Animedyum

Steins;Gate - 25

noreply@blogger.com (animedyum) — Thu, 23 Feb 2012 15:29:00 +0000

Daru'yu Hawai... pardon Los Angeles gömleğiyle görünce içimden bir "eyvah" geçmedi değil. Ne de olsa hemen hemen tüm animelerin buna benzer "final sonrası OVAları" illa ki bir plaja gitmeyle, gereksiz fanservice ile heba edilir. Ama sonra bölümü izlerken kendimden utandım. Çok eğlenceli ve komik bir bölüm olmasının haricinde serinin bıraktığı yerden aynen devam edip önemli bir mesajı bizlerle paylaşıyordu: Her şey normale döndü.

Hatta bu normalliği bile irdeleme fırsatı bulduk. Okarin alelacele bir taksiye atlayıp Suzuha'ya benzeyen kadının ardından gittiğinde içimize bir "acaba" endişesi düştü. Yoksa bu zaman çizgisinde de mi bir zaman makinesi vardı? Ama hayır, bu OVA'nın Amerika'yı yeniden keşfetmek (:D) gibi bir derdi yoktu. Onun yerine geçen senenin en iyi serilerinden (bana göre en iyisi) biri olan Steins;Gate'e minik bir ekleme yapmayı görev edinmişti. Suzuha'nın annesinin kim olduğunu göstermek.

Bir de yapımcıların kafa karıştırmak için kullandıkları çok şık bir ekleme daha vardı. Suzuha'nın peşinden giden Okarin'in bindiği taksiyi kim kullanıyor? Okarin'in vakti zamanında (hatta zamanlardan birinde) Japonya'daki bir sokak arasında "Sonuvabitch" çektiği efsanevi sahnedeki siyahi eleman. Tereddüt yaşatıp kafa karıştırmak için konmuş bu eleman da zaman çizgilerinin kırıldığını ve hala 24. bölümde bıraktığımız dünyada olduğumuzu kanıtlıyor.

DVD'den başka hediyeler de çıkabilirmiş, Commie grubu öyle diyor. Çıktıkça konuşmaya devam ederim.

Chihayafuru - 20

noreply@blogger.com (animedyum) — Wed, 22 Feb 2012 12:49:00 +0000

Chihaya derin düşüncelere dalmış bir vaziyette hamle egzersizi yaparken Arata gelmedi mi aklınıza? İlk bölümlerdeki, karutaya delicesine bağlı Arata'nın bomboş yere çömelip koluyla "bir şeyler" yapması gelmedi mi? Açıkçası ben Arata'yı ilk gördüğümde Chihaya gibi şaşırmıştım ama onun gibi büyülenmemiştim. Utanarak söylüyorum, Arata'ya "n'apıyor ya bu?!" gözüyle bakmıştım. Demek ki karutayı Chihaya'nın sevdiği kadar sevmem için aradan birkaç ay geçmesi gerekiyormuş.

Resmen masala benzedi bu bölüm ki zaten Chihayafuru'nun en büyük başarısı shoujo'yu da shounen'i de hiçbirini abartmadan bir arada tutabilmesi ve üstüne romantizmi, dramayı, komediyi ekleyebilmesi. Üstelik bu kadar çok farklı katmandan bir çorba değil, bir sentez yaratmayı başarması. Her bir karakterine eşit mesafede yaklaşması hatta her birine zaman zaman çok acımasız davranması. Misal, Arata'nın ilk bölümlerdeki hali, Chihaya'nın seri boyunca resmen tımarlanması ve ilkin gıcık kapılan ama artık fena halde acınan bir karaktere dönüşen Taichi'nin mağlubiyetleri.

Serinin salya sümük ağlatacak kadar güçlü... daha doğrusu, bunu hedefleyen bir dramı yok. Aynı şekilde, kahkahalara boğacak kadar güçlü bir mizahı da yok. Peki nesi var? Karakterlerin ruh hallerini yansıtan çizimlerle animeleştirilmiş salt gerçeklikten bir hayatı var. Bu seri eğer bu kadar hayatın içinden olmasaydı Taichi o son teklifi kabul ederdi. Chihaya ya okulda kalırdı ya da turnuvaya gidip dönmezdi, Arata'nın maçından sonra not almak yerine çocuğun üstüne atlardı.

Gerçek hayattan bu kadar beslenen bir animeye neden masal dedim, şimdi ben de bilmiyorum. Diğer animelerin bana kanıksattığı giriş-gelişme-son standardını Chihayafuru'nun da her bölümünde aradığım için olsa gerek. Oysa akışına kapılıp gitmek lazım. Diğerlerini bilmem ama Chihayafuru bu teslimiyeti hak ediyor.

Another - 7

noreply@blogger.com (animedyum) — Tue, 21 Feb 2012 00:25:00 +0000

Kendisine karşı koymaya çalıştığı o ufacık boşlukta açıkça gördüğümüz üzere, öğretmenin kendini öldürmek gibi bir niyeti yoktu. Başka bir güce karşı koymaya çalıştı ama engel olamadı. Bıçağı son kez köklemeden önceki pis sırıtış da bu gücün ne kadar vahşi olabileceğini gösterdi. Yalnız yapımcılara şapka çıkartıyorum. Öyle kan düşkünü, şiddet izleme meraklısı biri değilim ama kütüphanecinin geldiği sahnedeki harika "numara" sayesinde resmen bu sekansın tamamında hipnoz altığımı anladım: Mei'yi ilk defa gördüm ve sekans boyunca sınıfta olup olmadığını anlamak için yeni baştan izledim... ve bir kez daha yapımcılara hayran kaldım. Neredeyse piksellik detaylarla Mei'nin bu intihar/cinayet boyunca sınıfta oturduğunu anlayabiliyoruz.

Öte yandan o muhteşem sinemasal "numaradan" saliseler önce Mei'nin bulunduğu nokta geniş plandan gösteriliyor ve sınıfta kütüphaneci ile Kouichi haricinde kimsenin olmadığını düşünüyoruz. Yetmezmiş gibi sınıftan çıktıklarında çocukların Mei'ye ve Kouichi 'ye bakışları da yine içimize bir kurt düşürüyor. Üstüne muhteşem kabus yönetimi ve kütüphanecinin, güvenlikten sorumlu bilgiç kızın dedikleriyle aradığımız kişinin Kouichi olduğuna iyice inanıyoruz.

(Ha, bu arada! O nefis kabus sayesinde bu gece doğru düzgün uyuyamayacağım için yapımcılara tekrar teşekkür ederim... Eksik olmayın, kanım çekildi)

Ama asıl istenen, bir kez daha herkesten şüphe etmemiz ve hiçbir şeye inanmamamız. Bu muğlaklık ve güvensizlik duygusu da zaten birbirine iyice dolanmış gizemi daha da çözülmez bir hale getiriyor. Mei'nin kukla dünyası zaten başlı başına bir metaforlar deryası, yetmezmiş gibi sürekli kafa karıştıran sözleri hedef saptırıyor. Gerçi hedefin daha ne olduğunu bile bilmediğimiz için saptırıp saptırmadığından emin değilim ama şu bir gerçek ki bizim bu gizemi çözmemiz istenmiyor çünkü vakti geldiğinde çözülmüşü bize sunulacak.

