Anita's boble

Nei, har du sett...

2015-09-04T22:09:00.000+02:00

... Bobla har flytta hit: Anitas Boble

Lat meg få visa dåke...

2015-08-14T21:21:00.001+02:00

...ei fantastisk perle - Kvanto i Omvikdalen!

I går kveld vart eg lokka med på fjelltur igjen. Denne gongen skulle vi bestiga Kvanto i Omvikdalen.Eg vart plukka opp på Best stasjonen i Dimmelsvik litt over kl. 1900, og i mitt stille sinn tenkte eg at dette kanskje var litt for seint å ta ut på tur. Men Jorunn hadde nok ein plan med det, og vi hadde og fått beskjed om å ta med hovudlykt for sikkerheitsskuld.

Turen starta opp skogsvegen i frå Revuro Samdrift. Her juksa vi og køyrte opp :-)

Vakker utsikt allereie ved enden av skogsvegen.

For dei som er kjente så går ein til Kvanto motsatt veg av Kviteggjo - eller Kviteggi, som det står her.

Sjå kor fint det er her oppe - og enda var vi nesten ikke komen i gang med turen.

Jorunn, Marianne og...

....Katarina var turfylgjet mitt i går kveld :-)

I byrjinga gjekk vi bortover og litt slakt oppover, men så gjekk det meir og meir oppover. Det er fin sti og godt merka med raude T-ar. Utsikta vart...

betre og betre...

...dess høgare vi kom.

Etter ei stund kunne vi skimta ein varde oppå ein topp, men dei som hadde vore her før visste så altfor godt at dette var...

...ein "tullevarde" og slett ikkje toppen på Kvanto.

Men framleis ikkje noko å seia på utsikta :-)

Men vi skulle som sagt vidare.

Eg veit ikkje kor lenge og ofta Jorunn påstod at no var det ikkje langt igjen, men etter ei stund skjøna eg at "ikkje langt" er eit relativt begrep. Den eine småtoppen etter den andre passerte vi, men ingen ny varde var i sikte. Eg byrja eigentleg blir litt lei og lurte på kvifor vi måtte gå så langt?? Vi såg jo allereie til verdas ende - kva meir kunne det vera å sjå?? Men omsider...

...kunne Katarina vinka til oss i frå varden på Kvanto :-)

Og sanneleg, det seier eg Dykk - det var jammen vel verdt å gå heile denne vegen - det var rett og slett vakkert rundt oss!

Sjå kor fint og idyllisk - speilblankt vatn som har-eit-navn-eg-ikkje-huskar.

Veldig nøgd med å ha komen opp og kan ta ein velfortjent kvil :-)

Jorunn og Marianne nesten framme ved turen's mål.

Folgefonna i det fjerne.

Matrefjorden i bakgrunnen.

Og Ulvanåso rett bakom her.

Mitt kjekke turfylgje :-)

Så var det berre til å setja seg ned, eta litt niste, skriva seg i boka og nyta solndegangen.

Og her var grunnen til at Jorunn ikkje ville ta ut før kl. 1900 - ho hadde planlagt at vi skulle få med oss solnedgangen medan vi var på toppen :-)

Katarina nyt dei siste soldråpane denne kvelden.

Marianne, Jorunn og Katarina - alle stornøgde med kveldens fjelltur :-)

Fjollebilete på oppen av Kvanto - 900 eit eller anna meter over havet!

Og så, det finaste av alt denne kvelden:

Solnedgangen!

Tåler eit til :-)

Angrar litt på at eg berre skrudde kameraet på "automatisk" og ikkje tok meg tid til å stilla inn manuelt, trur eg hadde fått litt betre bilete og fargar då. Nydeleg var det no uansett :-)

Og etter å kikka vel og lenge og fortografert i hytt og dynever, var vi nøgde og byrja på tilbakevegen. No var det sjølvsagt byrja å bli mørkt, men vi kom oss ned att til bilen utan å måtta ta fram hovudlyktene våres. Katarina meinte mine kvite legger viste veg godt nok....

Ja, kven skulle tru at vi skulle få ein slik vakker og varm sommarkveld 13.august 2015? Dette går absolutt inn som ein av dei flottaste fjellturane eg har vore på - her skal eg heilt sikkert tilbake til!

Så, Kvanto folkens - ta dåke ein tur til Kvanto!

For ein nydeleg dag...

2015-08-08T21:21:00.002+02:00

....å vakna til i dag! Sola skein og fjorden låg speilblank - noko som passa meg heilt utmerka iom at eg hadde planar om å padla Ænes - Sild tur/retur i dag :-) Og Jorunn skulle nok ein gong få GLEDA av å få vera med meg på tur :-)

Vi parkerte ved Saga på Ænes:

Byrjar nesten bli eit vanleg syn dette no :-)

Men sei meg: Har Sild alltid lege SÅ langt uti fjorden???

Eg syntes brått det såg ovseleg langt ut til Sild, og sjølv om det ser roleg ut på biltet ovanfor, låg fjorden slett ikkje speilblank her inne. Vi måtte faktisk ta ein runde med oss sjølve på om vi skulle ta ut på denne turen, eller endra padlemål. Men hadde vi bestemt oss for å padla til Sild, så fekk vi i allefall prøva å koma oss dit. Heldigvis gjekk det rimeleg lett å padla mot øya trass i ganske uroleg sjø - ingen straum som gjorde det vanskeleg for oss i allefall. Det tok litt tid, men...

...vi nærma oss sakte, men sikkert. Eg skjønar ikkje heilt korleis vi har fått sjøen til å sjå så roleg ut på alle bileta...

Eg veit ikkje kor lang tid vi brukte over, men brått....

...nådde vi land :-)

Åååå, her var det fint! I ly for vind og bylgjer kunne vi berre nyta plassen og sola - og sjølvsagt medbrakt niste :-) Og for dei som har lese mitt forrige innlegg, bør ikkje dagens meny overraska nokon:

Pannekaker tilbereda av....

...myself! (Det har i grunnen aldri slått meg før kor kledeleg den våtdrakta eigentleg er...)

Tilbehøyret var sjølvsagt krem og Anitas heimelaga blåbærsyltety :-)

Mmmmmm...festmat på Sild :-)

Sjølvsagt halde i hop med ein tannpirkar eigna for båttur ;-)

Jorunn måtte jobba litt for maten i dag og dra kajakkane lengre opp mot land etterkvart som det fløa...

...og maten smakar jo alltid litt betre når ein har måtta jobba for den :-)

Eigentleg har eg fått forbod mot å skriva at Jorunn likar pannekaker, for det gjere ho nemleg ikkje, men hverken ho eller eg merka noko til det i dag.... Tenkt det: Så godt var faktisk blåbærsyltetyet mitt at Jorunn ikkje merka at ho hadde pannekake på det ;-)

Riktig så mette blei vi etter dette måltidet - eg måtte beint trø det litt av meg med å klatra litt rundt og ta nokre bileter...

Utsikt heimover....

...blomar på Sild...

Jorunn kosar seg på denne idylliske plassen (etter å ha fått beskjed om å rydda vekk alle plastposane med ting og tang som vi hadde strødd rundt oss)

Og har dåke sett - Sild har si eiga friheitsgudinne :-)

Men alt har ein ende - og vi hadde eit heilt hav vi skulle over igjen før turen var slutt. Det var jo stilt og fint inne i "vår" vik, men utanfor hadde ikkje bylgjene akkurat blitt mindre den tida vi hadde vore i land. Ville vi nokon gong koma oss til Ænes igjen, eller ville vi gå ned med mann og mus - eller i vårt tilfelle berre mus.... eller kanskje Aune Sand ville ha kalla det blåbærmus??? Eh, ja... no padla eg visst i heilt feil retning.... Og det virka det som om eg gjorde på veg tilbake til Ænes og. Medan Jorunn klarte å halda stødig kurs mot Saga, måtte eg jobba hardt med å ikkje enda opp på Løvfall - sjølv om bylgjene gjekk mot Mauranger....Det var ikkje så veldig skummelt å padla i slike bylgjer, men eg måtte konsentrera meg og fylgja med på om det kom nokre ekstra store slik at eg slapp kveppa og enda opp ned i sjøen. Men det gjekk fint og vi nærma oss stadig land på Ænes. Bylgjene tok seg faktisk enda meir opp i det vi nærma oss land og eit par ganger kom det nokre skikkelege surfebylgjer som løfta heile kajakken og sendte meg avgårde. Det var berre artig - hadde eg havna i sjøen her var det ikkje lengre inn til land enn at eg kunne ha symt inn med kajakken på slep :-) I fylgje Jorunn såg ho ikkje igjen kajakken min bakom bylgjene eit par gonger ho kikka bort på meg.

Jorunn fekk forresten opp dampen skikkeleg på slutten og eg trur ikkje ho brydde seg om bylgjene i det heile tatt. Ho hadde nemleg fått ei aning om at ho hadde gløymt å putta pengar på parkometeret ved Saga.....

....og no dreiv eit Oddafirma på å taua vekk bilen hennar!!!

Jorunn formeleg spratt utav kajakken og prøvde alt ho kunne å få stoppa karane..

Neida, det var nok ikkje heilt slik det var, men det hadde vore artigare enn at Jorunn fekk motorstopp i den augneblinken ho parkerte bilen på Ænes. Alt av varselslampar slo seg på i det ho svinga av hovudvegen + vindausviskarane (eg lurte litt på akkurat dei viskarane der ho ankom i strålande sol). Så bilberginga hadde ho sjølv ringt etter, men det var no litt flaks at dei var der akkurat då vi returnerte frå turen vår. Må leggja til at bilbergaren tok eit blikk på Priusen og konstanterte: "Men den der har du vel aldri hatt noko problem med!" Og det kunne eg bekrefta :-)

Vi prøvde, men fekk ikkje heilt til å festa kajakken til Jorunn ved sida av min på Priusen, så ho fekk leggja den i frå seg på Ænes. På den måten kom Jorunn heim i dag utan både bil og båt!

