Animedyum

Git

noreply@blogger.com (animedyum) — Tue, 15 Sep 2020 20:40:00 +0000

Anime bloglarının 5 yıllık ömürleri olduğuna dair bloggerlar arasında genel bir kanı var. Kimisi bir deneyip fazla geçmeden hevesini alıyor, kimisi de benim gibi 5 yıl boyunca bu faaliyeti sürdürebiliyor ama eninde sonunda mutlaka belli bir tatmin/sıkkınlık oluşuyor. Hem zaten bu senenin yarısından başlayarak animeden daha önemli işlere enerjimi verdiğim için blog da iyice çorak bir toprağa dönmüştü, ben de eski hevesimi kaybetmiştim. Sözün özü, neredeyse 5 yıla yaklaşan bu güzel serüven boyunca bloga katkıda bulunan herkese teşekkür ederim. Buraya kadarmış, ben gidiyorum.

"O halde git. Bundan başka dünyalar da var." - Jake Chambers

EK: Bu yazı İnsanlık Geriledi yazı dizisi bitene kadar geçerli değildir.

DMCA

noreply@blogger.com (animedyum) — Thu, 01 Jun 2017 01:30:00 +0000

Blogger, Dijital Binyıl Telif Hakkı Yasası (DMCA) hükümleri uyarınca, blogunuzdaki bazı içeriklerin başkalarına ait telif haklarını ihlal ettiğini iddia eden bir bildirim aldı. Bu nedenle, yayınları "taslak" durumuna sıfırladık. (Bunu yapmasaydık, ortada gerçek bir ihlal olup olmadığına bakılmaksızın bir telif hakkı ihlali davasıyla karşı karşıya kalabilirdik. Telif haklarını ihlal ettiği iddia edilen yayınların URL'leri bu iletinin sonunda verilmiştir.) Taslak durumuna sıfırlamak, yayınınızın ve içerdiği tüm resimlerin, bağlantıların ve diğer içeriklerin kaybolmayacağı anlamına gelir. Yayını düzenleyerek rahatsız edici içeriği kaldırabilir ve içeriği yeniden yayınlayabilirsiniz; bu noktada söz konusu yayın okuyucularınıza tekrar görünür hale gelecektir

dediler ve tam 108 yazımı taslak haline getirdiler. Hal böyle olunca ben de tüm bu yazılardaki görselleri kaldırıp yeniden yayımladım. Belki bir süre daha bu blog nefes alır ve zamanında okumuş olanların kulaktan kulağa yayacağı bir form alarak internet üstünden yok olur.

Haber vereyim dedim.

p.s. ayrıca, yıllık yazmıyorum zira hem eskisi gibi yazamıyorum hem de içimden gelmiyor.

2014-2015 Animeleri

noreply@blogger.com (animedyum) — Wed, 31 May 2017 23:00:00 +0000

Merhaba,

Bloga hâlâ girenlerin olduğunu görmek sevindirici mi üzücü mü bilemiyorum. Belki de yaptığım en büyük hata post sayfalarından tarihleri kaldırmaktı. Nihayetinde en son 2 yıl önce yazdığım başlığa yorum atılıyor. Neyse ki bu blog eski popülerliğinin çok uzağında. Gerçi ayda bir kontrol ettiğim animedyum gmail hesabına 3 hafta önce gelen maille tekrar sahalara dönme sorusu bu aralar beni kaşındırıyor ama mevcut yaşam koşullarımda bunun mümkün olmadığını biliyorum. Japonya'daki bir reklam şirketi 2 yıldır yaprak kımıldamayan bu blogu bulup manga-figür reklamı vermek için yüklü bir teklifte bulununca dürtüklenmedim değil fakat ikinci yazışmamızda ödemeyi yalnızca PayPal ile yapabileceklerini söylediler ve malumunuz PayPal bizim pazardan o tarihlerde çekildi. Açıklayamadığın her şeye kısmet deyip bazı işaretleri zamanında okumak önemli.

Bu 2 -hatta fiilen olmasa da kafaca bırakalı geçen 3- yıl boyunca anime izlemeyi bırakmadım. Ne bir artış ne de azalma oldu. Beğenilerimde bir değişim de olmadı. Hâlâ shounen izlemeyi reddediyor, J.C. Staff'tan nefret ediyorum (hoş bir geri vites yapacağım aşağıda). Fakat anime tarihini ve günümüzdeki piyasa hareketlerini araştırmaya daha çok zaman ayırıyorum. Satış rakamlarını, analizleri, bilumum veriyi karşılaştırmak ve sektörün yönelimlerini incelemek daha cazip gelmeye başladı (spoiler: o animenin ikinci sezonu gelmeyecek, boşa bekleme çünkü az bluray satıldı). Hal böyle olunca da ne bölüm kritiği ne de inceleme yazma hevesim kaldı. Kendi çapımda yalap şap bir podcast girişimim de oldu. Bir ay kadar blogda durdu, sonra defaatle dinleyince hatalarım kulağımı tırmaladı ve taslağa çevirdim. Cevval bir muhabir olursanız doğru iki kelimeyle hemen gugılda bulabilirsiniz, arşivden kaldırmayı beceremedim.

Aşağıda anidb'ye göre 2014 ve 2015'te sonuna kadar izlediğim animeler yayın sezonlarına göre sıralı biçimde yer alıyor. Bunlardan başka diziler de izledim ama çoğunu başlangıçta, azını yarısında, birkaç tanesini ise son bölümlerinde bıraktım (çünkü "bir umuttur yaşatan insanı"). Artık sıralamayla uğraşmıyorum, puan bile vermiyorum (çünkü "büyükler sayılara bayılırlar"). Gördüğünüz üzere sürekli gönderme yapan biri oldum çıktım. Oldukça uzun bir yazı olacak ama bu bir uyarı değil, yalnızca bir beyan. Ha bir de, Shirobako ve Space Dandy animeyi kurtardı ama bunu kimse kabul edemedi.

2014

Space Dandy: 2 sezon sürdü ve Genius Party, Memories gibi kolektif çalışmaların zirvesi oldu. Her bölümü ayrı bir usta yönetti, başka bir üstad çizdi, öteki bir diva seslendirdi. Ana konusu bir konuya sahip olmamak üzerine dayandırılmıştı. Maalesef pek çok kişi bunu ıskaladı.

Tonari no Seku kun: Başlardaki yaratıcılığı komikten ziyade eğlenceliydi. Bazen tekdüzeleşti ama genelinde izlemesi de beklemesi de keyifliydi.

Houzuki no Reitetsu: Japonlar bu tarz işlere ağırlık vermeliler. Mitolojilerini kara mizahla süsleyip daha çok yansıtmalılar. Hem bilgilendirici hem de eğlendirici oluyor. Gerçi bu dizi kara mizah sayılmaz, daha ziyade gri mizah denebilir ama anladınız işte.

JoJo no Kimyou na Bouken: Stardust Crusaders: Esasında blogda yer alan bazı animelerin devam sezonlarıyla ilgili yazmayacağım ama Jojo'ya özellikle değinmek istedim. Sırf Jojo olduğu için izlenmeli ama nedense şu "ilk bölümde düşmanı tanıyoruz - ikinci bölümde kahramanlar onu dövüyorlar" formatının hangi akla hizmet 48 bölüm sürdüğünü anlamadım. Tahmin edilebilir olmak Jojo'nun karakteristiğine hiç uygun gelmedi.

Gokukoku no Brynhildr: Yani, eh işte. İlk başta niyeyse bir Higurashi havası almıştım, sonraları anime de benim havamı aldı. Çok sıkılmadım ama bende yarattığı beklentiyi çabuk söndürdü. OP'si muhteşemdi ama, onu hatırlıyorum.

Haikyuu!!: Kuroko'nun ardından Production I.G.'nin kendini aklama projesi bu. Stüdyonun özrü kabahatinden büyük olmadı neyse ki. Yer yer nefis mesajların verildiği bu voleybol animesi hep ilk günkü tazeliğini korudu.

Black Bullet: Sonuna kadar izlemiş olmam enteresan zira hakkında çok az şey hatırlıyorum. Düz adam Sami'den gelsin: Aksiyonu fena değildi.

Ping Pong The Animation: Yazdığım süre boyunca ne kadar aktarabildim bilmiyorum ama yaşayan çok az sayıda usta anime yönetmeni var. Mamoru Oshii "anime yapabileceğim insanlar azalıyor" diyerek sektörden çekilmişken (kaynak), Masaaki Yuasa gibi insanların değerini bilmek gerek. Farkındayım, animeyle ilgili bir şey söylemedim çünkü onun yerine konuşmak bana düşmez. Sohbet etmek için sizi bekliyor.

Sidonia no Kishi: Hazır olun çünkü bu animasyon tarzını daha çok göreceksiniz. CGI'a geçiş hâlâ tereddütlerle boğuşuyor ama sektörün batıya açılma mecburiyeti bunun gibi daha düşük bütçeli yapımların sayısını artıracak. Fakat "bütçenin düşük olması kaliteyi hiç etkilemez" ukalalığını doğrulayan Sidonia, hikayesindeki tökezlemelere rağmen Japon animasyon sektöründe yeni metanın şimdilik öncüsü konumunda.

Barakamon: Tatlı erik gibi. Hani ekşi olmasını beklersiniz de ağzınıza şekeri gelir fakat içinde bir yerde ekşilik de vardır ama rahatsız etmez. Ye ve yanında yat, yani izle de iyi hisset.

Tokyo Ghoul: Ülkemizde herkesin izlediği bu animeyi başımın kelliğiyle ilgili sorulara mahal vermeden izledim ve beğenmedim. Bana rotasını tam bilmiyormuş gibi geldi. "Yola bir çıkalım da sonra bakarız" rahatlığı hakim gibiydi, ki bunda hiçbir sakınca yok ama ben beğenmedim işte.

Zankyou no Terror: Bunu da beğenmedim. Space Dandy'nin üçüncü gözü Watanabe nedense bu animede tekledi ve uzunca bir süre sadece oyalanıp ancak finale teşrif edebildi. "Dandy'nin başarısı kolektifte mi yatıyordu, Watanabe artık tek başına yetmiyor mu? diye bir içimden geçirdim.

Denki-gai no Hon`ya-san: Aslında bu animenin adı Working! ama restoranda değil de manga dükkanında geçiyor. Yer yer bayağı komikti, başrolü hemen hemen yoktu ve her yan karakter hak ettiği süreyi aldı.

Ookami Shoujo to Kuro Ouji: Bazı shoujolar oluyor, bir takılınca bırakamıyorum. İçten içe "lan ben senin ağzını burnunu" dediğim herifçileri alıp başrole koyuyorlar ve başroldeki kızı süründürüyorlar. Şimdi yazarken fark ettim de ben bu animeyi daha önce çok izlemişim yahu. Niye tekrar izledim ki.

Yowamushi Pedal: Grande Road: Jojo'nun ilk cümlesindeki her harfi alıp buraya kopyalayın. İkinci cümleden itibarense hepsini terse çevirin. YowaPeda muhteşem bir anime ve muhteşem de bir spor animesi. Hamurunda bisikletçi bir mangaka olunca dizideki her unsura ayrı bir lezzet geliyor. Takımdaşlık, spor ruhu, rekabet... bu kavramları artık sözlüklerde aramayın, zaten günümüzdeki sözlükler de pek bozdu.

Kiseijuu: Sei no Kakuritsu - Parasyte: Madhouse yılda bir çıkıp sektörü şöyle bir silkeliyor. Hâlâ canı ne isterse onu istediği şekilde yapabilen bir firma. Ne sansüre ne de otosansüre izin veriyor. Eserin gücü malumdu ve animesi de gayet iyi bir uyarlama sunmayı başardı.

Shirobako: Türkiye'de sanırım bu diziyi izleyen 7 kişiden biriyim. Dilerim bir gün hakkını veren bir çeviriye sahip olur (sinema sözlüğü gerekiyor) ve daha fazla insana temas edebilir. P.A. Works her sene aynı işi yapıyor: 1 adet hafif, çok güzel görünen, sevimli, zararsız animenin ardından 1 tane başyapıt çıkarıyorlar. Another, Uchouten Kazoku ve şimdi de Shirobako. "Anime hakkında bir anime" zaten bu eseri tanımlamak için yeterli.

Psycho-Pass 2: Rahatlıkla söyleyebilirim: Ben beğendim. Genel kanının hoşuna gitmedi ama ilk sezondaki bireycilik eleştirisini bu sezonda toplumculuk olarak evirmesi hoşuma gitti. Keşke bir ara üçüncü sezon da gelse, gerçi filmini henüz izlemedim.

Nihon Animator Mihon`ichi: Dünya Karması. 35 bölümlük bir şölen. Trigger'dan tut, Yamamoto Sayo'ya, Evangelion'dan tut Anno Hideaki'ye kadar... Aradan bu kadar süre geçti Hammerhead'in animasyonu hâlâ gözümün önünde. Animasyon severlere özel.

2015

Death Parade: Klas ve şık bir yapım. Young Animator Training Project kapsamında izleyip yazdığım Death Billiards'ın 12 bölümlük böyle bir diziye yol açması çok sevindiriciydi. Gizemi güzel, animasyonu güzel, senaryosu güzel. Madhouse büyüksün.

Kekkai Sensen: Bir türlü yayınlanmayıp yılan hikayesine dönen son bölüm uzunca süre gündemi meşgul etti. Bones belki de son yıllarda elde avuçta ne varsa bu animeye yatırmış. Teknik işçilik inanılmaz. Ses, görüntü, hareket... aklınıza ne geliyorsa. Hikaye anlatımı çok özgün olmasa da bu teknik beceri çok nadir ortaya çıkıyor. Kıymetini bilmek lazım.

Koukaku Kidoutai Arise: Alternative Architecture: Ben bu kadar iyi dolandırılmadım... hani emin de değilim ama iyi dolandırıldım, şimdi güzel dolandırıldım, doğruya doğru sağlam dolandırıldım. 2013'teki 4 bölümlük OVA'yı alıp ortadan ikiye böldü ve iki bölüm daha uzatıp 10 bölümlük kandırık attı Production I.G. Bir sor peki yakıştı mı.

Ore Monogatari!!: Sevimli, tatlı mı tatlı, arada tekrara düşen ama bir dev ile bir cüceden doğan tezatları iyi kullanan bir animeydi.

Ninja Slayer from Animation: Esasında Inferno Cop'tan tekrar bahsetmek için Ninja'yı yazıyorum. Trigger cuma akşamı Happy Hour'da üretilmiş gibi duran animeler işini pek sevdi. Şimdilerde Luluco ile biraz seviye yükselttiler ama Ninja da Inferno Cop gibi çok eğlenceli bir B-animeydi (b-movie için eşlenik budur herhalde).

Gangsta: Bir dönemki favori stüdyomun ölmeden önceki son isteği. Kaliteli, yetişkinlere yönelik, sağlam senaryolu ve karakterli, ciddi bir yapımdı. Manglobe kapandı ama ardında Ergo Proxy, Samurai Champloo, Michiko to Hatchin, House of Five Leaves gibi oturaklı işler bıraktı. Gangsta ise belki onların arasına katılacağı anda bitiverdi.

Prison School - J.C. Staff: Bilerek böyle yazdım çünkü bu nefretlik stüdyonun adını anıp tükürdüğümü bu kez yalamak zorundayım. Biraz iğrençlik komedisine kaysa da genelinde ağız dolusu kahkahalar attığım bu anime bıçak sırtı görselliğine rağmen sanırım çoğu insanın hoşuna gidecektir. Seslendirme ve animasyonun J.C. Staff'tan beklenmeyecek kadar harika olduğu bir komediydi.

Lupin Sansei (2015): Lupin'in 30 yıl sonra bir animesi yayınlandı ve aslında bir sene bekletildik. İtalya'daki yayının bitmesini takiben dünyada görücüye çıkan yeni Lupin serisi herhalde en beğendiğim Lupin sezonu oldu. Fujiko'daki stilize animasyon beni resmen büyülemişti ve bir bakıma da 40 yıllık Lupin projesine çekmeyi başarmıştı. Bu son sezonda ise her bir karenin elle çizilmiş olmasının yanında eskiyi ve yeniyi harmanlayabilme kabiliyetlerine dibim düştü. Spoiler gibi olmasın ama 2,5 boyutlu çizimi (hapisten kaçış) dünyada bu kadar iyi başarmış başka bir yapım olmayabilir. Hiç Lupin bilmeyenler de filmografiyi ezbere sayanlar da izlemeli. Bu devirde kolaycılıktan bu denli uzak durmak takdiri hak ediyor.

One Punch Man: Attack on Titan'ın bir boy küçüğü oldu KodumuOturtanAdam. "Herkes" izlemedi bu kez ama gerçekten çok fazla insan izledi. Şu satırları okumuş insanlar da zaten izlemişlerdir. Eğlenceli falandı eyvallah ama tam olarak neydi bu anime? Müthiş animasyondan ötesini bir süre sonra ben alamadım. Doku uyuşmazlığı yaşadık. Ne yalan söyleyeyim, pek komik de gelmedi.

Sakurako-san no Ashimoto ni wa Shitai ga Umatte Iru: Yukarıda Ookami ile biraz değindiğim formülün tersi de aslında sıkıcı oluyor, yani sömüren oğlan vs. sömürülen kız formülünün simetriği sayılabilecek baskın kadın vs. çekinik erkek formülü. Gosick ve Kamisama no Memo-chou gibi örneklerde bunu görmüştük. Oysaki Sakurako bu formülü kullanmasına rağmen dilini çok keskinleştirmedi ve nihayetinde biraz sıradan, biraz gizemli bir hafiyelik öyküsü oldu çıktı.

Subete ga F ni Naru: Bu ise oldukça gizemli ve pek alışılmadık bir hafiyelik öyküsüydü. Aslında bayık bir temposu varmış gibi görünse de kilitli oda cinayetiyle başlayıp varoluşçuluğa kadar hiç yerinde durmadı. Polisiye türünü sevenler ıskalamasın, keza özgün hikaye isteyenler de.

Böyleyken böyle. Belki seneye tekrar görüşürüz. Olur da görüşemezsek bu yıl Shouwa Genroku Rakugo Shinjuu adında bir başyapıt geldi geçti... ve ikinci sezonuyla tekrar gelecek. Onu kaçırmayın çünkü artık biraz ayıp oluyor.

2013 Anime Sıralaması

noreply@blogger.com (animedyum) — Wed, 31 May 2017 22:30:00 +0000

Altı aylık rötarla, biraz da adet yerini bulsun diye...

18- Yami Shibai: 3-4 dakikalık bölümlere sahip korku türünde bir animeydi. Küçükken tek kanallı dönemde gecenin bir yarısı yayınlanan ve hayal meyal hatırladığım Alacakaranlık Kuşağı'nı andırdığı için seçtim. Belki de karanlıkta ve kulaklıkla izlediğim için seçmişimdir.

17- Azazel 2: İlk sezonda benim için komik olan kısmı vahşetin sürprizle sarmalanmasıydı. Brütal sahnelerin kahkahalara boğması benim sadist olmamdan değil, bu sahnelerin öngörülemez olmalarından kaynaklanıyordu. Bu sezon o kadar "komik" gelmedi ya da artık sürpriz etkisi kaybolmuştu ama yine de muazzam seslendirme performansları ve yukarıdaki gibi anlık kaba esprileriyle Azazel'i listeme aldım.

16- Kotoura-san: Sırf ilk bölümdeki olağanüstü sinemasal 10 dakika için listede. Geri kalan 10 dakika + 11 bölüm boyunca aynı seviyeye bir daha hiç çıkmadı fakat zaman zaman yaklaşmaya çalıştı. En azından başarılı yaptığı şeyin farkındaydı.

15- Kami-sama no Inai Nichiyoubi: "Tanrı 15 sene önce bir Pazar günü dünyayı kendi haline bırakmıştır." Bu kadar görkemli bir açılış cümlesinden sonra keşke o dünya yeterince işlenebilseydi. Serinin "2. sezonu da çekebiliriz ama çekmeyebiliriz de" tavrı keşke hiç olmasaydı da tek atımlık kurşun karakteristiği benimsenseydi. Yine de ilginç ve gittikçe daha da çatallanan bir konu, arkada Madhouse gibi babaların babası bir stüdyo, orta karar seslendirmeler, orta karar senaryo, orta karar uygulama.

14- Hataraku: Konsept güzeldi: Her şeye kabil olan şeytan dünyaya düşer ve hamburgercide çalışmaya başlar. Fakat seri bu temayla yetinmeyip abuk subuk fast food savaşlarına varana dek bayağı geniş bir yelpazede güldürmeye çalıştı. En iyisi de planlı olduğu her halinden belli bir gidişatla hem ikinci sezona açık kapı bırakıldı hem de birinci sezon bu strateji yüzünden yetim bırakılmamayı başardı. Bana göre, şeytanın sağ kolu olan eleman senenin en iyi yardımcı erkek karakteriydi.

13- Genshiken: Otaku değilim, ki zaten blogu düzenli takip edenler manga ile olan kıtalararası mesafemden haberdar. Keza Japon oyunları da oynamıyorum, bilgisayarım en basit grafikleri bile kaldırmayacak kadar külüstür sayılabilir (ama canımdır, cananımdır). Visual novel okum..izlem...dinlem... eh! anlamıyorum neticede. Dolayısıyla Genshiken'deki karakterlere bağlanmamı sağlayacak hiçbir vasıf bende yok. Fakat buna gerek de yok. Genderbender üzerine yoğunlaşıp ilk iki sezondaki kadın-erkek oranını terse çevirmek dışında pek de güncellenmemiş olan bu animeyi bir bakıma eski günlerin hatrına izledim. Bir de Poni Puni için...

12- Kuroko no Basuke 2: Ağız dalaşları coşunca ve bir gıdım da olsa animede oynanan "şey" basketbola benzeyince KnB kendine herkesin listesinde bir yer bulabilir. Bu yerin yukarıda veya aşağıda olması çok da sorun değil zira Slam Dunk'ın ardından yıllardır beklenen basketbol animesinin elimizdeki tek karşılığı bu. Onu bırakın da Spurs ne top oynadı arkadaş!

11- NonNonBiyori: İşte biriciğim! Gizli kalmış bir cevher NNB. Hangi taraftan övmeye başlasam diğer özelliklerini mahcup etmiş olacağım gibime geliyor. Galiba en sivrilen özelliği muhteşem bir seiyuu barındırması ya da tam anlamıyla "funky" bir seri olması veya belki de saf huzur aşısı yapması yahut hepsini kucaklayıp mutluluk pompalaması. Kafanız bozuksa açın izleyin, sevgilinizden ayrıldıysanız açın izleyin, aynı ülkede yaşıyorsak zaten izleyin (uu politik mesaj) ama muhakkak tek başınıza izleyin. İyi gelecek.

10- Gin no Saji: noitaminA kuşağına uygun animelerden biri işte. Bir şehirlinin kırsalda kendini bulma arayışları etrafında dönen naif bir seri. Countee Cullen'ın Saturday Child şiirindeki kadar olmasa da sınıf arkadaşlarına nazaran ağzında gümüş kaşıkla doğmuş Hachiken'in yetişkinliğe adım atış hikayesi. Gerçi bu kadar derinlemesine bir aydınlanış yansıtmadı serinin ilk sezonu, zaman zaman Haçi'nin iç sesleriyle farkındalığına odaklanmaya çalıştı fakat ikinci sezonuyla biraz daha bu yöne eğildi lakin ikinci sezon 2014 listesinin işi.

9- Danganronpa: Oyun uyarlamalarının bir kaderi de içeriğe hakim seyircilere daha yakın oluşlarıdır. Yine her zamanki gibi hakkında hiçbir şey bilmeden izlemeye başladığım Danganronpa'nın kısa süre içinde beni dışlayacağını bekleyerek izlemeye başladım... ve ne mutlu ki yanıldım. Jinrui'den sonra bende sonsuz kredisi olan Kishi Seiji önceki uyarlama girişimlerinde yapamadığını bu kez başardı ve yalnızca göze hoş gelsin diye kullanmadığı çok belli olan farklı animasyon tekniklerini serinin anlatımına katarak özgün bir atmosfer yarattı. Rafine bir polisiye olan Danganronpa seyirciyi bazen bünyesine kattı, bazen de uzakta tutup elini kolunu bağladı.

8- Chihayafuru: Kart oyunu değil, SPOR! Hakkında bir dolu yazı yazdım. Blogun her tarafından bir Chihayafuru bölüm kritiği çıkabilir, dolayısıyla çok da uzatmayacağım. İlk sezonunda muallakta kalan romantizmi pas geçip sadece spora yönelen ikinci sezon projenin en doğru adımıydı.

7- Yowamushi Pedal: Ben spor aşığı sayılabilirim, en azından sporfil (uydurdum, oldu) olduğum kesin. Fakat bir tek bisiklet yarışlarını izlemekten fazla hoşlanmıyorum. Eurosport'ta ciddi bir bisiklet sevdirme uğraşısı var ama yine de yarışların temposuna hiç adapte olamıyorum, izlerken heyecanlanmıyorum... elbette finişler hariç. Geçelim 3 boyutlu dünyayı da çok kısa süre içinde gereksiz bulduğu her yanını törpüleyen Yowamushi'ye gelelim. İkinci sezonu duyurulan bu seriyi sporun ruhunu seven herkes izlemeli, gerçi onlar zaten izliyorlardır da "yalnızca birinciler hatırlanır" diye yetiştirilen/yetiştirilmiş insanlar lütfen izlesin çünkü almasını bilene bu seri bir hayat dersi.

6- Monogatari 2: Yıllar içinde çıkan sayısız yan, üst, alt, köşe hikayenin ardından gelen ikinci sezonu bu kez aynı hevesle izleyemedim. İlk Monogatari'de benim hoşuma giden anlatılan hikaye değil, anlatılış şekliydi. Nedense ikinci sezon bana fazla geldi, eski iştahımı canlandıramadı. Yine de zamanda yolculuk bölümleri, her karakterin kendini buluşu ve elbette ki avangart animasyonu ona sabit bir yer kazandırmaya yetti.

5- Shingeki no Kyojin: İkinci kez izledikten sonra bile yarattığı etkinin altındaki hedef beni rahatsız etmeye yetiyor. Gerçekten de hiçbir şey anlatılmamış, yalnızca tanıtmış bir seri Attack on Titan. İnsanları mangaya sevk etmek için çekilmiş büyük bir viral. Manganın bitmesine yakın ikinci sezon veya FMA'da olduğu gibi bir remake gelecektir ve o zaman bu etkinin hakkını vermiş olacaktır ama şimdilik "hadi bakalım mangaya" direktifinden fazlası değil. Yine de 5. sırada zira son cümleyi yapmış olsa tartışmasız 1 numaraydı.

