtpraiser“, d’Geldpraiser géif et méi speit ginn. En Sack mam Logo vun der Jugendsektioun vun der Bank, en Buedduch an en Kulturbeutel. Ech sinn schon méi schlecht ausgerüst op gonzojournalistesch Reesen gaangen.

Un der Garderobe hunn mir daat an eis Jacketen dann alles hänken geloss. Virsechtshalber hunn ech main Portmonnaie matgeholl. Hey, mir befannen eis an der Finanzkris, do kann een kengem an enger Bank trauen.

Cocktails géif et ginn, huet d’Madame gesoot.
Cocktails! Daat huet esou wonnerbar an mengen Ouren geklong, ech hunn mech haard sangend, lallend an torkelnd schon vun mengen Begleeder gestaipt aus der Bank eraustrellen gesinn.
Ech hunn den Stand gesin, mat engem Aiskiwwel, op dem grouß „HAVANNA CLUB“ stoung. Herrlech! Ech wollt schon „En groußen Cuba Libre, awer zack zack!“ blären, wéi mir erklärt kruuten, daat et sech em net-alkoholesch Cocktails gehandelt huet.

Angscht a Schrecken waaren also och op deser Praisiwerreechung. Trotzdem hunn ech mir een vun denen „Cocktails“ geholl. Esou schlecht hunn se net geschmaacht. Trotzdem hätt ech se direkt géint een groußen Cuba Libre angetosch.

Mir sinn dunn och direkt mat Pain Surprise verwinnt ginn. Am Takt vun ongeféiher 2 Minuten ass en Garcon bei eis komm an huet eis mat Pain Surprise traktéiert. Mir sinn richteg gestoppt ginn. Wahrscheinlech och just, well baal iwerhaat keng Leit do waaren. Wann ech daat richteg gesinn hunn, waaren ausser den 10 Gewennergruppen just e puer Bankleit an Journalisten.

Nodeems se eis dann gudd eng hallew Stonn all 2 Minuten mat Pain Surprise an Cocktails genervt haaten, ass d’Zeremonie dann och ungaangen. Eng Fraa huet eis all geluewt, daat mir et iwerhaat färdeg bruecht hätten, an Krisenzaiten nach e bessen Profit ze schloen. Am Fong misst een eis direkt all anstellen.
Ech hunn mech schon op der letztebuerger Bourse gesinn, mat engem Stéier an engem Bier aus Gosseisen op mengem Schreiwdesch. Waat eng schrecklech Virstellung! Ech géif wahrscheinlech esou ennen wéi den Patrick Bateman aus dem Bret Easton Ellis sengem Roman „American Psycho“, den jo bekanntlech Ratten an divers Kierperöffnungen vun Fraaen krabbelen geloss huet.

Et huet immens kaal gewierkt. Vilaischt konnt ech och net méi richteg nolauschtren, well ech gudd 2 Litter gemixte Jus an en hallewt Pond Schnitterscher an mir dran haat. No e puer Minuten waar déi Ried och schon erem riwer an d’Gewenner sinn een nom aaneren opgeruff ginn. Eng schrecklech Foto ass gemaach ginn, bei der een huet missen onnatirlech laachen. Angscht a Schrecken sinn méi grouss ginn. Waat wier, wann elo irgendeen mir bekannten Journalist, waat natirlech alles notoresch Seffer sinn, géif erankommen? Ech wollt leiwer net drun denken an hunn mer leiwer nach en Schnittchen geholl, während een Mann vun der Bank onmotivéiert den ganzen Krom opgesoot huet.

Finanzkris hin oder hier, esou schlemm kann et engem net goen, wann een 5 Garcoen an ongeféiher 20 Pain Surprisen an 3 Fudder Cocktailen servéieren kann. Do kéint en dach och bessi méi motivéiert schwätzen. Hunn ech ob manst fonnt. Mee daat ganzt waar wéi den ganzen Bankesystem: kaal an dekadent. Sech vollstoppen bis et engem aus den Ouren rauskennt an sech dann wonneren, wann et engem schlecht ged. Oder, nach méi schlemm, sech vollstoppen lossen!

Nodems dann och déi beschten Grupp, zu menger Verwonnerung net déi dauergrinsend op „Indie“-gestylte Lackaafen, déi rondremstolzéiert sinn, wéi wann sie gewonnen hätten, mee 3 onscheinbar brav Jongen, hiren Scheck (gedreckt op Glitzerpabéier!) iwerreescht kruuten, huet den Bankheini ungekennegt, et géif lo nach eng Iwerraschung ginn.
Ech hunn op Cocktails mat Alkohol gehofft.
Zu mengem Erschrecken hunn se d’Queen-Dauerschlaiw, déi sait gudd enger Stonn gelaaf ass, gestoppt an Happy Birthday gespillt.
Zwee Leit hunn en giganteschen Kuch ranbruecht, den dunn an mini-Portionen verdeelt ginn ass.
D’Leit vun der Bank hunn eis nach en schéinen Owend gewenscht an sinn einfach esou gaangen.