Kırmızı-yeşil gözden feci halde kıllanıyorum lakin yine de adını koyamıyorum. Tabutun içine giren ve her fırsatta "acaba ölü mü?" şüphesini bizde uyandıran Mei'nin yeşil gözüyle Kouichi'ye "bir hamle" yapmasını "ölüler diyarından bir davet" gibi yorumlamak bile istiyorum. Bununla da yetinmiyor, madem herkesten şüpheleniyoruz neden Another tek bir kişi olsun, bütün sınıf olamaz mı diyorum ve tutmayacağını bile bile ilk teorimi yapmış oluyorum.

Bakemonogatari

noreply@blogger.com (animedyum) — Sun, 19 Feb 2012 20:10:00 +0000

Anlatılacak her hikâyenin mutlaka daha önce anlatıldığı ön yargısının kemiklerimize işlediği, farklı işlerin her birinin benzerleştirme çabasıyla ezildiği bir çağda yaşıyoruz. İster animede isterse de sinemada, edebiyatta, müzikte olsun bu ön yargı yüzünden hak ettiği değeri ve saygıyı göremeyen yapımlar keşfedilmeyi bekleyecek kadar dışlanıyorlar. Bakemonogatari de kıyıya köşeye itilmiş, "ya seversin ya nefret edersin" sığlığına sokularak boğulmaya çalışılmış animelerden biri.

Derin okumalara mahal verecek anlatımına geçmeden önce gözleri fal taşı gibi açtıran animasyonundan bahsetmekte fayda var. Hava basmaktan yerinde duramayan bir yönetim seri boyunca göze çarpıyor. Farklı teknikler ve farklı üsluplar kullanılması zaten seriye büyük bir çeşitlilik katarken Bakemonogatari'nin asıl başarısı imge yerleşimi ve yönetiminden kaynaklanıyor. Maddi sıkıntılar yüzünden seçildiği söylenmiş bu canlandırma tarzının yukarıda bahsettiğim sığlığa neden olması çok normal. Nihayetinde, bazen hareketli görüntüyle bile verilemeyecek ifadeleri bu dondurulmuş karelerde buluyorsunuz. Ve bu dondurulmuş kareler çok "hızlılar."

Bakemonogatari'nin, her bölümün başında ekrana "çarptığı" cümleleri takip etmeye çalışmak beyhude bir çaba. Eğer ki yönetmen, yazar, senarist, animasyon stüdyosu vs. izleyici dostu olmak gibi bir kaygıya kapılıp bu cümlelerin okunmaları isteselerdi zaten bu kadar hızlı bir dayak yemiyor olurduk çünkü zaten amaç bu; her bölümün girizgahında bir dayak yememiz isteniyor. Çok konuşan karakterlerden ve konuşamadığı için bolca kelime yazan bir senaristten (ha keza eser sahibi Nishio Ishin'den) ve senaristin yazdıklarını ekrana taşıyan yönetmenden meydana gelen bir serinin de atacağı sopa doğal olarak hızlı, uzun, derin cümlelerden oluşuyor. Bırakın, 15-20 saniye dövsün. Durdurmaya kalkmayın.

Bakemonogatari, içine kapanık ve o kapandığı içine karşı da son derece acımasız bir anime. Japon dilinin tüm zaaflarından faydalanan, bu zaaflarla dalga geçen serinin asıl amacı gençler... hatta genç kızlar üzerinden bir modern toplum eleştirisi yapmak. Seri boyunca tek bir yetişkini (Senjougahara'nın babasını) görürüz, ki onun da yüzü bize gösterilmez. Kendine yetişkin diyen Oshino Meme ise kulağındaki ve boynundaki ters dönmüş haçlarla, konuşma tarzı ve hareketleriyle açıkça belli edildiği üzere bir yetişkin değil, bir "ağabeydir." Etrafı tellerle çevrilmiş bir binadadır ve hiç dışarı çıkmaz (topluma karışmaz). Sanki kafese kapatılmış yabani bir hayvan gibidir.

Bu yabanilik serinin tamamında gördüğümüz ve içselleştirmek için empati kurmamız istenen karakterlere de sirayet etmiştir. Kızlar (ve onların alt benlikleri olan ruhlar) ve Araragi dışında hiçbir insanla temas kuramayız. Post-apokaliptik bir atmosfer estirilir ama aslında park etmiş yüzlerce bisiklet ve onlarca arabayla diğer insanların da bu dünyada yaşadıklarını biliriz. Burada verilmek istenen dışlanmışlık, toplumdan farklılaşma duygusudur; sanki bu gençler sokağa çıktıklarında o dünyada yaşayan herkes evlerine saklanmaktadır. Kerhen bir araba geçer ya da yalnızca kalıplandırılmış (dış hatları çizilmiş) ve birbirinden hiçbir farkı olmayan insanlar gösterilir. Karakterlerimiz anti-kahramanlardır, kendi deyimleriyle "anomalilerdir."

Anomalileri yüzünden (yengeç, salyangoz, maymun, yılan, kedi) toplumun normalliği tarafından sindirilmiş bu karakterlere part-time bir vampir olan ama asla kan emmeyen Araragi yardım eder. Araragi kızların hiçbir zafiyetinden faydalanmaz, asla bencil değildir. Örnek bir delikanlı portresi çizer ve aslında bir yan karakter olarak işini hayli başarıyla yerine getirir: Araragi modern toplumdaki genç erkekler için tasarlanmış bir konu mankenidir.

Müzikler ve seslendirmeler... daha doğrusu serinin çıkardığı sesler şahanedir yalnız, onu belirtmeden edemem. Her anlatı türünü (korku, macera, komedi, polisiye vb.) betimleyebilen parçalar bu kadar konuşkan (geveze değil) ve bu kadar farklı görselliğe sahip bir animenin bazen süresinden çalsalar da bu modern kolajın değerini bir kat daha arttırmak için çok etkililer.

Seride daha tonla gönderme, hiciv, eleştiri var ama gördüklerimin hepsini buraya yazıp izlemiş ve izlememiş olanı sıkmak istemiyorum. Ne de olsa Bakemonogatari izlendikten sonra bile hala keşfedilmeyi bekleyen bir anime...

Guilty Crown - 17

noreply@blogger.com (animedyum) — Sun, 19 Feb 2012 04:39:00 +0000

Son 2,5 bölümde Shu önce intikam yeminiyle alev aldı, sonra geçirdiği değişimi aktarmak için şimdiye kadarki karakterinin zıttı bir profile büründü, içinde bulunduğu travma nedeniyle güçlüleri zayıflardan ayırdı ve şimdi insanların onun hakkında düşündüklerini de dert etmeye başladı. Keza diğer piyonlar ve kısmen daha fazla süre alabilen yancılar da bu son 2,5 bölümde Shu'ya önce bir korkuyla "kralım" derken artık bu çocuğun gaddarlıklarına tahammül edemez hale geldiler ve darbe planlarına giriştiler. Shu da dahil, yaşanan bu kaostaki tüm çocukların nasıl ağır bir travmadan geçtikleri ve bu travmanın onların bünyelerinde yarattığı tahribat nedeniyle sağlıklı düşünemedikleri bundan güzel anlatılamazdı.