Vi hadde ein kjempeflott padletur til Sild i dag (om enn ikkje på speilblank fjord) - her skal vi heilt sikkert padla fleire ganger!!!

At fjorden igjen låg roleg når vi køyrte på ut vil vi ikkje snakka noko om ;-)

Ferieveke nr. 3...

2015-08-07T17:43:00.002+02:00

....er snart til endes - og dette må ha vore den lengste høstferien eg har hatt....

Men, men, veret styrer ikkje eg, og eg har sjølv valgt å vera heima heile ferien - så då har eg vel ikkje lov til å klaga. MEN EG GJER DET LIKEVEL - KOR POKKER BLEI DET AV SOMMARVERET I ÅR?????

Rett skal vera rett - det har vore litt betre temperatur denne veka. På tirsdag, passerte vi til og med 20 grader - yhooo - vi har faktisk hatt ein (1) dag i sommar der gradestokken passerte 20 grader UTAN at sola skein rett på den! Og for fyrste gang i sommar...

...opna desse seg heilt! Sjå kor blide dei er - vanlegvis er dei berre halvopne. Både dei og eg tilbrakte dagen smilande på trappa i sola :-)

Dvs. eg tilbrakte ikkje HEILE tirsdagen på trappa, eg var og ein tur i skogen og plukka blåbær. Og sidan har stort sett dagane mine dreia seg om BLÅBÆR. Det BUGNAR av blåbær i skogen no :-) Eg plukka dei små boksane eg hadde med meg full på null komma niks - og då plukka eg for hand, til og med. Blåbæra blei renska og putta i fryseboksen med tanke på vintarens smoothies, eller kaker....

På onsdag hadde eg litt større boksar med med meg og dei blei og plukka fulle på ein augneblink. Det er litt balsam for sjela å gå slik i skogen og ikkje tenkja på andre ting enn å fylla ein boks med blåbær. Desse blei og renska og putta i frysen - det kan bli mange smoothies og kaker frametter...

Ikkje nok med det - i går lokka eg Ann Irene med meg på plukking og :-) No hadde eg gått til innkjøp av ein bærplukkar og enda litt større boksar. Så medan eg for rundt som ein virvelvind frå tua til tua...

...kosa Ann Irene seg med å plukka eit og eit bær :-

......mmmmm......

Kva tenkte eg på??? Når ein plukkar med bærplukkar, så får ein jo og med seg halve tuene heim. Att ikkje nokon kunne stoppa meg og sagt at nok er nok?? FIRE (4) timar brukte eg på å renska blåbær i går ettermiddag/kveld!!

Desse bæra hadde eg andre planar for enn kun å putta i frysaren - desse skulle bli til syltety og likør :-) Syltetyideen kom eg på sjølv, likørideen fekk eg av nokon andre. Dagen fyrste oppgåve blei difor å handle glas på Europris og sprit på Polet. Det er blitt nokre polturar i sommar - såpass at eg no har byrja å forklara betjeninga kva eg skal bruka flaskene til...

Vel heima var det berre til å setja i gang blåbærfabrikken. Fyrst ut var blåbærsytetyet. Her brukte eg rett og slett berre oppskrifta som står bakpå syltepulverposen. Av sånn ca. 1,5kg bær fekk eg tre glas syltety. Litt missnøgd er eg med at glasa viste seg og ikkje vera heilt tette, slik at det rann litt syltety ut då eg snudde glasa på houvudet. Så vi får sjå, myglar det så myglar det, men eg har i allefall prøvd....

...og det smaka i allefall godt i dag. Ein hemmeleg ingrediens har eg sjølvsagt blanda inn (nei, det er ikkje sprit) - hvis ikkje kan eg jo ikkje kalla det Anitas Heimelaga Blåbærsyltety ;-)

Så skulle eg prøva meg på likøren. Dette har eg aldri prøvd meg på før og anar difor ikkje om dette kan gå gale eller ikkje... På førehand hadde eg fått ei oppskrift eg skulle fylgje, men så er det dette med å putla på på eiga hand - brått hadde det kome noko ekstra oppi desse glasa og..

....eg kan jo ikkje seia kva det er iom at det kanskje slår ut heilt feil, men eit trena auga ser det kanskje...

....resten av glaset vart sjølvsagt fylt opp med blåbær og til slutt sprit...

....og kan eigentleg noko som ser så godt ut gå gale?

Og vips så hadde eg i laupet av nokre timar...

....produsert 3,5 glas med syltety, 4 glas med godsaker lagt i sprit og 2 små boksar med blåbær som gjekk i frysaren :-)

No gjenstår det å rista litt på likørglasa dann og vann i sånn ca. ein månad før eg siler av bæra, fyller på med litt meir sprit og har i sukker. Deretter skal det berre stå å godgjera seg nokre månader til. Eg er spent på om dette blir bra eller om eg har skusla vekk mengder med sprit - eg kunne jo f.eks ha fulgt opprinneleg oppskrift på nokre av glasa... Men, eg har fleire glas igjen, skogen er framleis full av bær som skal plukkast og Polet kan vel besøkast fleire ganger....

Det kjem vel sikkert ein rapport i desember, eller der omkring, der dåke får vita om dette blei ein suksess eller total fiasko. Hvis dåke ser meg oftare på sykkel enn i bil rundt juletider, klarar dåke kanskje å gjetta dåke til resultatet sjølve ;-)

Uansett, som sagt så kryr det av blåbær i skogen om dagen- UT OG PLUKK, FOLKENS!

Ferieveke nr. 2 er snart...

2015-07-30T21:46:00.001+02:00

...unnagjort. Pittelitt meir sol og varme enn i veke 1, men sanneleg ikkje nok til at eg vil kalla det sommar....

Men, det har blitt nokre fine turar denne veka og - turist i eigen kommune som eg er i år :-) På mandag, f.eks., lufta Jorunn meg rundt Hattebergfossen - ein riktig så fin tur. (Eg må nokså beskjemma vedgå at eg aldri har visst kor Hatterbergsfossen er før no....)

Vi parkerte nedanfor Prestegarden i Rosendal og fylgde vegen oppover mot Omshagen.

Flatt og fint innover her - og brått såg vi han - Hatterbergsfossen. Det er altså fossen til høgre på biletet.

Og slik ser den ut på nært hald. Her kom vi til eit stykke kor det gjekk bratt oppover.

Det gjekk sjølvsagt som ein leik med nye tursko ;-)

Etter denne oppoverbakken, gjekk stien over ei bru, og så kom vi innpå vegen som går ned til baroniet. Same vegen som ein brukar når ein skal inn i Muradalen.

Blåregnet er no ferdig blomstra, men no blømer i allefall alle rosene.

Rosehagen på sitt finaste.

Så avslutta vi denne turen med å eta kvelds nede ved Paddedammen :-)

I går kveld - altså onsdag, var det på tide å padla litt igjen. Og igjen var det Jorunn som måtte vera med meg på tur. Staffivatnet i Blådalen, hadde vi sett oss ut denne kvelden.

Nesten klar for sjøsetting.

Eg trur ikkje eg heilt skjøna kva eg gjorde når eg gav Jorunn den Donald capsen - eg lurer på om ho søv med den og? ;-)

Fantastisk flott å padla på Staffivatnet.

Små perler fann vi både her og...

...der.

Det regna litt nesten heile tida, men det var faktisk ikkje så kaldt i går kveld (i allefall ikkje inne i ei våtrakt), så det gjorde ingenting. Vi hadde pakka med oss både stormkjøken og mat i kajakkane våres, og fann oss ein fin plass å gå i land.

Her fann MCDuck fram både potetstappe og pølser og mekka fram eit måltid til oss :-)

To vener på tur.

Ja, det var nok ein flott tur, men omsider måtte vi jo padla tilbake til bilane - eg måtte jo heim å leggja meg på lading må vita - eg hadde jo forlova meg med på tur til Solfjell i dag.

Så kl. 10 i dag tidleg var eg klar til å leggja i veg opp Ståle sin veg i lag med kusine Lene med Solfjell som mål. Fint og varmt var det - sol og greier - dette kom til å bli ein flott tur :-)

Det trudde vi framleis då vi var komen til endes på vegen.

Men medan vi vandra over vidda mot foten av Solfjell seig skodda innover oss, gitt. Ja, ja, tenkte vi - den forsvinn vel lika raskt som den kom... Litt i tvil var vi no då vi kom til foten av Solfjell og vi kun såg nokre meter framfor oss. Vi hadde ein lengre pause her kor vi venta på at skodda skulle forsvinna - det skjedde jo ikkje. Omsider bestemte vi oss for å fortsetja turen - det kunne jo henda vi kom over skodda til sol?? Det skjedde jo heller ikkje. Då vi omsider kom opp til varden fekk vi denne fantastiske utsikta:

Yohoo! Varden på Solfjell - kjempeutsikt ut i skoddehavet.

Fann i allefall boka og fekk skrive oss inn i den :-)

Lene på Solfjell for fyrste gang. Synd ho må oppatt eingong til for å sjå kor ho har vore...

Her ville vi slett ikkje vera i dag - var berre til å fylgje T-ane heimover att.

Vi var no einige om vi hadde hatt ein fin tur sjølv om vi ikkje såg så mykje i dag. Så det går fint an å ha fine turar utan utsikt og :-)

I måro er det helg og Festidalen er i gang igjen i Uskedalen. Har ikkje engasjert med så mykje i det då musikken ikkje er heilt min smak i år. Men kven veit - kanskje det blir nokon sprell uansett? :-)

Synes eg har brukt mykje tid i sofaen...