Zur Erennerung: Daat léi waar HIER Bank, HIER Party, HIEREN Sall, HIER dekadent Völlerei. An sie sinn einfach gaangen! Wei waar daat méiglech?
Angscht a Schrecken sinn méi an méi grous ginn. Virun eis stoung, Iwerraschung!, a be mol nach en Pain Surprise. Mir hunn missen goen. Am Süden sinn mir souwiesou schon erwaard ginn.

Mir hunn also d’Flucht ungetrueden aus der Bank, an d’Parkhaus. Ereischt wéi mir aus dem Auto rausgefuer sinn, ass mir angefall, daat ech nach Souen misst ophiwen. Mir bleiwen also matzen an der Stross stoen, ech rennen bei den Bankomat, kréien zum Gleck schnell meng Souen an sprangen erem an den Auto.

Erem Reen.
Angscht a Schrecken.
Mir hunn missen fort aus deser Stadt, fort vun deser dekadenter Bank, esouwait wech wéi meiglech vun desem Kapitalismustempel.
Also Gas ginn, bis an d’Hollerescher Stross. Do dann Alkohol angkaaft. Et geht een net op eng Party, ouni eppes matzebrengen. An wann et nemmen en ungefaangen Fläsch Pastis ass, déi een herno erem mat heem hellt an aus der keen eppes drenkt. Den Geste zielt.

Op der Autobunn: Reen, Stau, Schreckensmeldungen.
Mir hunn eis verfuer. An ouni et ze wessen, esou dem Stau entkomm. Mee net fir laang, well wéi mir bei Feiz rausgefuer sinn, fir op eng aaner Autobunn, hunn mir gesinn, daat do alles zou waar. Kilometerwait just eng Schlang aus Karrosserien an rouden Reckluuchten. Angscht a Schrecken waaren an hirem Element.

Ech hunn aus der Fenster gekuckt an een Mier gesinn. Ech wosst net, waat fir en Gewässer soss do waar, op daat en groussen Floss wier oder nemmen eng kleng Baach, mee elo waar just en Mier do, daat bis un d’Stross erungereecht huet. Total verreckt an absolut schrecklech.

Dunn hunn mir deen zweeten Auto wéinst schlechter Beschelderung verlueren. Mir sinn irgendwou duerch Kaell gefuer an hunn de Wee fir op Teiteng net fonnt, den Auto ass iwert d’Autobunn gefuer an huet eis net méi fonnt. Angscht a Schrecken sinn méi an méi grouss ginn. Waat sollt deen ganzen Reen? Firwaat ass am Süden guer naischt méi gelaaf?
Ech hunn domadder gerechent, daat all Moment den Rastamann géif op d’Stross sprangen an wéi well mat den Aarm wedelen, well irgendwelch Drogenverreckter hanner him hier wieren.

Irgendwéi hunn mir dunn de Wee fonnt. Lo waaren mer unkomm, zu Téiteng, an engem Haus, an dem et vill ze drenken gouf. Den Owend sollt nach laang ginn. Mee Angscht a Schrecken wollten net goen. Je méi Ethanol gefloss ass, emsou méi leschteg ass d’Stemmung ginn.
Iwer Telefon waaren komesch Geraischer ze héiren, engem Bier ähnlech. Angscht a Schrecken deluxe. Se souzen och an dem Haus an hunn sech un menger Angscht geniert.

Leit sinn gaangen, dofir sin aaner Leit komm an hunn einfach ugefaangen, an dem ganzen Chaos zweschen komeschen Telefonsuriff, Bierengraischer an Ritterschléi Poker ze spillen.
Irgendwann waar et esouwait.

Et ged en Punkt, wou een als Gaschtgeber wees, daat d’Party kippt. Daat ass den Zaitpunkt, wann déi meescht Leit gaangen sinn, an déi puer mell, déi nach do sinn, mat engem Whiskey-Cola an der Hand probéiren, eng Omlett ze broden.
Vue daat den Gaaschtgeber Velo fier, hunn ech ennert déi Omlett net nemmen Paprikapolver an vill ze vill gemuelen Knueweleg gereiert, mee och nach d’Wonnermettel Superbiomin. Superbiomin, daat sinn gemuehlen Steng mat engem lächerlechen Numm, déi anscheinend iwerhaat net wierken, mee ech waat sollt et? Ech waar voll an wollt eng Monsteromlett.
Angscht a Schrecken haaten mech. D’Omlett huet vill ze vill no Knueweleck geschmaacht an den Superbiomin huet ass mir net gudd bekomm. Mat engem Schlach waar eis alleguerten bewosst, daat et elo just nach eng méiglechkeet géif ginn: D’Flucht.

An d’Flucht virun dekadenten Bankenpartyen, dem allesopwaischenden Reen an Superbiomin an der Omlett kann just duerch eng Meiglechkeet bedriwen ginn: Schloof.