"Madem Shu bir hamlede tüm robotları biçebiliyor, neden önden piyonları gönderiyor" gibi gereksiz sorularla vakit kaybetmeyelim. Shu'nun insanda hayranlık uyandıran tereddütlerini ve bu piyonların ölmeleri sayesinde iç sesine az da olsa kulak vererek karakter gelişimi yapıldığı detayını gözden kaçırmayalım. Ayrıca kopan kolun ardından Shu'nun "Ah! Krallık gücüm!" feveranının da bu çocuğun kendini nasıl konumlandırdığını, bu post-apokaliptik dünyadaki tek kurtarıcının kendisi olduğuna nasıl inandığını yansıtmakta olduğunu unutmayalım. Gerçekten iyi düşünülmüş bir karakter gelişimi daha. Bu arada kötü Gai'nin beyazlar içinde gelip siyahlar giymiş iyi Shu'yu biçmesi de yin-yang felsefine yapılmış müthiş bir göndermeydi, sakın es geçmeyelim. Bir de buraya kadarkilerin hepsi ironiydi, bilmeyenleri uyaralım.

- "Burası GC-17. Uçuş izni istiyorum, kule. Çok acayip hızlanarak uçasım var!"

- "Anlaşıldı GC-17. Bu saatten sonra uç uçabildiğin kadar. Yardır gitsin!"

Moretsu Pirates - 06

noreply@blogger.com (GdA) — Fri, 17 Feb 2012 15:03:00 +0000

Bu seri ile söylenebilecek tek bir şey var. O da adamı kanser eder! Ha bu bölümde bir şey olacak, olmadı diğer bölümde patlama yapacak derken her bölümde izleyiciyi kandıran hatta dalga geçen bir seri oldu çıktı.

Bölüm sayısını mı uzatmaya çalışıyorlar nedir amaçları anlamadım açıkçası. Şu ana kadar asıl hikayeyle ilgili hiçbir şey ortaya koymadılar. Daha önceki bölümlerde kızcağıza verilen eğitim yetmemiş gibi bu seferde kaptanlık eğitimi verdiler. Görsen kaptanlığı da öyle matah bir şey sanırsın! Resmen bir sirk, tiyatro çevriliyor. Açıkçası şaşkınlıktan ve kızgınlıktan öyle ağzım açık izledim bölümü. Hadi Marika’nın abudik gubudik bir karakter profili var ve ona yaptırılan soytarılıkları çok görmüyorum. Bari ağırlığı ve gizemli bir imajı olan Chiaki’yi bu işin içine katmayın ey senarist,yönetmen veya her ne zıkkımsan! Biraz daha yazmaya devam edersem bu bölüm için küfür etmeme bariyerim kalkarak ağzıma geleni söyleyeceğimden şimdilik burada yazıyı sonlandırıyorum.

Area No Kishi - 05

noreply@blogger.com (GdA) — Thu, 16 Feb 2012 17:24:00 +0000

Seri bu bölümde birkaç yönden sıçrama yaptı. Birinci olarak ufak bir zaman sıçramasıyla Kakeru ve Nana bir anda ilköğretimi bitirip liseye başladılar. Suguru’nun günlüklerinde övgüyle bahsettiği orta saha oyuncusu Araki’yle top oynayabilmek için onun okuluna kaydını yaptıran Kakeru, kendini hiç tahmin etmediği bir mücadelenin içinde buldu. Bir yandan futbola küsmüş fok balığı hüviyetine bürünmüş Araki’yi takıma kazandırmaya çalışırken bir yandan da bir punduna gelerek üye olduğu futbol kulübünün okulu temsil etme hakkını kazanabilmek için okulun şimdiki resmi takımını yenmek zorunda kalacak.

Bir diğer sıçrama ise yan karakter sayısındaki artış oldu. Bir anda bir çuval karakterimiz birden oldu. Kim kimdir diye takip etmekte zorlandım bir ara. Lakin böylesi daha bir güzel oldu. Daha önce üç beş karakterle sığ sularda gezen seri bir anda okyanusa açılmış oldu. Eski dostlardan bir Kouta Nakatsuka kendini bu diyara taşıyabildi. Fakat o da rakip takıma kaydını yaptırınca bizim için çözülmesi keyifli bir problem yarattı.

Bu bölümdeki renkli senaryo ve Araki ile Makoto arasındaki spektiküler paslar ilerisi için bende büyük beklentiler yarattı. Yavaş yavaş rakiplerin de ortaya çıkması ve ilk dört bölümdeki dramın yerini artık aksiyona bırakacağının kuvvetli ipuçları oldu.

Chihayafuru - 19

noreply@blogger.com (animedyum) — Wed, 15 Feb 2012 05:23:00 +0000

Arka arkaya iki farklı karuta maçı ve ikisi de birbirinden heyecanlı. İlk bölümün üstünden 4 aydan fazla bir süre geçmiş ve ben bu cümleyi kurduğuma inanamıyorum ama karuta benim gözümde gitgide daha cazip bir oyun... pardon, spora dönüşmeye başladı. Her ne kadar Chihaya oyunu resmen yeni baştan öğreniyor olsa da ben artık bu spora (en azından kurallarına ve birkaç ufak stratejisine) tamamen hakim olduğumu düşünüyorum. Chihaya'nın ve Queen'in delicesine süratlerinin animeye özgü bir sunilik olduğunu sanmıştım ama işin aslı bu oyun hakikaten de böyle hızlı oynanıyormuş.

Kana ve Desktomu arasındaki maç her ikisinin de karakter gelişimi açısından bulunmaz nimet gibi bir şeydi. Kana'nın ne kadar rölanti oynadığını, asla hata yapmadığını, takım arkadaşlarından beslenerek karuta oyununda ilerlediğini görürken Desktomu'nun çabuk umutsuzluğa kapılan fakat olasılıklara hükmeden bir zekayla nasıl hayatta kalmaya çalışan biri olduğunu izledik. Valla Chihaya gibi benim de hiç umurumda değildi diğer ikili. Keşke bütün bir bölümü bu iki ufaklığa ayırsalardı. Gerçi her ikisinin de kazandığı bir maç oldu, yapımcılar bu sayede bir makas aldılar benden.

Taichi bence bu grubun en iyi oyuncusu... (bak yine!) sporcusu. Hem taktiksel zekası hem de hafızasıyla herkesin bir kademe üstünde. Kağıt üstünde Taichi'nin kazanması gereken bir maçtı ama şans Porky'nin yanındaydı. Yalnız ilk bölümlerde, hani şu Taichi'nin, Chihaya'nın ve Arata'nın kısa pantolonla gezdikleri dönemlerde Taichi'nin hep bir fesatlık, hep bir yaramazlık peşinde koştuğunu izlemiştik ya şimdi sanki bunların acısı bir bir çıkıyor delikanlıdan. Hep kaybediyor, hep öz güveni yaralanıyor, hep Chihaya'yı Arata'ya (yapılacak karuta maçında... şimdilik) kaptırmaktan kurtulamıyor. Bir noktada bu delikanlının da kazanması gerek ve evet, omza kafayı koymayı galibiyetten saymıyorum.