2015-07-25T19:13:00.004+02:00

...den fyrste ferieveka mi, men eg har no fått trimma meg litt og.

I mitt forrige innlegg var eg ein liten tur på Storhaug - det var på onsdag. Dagane før hadde eg slått i hel litt tid med å gå/jogga til Kalkstasjonen, ein gåtur opp Pålavegen og ein gåtur rundt dalen. Så kroppen var kanskje ikkje heilt klar for langtur allereie på torsdagen... Men ut på tur skulle eg igjen - denne gangen i fylgje med Magnhild og kusine Lene :-) Eg har fått litt føringar på kva eg får lov til å skriva om målet for den turen, men det var i allefall ikkje Geitedalstind ;-)

Vi starta turen ved Kalkstasjonen i lett duskregn, men vi var ikkje komen langt før vi måtte stoppa og hiva av oss regnkleda. Eg blei jammen meg både varm og svett lenge før vi nådde Låganåso, sjølv om det ikkje var det eg vil kalla skikkeleg sommarver den dagen heller. Ein liten pust i bakken der - og lange blikk mot Geitedalstind. (som ikkje var målet, altså). Men vi kunne jo ikkje gje oss heilt på Låganåso heller, så vi la i veg oppover igjen. Det var ein anna fart på Magnhild og kusine Lene enn meg, men eg subba no etter så godt eg kunne. Kusine Lene var usikker på kor langt ho turde gå, var litt redd for at høgdeskrekken skulle setja inn. Sjølv om det var forholdsvis fint ver, låg det ein tåkedott og surra rundt toppen på Geitedalstind - noko som sjølvsagt ikkje gjorde noko så lenge det ikkje var målet vårt ;-) Eit godt stykke opp i fjellet, men likevel eit stykke under ura opp til Geitedalstind sat vi oss ned og pausa litt. Skulle vi gå lenger måtte dei andre brukt mykje tid på å venta på meg, kusine Lene var framleis usikker på kor lenge ho turde vera med, medan Magnhild sendte lange blikk mot toppen. Etter litt om og men bestemte vi oss for å gje oss på tap (tap?? Eg har jo ikkje nemnt kva målet for turen var...) denne dagen og vandra ned igjen. Det var litt kaldt, vi synes ikkje veret såg så lovande ut på toppen og av ein eller anna grunn byrja vi snakka mykje meir om basar og strikketøy enn fjelltur. Eg tok ikkje så mange bileter på den turen, men....

...eit utsikt bilete tok eg no.

Vel heima rakk eg akkurat å eta nista mi og visa fram...

...dei bleike leggene mine på trappa før regnet hølja ned igjen...

I går tok eg ei pause og haldt meg i ro, men i dag var det ut på tur igjen! Må igjen referera til mitt forrige innlegg der eg lurte på om nokon ville vera med meg til Borgundøy og opp på Borgundnuten? Det var det jo, men kven skulle tru at vi skulle ta ut på den turen allereie i dag???

Men det skulle vi altså. Kl. 09.10 blei eg henta av Jorunn og Marianne, og avgårde for vi for å rekkja ferja frå Sydnes kl. 10.10. Ingen av oss hadde vore på Borgundøy før, så dette var nye trakter for oss alle tre.

Dar kjem dampen, dar kjem dampen - damene klar for ferjetur :-)

Ferjeturen, minutt for minutt. Her står eg nede i restauranten og kan sjå at damene betalar for seg (og meg). Vi prøvde å få kvarande vinkande med på fjernsynet, men kvar gong vi byrja vinka gjekk fjernsynet over til å visa reklame...

Her nærmar vi oss det eg trudde var Fjelberg - for i fylgje mi ruta var det enda 10 minuttar til vi skulle vera på Borgundøy. Men så feil kunne eg ta - jammen var det rett øy. Vi fann vel ut at ferjemannskapet sikkert syntes det var så mykje spetakkel med oss at dei valgte å gå til Borgundøy før Fjelberg i dag...

Her er provet - vi kom oss av på rett øy :-)

Jorunn var litt skuffa over at dei ikkje var noko velkomstsermoni for oss som gjekk i land på øya for fyrste gang, men det kom seg når ho fekk utlevert den nye capsen sin :-) (Synd Godte Gutta ikkje var open :-) )

Vi måtte kvila oss litt her før vi la i veg mot Borgundnuten.

Marianne prøvde å juksa med å skaffa seg hest...

Vi gjorde eit lite sjakktrekk (he-he, tog dåge han) då vi valgte å ta bilen med oss over på øya. Det var nemleg eit stykke å køyra før vi kom til skogsvegen som var byrjinga på Borgundnuten. Iom at det gjekk oppover, så hadde det nok tatt oss ei lita stund å gå det stykket til fots. Og når ein har terrengbil, slik som Jorunn, så kunne vi faktisk køyra eit stykke på skogsvegen og. Dette er absolutt til å anbefala om det er andre som har tenkt å ta turen. Sparar ein del tid + ein går ikkje glipp av noko av turen sjølv om ein køyrer dette stykket.

Så, når vi hadde fått parkert og kome oss ut av bilen, fell Jorunn nesten momentant til bakken. Ka' i hulaste?? "Åååååå, markjordbær - sjå alle markjordbæra! Ta eit strå og træ di på!" Dama var komen til himmelen...

....tok ikkje lang tid før det strået var tomt igjen :-) (Vi fekk av ho den capse etterkvart, altså)

Mmmmmmm....markjordbær.

Bokstavleg tala.

Ja, for her gjekk det oppover, gitt. Fyrst eit lite stykke på skogsveg og så vidare på sti. Oppover og oppover - vi lurte litt på kva vi hadde begjeve oss ut på. Men det var fin sti og greit å gå. Vi vi likevel anbefala at ein tar turen i tørt ver, slik som i dag, då vi antar at her er det både sleipt og glatt når det regnar.

Det var mykje skog rundt oss, men innimellom kom det nokre lysningar, og få fekk vi strålande utsikt både her og der...

Denne kvisa er Sydnessåto :-)

Ein liten kuriositet inni skogen.

Så bratt som det var her, samla vi jo raskt høgdemeter. Vi tok oss ei drikkepause på vegen opp, og då hadde vi allereie kava oss 340 meter over havet. Berre litt over 100 meter igjen :-) Jada, jada, det var ikkje noko kjempelang tur vi hadde begjeve oss utpå, men som sagt - det gjekk stort sett rett oppover, så vi fekk køyrt oss litt.

På veg over Nutaskaret og nøgd med turen så langt :-)

Og då vi hadde passert Nutaskaret, kom vi inn i ein liten "dal". No var det slutt på den verste klatringa - berre litt bortover, nedover og oppover igjen. Og brått...

....fekk vi målet i sikte :-)

Yohoo - målet er nådd :-)Vi brukte litt over ein time på turen, i bedageleg tempo.

Og FOR ei utsikt - uansett kor vi snudde oss...

Mot Halsnøy og Husnes.

Mot Stord.

To veldig nøgde turkusiner på toppen av Borgundøy :-)

På toppen tok vi oss sjølvsagt tid til å eta nista vår, og Jorunn las eit vardedikt til oss, som ho fann i boksen med boka som vi sjølvsagt signerte inn namna våre i.

Eg prøvde meg på nokre panoramabileter og, men dåke må nesten ta turen opp sjølve for å verkeleg sjå kor flott det er:

Etter å kosa oss med utsikt og niste måtta vi byrja på returen. Og at vi ikkje har dei fyrste metrane på film er verkeleg synd, for dette var eit Youtube øyeblikk:

Det var nemleg eit lite stykke berg her som var litt bratt....

....så bratt at ein ~~måtte~~ kunne benytta seg av tau...

....sjå kor flink - langt utfor berget og greier...

Men det var og så langt dama kom. Ikkje søren om ho klarte å finna ut korleis ho skulle koma seg lenger ned! No blei det mykje lått og løye og forsøk på å få Jorunn på trygg grunn. Eg såg mitt snitt til å vandra ned på sida av ho - utan problem og utan tau, men dama stod like forbanna fast i tauet og påstod at ho ikkje kom seg verken hit eller dit. Og sama kva vi sa og gjorde så stod ho på sitt - dette var ei umogleg oppgåva! Det verste var jo at det kom eit par som skulle opp medan ho framleis kava på. Tilslutt måtte ho gje seg, krypa litt opp igjen og gå ned same veg som meg.....

Også eg som har bestilt meg rapelleringskurs av Jorunn - eg blei veldig betenkt etter denne seansen ;-) Men, Jorunn meinte DET var noko HEILT anna - for då skal vi ikkje bruka tau med knutar på....

"Blir ikkje fjellgeit i sitt neste liv, den der", slo mannen som stod i kø fast. Ha-ha, han skulle berre visst kor mykje tid Jorunn faktisk brukar til fjells allereie i dette livet.

Men, det er jo sjølvsagt klokt å vera forsiktig. Om det var bratt oppover, så var det jo ikkje mindre bratt nedover, så vi måtte trø forsiktig og halda fokus. Litt skynda vi oss på slutten då vi innsåg at vi kunne rekkja ferja kl. 13.45 tilbake til Sydnes istadenfor å måtte venta på siste ferje som går 15.55 på ein laurdag.

Og det rakk vi! I det vi svinga ned på ferjekaien byrja ferja leggja inntil. Dette klaffa jo fint :-)

Så då var vi jo forholdsvis tidleg heima igjen, sjølv om vi syntes vi hadde vore på ein heila tur :-)

Alle tre var strålande nøgde med å ha bestege Borgundnuten i dag og vil anbefala alle om å ta den turen. Men ta turen i tørt ver og ta med bil :-)

Tja, kva skal ein seia...

