Ania's way :)

2016-05-21T13:17:00.000-07:00

Έχει μοναξιά ο έρωτας στον κόσμο τουτο
έχει άσπρα πανιά χωρίς χρώματα
και εκωφαντικούς ψιθύρους

Πώς να σου πω κι απο πού να ξεκινήσω ;
Αν μπορούσα να συνθέσω μουσική
θα σου έγραφα τα τραγούδια όλου του κόσμου
να τα έχεις, να τα ακούς
αν κάποια στιγμή λείψω απο το τοπίο σου
για λίγο ή πολύ
για τώρα ή για πάντα,

Αν μπορούσα να ζωγραφίσω θα σου ζωγράφιζα
εκατό χιλλιάδες ζωγραφιές
με χαμόγελα και ευτυχία
να μπορείς να τα βλέπεις ξανα και ξανά
να φτάσουν μέχρι της στιγμή που θα κλείσεις τα μάτια σου
και θα έρθεις να με βρείς .

Να σου χαρίσω όλο τον κόσμο
αυτό επιθυμώ
κι εσύ μου κλείνεις την πόρτα με ενα
καληνύχτα .

Lifestory

2016-04-20T01:01:00.001-07:00

Αφού πλαγιάσατε μαζί πρώτη φορά,
χωρίς καμμιά προτέρα γνωριμία
συχνά το ταίρι σας ρωτά,
"μίλα μου για σένα,
πες τα μου όλα,
θάθελα να μάθω την ιστορία σου",
και πιστεύετε πως αλήθεια,
αυτό θα θέλει να μάθει:
την αληθινή σας ιστορία

Κι ύστερα

Ανάβετε τσιγάρο
κι αρχίζετε να μιλάτε,
ξαπλωμένοι οι δυο σας χαλαρά,
σα δυο κούκλες πάνινες,
που ένα παιδί
πέταξε πάνω στο κρεββάτι
γιατί βαρέθηκε.

Κι ύστερα

Λέτε την ιστορία σας,
ή απ' αυτήν,
ό,τι χρόνος και φρόνηση
επιτρέπει
κι εκείνο κάνει ωω,ω
και κάθε φορά λιγάκι πιο αδύναμα
ώσπου το επιφώνημα
γίνεται μόλις αντιληπτό.

Κι ύστερα

Ε! τότε φυσικά,
προκύπτει κάποιο εμπόδιο,
η υπηρεσία δωματίου
καθυστέρησε κι έφτασε τώρα,
-ορίστε, τα παγάκια που ζητήσατε,
λυώνουνε σ' ένα μπολ-
ή ο ένας πάει τουαλέτα,
έκπληκτος κοιτιέται στο καθρέφτη.

Κι ύστερα

Πριν να ‘χετε χρόνο αρκετό
την μεγάλη κι ενδιαφέρουσα
ιστορία σας να πείτε
ξεκινά εκείνο
να λέει τη δική του,
ακριβώς όπως το είχε σχεδιάσει
απ' την αρχή.

Και λέτε, ωω, ω
κάθε φορά λιγάκι πιο αδύναμα
ώσπου πια το επιφώνημα
ν' ακούγεται σαν αναστέναγμός
που μόλις γίνεται αντιληπτός
ο ανελκυστήρας λίγο πιο κάτω,
δεξιά στο διάδρομο
αφήνει μια στερνή μακριά ανάσα
κι ύστερα σταματά.

Κι ύστερα

Ε, να!
Ο ένας αποκοιμιέται
κι ο άλλος θ' αποκοιμηθεί κι αυτός
με το τσιγάρο του ακόμα αναμμένο,
έτσι απανθρακώνονται οι άνθρωποι
μες στων φτηνών ξενοδοχείων τα δωμάτια

(το παραπάνω απόσπασμα δεν αποτελεί δικής μου έμπνευσης δημιούργημα)

Πνιγμός

2016-04-19T11:38:00.000-07:00

Είναι πολλά. Είναι τα βράδια που δεν μπορείς να κοιμηθείς, που δεν μπορεί η σκέψη να ηρεμήσει.
Είναι κι αυτός που νιώθεις τόσο μόνος. Τόσο έξω απ'όλα αυτά γύρω σου.
Δεν ταιριάζω ρε παιδί μου με τις φωτοτυπίες της κοινωνίας τούτης.
Πώς το λένε ;;;;
Βγαίνεις με γνωστούς και οι λέξεις τους σε πνίγουν.
Βγαίνεις με αγνώστους και οι λέξεις τους σε ηρεμούν.
Κλείνω παντζούρια και παράθυρα , το σκοτάδι είναι το μόνο που δείχνει την αλήθεια.