Seri öyle bir ilerledi ki sanırsın 2. sezon müjdesi çoktan verilmiş, herkes ayağını gazdan çekmiş, rahat rahat yoluna bakıyor. Hayır, bu gidişle Madhouse bir delilik sonucu 2. sezonu yapmamaya karar verirse stüdyoya dört koldan taciz başlayabilir. İşin tuhaf yanı, şunun şurasında 1,5 ay kaldı bitmesine ve izlerken ne bir telaş ne bir panik görmek mümkün değil. Bu kadar da cool olmayın bari... daha çok sevesim geliyor.

Brave 10 - 5-6

noreply@blogger.com (animedyum) — Tue, 14 Feb 2012 21:07:00 +0000

Yukimura'nın Cesur Deste'yi (nasıl berbat bir çeviri girişimi ama :D) tamamlama serüveni devam ederken Isanami canı sıkıldıkça birileri tarafından kaçırılıyor, triplerden triplere giriyor, Saizou'nun asabını bozuyor. Sonuçta anlaşılacağı üzere Brave 10 nerde bıraktıysanız oradan devam eden, yeni karakterler eklemek dışında kendini hiç geliştirmeyen bir seri olmayı sürdürüyor.

Gerçi bundan fazlasını beklemediğim için bana göre hava hoş. İyi bir seri mi? Değil. Karakterleri özgün mü? Değil. Ama en azından altyapıdan yoksun karakterlere sahip çok kötü bir seri de değil. Çapaklarına takılmadığınız zaman eğlendirebilen bir anime Brave 10. Özellikle de aksi cevaplarıyla hala güldürmeyi başaran Saizou ve destenin diğer elemanlarının Saizou ile olan ilişkileri bölümün daha çabuk geçmesini sağlıyor. Üzerinde bu kadar az konuşabilmeme rağmen neden inatla bloglamaya devam ettiğimi ise ben de bilmiyorum.

Another - 6

noreply@blogger.com (animedyum) — Tue, 14 Feb 2012 01:08:00 +0000

Hayırlı işler! Misaki oğlanmış... desem de inanmayın çünkü kütüphanecinin dediği gibi lanet bir kere başladığında insanların hafızaları değişebiliyor. Bu da doğal olarak Kouichi'nin gelişinden itibaren yaşananların ne derece gerçek ne derece hayal olduklarını müthiş bir muğlaklığın içine gömüyor. Hatta ortada gerçekten bir lanet olduğunu, bu lanet sonucunda ölen insanların gerçekten öldüklerini ve kütüphanecinin ağzından çıkan her lafın gerçekliğini güvenilmez kılıyor.

Bu muğlaklıktan doğan güvenilmezlik belirgin bir gerilim yaratmak için düşünülmüş iyi bir strateji. Hiç şüpheye yer vermeyecek kadar mükemmel bir ses kullanımı ve sinemasal bir yönetim performansıyla bu stratejiyi birleştirince son derece normal olarak önümüze iyi bir anime çıkıyor. Fakat Another sadece germekle ve kendi hikayesini anlatmakla yetinmiyor. Biraz daha fazlasını deniyor ve bunda da şimdiye kadar döktürüyor.

Nedir bu "biraz fazlası"? Korku türü olarak yaftalanan ve kullandığı kan ve ses efektleriyle bir bakıma bunu kendi de kabullenen Another işin aslının gizemde yattığını ve insanları asıl korkutacak unsurun bilinmezlik duygusu olduğunu çoktan çözmüş. Geçen hafta bu serinin korku edebiyatına çok hakim olduğundan bahsetmiştim, en azından bende uyandırdığı hissiyat bu yöndeydi. Bir adım daha ilerletelim: Another polisiye/gizem edebiyatına de sonuna kadar hakim bir seri.

Önce Mei'nin ölü olduğuna inandık, şimdi yaşadığına inanıyoruz. Oysa Mei şu iki cümleyi aynı bölüm içinde sarf edip inandıklarımızı ve inanacaklarımızı yerle bir edebiliyor: "Ölü olmadığımı biliyorum." "Ben de annemin kuklalarından biriyim." Aynı şeyler Kouichi için de geçerli. Önce Kouichi'nin canlı olduğuna inandık, şimdi babasının telefondaki yarım kalan cümlesiyle içimize bir kurt düştü. Ama komedi yaparken bile şaşırtarak korkutan Another'ın asıl başarısı, bu ölümlerin doğaüstü güçler (hayalet, lanet, büyü vs.) tarafından mı yoksa kanlı canlı bir(kaç) katil tarafından mı gerçekleştirildiğine dair hiçbir ipucu vermiyor oluşu. Öyle görünüyor ki serinin sonuna kadar da vermeyecek hatta umarım bittikten sonra bile verip vermediğinden emin olamayız.

p.s. Kırmızı ve yeşil gözler bilindik en eski göndermelerden biri olabilir mi?

Area No Kishi - 04

noreply@blogger.com (GdA) — Mon, 13 Feb 2012 18:48:00 +0000

Kakeru’daki davranış değişiklikleri doktoru tarafından metafiziksel bir durumla açıklandı. Tabii ki yiyenlere. Doktor bununla da yetinmeyip Nana’dan benzer bir durumu Kakeru’ru görüp görmediğini sorduğunu bizimki dut yemiş bülbüle döndü. Düşününce Nana ile doktoru arasındaki diyalogların gereksiz olduğu kanaatine vardım. Zaten Kakeru’nun davranışlarındaki değişikliğin sebebinin abisi Suguru’dan kaynaklandığı Kakeru’nun sağında solunda beliren Suguru hayaletinden veya izdüşümünden anladık. Bu konuyu daha fazla irdelemenin pek bir mantığını çözemedim. Başka bir şekilde söylersem Nana “evet, Kakeru’da Sugurunun davranışlarını gördüm “ dese noolcak? Doktor tez mi yazacak bunun üzerine! Yazacaksa bize ne :)

Kakeru’nun muhtemel rakiplerinden biri olacak Şilva (Japon şivesi de bir harika) şöyle bir boyunu gösterip sahneden ayrıldı. Lakin arap atının iyisinden ben anlarım misali bizim oğlan hakkında kehanette bulunmaktan geri kalmadı. Bir diğer önemli olayda maskeli elemanın kimliğinin açıklanmasıydı. Umarım Seven değildir dediğim halde maskenin ardından o çıktı. Hazır senaryoya bir x faktörü katmışken ve bununla istediğin gibi oynayabilecekken neden zırt diye açıklayıp o maskeli elemanı da seven yapıyorsunuz ey süper zeki senaristler! (Ulan daha iyisini biliyorsan sen yazsaydın diyen ahaliye de ukalalık diz boyu bu ara, idare edin diyorum.)

Neyse sadede gelirsek güzel bir bölüm daha izledik. Beklentilerimi şimdiye kadar tamamıyla karşılayabilen bir seriyi neden bu kadar ihmal ediyorum bende anlamış değilim. Değerli olana kıymet vermeyen değersiz olana kıymet yükleyen bir Türkiye profilimi ne çiziyorum.