2015-07-22T21:12:00.000+02:00

....dette var vel kanskje ikkje rette sommaren å bestemma seg for ta til takke med heimeferie.

Sommaren ser ut til å ha hoppa over Vestlandet i år - solstolen samlar støv og det fyrste eg gjorde i sommarferien min var å kjøpa ny regnbukse....Hittil har eg brukt ferien min på å baka litt, lesa litt, sjå på Tour de France (heile etappane!) og tenka på om eg skal byrja på julepresangane - vanlege høst-/vinter syssler med andre ord.

Men, det er jo greie temperaturar til å gå tur i, då. Regnbuksa har allereie vore testa ut på div. småturar, og held tett så langt :-)

I dag var ho med i sekken til Storhaug, men det regna ikkje NOK til at eg tok ho i bruk. Og eg må nok innsjå at eg har meir bruk for å gå turar enn å sitja i ein solstol - det vart mykje pusting og pesing for å koma opp..

Fint og grønt er det no i dalen om dagen.

Denne karen brydde seg ikkje noko om at det kom ein turgåar vandrande.

Revebjellehage.

Og provet på at eg ikkje har gått denne vegen altfor ofte i det siste - det var satt opp div. opplysningsskilt oppetter vegen som eg ikkje hadde sett før. Dei var nok satt opp i samband med Solfjelløpet tidlegare i år. Så då kan eg jo driva litt folkeopplysning:

Ja, det var no og ei lita trøyst. Men eg hadde trudd Skorpefjellet var litt høgare, så der lærte eg noko i dag :-)

Kunne kanskje stått flatare og ;-)

Og så lærte eg navnet på toppen av Snilstveitøy, ikkje verst det heller.

Her har eg ikkje vore enda - nokon som vil vera med på tur til Borgundnuten ein dag??

Og så var det brått slutt på skilta og eg nådde omsider Storhaug.

Utsyn over "vidda" mot Mannsvatn.

Storhaug.

Måtte sjølvsagt signera navnet mitt i boka.

Eg tima ankomsten min til Storhaug veldig bra, for i det eg kom opp skein faktisk sola igjennom skyene. Så då kunne eg sitja nokre minuttar på benkene og nyta nokre vel fortente solstråler. Men det vart ikkje så veldig lenge då....

Eg vurderte om eg skulle gå over vidda og ned Hauglandsfjellet, men sidan eg visstnok skal ut på ein ganske så mykje hardare tur i måro, valgte eg...

....same veg ned igjen.

Det manglar forresten eit opplysningsskilt i dette innlegget som eg ikkje tok bilete av iom at eg var opptatt i mobilen (eg sysselsatte meg sjølv med å lesa e-postar og snakka i mobilen på veg opp), då eg passerte det.

Men det unngjekk sjølvagt ikkje mitt årvåkne blikk, så eg veit kor høg Kaldestadåsen på Husnes er - veit dåke?

Ref. mitt forrige innlegg....

2015-07-16T16:58:00.001+02:00

.....så var det kanskje like greit planen min ikkje gjekk som eg hadde tenkt.

Då eg låste meg inn ytterdøra i går ettermiddag høyrte eg nemleg enda eit spetakkel i frå loftet. Faktisk tok eg runden og kikka om det var folk der oppe, men ingenting var å sjå.

Men då eg skulle i kjellaren med ein klesvask litt seinare skjøna eg jo kva rabalderet denne gongen hadde vore, for utanfor kjellardøra fann eg dette....

...eit par lysestakar i tusen knas!

Ja, for når eg fyrst har opna....

...soveromsvindauga, så forblir det opna. At eg hadde lysestakar ståande utsatt til tenkte eg ikkje på i det heile.

Men, kan dåke tenka dåke til korleis det kunne ha gått hvis det faktisk hadde vore nokon på veg opp veggen? Det kunne jo ha enda med forferdelse, kan dåke vita. Tenkja seg til at når ein friar endeleg tok seg bryet med å dukka opp så slo eg han i hel med dei mest gyselege lysestakane ein kan tenkja seg.....Ja, det skulle jammen tatt seg ut.

Hmmmm......

....når eg tenkjer etter så har eg viss både den eine og andre pyntesaken som kanskje burde gå same vegen.....

Det har skapt mykje styr dette opna vindauga mitt - og enda har eg ikkje lukka det igjen, så det kjem kanskje fleire episodar...

Ja, ja, ein dag igjen til eg startar sommarferien min, så no MÅ sommaren koma :-)

Enkelte ting trur eg berre det er…..

2015-07-14T17:23:00.001+02:00

A.Enæs som får til.

Her på fredag, eller kanskje det var laurdag, kveld fekk eg ein telefon om at det var observert ein mystifistisk kassabil med utanlandske skilt i Eikevegen. No er det jo sumar og utanlandske turistar dukkar jo opp både her og der, så det trong jo ikkje ha vore noko mystifistisk i det heile tatt.

Men, aleine heima som eg var, tenkte eg at eg fekk vera litt føre var. Men korleis? Eg kunne jo ikkje nett setja meg klar med luftgeværet i trappeoppgangen og venta på at nokon skulle lirka seg inn inngangsdøra. Det hadde jo enda opp som ein Kristian Valen episode der eg hadde blitt så skremt at eg hadde skote meg sjølv i foten… Nei, det einaste eg kom på var at eg måtte opna soveromsvindauga slik at eg høyrte om dei kom attende…. Det gjorde dei sjølvsagt ikkje, eller det veit eg jo for så vidt ikkje iom at eg sov tungt gjennom heile natta….

Sida har eg ikkje tenkt meir på den saken. Eg har heller ikkje tenkt meir på det opne soveromsvindauga. No har eg vindauga av den gamle sorten som svingar utover og må hektast fast med ei stang. Så når det bles ute kan det blesa vel så mykje inne. Og når eg då stort sett aldri lukkar igjen soveromsdøra + har andre dørar opne, kan det jo bli eit skikkeleg rabalder. Og det blei det jo i går kveld. Dvs. eg registrerte eit brak, hipsa litt på skuldrene og tenkte «det var vel eit eller anna som blas igjen».

Det tenkte eg heller ikkje så mykje meir på – inntil eg skulle leggja meg. Eg registrerar at døra til soverommet er lukka – javel, då var det den som blas igjen tidlegare på dagen. Eg tar i dørhåndtaket for å opna, men døra rikkar seg ikkje. Eg prøver igjen – den rikkar seg ikkje ein millimenter. «Men ka’ i svarte dunderen??!!?» Eg tar i med all mi kraft, men ikkje søren om eg får opp døra. No byrjar eg både bli hissig og forundra – kva er dette for noko? Eg ristar, bannar, skubbar, sparkar – eg trur eg bles litt og – men døra står pinnefast. Eg innser at det må ha blåse noko overende som ligg rett framom døra på innsida slik at eg ikkje får opp døra. Så då står eg der, øverst i trappa, klar for skjønheitssøvnen, men kjem meg ikkje inn til senga….

«Hjelp, hjelp!» prøver eg meg på, men veit ikkje heilt kven som skulle høyra det. Eg måtte fint luska meg ned i stova og forklara guten at eg må ha hjelp til å koma meg inn på soverommet. Han ser på meg med sitt vanlege oppgitte fjes over denne håplause mor si - kva er det no ho har fått til??

Men han får jo heller ikkje opna døra ved fyrste forsøk. Tar i litt til, men døra rikkar seg ikkje. Men guten er jo sterk som ein okse og når han legg kreftene til kjem det eit brak og døra opnar seg 5cm. «Nei, nei,», ropar eg når han gjer seg klar til neste dytt « du skjønar vel at det ligg noko på innsida og sperrar!» Men guten hadde jo fått blod på tann, må vita, og tok i det han kunne og røska opp døra så vegg-til-vegg-teppet på innsida bokstaveleg krølla seg bortover golvet.

«Det er ingenting her», seier guten. «Hæ??» seier eg, «det må jo vera noko der?» «Nei, det er ingenting her» gjentar han, «bortsett ifrå denne» og så helda han fram halve dørstokken som er røska opp med spiker og alt….

Ja, sånn er det vel i gamle hus – det er ikkje alltid dørane passar heilt i dørkamrane lenger når dei ikkje har vore i bruk på ei stund. Her hadde det nok vore ein skikkeleg gjennomtrekkk som hadde fått døra til å smella igjen slik ho aldri har «smolle» igjen før. Resultatet var jo at ho sat pinne fast. Ja, ja, skal sjå eg må snikera litt i dag…

Dette er jo då sjølvsagt den offisiselle historia om kva som skjedde. Men eigentleg så var jo alt dette nøye i gjennomtenkt og planlagt. Og det eg hadde sett for meg, planlagt og håpa på at skulle skje, men som eg aldri kjem til å seia til ei levande sjel, var jo skjølvsagt dette:

(Bilete lånt frå internettet, ein eller anna plass)

Ja, nei, det er vel kanskje på tide å tenkja på å ta sommarferie...til helga kanskje.... :-)

Det blei ikkje noko St.Hans feiring...

2015-06-25T16:55:00.000+02:00

...på oss i år (heller). Istadenfor blei det ein fin ettermiddag/kveld på fototur i Baronihagen i Rosendal. Ann Irene hadde nemleg fått seg flettnytt speilrefleks kamera av sin mann til 45-årsdagen sin :-) Det måtte jo testast, og Baronihagen passar jo perfekt til det. Då kunne jo eg ta med mitt kamera og øva meg litt meir og :-)

Resultatet kjem her:

Mykje å setja seg inn når ein har nytt kamera :-)

Grønt og fint i Baronihagen no.

Paddedammen.

Liten kaffi- og vaffelpause her + presangoverreking :-)

Marit var....

...flott fotomodell :-)

Baroniet i Rosendal.