Ο λόγος.

2016-04-14T01:40:00.000-07:00

Κι αν βρισκόμαστε στο σταυροδρόμι που ένωσε τους ξέχωρους δρόμους μας,
αυτό σημαίνει οτι υπάρχει λόγος.

Κι αν αγγίξουμε ο ένας τον άλλο τυχαία και ηλεκτριστούμε,
αυτό σημαίνει οτι υπάρχει λόγος.

Κι αν το βλέμμα σου καθρεφτιστεί στο δικό μου και κάνω τα πάντα για να μη
το πάρεις από τα μάτια μου,
αυτό σημαίνει οτι υπάρχει λόγος.

Κι αν σου χαιδέψω τα μαλλιά κάποιο βράδυ που ξαπλώνεις πάνω μου,
αυτό σημαίνει οτι υπάρχει λόγος.

Κι αν το μυαλό μου πλάσει μια ιστορία όμορφη για μένα και για σένα,
αυτό σημαίνει οτι υπάρχει λόγος.

Κι αν όλα αυτά χαθούν και βρεθώ να τα νοσταλγώ μπροστά σε
ένα κομμάτι γαλάζιου,
αυτό σημαίνει οτι ο λόγος είσαι εσύ

Τι είναι ο έρωτας χωρίς μελωδίες;

2014-02-26T05:24:00.002-08:00

14 Φεβρουαρίου. Στον Ηλεκτρικό, πρέπει να πήγαινα σχολή. Νιώθω τυχερή που το συμβάν αυτό έμεινε χαραγμένο τόσο πολύ στη μνήμη μου. Ένα κορίτσι και ένα αγόρι μιλάνε με νοηματική. Στέκονται κοντά στην πόρτα που άνοιγε και έκλεινε χωρίς να τους ενοχλεί, να τους ξαφνιάζει. Αγκαλιάζονται ζεστά.. Είναι ζευγάρι! Ο νεαρός την αγκαλιάζει ξανά και ξανά. Φιλιούνται. Στα Κάτω Πατήσια αυτός κατεβαίνει. Μοιράζονται τόσα φιλιά απο μακριά μέχρι το τραίνο να φύγει, λες και χωρίζονται για πάντα, λες και βλέπονται για τελευταία φορά. Και αναρωτιέμαι...πώς είναι να αγαπάς έναν άνθρωπο χωρίς να έχεις ακούσει ποτέ τη φωνή του; Το γέλιο του, το κλάμα του, το σφύριγμά του; Nα μην έχεις ακούσει ποτέ το ''σ'αγαπώ''... Αντίθετα αυτό που είδα να καθρεφτίζεται στα μάτια τους δεν περιγράφεται με καμία ηχητική λέξη στο κόσμο. Η αγάπη ξεχείλιζε από τα μάτια και των δύο, σα να ήταν έτοιμοι να δώσουν τα πάντα. Όλη τους τη ζωή ο ένας για τον άλλο. Ο έρωτας δεν χρειάζεται μόνο τις μελωδίες που ακούς με την αίσθηση της ακοής, υπάρχουν κι άλλες μελωδίες που ίσως να παίζουν στο μυαλό σου ξανά και ξανά χάρις στον άνθρωπο που έχεις απέναντί σου. Κι αυτή τη μελωδία δεν μπορείς να τη συγκρίνεις με καμία απο τις άλλες, τις κοινές.