Higurashi no Naku Koro ni Kira - 4

noreply@blogger.com (animedyum) — Sun, 12 Feb 2012 15:12:00 +0000

Higurashi projesinin namına leke süren bu rezil OVA'ların son bölümüne ufak bir hamleyle durumu kurtarma gayreti hakim. Arka arkaya üç tane felaket 30 dakika izlettikten sonra açıkçası bu bölümdeki moe patlamasının bile cinsellik amaçlı olduğunu düşünmek istiyorum. Elbette ki öyle bir hedef güdülmemiş ama insanın sinirleriyle oynayınca her türlü paranoyaya kapılması çok normal.

Rei'de olduğu gibi yine asıl projeye (iki sezonluk seri) atıfta bulunan bu OVA bölümü bir kez daha paralel dünyalardan medet umuyor ve aslında bakarsak çok da fena bir iş çıkarmıyor. Rika'nın küçüklüğü ile Rika'nın buluşması zamanda bir kırılma yaratmıyor çünkü küçük Rika aynı zaman çizgisinden değil, paralel bir dünyadan ışınlanıyor. Kendi içinde sunduğu minik esprilerle ciddiyetten biraz uzaklaşan bölüm bu berbat OVA dörtlemesindeki açık ara en iyi bölüm olmayı rahatlıkla başarıyor... rakibi olmayan atletin birinci gelmesi gibi.

Guilty Crown - 15-16

noreply@blogger.com (animedyum) — Sat, 11 Feb 2012 02:22:00 +0000

Uzun zamandır yazma motivasyonumu kaybettim ve ilk fırsat bulduğum anda GC'nin son iki bölümünü izleyip hakkında bir şeyler karalamak istedim... yalnız gülme krizine girmem 4,5 dakika sürdü. Amacım bu değildi ama dalga geçmeden duramam. Haftalar boyunca bu serideki başkarakterin iki ileri bir geri tavrını eleştirdim, en sonunda bunu kanıksadım ve kabak tadı vermesin diye de fazla uzatmadım. İyi de yapmışım çünkü yepyeni malzemeler çıkmış.

1- (15. bölüm) Japonların neden üçüncü tekil şahısla seslenmeye karşı özel bir garezleri var anlamıyorum. Tabii ki garez dersem yanlış yapıyorum ama madem böyle bir lisan var elinizde, niçin her cümlede aynı kişinin ismini zikredersiniz?! "Shu, ne yapmış?" "Shu'nun olayı neymiş?" "Shu bizi diskoya götürecekmiş." Yahu, bir es verin, bir nefes alın. Şu senaryoya bir müdahale edin!

2- (15. bölüm) Shu önce bir posta ayar yer delikanlının birinden. Delikanlının seslendirme sanatçısı karaktere bayağı bayağı girmiştir. Sonra Shu bu ayardaki hatayı söyler, delikanlı 540 derece döner ve karakterin dışına çıkıp bambaşka bir karaktere dönüşür. Resmen transformasyon geçirir. Bari arabaya falan dönüşeydi, iyiydi...

3- (15. bölüm) Robotların attığı füzelerden kaçan arabanın sağa-sola "kayması." Gidip bir araba yarışı oyunu alasım geldi.

4- (16. bölüm) Sadece birkaç günde "Haşmetlim!" moduna geçip Shu'nun karşısında el pençe divan duruma gelen öğrenciler... Neyin kafası oğlum bu! Korkuyorsunuz, anladık da bu kadarı biraz abartı olmuyor mu?

Tüm bunlar bir kenara, artık örneklerine daha önce yüzlerce kez rastlanmış "Güzellikle anlattım ama benim de tepemin tası attı! Hepinizin ağzını kırmaya geliyorum ülean!" ara gazı ile senaryo geliştirildi. GC için durum bundan ibaret: "Güleriz, eğleniriz ama fazla geçmeden çok moral bozucu, rahatsız edici şeyler de yaşarız. Bizim dünyamız da kahramanımız Shu gibi iki ileri bir geri sallanır. Asla sabit bir gidişatı, istikrarlı bir anlatımı yoktur."

Bu seriyi sevip bana kızacak olanlara Lord of the Flies izlemelerini hatta biraz iyimserlik olacak ama okumalarını öneririm. Öyle intikam yeminimi ederim, psikopata bağlarım, atkıyı da doladım mı en kralı benim olmuyor...

Moretsu Pirates - 05

noreply@blogger.com (GdA) — Thu, 09 Feb 2012 19:35:00 +0000

Moretsu Pirates bu bölümde de bir şeyler anlatmaya çalıştı, lakin anlattıkları pek de duymak istediğim türden şeyler değildi. Önceki bölümlerdeki baygınlık veren durum bu bölümde azda olsa yerini hareketlenmeye bıraktı.

Eğitim gemisi Odette II’nin yönetim bölümünde bulunan Marika ve arkadaşlarının gergin bekleyişleriyle başladı bölüm. Peşlerinden gelen geminin stratejik olarak saldırması gereken konumu tahmin eden grupla birlikte ha saldırdı ha saldıracak bekleyişine girdim. Ben eski tabirle top ve tüfeklerle iki geminin birbirine girmesini beklerken bilinmeyen düşman gemisi tahmin edilen konumda siber saldırı gerçekleştirmeye başladı. Meğer ne kadar da sığ düşünmüşüm! Tabii yeni nesil bu duruma hazır olduklarından “Ava giden avlanır” atasözünün vuku bulmasını sağladılar.

Bu bölümde iki temel noktaya açıklık getirdi. Birincisi Chiaki’nin gerçek kimliği açıklanarak kafalardaki soru işaretinin silinmesi sağladı. İkinci olarak da Marika’nın babasının gemisi olan Bentenmaru’ya kaptan olup olmama konusundaki karasızlığına son verdi. Bu bakımdan ele aldığımda beşinci bölüm ilk beş bölümdeki serüvenciğe! nokta koydu diyebilirim. İlerisi için bir tahminde bulunursam bir sonraki bölümde asıl hikayeye giriş yapabileceğimizi saf bir anime sever olarak inanmaktayım.

Chihayafuru - 18

noreply@blogger.com (animedyum) — Thu, 09 Feb 2012 04:08:00 +0000

Kızmadan edemiyorum ama bir yandan da beni bu kadar mutlu edebildiği için çok seviyorum bu seriyi. İnatla tekrarlayacağım bitene dek, yani her hafta aynı şeyleri yazdığımdan şikayet edecekseniz hiç boşuna uğraşmayın, ben de farkındayım aynı plağı çaldığımı. Bu anlatı tarzına o kadar aç kalmışım demek ki, buldum mu çocuklar gibi tekerleme yapıp ağzıma sakız ediyorum.