4- Kill La Kill: Bu kez kolaya kaçıp AMT'de yaptığım yorumu kopyalıyorum: Türleri harmanlayan ve ortaya çıkardığı harmanı da çorbaya çevirip bazen ucuz ve vıcık, bazen lüks ve lezzetli ama genelinde izlemekten yemeye doyamadığım bir animeye dönüştü Kill La Kill. Başrolünde genç kızların olduğu nadir atipik shounen serilerden biri. Bu akımı başlatan Cutey Honey ile fazlasıyla paralellik taşımasına rağmen 40 yıl önceki Cutey Honey'in yarım kalmış mahou shoujo'dan bozma shounen yapısının modern bir uyarlaması/güncellemesi şeklinde ilerledi. Japon toplumunu dilim dilim doğraması, ilk haftadan itibaren dünyadaki günümüz hiyerarşik toplum düzeni üzerine sivri bir dil geliştirmesi aslında ne kadar ciddi bir söyleme sahip olduğunu da gösterdi lakin bu dili kullanırken o kadar ağzı bozuk, laçka, sırnaşık bir tavır sergiledi ve o kadar akıl almaz bir süratle ilerledi ki insanların yakalamaları için ancak manifestolarla dürtülmeleri gerekti. "Özgür iradeye erdiği günden bu yana vücudunu günahla örtmek insanoğlunun kaderi oldu" gibi bir sloganla çıplaklık->örtünme->kıyafet->statü besin zincirini madara ederken hemen ardından Mako'nun yeni bir sevimli ebleh/saftirikliği sayesinde kendini de madara etmekten hiç gocunmadı.

3- Watamote: İnceleme yazısında söylediklerimi tekrarlamak yersiz. Bu kadar karanlık bir komedi daha önce görmedim ve bunun bu kadar kusursuz uygulanabileceğini de hiç düşünmezdim. Olağanüstü seiyuusu Kitta Izumi'nin performansına şapka çıkartıyor, bu serinin kesinlikle güldürürken canınızı yakacağını söylemek istiyorum.

2- Aku no Hana: Herhangi bir "eser"in kışkırtıcı olup fikir ayrılıklarına yol açması takdir edilesi bir özelliktir. Aktarım şeklini bilinçli olarak çirkinleştirmesi ise cüretkar bir davranıştır. Üstelik bu çirkinliği eleştirenleri hicvedebilme yetisi de sizden bir adım önde olduğunu gösterir. Normalde yarım kalmış gibi görünen animeleri bu kadar methetmiyorum ama Aku no Hana'nın (şimdilik) ilk sezonu ED'sine varana dek her tarafından kusur fışkıran arızalı bir seriydi ve bu alanda rakipsiz olduğunu söylemek hiç de zor değil.

1- Uchouten Kazoku: Geçen yıldan en sevdiğim anime değil. Her haftasını da iple çekmedim hatta 7. bölüme geldiğinde izlemeye başladım fakat bu kadar kusursuz bir animenin günceline yetişmem 8. bölümün yayınlanmasından önce oldu. 4 yıllık planlamanın sonucunda P.A. Works inanılmaz bir iş çıkarmış. Yönetim, senaryo, animasyon, seslendirme, müzikler, uygulama... hepsi kusursuz! Bu kadar "tam" bir anime izlemeyeli çok oldu, öncekini hatırlamayacak kadar çok.

2012 Anime Sıralaması

noreply@blogger.com (animedyum) — Wed, 31 May 2017 22:00:00 +0000

2011'deki zirvenin ardından hayli vasat bir çizgide ilerleyen 2012'de izlediğim animeleri yine geçen yılki gibi en kötüden en iyiye şeklinde sıralamak istiyorum. Bu sene yalnızca listenin tamamını okuyacakların ya da hızlıca aşağı doğru inerken şahin gözlü olanların fark edebileceği ufak da bir sürpriz hazırladım. İzlemediğim için listede olmayan animelerle ilgili düşüncelerinizi yollamak isterseniz re-l124c41+ sayfasından yazılarınızı gönderebilirsiniz.

Alfabetik

48 - Upotte!!: Felaket! Sektörün sonunu getirebilecek türden bir anime. Olur da bir şekilde ticari başarı sağlanırsa bu kepazeliğin türevlerinin çıkması an meselesi. Savaş silahlarına dönüşebilen kızların (!) eğitildikleri bir okulda geçen Upotte!! katıksız bir fanservice örneği. Gerektiğinde ve gerekmediğinde... ama çoğunlukla gerekmediğinde frikik sahneleri patlatan anime bir yandan da ergen kızları kanlı çarpışmaların içine sokuyor. Hem cinsellik hem de savaş sunan Upotte!! tüm bu pazarlama faaliyetine rağmen feci şekilde yavan, sıkıcı ve amatör bir anime. Hele bir de silahların her türlü özelliklerini ballandırarak anlattıkları sahneler var ki "yakın geleceğin potansiyel askerlerini şimdiden hazırladıkları için elleri sıkılsın!" diyesi geliyor insanın. [↩]

47 - Recorder to Randoseru: 3 dakikalık animeler arasında açık ara en kötüsü Recorder to Randoseru. Hem kısa süresini kullanmaması hem de tek bir esprisi olması izlemeyi tam bir işkenceye dönüştürüyor. Bu espri de yetişkin bir erkeğe benzeyen ama ilkokula giden Atsushi'nin, yaşıtlarıyla dolaştığında polis tarafından kelepçelenmesi. Serinin tamamı aynı esprinin tekrarları. Erinmeden devam eden bu içi geçmiş espriye gülmeye devam edenler var ki serinin 2. sezonu ve OVA bölümleri bile çıktı. Akıl fikir diliyorum. [↩]

46 - Zetman: Zetman de bir diğer doğal felaketti. Senaryo idare eder, animasyon hatalarla dolu, karakterler ise resmen karabasan gibiydi. Yalnızca erkeklerin detaylı çizimlere sahip olduğu seri, kadınları tam anlamıyla korunmaya muhtaç garibanlar olarak resmediyordu. Erkek olduğu sürece figüranlar bile başkarakterler kadar detaylı çizimlere sahiplerdi. Meh, bildiğiniz bir shounendi işte. İzlemeyin, izlettirmeyin artık şunları. [↩]

45 - Gokujo: Tam bir hanzo olan 17 yaşındaki Akabane Aya'nın etrafında dönen anime, liseye giden kızlar ve onların yaşadıkları cinsel içerikli durumlar üzerinden basit bir komedi çıkartıyor. Beşer dakikalık 12 bölümden ibaret seri, yayınlandığı dönemde iki bölümünü TV sansürüne kurban vermesine rağmen ecchi ve sopalama komedi (slapstick) türlerine ait kemikleşmiş özellikleri yine de elinden geldiği kadar edepsiz ve müstehcen bir tavırla aktarıyor. Türlere dair hiçbir yenilik sunmayan anime, orta karar bir seyirlikten öteye geçmiyor. [↩]

44 - Ozuma: 6 bölümlük mini bilim-kurgu serisi Ozuma, 2000 öncesine ait karakter tasarımlarıyla her ne kadar beklenti yaratmış olsa da ağırlıklı olarak bayık ve sinir bozucu karakterleri ve son derece güdük kalmış senaryosuyla izlemesi zor bir süreç sunuyor. Gereksiz yere uzun tutulmuş diyalogları ve manasız fanservice sahneleri (çıplaklık değil, komedi anlamında) ile kısıtlı süresinden çalarak iyice küçülen bir yapıya sahip. Yeni bir bilim-kurgu fikri sunmadığı gibi eski bir fikri de günümüze uyarlamakta aciz kalan Ozuma, 6 bölümlük bir serinin ne kadar başarısız olabileceğini kanıtlamaya çalışır gibi. [↩]

43 - Ano Natsu de Matteru: J.C. Staff'ın bu seneki ilk musibeti. Herhangi bir anime stüdyosundan ne kadar nefret edilebilirse o kadar nefret edilmeye müsait bir şirket olan J.C. Staff, Gosick'in hemen ardından Kami-sama no Memo-chou'yu fırlatmasına benzer biçimde Ano Natsu'yu da 2011'de kayda değer bir sükse yapan AnoHana'nın yönetmenini ve karakter tasarımcısını (hatta serinin ismini de) kafalayarak yarattığını sanıyor. AnoHana'nın tanınmaz bir şekle sokulmuş çakması gibi görülebilecek Ano Natsu hayatında ilk defa bir şey izleyenlerin bile rahatlıkla yakalayabileceği mantık hatalarıyla, tek bölüme yaraşacak cinsteki inanılmaz güdük senaryosuyla ve elbette ki AnoHana'dan ikinci baskıyla çoğaltılmış karakterleriyle yavan ve hatta kötü bir animeden fazlası olamıyor. Abibas marka ayakkabılar kadar özgün, en az onlar kadar dayanıklı. [↩]

42 - Poyopoyo Kansatsu Nikki: 3 dakikalık bölümlere sahip animelerden biri olan Poyopoyo, toparlak bir kedinin ve onun sahiplerinin yaşadığı minyatür komedilerin bir toplaması. Genellikle Poyo'nun başka yuvarlak cisimlere veya canlılara benzetilmesinden doğan -güya- komik anlar serinin tamamında aynı esprilerin dolanmasına neden oluyor. Hala devam eden ve 51. bölümü devirmiş olan seriden ne zaman sıkılacakları tam bir muamma. [↩]

41 - Litchi DE Hikari Club: 2-3 dakikalık bölümlerden oluşan ama ne işe yaradığı anlaşılamamış 8 bölümlük bir seri. Genelinde müstehcen sayılabilecek esprilere ve grotesk bir yapıya sahip olan anime, felaket manga uyarlamalarının bir diğer örneği. [↩]

40 - High School DxD: Şualarla sansürlenen ecchilerin aksine daha ilk bölümden çok cesur bir şekilde çıplaklık gösteren High School DxD, artık iyice formülleşmiş "Aperitif: Pantsu / Ara Sıcaklar: Komedi, Aksiyon / Ana Yemek: Büyük Göğüsler" menüsünü hiç değiştirmeden servis ediyor. Serinin bu menüde kendine has sayılabilecek tek farkı, birbirleriyle savaşan iblisleri başkarakter olarak seçmesi ve işin içine nadir de olsa oldukça kanlı sahneler serpiştirmesi. En azından kendini fazla ciddiye alan bir yapım olmayan DxD fast-food animeciliğin bir diğer örneği olarak mideye oturuyor. [↩]

39- Kuroko no Baske: Okyanusun karşı tarafında LeBron James ilk şampiyonluğuna ulaşırken KnB "yok artık LeBron James!" ayarında saçmalıklarla uğraştı durdu. Neden Shounen Jump animelerinin hepsi bu kadar basite kaçmanın peşinde? Kendi potasının altından şuta kalkma, savunma yokken potaya atmak yerine geriye pas çıkarma, abidik gubidik savunma pozisyonları alma... Bunların hepsi KnB için rutin anlatım uygulamaları haline gelmiş durumdaydı. Maç öncesi ve sırasında yapılan atışmalar dışında pek de eğlenceli bir yanı kalmayan seri, fizik kurallarıyla çevrelenmiş bir dünya yaratıp sonrasında da bu kuralları hiçe saymaktan gocunmadı. Seyirciye en klişesinden bir "yersen" çekti. [↩]

38 - Tasogare Otome x Amnesia: Amnesia, bir okulda geçen hayalet öyküsü ama üç öğrenci haricinde kalanları görmek için bayağı bir süre beklemeniz gerek. Okulun, gerçekten bir okul olduğuna inanmak bile çok zor. Ne bir öğretmen, ne diğer öğrenciler... yalnızca başroldeki erkek ve onun yancısı iki kız, bir de hayalet. Bunlar dışında kalanlar oldukça uzun süre dışlanıyor, görmezden geliniyor. Yine de bilindik bir hikayeyi (nasıl öldürüldüğünü bulmaya çalışan hayalet) biraz dramla, çok az komediyle, miniminnacık da korkuyla pişiren Amnesia'nın, mantık hatalarına ("Başka bir hayaletten kapıyı kapatarak kaçmayı başaran karakterler ve bunlardan birinin de hayalet olması" gibi) rağmen izlenebilir bir seri olduğunu söylemek gerek. [↩]

37 - Moyashimon Returns: Serinin ikinci sezonu olan Moyashimon Returns, ilk sezonundaki sake yapımının yerine bu kez şarap kültürüne değiniyor ama yine ilk sezondaki festival bölümlerini farklı bir tema kullanarak tekrar etmek dışında tamamen yanlışlar üzerine kurulmuş, içi geçmiş, kof bir ihtiyardan farksız kalıyor. Seriye yandan kaynak yaparak ve bu kaynağı da felaket bir Japon&Fransız aksanıyla seslendirerek aniden bitiveren bir karakterin haricinde eski kadroyu koruyan lakin bu kadronun anormalliklerini de iyice törpüleyen Moyashimon Returns maalesef ilk sezonun yarattığı neşeli havayı da kaçırıyor; methettiği şaraba bir nevi tuz katarak yüz buruşturan, sirkemsi bir tat veriyor. [↩]

36 - Sword Art Online: Bilim kurgu mu, oyun uyarlaması mı, drama mı, komedi mi, aksiyon mu, macera mı, gerilim mi, fantezi mi? İşte bütün mesele bu. Hepsini deneyip hiçbir şey olamamış bir seri SAO. Bir araba dayak yedikten sonra bağırarak düşmanlarını yenebilen, "öldürüldüğünde bile ölmeyen", çok doğal olarak da asla yenilmeyen bir başkarakterin bulunduğu ve herhangi bir detayını takip eden bölümlerde 126 tekrarla kaçırmanıza izin vermeyen bir hikaye anlatımıyla seyircinin iyice ebleh yerine konduğu son derece kötü bir seri. Hayli ilginç bir konuya sahip olması onu en başta çekici kılsa da bu konuyla hiç denecek kadar az ilgilenip tüm ağırlığını "oldu-bittiler" üzerine veren SAO başı da sonu da belli tipik bir shounen örneği. Manasız ecchi+hentai imalarıyla da iyice çorbaya dönmüş bir anime. [↩]

35 - Phi Brain: Kami no Puzzle 2: Geçtiğimiz yılın sonlarında başlayan ilk seri biter bitmez başlayan (aslında devam eden) Phi Brain 2 bir şekilde ilk sezondaki hatalarını tekrarlamamaya gayret etti. Her ne kadar "bölümün ilk yarısında bir sorun çıkar, ikinci yarıda Kaito gelip bulmacayı çözer" mantığı aynen sürdürülse de artık daha hedef odaklı bir anlatımla kendine bir rota çizdiğini ispatladı. Başkarakterin karmaşık geçmişini yavaş yavaş aydınlatan anime hafif bir seyirlik arayanlar için iyi bir alternatif oldu. [↩]

34 - Sankarea: Zombi çılgınlığına romantizm ekleyerek katılan Sankarea, iyi başlayan ve sonrasında hemen yere çakılan, akabinde ise yeri kazıp daha derinlere girmeye çalışan bir animeydi. Henüz ilk bölümünden yarattığı beklentiyi hiç sektirmeden her hafta mahvetti. Karakter gelişimi kamuflajında filler bölümler gizleyen seri aslında doğru ellerde çok daha iyi bir proje olabilirdi. [↩]

33 - Brave 10: Sengoku veya Warring States Çağı gibi tarihte önemli bir yer edinmiş dönemleri atmosfer olarak seçen serilerden bir diğeriydi Brave 10. 12 bölüm boyunca 10 cesur savaşçının bir araya gelmesini ve kötülere karşı savaşmalarını anlatan, dolayısıyla da hayli klişe bir anlatıma sahip olan anime hem kısıtlı süresine tıkıştırdığı bu geniş kadronun hakkını veremiyor hem de dengesiz temposuyla bir hafta çok sıkıp ertesi hafta müthiş hızlı bir aksiyon sunabiliyordu. [↩]

32 - Natsu-iro Kiseki: Birbirini tamamlayan ve hiçbir şekilde birbirine benzemeyen dört yakın arkadaş tesadüf eseri bir kayaya dokunurken dilekte bulunurlar. Dilekleri gerçekleştikten sonra serinin güncellemeli bölümleri de başlamış olur. Her bölümde kayaya dokunarak dilek tutan kızlar bölümlerin sonunda arkadaşlarına ve kendi hislerine dair yeni şeyler öğrenirler. "İzle ve kendini iyi hisset" ayarındaki anime başı da sonu da belli, zaman geçirmek için izlenebilecek bir diğer yapım. [↩]

31 - Kimi to Boku 2: J.C. Staff için beklenmedik şekilde yolunda gitmiş bir seri olan Kimi to Boku'nun 2. sezonu yine etliye sütlüye karışmayan, ilk sezonun güncellenmiş bir tekrarı gibiydi. Liseye giden dört çocukluk arkadaşının ve onların sinir bozucu yancılarının gündelik yaşamlarına odaklanan seri bir cebinden aldığını diğerine koyuyor ve bunu son bölümüne kadar devam ettiriyordu. Karakterler için özel tasarlanmış bölümlerle en körpesinden bir gelişim gösteriyor ve o gelişimi gösterdiği yerde de çakılıp kalıyordu. [↩]

30 - Gakkatsu!: Beş dakikalık 25 bölümden oluşan bu mini dizi, sınıf başkanının moderatörlüğündeki öğrenciler arasında gerçekleştirilen tartışmalara odaklanıyor. Tartışmaların içerikleri "okulda tuvalete gidilir mi yoksa eve kadar tutulur mu?"dan başlayıp "kime yetişkin denir?"e kadar uzanıyor. Düşük bütçe yüzünden tercih edilen Flash animasyonun avantajlarını (şaşırtıcı anlık kareler) kullanan seri kısa olmasına rağmen ara sıra da olsa özgün söylemlerde bulunabiliyor ve genelinde eğlenceli bir profil çiziyor. [↩]

29 - Furusato Saisei Nippon no Mukashibanashi: Japon kültürüne ait masalları, halk hikayelerini, efsaneleri her bölümünde üç parçaya ayırarak anlatan anime yalnızca iki seslendirme sanatçısının, dingin müziklerinin ve naif atmosferinin yansıttığı üzere tam bir ninni ayarında. Çocuklara hitap eden seri, yoruma kapalı ve öğretici üslubunu hiç değiştirmeden devam ederken belli kalıpların dışına da hiç çıkmıyor. Emeğin karşılığı, iyi kalplilik, dürüstlük, aile gibi kavramları çoğu zaman ilahi adaletle destekleyerek öğreten bölümler, çocuklara Tanrı bilinci aşılamak için zaman zaman ısrarcı olabiliyor ama bunu bir din propagandasına çevirmeyecek kadar da mesafesini korumaya çalışıyor. [↩]

aç kutuyu...

...söylet kötüyü. Bu ve bunun gibi yazılar yazmayı ara sıra istediğim oluyor. Amacım kimseyi trollemek değil ama yarısında ya da 2-3 bölüm izledikten sonra bıraktığım ve gerçekten kötü olduğuna inandığım seriler hakkında biraz atıp tutmak ve bıraktığım noktadan sonraki izlemediğim gelişmeleri tahmin etmek zevkli olabilir diye düşündüm.

Accel World: Bir arkadaşım bu seriyi izlerken monitöre yumruk attığından bahsetmişti. Ben galiba 12-13. bölümler gibi izlemeyi bıraktım ama serinin gidişatını tahmin etmenin hiç de zor olmadığını düşünüyorum: Bizim domuzcuk dünyayı kurtardı. Arada ensest çağrışımlı, loliconlu, romantik komedili anlar yaşandı; serinin son 3 bölümünün 2'si ise aksiyon dolu geçti. Final bölüm de hepsinin mutlu mesut yaşadığını gösterdi. Arkadaşım yeni monitör aldı, ben izlemeyerek pişman olmadım.

Area no Kishi: Ya bir futbol animesinde, nasıl bir futbolcu taçtan ofsayt olmayacağını bilemez? Ya da nasıl bir sporcu 1 ay içinde 20 kilo verip tekrar 20 kilo alabilir? Hatta nasıl kendi sahanın ortasından attığın taçla topu rakip ceza sahasına gönderebilirsin? Bir de 39 bölümle bile bitirmemişler, 2. sezondan bahsediyorlar. İnsanda utanma olur. Önünüzdeki maçlara bakmayın bir zahmet!

K: Ne gaza gelmişim ya! İlk bölüm için roman yazmışım resmen. Bildiğin çorba halbuki. O kadar sıkıldım ki izlerken 6. ve 7. bölümleri ileri sararak 2 dakikada bitirdiğim oldu ve buna rağmen 8. bölümde bıraktım. "Moe Kedi" karakter sayesinde bizim eleman bir şeyler yaptı, sonunda hem serseri tayfası hem de kılıçlı polisimsi tayfa birbirlerine girmiş olmalarına rağmen ortak bir payda bulundu. Go Hands bir süre ortalarda hiç görünmeyip sadece Mardock Scramble'a odaklansın. Bu çorba lekesi uzun süre temizlenecek gibi değil çünkü.

Medaka Box: Bunun ilk sezonunu izledim, ikinci sezonunun tek bir saniyesine bile göz atmadım. Ama bir saniye! Medaka kusursuzdu zaten, dolayısıyla başına bir şey gelmemiştir. Nishio Ishin diyorum, Bakemonogatari, Nisemonogatari diyorum ama Medaka Bok diyemiyorum. Bak, yine diyemedim.

Muv-Luv Alternative: Havaları kes! Bir gazla ilk iki bölümü izleyip takip eden bölümlerde ileri sarma süratimin çok artmasıyla 8. bölümde bıraktım. Ha, 2 ile 8 arasında ne olduğunu sorsan bilemem. Çok acayip, açıklanamayan bazı şeyler olmuştur. Felaket animasyonunu başka bloglardan (thecartdriver) takip ettiğim kadarıyla ancak gözünü mecha bürümüşlerin mazur görebileceği kadar amatör bir seriye dönüşmüş.

Robotics;Notes: Steins;Gate istisnaymış, 3. bölümde bıraktım izlemeyi. Birkaç yorumda, seriyi sevenlerin arttığını ve serinin de bir konuya bağlandığını okudum. Notes'a öyle gider yapmıyorum ama ilk 3 bölümün bile serinin değerini düşürmek için yettiğini düşünüyorum. Sonrasında belki ağzıyla Voltron tutmuş olabilir, bilinmez.

28 - Bakuman 3: Kimi to Boku 2 için dediğim pek çok şey Bakuman için de geçerli. Yine J.C. Staff'ın rölanti oynadığı, iki başkarakterinin hiçbir gelişme göstermediği, bir adet "shounen düşmanı" sokarak suni bir heyecan yaratmaya çabaladığı bir tempoda ilerliyor. Canı istediğinde kendi koyduğu kuralları (Azuki-Mashiro ilişkisi) bile ters düz edebilen Bakuman, artık manga sektöründen ziyade iş hayatındaki rekabeti anlatmayı yeğliyor. Eh, onu da 1 hafta staj yapmış olanlar bile Bakuman'dan daha iyi biliyor. [↩]

27 - Binbougami ga!: Sunrise'ın meşhur Gintama'sının verdiği arayı doldurmak için yaz sezonunda uyguladığı bir taktik gibiydi Binbougami ga! Zaman zaman başka serilere dokundurup bu göndermeleri bilenler için hayli eğlenceli bir hal alsa da büyük çoğunluğunu ince saz bir dramla geçirince iyice bayık bir hal aldı. Ecchi unsurlardan ve bu göndermelerden hareketle fanservice pazarlamasına da kalkışan seri belki zaman geçirmek için iyi bir seyirlikti ama asla fazlası olmayı düşünmedi. [↩]

26 - Hyouka: Lucky Star, Clannad, K-On... Bu yapımların arkasındaki Kyoto Animation'ın aynı moe konseptini muhafaza edip arka planı polisiye ile değiştirdiği bir seriydi Hyouka. Shaft ayarında bir animasyonla renklendirilmiş ara sahnelerle ambalajına fiyonklar yapıştıran Hyouka her ne kadar gizemleri çözmek üzerine kurulmuş bir animeymiş gibi görünse de garantili moe stratejisinin yalnızca yeni bir pazarlama hamlesiydi. Hiçbir sürprize yer vermeyen kontrol manyağı senaryosu istisna göstermeyen bir monotonluktaydı: Çözülmesi gereken gizemli bir olay mı var? Önce Chitanda gözlerini fal taşı gibi açıp "merak eder", ardından da Oreki oflaya puflaya iki dakikada gizemi çözer. Rastgele gizemleri ve epik uzunluktaki tiratlarıyla bir süre sonra iyice sıkıcı ve yavan bir hal alan Hyouka, animasyonu dışındaki albenilerini yalnızca moe unsurlara dayandırarak tipik bir Kyoto Animation animesinden öteye geçemedi. [↩]

25 - Tari Tari: Hanasaku Iroha'nın duyurulan ve iptal edilen 2. sezonunun, ardından bu iptal edilen sezonun yerine duyurulan ve bir türlü gelmek bilmeyen filminin yokluğunu doldurmak için kolları sıvayan P.A. Works'ün yaz sezonunda vitrine koyduğu 13 bölümlük bir seriydi Tari Tari. Teknik kadrosunun neredeyse yarısı Hanairo'da çalışmış olan seri, konu bakımından kendini farklı bir yerde konumlandırmayı başarsa da anlatım bakımından Hanairo'nun gölgesinden kendini kurtaramıyordu. Görev dağılımları ve yansıttıkları profillerle Hanairo karakterlerinin klonları gibi gözüken Tari Tari karakterleri serinin giydiği maskenin daha göze batmasına neden oluyorlardı. Çok da özgün olmayan bir konuyu keyifli bir tonda sunmaya çalışan Tari Tari'yi istediği çıtayı yakalama konusunda belki de kendi karakterleri engelliyordu. [↩]

24 - Black Rock Shooter: Yerden yere vurulmasına rağmen hiç de fena bir seri değildi BRS. Orta okula giden kız öğrencilerden ibaret kadrosundaki "arızalı" karakterler üzerinden giderek rüyalar ile gerçekleri birbirine karıştıran anime, yoğun CGI kullanımı yüzünden yadırgansa da 8 bölüme sığdırılmış hikayesini sonuna kadar cazip kılmayı bilen bir anlatıma sahipti. Karakterlerin tepkilerindeki ani dönüşlerle gayet sert sayılabilecek dramatik öğeleri işleyen BRS diziden ziyade bir film projesini andırır nitelikteydi. Belki film olarak düşünülseydi hak ettiği ilgiyi de görebilirdi. [↩]