Her gjekk eg visst amok i Blåregnet:

Det er ikkje mange roser som blomstrar i hagen enda, men her, oppetter veggen...

...blomstra nokre få :-)

Så litt bileter av Baroniet:

Eg tok visst ikkje mange blomsterbileter, men her var no eit fargerikt eit :-)

Gjengrodd...

....men likevel fint :-)

Den nye fotografen i arbeid ;-)

Det blei fotografert både høgt og lågt :-)

Omsider var vi nøgde og tusla heimatt :-)

Vi hadde ei koseleg og fin vandring i Baronihagen og det var ikkje mange vinklar, trer eller blomar som ikkje blei fanga i kameralinsa. Eg trur Ann Irene er nøgd med det nye kamera sitt og :-)

Siste reis med Vi Venene...

2015-06-23T23:10:00.000+02:00

...gjekk av stabelen i Ænesdalen i helga. I nesten 2 år har Magnhild og eg administrert Vi Venene gruppa. Vi har vore på mange kjekke turar og blitt kjent med mange kjekke folk. Men no kom vi fram til at vi ikkje lenger har anledning og energi til å driva gruppa slik vi ynskjer, og då vel vi å leggja den ned.

5 damer var vi som pakka sekkene våres i strålande sommarver for ei natt-i-naturen opplevelse i telt laurdag ettermiddag. Så veldig organiserte i pakkinga kan vi vel ikkje påstå at vi er - 5 damer hadde med seg blandt anna ein timanns-lavvo, og to telt... Eigentleg skulle alle overnatta i lavvoen, men Judith ville øva seg på å liggja åleina i telt til ho skal på einmannsekspedisjonane sine, og då Magnhild og eg fekk nyss i at lavvoen ikkje var tett "nedentil" var det ikkje snakk om å liggja der - tenk på alt som kunne koma krypande inn... I tillegg hadde vi med 3 kokeapparat slik at alle kunne få koka seg vatn til kaffien sin. Eg tullar ikkje, det var KUN koking av vatn dei vart brukt til (ja, alle var i bruk) + Anne Grethe steikte seg 1 biff!

Klar for tur! Om nokre år kjem vi til å le av oss sjølve: "Huskar dåke korleis vi pakka sekkane våres før? Ka' tenkte vi på?" - " At ikkje vi kjøpte oss større sekker allereie då..."

Vi la i veg med godt mot.

Denne fine karen lurte på heile greia - fekk ikkje fram så mykje som eit lite vrinsk eingong.

Alle som har fylgt med på Bobla veit at Hølen er ein av mine favorittplassar...

...og her stoppa vi og hadde ei lita pause. Det var jo strålande ver og vi hadde ingenting vi skulle nå.

Nærmar oss Ænessetra.

Vi hadde på førehand sett for oss at vi skulle gå eit lite stykke forbi Setra for å campa på nokre flater der, og slik blei det. Det er i grunnen ikkje noko andre fine plassar å campa vidare innover i dalen. Den som fekk det mest travelt når vi skulle setja i stand campen, var Ann Kristin....

...for ho blei både sett til å gjeta sauer og...

...til å setja opp lavvo - eller Walk-in-closet, som vi og kallar det. Fint skal det vera og litt komfort må vi kunna unna oss på tur ;-)

Sjå kor idyllisk campen vår var!

Mektige fjell på eine sida og...

...naturleg champagnekjølar på andre sida :-)

Etter at vi hadde fått opp lavvo'en og andre diverse telt, var det godt å setja seg ned og få i seg litt god mat og drikke :-)

Som seg hør og bør på tur med Vi Venene så måtte vi pynta oss litt til kvelden ;-)

Nokon av oss har byrja dra på åra og etter å ha site i ro på trestubbar/benkar ei stund byrja vi bli litt stive i kroppen. Då var det ikkje anna å gjera enn å gå på ein liten oppdagelsestur i nærområdet til campen vårt.

Denne nye hengebrua dukka kjapt opp. Den har vi ikkje prøvd før, så då måtte vi det :-)

Ikkje alle prinsesser kjente seg lika trygg på denne brua. Magnhild meinte at brua kun var stripsa saman og umogleg kunne vera trygg. Eg trur framleis ho står på sitt når det gjeld den stripsinga..

Vakker utsikt innover Ænesdalen.

Det var framleis tidleg på kveld då vi kom attende frå utflukta vår. Fint og varmt var det framleis og, så det var ingen grunn til å trekkja inn i telta.

Vi er eigentleg opptatt av å halda bålforbudet og hadde ikkje med oss hverken grillmat eller ved på tur, men så låg no denne grua her og freistinga vart for stor - vi fyrte opp! Med det veret vi har hatt i det siste var det vel ikkje noko sjanse for at vi skulle greia å setja fyr Ænesdalen uansett ;-) Ikkje eingong veden som allereie låg i grua ville ta fyr, så det gjekk med eindel brake og kvist. Men vi fekk jo til eit bål, og varmte godt gjorde det og :-)

Koseleg med bål.

Jentene i røyken ;-) Blei litt huffing og puffing for å halda bålet i gang i løpet av kvelden :-)

Kosestund i Camp Vi Venene :-)

Vi hadde ei skikkeleg koseleg stund rundt bålet med god mat og drikke og mykje lått og løye. Men omsider byrja vi å geispa og det var på tide og innta telt og soveposar...

....Magnhild klar for ei natt i teltet.

Denne gangen hadde eg bestemt meg for at eg i allefall ikkje skulle frysa i løpet av natta, så eg tok på ullundertøy og lakenpose før eg kraup ned i den gode soveposen eg vann hos Friluftslivets år 2015 tidlegare i år. Magnhild himla med augo og lurte på om eg var heilt i lodd, og eg skal vel innrømma at planen min funka - eg fraus IKKJE denne natta. Tvert i mot måtte eg vel lufta litt etterkvart... Mest nøgd er eg derimot over at et eg, for eingongsskuld, klarte å sova i teltet - i allefall store deler av natta. Eg plar jo vanlegvis liggja våke meir eller mindre heile nettene anten vi er i telt eller hytte. Det går rette vegen, med andre ord :-)

Ann Kristin var fyrste dame opp og ut søndags morgon. Eg trur faktisk ho hadde kaffien klar tre kvarter før det blei liv i resten av gjengen. Men opp måtte vi jo - vi hadde jo planar for denne dagen og - vi skulle nemleg på utflukt heilt inn til Vatnastøl.

Så etter litt frukost var...

Judith klar...

...Anne Grethe klar...

...Ann Kristin klar og....

...Magnhild, ja, Magnhild var no Magnhild - ho hadde litt meir problem med myggen enn oss andre ;-)

Ingen av oss hadde vore til Vatnastøl tidlegare, men vi var forberedt på at det var eit godt stykke å gå.

Vi la i veg med godt mot denne dagen og.

Stien innover Ænesdalen er veldig dårleg merka. Enkelte plassar virra vi rundt som forvirra mus og leita etter noko som kunne likna ein sti. Så lenge vi gjekk rett fram traff vi som regel på den igjen om vi hadde mista den. Terrenget var lett og greit å gå i. Det er ikkje dei store oppoverbakkane, ei heller nedoverbakkane innover dalen.

Ei lita pause ei av steinurene vi måtte forbi.

Sola byrja så smått å titta fram etterkvart som det lei på dag.

Og vi gjekk og vi gjekk...

Eg vart litt skuffa over utsikten innover i dalen. Eg håpa for kvar "skrent" vi runda så skulle vi få utsyn over dalen, men det var stort sett berre meir skog.

Omsider såg vi teikn på ein ende på dalen.

Eg trur vi hadde forventa å sjå vatnet eit stykke på førehand, så vi var nok like overraska alle saman då vi brått, etter 2,5 timars gange, enda opp her...

....ved enden av Vatnastølsvatnet.

Eg synes ikkje det virka heilt naturleg å enda opp her. Det var liksom berre skog og stein og vatn. Rett ovanfor oss på andre sida var det eit litt høgt berg. Vi lurte litt på om vi kanskje skulle ha vore på den sida, gått over berget og kome ned på ei anna sida. Men Judith fann restar av eit grillbål bortanfor oss, så då tenkte vi at vi sikkert var på rett plass likevel. Hadde vi brukt litt meir tid på å spørja ut kjentfolk hadde vi visst at vi likevel skulle ha vore på andre sida. I ettertid har det blitt oss fortalt at vi skulle ha kryssa elva litt lenger nede. Eg kan ikkje husk å ha sett nokon plass det var logisk og/eller mogleg å kryssa elva, bortsett frå kanskje ved ein liten steinvoll. Det kan vel og henda at elva var for stor til at vi hadde kome oss over. Okkesom, det betyr vel at vi må inn att ved eit anna høve..

Men desse to tøttene var no uansett glad for å ha kome fram til målet :-)

Det var denne tøtta og :-)

Vi tok oss tid til å eta niste her inne, men ikkje til så mykje meir. Det var ein kald vind her inne, og vi ville heller tilbake til varmen.

Det var litt enklare å fylgja stien tilbake til campen, men vi brukte likevel berre eit kvarter mindre tid den vegen. Det betyr vel at vegen er mykje godt lik begge vegar - sjølv om vi lurte på alle nedoverbakkane på vegen tilbake - vi hadde jo ikkje gått så mange oppoverbakkar??

Vel tilbake i campen flata vi ut og tok oss ei god pause, laga oss litt mat og så var det på tide å pakka ned telta og pikkpakket våres og vandra tilbake til bilane som stod parkert ved kyrkja. Eg veit ikkje om eg såg så veldig sporty ut der eg stotra meg framover den siste biten - med skikkelege vannblemmer under føttene...Au-Au, men ein skal vel kjenna at ein har vore på tur ;-)

Det var ein sliten, men glad og nøgd gjeng som konkluderte med at dei hadde hatt ei fin natt-i-naturen oppleving desse dagane. Sjølv om det var siste turen med Vi Venene så var det nok ikkje siste turen desse tøttene har vore på i lag :-)

Endeleg eit snev av....