Serinin bile kendi başkarakteriyle alay etmesi ("nihayet anladı" yazısı, ki harika bir andı) bu üslubun örneklerinden biri olarak hem sayılabilir hem de sayılmayabilir. Birçok animede bu "karakteri hafifleştirme" tavrını görmek mümkün dolayısıyla Chihayafuru'da Chihaya'nın her bölümde bir şekilde afallaması, şoklardan şoklara girmesi onun ne kadar aptal olduğunu yansıtıyormuş gibi okunabilir. Oysaki bu serinin asıl amacı, sürekli bir şekilde kafaya aldığı başkarakterinin gelişmeye ne kadar iştahlı olduğunu gösterebilmek. Şimdiye kadar oturma mesafesinden kol uzunluğuna, hareketin süratinden rakibin hamlelerine kadar kaç bin yeni teknik öğrendi sayamadım. İşte tam da bu nedenden kızıyorum Chihayafuru'ya.

Seri ilerledikçe ya da daha doğrusu büyüdükçe, aslında ne 24-26 bölümler devirebileceğini rahatlıkla görebiliyorum... hatta en az 52 bölüm sürmesi, tez zamanda ikinci sezon haberinin duyurulması gerektiğini düşünüyorum. O kadar çok yeni strateji ve teknik -hem Chihaya hem de bizler tarafından- "keşfedildi" ki bu tekniklerin sadece keşfedilmekten öteye gitmeleri ve bilfiil kullanılmaları gerekiyor. Gidişat ise ne yazık ki aynı Chihaya gibi aceleci bir final ile tam tersini gösteriyor. En yakın zamanda ikinci sezon haberi gelmeli, bu işin başka olur yanı yok.

Usagi Drop - OVA - 4

noreply@blogger.com (animedyum) — Tue, 07 Feb 2012 12:52:00 +0000

Gerçek bir masalın sonuna geldik böylece. Geçen yılın en tatlı, en neşeli, en sevimli, en mutluluk verici serisine dair izlenecek hiçbir şey kalmadı. Neden 4 OVA ile yetindiklerini anlamak mümkün değil... Şaka, şaka. Ben bu seride paspas yapan adamı bile seviyorum. Usagi Drop'a hiçbir şekilde toz kondurmam.

Yine çok nefis iki bölümün, mezar ziyaretinin yapıldığı 8. bölüm ile dört kişilik farazi ailemizin bir araya geldiği 9. bölümün arasına yerleştirilmiş bu OVA bir kez daha Daikichi'nin havasından geçilmediği, hem çocukları hem de hanımefendiyi etkilediği şirin bir ana tanıklık etmemize yol açıyor.

İnsanın artık bir yenisini daha izleyemeyeceği böylesi bir güzellik hakkında fazla konuşası gelmiyor. Belki ikinci sezon çıkar... çıksa ya ne güzel olur... olmaz mı...

Another - 5

noreply@blogger.com (animedyum) — Tue, 07 Feb 2012 02:30:00 +0000

İki ay boyunca bu seriyi beklemekle, yayınlandığı günde izlemekle, her hafta hakkında bir şeyler yazmaya çalışmakla doğru karar vermişim. Another'ın seveni kadar sevmeyeni de oluşmaya başladı (ya da çoktan oldu ve bitti) ama zaten benim sevmemdeki neden de tam olarak bu: İzleyenleri net bir çizgiyle ikiye ayırması, kimseye yaranma gibi bir endişe taşımaması. Yani biraz ondan, biraz bundan ekleme çıkarma yapmak yerine canı ne ve nasıl istiyorsa onu anlatması.

Tamam, bu şahsi tezahüratın ardından artık Another için kafamda beliren ilk cümle şu: Korku türüne (anime, sinema, edebiyat vs.) çok hakim bir ekip var bu projenin arkasında, özellikle de edebiyata. Bu bölümdeki keskin manevra ve şimdiye kadarki aleni gerçeklerin bir çırpıda silinip atılması gayet hoş... fakat daha da güzeli Misaki'nin anlattıklarının ne kadar gerçek olduklarına dair içimde oluşan kuşku.

Bu basit teknik sayesinde, yani kendi yapısının temellerini kaydıran ve onu sabitlenmemiş bir zemine oturtan (aslında oturtan değil, bu temelin yerini sürekli değiştiren) bir anlatı biçimi sayesinde Another belki de en doğru korku klişesine sırtını yaslıyor: Görmediğin hiçbir şeye inanma... bazen gördüklerine bile.

Yine ve inatla teori üretmekten kaçınıyorum. Aslında bölümü izlerken ve özellikle de Misaki'nin izahat verdiği sekans boyunca kafamda örümcekler dolanıyordu lakin bunları dillendirmekten ziyade anımsamak bile istemiyorum. Dolayısıyla, Misaki'nin sırasında bulunan "Kim öldü?" yazısına hiç değinmeden vedalaşmak en iyisi çünkü henüz öğrenciler bile Diğerinin (Another) kim olduğunu çözememişken ve kütüphanecinin Kouichi ile konuşmasında "ha, demek olan buydu" demesi içimde kıpırtılara yol açmışken her an elimde patlayacak teoriler üretmeye daha da yaklaşıyorum.

Chihayafuru - 17

noreply@blogger.com (animedyum) — Wed, 01 Feb 2012 19:31:00 +0000

Porky ipi göğüslediğinde arkasında yazan yazı yüzünden seviyorum bu diziyi ya da trende gerekli hamleyi yapamayan Taichi'nin çekincesi/korkusu yüzünden, boğazda düğümlenen kelimeler yüzünden seviyorum. O kadar incelikli detaylar var ki, senaryoyu veya karakteri geliştirmekten ziyade serinin değerini geliştiren o kadar minik unsur var ki hayranlık duymamak elde değil.

Şimdi, serinin temposu olması gerekenden hala ve inatla biraz daha hızlı ama karakter ve konu gelişimi çok vurucu. Chihaya'nın kafasına inen ve onu serseme çeviren bir sensei öğretisi gelecek bölümlerin tamamına hakim olacak, bunu görmek hiç de zor değil. Şimdiye kadar yalnızca kaba kuvvetle, yani çabukluğuyla hareket eden Chihaya artık aklını kullanıp bir strateji geliştirmek zorunda ama dedim ya bu serinin karakter gelişimi çok vurucu, çok kuvvetli diye işte bu bölümde bir kez daha örneğini gördüğümüz üzere yalnızca Chihaya'dan ibaret değil Chihayafuru.

Taichi'nin tereddüt etmeden kız arkadaşından ayrılışı, Porky'nin para toplayıp uzaktaki turnuvaya gelişi, Tsutomu'nun muhteşem analizi, Kanade'nin şiirlere olan bağlılığı... bunları ve benzerlerini aslında her bölümde görmek mümkün. Asla ve asla Chihaya'ya indirgenmeden ve hatta bir adım öteye geçerek: Chihaya'nın "etrafındaki" kişilere indirgenmeden karakter gelişimi yapılıyor. Bu anlatım tarzı sayesinde yönetmeni tam karşımda kanlı canlı görmüş kadar oluyorum.

Another - 4

noreply@blogger.com (animedyum) — Wed, 01 Feb 2012 12:45:00 +0000

Her bölüme mutlaka bir yerden sızan şu iki dış ses kimdir? Hikayeyi izleyiciye nakletmek dışında nasıl bir görevleri vardır? Gerçekten var olan karakterler midir yoksa kurmaca içindeki bir anlatım yönteminden ibaretler midir? İlk bölümün açılışında da bu ikiliyi duyduğum ve geçen süreçte karakterleri tanımaya başladığımda Mei ve Kouichi'nin biraz yaşlanmış halleri olabileceğini düşünmüştüm. Sanki ikisi de ölmüş ve ince bir kinayeyle geçmişlerini anlatıyorlardı. Fakat galiba bu çiftin kim olduğunu asla bilemeyeceğiz, dış sesten öteye geçemeyecekler.