23 - Acchi Kocchi: Tam anlamıyla şirinlik abidesi olan Acchi Kocchi, liseye giden beş arkadaşın genellikle sevimli ve tatlı, bazen de komik skeçlerinden meydana geliyor. Her ne kadar hikaye akışında bir süreklilik varmış gibi görünse de seri boyunca tek bilmeniz gereken, Tsumiki'nin Io'ya karşı duyduğu aşk. Bu aşkın bahsinin geçmediği -ender- sahnelerde ise hem tür içinde (Komedi) hem de serinin kendi içinde kalıplaşmış reaksiyonlardan fazlasını göremiyorsunuz. Oldukça basit bir şablonu takip ederek skeçlerini tahmin edilebilir bir forma sokan seri yine de yan karakterleri üzerinden güldürmeyi başaracak kadar inatçı davranıyor. Her bölümde Tsumiki'nin kedi kulaklarının çıkacağını, Sakaki'nin mutlaka şiddetli bir kazaya maruz kalacağını, Mayoi'nin Tsumiki tarafından marizleneceğini, Hime'nin de burnundan kan fışkırtacak sevimlilikte bir şey göreceğini biliyorsunuz ama yine de bu döngüsel sahneler güldürmeyi başarabiliyor. [↩]

22 - Inu x Boku SS: David Production hiç fire vermeden doğruları uygulayan, en azından istikrarını koruyan nadir stüdyolardan biri. Ürettikleri her animede yakaladıkları kalite seviyesinin ne düşmesine izin veriyor ne de aşırıya kaçarak risk alıyorlar. Aslında bu garantici tavrı korkaklık olarak görmek de mümkün lakin en yaratıcı fikrin bile çok geçmeden suyunun sıkıldığı bir sektörde bu tip bir emniyet anlayışını saygıyla karşılamak gerektiğine inanıyorum. Inu x Boku SS de daha önceki örneklerde (Ben-Tou, Dogs, Level E) gördüğümüz gibi zekice bulunmuş esprilerin ve çok hoş yansıtılmış bir romantizmin birlikteliğini sunuyor. Tamam, seri belki sade bir seyirlikten öteye geçmiyor ama en azından alıştığımız kaliteyi korumayı başarıyor. [↩]

21 - Btooom!: Yine bir başka oyun dünyasının içine bizleri sokan Btooom! diğer rakiplerinin (SAO, Accel World) aksine sektörün belki de en şöhretli stüdyosu olan Madhouse'un desteğini alarak yola çıkıyor. 12 bölümlük kısa süreci boyunca yaşattığı atmosfer sayesinde seyircinin konuya çok çabuk adapte olmasını sağlayan seri, her ne kadar izlemesi yer yer sinir bozabilen bir başkaraktere sahip olsa da iyi ayarlanmış temposuyla kendine bir yer edinmeyi ve kesinlikle gelecek 2. sezonu için seyirci toplamayı başarıyor. [↩]

20 - Tonari no Kaibutsu-kun: Brain's Base'in 13 bölümlük serisi, Kimi ni Todoke ile görece bir şöhret yakalamış yönetmen Kaburaki Hiro ile yola çıkmasına rağmen asla Todoke'deki moe ile karışık romantik oltaları sallandırmıyor. Her biri kaybedenler kulübü üyesi tadındaki karakterleriyle bazen komik, bazen romantik ama genel olarak durağan bir tempoda ilerleyen Tonari yan karakterlerine verdiği değerle kısıtlı süresinde elinden gelenin en iyisini yapmak için uğraşıyor. [↩]

19 - Zetsuen no Tempest: Shakespeare oyunlarından beslenerek post-apokaliptik bir atmosfer yaratan ZnT modernize edilmiş ve animeleştirilmiş bir tiyatro oyunu tadında. Etrafına bir konu ördüğü trajediyi karakterlerinin uzun tiratları, monologları ve diyaloglarıyla besleyen seri özellikle ilk yarısına kadar arka planda hiç eksik etmediği keman melodileriyle çok kötü bir ses yönetimi performansı çiziyor. Yine de temel aldığı trajediye yavaş yavaş araladığı bir perde sakinliğiyle yaklaşan ZnT, son ana kadar saklamayı başardığı gizemiyle kendini cazip kılmayı beceriyor. [↩]

18 - Kokoro Connect: Aynı okula giden üç kız ve iki erkekten oluşan bir arkadaş grubunun arasına giren "düşman" sayesinde, bu gençler o güne kadar içlerinde tuttukları sırları bir bir açığa çıkarmak zorunda kalırken bir yandan da kendilerini tanımaya başlıyorlar. Karakter tasarımları ve renklendirme sayesinde ilk bakışta basit bir K-On türevi gibi görülmeye müsait Kokoro Connect önce kendi hüviyetini bizlerle paylaşıyor, ardından da hayli psikolojik bir tarafa meylediyor. Fakat bilindik bir konuyu çok alışılmadık bir anlatımla sunmayı deneyen Kokoro Connect, temposundaki iniş çıkışlarla ve oldu bittiye gelmiş finaliyle kapasitesini pek de zorlamıyor. Yer yer uçlarda takılan tavrını sürecin yarısına kadar deneyimlemiş izleyici için önce ümit veren, sonra da yerinde sayarak şevk kıran bir seriye dönüşüyor. Yine de ruh/beden transferini anlatan yapımlar arasında kendine has bir yere sahip oluyor. [↩]

17 - Sukitte Ii na yo: Steins;Gate'in de yönetmeni olan Satou Takuya'nın yönettiği bu romantik drama, 13 bölümlük süresi boyunca önce başkarakterini, akabinde ikinci başkarakterini ve sonra da yan karakterlerini geliştiren eli yüzü düzgün bir anime; tam tanımıyla klasik bir shoujo. Zaman zaman shoujo klişelerini araya serpiştirse de dozu asla kaçırmayarak ve hiçbir zaman mesaj kaygısı gütmeyerek seyri gerçekten çok kolay bir tempo yaratıyor. Özellikle insanlara güvenme duygusuna çok fazla kafa yoran Sukinayo, ergenlik çağındaki bir kızın -en azından kafaca- nasıl genç bir kadına dönüştüğünü aktarıyor. [↩]

16 - Nisemonogatari: Bakemonogatari'nin devamı niteliğinde olan Nisemonogatari ne tam anlamıyla projenin ikinci sezonu ne de tamamen özgün bir anime. Fakat zararı yok çünkü en zayıf ...monogatari serisi bile rakiplerinin bir adım önüne çıkacak animasyon kalitesine, ses yönetimine, müziklere, seslendirme sanatçılarına sahip olabilir. Yine de fazla derinleşmemiş Nise bile şoke edici sahneleriyle ve bu teknik departman becerileriyle akılda kalıcı bir deneyim olarak karşımıza geliyor. [↩]

15 - Tsuritama: Ayrıksı işleri yönetmeyi seven Nakamura Kenji'nin, kendine has karanlık tonlardan ayrılıp cıvıl cıvıl bir renk paleti tercih ettiği ve karakterlerini de gençlerden seçtiği bir anime Tsuritama. "Balık tutarak dünyayı kurtarmak" gibi abes bir fikrin üzerine kurulan Tsuritama, bu abes fikri hem ciddi hem de eğlenceli bir hale büründürecek tek yönetmen Kenji olduğu için neredeyse hiç tökezlemeden sonuna kadar yürüyor... her zamanki gibi daha önce pek sık görülmemiş adımlarla. [↩]

14 - Sakamichi no Apollon: Watanabe Shin`ichirou ve Kanno Youko işbirliğiyle ekrana gelen Kids on the Slope 12 bölüme tıkıştırılmış hikayesini bazen gereğinden fazla hızlanarak anlatsa da genelinde kilit detayları, sahneleri, anları izleyiciye fark ettirerek iyi bir tempo yakalamayı başardı. 1960'ların Japonya'sında geçen anime belki dönemin atmosferiyle fazla ilgilenmedi ama her adımında karakterlerini ve dolayısıyla da hikayesini geliştirmeyi bildi. [↩]

13 - Danshi Koukousei no Nichijou: 2-3 dakikalık skeçlere bölünmüş anime epey uzun tutulmuş matrak bir geyik sohbeti kıvamındaydı. Liseye giden oğlanların gündelik yaşamlarına eğilen seride kendini tekrar eden espriler bazen tat kaçırsa da Daily Lives of High School Boys absürt komediye yaklaşan üslubuyla çok keyifli bir seyirlik sunuyordu. Liseye gitmiş neredeyse herkesin mutlaka aklından geçmiş ipe sapa gelmez saçmalıktaki düşünceleri renklendiren seri, televizyon yayınından önce başlattığı ve yayın sonlandıktan sonra da gösterimine devam ettiği kısa bölümleriyle izleyiciyi kendine bağlamayı beceriyordu. [↩]

12 - Natsuyuki Rendezvous: Natsuyuki Rendezvous tipik bir noitaminA serisi. Yine 11 bölümlük, kısa ama öz; yine yetişkin karakterleriyle, yetişkin izleyicilere yönelik bir seri. Hepi topu üç karakteri var ve bunların arasında serpilen bir aşk üçgenini anlatıyor lakin bu bilindik konuyu anlatırken her karakterin yerleriyle oynayarak seyirciyi tarafsızlaştırmaya başlıyor. Bölümler ilerledikçe herhangi bir karaktere duyulan yakınlık yerini saf bir empati duygusuna bırakıyor ve seri bittiğinde izleyici tam anlamıyla nötr bir hal almış oluyor. Nihayetinde, Natsuyuki Rendezvous toprağı eşeledikçe köklerinden çok daha fazlasını bulabileceğiniz bir çiçeğin empati yüklü masalını vadediyor. [↩]

11 - Jormungand: Bahar aylarındaki ilk sezonun ardından tek düşündüğüm, potansiyelini bariz bir şekilde heba eden bir seri izlediğimdi. Fakat ikinci sezonla ve seriye adını veren Jormungand projesiyle birlikte bu potansiyelin adım adım fiiliyata döküldüğünü, serinin kendisine yakışan o karanlık tona tekrar büründüğünü gördüm. Bir silah tüccarı üzerinden varoluşçuluk sorgulamaları yapan Jormungand, arada bir manasız ecchi sahnelere başvuruyor olsa da olağanüstü müzikleri ve hikaye anlatımında gıdım gıdım yükselen gerilimiyle sene içinde en çok zirve yapan bölümlere sahip yapımlardan biriydi, belki de ilkiydi. [↩]

10 - Ginga e Kickoff!!: Spor, anime sektöründe nispeten azınlıkta kalmış bir tür. Yapılan serilerde -ekseriyetle- illa ki anlatılan sporun dışına çıkan bir hikaye akışı mevcut. Ginga ise Simon Kuper'in meşhur sözü "Futbol asla sadece futbol değildir"e Japonya'dan gelen nefis bir cevap niteliğinde. İlkokul çağındaki çocuklar aracılığıyla futbolun ne kadar güzel bir "oyun" olduğunu anlatan seri ne öyle fantastik vuruşlar ne de müthiş heyecanlı maçlar sunuyor. Bunların yerine "oyunun" güzelliğini ve insanların bu "oyuna" duydukları sevgiyi hiç yontmadan aktarıyor. Başka meselelere kafa yormadan, eksikliği hissedilen bir şekilde o kadar sade bir tempoda ilerliyor ki her bölümün sonunda izleyiciye aynı soruyu yöneltmiş oluyor: "Bu da mı gol değil?" [↩]

9 - Uchuu Kyoudai: Diyelim ki kötü bir gün geçirdiniz, 2 bölümünü izleyin. Kötü bir hafta mı geçirdiniz? 10 bölümünü izleyin. Kötü bir sene geçirdiyseniz bu seriye sıfırdan başlayın ve günceli yakalayın. Astronot olmaya çalışan orta yaşlı bir adamın hikayesini anlatan Space Brothers "izle ve kendini iyi hisset" örnekleri içinde kendine çok sağlam bir yer edinmiş durumda. Ne konusunda beyninizi uçuracak bir gelişme ne karakterlerinde inanılmaz bir değişim yaşanıyor ama istisnasız her bölümüyle mutluluk vadediyor. Animasyon, müzikler, karakter gelişimi vb. konularda kendini ne kadar geliştirdiği tartışılır fakat izleyiciye kendini iyi hissettirdiği su götürmez bir gerçek olarak kalacaktır. [↩]

8 - Nazo no Kanojo X: Eski tarz animasyonun yeni dönem kopya serilere verdiği en güzel cevaplardan biri Mysterious Girlfriend X. İki başkarakteri arasındaki alışılmadık bir romantizm üzerinden hareket eden seri, bilindik temaları artık unutulmuş yöntemlerle canlandırıyor. Hem sade ve gösterişsiz kalıp hem de oturaklı olmayı başaran anime, birbirlerini taklit eden günümüz yapımlarını resmen "değilleme" yoluyla alt ediyor. Gereksiz frikik sahnelerine, klişeleşmiş aşk eylemlerine, çene donduran esprilere başvurmadan da tahrik edici, romantik ve komik olmayı biliyor. Sektörü kirletmekten başka hiçbir şey yapmayan animelerin tamamına doğru yolu gösteriyor. [↩]

7 - Shinsekai yori: Bu serinin listede bu kadar yukarılarda olması bile senenin ne kadar kötü geçtiğinin bir göstergesi. Shinsekai Yori 2012'deki en derinlikli hikayeye sahip anime olduğu için bu kadar yukarılarda; yoksa seyirciyi öyle çok da içine çeken bir anlatıma sahip olduğundan değil. Ödüllü bir romandan uyarlanan seri en basit tabirle "tuhaf." Bilim-kurgu kavramlarıyla yola çıkarak mistisizm, varoluşçuluk, sosyoloji, parapsikoloji gibi ağır temalar etrafında dönen seri çok ilginç bir dünya ve buna bağlı olarak da hayli karamsar post-apokaliptik bir atmosfer sunuyor. Her ne kadar temposu kör topal ilerliyor olsa da romanın hüviyetini her zerresinde hissetirme açısından gayet başarılı oluyor. [↩]

6 - JoJo no Kimyou na Bouken: Öylesine vahşi ve öylesine tutarsız ki izlerken bölümün ne ara bittiğini anlamıyorum bile. Dio'nun o gülünç ciyaklaması, Jojo'nun şımarık bir veletten tam bir akça pakça kahramana ani bir manevrayla geçişi, hikayeye çotank! diye dahil olan yan karakterlerin kısa sürede kendilerini kabul ettirişleri; altı doldurulmamış gelişmeler, mutlaka ilerleyen bölümlerde flashbackler sayesinde kapatılacak boşluklar... hepsi de tam bir shounen hüviyetini işaret ediyor. Fakat tüm bu klişeleri bir kenara almamızı sağlayan temposu, David Production'ın manga ruhunu yansıtmaya çalışan animasyonu ve gerçekten ilgi çekici bir atmosfere sahip olan hikayesi sayesinde Jojo, "bir diğer shounen" yaftasına takılıp kalmıyor. [↩]

5 - Psycho-Pass: Sağolsun, seri hakkında muazzam (!) bilgiler veren fragmanı sayesinde hakkında neredeyse hiçbir şey bilmeden izlemeye başladığım seri Blade Runner, Minority Report benzerlikleri ve Philip K. Dick romanlarını andıran atmosferi ile kendini her hafta geliştirerek saf bir bilim kurguya dönüşmeye devam ediyor. Üstelik bu depresif tonun vitrin yüzü olan karakterleri ve müthiş bir kötü karaktere dönüşen düşmanı aracılığıyla bir anime klasiği olan Ghost in the Shell'i de fazlasıyla hatırlatan Psycho-Pass tüm bu çağrışımlara rağmen özgün bir yapı kurmayı ve kendini öne çıkarmayı çok iyi beceriyor. [↩]

4 - Fate/Zero: Şuna benzer soyağaçları görünce ister istemez kendimi geri çektiğim oluyor. Gediklileri kadar hakim olmayı geçtim, ilgimi de fazla çekmeyen bu ailesel projeleri takip ederken karakterlerin isimlerini, özelliklerini, geçmişlerini bilmemek o ailenin herhangi bir ferdini ilk defa izleyen -benim gibi- acemiler için usandırıcı olabiliyor. Fakat Fate/Zero, en azından benim adıma bir istisnaydı. 2011'in sonunda başlayan ve bir sezon ara verdikten sonra devam eden seri, tüm bu ilişkiler yumağı ve ilgilenmeyenler için bile muhteşem bir animasyonla çevrelenmiş aksiyonu sayesinde oldukça zevkli bir animeydi. Konuyu takviye etmek ve geliştirmek amacıyla yerleştirilen flashbackler sayesinde ailenin hepsiyle tanışmadan da ana mantığı kavramaya izin veren Fate/Zero gaz verici bir aksiyon arayanlar için kısır geçen senede kesinlikle en iyi alternatifti. [↩]

3 - Lupin the Third: Mine Fujiko to Iu Onna: Senenin en karakterli animasyonuna sahip olan Lupin III, çılgınlık seviyesinde dallanıp budaklanmış projenin yan öykülerinden biri. Atılan taramalarla iyice karanlık bir atmosfer yaratan seri, Lupin'in mizahi gücünü Mine Fujiko'nun depresif güzelliğiyle birleştiriyor ve ortaya çatlamış bir şahanelik sunuyor. Bölümler ilerledikçe harika bir karakterden olağanüstü bir figüre dönüşen Mine Fujiko'nun geçmişini öğrenirken bir yandan da serinin ne kadar karmaşık bir hikayeye sahip olduğuna tanıklık ediyoruz. Lupin projesine hiç aşina olmayanları bile kendine bağlama potansiyeline sahip Mine Fujiko hem eğlenceli hem de ciddi bir yapı kurmayı başarıyor. [↩]

2 - Another: Kış sezonunda tam anlamıyla bir infial yaratan Another, korku-gerilim ve gizem öğelerini çok iyi harmanlayarak son bölümüne kadar sürdürdüğü akıl oyunlarıyla nefis bir polisiye olmayı başarıyor. Serinin geçtiği kasabada yıllar önce yaşanan bir ölümü merkezine alan anime bazen açık ettiği hakikati yıkıp yeni baştan inşa ediyor, bazen de bu hakikate seyircinin karar vermesine müsaade ediyor. "Ötekileştirme" gibi bilindik bir korku temasını ele almasına rağmen izleyicinin, hiçbir karakteriyle empati kurmasına ön ayak olmayıp aradaki mesafeyi koruyarak asıl bel bağladığı polisiyenin altını çizmiş oluyor. Bu polisiyeyi ise muhteşem bir ses yönetimi başarısı göstererek korku ve gerilimle destekleyen Another, 12 bölümlük kısa süresine sayısız teori sığdırma şansı armağan ediyor. [↩]

1 - Jinrui wa Suitai Shimashita: Kapı'yı çok tuhaf bir günün sonunda yazıverdim. Sonra bir arkadaşımla konuşurken aniden gaza gelip aslında bu yazı dizisinin bir üçleme olacağını söylemiş bulundum. Yek'te kaldığım nokta ile kafamdaki 3. bölüm arasında bir köprü oluşturmayı henüz beceremedim. Galiba bir ara bölüm daha gerekecek ve 4 bölüm ile yazı dizisi sonlanmış olacak, bilemiyorum. Belki daha da uzatabilirim zira bölümlere şöyle bir göz gezdirince bile yeni detaylar keşfediyorum. "Ne anlatıyorsun sen?" diyenlere önce bu iki yazıyı okumalarını öneririm, niçin senenin en iyisi olduğundan uzun uzun bahsettim. [↩]

Benim listem 3 aşağı 5 yukarı böyle oldu. Bazı animelerin yerleri değişiyor, birini diğerinden daha üste koyuyorum ama listedeki herhangi bir anime en fazla 2 sıra oynuyor. Siz de ilk 5'inizi, 10'unuzu veya sıralamam hakkındaki görüşlerinizi, serzenişlerinizi paylaşmak isterseniz yorumlara her zaman açığım. Herkese iyi seneler!

2012 Animeleri 1/2

noreply@blogger.com (animedyum) — Wed, 31 May 2017 21:30:00 +0000

Puan verip sıralama yapmak yerine 2012'nin ilk yarısında başlayıp sonlanmış veya devam eden serilerden izlediklerimi kısa özetlerle alfabetik olarak sunmak daha mantıklı görünüyor. İzlemediğim için listede olmayan animelerle ilgili düşüncelerinizi yollamak isterseniz re-l124c41+ sayfasından yazılarınızı gönderebilirsiniz.

Not: Sıralamanın tamamına buradan ulaşabilirsiniz.

Dizin

Accel World: Sunrise'ın elinde can bulan Accel World, MMORPG oyun mantığından yola çıkılarak yazılmış bir light novel uyarlaması. Daha önce de pek çok kez farklı örneklerini gördüğümüz (bkz: Dennou Coil) türden üst bir teknoloji 2046 yılında geçen serinin tamamına hakim. Holografik ekranlarda işlerini gören insanlar, insanların boyunlarına bağlı portlar ve bünyelerine (sistemlerine) kurulan oyunlar. Fakat bu kadar post-modern bir hayat süren insanların yaşantısı yerine Accel World'ün seri boyunca asıl odaklandığı ise karakterlerinin oynadıkları RPG oluyor. Serinin arka planına aldığı gerçek dünyanın başlangıçta yaratılan enformasyona dayalı atmosferi fazla vakit geçmeden sanal dünyadaki kaotik, post-apokaliptik atmosfer ile takas ediliyor. Hal böyle olunca da Accel World izlemekle yetindiğimiz bir oyunun giriş videosu olmaktan çok da uzaklaşamıyor. [↩]

Acchi Kocchi: Tam anlamıyla şirinlik abidesi olan Acchi Kocchi, liseye giden beş arkadaşın genellikle sevimli ve tatlı, bazen de komik skeçlerinden meydana geliyor. Her ne kadar hikaye akışında bir süreklilik varmış gibi görünse de seri boyunca tek bilmeniz gereken, Tsumiki'nin Io'ya karşı duyduğu aşk. Bu aşkın bahsinin geçmediği -ender- sahnelerde ise hem tür içinde (Komedi) hem de serinin kendi içinde kalıplaşmış reaksiyonlardan fazlasını göremiyorsunuz. Oldukça basit bir şablonu takip ederek skeçlerini tahmin edilebilir bir forma sokan seri yine de yan karakterleri üzerinden güldürmeyi başaracak kadar inatçı davranıyor. Her bölümde Tsumiki'nin kedi kulaklarının çıkacağını, Sakaki'nin mutlaka şiddetli bir kazaya maruz kalacağını, Mayoi'nin Tsumiki tarafından marizleneceğini, Hime'nin de burnundan kan fışkırtacak sevimlilikte bir şey göreceğini biliyorsunuz ama yine de bu döngüsel sahneler güldürmeyi başarabiliyor. [↩]

Ano Natsu de Matteru: J.C. Staff'ın son musibeti. Herhangi bir anime stüdyosundan ne kadar nefret edilebilirse o kadar nefret edilmeye müsait bir şirket olan J.C. Staff, Gosick'in hemen ardından Kami-sama no Memo-chou'yu fırlatmasına benzer biçimde Ano Natsu'yu da 2011'de kayda değer bir sükse yapan AnoHana'nın yönetmenini ve karakter tasarımcısını (hatta serinin ismini de) kafalayarak yarattığını sanıyor. AnoHana'nın tanınmaz bir şekle sokulmuş çakması gibi görülebilecek Ano Natsu hayatında ilk defa bir şey izleyenlerin bile rahatlıkla yakalayabileceği mantık hatalarıyla, tek bölüme yaraşacak cinsteki inanılmaz güdük senaryosuyla ve elbette ki AnoHana'dan ikinci baskıyla çoğaltılmış karakterleriyle yavan ve hatta kötü bir animeden fazlası olamıyor. Abibas marka ayakkabılar kadar özgün, en az onlar kadar dayanıklı. [↩]

Another: Kış sezonunda tam anlamıyla bir infial yaratan Another, korku-gerilim ve gizem öğelerini çok iyi harmanlayarak son bölümüne kadar sürdürdüğü akıl oyunlarıyla nefis bir polisiye olmayı başarıyor. Serinin geçtiği kasabada yıllar önce yaşanan bir ölümü merkezine alan anime bazen açık ettiği hakikati yıkıp yeni baştan inşa ediyor, bazen de bu hakikate seyircinin karar vermesine müsaade ediyor. "Ötekileştirme" gibi bilindik bir korku temasını ele almasına rağmen izleyicinin, hiçbir karakteriyle empati kurmasına ön ayak olmayıp aradaki mesafeyi koruyarak asıl bel bağladığı polisiyenin altını çizmiş oluyor. Bu polisiyeyi ise muhteşem bir ses yönetimi başarısı göstererek korku ve gerilimle destekleyen Another, 12 bölümlük kısa süresine sayısız teori sığdırma şansı armağan ediyor. [↩]

Area no Kishi: Yanlış hatırlamıyorsam taç atışından ofsayt olmayacağını bilmeyen futbolcuyu görünce bırakmıştım. 1-2 haftada 30-40 kilo veren Araki'yi görünce bırakmam gerekirdi aslında. Abisinin yerine geçip onun hayallerini gerçekleştirmek isteyen bir delikanlının anlatıldığı seri, futbolla ilgili animelerin sıklıkla yaptığı hataları tekrarlıyor: Top herhangi bir takıma geçtiğinde rakip takım korkudan altına ediyor, top çalmalar veya hatalı paslar yok denecek kadar az gerçekleşiyor ve elbette ki maç süreleri ile bölüm süreleri arasında uçurumlar oluşuyor. 2-3 bölüm süren maçlar heyecandan, aynı bölüm içinde başlayan maçlar ise gerçekçilikten uzak kalıyor. [↩]

Black Rock Shooter: Yerden yere vurulmasına rağmen hiç de fena bir seri değildi BRS. Orta okula giden kız öğrencilerden ibaret kadrosundaki "arızalı" karakterler üzerinden giderek rüyalar ile gerçekleri birbirine karıştıran anime, yoğun CGI kullanımı yüzünden yadırgansa da 8 bölüme sığdırılmış hikayesini sonuna kadar cazip kılmayı bilen bir anlatıma sahipti. Karakterlerin tepkilerindeki ani dönüşlerle gayet sert sayılabilecek dramatik öğeleri işleyen BRS diziden ziyade bir film projesini andırır nitelikteydi. Belki film olarak düşünülseydi hak ettiği ilgiyi de görebilirdi. [↩]