Σύγχρονες λολίτες

2013-12-02T16:14:00.001-08:00

Τις κοιτάμε, ανταποκρίνουν το βλέμμα. Ξεχωρίζουν θέλουν, δεν θέλουν αν και συνήθως η προσοχή είναι ο σκοπός της επιφανειακής τους ζωής. Στο τραίνο, στο δρόμο, στο μετρό, στη δουλειά, στις καφετέριες. Μπροστά σου...Πίσω σου...Δίπλα σου... Είναι οι αδύναμοι χαρακτήρες του παιχνιδιού κι όμως φαίνονται οι πιο σκληροί. Ξεχωρίζουν σχετικά εύκολα: φουστάκια, διχτυωτά καλσονάκια, κολανάκια και τα ντεκολτέ σύννεφο. Δεν κατηγορώ καμία γυναίκα που χρησιμοποιεί κάτι απο αυτά στο ρουχισμό της ή και όλα μαζί. Τσίχλα που μασιέται αδιάκοπα, το βλέμμα προκλητικό όσο δεν πάει. Τη μασάει, τη σκάει και την βάζει ξανά μέσα στο στόμα με τα κατακόκκινα χείλη. Η ανήλικη κορασίδα σκύβει και το μικροσκοπικό της εσώρουχο κάνει την εμφάνισή του. Έχει κάτι που σε κάνει να μη μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από πάνω της, τι είναι αυτό το ''κάτι'' όμως; Θαυμασμό; Λύπηση; Αηδία; Σκέφτεσαι αυτό το κοριτσάκι να πηγαίνει σχολείο. Τους γονείς της... Ωπ ωπ, η λέξη κλειδί αναβοσβήνει με κόκκινα φωτάκια. Γονείς. Γονείς αδιάφοροι, πνιγμένοι και βυθισμένοι στη καθημερινότητα τους. Αδιάφοροι για οτιδήποτε άλλο, ακόμα κι αν αυτό είναι το ίδιο τους το παιδί που κοιμάται σε ξένα κρεβάτια, δίπλα σε γυμνούς έφηβους με μούσια και τατουάζ. Δεν είναι το θέμα μας οι έφηβοι, ούτε τα τατουάζ αλλά το λολιτάκι. Το μικρό αθώο λολιτάκι που πληρώνει με ακριβό νόμισμα τα λάθη των δημιουργών της.

Καληνύχτα λολίτα

Θα 'θελα..

2013-05-01T07:01:00.000-07:00

Θα 'θελα να φωνάξω τ' όνομά σου, αγάπη, μ' όλη μου τη δύναμη. Να το φωνάξω τόσο δυνατά που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο, καμιά ελπίδα πια να μην πεθάνει...

Τάσος Λειβαδίτης

Παράξενες σκέψεις

2012-10-16T15:36:00.001-07:00

Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις και πάλι σκέψεις.
Τρέχουν στο μυαλό σου με φαντασμαγορική ταχύτητα, δεν σε αφήνουν να κοιμηθείς το βράδυ και σου κάνουν παρέα οταν βαριέσαι. Ενώνουν το παρελθόν και το μέλλον σου. Σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο, σε κάνουν μεγάλο και τρανό. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα μπορούν να σε κάνουν σκουπίδι, όμως. Οι σκέψεις είναι το πιο όμορφο αλλα και το πιο επικίνδυνο παιχνίδι. Έχουν ως βασικό κανόνα ένα πράγμα: τα όρια. Αν τα ξεπεράσεις και παραβιάσεις τον κανόνα οι συνέπειες μπορεί να είναι σοβαρές μέχρι και θανάσιμες. Οι σκέψεις μας αγκαλιάζουν και μας δίνουν χαστούκια. Μας ψιθυρίζουν γλυκόλογα όμως πολλές φορές δεν μας την χαρίζουν. Είναι σειρήνες. Τραγουδούν ενα σκοπό κι εσύ δεν μπορείς να αποδράσεις...

2012-07-06T08:00:00.002-07:00

Aπο το βιβλίο του Κ.Χριστοδούλου ''Μη πατάτε τον τοίχο''

2012-07-05T01:49:00.000-07:00

Άπλωσε τα χέρια σου και τράβα με κοντά σου

πλέον η ευτυχία μου εξαρτάται απ'την χαρά σου

φίλησε με, άγγιξε με κι όταν σε κοιτώ

έλα και προσγείωσέ με απ'τον ουρανό...

All we need is ...?