Evet, seri gelişmeye devam ediyor ve bu gelişim boyunca da bazı karakteristik özelliklerini sergilemekten geri durmuyor, özellikle de Final Destination vari ölümleri. Şemsiyenin ardından bu bölümde önce geniş bir cam, akabinde ise bilindik bir asansör faciası yaratıldı. Şimdi Another'ın hakkını bu konuda teslim etmek gerek çünkü bu "tesadüflerin" tesadüf olup olmadıkları konusunda ser verip sır vermeyen bir yönetim izleniyor. Mei ya da başka bir ruhun/hayaletin bu cinayetleri işleyip işlemediği asla açık edilmiyor. Haliyle hiçbir ipucu vermeden ama her hafta bir şekilde gererek derdini anlatmaya devam ediyor.

ED'nin bu cinayetler/ölümler ile ilgili bir sıralamayı içerebileceğinden söz etmiştim, çok şükür ki yanılmışım. Bu kadar çabuk bulunabilecek bir detaya bel bağlamamışlar ama ölümlerin bir neden-sonuç ilişkisi taşıdığını düşünüyorum. İki tane olunca arada bağlantı kurmaya çalışmak kolay tabii :) Mei'ye bir şekilde ulaşan herkes gidici sanki, tabii Kouichi hariç. Onun bir şekilde bağlantısı var ama bir kez daha, usanmadan, erinmeden bu gizemi aydınlatmakla uğraşmanın nafile olduğunu belirtmeliyim. Fakat kuklacı kadının dejavu hissi yaratan konuşmasının bir ufak şüpheye yer açtığını belirtsem yanlış olmaz sanırım; bana sanki bu kadın da bir kuklaymış gibi geldi ve esas olayın bu kuklaları yapan kişide çözüleceğini düşündürdü.

Serinin yönetim başarısıyla kapatmakta fayda var. Kouichi ve hemşire restoranda oturdukları sırada 26 yıl önceki olayı bir daha anlatmayıp anlatmış intibası veren yönetmene, senariste, seslendirme sanatçılarına, çizerlere, ekibe sushi getirenlere teşekkür etmek gerekiyor. İzleyiciye bu kadar değer verildiğini, bunu anlama payı bırakıldığını görmek çok saygın bir davranıştı.

Area No Kishi - 03

noreply@blogger.com (GdA) — Tue, 31 Jan 2012 11:47:00 +0000

Seri dramın dibine vurmaya devam ediyor. Trafik kazası ve sonrasında yaşananlar Brezilya dizilerini aratmayacak cinsten. İlk iki bölümde parlatılan ve izleyiciye kanıksatılan ana karakter bir andan cennete göç ettirilince bize de bundan sonrasında hayaleti ile yaşamak kaldı. Burada asıl acı verici veya dokunaklı olan durumlardan birincisi abinin kardeşini kurtarmak için kendini feda etmesi. İkinci durum ise anne ve babanın oğullarından birinin hayatını kurtarmak için diğerini feda etmesi (Her ne kadar beyin ölümü gerçekleşmiş olsa bile). Tüm bu olaylar sırasında Nana’nın ikiliyle olan geçmişini izlerken olay daha bir duygusala bağlanıyor. Kakeru’nun iyileştikten sonraki davranışları kaza sonrası karakterindeki önemli değişmeyi işaret etti bize. Artık ürkek ve kendine güveni olmayan Kakeru’nun yerinde yeller esmekte.

Bu bölümde yan karakterlerden Yuusuke ile tanıştık. Olay şu ki Kakeru motivasyon kaynağını ve amacını bulduktan sonra daha çok karakterle tanışacağımız aşikar. Yakında rakipler de yavaş yavaş ortaya çıkmaya başlar. Bundan sonra daha dışa dönük bir seri izleyeceğiz…

Moretsu Pirates - 04

noreply@blogger.com (GdA) — Tue, 31 Jan 2012 11:14:00 +0000

Hayal kırıklığı devam ediyor. Başkaları ne düşünüyor bilmiyorum ama beklentilerimin çok gerisinde kalan bir seri oldu Moretsu Pirates. Her bölümde daha da dibe batan ve şu sıralar ABD doları grafiğini taklit eden bir performansı var.

Bütün bölüm boyunca sahte bir aksiyon veya şöyle diyeyim ön aksiyon izledik. Chiaki ve Marika’nın buldukları tanımsız bir geminin üzerinde geçti bölüm. Olası bir saldırıya karşı savunma ve saldırı planları hazırlayıp durdular. Gelişme olarak söyleyebileceğim tek şey yat kulübü başkanının Marika’nın ailesi ve şu an ki durumu hakkındaki bilgileri diğer öğrencilere de açıklamış olması. Zira bu konuyu bilenler Chiaki ve danışman hocalardan ibaretti. Velhasıl-ı kelam kısaca Star Trek’in ucuz bir versiyonunu bu bölümde gördük. Sonraki bölümde yaşanacak bir çatışma ve Bentenmaru tayfasının bu işe katılmasıyla belki bir şeyler değişebilir…

Brave 10 - 4

noreply@blogger.com (animedyum) — Mon, 30 Jan 2012 14:08:00 +0000

Bir kez daha çok fazla mantık aranmaması gereken, karakterlerin de pek zeki olmadıkları ama dövüşmeyi iyi bildikleri bir bölüm izletiyor Brave 10. Daha ilk bölümde kudretine şahitlik ettiğimiz Isanami'nin tokası Saizou'nun başına yeni belalar açıyor. Saizou her fırsatta dövüşmeyi benimsemiş bir orta çağ ninjası olduğu için ona göre bir problem yok, eh bize göre de çabucak akıp sonlanan bölümlerde bir sorun olmamalı.

Evet, Isanami'nin tokasının gücüne bizzat tanıklık etmiş Saizou'nun çoktan bu gerçeği keşfetmesi ve bu manasız serüveni en baştan sonlandırması gerekirdi ama bu serideki karakterler, özellikle de Saizou biraz zeki olabilseydi ortada Brave 10 adında bir anime olamazdı. Dolayısıyla hiç yadırgamadan, iyi bir seyirlik gözüyle baktığım Brave 10'in beni asıl üzen kusurlarından bahsetmek istiyorum.

Belli ki her bölümde o ya da bu şekilde bir dövüş peydah edilecek fakat Saizou'nun yara bere içinde kaldığı, litre litre kan akıttığı bu dövüşlerin karanlık ortamlarda gerçekleştirilmemesi gerek. Zaten gereğinden hızlı aktarılan bu dövüş sahnelerinde sarf edilen hamleleri tam anlamıyla göremediğimiz yetmiyormuş gibi bir de karanlık ortam kullanılarak detayların iyice iç edilmesi serinin o malum "seyirlik" zevkini iyice baltalıyor.