Brave 10: Sengoku veya Warring States Çağı gibi tarihte önemli bir yer edinmiş dönemleri atmosfer olarak seçen serilerden bir diğeriydi Brave 10. 12 bölüm boyunca 10 cesur savaşçının bir araya gelmesini ve kötülere karşı savaşmalarını anlatan, dolayısıyla da hayli klişe bir anlatıma sahip olan anime hem kısıtlı süresine tıkıştırdığı bu geniş kadronun hakkını veremiyor hem de dengesiz temposuyla bir hafta çok sıkıp ertesi hafta müthiş hızlı bir aksiyon sunabiliyordu. [↩]

Danshi Koukousei no Nichijou: 2-3 dakikalık skeçlere bölünmüş anime epey uzun tutulmuş matrak bir geyik sohbeti kıvamındaydı. Liseye giden oğlanların gündelik yaşamlarına eğilen seride kendini tekrar eden espriler bazen tat kaçırsa da Daily Lives of High School Boys absürt komediye yaklaşan üslubuyla çok keyifli bir seyirlik sunuyordu. Liseye gitmiş neredeyse herkesin mutlaka aklından geçmiş ipe sapa gelmez saçmalıktaki düşünceleri renklendiren seri, televizyon yayınından önce başlattığı ve yayın sonlandıktan sonra da gösterimine devam ettiği kısa bölümleriyle izleyiciyi kendine bağlamayı beceriyordu. [↩]

Fate/Zero: Şuna benzer soyağaçları görünce ister istemez kendimi geri çektiğim oluyor. Gediklileri kadar hakim olmayı geçtim, ilgimi de fazla çekmeyen bu ailesel projeleri takip ederken karakterlerin isimlerini, özelliklerini, geçmişlerini bilmemek o ailenin herhangi bir ferdini ilk defa izleyen -benim gibi- acemiler için usandırıcı olabiliyor. Fakat Fate/Zero, en azından benim adıma bir istisnaydı. 2011'in sonunda başlayan ve bir sezon ara verdikten sonra devam eden seri, tüm bu ilişkiler yumağıyla ilgilenmeyenler için bile muhteşem bir animasyonla çevrelenmiş aksiyonu sayesinde oldukça zevkli bir animeydi. Konuyu takviye etmek ve geliştirmek amacıyla yerleştirilen flashbackler sayesinde ailenin hepsiyle tanışmadan da ana mantığı kavramaya izin veren Fate/Zero gaz verici bir aksiyon arayanlar için kısır geçen senede belki de en iyi alternatifti. [↩]

Furusato Saisei Nippon no Mukashibanashi: Japon kültürüne ait masalları, halk hikayelerini, efsaneleri her bölümünde üç parçaya ayırarak anlatan anime yalnızca iki seslendirme sanatçısının, dingin müziklerinin ve naif atmosferinin yansıttığı üzere tam bir ninni ayarında. Çocuklara hitap eden seri, yoruma kapalı ve öğretici üslubunu hiç değiştirmeden devam ederken belli kalıpların dışına da hiç çıkmıyor. Emeğin karşılığı, iyi kalplilik, dürüstlük, aile gibi kavramları çoğu zaman ilahi adaletle destekleyerek öğreten bölümler, çocuklara Tanrı bilinci aşılamak için zaman zaman ısrarcı olabiliyor ama bunu bir din propagandasına çevirmeyecek kadar da mesafesini korumaya çalışıyor. [↩]

Gakkatsu!: Beş dakikalık bölümlerden oluşan bu mini dizi, sınıf başkanının moderatörlüğünde öğrenciler arasında gerçekleştirilen tartışmalara odaklanıyor. Tartışmaların içerikleri "okulda tuvalete gidilir mi yoksa eve kadar tutulur mu?"dan başlayıp "kime yetişkin denir?"e kadar uzanıyor. Düşük bütçe yüzünden tercih edilen Flash animasyonun avantajlarını (şaşırtıcı anlık kareler) kullanan seri kısa olmasına rağmen ara sıra da olsa özgün söylemlerde bulunabiliyor. [↩]

Ginga e Kickoff!!: Teknik açıdan felaket bir futbolcu olan Oota Shou'nun eski takımını toplama mücadelesiyle başlayan seri, ilkokula giden çocukların futbola karşı duydukları aşkın çevresinde geziniyor. Bölüm sürelerinin büyük çoğunluğunda -ya maçta ya da antrenmanda- topun hareket halinde olduğu anime bu sporu hiç aşırıya kaçmadan yansıtmaya çalışıyor. Fizik kurallarına küfredercesine yapılan vuruşların yerine takım oyununu ve stratejiyi ön plana çıkartan Ginga e Kickoff!! iddialı olup saçmalayan yapımların aksine ne yaptığının farkında olarak, yani bu sporun doğallığını koruyarak yoluna devam ediyor. Üstelik başlarda feci sinir bozan başkarakterini bile bir süre sonra sevdirmeyi başarıyor. [↩]

Gokujo: Tam bir hanzo olan 17 yaşındaki Akabane Aya'nın etrafında dönen anime, liseye giden kızlar ve onların yaşadıkları cinsel içerikli durumlar üzerinden basit bir komedi çıkartıyor. Beşer dakikalık 12 bölümden ibaret seri, yayınlandığı dönemde iki bölümünü TV sansürüne kurban vermesine rağmen ecchi ve sopalama komedi (slapstick) türlerine ait kemikleşmiş özellikleri yine de elinden geldiği kadar edepsiz ve müstehcen bir tavırla aktarıyor. Türlere dair hiçbir yenilik sunmayan anime, orta karar bir seyirlikten öteye geçmiyor. [↩]

High School DxD: Şualarla sansürlenen ecchilerin aksine daha ilk bölümden çok cesur bir şekilde çıplaklık gösteren High School DxD, artık iyice formülleşmiş "Aperitif: Pantsu / Ara Sıcaklar: Komedi, Aksiyon / Ana Yemek: Büyük Göğüsler" menüsünü hiç değiştirmeden servis ediyor. Serinin bu menüde kendine has sayılabilecek tek farkı, birbirleriyle savaşan iblisleri başkarakter olarak seçmesi ve işin içine nadir de olsa oldukça kanlı sahneler serpiştirmesi. En azından kendini fazla ciddiye alan bir yapım olmayan DxD fast-food animeciliğin bir diğer örneği olarak mideye oturuyor. [↩]

Hyouka: Lucky Star, Clannad, K-On... Bu yapımların arkasındaki Kyoto Animation'ın aynı moe konseptini muhafaza edip arka planı polisiye ile değiştirdiği bir seri Hyouka. Shaft ayarında bir animasyonla renklendirilmiş ara sahnelerle ambalajına fiyonklar yapıştıran Hyouka her ne kadar gizemleri çözmek üzerine kurulmuş bir animeymiş gibi görünse de garantili moe stratejisinin yalnızca yeni bir pazarlama hamlesi. Hiçbir sürprize yer vermeyen kontrol manyağı senaryosu istisna göstermeyen bir monotonlukta: Çözülmesi gereken gizemli bir olay mı var? Önce Chitanda gözlerini fal taşı gibi açıp "merak eder", ardından da Oreki oflaya puflaya iki dakikada gizemi çözer. 21 bölüm sürecek animeye tepeden bakan bir esrar olduğu aşikar ama nedense asıl esrarengiz olan serinin daha kaç bölüm bu tekdüze anlatımı sürdürebileceği. [↩]

Inu x Boku SS: David Production hiç fire vermeden doğruları uygulayan, en azından istikrarını koruyan nadir stüdyolardan biri. Ürettikleri her animede yakaladıkları kalite seviyesinin ne düşmesine izin veriyor ne de aşırıya kaçarak risk alıyorlar. Aslında bu garantici tavrı korkaklık olarak görmek de mümkün lakin en yaratıcı fikrin bile çok geçmeden suyunun sıkıldığı bir sektörde bu tip bir emniyet anlayışını saygıyla karşılamak gerektiğine inanıyorum. Inu x Boku SS de daha önceki örneklerde (Ben-Tou, Dogs, Level E) gördüğümüz gibi zekice bulunmuş esprilerin ve çok hoş yansıtılmış bir romantizmin birlikteliğini sunuyor. Tamam, seri belki sade bir seyirlikten öteye geçmiyor ama en azından alıştığımız kaliteyi korumayı başarıyor. [↩]

Jormungand: Bir silah tüccarının ve onun ekibinin gündelik hayatlarında yaşadıkları aksiyonu aktaran seri, zaman zaman yeltendiği varoluşçu ve felsefik yaklaşıma rağmen genelinde "bir maceradan diğerine" anlatımını yansıtıyor. Henüz yayını başlamadan ikinci sezonu (ya da ikinci yarısı) duyurulan serinin ilk 12 bölümü karakterleri ve atmosferi tanıtmaktan fazlasını denemiyor. Fakat geçmişten gelen hesapların kapatılması aracılığıyla gerçekleştirilen karakter gelişimi geniş kadronun hepsine uygulanmadığı için Jormungand geldiği nokta itibarıyla sadece bir yarımdan ibaret kalıyor. [↩]

Kimi to Boku 2: J.C. Staff için beklenmedik şekilde yolunda gitmiş bir seri olan Kimi to Boku'nun 2. sezonu yine etliye sütlüye karışmayan, ilk sezonun güncellenmiş bir tekrarı gibi. Liseye giden dört çocukluk arkadaşının ve onların sinir bozucu yancılarının gündelik yaşamlarına odaklanan seri bir cebinden aldığını diğerine koyuyor ve bunu son bölümüne kadar devam ettiriyor. Karakterler için özel tasarlanmış bölümlerle en körpesinden bir gelişim gösteriyor ve o gelişimi gösterdiği yerde de çakılıp kalıyor. [↩]

Kuroko no Baske: Okyanusun karşı tarafında LeBron James ilk şampiyonluğuna ulaşırken KnB hala "yok artık LeBron James!" ayarında saçmalıklarla uğraşıyor. Neden Shounen Jump animelerin hepsi bu kadar basite kaçmanın peşinde? Kendi potasının altından şuta kalkma, savunma yokken potaya atmak yerine geriye pas çıkarma, abidik gubidik savunma pozisyonları alma... Bunların hepsi KnB için artık rutin anlatım uygulamaları haline gelmiş durumda. Maç öncesi ve sırasında yapılan atışmalar dışında pek de eğlenceli bir yanı kalmayan seri, fizik kurallarıyla çevrelenmiş bir dünya yaratıyor ve sonrasında da bu kuralları hiçe saymaktan gocunmuyor. Seyirciye en klişesinden bir "yersen" çekiyor. [↩]

Lupin the Third: Mine Fujiko to Iu Onna: Senenin şimdiye kadarki en karakterli animasyonuna sahip olan Lupin III, çılgınlık seviyesinde dallanıp budaklanmış projenin yan öykülerinden biri. Atılan taramalarla iyice karanlık bir atmosfer yaratan seri, Lupin'in mizahi gücünü Mine Fujiko'nun depresif güzelliğiyle birleştiriyor ve ortaya çatlamış bir güzellik sunuyor. Bölümler ilerledikçe harika bir karakterden olağanüstü bir figüre dönüşen Mine Fujiko'nun geçmişini öğrenirken bir yandan da serinin ne kadar karmaşık bir hikayeye sahip olduğuna tanıklık ediyoruz. Lupin projesine hiç aşina olmayanları bile kendine bağlama potansiyeline sahip Mine Fujiko hem eğlenceli hem de ciddi bir yapı kurmayı başarıyor. [↩]

Medaka Box: Yılın en kötüsü için ilk sıradaki adayım. Bakemonogatari ve Nisemonogatari'nin arkasındaki Nisio Isin'den son derece mide bulandıran bir karakter: Medaka. Öğrenci Birliği'nin başkanı olan Medaka o kadar muhteşem ki insanda kusma isteği uyandırıyor. Öylesine kusursuz bir vücuda sahip ki resmini yapamayan beceriksiz ressam, suçu sanata atabiliyor. O kadar eksiksiz ki hangi işe elini atsa başarılı oluyor... hatta el atmayarak bile başarılı olabiliyor. Süper kahramanlardan bile süper olan Medaka serinin sonuna doğru bu kostümü çıkartıp karanlık tarafa geçiyor ama yine de kazanmaktan geri kalmıyor. Bol bol fanservice paslayan bu kadar rezil bir serinin ikinci sezonu elbette ki duyuruldu. Kusmayan kalmasın! [↩]

Natsu-iro Kiseki: Birbirini tamamlayan ve hiçbir şekilde birbirine benzemeyen dört yakın arkadaş tesadüf eseri bir kayaya dokunurken dilekte bulunurlar. Dilekleri gerçekleştikten sonra serinin güncellemeli bölümleri de başlamış olur. Her bölümde kayaya dokunarak dilek tutan kızlar bölümlerin sonunda arkadaşlarına ve kendi hislerine dair yeni şeyler öğrenirler. "İzle ve kendini iyi hisset" ayarındaki anime başı da sonu da belli, zaman geçirmek için izlenebilecek bir diğer yapım. [↩]

Nazo no Kanojo X: Eski tarz animasyonun yeni dönem kopya serilere verdiği en güzel cevaplardan biri Mysterious Girlfriend X. İki başkarakteri arasındaki alışılmadık bir romantizm üzerinden hareket eden seri, bilindik temaları artık unutulmuş yöntemlerle canlandırıyor. Hem sade ve gösterişsiz kalıp hem de oturaklı olmayı başaran anime, birbirlerini taklit eden günümüz yapımlarını resmen "değilleme" yoluyla alt ediyor. Gereksiz frikik sahnelerine, klişeleşmiş aşk eylemlerine, çene donduran esprilere başvurmadan da tahrik edici, romantik ve komik olmayı biliyor. Sektörü kirletmekten başka hiçbir şey yapmayan animelerin tamamına doğru yolu gösteriyor. [↩]

Nisemonogatari: Bakemonogatari'nin devamı niteliğinde olan Nisemonogatari ne tam anlamıyla projenin ikinci sezonu ne de tamamen özgün bir anime. Fakat zararı yok çünkü en zayıf ...monogatari serisi bile rakiplerinin bir adım önüne çıkacak animasyon kalitesine, ses yönetimine, müziklere, seslendirme sanatçılarına sahip olabilir. Yine de fazla derinleşmemiş Nise bile şoke edici sahneleriyle ve bu teknik departman becerileriyle akılda kalıcı bir deneyim olarak karşımıza geliyor. [↩]

Ozuma: 6 bölümlük mini bilim-kurgu serisi Ozuma, 2000 öncesine ait karakter tasarımlarıyla her ne kadar beklenti yaratmış olsa da ağırlıklı olarak bayık ve sinir bozucu karakterleri ve son derece güdük kalmış senaryosuyla izlemesi zor bir süreç sunuyor. Gereksiz yere uzun tutulmuş diyalogları ve manasız fanservice sahneleri (çıplaklık değil, komedi anlamında) ile kısıtlı süresinden çalarak iyice küçülen bir yapıya sahip. Yeni bir bilim-kurgu fikri sunmadığı gibi eski bir fikri de günümüze uyarlamakta aciz kalan Ozuma, 6 bölümlük bir serinin ne kadar başarısız olabileceğini kanıtlamaya çalışır gibi. [↩]

Phi Brain: Kami no Puzzle 2: Geçtiğimiz yılın sonlarında başlayan ilk seri biter bitmez başlayan (aslında devam eden) Phi Brain 2 bir şekilde ilk sezondaki hatalarını tekrarlamamaya gayret ediyor. Her ne kadar "bölümün ilk yarısında bir sorun çıkar, ikinci yarıda Kaito gelip bulmacayı çözer" mantığı aynen sürdürülse de artık daha hedef odaklı bir anlatımdan söz etmek mümkün. Başkarakterin karmaşık geçmişini yavaş yavaş aydınlatan anime hafif bir seyirlik arayanlar için iyi bir alternatif olabilir, fazlası ise 10. sezon bile çekilse maalesef olası gözükmüyor. [↩]

Poyopoyo Kansatsu Nikki: 3 dakikalık bölümlere sahip animelerden ilki olan Poyopoyo, toparlak bir kedinin ve onun sahiplerinin yaşadığı minyatür komedilerin bir toplaması. Genellikle Poyo'nun başka yuvarlak cisimlere veya canlılara benzetilmesinden doğan -güya- komik anlar serinin tamamında aynı esprilerin dolanmasına neden oluyor. [↩]

Recorder to Randoseru: 3 dakikalık animelerin ikincisi Recorder to Randoseru'da ise durum Poyo'dan daha felaket. Serinin tek bir esprisi var: Yetişkin bir erkeğe benzeyen ama ilkokula giden Atsushi'nin, yaşıtlarıyla dolaştığında polis tarafından kelepçelenmesi. Serinin tamamı aynı esprinin tekrarları. Erinmeden devam eden bu içi geçmiş espriye hala gülen kaldı mı bilmiyorum. [↩]

Rinne no Lagrange: Klişelerden ve stereotip karakterlerden ibaret bir seri olan Rinne no Lagrange'nin ilk sezonu düzensiz bir tempoya sahipti. İki sezon olarak tasarlandığı için pek çok alanda tembellik etmeyi tercih etti. Basmakalıp karakterlerin gelişimleri rüzgarda savrulan yapraklar gibiydi. Başkahraman da dahil olmak üzere hepsinin altyapıları gereksiz sahnelere maruz bırakıldı. Eğlenceli olmaya çalışırken ciddiyetten uzaklaşan, ciddileşmek isterken fena halde sıkıcı bir hale bürünen serinin ilk yarısı aslında ikinci sezonu da baltaladı. [↩]

Sakamichi no Apollon: Watanabe Shin`ichirou ve Kanno Youko işbirliğiyle ekrana gelen Kids on the Slope 12 bölüme tıkıştırılmış hikayesini bazen gereğinden fazla hızlanarak anlatsa da genelinde kilit detayları, sahneleri, anları izleyiciye fark ettirerek iyi bir tempo yakalamayı başardı. 1960'ların Japonya'sında geçen anime belki dönemin atmosferiyle fazla ilgilenmedi ama her adımında karakterlerini ve dolayısıyla da hikayesini geliştirmeyi bildi. [↩]

Sankarea: Zombi çılgınlığına romantizm ekleyerek katılan Sankarea, iyi başlayan ve sonrasında hemen yere çakılan, akabinde ise yeri kazıp daha derinlere girmeye çalışan bir animeydi. Henüz ilk bölümünden yarattığı beklentiyi hiç sektirmeden her hafta mahvetti. Karakter gelişimi kamuflajında filler bölümler gizleyen seri aslında doğru ellerde çok daha iyi bir proje olabilirdi. [↩]

Tasogare Otome x Amnesia: Amnesia, bir okulda geçen hayalet öyküsü ama üç öğrenci haricinde kalanları görmek için bayağı bir süre beklemeniz gerek. Okulun, gerçekten bir okul olduğuna inanmak bile çok zor. Ne bir öğretmen, ne diğer öğrenciler... yalnızca başroldeki erkek ve onun yancısı iki kız, bir de hayalet. Bunlar dışında kalanlar oldukça uzun süre dışlanıyor, görmezden geliniyor. Yine de bilindik bir hikayeyi (nasıl öldürüldüğünü bulmaya çalışan hayalet) biraz dramla, çok az komediyle, miniminnacık da korkuyla pişiren Amnesia'nın, mantık hatalarına ("Başka bir hayaletten kapıyı kapatarak kaçmayı başaran karakterler ve bunlardan birinin de hayalet olması" gibi) rağmen izlenebilir bir seri olduğunu söylemek gerek. [↩]

Tsuritama: Ayrıksı işleri yönetmeyi seven Nakamura Kenji'nin, kendine has karanlık tonlardan ayrılıp cıvıl cıvıl bir renk paleti tercih ettiği ve karakterlerini de gençlerden seçtiği bir anime Tsuritama. "Balık tutarak dünyayı kurtarmak" gibi abes bir fikrin üzerine kurulan Tsuritama, bu abes fikri hem ciddi hem de eğlenceli bir hale büründürecek tek yönetmen Kenji olduğu için neredeyse hiç tökezlemeden sonuna kadar yürüyor... her zamanki gibi daha önce pek sık görülmemiş adımlarla. [↩]

Uchuu Kyoudai: Bu devirde 26 bölümlük anlaşmalar bile zor bulunurken 48 bölümü cebine koyarak başlayan Space Brothers tam anlamıyla animeleştirilmiş bir live-action dizisi. "2-3 çocuk, biraz da güzel kadın koyup albeni yaratalım" mantığı gütmeyen animenin karakterlerinin hepsi yetişkin insanlar. Astronot olma hayalini gerçekleştirmek isteyen bir başkarakterin etrafında şekillenen anime komedi ve bilim-kurgu öğelerini bir araya getirmiş gibi görünse de aslında uzay yolculuğunda bile kaliteden ödün vermeden slice of life yapılabileceğini kanıtlıyor. [↩]

Upotte!!: Felaket! Sektörün sonunu getirebilecek türden bir anime. Olur da bir şekilde ticari başarı sağlanırsa bu kepazeliğin türevlerinin çıkması an meselesi. Savaş silahlarına dönüşebilen kızların (!) eğitildikleri bir okulda geçen Upotte!! katıksız bir fanservice örneği. Gerektiğinde ve gerekmediğinde... ama çoğunlukla gerekmediğinde frikik sahneleri patlatan anime bir yandan da ergen kızları kanlı çarpışmaların içine sokuyor. Hem cinsellik hem de savaş sunan Upotte!! tüm bu pazarlama faaliyetine rağmen feci şekilde yavan, sıkıcı ve amatör bir anime. Hele bir de silahların her türlü özelliklerini ballandırarak anlattıkları sahneler var ki "yakın geleceğin potansiyel askerlerini şimdiden hazırladıkları için elleri sıkılsın!" diyesi geliyor insanın. [↩]

Zetman: Zetman de bir diğer doğal felaket. Senaryo idare eder, animasyon hatalarla dolu, karakterler ise resmen karabasan. Yalnızca erkeklerin detaylı çizimlere sahip olduğu seri, kadınları tam anlamıyla korunmaya muhtaç garibanlar olarak resmediyor. Erkek olduğu sürece figüranlar bile başkarakterler kadar detaylı çizimlere sahipler. Meh, bildiğin shounen işte. İzlemeyin, izlettirmeyin artık şunları. [↩]

2011 Anime Sıralaması - 2/2

noreply@blogger.com (animedyum) — Wed, 31 May 2017 21:20:00 +0000

Rahatlıkla söyleyebilirim ki son 3 senenin en iyi anime yılını geride bırakmış bulunmaktayız. Japonya için 2011 belki de o felaket depremle anılacaktır ama anime sektöründen bakınca bu harika ülkenin zirve yaptığı bir seneye tanıklık etmemiz mümkün. Ben de kendi adıma hayli yorucu ama bir o kadar da keyifli geçen 2011'de yayınlanmaya başlayıp sonlanmış ve yayını devam eden animelerden izlediklerimi yarı yıl değerlendirmesinde yaptığım gibi en kötüden en iyiye şeklinde sıralamak istiyorum.

Yepyeni İşkence Teknikleri

47 - Yumekui Merry
Berbat bir animeydi. Yer yer sinir krizi geçirmenin eşiğinden döndüm. Özellikle son bölümlerinde izleyiciyi çocuk yerine koyarak bir sürü mantık hatasını birbiri ardına sıraladı. Başlangıcında rüyalar, kabuslar, paralel dünyalar diyerek ilgimi çekmişti ama hem araya kattığı manasız bölümlerle hem de birbirinden salak karakterleriyle kesinlikle bu sene izlediğim en kötü animeydi. Hem senaryoda hem de kurguda çuvalladı. Proje aşamasında bir akıllının gelip sesini kesmesi gerekirdi ancak maalesef bu amatörce bile olamayacak kadar rezil anime, televizyonlarda kendine süre buldu.

46 - Hidan No Aria
Merry kadar boğazı sıkılası bir diğer anime de Aria the Scarlet Ammo idi. Ecchisi yarım, aksiyonu sıkıcı, senaryosu zeka geriliği yaratacak kadar saçma bir seriydi. En kötü yanı da ortalarına doğru kendini ciddiye alması oldu. Hayır, en elit silahşorların yetiştirildiği bir okulun öğrencisi, düşmanının çelik yelek giydiğini bilip neden inadına gövdesine ateş eder? Başka bir anime izlediğimi düşündürecek kadar uçmuş gitmiş finaliyle de senenin en kötü ikinci animesi olmayı hak etti.

45 - NO.6

Post-apokaliptik bir dünyada örneklerinden fazlaca görülen bilim kurgu masallarına bir yenisini eklemeye çalışan NO.6 her hafta daha da iç bayan temposuna hayli kötü yönetilmiş ve yazılmış karakterlerini ekleyerek senenin en kötü serilerinden biri olmayı başardı. Belirgin mantık hatalarını, senaryo boşluklarını göz ardı ederek yalnızca romantizme odaklanmaya gayret etse de bunu bile yarım yamalak sürdürmesi başıboş bir seri olmasına yol açtı.

44 - Kore wa Zombie Desuka

Türü başta komedi gibiydi, ortalarda gizeme, sonda ise drama dönüştü. Herhalde final bölümünü filler ile geçiştiren çok az sayıda anime vardır. Komedi faslında vasat bir düzey tutturmayı başardı. Yer yer, sahne sahne gülümsettiği oldu, bir bölümde ise tavan yaptı. Fakat sonradan ne zaman ki gizeme girdi ayağı kaydı. Dram yapmaya çalıştığında ise yerlerde sürükleniyordu. Maalesef serinin sonlarına yaklaştığımızda bu üç türü aynı bölüm içinde denemeye bile kalkıştı. Kore wa Zombie Desuka ilk doğduğunda iyiydi de sonradan keşke hiç doğmasa dedirtti.

43 - Gosick
Gosick bırakın bir polisiye olmayı, en ufak bir gizem bile yaratmaktan aciz kaldı. Gereksizliğini her bölümde takribi 22 kez attığı naralar sayesinde bileğinin hakkıyla kazanan bir yan role sahipti. Kujo denen bu elemanı seri alladı pulladı ve finalinde neredeyse bir kahramana dönüştürdü. Her sıradan animenin olmazsa olmazı "Sakar Şakir" karakterine bürünen Kujo'nun Victorique tarafından aşağılandığı sahnelerde içim erise de yapılan saçmasapan tercihler beni çoktan soğutmuştu. Kapanışa yakın konuyu biraz toplamak akıllarına geldi ama iş işten çoktan geçmişti. İlk üç bölümle insanda heves yaratan Gosick haftalar ilerledikçe arkası gelmez bir derde dönüştü.

Hatalı Sollayanlar

42 - Ore-tachi ni Tsubasa wa Nai

Ecchi bir seri olmasına rağmen çok ilginç ve yenilikçi bir fikirle yola başlamıştı. Gizemli akıl oyununu erkenden açık edip 12 bölümlük süreci hiç iyi yönetememesi ilk hatasıydı. Sonlara doğru kondurduğu ağır hentai bölümüyle işleri düzeltmeye çabaladı ama bu da yetmedi. İlginç karakterlerinden en sıkıcı olana bel bağladı ve kapanış haftalarında elinden geldiği kadar oyalanarak en büyük hatasını yapmış oldu.