2012-02-06T03:25:00.000-08:00

Όσο κι αν δεν μπορούμε κάποιες φορές να παραδεχτούμε κάποια πράγματα, όλοι έχουμε ανάγκη και όλοι χρειαζόμαστε:
Ένα καφέ και μια γλυκιά καλημέρα το πρωί
Μέρες σκληρής δουλειάς για να είναι πιο απολαυστικές οι μέρες ξεκούρασης
Μικρές δόσεις δημιουργικότητας
Καλούς φίλους, κουβέντα και ενα μισογεμάτο μπουκάλι μπύρας
Μια αγκαλιά που σε ζεσταίνει στα δύσκολα και σου λέει πως όλα θα πάνε καλά
Γνώσεις ανεξαρτήτως περιεχομένου
Περιποίηση του εαυτού μας
Μια γλυκιά γεύση στον ουρανίσκο που σε ταξιδεύει για δευτερόλεπτα
Μια αλμυρή γεύση στον ουρανίσκο που σε γεμίζει ενέργεια
Δυνατή μουσική
Την ζεστή θαλπωρή του πατρικού σπιτιού
Έναν άνθρωπο που ξέρεις πως σε γνωρίζει πιο πολύ απο τον καθένα

Ζήλια μου

2012-01-12T06:34:00.000-08:00

Ζήλια! Μια μικρή λέξη αλλά μια μεγάλη σημασία. Ένα συναίσθημα που κοροιδεύεις μέχρι που το ζείς κι αν έχει την ευκαιρία σε επισκέπτεσαι όσο πιο συχνά μπορεί. Το θέμα όμως είναι αλλού... Γιατί ζηλεύουμε; Γιατί καταλήγουμε σε αυτή την αντίδραση; Ίσως η δυσκολία ελέγχου του ίδιου μας του εαυτού αποτελεί δύσκολο έργο. Και πέρα απο όλα αυτά είμαστε και κτητικοί, κάτι που βάζει λάδι στη φωτιά. Ξέρεις οτι πρέπει να κάνεις τον ανήξερο, να πάς παρακάτω, να μη δίνεις σημασία σε οτι σε κάνει να αισθάνεσαι έτσι. Η φίλη σου που πήρε καινούριο αυτοκίνητο ενω εσύ κυκλοφορείς ακόμα με ένα κατσαριδάκι ('' Το ξέρω αλλά ειναι vintage και δίνει στυλ!!''), ο συνάδελφος που πήρε τη θέση που ''ζαχάρωνες'' καιρό και το άλλο σου μισό που προσπαθεί να σε πείσει οτι ΝΑΙ έχει κάνει και delete και block τον/την πρώην του και αν σε γνώριζε απο τότε οι στιγμές τους δεν θα είχαν δημιουργηθεί ποτέ. Επομένως χαλάρωσε, άκου μουσική και κάνε ένα τσιγάρο.Σκέψου πόσο σοβαρό είναι να αγχώνεσαι για πράγματα που έχουν συμβεί, δεν πρόκειται να αλλάξουν αλλά δεν έχουν και σημασία πλέον... Γιατί όσο κι αν ζηλέυεις το mini cooper της Μαρίας εσύ αγαπάς το δικό σου παλιό αλλά διαχρονικό και στυλάτο αμάξι, όσο κι αν ζηλεύεις το συνάδελφο και την κατάκτηση της θέσης που επιθυμούσες μάλλον κάτι δεν έκανες σωστά για να την μην την έχεις εσυ (ευθύνες λιγότερες!) . Όσο για το ταίρι σου ξέχνα οτι σου τρυπάει την καρδιά. Είναι μαζί σου γιατί θέλει εσένα και το παρελθόν είναι μια ιστορία γραμμένη που κανείς δεν μπορεί να αλλάξει αλλα μπορεί να αφαιρέσει την ουσία της...

Μικρό μου αγγελούδι

2011-09-22T05:13:00.000-07:00

Ένας πόνος βαρύς. Ένας πόνος αβάσταχτος και μεγάλος. Ατελείωτος. Έφυγες τόσο νωρίς απο κοντά μας. Δεν μπορώ να το πιστέψω, να εγκληματιστώ στη νέα κατάσταση. Ήσουν ένα πλάσμα γεμάτο αγάπη, ένα παιδάκι που ο θεός δεν έχει τίποτα να του συγχωρέσει. Δεν αντέχω να μιλάω για σένα στον αόριστο. Ακόμα θυμάμαι το πνιχτό σου γελάκι καρδούλα μου. Και δεν θα το ξεχάσω οτι κι αν συμβεί. Όταν χαθώ απο τούτο τον κόσμο θα έρθω να σε βρώ. Σ'αγαπάμε και θα σ'αγαπάμε πάντα. Καλό σου ταξίδι ψυχούλα μου.. Πλέον θα ηρεμήσεις....