2015-06-05T20:36:00.000+02:00

...SOMMAR!!!

Sumare let verkeleg venta på seg i år, men i dag fekk vi i allefall litt sol og varme :-) Så då var det berre til å nyta sola litt på trappa etter jobb, for så å ta med kajakken til Holmen i Omvikdalen for sjøsetja fartyget der :-) Jorunn var med som anstand, og vi hadde ein strålande flott tur på sjøen.

Eg trur eg let bileta tala for seg:

Inspeksjon av Stian sin arbeidsplass for tida :-)

Padla med spruttrekket på i dag for aller fyrste gong. Såg for meg at eg kom til å bli nøyd til å læra meg eskimorulla prompte, men det gjekk heilt fint - vart ingen bading i dag :-)

Ååååååå, så eg gledar meg til mange fleire slike flotte turar i sommar! For sommaren MÅ jo koma før eller seinare, sjølv om eg i dag sjølvsagt ikkje var meir enn nett komen heim då det byrja regna att....

Aldri fred og få...

2015-05-16T18:26:00.001+02:00

...alltid er det nokon som vil ut å gå ;-)

I går kveld trudde eg det var trygt å lova Magnhild at eg skulle vera med ho på tur til Hjort i dag tidleg - rekna med at veret skulle redda meg frå den turen ;-) Og det trudde eg for så vidt framleis då eg ikkje så heilt tidleg i dag gav lyd i frå meg om at no hadde eg kome meg utav køyen - for utanfor mitt vindauga såg det ganske så surt ut.

Men, den gang ei - "berre litt yr - hentar deg om ein time!" - var trøysta eg fekk. Ja, Ja, kva gjere ein ikkje for å sleppa husvasken til 17.mai.... Eg var klar, eg, då Magnhild stod på trappa.

Litt "yr" på Fjellandsbø.

På veg opp skogsvegen.

Vi valgte, som vanleg, å fylgja skogsvegen meir eller mindre heilt til endes før vi peisa gjennom skogen på leit etter stien på andre sida. Innan vi kom dit var eg allereie våt som ei kråka. Det finnes ikke dårleg ver, berre dårlege kler. I dag var det dårleg ver, og eg har dårlege kler.

Dette såg ut som eit bur - eg vurderte å setja Magnhild igjen her...

Det er kanskje ikkje alle som veit at vi har foss i Uskedalen??

Rett skal vera rett, veret vart betre dess lenger opp mot Hjort vi kom - det slutta faktisk å regna og.

Jammen, låg det eindel snø her enda. Vi kunne ikkje fylgja stien bort, men måtte gå ovanom hytta.

Her skulle eg til å skriva at Hjort har sin sjarm om vintaren og, men det er jo faktisk 16.mai!!!

Medan vi var her byrja det faktisk å bli litt blå himmel og ei og anna solstråle fann vegen ned på fjellet. Men det var ein sur, kald vind her oppe, så vi måtte finna ein plass i le for å ha pause.

Magnhild har kroa seg ned bak ein stein :-)

Utsikt bort mot Ulvanåso.

Sjølv om sola kikka fram så hjalp jo ikkje det så mykje når ein allereie var kliss våt, så vi sat ikkje i ro så lenge før vi tok på heimatt.

På veg ned får ein flott utsikt over...

...Matrefjorden.

Og dett var i grunnen dett. Vi prøvde å fylgja stien gjennom skogen ned mot Fjellandsbø igjen, men tulla oss bort både her og der. Det er jo kustier overalt og ikkje så altfor mange raude malingsflekkar. Men vi har jo litt stedsans, så fram kom vi jo :-)

Det beste med ein slik litt våt, sur, men og litt fin tur? Ein laaaaaaaaang, varm dusj når ein er komen heim :-)

Hit og dit og....

2015-05-14T19:39:00.001+02:00

rundt omkring, har eg vore i dag.

Hadde i utganspunktet ikkje tenkt meg lenger enn på trappa i dag iom at eg har vore snylta forkjøla og utav form denne veka. Så medan dei andre turvenene mine tok ut på tur både her og der, pakka eg ut...

..kajakken for å sjå om den hadde overlevd alt regnet i det siste. Det hadde vel ikkje vore mykje til fartøy hvis ikkje, når eg tenkjer meg om....

No er det jo og den tida på året kor eg er litt usikker på om eg er bonde eller ikkje - i alle fall har eg til tider hagen full av både store og små sauer. Sauene på Eik er litt i slekt med musa - uansett størrelse på holet, så kjem dei seg i gjennom.... Så når eg såg at naboen var byrja å setja opp tettare gjerde borte hos seg i dag, var eg borte å sneik til meg litt eg og - så kan eg kanskje planta litt blomar i urnene mine eg og no :-) Fysisk arbeid er jo ikkje det er driv med for ofta, så sjølv om eg berre skulle bera dette gjerdet opp til det som allereie står der og setja det ned på plass, så klarte eg på eit eller anna vis å vri ryggen til så det smalt. "Søren og", tenkte eg, "no må eg luska meg ein tur til Flåtene så eg får vri på plass igjen dette før det set seg til". Måtte berre inn å eta litt og kikka innom Facebook fyrst - og trur dåke ikkje det låg ein liten turinvitasjon til Omvikdalen der? Kort, flatt og ikkje asfalt - passa både rygg og forkjølelsen i dag :-)

Så brått var eg på plass hos Jorunn i Omvikdalen. Ho imponerte stort med å koma syklande med nybakte pizzasnurrar frå det nyopna bakeriet Brødskreppa :-) Men ho hadde ikkje fått plass til så mange, så vi måtte oppom å kjøpa litt fleire ;-) Så no veit eg kor Brødskreppa held til og - det var det og mange andre som visste, for det var fullt i tunet der :-)

Åsen, var turmålet i dag. Der har eg ikkje vore før, så dette var nytt turmål for meg. Nesten det fyrste vi møtte på var denne fantastisk, flotte...

lavvoen!!

Sjå kor stilig inni :-)

Nesten som ei lita...

...stavkyrkje :-)

Det var som sagt ikkje så lang tur vi skulle på i dag, så det var ikkje så mykje lenger å gå før vi var framme ved stiens ende..

...og jammen har dei laga til bålplass der og :-) Ja, dei har det i Omvikdalen.

Flott utsikt og herifrå :-)

På veg tilbake fann vi ut av vi skulle ta ein køyretur opp i Fjellhaugen/Blådalen og for å sjå korleis det stod til med snøforholda der.

Og her er det jo rikeleg med snø enda. Meir enn ein ofte har dei fleste Påsker, faktisk. Slurverennsløypa for eksempel kan gåast i sin heilheit enda ;-)

Og sånn ca. under her ein plass ligg Herr og Fru Leikvoll sitt telt :-)

Det smeltar jammen fort unna no, men det det ser ut som om at dei som likar snø og ski (og truger, Lene) framleis kan få mange fine turar frametter.

På veg ned att mot Omvikdalen måtte vi ta ein stopp slik at Jorunn kunne visa meg kor ein går opp til Gråfjell i frå denne sida.

Det gjere ein her...

...rett opp..

....her, altså. Eg veit at når eg no viser dette sår rykkjer det til i fjellturfoten til Ann Irene :-) Men, du må nok venta ei stund - det ligg altfor mykje snø oppi her enda.

Det var ein fin både gå- og biltur vi hadde i dag. Eg har blitt vist enda fleire fine turmål som no vil stå på programmet frametter :-)

Ettermiddagen derimot har eg tilbrakt på trappa med å kosa meg med...

....kjempegod pizzasnurr i frå Brødskreppa...

...og kikka nøgd på at det spirer og gror...

...i Anitas hage :-)

Ja, det som såg ut til at skulle bli ein litt nysande og kjedeleg Skjærtorsdag blei ikkje så verst likevel :-)

Ooophs - I did it...

2015-05-02T23:12:00.001+02:00

...again...

I fjor visste eg ikkje betre, men i år gjorde eg jo det - likevel presterte eg å foreslå for Magnhild at det var på tide med ny tur til Ulvanåso i dag - frå Tveitedalen - på ski... Eg meiner, bør ein person som knapt tør stå på ski over ein fartsdump i det heile tatt vita om at det går an å gå på ski til Ulvansåso???

I tillegg prøvde eg å lokka med meg Ann Irene, men ho måtte melda fråfall i siste sekund. Ho fekk heller sjå om ho rakk ein tur opp Pålavegen. I mitt overmot påstod eg då at det var tøffare oppoverbakke enn til Ulvanåso på ski. Sånn er det berre - av og til har eg det i meg å lyga så det renn av meg...

Men Magnhild er jo med på stort sett alt eg foreslår, så kl. 0845 i dag tidleg stod ho på tunet for å henta meg for dagens utflukt :-) Ein liten stopp på Spar på Valen for å handla nista og så var det full rulle inn til Tveitedalen.

Dagens turmål :-)

Vi lurte litt på om dette var grunn god nok til å snu??

Vi var litt usikre på kor langt opp vi måtte bera skia i dag, med dei snømengdene vi har i fjellet i år var vi redd dei måtte på tidleg. Men der tok vi feil. Snøsmeltinga i Tveitedalen har kome langt og vi kunne bera skia opp heile skogsvegen og nesten heile stien. Før siste topp opp til Dyrrindo måtte dei på. Eg satsa på kortfellene i dag, men de funka ikkje heilt bra her i byrjinga av turen. Det var framleis litt hardt så tidleg på dagen og litt bratt opp til Dyrrindo,og eg måtte jobba bra på med armane.