41 - Maken-ki!
Bayağı uzunca bir süre baldır bacak göstermekten öteye geçmeyen ve tüm ilgisini şualarla bezenmiş sahnelere adayan Maken-ki! final sürecine girdiğinde anlam verilemez bir şekilde konu üretmeye, hatta bir bakıma yoktan var etmeye çalışarak istemediği türden komik bir duruma düşmekten kaçamadı. Geneli itibarıyla hafif bir seyirlikten öteye geçme derdi bulunmayan serinin, özünde boş bırakılmış ilk bölümlerinde amacına hizmet ettiğini söylemek mümkündü ama ne zaman ki (bitime 2-3 bölüm kala) bir öykülendirme faslına bulaştı, işte o noktada haddinden fazla gereksizleşti.

40 - Fractale

Bilim kurgu temalarını ön plana çıkartarak başladı. Bir süreliğine de olsa iyi idare edildi ve izleyiciyi teori üretmeye sevk etti. Akabinde yaptığı hatalarla bu düsturunu hiçe sayıp sıradanlaştı. Kapanış yaklaştıkça aklımda hala ilk bölümlerin tadı kalmıştı. Yer yer gösterdiği bilim kurgusal icatlarının üstünü gereksiz yere örtmeyi ve minimal konusuna sadık kalmayı yeğledi. Başlangıcında gösterdiği potansiyeli emin adımlarla zayi etti.

39 - Tiger & Bunny

Seri başlarken izleyiciye farklı bir dünya sunmaya gayret etti. Süper kahramanları neredeyse ikinci sınıf vatandaş konumuna kadar indirdi ve buradan komedi çıkarmaya çabaladı. Sonra bu huyundan tamamen vazgeçti ve sıradan bir hikayeye dönüştü. Yılın en kandırıkçı serilerinden biri olarak sayılabilecek Tiger & Bunny kendini eğlenceli zanneden ve fazla kafa yormamaya gayret eden bir animeydi. Oldukça geniş karakter kadrosu ve gerilim yaratmada kullandığı hamleleriyle izleyenlerde merak duygusu uyandırmaya çalışırken bir taraftan da yalnızca kendini güldüren mizahıyla herkese yaranmaya çalışan, anlatım gücü olarak son derece alışılageldik bir yapımdı. Saymaya kalktığınızda yüzlercesini bulabileceğiniz mantık hatalarıyla tamamen 2. sınıf bir esere dönüşmeyi de dert etmeyen Tiger & Bunny, bilindik süper kahramanlık kavramıyla bir süreliğine dalgasını geçse de zayıf senaryosu nedeniyle gülünç duruma düşmekten kurtulamadı.

38 - Ao No Exorcist

Etkileyici bir açılış, sağlam bir animasyon, iyi seslendirmeye sahip Blue Exorcist daha ilk bölümden koyduğu hedefi, bellediği düşmanı, tanımladığı kahramanıyla basmakalıp shounen mantığını benimsedi ve bir daha da asla değişim göstermedi. Türün olmazsa olmaz formüllerini (sıkı çalışmak, omuz omuza vermek, yanındakilerin değerini bilmek vb.) peşi sıra ekranda patlatan seride kötü ve hatta çok kötü karakter gelişimleri, felaket olay örgüleri ve oldu bittiye getirilmiş bir final mevcuttu. Hal böyle olunca da farklı bir konu ve farklı karakterlerle aynı teraneyi izlemekten başka bir çare bırakmadı. Yarı yıl sıralamasında nasıl 10. sırayı verdiğime beni bile şaşırttı.

37 - Hen Zemi

Sapıklığın farklı boyutlarına eğilmeye çalıştı. Bazı bölümleri sıkıcı, bazı bölümleri mide kaldıracak kadar aykırı ama geneli hep aynı teraneyi işleyecek kadar iç bayıcıydı. 10 dakikalık bölümlerden oluşmasını bir dezavantaj olarak görme gereği duymadı ve asla farklılaşma yoluna gitmedi. "Karakterlerimiz bu haftaki maceralarında yine..." rutinine bağladı ve kendini hiçbir zaman geliştirmedi.

36 - Kamisama Dolls

Akdeniz esintileri taşıyan, senenin belki de en güzel parçasına sahip Kamisama Dolls kısıtlı bir hikayesi olan, ara ara güldürme amacı güden ve bu uğurda kendini tekrar eden minik ecchi esprilerine yer veren lakin geneli itibarıyla aksiyon ile maceranın harmanlandığı kısa soluklu bir animeydi. Tam ortalarına rast getirilmiş büyük flashback/karakter gelişimi bölümüne kadar tekdüze bir tempoda ilerleyip bu kırılım bölümünden sonra hikayesini ilerletmeyi seçti. Klişe anlatımındaki tek yeniliği teknolojik/manevi güçlere bağlayan ve geri kalan zamanlarında "ben bunu izlemiştim" hissiyatından uzaklaştırmayan Kamisama Dolls, belirli falsolarını kabullendiğinizde idare eder diye düşündüğünüz ikinci el bir üründen/animeden fazlası değildi.

35 - Phi Brain: Kami no Puzzle
Yer yer ölümcül seviyeye ulaşacak kadar zor bulmacaların ve bu bulmacaları çözen bir gencin etrafında şekillenen Phi Brain konusu itibarıyla bulmaca çözmeyi seven izleyicide bir merak, bir heves uyandırmış olsa da pek öyle izleyicinin hayrını gözeten bir seri olduğunu söylemek güç. Hem izleyicinin çözmesine fırsat verilmeyecek kadar çabuk detaylandırılan hem de her seferinde öyle ya da böyle mutlaka çözüleceğinin bilindiğini bulmacaları izlemek o yaratılmış suni hevesi de kaçırmaya yetiyor. Kısacası, her bölümde onlarca kez zikredilen "bulmaca" kavramı bu serinin yalnızca arka planını oluşturuyor. Hal böyle olunca da stereotip bir karakterden öteye gidememiş başrolü izlemekten başka çare bırakmıyor.

34 - Kamisama no Memo-chou

Başrollerini aynen kopyalayıp yapıştırdığı Gosick'in bıraktığı enkazdan nemalanmaya çalışan diğer bir dedektiflik serisi olan Kamisama no Memo-chou çoğunlukla sıkıcı, kırk yılın başında -o da belki- güldürmeyi başaran, ciddi konulara "birine bakıp çıkacaktım" ayarında parmak basan, hedefsiz bir animeydi. Yalnızca günümüze taşıdığı Gosick atmosferine hiçbir şey eklemediği gibi, onun iyi yaptıklarını da araklamayı beceremedi. Ne bir dedektiflik serisi olabildi ne bir drama ne bir komedi ne vs...

33 - Sket Dance

Kendini geliştirmek için hiçbir zahmete girmeyen, gönderme ve sataşma üzerinden güldürmeye gayret eden bir diğer seri de Sket Dance. Başka animelerin parodilerini yaparak espri türetmek de bir mizah çeşididir ancak asıl marifet o animeleri hiç izlememiş olan izleyiciyi güldürmektir. Gerçi ben izlediğim animelerin parodilerini bile Sket Dance'ta sıkıcı buluyorum. Tek iyi yaptığı iş kendisiyle dalga geçmek olan bu seri de çok çabuk sıradanlaşan diğer bir yapımdı.

Misafir Sanatçılar

32 - Beelzebub

Mangasını takip edenler tarafından yerden yere vurulan Beelzebub benim gibi hakkında hiçbir fikri olmayan izleyicileri cezbetmesini bildi. Baby Beel'in her dakika çığırması başlarda itici gelse de ilerleyen bölümlerde seri rayına oturdu ve asıl amacı olduğuna inandığım komedide gayet başarılı bir iş çıkardı. Arkası gelmez shounen serilerden bir diğerini bekleyenlerin ve manga okurlarının hayal kırıklığına uğramaları çok normal çünkü serinin iyi geçirdiği haftalar tamamen filler kabul edilen bölümleriydi. Asıl senaryoya daldığı zamanlardaysa açıkçası hiç ilgimi çekmedi ama yine de izlemesi keyifliydi. Maratona çok müsait yapısıyla Beelzebub hala devam ediyor ve 50 bölümü devirmesine 1 hafta kaldı.

31 - Moshidora

Hasta yatağındaki dostuna iyilik olsun diye beyzbol takımının başına geçen Minami'nin hikayesi, her gün yayınlanan bölümleriyle seyirciyle arasındaki mesafeyi hiç kaybetmedi. Sonu tahmin edilebilir olmasına rağmen Minami'nin spor yaşantısına işletme tekniklerini uygulaması bir süreliğine ilgi çekiciydi. Sonlarına doğru bu amaçtan sapma gösterse de Moshidora biraz deneysel takılan keyifli bir seyirlik olarak izleyicilerine iyi vakit geçirtmeyi başardı.

30 - 30-sai no Hoken Taiiku

Sınırlarını kendi kendine daraltsa da pek keyifli bir seyirlik sunan animemiz 30 yaşında, çekingen, karşı cinse nasıl yaklaşacağını bilmeyen ve hala bakir kalmış erkekleri hedef alarak başladı. Zaman içinde absürt komediden bel altı esprilere kadar pek çok mizah malzemesini kullandı ve bu süreçte temposunu hep korumayı başardı. Ortalarına gelindiğinde başroldeki erkeğin kadın versiyonunu da ön plana çıkararak kendini geliştirmeye çalışan 30-sai no Hoken Taiiku, aynı temaya her iki açıdan bakmaya gayret ederek farklılık yaratmayı denedi.

29 - Yondemasu yo Azazel-san

Finalinde Tanrı ile, genelinde melekler ile dalga geçen bir tuhaf seriydi Azazel. Küçük iblislerle işlerini gören bir dedektiflik bürosunda geçen anime başlarda tökezlemiş olsa da ortalarından itibaren açıldı ve vahşet ile komedinin iyi bir harmanını sunarak sonlandı. Müstehcen, edepsiz, saygısız, yani tam anlamıyla kimseyi sallamayan bir seriydi Yondemasu yo Azazel-san.

Beklenti Katilleri

28 - [C] The Money of Soul and Possibility Control

Trapeze (Kuuchuu Buranko) ve Mononoke gibi farklı işlere imza atan yönetmen Nakamura Kenji'nin son animesi yine daha önce denenmemiş bir tema etrafında şekillendi. Borsa hayatının metaforik anlatımda kendine yer bulduğu [C], para için yapılan kıyasıya mücadeleleri oldukça kaliteli bir animasyonla bizlere sunarken yönetmenin de verdiği iki senelik molanın ardından yeniden kendini ispatlama şansıydı... fakat olmadı. Hem yönetmene beslediğim sempatiden hem de ilk bölümlerde anlatılanlardan sonra beklentim iyice artmıştı. Oysa [C] haftalar geçtikçe hep bir atak beklememe rağmen kendi kendine oluşturduğu bilinmezleri açıklamadan, hiçbirine cevap vermeden sonlandı. 11 bölümlük kısa süresine rağmen araya recap sayılabilecek bir bölüm eklediğinde ise ümitlerim çoktan suya düşmüştü. Kenji gibi kalburüstü bir yönetmenin açık ara en kötü işi olan [C] aceleye geldiği her halinden belli olan senaryosuyla maalesef benim için yılın en büyük hayal kırıklığı oldu.

27 - Persona 4 The Animation
Meşhur bir oyundan uyarlanan Persona 4 bu yazının yayınlandığı tarihte ilk yarısını tamamlamış olacak ama henüz konusunun %10'unu bile anlatmış gibi görünmüyor. Daha ilk aylık periyodu bitmeden hakkında çıkan söylentilerle (çizerlerin üstüne yürünmesi) çorbadaki sinek kıvamını alan animede yer yer animasyonun düştüğünü, detayların üstünkörü geçildiğini görmek mümkün. Kendi adıma bir beklentim olmasa da sağlam bir hayran kitlesine sahip animenin müthiş monotonluktaki anlatımı (yağmur->televizyon->dövüşme->galibiyet) her geçen hafta sürmekte. Fanatiklik seviyesine ulaşmadılarsa hayranları da herhalde bu kadar sığ bir anlatımdan hoşnut değillerdir. Açıkçası başı-sonu belli bir anime hissi uyandırarak devam ediyor.

26 - Deadman Wonderland

Ben bir Manglobe hayranıyım. Ne büyük saygı duyduğum Ghibli ne de tam sevdiğim tarzda animeler üreten Studio 4C benim için Manglobe ile bırakın yarışmayı, boy dahi ölçüşemezler. Ne de olsa izlerken gerçekten yaşadığımı hissettiğim ve kendimi şanslı addettiğim Ergo Proxy, Michiko e Hatchin, Samurai Champloo ile takdir ederek izlediğim House of Five Leaves gibi animeleri "bana" kazandırmış bir stüdyo. Bu sebeple de Deadman Wonderland'i uyarlayacaklarını duyduğumda sevinçten havalara uçmuştum fakat daha ilk bölümden dost kazığını yedim. Çok sert temalar etrafında dönen mangadan uyarlanan, görsel ve işitsel her türlü sansürün uygulandığı anime şevkimi kırdı. Müzik departmanına tutunacak kadar düştüğüm Manglobe sevgim haftalar ilerledikçe sekteye uğradı. Senaryosu ışık hızında seyreden, bölümlük konularını atlaya atlaya ilerleten, başrol karakterini gitgide seyirciden soğutacak hamleler yapan DW hiç değilse kapanışına doğru attığı birkaç ufak adımla görsel departmanda vasati seviyeye erişti. Lakin anlatımda o kadar aceleci davranmıştı ki, uyguladığı sansürle yarattığı büyük hayal kırıklığını DVD ile dindireceğini sanan benim gibi hayranları bile seriden çoktan soğumuşlardı.

25 - Mirai Nikki
Mangasından doğan popülerliği adeta kendi emellerine alet eden bir seri izlemekteyiz. Her geçen hafta kümülatif mantık hatalarını sıralamaya, senaryosundaki delikleri kocaman oyuklara çevirmeye devam eden Mirai Nikki hayli cazip bir hikayeye sahip olmasına rağmen bırakın kendini geliştirmeyi, daha da gerilemeyi başaran bir yönetim sergiliyor. Yan karakterlerini bir çırpıda anlatıp tek celsede silen, başrollerinin karakteristik özelliklerini temcit pilavı gibi yineleyen ve haddinden -belki de- fazla beklentilerimi paramparça eden Mirai Nikki benim adıma bu yılın en büyük hayal kırıklığı olabilir.

24 - Guilty Crown
noitaminA kuşağında öyle her animeye nasip olmayan bir fırsatla 22 bölüm koparmış GC maalesef yayınlandığı kuşağın özelliklerinden bihaber. Yetişkinlere yönelik animeler yayınlayan noitaminA'da çok feci şekilde sırıtan GC tam bir aksiyon, fanservice, azıcık dram ve azıcık komedi bulamacı. Başkarakterinin izleyene fenalık bastıran tereddütlerinden neredeyse üçte birlik süresi boyunca nemalanan animenin belki de tek iyi yanı Production I.G. gibi çok "baba" bir stüdyonun kanatları altında olması. Animasyonun ara sıra da olsa gerçekten çok üst bir kaliteye ulaştığı GC maalesef henüz bu animasyondan ötesini sunabilmiş değil.

23 - Gyakkyou Burai Kaiji: Hakairoku Hen
Hep dedim, bir kez daha söyleyeyim: Kaiji, adamımsın! Ama bu sezon hiç sana yakışmadı. İlk sezonda sayısız akıl oyunu ve türlü dalavereye karşı gelmesine rağmen Kaiji'nin ikinci sezonu yaratıcılıktan uzak, neredeyse 15 bölüm süren son arcıyla bayağı sıkıcı ve bu serinin asıl dayanak noktası olan merak duygusunu söndürecek kadar sıradandı. Yapımcılar da live-action filme tüm ilgilerini vermiş olacaklar ki, serinin ortasından itibaren bölüm başlarında/sonlarında aktörleri çıkartıp konuşturdular ve zamandan çaldıklarını hiç belli etmediler (yersek). Nihayetinde, istim üstünde tutan, sürekli heyecan yaratan ve en önemlisi izlerken müthiş bir eğlence sunan Kaiji'nin ilk sezonunu mumla arattılar.

Aynı Nakaratı Çalanlar

22 - Kimi to Boku
J.C. Staff'tan beklenmeyecek derecede yolunda gitmiş bir seri olan Kimi to Boku dört çocukluk arkadaşı + 1 yancının gündelik okul hayatlarını anlatan, fevkalade dingin atmosferiyle bazen rahatlatan bazen de uyutan ama öyle ya da böyle hiç sıkmayan bir animeydi. 13 bölümlük süresi boyunca karakterlerini geliştirmekten ziyade eski yaşanmışlıklar üzerinden minik detaylar sunarak ilerleyen ve bittikten sonra da aslında aklımdan çabucak silinip giden bir yapımdı. Kötü müydü? Değildi. Peki iyi miydi? Değildi. Ne etliye ne sütlüye misali bir animeydi.

21 - Baka to Test to Shoukanjuu Ni!İlk sezonunda nereden geldiği belli olmayan espri bombardımanının ardından mizah anlamında belirgin bir düşüşe geçen ve beklentilerin çok altında kalan serinin ikinci sezonu bir varis olarak görevini yerine getiremedi. İlk sezonda başka amaçlara sapmadan yalnızca güldürmeye odaklanan Baka maalesef bu sefer güldürmedi.

20 - Ikoku Meiro no CroiseeKüçük ve çok sevimli Japon kızı Yune'nin gurbet ellerde, Paris'te macerasını paylaşan Croisee minik bir bal kavanozu gibiydi: Bir kaşık çalmanın ağızda bıraktığı hoş tat, bu kaşıkların artmasıyla midede ufak çaplı bir yanmaya yol açabiliyordu. Keyifli bir seyirlik sunan ama ötesine asla geçme gereği duymayan Croisee hayatın "sadece" içinden, "fazlaca" içinden bir anlatı benimseyerek kendini geliştirme gereği duymadı. Bir miktar Doğu-Batı sentezine burnunu soktuğunda ümitlendirdi ama üzgünüm, süresi çoktan dolmuştu.

19 - Kimi ni Todoke 2

Kazehaya ile Sawako'nun bir türlü bir araya gelemediği romantizm yüklü Kimi Ni Todoke'nin ikinci sezonu 12 bölümlük kısacık süresiyle göz açıp kapayana kadar bitiverdi. İlk sezondaki ağır pembe dizi havası ikinci sezonda da bir süreliğine devam ettirildi. Her iki karakterin de çekingen tavırları ara ara kurdeşen dökmeme sebep olurken yapımcıların ağızlarında geveledikleri final, sevenlerini hem üzdü hem sevindirdi. En başından itibaren finalin tahmin edilebilir olmasını geçtim, basbayağı bilinmesi bende sabırsızlığa yol açmıştı. Yapımcıların amaçları da ipe bağlı havucu sürekli çekerek tavşanı koşturmak olduğundan Kimi Ni Todoke her haftası merakla beklenen ve hop oturup hop kaldıran bir animeye dönüştü.

Keyfine Bakanlar

18 - Boku wa Tomodachi ga Sukunai

Ecchi unsurları barındırmasına rağmen asla sıradanlaşmayan Boku wa sürekli işlediği arkadaşlık ve komedi öğeleri sayesinde türün kalıplarına sıkışmayan bir animeydi. Tek bir erkek ve etrafına dağıtılmış hatunlardan doğacak basmakalıp esprilerin aksine yenilikçi ve özgün olmaya gayret eden, istediğinde hayli komik, istediğinde dozunda dramatik kalmayı başaran gayet keyifli bir seyirlikti.

17 - Ben-Tou
Saçma sapan bir dövüş/komedi animesiydi Ben-Tou. İki kişinin karşılıklı oynadıkları Mortal Kombat, Street Fighter vb. oyunları hem kendi bünyesindeki iki boyutlu karakterler vasıtasıyla küçücük bir televizyonda hem de ekrana geldiği televizyonlarda kendi karakterleri vasıtasıyla hikayesine uyarladı. Yer yer oldukça komik, komiklik derecesine varacak kadar vahşi olan Ben-Tou en basit tabirle "geyik" sayılabilecek konusunu hiç ciddileştirmeye çalışmadan ve aynı bu dövüş oyunlarında olduğu gibi bölüm ve oyun sonu canavarlarıyla besleyerek hayli eğlenceli bir seyirlik sundu. Haddini bilip elinden gelenin en iyisini yapmaya gayret etti.

16 - Level E

Bilim kurgu mu gizem mi olacak derken yaptığı komediyle evlerimize bodoslama giren Level E de süreye oynayanlardan biriydi. İlk bölümlerinde yaşattığı harika tecrübelerden sonra düşen temposu ve hemen hemen aynı ayarda peşi sıra gelen bölümleriyle kendi değerini azalttı. Başlangıcında sesi öyle bir yüksek çıkmıştı ki potansiyeli hakkında muhteşem tahminler yapılmıştı ama sonra ne olduysa oldu, özellikle 6. bölümden sonra gitgide daha da ağırlaştı ve mum gibi eriyip söndü. Sönerken de yine bir mumu andıran şekilde ateşi biraz parladı fakat ilk bölümlerden sonra tüm malzemesini harcamış gibi görünmekten kurtulamadı.

15 - Working 2
Hayli geyik bir animeydi. Bir restoran personelinin yaşadıkları gündelik olaylar üzerinden espri üreten, bazen kendini tekrar eden, bazen kendini tekrar etmesiyle dalgasını geçen bir komediydi. İlk sezonu hiç bozmadan, "çalışıyorsa elleme" mantığını güderek güldürmeye ve eğlendirmeye devam etti. İçeriğinin çoğunu durum komedileri ve slapstick tarzdan alan Working (Wagnaria)'in ikinci sezonu vakit geçirmek isteyenler için gayet iyi bir alternatif sundu.

14 - Mitsudomoe Zouryouchuu
8 bölümlük kısacık 2. sezonuna rağmen Mitsudomoe skeçlere ayrılmış bölümlerinin hiçbirinde amacından şaşmadı. Tek maksadı güldürmek, yalnızca güldürmek, illa ki güldürmek olan anime bu gayesini her bölümünde öyle veya böyle başardı. Birbirinden manyak üç kardeşin, en az onlar kadar ayarsız babalarının, kardeşler kadar olmasa da çatlak sınıf arkadaşlarının etrafında şekillenen bölümlerde -kendi adıma- yepyeni esprilere de denk geldiğim oldu. Havuzda curling oynanan bölüm sene boyunca en içten güldüğüm sahnelere gebeydi. Tek üzüldüğüm nokta serinin aşırı kısa sürmesiydi ama bu süreci çok iyi yönetmeyi de başardılar.

13 - Fireball Charming

Bir başka 2. sezon yapımı olan Fireball Charming'in aldığı süre bile komediydi. İlk sezonu gibi ikişer dakikalık 13 bölümden meydana gelen seri çok hızlı espriler, çok karmaşık referanslar, zihin açıcı diyaloglar ve en önemlisi de kimsenin konuşmadığı anlarıyla oldukça başarılıydı. "Zaten 2 dakikada neyi kötü yapabilirler ki?" diye düşünenlerin aksine "Her hafta iki dakikada nasıl bu kadar iyi olabilirler..." diye baktığımdan beni çok tatmin etti. Amacını gayet iyi biliyordu ve her bölümde de bunu yerine getirmeyi başardı. Üstüne bir de müthiş animasyonuyla harika sahne tasarımları eklendiğinde akılda kalma süresi, izleme süresini hayli hayli aştı.

12 - Bakuman 2
Birinci sezondaki acayip gereksiz duygusallıkları bir kenara atan (ya da uysallaştıran) ikinci sezon bu kez farklı bir hüviyete sahip: Karakterlerimiz sırasıyla yenilgi, hüsran, hayal kırıklığı gibi imtihanlardan geçiyorlar. Yine ilk sezondaki "nasıl olsa mutlu son" havasından çok uzaklaşan Bakuman biraz daha gerçekçi, manga sektörüne daha yakın bir duruş sergiliyor. Bir shounen de olsa türün klişelerini elinden geldiği kadar törpülemeye çalışıyor. 25 bölüm sürecek temposunu henüz yarılamış olmasına rağmen hem oldukça fazla konuya değindi hem de daha fazlasına değinecekmiş havası uyandırdı. İlk sezondan çok daha iyiye gidiyor.

11 - Fate/Zero
İzlemeye ön yargıyla başladığım, hatta can sıkıntısı + ön yargı ile başladığım Fate/Zero da bir oyun uyarlaması olmasına rağmen harikulade animasyonu, heyecan verici sahneleri ve basmakalıp aksiyon anlatımından hayli uzak düşen uzunluktaki diyaloglarıyla ilginç bir deneyim oldu benim için. Açıkçası seriyi izlerken kim kimdir, özel gücü nedir, efendisi hangisidir falan hiç umursamadan takip ettim ve ben de şaşırdım ama keyif aldım. Eminim buraya kadar okuyan hayranları bir şekilde kızdırmışımdır ama sayısız yan ürünü olan bu projeyi benim benimsemem pek mümkün gözükmüyor. Gerçi benimsemeye ne kadar gerek var, orası da ayrı konu. Sadece 13 bölüm süren ve bu süre içerisinde birer kuplelik dövüşlere yer veren serinin ikinci sezonu Nisan 2012'de başlıyor. Bu sefer bekliyor olacağım.

- UNUTULMAZLAR -

10 - Supernatural The Animation

Benim adıma yılın en büyük sürprizi Supernatural oldu. Iron Man, Wolverine, X-Men ve hatta şimdilerde Blade sayesinde iyice rezil bir çıta yakalamış Amerikan uyarlamalarının arasından Supernatural çok rahat sıyrıldı ve seviyesini sürekli korumayı başardı. Kötü geçen tek bir bölümünü bile hatırlamadığım seri, orijinal dizinin devirdiği sezonları kapsamak yerine tek bir hikayeye odaklandı. Sarı Gözlü Şeytan'ı arayan Winchester kardeşlerin karakter gelişimlerini de geniş bir zamana yayarak, neredeyse son bölüme kadar ilerleterek işledi. Korku gibi çok zor bir türün altından başarıyla kalkan animenin iki yönetmeni Ishizuka Atsuko ve Miya Shigeyuki benim için Aoi Bungaku'da yönettikleri bölümlerle çoktan rüştlerini ispatlamışlardı fakat bir Amerikan uyarlamasını bu kadar iyi "animeleştirme"lerini de beklemiyordum. Hiçbir anında sıkmayan, aksine bölümler ilerledikçe izleyiciyi daha da içine çeken Supernatural The Animation, dünya çapında geniş bir kitlenin takip ettiği orijinal dizinin Japonya'dan çıkan harika bir yan ürünüydü.