Kαι παρακολουθώ σαν ένας κρυφός, βουβός θεατής.

2011-08-20T10:57:00.000-07:00

Φωτογραφίες παντού. Πεταμένες στο πάτωμα, δεξιά και αριστερά. Ανάκατες. Μπερδεμένο το πριν με το μετά, το σήμερα με το χθές και το τώρα με το τότε. Ασπρόμαυρες και χρωματιστές. Δίνουν πνοή στις σκέψεις και τα συναισθήματα. Ζωντανεύουν αναμνήσεις και δημιουργούν καινούρια γεγονότα. Άλλες θες να τις αρπάξεις και να τις κάνεις χίλλια μικρά κομματάκια, σκορπίζοντάς τις στον αέρα και άλλες να τις κρατήσεις με ευλάβεια και να τις φυλάξεις κάτω απο το μαξιλάρι σου. Δεν ξέρεις από που να ξεκινήσεις να ταξινομείς. Αδυνατείς να καταλήξεις. Στέκεσαι και κοιτάς το πάτωμα ανήμπορος. Κρατάς τις φωτογραφίες οι οποίες γλιστρούν αργά απο τα χέρια σου, ανοίγουν πληγές και σταγόνες αίματος κυλούν στο πάτωμα..

Ελπίζω άρα ζώ...

2011-07-22T04:18:00.000-07:00

Μία απο τις λέξεις που συνήθως χρησιμοποιούμε στις πράξεις μας παρά στα λόγια μας. Τόσο μικρή αλλά με τόσο μεγάλη σημασία. Όσο άσχημα και να πηγαίνουν τα πράγματα στη ζωή μας, όσο και κάτι να μένει στάσιμα αρνητικό πάντα υπάρχει. Μας σπρώχνει ελαφρά εκεί που πιστεύουμε οτι η υπομονή μας εξαντλήθηκε. Μας κρατάει το χέρι και μας ψιθυρίζει στο αυτί '' Άλλο λίγο!''. Κι εσύ την ακούς κι ας μην το θές. Κλείνεις τα μάτια και λές σαρκαστικά στον εαυτό σου:''Αφού πέρασa τόσα, εδώ θα τα παρατήσω ;''.

Who cares about heart?

2011-06-13T09:04:00.000-07:00

Κι όμως,όσο κι αν δεν θές να το πιστέψεις έρχεται η ώρα που όλα παίρνουν το δρόμο τους.Τι κι αν δεν είπες ποτέ αυτά που ένιωθες,τι κι αν δεν έκανες ποτέ αυτά που πραγματικα ήθελες,τι κι αν οι καταστάσεις δεν ήταν αυτό που είχες σχεδιάσει στο μυαλό σου.Η λογική σε κρατάει σφιχτά απο το χέρι και σου δείχνει τον δρόμο μπροστά σου.Δεν επιτρέπονται παραστρατήματα.Η καρδιά σου κρατάει το χέρι ελαφρά δίνοντας σου μία ανεξήγητη ελευθερία.Πρέπει να αφεθείς,να χαλαρώσεις...Για να καταλάβεις τι πραγματικά θέλει...Μπορεί η επιλογή σου επιφανειακά να έχει 20 αρνητικά και ένα θετικό...Μπορεί να έχει τις χειρότερες συνέπειες...Δεν παύει όμως να είναι αληθινή.Αν οι άνθρωποι επέλεγαν να κινηθούν με τη δύναμη του συναισθήματος τα πράγματα θα ήταν εντελώς διαφορετικά όχι μόνο στις σκέψεις αλλά και στον κόσμο.