På veg inn til Dyrrindo

Vi kunne ikkje fylgja denne pila i dag..

1 time og 13 minutt brukte vi opp til Dyrrindo i dag. Var nøgd med det - var enda langt igjen.

I fjor gjekk vi turen siste helga i mars. Då bar vi skia heilt opp bakken bak Dyrrindo før vi kunne ta dei på. Her var det for bratt å koma seg opp i år og løypa fortsatt difor forbi Dyrrindo og runda fjellsida der. Her var det hardt, dårleg spor og rett ned på eine sida. Eg var stiv av skrekk og tissa nesten ein skvett i buksa medan eg såg etter flukt moglegheiter. Dei fantes jo ikkje så eg måtte jo berre fortsetja. Medan Magnhild ikkje såg ut til å bry seg ein døyt, der ho labba avgårde på smørefrie ski med langfeller, lista eg meg etter balanserande på stålkantane mine medan eg prøde å rekna ut kor mykje eg hadde på sparekontoen min og kva det ville kosta å rekvirera helikopter ned att i frå fjellet...

Eg kom meg rundt og opp ein litt hard og skummel bakke til, men så var det ikkje så skummelt lenger. Det gjekk framleis på opp, men her hadde sola allereie gjort snøen mjukare. Då fungerte det litt lettare med kortfellenene og turen vart brått litt kjekkare :-)

Oppover og bortover bar det med oss. Vi var ikkje dei einaste på tur i dag og vi slapp både den eine og den andre forbi oss på veg oppover - vi hadde det jo ikkje travelt.

Oppover...

...oppover... Nåso i sikte :-)

...og oppover.

Endeleg nådde vi snøhola/mathola. Vi kvila og fekk i oss litt mat og drikke ved ein stor stein som stakk opp like før hola. Veldig nøgde med turen så langt - eg var ein smule bekymra for nedfarten.

Matpause :-)

Fantastisk utsikt...

....så langt auga rakk.

Kom stadig fleire skigåarar bak oss.

Men så skjedde det noko! Nedover fjellsida kom det ein kar i stort tempo. Svinga så flott frå sida til sida nedover - akkurat der kor eg sa til Magnhild at vi måtte køyra sikksakk nedover. Så gjekk det ei stund og der kom det enda ein kar sikksakk nedover - ein eldre herremann - i veeeeeldig saaaaaagte tempo. "Der," sa eg, "der har du meg!" "Akkurat slik og akkurat i hans løypa skal eg koma meg ned!" Eg hadde sett lyset - eg såg at eg kunne overleva turen. Lite ana eg då at nokre timar seinare ville denne karen fortona seg som ein heftig utforkøyrar i forhold til meg....

No var humøret på topp - og brått låg eg fyrst i løypa oppover. Magnhild hadde brått fått ein heilt ny turven og sjølv om eg prøvde å forklara at eg vanlegvis ikkje blei så begeistra for herremenn på 80+, så trudde ho ikkje heilt på meg. Eg glisa kvar gong eg gjekk forbi plogespora hans - vel vitande om at dei skulle eg fylgja ned og. Lite ana eg då at nokre timar seinare hadde eg gløymt både mannen og løypeplanane mine....

Så blid på tur :-)

No fekk vi Ulvanåso i sikte - flott syn. Vi var begge einige om at vi slett ikkje skulle over siste biten - der går vår grensa. Iom at vi allereie no visste det, fann vi ikkje noko grunn til å gå opp siste bakken. Vi valgte difor å stoppa i bakken før og slo leir i god avstand til snøskavlane vi hadde bak oss.

Ulvanåso :-)

Fasinerande snøskavlar.

Rett ovanfor leiren vår.

Meir utsikt mot Nåso.

Og enda meir snøskavlar.

Utsikt framfor oss.

Magnhild kosar seg i leiren vår.

Det gjorde eg og :-)

Og så delte vi ei slik - utan at det hjalp nemneverdig på mine skiferdigheiter..

Og enda meir utsikt.

Du og du kor flott - og du og du for ei utsikt! Sola steikte og vi var skjønt einige om at vi ikkje kunne få det betre. På sjølve toppen av Nåso kunne vi sjå at enkelte våga seg over siste biten medan andre gjorde som oss og stoppa før. Vi kosa oss med niste og drikke og Magnhild spela litt musikk til oss. Det var jo eg som hadde tenkt å imponera med det. Hadde tatt med meg den nye høgtalaren eg har kjøpt til kajakken min, men det hjelper jo ikkje med bluetooth høgtalar når mobilen går tom for straum. Det hjelper heller ikkje å dra med seg ekstra powerpack til mobilen når ein er så smart at ein legg ledningen som skal kobla dei saman igjen i bilen....

Brått drar eg kjensel på ein kar som kjem gåande på opp - det var min tidlegare kollega Widar som og var på tur til Nåso i dag. Eit slik treff måtte vi jo sjølvsagt dokumentera :-) Widar skulle litt lenger enn oss, men hadde tid til ein liten pausestopp på veg ned att.

To, tøffe (eller kanskje ein tøff og ein tøffel) gamle kollegaer som traff kvarandre på tur idag :-)

Så såg vi ein litt liten og litt større kar som kom oppover. Det var ein son og far i frå Uskedalen. Guten er ikkje meir enn 9 år, men labba i veg oppover som om han aldri hadde gjort noko anna. Vi fylgde med dei oppover og jammen så gjekk dei over siste biten og. Tøft gjort av guten og gode nerver på faren, spør du meg :-)

Etter å site og kost oss både vel og lenge i sola og sett at alle andre var forsvunnet nedover fjellet igjen, bortsett i frå far og son, fann vi ut at vi fekk pakka sakene våres vi og. Det såg jo så fint ut no, med slush snø, så eg valgte å ta fellene av skia.

A. Enæs på blankpolerte ski nedover fjellsida - sola måtte ha laga ei kortslutning i kroppen ein eller anna plass.... Frøken Plog fekk trøbbel frå fyrste sekund - no var det jo altfor mykje slushsnø - tungt som bly! Eg har jo ikkje EIN muskel i låret eg som klarer å skyva til sides slik snø. Så då blei det armane fram og planta skistavane godt foran meg, tsju-tsju-tsju, stiltra meg etter armane - og sånn fortsatte eg nedover... Magnhild, som er av eit heilt anna skikaliber enn meg, dansa seg nedover bakkane. Nokon plasser turde eg å sleppa meg litt laus - i sånn ca. 5 meter og så var det på an igjen med armane framfor meg.

Det gjekk seint - det gjekk skrekkeleg seint og eg var ikke komen langt før far og son og passerte meg. No gjekk eg der i vissheit om at eg var absolutt sistemann på veg ned i dag. Ikkje at det gjorde meg noko.

Omsider kom eg meg så langt ned at det blei litt anna føre og lettare å ploga. Men eg var jo og så sliten i beina at så mykje raskare gjekk det jo ikkje likevel. Og nedoverbakker er framleis skumle greier.

Då eg eingong klarte å renna litt framover/oppover - certainly not nedover, utan å bremsa eller laga fart med stavane, fann eg ut at det var på tide å spytta ut tyggisen. Den havna sjølvsagt i håret... Og sjølv om eg no var sikker på at eg ikkje skulle treffa på meir folk, så tenkte eg at eg såg tåpeleg nok ut der eg kava på om ikkje eg skulle ha tyggis klistra i håret og. Så då var det å vifta med armar og bein og prøva å finna bremsen slik at eg kunne stoppa og redda nokre tuster i får den sikre tyggisdøden. Fekk no tyggisen laus, men er litt usikker på om håret no er lika langt på begge sider...

Noko meir spanande skjedde faktisk ikkje på veg ned. Eg brukte alle måtar som går an på å koma meg ned - litt ski - litt gåing - litt forsøk på å aka på rumpa etc. etc. Ein augenblink funderte eg på om hvis eg tok eit foroverstup ned i snøen - ville eg då vera tung nok til å laga tunnel under snøen og koma fram att heilt nederst??? Eg valgte ikkje å prøva..

Vi bestemte oss for å droppa den skarpe svingen og peisa rett over toppen slik at vi kunne gå rett ned til Dyrrindo - der kor stimerkinga eigentleg er. Bratt, men vi kom oss ned og var ikkje dei einaste som hadde valgt den løysinga.

Her hadde noko sola stått på i heile dag, så her var det i allefall djup, pillroten snø! Den siste bakken ned måtte vi gå sidelengs. Halvvegs ned gjekk eg på rygg, reiv av meg skia og sat meg på rumpa utfor. I motsetnad til lenger oppe gjekk det her så det suste. Litt fortumla nederst i bakken lurte eg på kvifor eg ikkje hadde kome på dette allereie øverst i bakken?

Litt banning - mykje banning faktisk, og syting og eg rakk endeleg igjen Magnhild der kor vi kunne ta av oss skia igjen. Det var eit gledens augneblink - no var eg ikkje så begeistra for verken snø eller ski lenger...

Definisjonen på LYKKE ;-)

Åååå, så godt der var å ha fast grunn under beina att! No var det berre siste biten ned på sti og skogsveg att før vi var ferdige med turen.

Vel nede var vi einige om att vi hadde hatt ein superduper tur, om enn litt strevsom, og at sjølvsagt skal vi ta turen igjen til neste år :-)

Ja, ja, Skjætorsdag i dag...

2015-04-02T17:52:00.001+02:00

...og sola skein jo ute då eg stod opp :-)

Her var det berre til å gjera seg klar til å gå ut å nyta dagen. Trudde nesten eg måtte gå aleina i dag inntil eg oppdaga at mobilen min hadde fått det for seg at han skulle ta Påskeferie i flymodus. Retta opp i det og brått fekk eg svar på både den eine og andre meldinga mi. Då ordna det seg med turselskap og, og Marit og eg var plutseleg på veg opp Pålavegen.