9 - Un-Go

Polisiye türünü benimsemiş animelerin girdikleri kısır döngüyü neredeyse yarım asır önce yazılmış metinlerden beslenerek kıran Un-Go hem post-apokaliptik bir dünyayı hem de tarihin en başından bu yana varolmuş ezeli gizemleri bir araya getirerek oldukça ilginç bir atmosfer yaratmayı becerdi. Kısa sürmesi ve anlattığı öykülerin karmaşık yapıları nedeniyle kısıtlı bir seyirci kitlesi tarafından takip edilmiş olsa da kenarda köşede kalmış ve keşfedilmeyi bekleyen harika bir seriydi.

8 - Hanasaku Iroha

P.A. Works firmasının 10. yılı şerefine ekranlara getirdiği anime daha ilk bölümündeki açılış konuşmasıyla "farklı bir şeyler" arayan insanların kalbini kazandı. Şehirli Ohana'nın köy hayatına gelişi ve ananesinin yönettiği otelde çalışmaya başlamasını konu alan animede geniş bir kadro, nefis müzikler, gerçekçi diyaloglar ve harika bir animasyon bir araya geldi. Özellikle konuyu toparlama ve kapanışa hareketlenme bölümlerinden itibaren temposunda hafif bir düşüş, anlatımında gözle görülür bir tekrar yaşanmasına rağmen Hanasaku Iroha'nın bu kadar ses getirmesinin bir diğer nedeni de anime izlemeyenlerin bile ilgisini çekmiş olmasıydı. Ohana üzerinden ergenlik, kendini tanıma, çalışma disiplini, arkadaşlık bağları gibi pek çok farklı temaya değinen Hanasaku Iroha farklı türlere gönül vermiş insanları bir şekilde yakalamayı başaran nadir yapımlardan biriydi.

7 - Chihayafuru

Chihaya ismindeki bir genç kızın ve bu kızın karuta isimli kart/şiir oyununa duyduğu hayranlığın etrafında şekillenen anime tam bir otokontrol mekanizmasıyla işliyor. Romantizmin de dramanın da komedinin de asla abartılmadığı, anlatılan ne varsa doğru zamanda ve doğru yerde aktarılan harika bir seyir sunuyor. 25 bölüm sürecek animenin yarısına geldiğimiz şu dönemlerde hala nasıl bir güzergah izleyeceğini kestirmek güç. Direksiyonun başında Nana gibi mükemmel bir animenin yönetmeni Asaka Morio varken her nereye vardıracaksa oraya sağ salim ulaştırmaması için hiçbir neden görünmüyor.

6 - Usagi Drop

Gerçekçilik ve inandırıcılık arasındaki dikenli telden rahatlıkla sıyrılan karakterlerin, 30 yaşındaki şaşkın bir adamla 6 yaşındaki şirinlik abidesi bir kızın hikayesiydi Usagi Drop. Bir ağaç dikmenin, ufacık bir mürekkep kutusunun bile dikkatli seyircilere armağan niteliği taşıttığı seri şimdiye kadar zaten bir şekilde farklı mecralarda anlatılmış hikayesini ne derin çıkarımlarla genişletip bir edebi esere ne de toz pembe yalanlarla allayıp bir uyku öncesi masalına dönüştürdü. Usagi Drop gözlemci tavrıyla anlatmak istediklerini yüksek sesle söyledi ve bittiğinde ardında sıcacık bir mutluluk bıraktı.

5 - Mahou Shoujo Madoka Magika

Yılın tartışmasız ilk bombası Madoka. Muazzam bir(kaç) animasyona sahip anime bilindik bir konuyu farklı açılardan yaklaşarak işlemeyi bildi. Rengarenk saçlı küçük kızlar etrafında şekillenmesine rağmen yarattığı kaotik atmosfer ve depresif anlatım tarzıyla insanların dengesini mütemadiyen bozdu. Konusunu daha önce pek çok farklı yapımda izlemiş olmama rağmen sürekli karamsarlığa iten gelişmeleriyle her hafta bir sonraki bölümü iple çekmeme neden oldu. Finalinde bir nebze kolaya kaçmış olsa da kendinden önceki bilmem kaç tane örneğin yapamadığını becerip Mahou Shoujo konseptini kökünden sallayan, belki de insanların bu türe merak duymasına yol açan eşsiz bir animeydi.

4 - Mawaru Penguin Drum

Penguen'i anlatmak da sevmek de ... hatta izlemek de zor. Haftalar boyunca kartopu misali büyüyerek artan sorularıyla izleyicilerin beyinlerine saldıran bu anime, referans verdiği çok ama çok derin kaynakları, mükemmel ötesi animasyonu ve bu animasyonun da -bence- üstüne çıkmış müzikleriyle apayrı bir "deneyim". Çok zor bir bilmeceyi, sanki hayatınız bu bilmecenin cevabına bağlıymış gibi çözmeye çalışmanızı sağlıyor. Her bölümün bitişiyle gün ışığına çıkan yeni sorular ve tam tersine karartılmış yeni cevaplar adeta sabrınızı test ediyor. Penguen her tarafı dikenli bir arazide nefis bir serüven vadediyor, bu maceraya atılmaya cesareti olanları kabul ediyor, izleyiciye meydan okuyor.

3 - Ano Hi Mita Hana no Namae o Boku-tachi wa Mada Shiranai

11 bölümlük kısacık süresine rağmen tempoyu olağanüstü ayarlayan, 6 karakterine de aynı itinayla yaklaşan, harika müziklerini kusursuz zamanlamayla kullanan ve neredeyse hiçbir hata yapmamış bir seriydi AnoHana. Bazılarının ajitasyona kaçmakla suçladığı ama bana göre "içtenliği" yansıtan, 3-4 yılda bir izleyebileceğimiz türden bir yapımdı. İzleyiciyi ağlatmayı da güldürmeyi de bilen, hiçbir hamlesinde aşırıya kaçmadan derdini anlatabilen nefis bir animeydi. Takip ettiğim süre içerisinde kendimi karakterlere yakın hissetmeye uğraşsam da buna izin vermedi. Madoka'nın yaptığını bir üst boyuta taşıyarak rengarenk ve cıvıl cıvıl bir animasyonu, kupkuru ve çatırdamış bir senaryoyla besledi. Benim dengemi birkaç kez bozduğu, suratımda bir gülücükle ağlattığı da oldu ama bu kadar yukarılarda olmasının nedeni bunlar değil. Anlatmamam, hiç bahsini bile açmamam gereken finali sanki enfes bir pastanın üstüne yerleştirilen son süsleme gibiydi. Tastamam bir animeydi AnoHana.

2 - Hourou Musuko

Barındırdığı karakterleri ve dillendirdiği hikayesiyle arasındaki mesafeyi hep koruyan harika bir animeydi Wandering Son. Gözlemci kamerasını kendi karakterlerine asla fazla yaklaştırmadı. Bir adım uzakta kalan, kendini geri çeken tarafsız duruşunu hep sürdürdü. Fakat bu ılıman tavrını eline geçen her fırsatta "cinsiyet" kavramının içini delik deşik ederek bozdu. Ara ara uyguladığı metaforlarla, çoğunlukla cinsiyetler arası eşitsizlikten dem vurarak mükemmel bir iş çıkardı. Bana göre Hourou Musuko'nun asıl başarısı hangi durumu anlatıyorsa anlatsın var olan tüm bakış açılarını yansıtmaya çalışmasıydı. Serinin ne kadar olgun bir yapım olduğunu gösteren bu çaba çoğunlukla meyvelerini de verdi. Yapımcıların harika seçimleriyle bir düşü, hayali, rüyayı andıran animasyon dahi animenin niyetini açık eder nitelikteydi. Gerçek hayattaki yaşantı için bile hep bir "keşke" diye içimden geçirmeme sebep oldu. Küpe takan erkeklere alıştığımız, kravat takan kadınları karizma bulduğumuz bir çağda, karşı cinsle özdeşleşmiş kıyafetleri giymenin sınırını nerede çizmemiz gerektiğini sorgulatan anime usulca anlatımını tokat gibi inen bir soruyla pekiştirdi: İnsan kendi cinsiyetini neden seçemesin?

1 - Steins;Gate

Başlangıcında çok sıkıldığım ama rayına oturduktan sonra hep daha hızlandığını hissettiğim bir anime Steins;Gate. Çocukluğundan beri Back to the Future üçlemesini ve benzer yapımları 12-13 defa izlemiş biri olarak "Zaman yolculuğu üzerine daha ne anlatılabilir ki?" diye düşünürken beni çok gafil avladı. Öncelikle geçmişe dönük iki farklı zaman yolculuğu konseptiyle kafaları iyice karıştıran Steins;Gate bir taraftan da kendi hikayesini anlatmaya çalıştı ve bunu da olağanüstü bir finalle (final öncesi bölümle) çok iyi başardı. Başroldeki Okarin'i dışarı alırsak kadronun tamamı toplamda 1 büyük oyuncu gibi bir performans çıkardı. Gökyüzünü çok ender gördüğümüz, geneline gri tonların hakim olduğu, animasyonunun tekdüze ilerlediği bu anime tüm gücünü insanı her fırsatta düşünmeye sevkeden senaryosundan, zaman zaman da zevzeklikleriyle güldürmeye zorlayan karakterlerinden aldı. Bir noktadan sonra her biri ayrı ayrı muhteşem bir seviye yakalamış bölümleri ve genel toplamda üst düzey bir anlatıma ulaşmış süreciyle benim için senenin en iyi animesiydi.

2011 Anime Sıralaması - 1/2

noreply@blogger.com (animedyum) — Wed, 31 May 2017 21:15:00 +0000

Oldukça zayıf başlayıp sonrasında harika bir hal alan ve adından uzun süre söz ettirecek yapımlara sahne olan bir senenin ilk yarısını tamamladık. Sene içinde tavan yapıp sonra yere çakılan, başladığı standartları korumayı başaran, beklenti yaratıp rezil olan, beklenti yaratmayıp harika sonuçlar çıkartan, iddialı girip mükemmel bitiren bazı animeler izledik. Rahatlıkla söyleyebilirim ki son 3 senenin en iyi anime yılının içinde bulunmaktayız. Ben de buradan hareketle Ocak - Temmuz arasında yayınlanıp sonlanmış ve yayını devam eden animelerden izlediklerimi en kötüden en iyiye şeklinde sıralamak istiyorum.

Not: Sıralamanın tamamına buradan ulaşabilirsiniz.

Sesi Büzüşesiceler

27- Yumekui Merry

Berbat bir animeydi. Yer yer sinir krizi geçirmenin eşiğinden döndüm. Özellikle son bölümlerinde izleyiciyi çocuk yerine koyarak bir sürü mantık hatasını birbiri ardına sıraladı. Başlangıcında rüyalar, kabuslar, paralel dünyalar diyerek ilgimi çekmişti ama hem araya kattığı manasız bölümlerle hem de birbirinden salak karakterleriyle kesinlikle bu sene izlediğim en kötü animeydi. Hem senaryoda hem de kurguda çuvalladı. Proje aşamasında bir akıllının gelip sesini kesmesi gerekirdi ancak maalesef bu amatörce bile olamayacak kadar rezil anime, televizyonlarda kendine süre buldu.

26- Hidan No Aria
Merry kadar sesi kesilesi bir diğer anime de Aria the Scarlet Ammo idi. Ecchisi yarım, aksiyonu sıkıcı, senaryosu zeka geriliği yaratacak kadar saçma bir seriydi. En kötü yanı da ortalarına doğru kendini ciddiye alması oldu. Hayır, en elit silahşorların yetiştirildiği bir okulun öğrencisi, düşmanının çelik yelek giydiğini bilip neden inadına gövdesine ateş eder? Başka bir anime izlediğimi düşündürecek kadar uçmuş gitmiş finaliyle de senenin en kötü ikinci animesi olmayı hak etti.

Kamil Doğanlar

25- Kore wa Zombie Desuka

24- Gosick
Geçtiğimiz aya kadar kafayı yeme sebebim. İlk bölümlerde ettiğim süslü laflar, Agatha Christie benzetmesiyle ettiğim büyük terbiyesizlik resmen döndü ve beni kıçımdan ısırdı. Gereksizliğini her bölümde takribi 22 kez attığı naralar sayesinde bileğinin hakkıyla kazanan bir yan role sahipti. Kujo denen bu elemanı seri alladı pulladı ve finalinde neredeyse bir kahramana dönüştürdü. Her sıradan animenin olmazsa olmazı "Sakar Şakir" karakterine bürünen Kujo'nun Victorique tarafından aşağılandığı sahnelerde içim erise de yapılan saçmasapan tercihler beni çoktan soğutmuştu. Kapanışa yakın konuyu biraz toplamak akıllarına geldi ama iş işten çoktan geçmişti. İlk üç bölümle insanda heves yaratan Gosick haftalar ilerledikçe arkası gelmez bir derde dönüştü.

Hatalı Sollayanlar

23- Ore-tachi ni Tsubasa wa Nai

22- Tiger & Bunny

21- Fractale

20- Hen Zemi

19- Sket Dance

Bekletip Gelmeyenler

18- [C] The Money of Soul and Possibility Control

17- Deadman Wonderland

Misafir Sanatçılar

16- Moshidora

Hasta yatağındaki dostuna iyilik olsun diye beyzbol takımının başına geçen Minami'nin hikayesi, her gün yayınlanan bölümleriyle seyirciyle arasındaki mesafeyi hiç kaybetmedi. Sonu tahmin edilebilir olmasına rağmen Minami'nin spor yaşantısına işletme tekniklerini uygulaması bir süreliğine ilgi çekiciydi. Sonlarına doğru bu amaçtan sapma gösterse de Moshidora biraz deneysel takılan, keyifli bir seyirlik olarak izleyicilerine iyi vakit geçirtmeyi başardı.

15- Beelzebub

14- 30-sai no Hoken Taiiku

13- Yondemasu yo Azazel-san

Süreye Oynayanlar

12- Kimi ni Todoke 2

11- Level E

10- Ao No Exorcist

Etkileyici bir açılış, sağlam bir animasyon, iyi seslendirme... Kısacası Blue Exorcist kendi türünde başarılı olmak için tüm gerekenlere sahip ama bir üst seviyeye, yani her zevke hitap etmek için hiçbir uğraşı yok. Altı bölüm biriktirip izlediğim serinin o kadar monoton bir anlatımı var ki kronolojik izlemesem bile konuyu takip edebileceğim hissini uyandırıyor. Kardeşlerin arasındaki bağ üzerinden ciddi miktarda, Peder'in eski defterleri üzerindense kısmen nemalanmaya çalışıyorlar. 2-3 bölüm izledikten sonra ara verip 1 ay kadar yüzüne bakmasanız da tekrar başına oturduğunuzda aynı esprilerin, aynı konuların etrafında döndüklerini görebiliyorsunuz. Shounen bir seri için süreye oynamasını, lafı iyice gevelemesini, tam filler bölümler yayınlamasını normal karşılamak gerek.

Hakkını Verenler

9- Mitsudomoe Zouryouchuu
8 bölümlük kısacık 2. sezonuna rağmen Mitsudomoe skeçlere ayrılmış bölümlerinin hiçbirinde amacından şaşmadı. Tek maksadı güldürmek, yalnızca güldürmek, illa ki güldürmek olan anime bu gayesini her bölümünde öyle veya böyle başardı. Birbirinden manyak üç kardeşin, en az onlar kadar ayarsız babalarının, kardeşler kadar olmasa da çatlak sınıf arkadaşlarının etrafında şekillenen bölümlerde -kendi adıma- yepyeni esprilere de denk geldiğim oldu. Havuzda curling oynanan bölüm sene boyunca en içten güldüğüm sahnelere gebeydi. Tek üzüldüğüm nokta serinin aşırı kısa sürmesiydi ama bu süreci çok iyi yönetmeyi de başardılar.

8- Fireball Charming

İstikrar Abideleri

7- Supernatural The Animation

6- Gyakkyou Burai Kaiji: Hakairoku Hen
Hep dedim, bir kez daha söyleyeyim: Kaiji, adamımsın! Bu seriyle ilgili internette arama yaptığınızda en çok "kumar" kelimesine rastlarsınız. Halbuki Kaiji gerçek bir strateji animesidir. Şu ana kadar biraz uzağında kalsa da özellikle ilk 7 bölümündeki anlatım gücüyle ilk sezonun mirasını çok iyi sürdüren animeyi tam ortalamış durumdayız. Dışarıdan serseri, içeriden lider ruha ve kör noktaları görme yeteneğine sahip Kaiji her zaman olduğu gibi birlikten doğacak kuvvetin peşinde. Boş anda söylenmiş en önemsiz bir kelimenin bile zafiyet anlamına gelebildiği serimiz kendisinden beklediğim gibi tam bir anti-kahramanlık öyküsü olarak sürmekte.

İftiharla Geçenler

5- Hanasaku Iroha

P.A. Works firmasının 10. yılı şerefine ekranlara getirdiği anime daha ilk bölümündeki açılış konuşmasıyla "farklı bir şeyler" arayan insanların kalbini kazandı. Şehirli Ohana'nın köy hayatına gelişi ve ananesinin yönettiği otelde çalışmaya başlamasını konu alan animede geniş bir kadro, nefis müzikler, gerçekçi diyaloglar ve harika bir animasyon bir araya geliyor. Hala yayını süren ve 24. bölümüyle finalini yapacak serinin bu kadar ses getirmesinin bir diğer nedeni de anime izlemeyenlerin bile ilgisini çekmiş olması. Ohana üzerinden ergenlik, kendini tanıma, çalışma disiplini, arkadaşlık bağları gibi pek çok farklı temaya değinen Hanasaku Iroha farklı türlere gönül vermiş insanları bir şekilde yakalamayı başaran nadir yapımlardan biri.

4- Mahou Shoujo Madoka Magika

3- Steins;Gate

Başlangıcında çok sıkıldığım ama rayına oturduktan sonra hep daha hızlandığını hissettiğim bir anime Steins;Gate. Çocukluğundan beri Back to the Future üçlemesini ve benzer yapımları 12-13 defa izlemiş biri olarak "Zaman yolculuğu üzerine daha ne anlatılabilir ki?" diye düşünürken beni çok gafil avladı. Öncelikle geçmişe dönük iki farklı zaman yolculuğu konseptiyle kafaları iyice karıştıran Steins;Gate bir taraftan da kendi hikayesini anlatmaya çalışıyor ve bunu da çok iyi kıvırıyor. Başroldeki Okarin'i dışarı alırsak kadronun tamamı toplamda 1 büyük oyuncu gibi bir performans çıkarıyor. Gökyüzünü çok ender gördüğümüz, geneline gri tonların hakim olduğu, animasyonunun tekdüze ilerlediği bu anime tüm gücünü insanı her fırsatta düşünmeye sevkeden senaryosundan, zaman zaman da zevzeklikleriyle güldürmeye zorlayan karakterlerinden alıyor. Bilim kurgu türüne ait serilerden illa bir yenilik, özgün bir içerik beklediğimden olsa gerek aradığımı bu animede çoktan bulduğumu hissediyorum. Bana öyle geliyor ki sağlam bir final yaparsa unutulmazlar arasına rahatlıkla girecektir.

2- Ano Hi Mita Hana no Namae o Boku-tachi wa Mada Shiranai

1- Hourou Musuko

Guin Saga - 19

noreply@blogger.com (animedyum) — Wed, 31 May 2017 20:43:00 +0000

Mirage

Hadi Phantom'da atlamalar mevcut diyorum ama orada sonradan hepsi tek tek açıklanıyor. Guin Saga'da ise bir atlama sonrasında gelen açıklamanın da başka bir açıklamaya ihtiyacı oluyor. Naris-Amnelis düğününe odaklandığımız geçen 2 bölümden sonra şimdi tekrardan Guin ile çetesini karşımızda buluyoruz ama bu sefer Argos'a gelmişler ve Remus gazın dibine gelip kendini Parros kralı ilan ediyor.

Bu seride Argos-Parros arasındaki bağı bir kez kaçırdım, bir daha da yakalama fırsatı olmadı. Borgo Prensesi ile arası yapılmaya çalışılan Parros Prensi Remus ile Prenses Rinda yanlarına aldıkları Istovan ve Guin ile Argos'a giderler ve Remus burada tüm hinliklerini devreye sokar. Zor geldi değil mi? Nasıl bir hükümdarlık sürmekte Guin Saga evreninde, ben anlamıyorum. Parrosluysan kıyaksın, Mongolsan kötü adamsın, Argosluysan da kaytan bıyık bırakman şart. Tuhaf ilişkiler var ve seri bunlara 1 tam bölüm ayırarak zihinleri temizlemeliydi. Artık iş işten geçti tabii.

Vasıfsız olduğu için bozuk atan Istovan'ın 2. yarısını ele geçirdiği bölümde Rinda ile Istovan'ın aralarının açılacağı ve bu birlikteliğin de uzatmaları oynadığı görüldü. Bölüm sonunda ise nihayet şu Mongol kralı tarafından görevlendirilen küçük velet ve onun arkadaşları ortaya çıktı. Bundan sonra biraz aksiyon lütfen!

Darker Than Black: Ryuusei no Gemini - 1

noreply@blogger.com (animedyum) — Wed, 31 May 2017 20:42:00 +0000

The Black Cat Doesn't Have
a Dream of the Star...

Ve DTB döndü!

2007'de yayınlanan ve 25 bölümden ibaret olan ilk seri alışılageldiği üzere DTB dünyasının standartlarını bize tanıtıyor, Yüklenici (Contractor), Cehennem Ağzı (Hell's Gate), İade (Renumeration) gibi kavramların içini dolduruyordu. İlk seriyi izlememiş olanlar için kısa ipuçları da yeni serinin ilk bölümünde bulunuyor. Tepedeki gökyüzünün suni olduğu, kayan bir yıldızın bir yüklenicinin hayatını kaybettiği anlamına geldiği, her yüklenicinin bir iade yöntemi olduğu vs. gibi bilgiler ne kadar verilebilirse o kadar paylaşılıyor ilk bölümde.

Ben bu serinin 25 bölümden daha kısa süreceğini tahmin ediyorum ki şimdiye kadarki haberler de 12 bölüm süreceği yönünde. İlk serideki pek çok karakter bu serinin ilk bölümünde gözüktü bile. Hei tabii ki başkarakter olarak yerini koruyor ama April'in daha ilk bölümde kurban edilmesi karakterlerin çok çabuk harcanacağına yönelik bir ipucu olabilir. Rus istihbarat örgütü FSB'nin bir üyesi olan Goran ile April'in dövüşleri sırasında ölen bir kedi de sahneye yansıdı ki ilk seriyi izleyenler bu sevimli kediciği hemen hatırlayacaklardır. Şimdilik bu kedinin Mao olup olmadığını bilmiyorum ama renk ve tasma tanıma uyuyor. Şayet kendimize yakın hissettiğimiz Hei, Yin, Mao gibi karakterleri de bozuk para gibi harcayacaksa DTB2 kendini çok farklı bir yerde konumlandıracak demektir.

İlk bölümle ilgili olarak bende uyanan intiba sanki ilk serinin peşine yapıştırılan ek bölüm gibi bir seri ya da uzun bir OVA'nın bölümlere kesilmiş hali olacağı şeklinde. Günümüzden 2 sene öncesini, Hell's Gate'in ortaya çıktığı günü anlatarak başlayan ilk bölümde Pavlichenko ailesinin yaşantısına dahil oluyoruz. Suou ve Shion kardeşler babalarıyla birlikte Sibirya'da oturmuş kamp yaparken birden meteor yağmuru başlıyor ve düşen meteordan zarar gören Shion bir yüklenici oluveriyor. Hemen iki sene sonrasına zıplayan bölüm Suou'nun gündelik hayatına odaklanırken bir yandan da ne kadar normal bir çocukluk geçirdiğine dikkat çekiyor. "Anlayalım, hıı!" tarzı yeni filizlenen bir aşkla tempoyu ilk başta düşürüp finale kadar mütemadiyen gerilimi arttırıyor. Ben bu tempo yükseltişinde aksiyon sahnelerinden ziyade Suou'nun eve gelip kardeşinin odasına girme anını beğendim. Okulda atlayıp zıplayan Suou eve gelince uzay mekiği kapısı benzeri bir kapıyı açarak kardeşinin odasına giriyor ve o şen şakrak halini de kardeşinin ağzından çıkan buz gibi seslerle kaybediyor. Ondan sonrasında da aksiyon başlıyor ve finale kadar tali karakterler üzerinden oluşturulan gerilimi bağlama görevi Hei'ye veriliyor. Tensai Okamura bir kez daha yönetmen koltuğunda, BONES bir kez daha animasyon departmanında. DTB bıraktığımız gibi geri döndü diyebiliriz.

April'in seriden çıkmasıyla MI6 ajanı vasıflarını karşılaması beklenen August 7 beni ilk bölümden etkileyen bir karakter. Görünen o ki Suou, Hei, August 7 bölümlerin yükünü çekecek figürler olacak. Suou için tarafsız olsam da "Büyücü" lakaplı August 7'nin marifetlerini merak etmekteyim. Hei için zaten söylenecek söz yok. Ekim ayında başlayan seriler arasında şimdiye kadar en iyi başlangıcı yapan DTB2 kısır geçeceği görünen sezonun akıllarda kalacak 3-4 serisinden biri olmaya aday, belki de tek adayı...

Fullmetal Alchemist: Brotherhood - 27

noreply@blogger.com (animedyum) — Wed, 31 May 2017 20:42:00 +0000

Banquet at the Crevice

Tekrar bölümlerden biri daha. Gerçi FMA:Brotherhood bu derleme bölümlerde eski bölümlerdeki sahneleri kes-yapıştır yapmayacak kadar seyirciye karşı nazik bir seri olduğundan bu bölümdeki tekrarları bile farklı bir konsept belirleyerek toplamayı tercih ediyor. Hohenheim ile Pinako (Winry'nin büyükannesi olan cüce yani)'nun ateş etrafındaki diyaloğu ve Hohenheim'ın düşle karışık gördüklerinden yola çıkarak seriye de ayrı bir yön kazandırıyor.