One way

2011-06-05T03:45:00.000-07:00

Δύο δρόμοι μπροστά σου ανοίγονται.Δύο μεγάλοι δρόμοι με τελείως διαφορετικές κατευθύνσεις.Ο ένας ανοίγεται στο δεξί σου χέρι και ο άλλος στο αριστερό.Ο δεξής είναι έρημος χωματόδρομος χωρίς σπίτια,χωρίς στάλα ζωής.Ο αριστερός είναι καταπράσινος,γεμάτος λουλούδια ενώ απο μακριά ακούγονται τα πουλιά που τιτιβίζουν στα δέντρα του.Κοντοστέκεσαι στη μέση του πουθενά αναρωτόμενος ποιό δρόμο θα επιλέξεις.Πρέπει να είσαι σίγουρος για τις επιλογές σου,κάθε λάθος σου κίνηση ίσως σου κοστίσει ακριβά.Τίποτα δεν είναι αυτό που δείχνει.Ίσως μετά το καταπράσινο του γεμάτου ζωή δρόμου να υπάρχει ένα έρημο μονοπάτι που θα σε δυσκολεύει για πολύ καιρό αλλά μπορεί και όχι.Και αν ο έρημος δρόμος καταλήγει σε έναν επίγειο παράδεισο;Ποτέ δεν ξέρεις.Οι ώρες,τα λεπτά,τα δευτερόλεπτα κυλούν χωρίς σταματημό κι εσύ εκεί.Να σκέφτεσαι την κατεύθυνση σου.Κάπως έτσι είναι και η ζωή μας.Πόσες φορές βρεθήκαμε σε δύο επιλογές τόσο καθοριστικές για εμάς;Κι όμως ποτέ δεν είμασταν σίγουροι για την επιλογή μας..

Λόγια ..Μελωδικά!

2011-06-01T05:10:00.000-07:00

-Τι θέλεις;Tι θέλεις από μένα;Θα μου πείς...;
-Η απάντηση είναι τόσο μικρή και αυτονόητη.Θέλω εσένα,αυτό δεν σου φτάνει;
-Είμαι ένα σύνολο εξωτερικών και εσωτερικών χαρακτηριστικών,δεν μπορώ να διαννοηθώ οτι με βλέπεις ως κάτι ενιαίο...
-Κάθε λεπτομέρεια που σε αποτελεί είναι όμορφη,γιατί να μπεί κανείς στον κόπο να σου τις ονομάσει μία-μία;
-Θέλω να δώ την διαφορά στη σκέψη.Το να λές οτι επιθυμείς κάτι επειδή είναι αυτό που είναι λόγω των χαρακτηριστικών που το αποτελούν δεν μου κάνει καμία αίσθηση.Ξέρεις πόσες φορές το ακούω αυτό;
-Αν ξεκινήσω να κατ'ονομάζω ίσως να μην τελειώσω ποτέ...
-Δεν με ενοχλεί.
-Θές να μάθεις τι βλέπω όταν κοιτάω τα μάτια σου;Θές να μάθεις τι βλέπω όταν παρακολουθώ ευλαβικά κάθε σημείο του σώματός σου;Θές να μάθεις τι σκέφτομαι όταν μιλάς και εγώ σε ακούω σα να βρίσκομαι μόνη στο χώρο μαζί σου;Θές να μάθεις πόσο επιθυμώ το γλίστρημα του χεριού σου πάνω στο δικό μου έστω και τυχαία;
-Θέλω να μάθω....
-Μάθε πως..Όταν κοιτάζω τα μάτια σου χάνομαι...Παρακολουθώ το σώμα σου σαν πιστός που ανακάλυψε μετά απο μέρες περιπλάνησης το ναό που αναζητούσε....Ο ήχος της φωνής σου αγγίζει γλυκά κάθε αίσθηση που βρισκόταν σε νάρκη.Κάθε σου λέξη σημαντική για τον μικρό μου κόσμο.Και όταν με αγγίζεις....χάνω το μέρος και το χρόνο.Θέλω να αγγίξω το χέρι σου και να το βάλω απαλά πάνω στην καρδιά μου,να δείς πόσο έντονα χτυπάει όταν βρίσκεσαι γύρω μου,τυλιγμένος στο παραμύθι που εδώ και καιρό το μυαλό μου έχει πλέξει υπομονετικά....
-Σ'ευχαριστώ.

Feelings.