Saizou'nun kabalık düzeyi hala eğlenceli. Isanami'nin içli ağlamalarına rağmen bez parçasını fırlatıp tamamen empati yoksunu bir cümle sarf etmesi de bu karaktere çizilen profilin kapsamında. Neyse, sonuçta henüz 10 savaşçının hepsini bile görmedik ve serideki anlatım çok düz bir formülle devam ediyor: Saizou birileriyle dövüşür (genelde Hattori Hanzo ile) ve onun yardımına koşan bir başka savaşçı grubu 10'a tamamlamaya çalışır. Böyle böyle serinin finaline kadar gideceğiz ki buna hiçbir şikayetim yok.

Thermae Romae

noreply@blogger.com (animedyum) — Sat, 28 Jan 2012 21:15:00 +0000

Toplam 3 bölümden oluşan Thermae Romae kendi içinde de 10 dakikalık iki bölüme ayrılarak bir saatlik keyifli ve absürt bir konuyu canlandırıyor. Roma İmparatorluğu döneminde yaşayan Lucius Modestus isimli bir hamam/banyo mimarı her bölümde içine girdiği farklı sulak ortamlarda girdaba kapılarak bir anda kendini günümüz Japonya'sının modern hijyenik mimarisinin ortasında buluyor. Seri boyunca Japonların en basitinden bir meşrubatına bile beyninden vurulmuşçasına şaşıran Lucius geri döner dönmez bu uzakdoğu kültürünün zenginliklerini kendi vatanında uygulamaya başlıyor.

Blog içinde bazen bıkkınlık getirecek kadar tekrarladığım ama bir o kadar da sevdiğim noitaminA kuşağının bir diğer güzide örneği olan Thermae Romae absürt ve akla hemen gelecek kadar basit bir konuyu üstelik de Flash ile anlatarak zaten kimseyi sallamadığını en başından ilan ediyor.

Lucius'un seslendirmesini de üstlenen yönetmen Frogman'in performansı görülmeye değer, hele ki şaşırma sahneleri kahkaha garantili. Serinin diğer yönetmeni Tani Azuma'nın geçtiğimiz sene içinde de bu tarz yapımlarını (Double-J, High Score, Honto ni Atta!) izlemiştim ama Thermae Romae'nin bu animelere açık ara fark attığını söyleyebilirim. Antik Roma'yı tarihsel gerçeklerden yola çıkarak hicvederken böylesine abuk bir konuda iyi yakalanmış esprilerle güzel bir seyirlik sunuyor. Chatmonchy'nin şarkısıyla kısa soluklu bölümlere müzikal destek de sağlamış prodüksiyon, bir Flash animasyonu bile Japonların ne hale getirebildiklerinin güzel bir örneği.

Guilty Crown - 14

noreply@blogger.com (animedyum) — Fri, 27 Jan 2012 20:22:00 +0000

Kelimeler kifayetsiz. Onca bölüm boyunca Shu'nun "istemem yan cebime" tavrını sürdürdükten sonra doyamıyor ve bir kere daha ufaktan bu tavra yöneliyorlar. Shu'nun herhangi bir topluluğu (Undertakers veya öğrenciler) yöneteceği Gai'nin ölümünden sonra gün gibi aşikardı ama yine de "kralsın sen, aslansın sen" gazını almadan hiçbir hareket yapmadı kahramanımız. Gerçi artık eskisi kadar cilve yapmayıp çabucak kabulleniyor bazı sorumlulukları, o yüzden bir ilerleme var diyebiliriz... sanırım.

Neyse, bu kadar takılmayalım artık Shu'nun kendini naza çekmelerine. Benim bu bölümde kafama asıl takılan, yüzü façalı kumandan Segai'nin nasıl olup da yeniden hükümete çalışmaya başladığıydı. Bu adam değil miydi 12. bölümde satış koyan ve bıyıklı amca Shuuichirou Koudou'nun yoluna taş koyan? Sonrasında sarışın bir velet (Yuu) gelip de Koudou'yu devirmemiş miydi? Yoksa Yuu şekil değiştirip Koudou'nun kılığına mı büründü? Buraları hiç anlayamadım ama zaten izlerken fazla dikkat göstermediğimi de kabul ediyorum.

Spor salonunda geçen ikinci sekansta nihayet beklediğim türde bir içerik göreceğim için çok sevinmiştim. İnceden Lord of the Flies ambiyansına yaklaşan bir isyan patlak vermişti ki o gürültü içinde Shu'nun "DURUN!" diye bağırması yetti. Tabii, aynı kelimeyi öğrenci birliği başkanı söyleyince bir anlamı olmuyor, Shu'nun büyük harflerle bağırması bayağı etkili oldu sanırım...

Gai'nin yerini alacağı malumumuz olan Shu'nun yapmak zorunda kalacağı, Void'e göre karar verilecek seçimlerin seriye bir nebze de olsa ciddiyet kazandırabilmesi ümidini taşıyorum. Undertakers üyelerinin de yakında çıkarma yapacaklarını düşünürsek yine aksiyona bağlayacağız gibi görünüyor.

Moretsu Pirates - 03

noreply@blogger.com (GdA) — Fri, 27 Jan 2012 12:21:00 +0000

Eğitim gemisine yapılan siber saldırı ve geminin buna tepkisi bölüm başında “hobarey, güzel şeyler olacak ” nidasını söylememe neden olmuştu ki bir anda olay tersine döndü ve öylece anlamsızca bakakaldım. Daha sonrasında gelişen olayda eğitim uçuşu sırasında sıkışan bir paneli düzeltme süreci bölüm başındaki etkiyi yaratmadı. Açıkçası çok rölanti bir bölüm izledik. Bundan dolayı yazacak pek bir şey yok bölümde.

Seri ile ilgili dikkatimi çeken bir nokta da modernite zamanlarındaki yaşam ile uzay çağındaki yaşam olgularının bir arada kullanılması. Bir yandan elektronik araçlar, liseli kızların giyimleri felan derken bir anda Marika’yı 17. Yüzyılda bir şatodaki hizmetçi kılığıyla karşımızda görüyoruz. Aynı şekilde aynı devrin yapıları ile modern yapıları da aynı karede görmek mümkün oluyor.

Op –Ed ikilisinde elektronik pop veya rockın örneklerini görürken bölüm içerisinde vals ve İskoç müziklerinden oluşan bir potpuri karşımıza çıkıyor. Aslında bu noktadan çıkarak seride bir karakter karmaşası var önermesinde bulunabiliriz. Bu seri uzay çağında geçen bir seri ise ( ki uzay gemilerileriyle yolculuk yapılıp, koloniler kuruluyorsa bal gibi uzay çağında geçiyordur ) toplumsal yaşamdan örnekler verilirken yaratıcı olunup yeni nesneler ve kültürler oluşturulmalıydı.

Neyse kısa bir eleştiriden sonra bu yazıyla günceli yakalamış oldum. Serinin bitmesine on bölüm daha var. İyimserliğimi koruyup bundan sonra ki bölümlerde asıl hikayeye giriş yapılıp daha canlı ve hareketli bölümler izleyeceğimizi umuyorum.