Homunculus vs. İnsan mukayesesinde bu sefer insanları bir adım öne çıkararak, şimdiye kadarki 26 bölümde insanların üstün geldiği mücadeleleri ekrana taşıyarak İyi-Kötü savaşı olarak alabileceğimiz savaşta insanları mükafatlandırıyor. Bu süreç içinde Hohenheim'ın da yaşamından kesitler izleme şansına erişiyor ve Elric kardeşlerin annelerinin bu içine kapanık adamı nasıl "çarptığını" öğreniyoruz. Benim de bu bölüme dair en sevdiğim sahne Trisha Elric'in Hohenheim'a karşı çıkarak onunla çatıştığı sahneydi.

Bu bölümün gereksiz bir tekrar bölüm gibi düşünülmemesi lazım. Hele de yapımcılara bundan sonra gelecek bölümler için çokça minnet duyacağımızdan (inanılmaz bölümler geliyor) onlara bu bir haftalık dinlenmeyi çok görmemeliyiz. Serinin değişen OP/ED'leriyse maalesef istikrarlı bir şekilde çirkinleşmekte. Nerede Yui'nin Again'i nerede şimdiki parçalar... Neyse canım, tek eksiği bu olsun FMA:Brotherhood'un.

Samurai Champloo

noreply@blogger.com (animedyum) — Wed, 31 May 2017 20:42:00 +0000

Aç samuray oynamaz

Manglobe! Sen nasıl bir firmasın! Adamların "Original Work" sahibi oldukları üç seri var: Ergo Proxy, Michiko e Hatchin ve Samurai Champloo. Üçü de birbirinden harika seriler bunlar. 2011'de Deadman Wonderland isminde bir proje daha duyurulmuş, hiç şüphem yok ki o da muhteşem olacaktır. Samurai Champloo ile Michiko e Hatchin'in anlatım yapıları birbirlerine bayağı benzemekte (aslında Ergo Proxy de bir açıdan yol hikayesi sayılabilir). İkisi de yol hikayesi, ikisinde de az sayıda ama çok çılgın başkarakter var, ikisi de yan karakterleri sürekli devreye sokarak seriyi renklendiriyor ve ikisinin de müzikleri koleksiyon değerinde. Manglobe'un bu projedeki en büyük artısıysa hiçbir kaygı taşımadan yaptığı hamleler. İlk bölümlerde atılan "scratch"ler eşliğinde sahnelerin de ileri-geri sarılmaları, Edo döneminde geçen seride rapçilerin, grafiti sanatçılarının, beyzbol maçlarının yapılması ve hepsinden de önemlisi ilk bölümün OP sonrasında ekrana çıkan şu cesur ve ukalaca yazı: "This work of fiction is not an accurate historical portrayal... Like we care! Now shut up and enjoy the show." [Kurgulanmış bu eser hiçbir tarihi gerçeği yansıtmamaktadır... Çok da umurumuzdaydı! Şimdi kesin sesinizi ve oturup dizinin tadını çıkarın.] Tek kelimeyle efsane.

Champloo'nun önce başkarakterlerini anlatayım: (Ateş) Mugen, (Su) Jin ve (Toprak) Fuu. Lakaplar benim uydurmam, hatta Fuu'nunki biraz zorlama ama idare ediverin. Mugen herkes gibi benim de ekranda görmekten en çok keyif aldığım karakter. Nakai Kazuya'nın seslendirmesiyle anime tarihindeki özgün karakterlerden biri oluveriyor Mugen. Çingene edebindeki bu küstah herifçinin bir çay ocağına oturup önüne geleni dövmesiyle serimiz başlıyor. Fuu'nun çalıştığı çay ocağında kızı rahatsız eden zibidiler var ve Mugen'in karnı aç. Bu açlık hissi çok önemli, baştan belirtmek istedim. Yemek karşılığı Fuu'ya yardım teklif ediyor ve Fuu da bir noktadan sonra kabul ediyor. Mugen serserileri tepelerken Jin içeri giriyor ve o zamana özel olduğuna inandığım "lan hemen dövüşmemiz lazım" tribine giren Mugen anında Jin'e de saldırıyor. Jin ise dojo'dan yetişme gerçek bir samuray. Aralarındaki dövüşte kazanan çıkmıyor ama çay ocağı yanıp kül oluyor. İkili yakalanıyor ve infaz edilmek üzerelerken Fuu'nun yardımıyla sağ kalıyorlar. Fuu'nun bu iyilik karşılığında onlardan bir isteği var: Ayçiçeği kokan samurayı bulmak.

Ve hikayemiz böylece başlar. Jin ile Mugen her fırsatta kapışır ama kazanan bir türlü çıkmaz. Grubumuz yola devam ederken başlarını sürekli bir belaya sokar, farklı insanlarla tanışır, başka zavallıları biçer, yeni maceralara atılırlar. Serinin muazzam bir sürükleyiciliği ve maratona çok müsait (hatta maraton şart!) bir dili bulunur. İzledikçe bırakamaz, daha fazlasını istersiniz. Koyu hatlı çizimleri harikuladedir lakin seri boyunca kara kalemden taramaya kadar her tür denenir. Bir anime tutkununa cennete düşmüş hissi verir. Karakter tasarımını üstlenen Nakazawa Kazuto'nun portföyünde Kigeki ve Genius Party yönetmenlikleriyle Sarai-ya Goyou'nun karakter tasarımı yatar, bu da beni çok mutlu eder. Samurai Champloo'nun yönetmen koltuğunda başka bir anime harikası Cowboy Bebop'ın yönetmenliğini de yapmış dev bir isim oturur: Watanabe Shin`ichirou.

Şimdi sıra geldi serinin müziklerine. Bölümleri izlerken arada ufak notlar alıyorum. Her seri için geçerli olan bir durum bu. Champloo'yu izlerken müziklerle ilgili şöyle yazmışım: "Ayrı ve koskoca bir paragraf aç". Öyle de yapacağım zaten. Daha 3. bölüm izlerkendi sanırım, hiç tereddüt etmeden toplam 550MB tutan sonundtrackleri indirdim ve 3. bölümün üzerinden geçen 5 gündür de aralıksız bu albümleri dinliyorum. İsimlerine fazla hakim olmasam da acid jazz, chill, house, hiphop tarzındaki bu şarkılara tek kelimeyle vuruldum. Tsutchie & Fat Jon, Nujabes, Midicronica tarafından hazırlanmış albümlerin sunduğu toplam 95 mp3 vardı, bir de bölümlerin birinde çalan IkueAsazaki'nin ağıt niteliğinde süper seslendirdiği "Obokuri Eeumi"sini ekledim. Tsutchie & Fat Jon'un "Adapt Myself" isimli şarkısını seri içinde, işler kızışmadan önce sıkça duyuyoruz. Açılış jeneriğindeki hiphop şarkının adıysa "Battlecry". Tsutchie'nin "New Dimension" isimli parçasını alıp bir kulüpte çalsanız -kimse duymadığından- "yarın gel işe başla" diyebilirler. Midicronica'nın Latin hiphop müzikleri benim pek ilgimi çekmedi ama arada yakalanmış nefis melodileri olduğunu da kabul etmem gerek. Velhasıl seri içinde zaten karelere ses katan bu parçaları mutlaka bulun ve edinin efendim. Kesinlikle pişman olmayacaksınız.

Biraz tuhaf bir inceleme yazısı olduğunun bilincindeyim. 26 bölümlük serinin 19. bölümüne kadar kimliğini öğrenemediğimiz (tahmin edilebilir aslında) ayçiçek kokan samurayın peşindeki tuhaf üçlümüzün inceleme yazısı da bu kadar oluyor demek ki. Ayçiçeğinin kokusu yoktur ama bizimkiler sadece bu bilgiyle Japonya'nın bir ucundan öbür ucuna koştururlar. Fuu'nun sonlara doğru dillendireceği üzere önemli olan bulmak değil aramaktır. Küçük kız (15 yaşındadır) içinden "keşke biraz daha bulamasam" diye geçirmekte ve maceranın devamını dilemektedir. Her güzel şeyin olduğu gibi bu isteğin de nihayete ereceği bir an gelir... ama hemen öyle sona atlamayalım, hatta hiç başlatmayın serinin finaline.

Samurai Champloo iki kelimelik özetle eğlenceli ve komiktir. Eğlencesi zibilyon tane ilginç yan karakterden ve hali hazırda manyak bir sinerji yaratmış grubumuzdan gelmektedir. Komikliğiyse... O kadar çok var ki. Ekip hep açtır ve affedersiniz ama yemek buldular mı hayvanlar gibi yerler. Yalnız her beslenme faslından sonra Fuu bildiğiniz Marshmallow Man'e dönüşür. Jin her fırsatta Mugen'i aşağılar ama geneleve gittikleri bölümde Japon beyefendiliğini bir kenara bırakıverir. Beyzbol oynanan bölümle ilgiliyse gülmekten karnımın uzun süre ağrıdığını ve kahkalar yüzünden gözümden hüngür şakır yaş döküldüğünü söylesem herhalde yeterli olur. Hala sıkıldıkça açıp 2-3 sahneye bakmak iyi geliyor.

Komik, heyecanlı ve hareketlidir Samurai Champloo. Normalde bu tip genellemeler beni kaçırmaya yeter ama bir anime tutkununun mutlaka izlemesi gerektiğini düşündüğüm bir seri. Anime sanatına ait çok nadide özellikleri bünyesinde eritmeyi başarmış ve ortaya harika bir işçilik çıkmış. Aslında yaşanan hiçbir sahne doğaüstü sayılmasa da Mugen'in yabani gücünü başka hangi dalda aktarmaya çalışsanız bilim-kurgu denemesinden öteye gidemezdiniz. Lakin animede yapınca çok da güzel oluyor işte. Aynı bölümde kafasına yediği saksıyla kalas ve kasıklarına yediği degaj bu adamı hastanelik etmiyor ama biraz süründürüyor. Bize de afiyetle izlemesi düşüyor.

Özet geççiler için: İzleyin ve izlettirin. Garanti bir seri. Beğenmeyeni de Mugen'in küfürleri, Jin'in katanaları, Fuu'nun gevezelikleri kovalasın.

Darker Than Black - Gaiden

noreply@blogger.com (animedyum) — Wed, 31 May 2017 20:42:00 +0000

Efendim, nerede kalmıştık? Bence tam olarak burada kalmıştık. Darker Than Black dendiğinde böyle bölümleri izleyerek keyif almakta kalmıştık. Aksiyon, karakter gelişimi, aksiyon, drama, aksiyon, süper müzikler, aksiyon, harika yönetim ve yine aksiyon. Evet, evet. Tam olarak burada kalmıştık.

OVA'lar 1. sezon ile 2. sezon arasını anlatacaklar. En azından bu tarihten başlayıp Hei ile Yin'in Tokyo'dan kaçtıkları dönemi aktarmaya başladılar. Yeni evli rolüyle bir otele yerleşen ikilimizde ilk göze çarpanlar Hei'nin müthiş korumacı (hatta kısıtlayıcı) bir karaktere bürünmesi, bunun tam zıttı olarak da Yin'in artık özgürleşme hamlelerinde bulunması. Yin'in Izanami'ye dönüş sürecini anlamamızda bu OVA'ların çok büyük faydaları dokunacak. Bu OVA'da 2. sezonun toplamından daha fazla konuşan Yin kendi başına kararlar almakta ve Hei'yi de bu kararları uygulamaya zorlamakta. 2. sezonda Yin ile anlamadığım en önemli nokta neden herkesin onun peşinden koştuğuydu. Izanami'leşme süreci hakkında zerre bilgimiz olmadan bu koşuşturmayı izlemek zorunda kalmıştık. Şimdiyse Yin'in nasıl bir evrimden geçtiğini öğrenme şansına erişiyoruz. Bu açıdan OVA'lar müthiş bir köprü vazifesi görebilir. Tabii bu OVA'da olduğu gibi DTB karakterini her dakikalarında taşırlarsa.

Daha açılıştaki muhteşem kapışma sahneleri Hei'nin Tokyo'yu terk etmeden önce yaptığı son dövüşler gibi algılanabilir. Akabindeki kaçış sürecinde verilen ilk molada romantik bir balayına çıkmış yeni evli rolünü üstlenen ikilimizin OVA'nın ilk yarısında işlenen aralarındaki bağ, OVA'nın ikinci yarısında farklı bir hal alıyor. Yin tutacak bir el ararken Hei ondan kaçıyor ya da onu fark etmiyor, yatakta sarılarak uyumayı beklerkense Hei onun başında nöbet tutuyor. Yin'in beklentilerini sadece dövüşerek karşılayabileceğini zanneden Hei ne de olsa sadece bir yüklenici. Oysa Yin bir yüklenici değil, bir kukla. Ama evrim geçirmekte olan bir kukla. Amber benzeri hatunun da dediği gibi bir süre sonra Yin Hei'nin kontrolünden kurtulacak. Bu 4 OVA da sanırım bu süreci anlatmaya çalışacak. Böyle OVA'lar çıktığı sürece memnuniyetle bekleriz efendim. İlk sezonda vurulduğumuz DTB tam olarak bu bölümdü çünkü.

Durarara!! - 2

noreply@blogger.com (animedyum) — Wed, 31 May 2017 20:40:00 +0000

Highly Unpredictable

Önceki bölümün özetinin OP içine yedirilmesi ne kadar orijinal bir düşünce. En azından ben daha önce böyle bir kullanıma rastlamamıştım. Özetin başlangıç ve bitişindeki geçişler hissettirmeden öylesine güzel uygulanmış ki bir ara ciddi ciddi "Bu ne biçim OP? Kesin montaj hatası falan olmuş" dedim. Alışılmadık fikirler göstermek bir anime için çok ciddi bir artı.

Anlaşılan o ki Durarara boyunca gerçekten ilginç karakterler izleyeceğiz. Bu da benim için şimdilik kafi. Siyah motorlu Azrail karakteri dili olmayan ama bayağı konuşkan biri. "Cool" takılıp ölümüne sessiz olan sayısı unutulmuş karakterlerin aksine konuşmayan lakin iletişim kurmaktan çekinmeyen birini görmek enteresan. Her karakterin sırlarla kaplanması ve serinin 24 bölüm süreceği bilgisi birleşince bu geniş karakter yelpazesinin detaylıca ele alınacağından emin olabiliriz. Hepsini hangi ortak noktada kesiştirecekleriyse sanırım serinin anafikrini oluşturacak.

Bu bölümde en sevdiğim nokta, ilk bölümdeki olayların tekrarlanmasına rağmen çok farklı şekilde anlatılmasıydı. Bu sayede farklı açılardan konuya yaklaşma şansını bulabildik. Çatıda yaşanan diyalogsa bölümün zirve yaptığı andı. O dakikaya kadar (kendini Nakura diye tanıtan) Izaya Orihara'nın nasıl bir karakter olduğunu tahmin etmeye çalışırken yaptığım hatalar aslında diyalog sonrasında da tam çözülmedi ve buna bayıldım. Bir ara Fight Club misali bir "özgürleştirme" izliyorum hissine bile kapıldım. İntihara karar vermiş birine yaşamı sevdirmeye çalıştığını bile düşündüm.

Serinin animasyonu fena değil. Muhteşem sayılmaz ama kötü olduğu da söylenemez. Yalnız müzikler çok keyifli. Şehrin karanlık havasıyla dalga geçermiş gibi hafif melodiler çalınıyor. Bunların dışında yönetmenin becerisini ve kurgu yeteneğini de ön plana çıkardığı bir bölüm gördük. Karakterleri öyle bir serpiştirdi ki Azrail hariç her birine eşit süre tanınacağının sinyallerini şimdiden verdi. Bu sezon için konuşmak gerekirse bir sonrakini sabırsızlıkla beklediğim tek seri şimdilik Durarara!!

Shingetsutan Tsukihime - 5

noreply@blogger.com (animedyum) — Wed, 31 May 2017 20:40:00 +0000

The Arrow of the Sky

Arc’ın okula gelmesi dikkatleri Arc ve Shiki ikilisine çekmiştir. Başından beri tüm olaylardan haberi olan Ciel, Shiki ile konuşmaya karar verir. Ciel, Arc hakkında Shiki’yi üstü kapalı bir şekilde uyarır lakin Shiki duruma pek de bir anlam veremez. Shiki, hizmetçi ikizlerden Hisui’nin usta ve efendim nidaları arasında Arc ile asıl kötü karakterimiz ve söylenene göre 18. reenkarnasyonunda olan Roa’yı aramaya koyulurlar. Bu hizmetçilerin usta ve efendim vurguları beni açıkça baymaya başladı. Bir ara Shiki’nin seçilmiş insan ve hizmetçilerin de onu korumakla görevli müritler olduğunu ya da ailesinin hala anlatılmayan görevinden

dolayı bu şekilde davrandıklarını varsaydım. Ailesinin görevi babası öldükten sonra Shiki’ye hala anlatılmadığından ( öyle bir şey varsa tabii ki!) ikinci ihtimali eledim. Hizmetçilerin de laf salatasından başka bir özelliklerini veya herhangi bir güçlerini hala görmediğimden birinci ihtimali de eleyerek başa döndüm ve Hisui’ye beni illet ettiği için içimden birkaç küfür salladım.

Arc ile Shiki geceleri Roa’yı arıyoz ayaklarında boş boş ortalıkta gezerken önemli bir olay mı olacak beklentisiyle haybeden heyecan yaptık. Bu aylaklık sırasında Arc’ın çevresinde ki dünyadan bir haber olmasından onun uzun süredir bir yerlerde kapalı tutulduğu (uzaydan gelemeyeceğinden) anlamını çıkarabiliriz. Ve merakla beklediğim bir olay sonunda gerçekleşti. Ciel ile Arc bu bölümde karşı karşıya geldiler. Arc’ ın “beni tekrar mı öldürmek istiyorsun” cümlesinden Ciel’in kof biri olmadığı ortaya çıktı. Ama ne olduğu hale belli değil. Ciel, Arc’ı Shiki’nin başına bir şey gelmemesi konusunda uyararak leyla bir şekilde keman konseri veren Akiha’nın aksine ( bu bölümde tek göründüğü sahne buydu ) seriye yavaş yavaş ağırlığını koymaya başlayacağını gösterdi.

Durarara!! - 4

noreply@blogger.com (animedyum) — Wed, 31 May 2017 20:40:00 +0000

Loneliness

Daha önceki bölümlerde kısmen gördüğümüz Shinra Kishitani'nin ağzından bir kadın olduğunu öğrendiğimiz Selty Sturluson'u, yani "Kafası olmayan motorsikletli"yi tanıdığımız bir bölüm. Selty'nin isminin Celty olması da kuvvetle muhtemel çünkü anlatılan mazisi İrlanda'nın bir efsanesine dayanıyor ve Celtic->Celty çağrışımı belki daha yerine olur ama şimdilik myanimelist'i kendime referans seçtim. Sonraki bölümlerde ismin yazılımı nasıl olsa kesinleşir.

Bu dizinin çok geniş bir karakter yelpazesi var. 4. bölüm itibarıyla 7 karakterle çok yakın temas halinde bulunduk ki bu sayı 24 bölümlük bir seri için fazla kaçabilir. Elbet başka karakterler de seriye dahil olacaktır. Her karakterin mazisini, iç dünyasını aktarmayı başarabilecekler mi bilmiyorum lakin şimdiye kadar çok planlı bir anlatım tercih edildi ve biz bu 7 karakter hakkında az çok bilgi sahibi olduk. Geniş kadrolu serilere bakıldığında 4 bölümde bunun başarılabileceğini göstermesi Durarara!! için büyük bir artı. Her bölümde bir karakteri diğeriyle etkileştirmesiyse bu başarısının içine saklanmış güzel bir taktik.

Bölüme dair ilk göze çarpansa animasyon yetkinliğiydi. Selty'nin olmayan kafasının yarattığı derinliği aktarmada son derece başarılı bir animasyon kullanılmış. Öte yandan hikaye de boşlanmamış ve benim gibi Dullahan miti nedir bilmeyenler için güzel bir flashback hazırlanmış. Selty'nin kafasını aramakta olduğunu, doktor Shinra'nın da onunla ilk tanışıklığını anlatan sahneler bu iki karakterin dostluklarını başlangıçtan noktasından alıp günümüze taşımayı becerdi. Shinra'nın 4 yaşındayken insan olmayan bir varlığa babası tarafından zorlanarak yaptığı otopsiyse doktorun karakter gelişimi için kilit bir nokta teşkil ediyordu.

Hoşuma gitmeyen bir noktaysa Selty'nin dile gelmesi oldu. Önceki bölümlerde telefonuna yazdığı yazılarla iletişim kuran kahramanımızın seslendirilmesi bana göre çok da gerekli değildi hatta onun karizmasını çizdiğini bile düşünüyorum. Keşke hep sessiz ama çok konuşkan biri olarak kalsaydı.

Fullmetal Alchemist: Brotherhood - 50

noreply@blogger.com (animedyum) — Wed, 31 May 2017 20:40:00 +0000

Central Riot

Ortadaki reklam arasına kadar harika bir aksiyon izledik. Mustang ve ekibinin Central ordusuna karşı verdiği mücadele gerçekten görülmeye değerdi. Hiçbir askeri öldürmemeye gayret ederek o kaosun içinden sıyrılmaları ve bunu yaparken de Hawkeye'ın birkaç bölüm önce gördüğümüz dostu Rebecca'dan aldıkları "ilginç" yardım iyiler kanadında herkesin bir araya geldiğini müjdeliyordu. Maria Ross ve Jean Havoc'un dönüşleri ekibe güç katarken Chang May'in yeniden kente gelmesiyse olası bir Envy tehlikesinin habercisiydi.

İlk yarı bu kadar tempolu ve aksiyon dolu geçerken ikinci yarıda tempo beklendiği üzere biraz düştü ve gözler Ed'in ekibine dönüverdi. Father'ı ininde basma planını yürürlüğe koyup laboratuvarın içinden ilerleyen takım bu bölümde aradıklarına ulaşamadı belki ama ellerini çabuk tutmaları gerektiğini de gördük. Pride'ın manasızca Al'ın miğferine vurmasının o kadar manasız olmadığını, Father'ın dikkatini nihayet çekebildiğini, Merkez karargahta Olivier'nin ipleri eline aldığını ve iyiler tarafında herkesin sorumluluk üstlendiğini de bu bölümle birlikte gördük.

Her şey bir yana nihayet 2 bölümdür hasretle çektiğim süreç başladı: "Promised Day". Bunun nedeni sadece Ed ve Mustang'in yaptığı hamleler değil, aynı zamanda Merkez'de yaşanan diriltme operasyonu. Olivier'nin karargaha geldiği ilk günde tanık olduğu şok bu bölümün sonunda fiiliyata döküldü ve o kuklalar ordusu canlandı. Gelecek bölüm kesitlerinden de görüldüğü üzere gelecek hafta müthiş bir bölüm izleyeceğiz.

Trigun the Movie - Badlands Rumble

noreply@blogger.com (animedyum) — Wed, 31 May 2017 20:39:00 +0000

Dünyaca ünlü haydut Gasback'in Macca Kenti'ne bir ziyarette bulunup soygun yapacağı dedikodusu her tarafı sarmıştır. Gasback'in kellesi için konan parayı cebe indirmeye hevesli bir sürü kelle avcısı da kente doluşur. 20 yıl önceki banka soygunu önce Vash the Stampede tarafından engellenen, akabinde de kendi çete üyelerinden kazığı yiyen Gasback büyük vurguna gelmektedir. Belediye başkanının heykeli Milly ve Meryl'in şirketi tarafından sigortalandığı için onlar da kente giriş yapar ve bara uğradıkları ilk gecede eski dostları Vash karşılarına çıkar. Peki tüm bu kadronun içinde Amelia'nın ne işi vardır ve Gasback'i yakalamayı neden bu kadar çok istemektedir?

Nicholas Wolfwood'un süper ötesi karizma silahı, aniden patlak veren ve vahşi batıyı aratmayan bar kavgası ile kentteki "ilginç" fabrika dışında benim aklımda kalacak fazla sahne barındırmayan film 1998'de çekilmiş serinin hayranlarına özel bir lütuf niteliği taşıyor. Ben seriyi izlemediğim için hakkında hiçbir şey bilmeden izlemeye başladım. Vash'ın komik bir serseri olduğundan ve kafasına konan 60 milyar dolarlık ödülden haberim vardı ama bunlar dışında hiçbir beklentim yoktu. Dolayısıyla sadece film üzerinden bir eleştiriye gidecek olursam ahım şahım bir numarası bulunmadığını, seyirlik bir aksiyon olduğunu söyleyebilirim. Bazı zorlama senaryo satırları dışında kusurdan sayılamayacak, eğlenceli, tam popcorn bir film.

Çizimler bekleneceği üzere kusursuz. Damga vuran bir müzik performansından bahsedemesek de seslendirmeler yerinde ve hiç sırıtmıyor. Yan karakterlerin kullanım süreleri yine filme değer katan unsurlar. Lakin Vash o kadar az görünüyor, üstüne üstlük göründüğü zamanlarda da başrole yakışacak kadar sahneyi dolduramıyor. Bunu çok garipsedim. Bir noktadan sonra Amelia'nın intikamına dönüşen film özellikle Vash'ın "geri dönüşü" kısmında bana çok yüksekten uçmuş gibi geldi. Finalde Gasback ile Amelia'nın karşı karşıya geldiği sahneler bende zayıf bir intiba yarattı ki 13 yıl beklemiş seyircileri düşünemiyorum.

Trigun projesinin bir hayranıysanız bu filmi de büyük ihtimalle seversiniz ama daha önce hiçbir bölümü izlememiş olanlar "seyirlik" bir animeye hazır olsunlar. Su gibi akan temposu, nefis animasyonu ama bir o kadar sönük kalan konusuyla güzel bir aksiyon sizleri bekliyor.

Gosick - 7

noreply@blogger.com (animedyum) — Wed, 31 May 2017 20:39:00 +0000

A Divine Revelation is Given at the Summer Solstice Festival

Şimdiye kadarki bölümler içinde muhtemelen en büyük gizemle bu hafta karşılaştık. Gerçi bu sefer de şüpheli kadrosu çok küçük ve Victorique daha şimdiden noktayı koydu. Haftaya büyük ihtimalle bizlere de anlatma lütfunu gösterecek ama en azından kafa patlatmak için bize bu sefer bir haftalık mühlet tanıdılar. Öte yandan pek kafa patlatmaya müsait detaylar da alamadık. Söz konusu Victorique'in geçmişi ve annesine sürülen leke olduğundan yapboz aşırı fazla parçadan meydana geliyor.