2011-05-24T07:53:00.000-07:00

Τα χέρια σου,απαλός αέρας που μου αγγίζει απαλά τα μαλλιά.
Τα μάτια σου,ήλιος στον δικό μου αιώνια σκοτεινιασμένο ουρανό.
Το σώμα σου,το αντικείμενο που νιώθω οτι λατρεύω περισσότερο στον κόσμο.
Η φωνή σου-μηδαμινή κι εφήμερη-με επαναφέρει στην πραγματικότητα.
Στην αληθινή μου ζωή,όχι αυτή στην οποία είμαστε μαζί νοητά,αλλά σε αυτή την ψυχρή καθημερινότητα.
Την άδεια καθημερινότητα,χωρίς....εσένα.

Εσένα που δεν ξέρω πως να προσεγγίσω..
Είσαι μια εικόνα που έρχεται και φεύγει..
Και κάνει το ίδιο ταξίδι στα άδυτα του μυαλού μου,χωρίς να κουράζεται λεπτό....

Mπέρδεψα Λάθη και Σωστά!

2011-05-24T07:23:00.000-07:00

Ένα λάθος που το έχεις ξανακάνει.Κι όμως δεν λές να το διορθώσεις.Παρακαλάς για αναθεώρηση και κανείς δεν σε ακούει.Όταν είσαι στη τέλεια θέση να αναγνωρίσεις πόσο λανθασμένο σκεπτικό και συμπεριφορά χρησιμοποίησες,ελπίζεις βαθιά μέσα σου να σου παρουσιαστεί ξανά μια παρόμοια κατάσταση με σκοπό να αντικαταστήσεις αυτά που έκανες ή τούλαχιστον αυτή τη φορά να φερθείς ''σωστά''.Έλα που όμως περνάει λίγος καιρός παραπάνω απο όσο υπολόγιζες κι εσύ ξεχνάς τους όρκους και τις υποσχέσεις που'χες δώσει στον εαυτό σου.Κάτι δαιμονικό σε σπρώχνει ξανά στη λάθος διαχείριση της κατάστασης.Όλο και κάτι σε χαλάει ή δεν σε βολεύει και θα γυρίσεις να πείς ''Δεν πάει στο καλό;''.Όταν όμως περάσει λίγο διάστημα χρόνου θα θρηνείς ξανά την ευκαιρία σου που πήγε χαμένη......

Τι θέλω,τι κάνω ;

2011-05-23T04:40:00.000-07:00

Έχεις νιώσει ποτέ τον εσωτερικό σου κόσμο πιο μπερδεμένο απο ποτέ;Να επηρεάζεσαι απο μικρές καταστάσεις,να νιώθεις ευάλωτος και να αλλάζεις κάθε προηγούμενη σου άποψη.Δεν ξέρω γιατί συμβαίνει και απο τι προκαλείται.Ίσως είναι αυτό που λένε ''Ράγισε το γυαλί και δεν ξανακολλάει'' ή ''Κάτι έσπασε μέσα μου'' ή τελοσπάντων κάτι παρεμφερές.Είμαι τόσο αμφιταλαντευόμενη για την συγκεκριμένη ανάρτηση που δεν ξέρω κάν τι τίτλο να της δώσω!Πρέπει να βάζουμε τα συναισθήματα μας σε μία σειρά,να τα διαχωρίζουμε σε αυτά που μας κάνουν καλό και σε αυτά που δεν μας κάνουν.Κι αν καμιά φορά κάνουμε κάτι χωρίς λόγο;Αν ο εγκέφαλος μας έχει πείσει απλά το σώμα μας για την πραγματοποίηση της συγκεκριμένης πράξης η οποία εγκεφαλικά μας είναι ανούσια;Τουλάχιστον ας το ανακαλύπτουμε πριν να ναι αργά....

Egoista!

2011-05-15T16:12:00.000-07:00

Και πάντα το ίδιο ερώτημα...''Mήπως σκέφτομαι μόνο τον εαυτό μου;'',''Mήπως είμαι εγωιστάκιας;'',''Mήπως ο εγωισμός μου με οδηγεί σε λάθος αποφάσεις;''.Ερωτήσεις ανούσιες εφόσον στο ίδιο αποτέλεσμα θα καταλήξεις.Ο εαυτός σου είναι οτι σημαντικότερο έχεις ή μάλλον ένα απο τα σημαντικότερα πράγματα στη ζωή σου.Αν δεν κοιτάξεις εσένα,για ποιόν θα νοιαστείς;Για τον υποθετικό φίλο,τον ''θασαγαπάωπάντα'' σύντροφο ή τον ευγενικό γείτονα;Το εγώ σου δεν θα σε προδώσει ποτέ.Όλες σου οι πράξεις οδηγούν στην δική ΣΟΥ ευτυχία.Στην δική σου επίτευξη στόχου,στην δική σου αναγνώριση,στην δική σου ενίσχυση αυτοπεποίθησης.Ζήσε για σένα!