Victorique'in annesi Cordelia'nın hangi olay yüzünden kasabadan sürüldüğünü hemen bölüm başında öğreniyoruz. Berbat bir oyunculuk sergileyen hizmetçinin kulak tırmalayan seslendirmesi ilk detayları bize verirken kasabanın lideri Sergius'un masada anlattıklarıyla olaya tamamen hakim oluyoruz. Geriye sadece katilin kim olduğu sorusu kalmışken Victorique ile Kujou önce eski bir fotoğrafı keşfediyorlar, akabindeyse kasabanın belası kurtlarla tanışıyorlar. Çok gerçekçi durmayan kurtların ardından ölümler başlıyor. Üç yabancıdan gözlüklü olanı feci şekilde can verirken Sergius ve kasaba ahalisi bu durumun üstünde fazla durmayıp festivale kaldıkları yerden devam ediyorlar. Dış dünya ile tüm bağlarını koparmış bu kasabada yaşayanlar yabancıları dışlamakla kalmıyor, sağduyularını yitirmiş bir şekilde yaşıyorlar. Belki de beyinleri yıkanmış demeliyim, şimdilik emin değilim.

Sergius'un kilisedeki performansı bende birtakım şüphelere meydan verdi. Geçen haftaki bölüm başında görünüp kaybolan sihirbazın kuşları bölüm sonunda tekrar göründüler. Sergius'un kilisedeki hareketleri de bana bir kuklayı anımsattı. Rahibenin hala gizemini koruyor oluşu ve gizemli sponsorun kimliği yapbozu parçalara ayırdı. Açıkçası şu anda hiçbir teori yürütemiyorum ve haftaya her şeyi 5 dakikada açıklarlarsa pek hoşuma gitmeyeceğini biliyorum. Bölüme dair tek teorimse Kujou'nun kilisede duyduklarının 2. Dünya Savaşı'nı fazlasıyla andırdığı. Tabii anime 1924 yılında geçtiğinden ve savaşın çıkmasına henüz 15 yıl kadar varken bunun çok da bağlayıcı olduğunu sanmıyorum ama ufak bir detay işte.

Kino no Tabi: the Beautiful World

noreply@blogger.com (animedyum) — Wed, 31 May 2017 20:39:00 +0000

"The world is not beautiful, therefore it is."

Kino bir gezgindir. Sürekli atasözlerini yanlış söyleyen Hermes ismindeki motosikletiyle dünyayı dolaşan Kino gittiği her ülkede üç gün kalarak farklı insanları ve yaşadıkları bölgelerin kültürlerini tanımaktadır. Kino'nun bu serüveninde hiçbir varış noktası bulunmaz, sadece sürecin kendisidir önemli olan. Dolayısıyla bölümler boyunca ara sıra kendisine yöneltilen "yolculuk nereye?" sorusuna asla cevap vermez çünkü verecek bir cevabı yoktur. Kino'nun tek istediği yeni ülkeleri gezmek, insanlarla etkileşimde bulunmak, o yöre hakkında bir şeyler öğrenmek ve yoluna devam etmektir.

Kino's Journey'de zaman mevhumu yok. Bir ülkede hem yerden yarım metre yüksekte uçan platformları görürken hem de gramofona rastlayabiliyorsunuz. Gökyüzünün slideshow misali değiştiği başka bir ülkede hala çiftçilikle uğraşan insanları veya çaresi bulunamayan hastalıkları görebiliyorsunuz. Kısaca seri boyunca bizlere iç içe geçmiş tarihlerin yaşandığı ülkeler anlatılıyor ve bu da zaman kavramının içini tamamen boşaltmaya yettiği gibi baş öğe olan insanın ve onun davranış biçimlerinin irdelenmesine yol açıyor.

Söz konusu sadece "insan" olduğundan serinin anlatacakları sınırsız. Kino bile hakkında çok şey merak ettiğimiz bir karakterken her ülkede karşımıza çıkan insan profilleri seriye müthiş bir zenginlik katıyor. İzleyiciyi kesinlikle üzerinde düşündürmeye zorlayan bölümlerin her biri bizlere oldukça ilginç hikayeler sunuyor. Bir nevi vaka analizi yaparak bu sınırsız seçenekleri kısacık 13 bölümüne sıkıştırmaya çalışan serinin belki de tek negatif yanı bu. Ben şahsen One Piece, Naruto gibi "kahramanlarımızın bu haftaki maceralarında" türevli animeleri izlemek yerine aynı türevden gelen Kino'nun 500. bölümünü devirmesini isterdim. Uyarlandığı novel'ın 11 senedir hala devam ettiği düşünülürse yazarın gerekli materyali sağlamakta hiç zorluk çekmediğini görebiliriz.

Bölümler kesinlikle izleyici düşündürmeye yöneltiyor. Her bölümdeki fikirlerin çok yaratıcı olduklarını söyleyemem ama kesinlikle hiçbir bölümü izlerken sıkılmayacağınız garanti. Herkesinki farklı olabilir (ve olmalıdır) ama bölümlere dair benim çıkarımlarım ve favorilerim şöyle:

-00: İnsanların neden inşa ettiklerini bilmemelerine rağmen devam ettikleri kulede kadercilik ve kulenin yıkılışıyla mucize olgusu,

-01: Birbirlerinin düşüncelerini okuyabilen insanların içine düştükleri iletişim sorunuyla gündelik hayattaki "basit" kavramların herkesin algısındaki farklılığı,

-02: Ölmekten kurtulan insanların Kino'ya tuzak kurmalarıyla insanın vefasızlığı ve kendi halklarına karşı sorumlulukları,

-03: Kim tarafından yazıldığı bilinmeyen bir kitabın din adamlarınca yanlış yorumlanması ve bir ülkedeki insanların başlarına gelecek kıyameti, diğer ülkedekilerinse yaratacakları kıyameti beklemeleriyle dini referansların muğlaklığı,

-04: 12 yaşına gelen çocukların ameliyatla yetişkinliğe geçişleriyle kimlere yetişkin dendiği ve yetişkinlerin aslında ne oldukları,

-05: Kino'nun gittiği ilk ülkede rayları parlatan bir adam vardır. Sonra rayları söken, en sonda da rayları döşeyen adamlar görürüz. Hepsi ailesini geçindirmek için çalışmaktadır. Aynı bölümde Kino bu adamlara tüm işleri makinelerin yaptığı başka bir ülkeyi anlatır. İnsanların aslında hiçbir iş yapmaları gerekmese de onlar stres yüklenmeleri gerektiği için çalışmayı

seçmişlerdir. Bu anlatımla iş hayatının farklı insanlarca nasıl algılandığı;

Kino'nun aynı bölümde gittiği ikinci ülkedeyse kralın devrilişiyle gelen demokrasi ve demokrasinin de en sonunda monarşiye dönüşü,

-06 & 07: Gladyatör dövüşlerinin yaşandığı bir ülkede insanlar birinci sınıf vatandaşlık hakkı kazanmak ve ülke yönetimine bir kanun ekleyebilmek için ölümüne dövüşürler. Kralın egosunu tatmin ettiği bu dövüşlerle hiyerarşi,

-08: Uçak yapmaya çalışan bir kızın isteklerini reddeden halkın, kızın uçmayı başardıktan sonra onun karşısında yere çökmeleriyle insanların sorgulamadan ve hayal gücünden yoksunlukları,

-09: Dünyanın her tarafından gelen kitapların zararlı/zararsız olarak yorumlandığı bir kütüphaneden ibaret olan ve kitap yazmanın yasaklandığı bir ülke vardır. Kitap yazanlar eleştirmen olup kütüphaneye kapatılır ve kitapları yorumlayarak neyin zararlı/zararsız olacağına karar verirler. Oradan kaçmayı başaran bir yazar Kino'ya şunları söyler: "Doğumundan sonra kendini ilk kez diğer insanlardan farklılaştırdığında senin başrolünde olduğun bir fantezi kurgulamış olursun. Bu fantezide diğer insanlar sadece figürandır ama onların da kendilerine biçtikleri bir fantezi bulunduğundan sen de onların dünyasında figüran olursun. Bu döngüden çıkmak için yazar olabilirsin." Bu bölümle ilgili hiçbir şey söylemeyeceğim.

-10: Robot yapıp barışı sağlamaya çalışan bir kadın uğradığı terörist saldırıdan sonra hafızasını ve ailesini yitirir. Kendini bir robot olarak görmeye başlayıp yarattığı 3 robotu insan sanarak onlara hizmet etmesiyle insanın yitirdiklerinin yerine bir şey koyma çaresizliği,

-11: Bölümün ilk yarısında silah taşımadan dünyayı gezen kadın ve erkekle erkeğin aşkını korumak uğruna yine de yalan söyleyebilmesi,

İkinci kısımdaki bilge adamla insan nefsinin asla yok edilemeyeceği, ancak bir süreliğine pasifize edilebileceği,

-12: 200 yıla yakın komşu ülkesiyle savaştıktan sonra 15 yıldır barış süren bir ülkenin "barış" kavramına çözümüyle koalisyon amaçları ve totaliterleşme, çözümü bulan kadınla annelik dürtüsü,

-13: Ülkelerinden sürülen insanların kurdukları ülkeyle "herkes senden nefret ediyorsa kimsenin nefret etmediği kendi ülkeni kur" ile insanın aidiyet duygusuna ihtiyacı ve başlarına ne geleceğini bilseler de ülkelerini terk etmeyişleriyle bu duyguyu kaybetmek istemeyişi

vurgulanmaktadır.

Seri kesinlikle çok başarılı ama hikayelerdeki durum senaryoları kadar da tuhaf, en azından bende bıraktığı duygu böyle oldu. Yaşadığımız dünyaya dair kavramların içini boşaltmasını, onlarla oynamasını çok sevdim lakin Kino'nun her şeye eşit mesafede yaklaşımı benim için serinin asıl özeti gibiydi. Anlatılan hikayelerde kimseyi haklı veya haksız bulamadım, dolayısıyla bir taraf olamadım. Kesinlikle yapılmaya çalışılan da bu, seyirciyi asla bir tarafa çekmemeye özen gösterilmiş. En yalın haliyle "insan" bir kavram olarak incelenmiş ve her bölümde defalarca şekil değiştirmiş.

Herhangi bir konuda düşünmeyi seven herkese öneririm.

AnoHana - 3

noreply@blogger.com (animedyum) — Wed, 31 May 2017 20:38:00 +0000

Hanasaku Iroha'yı da AnoHana'yı da sevme nedenlerim neredeyse aynı. Her ikisi de kusurları, sorunları, tereddütleri, korkuları olan gerçek insanlar sunuyor. Hanasaku'da sadece Ohana başrolü sırtlanırken buradaki kadroya eşit süreler tanınıyor. Jinta'yı diğerlerinden biraz daha ön plana çıkarırlarken öbür karakterlerin de kendilerine ait sahneleri bulunuyor. İki seri arasındaki en belirgin fark ise AnoHana dramatik yanını her fırsatta tekrarlarken ağızda biraz acı bir tat bırakıyor. İkisi de şimdiye kadar harika, kıyaslama yapmak çok gereksiz.

Poppo'nun çalılara işemesi ve Menma'yı görmesiyle başlayan bölümde şu sahne bile yukarıda bahsettiğim gerçekliğin yeterli bir delili. Liseyi boşverip dünyayı gezmeye karar vermiş Poppo'nun şimdiye kadar yansıttığı özgür karakterini ufak bir sahneyle süslemişler. Yeni dönemin başlamasına rağmen okula gitmeyecek Jinta'da ise durum farklı. Jinta fazla özgür olduğunu ve hippi babası tarafından kendisine bazı sınırlar çizilmesini istiyor ama nafile. Aynı şekilde Anaru da barbekü sahnesinde Tsuruko'dan bir cevap işitmek istiyor. Etrafındaki tikiler gibi davrandığı için kendisine kızılmasını, değişim göstermek için harekete geçmesi gerektiğinin söylenmesini istiyor ama bu da nafile. Hem Jinta hem Anaru büyümüş olmalarına rağmen kendi davranışlarıyla ilgili onayı başkalarından (baba/arkadaş) bekliyorlar. Dolayısıyla her ikisinin de hala çocuk kalmak veya çocukluk yıllarına dönmek istediklerini düşünebiliriz.

Yukiatsu'nun örnek bir genç gibi yaşaması benim için sıkıcı, yapımcılar için de sıkıcı. Şimdiye kadar Jinta'nın dediklerine inanmayan, onu her gördüğünde laf sokan Yukiatsu bu tutumunu devam ettiriyor ama Menma'yı gördüğünü söyleyerek daha önce şüphelendiğim bir özelliğini çok net biçimde ortaya koyuyor: Yukiatsu, belki eskiden grup lideri olduğu için, belki de Menma'dan hoşlandığı ama karşılık bulamadığı için Jinta'yı kıskanıyor ve kendine rakip görüyor. Menma'yı gördüğünü söyledikten sonra nazire yaparcasına Jinta'ya lafı yine sokması bu yüzden. Tsuruko ise benim için şimdiye kadar çözmesi en zor karakter. Hatun resmen tam bir kapalı kutu. Yukiatsu'dan hoşlanıyor mu bir türlü anlayamadım. Anaru'dan niye bu kadar nefret ettiğini de çözemedim. Bu bölümde Anaru'ya arka çıktıktan sonra nefret edip etmediğinden bile emin değilim. Gerçi daha yolumuz uzun, her karaktere aynı özeni gösterdiklerine göre Tsuruko'yu da boşlamazlar diye düşünüyorum.

Her şey bir yana bu diziyi izlerken zamanın su gibi akıp geçmesine bayılıyorum. Şimdiye kadarki tüm bölümlerde "Aa, bitti mi?!" diye söylenirken buldum kendimi. Bir de özellikle Poppo ve Anaru benim favorilerim. Poppo'nun her fırsatta yaptığı hatun muhabbeti çok gerçekçi ve diğer animelerde pek görmediğimiz bir farklılık. Anaru'nun da tüm güzelliğine rağmen hayattaki yerini bir türlü netleştirememiş olması ve bunun sinirini yaşıyor olması bence harika detaylar. Bir de Menma'nın tek bir dileği yok sanki. Böyle her hafta gençleri kafalayıp bize güzel seyirlik sunacak, sonra da bir gün gelecek Menma "görevini" tamamlayıp aramızdan ayrılacak.

Yumekui Merry - 13

noreply@blogger.com (animedyum) — Wed, 31 May 2017 20:38:00 +0000

Dream Again

Tamam. Bir şekilde bu seriyi bir yerlerden buldunuz veya arkadaşınız size önerdi. Siz de kısa bir arama yaptınız ve karşınıza bu blog geldi. Sol menüden linke tıklayınca karşınıza gelecek ilk yazı bu olduğundan şunu söylemek istiyorum ki:

BU SERİYİ ASLA İZLEMEYİN!

Kendinize saygınız varsa izlemeyin. Akıl sağlığınızı korumak istiyorsanız kapatın. Hemen izleyecek bir şeyler arıyorsanız gidin bir daha arayın. İzlemeye yeltendiyseniz kapatın. Biri sizi izlemeye ikna etmeye çalışıyorsa ona kafa göz dalıp ağzını burnunu kırın. Bir şekilde indirmişseniz derhal bilgisayarı balkondan aşağı atın. Tamam, sakinim.

JC Staff! Bu ismi unutmuyorum, bundan sonra yapacağı işlerde takipçisi olacağım. Senenin şimdiden en büyük odununu kazanmaya adaydır Yumekui Merry.

Hani iki bölüm önce Treesa bizimkilere 2-3 günlük kafa izni vermişti de geçen hafta o izin bitmişti ya, şimdi katliam zamanı geliyor. Yine önüne geleni bir posta marizledikten sonra aslanım, kaplanım Yumeji çıkıveriyor. Şahsen ben bu dizinin tek bir özelliğini sevdim, o da bana Japonca öğretecek kadar salak senaryosunu. Şu anda bölümde 2546$£#$ kere geçen "inanmak" ve "vazgeçmemek" fiillerini rahatlıkla tahtaya kalkıp çekebilirim. "İnanıyorum", "bana inanıyor", "inandım bak", "inanasım var", "inansan iyi olur" falan bunlar hafızamda. Japonya'ya gittiğimde "inanıyorum ki sushi yiyebileceğim bir yer söyleyebilirsiniz bana" diye bir cümle kurma hayalim var. Fazla yaşamam diye inanıyorum.

Neyse işte. Yumeji inanıp bir anda kaplan kesiliyor, sonra Merry gelip bir yumrukla Treesa'yı yok ediyor. Bu kadar he, yani koca bir bölüm Treesa bunları tepe sersemine çeviriyor ama bir koyuşta nalları dikiyor. Serinin son 6-7 bölümünde inanılmaz kuvvetli olarak çizilen, hatta Leon'un silahıyla yok olacağına inandığımız Treesa'nın nefesi bir Merry yumruğuna yetermiş. Böyle serinin de, böyle stüdyonun da, böyle yönetmenin de... Kurtuldum, kalan sağlar bizim.

Another - 3

noreply@blogger.com (animedyum) — Wed, 31 May 2017 20:38:00 +0000

Göz bandı takan Misaki Mei'nin 26 yıl önce ölen Misaki olup olmadığını bilmiyorum. Sınıftaki çocukların da onu gördüklerinden emin değilim, sanki yalnızca Sakakibara görebiliyormuş gibi algılıyorum. Diğer sıraların hepsi yepyeni gibi dururken Misaki'nin oyuklar içindeki sırasının köhne görüntüsü sanki o sıranın hiç kullanılmadığını ve aslında kimsenin o sırada oturmadığını anlatıyor... diye not almıştım bölümü izlerken, ta ki kapanıştaki sahneye kadar.

Mei'nin var olmadığını biliyoruz. En başından beri gerilimi tırmandırmak için kullanılan kuklalara benziyor. Kuklaların, içleri bomboş olduğu için etraflarındaki hayatları soğurmaları gibi Mei de biri(leri)nin hayatını soğuruyor. İlk bölümde hastaneye gitmesini sağlayan, "kuzenim" dediği Misaki ile büyük ihtimalle bu soğurma faslı başlamıştı. Bu bölümde de yeni biri daha eklendi.

Eğer ki bundan sonra da ölümler gerçekleşecekse seri boyunca kimlerin öleceği hakkında ED çok sağlam bir spoiler veriyor olabilir, tabii bu kadar düz bir çizgi takip ederlerse. Gerçi ben her fırsatta şu eşofmanlı sarışın çocuğun, haddinden fazla konuştuğu için tahtalı köyü boylayacağını sanıyordum ama henüz sırası gelmemiş demek ki.

Sakakibara'nın merhum annesi de aynı sınıfta okumuş. Bu da bazı teorilere dayanak noktası oluşturuyor ama dediğim gibi, bu seriyi izlerken çok da hafiyelik peşinde koşmak istemiyorum. Onun yerine mükemmel ses yönetimi ve yer yer sinematografik açılar yakalanmış karelerden, King ve Lovecraft gibi ustalara verilen referanslardan dem vurmak daha doğru olacak. Bir de hayli vahşi, neredeyse Final Destination ayarındaki ölüm (cinayet?) sahnelerine mim koymak lazım.

Detroit Metal City

noreply@blogger.com (animedyum) — Wed, 31 May 2017 20:37:00 +0000

Pop şarkıları söylemek isteyen, Amelie gibi Fransız filmlerinden hoşlanan, ailesine karşı saygılı, son derece mülayim bir death metal vokalistinin trajikomik dramını izlemeye hazır mısınız? Harika bir komedi olan Detroit Metal City her biri 13 dakikalık 12 bölümden oluşan bir OVAlar bütünü. Arkada Studio 4C gibi çılgın ötesi bir stüdyo, yönetmen koltuğunda Mushishi ile büyük ün kazanmış Nagahama Hiroshi ve kameranın önünde Krauser'e "dönüştüğünde" tamamen fıttıran Negishi gibi bir süt oğlan. Negishi, ağır sapık bir baterist ve silik kalan bir bas gitaristten ibaret grubumuz DMC. Grubun stüdyosu Death Records'un inanılmaz repliklere imza atan başkanı ve elbette grubun birbirinden salak hayranları. Karşınızda toplam süresi 2 saati bulan sınırsız bir komedi.

Negishi sevdiği tarzda şarkıları söyleyebilmek ve geçimini bu sayede sağlamak için evinden kalkmış Tokyo'ya yerleşmiştir. Oysa işler beklemediği biçimde gelişmiş ve kendini bir şekilde Detroit Metal City (DMC) isimli death metal grubunun vokalinde bulmuştur. DMC yaptığın müziğin önüne geçen sahne performanslarına imza atmaktadır. Hayranları tarafından çıkartılan ipe sapa gelmez hikayeler sayesinde Krauser (Negishi'nin sahne ismi) tam bir efsaneye dönüşmüştür. Bu hikayelere göre Krauser anne-babasını öldürmüş ve öldürdükten sonra onlara tecavüz etmiştir. Krauser bu inanışlara göre önüne gelen kadına tecavüz eden, polisleri öldüren, dünyayı yok etmeye gelmiş bir iblistir, hatta Şeytan'ın ta kendisidir. Oysa makyajını silip sokakta yürümeye başlayan Negishi bir tek atınca feleğini şaşıran tam bir kekodur, saftiriktir, bakirdir, eziktir... kısacası bir anti-kahramandır.

Lakin bu seri, mizahının arkasında dururken o kadar cesurdur ki Negishi'yi bu durumdan kurtarmaya çalışmaz, aksine onu daha da yerin dibine sokacak durumlar yaratır. Clark Kent'in Superman'e dönüştüğü gibi Negishi de sahne kostümünü giyip Krauser'e dönüştüğünde kendi hayranlarının gözünde bir süper kahraman gibidir. Onun yaptığı her şey hayranlarının gözünde bir efsanedir, kendilerine bir mesajdır. Yine de yönetmenin tercihiyle bu süper kahraman bölümlerden birinde çizmenin altına terlik giymeden eve girmez.

Serinin temposu inanılmaz hızlı olduğundan birçok espri kaçırılabilir. Bir hayli fazla, hem de çok hızlı gelişen diyaloğu barındıran seri Studio 4C'den bekleneceği üzere sıradışı. Küfür, şiddet, cinsellik sahnelerinin köküne kadar zorlandığı seriyi bu tip uçuk kaçık yapımları izlemek isteyen herkese öneririm. Son olarak da güzide OP'si Satsugai çok nezih sözlere sahiptir, mutlaka arşivinizde bulundurmanızı temenni ederim...

Gosick - 16

noreply@blogger.com (animedyum) — Wed, 31 May 2017 20:37:00 +0000

Ana konu için nihayet teşrif ettiler. Serinin asıl derdi olan "Victorique ve onun aile bağları" için hazırlıklar yapılmaya başlandı. Kujo'nun bu hengamede nasıl bir rol oynayacağı hala belirsizliğini korurken olası bir durumda kendisine güvenilmeyeceğini bu bölümde yine kanıtladı. Bu bölümde en hoşuma gitmeyen nokta işlerin müthiş tesadüfler silsilesiyle çözülmesiydi. Yani Victorique bir anda kaçırılıyor ve başka bir ülkeye götürülüyor. Kujo bavulu topladığı gibi dışarı çıkmaya hazır. "E, peki yolculuk nereye?" diye sorsak hala cevap veremeyecek kadar ebleh.

V'nin "Salak" yazan mektubuna bakıp kızın yerini bulmaya çalışıyor, eh mektuba iyice bak da önce kendin nerede olduğunu idrak et. İkinci başrolümüzün tüm bu düşük zekasına rağmen Victorique'in tam yerini bulabilmesi ise müthiş bir rastlantılar bütünü. O kadar gereksiz bir karakter ki çoktan seriden çıkartılmış olması gerekiyordu. Victorique'e haber getirmekten başka hiçbir işe yaramayan Kujo bu seride sadece aşağılanmak için bulunuyor. Bir nevi paratoner görevinde ama kutuplar ters olacak ki izleyene daha çok elektrik yayıyor.

Bir de serinin kötüleri de oldukça "kötü" kötüler. Madem kapıya bir nöbetçi ya da en azından kilit koymayacaktınız Victorique'i niye kaçırdınız? İki merdiven çıkan herkes kızı kurtarabilirmiş yani hatta öyle bir sahne ayarlamışsınız ki neredeyse Victorique bile kendi başına çıkabilirmiş o odadan.

Öte yandan asıl gizem konusunda biraz ilerleme var. Şu kadar haftadır Victorique’in geçmişi, annesi Cordelia, sihirbaz Roscoe ve De Blois ailesinin arasındaki bağları görmek için bu seriye tahammül ediyorum. Önceki arcların birçoğunda bu ilişkilerle ilgili detaylara yer verildi ama şu anda hala hepsi bölük pörçük durumdalar. Bunları bir araya getirmeye uğraşırlarsa ne ala fakat bunu da aceleye getirirlerse sezonun en büyük zaman hırsızı olmaya şimdiden adaylar.

Acchi Kocchi	Ano Natsu de Matteru	Another	Bakuman 3
Binbougami ga!	Black Rock Shooter	Brave 10	Btooom!
Danshi Koukousei no Nichijou	Fate/Zero	Furusato Saisei Nippon no Mukashibanashi	Gakkatsu!
Ginga e Kickoff!!	Gokujo	High School DxD	Hyouka
Inu x Boku SS	Jinrui wa Suitai Shimashita	JoJo no Kimyou na Bouken	Jormungand
Kimi to Boku 2	Kokoro Connect	Kuroko no Baske	Litchi DE Hikari Club
Lupin the Third: Mine Fujiko to Iu Onna	Moyashimon Returns	Natsu-iro Kiseki	Natsuyuki Rendezvous
Nazo no Kanojo X	Nisemonogatari	Ozuma	Phi Brain: Kami no Puzzle 2
Poyopoyo Kansatsu Nikki	Psycho-Pass	Recorder to Randoseru	Sakamichi no Apollon
Sankarea	Shinsekai yori	Sukitte Ii na yo	Sword Art Online
Tari Tari	Tasogare Otome x Amnesia	Tonari no Kaibutsu-kun	Tsuritama
Uchuu Kyoudai	Upotte!!	Zetman	Zetsuen no Tempest

Accel World	Acchi Kocchi	Ano Natsu de Matteru	Another
Area no Kishi	Black Rock Shooter	Brave 10	Danshi Koukousei no Nichijou
Fate/Zero	Furusato Saisei Nippon no Mukashibanashi	Gakkatsu!	Ginga e Kickoff!!
Gokujo	High School DxD	Hyouka	Inu x Boku SS
Jormungand	Kimi to Boku 2	Kuroko no Baske	Lupin the Third: Mine Fujiko to Iu Onna
Medaka Box	Natsu-iro Kiseki	Nazo no Kanojo X	Nisemonogatari
Ozuma	Phi Brain: Kami no Puzzle 2	Poyopoyo Kansatsu Nikki	Recorder to Randoseru
Rinne no Lagrange	Sakamichi no Apollon	Sankarea	Tasogare Otome x Amnesia
Tsuritama	Uchuu Kyoudai	Upotte!!	Zetman