Κυνηγός ευτυχίας

2011-05-04T10:09:00.000-07:00

Ναί λοιπόν.Ακούγεται περίεργο αλλα είναι η μοναδική αλήθεια.Τι είναι αυτό που μας κάνει να ελπίζουμε;Να αντέχουμε στις στενοχώριες που συναντάμε στη ζωή;Τι είναι αυτό που βρίσκεται στο τέρμα του δρόμου,ένα γλυκό αδιέξοδο που χρόνια περίμενες.Καθένας απο εμάς κι όλοι μαζί αναζητάμε σαν μανιακοί την ευτυχία.Ευτυχία!Μια λέξη που και μόνο στο άκουσμα της, σου φέρνει χρώματα στο μυαλό.Άλλοι την βρίσκουν,άλλοι αφήνουν την τελευταία τους πνοή με επιθυμία τους να την έβρισκαν έστω την στιγμή που ξεψυχούσαν.Αμέτρητες φορές τη νιώθουμε όμως δεν την καταλαβαίνουμε.Κι έρχεται εκείνη η στιγμή μετά απο καιρό που αναπολείς και βέβαιος λές:''Nαί,τότε ήμουν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου...''

Κόσμος δημιουργικά πλασμένος!

2011-05-02T04:28:00.000-07:00

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας που νιώθουμε τόσο δημιουργικοί...Θέλουμε να κάνουμε 25 πράγματα σε μία μέρα,να υλοποιήσουμε τις ιδέες μας,να κάνουμε τον κόσμο μας καλύτερο διαμορφωμένο με την δική μας μικρή καλλιτεχνική πινελιά.Έχουν υπάρξει στιγμές στη ζωή του καθενός απο εμάς, ξεχωριστές.Οι εμπειρίες και η ζωή σαν ένα υφασμάτινο γρανάζι βάζουν μπρός σε πτυχές του μυαλού που βρίσκονται σε αγρύπνια.Τις σπρώχνουν στην αφετηρία της γλυκά αλλόκοτης και εκκεντρικής σκέψης,με σκοπό να βγεί ένα διαφορετικό αποτέλεσμα.Λατρεύω τον εαυτό μου όταν με πιάνει κρίση δημιουργίας.Του 'χω την εμπιστοσύνη που έχει μια μαμά όταν αφήνει το νεογέννητο μωρό της σε κάποιον να το προσέχει.Ξεφεύγω θετικά σε σημείο να νιώθω ευτυχισμένη :)

Κάνοντας όνειρα,έμαθα να ζώ!

2011-04-25T05:20:00.000-07:00

Όνειρα,όνειρα,όνειρα και ξανά όνειρα.Δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο για το μυαλό μας απο το να ονειρεύεται,να προσχεδιάζει και να προμηνύει ένα όμορφο μέλλον,γεμάτο επιτυχίες και ικανοποιητικές ζωές.Απο μικροί μαθαίνουμε πως η επιμονή και η υπομονή είναι τα δύο πιο δυνατά όπλα για τους ανθρώπους που κάνουν όνειρα και σχέδια με βάσεις και θεμέλια και όχι για αυτούς που τα κάνουν για να τα κάνουν.Εμπειρίες και δυσκολίες θα σε οδηγήσουν στον στόχο σου πριν καν το καταλάβεις.Θα υπάρξουν μέρες που θα'σαι μεταίχμιος στο ναί και στο όχι σου,στο να φύγεις και να μείνεις,στο να είσαι ξύπνιος ή κοιμισμένος.Κάθε φορά που θα βρίσκεις την δύναμη να πείς ''ναι'' στο να ''μείνεις'' ξύπνιος'' θα κάνεις ένα βήμα πιο κοντά σε αυτό που τόσο επιθυμείς....