Trugene hadde vi på ryggen, og vi trudde kanskje vi ikkje måtte så langt før vi kunne ta dei på. Men til tross for at det var rikelege med snø då vi passerte tredeje sving, gjekk det heilt greit å gå på beina oppover. Vi gjekk faktisk på beina heilt til endes av vegen kor vi såg denne karen:

Litt molefonken - han må nok venta ei stund før snøen forsvinn rundt han i år :-)

Her festa vi trugene og gjekk siste biten opp på fjellet på desse.

Vi gjekk i fin sol oppetter skogsvegen, men no skya det litt over og det var litt kaldt vind difor gjekk vi berre nett opp på vidda.

Har vore folk før oss her :-)

Labbe, labbe....

...ta bilete då, ta bilete då!

Vi bestemte oss for å gå litt nedover vegen igjen og setja oss i skråningen med litt kaffi og solbærtoddy. "Her er det fint!", sa eg, og fann ein stein i ei skråning kor vi kunne sitja. Marit hadde tatt av seg trugene og strevde litt med at ho gjekk igjennom snøen då ho prøvde å koma opp til meg. I neste sekund høyrer eg eit vræl og ser Marit fly to meter bakover ned på vegen igjen. Kvar er oddsen for at dette skal skje - trur dåke ikkje det låg ein orm akkurat der Marit trakka igjennom snøen???!!! Skal seia A.Enæs pitla seg rimeleg rask ned på vegen igjen og - her skulle vi i allefall ikkje sitja!!

Vi tusla litt lenger nedover. "Kor skal vi ta pause?", seier Marit. "Eg har ikkje lyst å sitja på stein og nærme lyngen", svara eg. "Eg trur vi sit oss på snøen midt i vegen", sa eg.

Som sagt så gjort, rett etter ein sving pakka eg ut sitjeunderlag og termos medan eg mumla "skulle ikkje forundra meg om det kom ein snøscooter ned lia no".

Eg hadde slått solbærtoddy opp i koppen min og nett tatt to slurkar då eg syntes eg høyrte noko. "Eg synes eg høyrer ein snøscooter", seier eg. "Nei, eg høyrer ingenting - kor skulle den koma i frå?", svara Marit. "Ovante", svara eg. "Eg er sikker på at eg høyrte ein snøscooter!". Så snur eg meg og ser oppover - der kjem fyrst ein hund springande - og etter den ein snøscooter! Kva er oddsen for at det skal skje?? Det var berre til å hiva seg rundt, få sekk, stavar, sitjeunderlag, termos og seg sjølv utav vegen så ikkje ein skulle bli nedkøyrt.

No fann vi vel ut at det var like greit vi berre pakka saman og kom oss ned skogsvegen til bilane igjen før det skjedde enda meir saker som ikkje hadde så høg odds for at skulle skje på ein liten tur i Pålavegen :-)

Så då gjorde vi det - pakka sakene og gjekk ned att. Sola kom fram igjen på veg ned, og vi møtte litt folk på veg opp.

Fin, men litt rar, Påsketur dette :-)

Aij, aij, aij...

2015-03-23T21:17:00.001+01:00

...for ei strålande helg!!

I fjor gjekk nokre damer i frå Vi Venene Haukelirennet. Vi hadde ei artig helg, men let's face it - sjølve rennet var ikkje noko særleg kjekt for nokon av oss. Dårleg sikt og ver øydela nok litt av opplevinga. Men trur du det stoppa oss?? Nei, verken då eller no. I helga skulle vi nemleg ut på skieventyr igjen! Denne gangen var vi 7 damer som skulle gå Slarverennet - 27,3km damerenn frå Hemsedal til Gol! Det var faktisk far som tipsa oss om dette rennet - han hadde sett ein reportasje om galskapen på TV samtidig som vi gjekk Haukelirennet i fjor og meinte på at det var jo på Slarverennet vi hadde passa best inn.... Dette måtte vi jo sjekka ut - og vi fann oss heilt einig med far :-)

Så no hadde vi venta på denne helga heilt sidan i høst! Vi byrja faktisk å forbereda oss med litt trening allereie i november og tenkte vi skulle vera i superform til rennet. Men så kom det litt sjukdom inn i biletet, så kom jul, og så kom eigentleg berre den eine unnskyldninga etter den andre og vi enda opp med å gjera som alle andre toppidrettsutøvarar - vi kvila oss i form ;-)

To bilar tok ut tidleg på fredag slik at vi skulle koma oss nokonlunde tidleg opp til Gol, finna hytta vår, henta startnummer etc. Vi hadde ein liten stopp i Odda før vi tok peiling på neste stopp i Eidfjord. Bil nr. 2 tok ein kjapp tur over Hardangerbrua på vegen, og sidan Magnhild var den einaste av oss som ikkje hadde vore over tidlegare, skuldar vi den turen på ho ;-) Ein kjapp stopp i Eidfjord før vi suste over Hardangervidda.

Omsider kom vi fram til Gol. Medan bil nr. 1 køyrte rett opp i sentrum, henta startnr. etc. og leverte ski inn til smøring, køyrte bil nr. 2 rett til Gol Campingsenter for å sjekka inn på hytta. Fann ut vi var nøgd med den, lempa inn bagasje og valgt oss soveplass. Deretter køyrte vi inn i Gol sentrum, vi og.

Rett ved sida av Per's hotel hadde dei satt opp eit stort telt kor eindel butikkar hadde tilbod til Slarverennsdamene. Vi fekk ikkje heilt til å handla - før Jorunn og eg snubla over ein kasse med huer på veg ut. Desse kunne vi ikkje gå forbi, og således enda eg opp med afterski hua med teksten "fest hele uka", Jorunn med teksten "Tørst" og Magnhild fekk teksten "happy hour". At vi aldri havna på afterski er ein anna sak...

Før vi reiste tilbake til hytta tok vi oss ein matbit på Stugu og handla med oss litt mat på den lokale Kiwibutikken.

Tilbake på hytta dukka etterkvart bil nr. 3 som hadde køyrt om Voss opp. Vi fekk aldri utav dei om dei hadde måtta blåsa i promillekontroll før eller etter at dei hadde forvilla seg høgt opp på ein fjellgård på leit etter oss... Akkurat i det dei steig inn døra slo det og at vi hadde plassert ho med verst høgdeskrekk på hemsen...Det blei to netter på sofaen i stadenfor ;-)

Vi hadde ein hyggeleg kveld, og det var spente damer som gjekk til køys den kvelden. Det var ikkje mindre spente damer som stod opp neste dag. Grytidleg måtte vi vera oppe - vi skulle med fyrste buss kl. 0700 frå Gol sentrum til starten på rennet ved Holdeskar i Hemsedal.

Alle kom seg med, og vips....

....så var jammen meg damene klar for Slarverennet!!

Vi hadde høyrt at dei fyrste 5km kom til å gå oppover og høgdeprofilen til rennet kunne jo skrema livet av kven som helst - i alle fall meg. Men då gløymte eg ei lita stund at eg er vestlending - dette var kun ein slak oppoverbakke. Ca. 50m litt bratt litt før toppen, men ellers ingenting å snakka om. Eg og ei av Jorunn'ane valgte å gå desse fyrste kilometrane på feller - sjølv om den andre Jorunn'en febrilsk prøver å få meg til å slutta med slikt tull. Eg var likevel glad for å ha dei på - når andre var ut i fiskebein og snubla sneik eg meg forbi utan å bruka ein kalori...

Slak oppover i byrjinga.

Litt kaldt var det tidleg på morgonen, men veret var jo STRÅLANDE!! Vi kunne rett og slett ikkje ha vore heldigare, berre sjå her...

Nydelig!

Sjølv om ingen var spesielt slitne etter desse fyrste kilometrane, tok vi oss ein god pause på toppen. Fekk av fellene og fekk i oss litt mat og drikke. Anne-Grethe følte seg i storslag denne dagen og var litt utolmodig med å koma seg vidare - ho ville prøva å få litt fart på skia :-) Det fekk ho sølvsagt lov til og det siste eg såg av ho i løypa var når ho suste forbi meg ned i frå Systerskaret. Når det er sagt så suste alle forbi meg ned Systerskaret - og alle andre skar og nedoverbakkar for den del...

Liten pust i bakken :-)

Her skulle vi ned att i frå Systerskaret. Det gjekk ikkje fort, men Pyseguri klarte å ploga seg ned heile vegen utan å vera nedi med stumpen :-)

Vel nede gjekk løypa meir eller mindre rett fram til fyrste drikkestasjon..

...her blei det servert saft til damene.

Etter denne drikkestasjonen skulle vi vidare nokre kilometer nesten rett fram. Her byrja Terese diverre å få litt problem med foten. Etter å ha brekt ei tå for ikkje så altfor lenge sidan, hadde ho friskmeldt seg sjølv i siste liten, men no byrja foten å stritta skikkeleg imot. For å ikkje gjera skaden verre, valgte ho til slutt å seia stopp her, og ferden gjekk vidare på snøscooter. Litt misunneleg på ho...nei... dette gjekk jo så fint :-)

Langt gå stykke her. Men i nydeleg sol gjekk det heilt greit. Ein lei vind eit lite stykke, men den forsvann etter kvart.

På veg mot drikkestasjon nr 2. Eg ser på alle bileta av meg i løypa at enten så må eg jobba hardt med skistilen til neste år - ellers så må eg rett og slett bli påmontert støttehjul...

Ein liten bratt bakke ned til drikkestasjon nr.2. Her kunne eg saktens ha ploga meg ned, men eg fann ut det gjekk langt raskare å ta av seg skia og gå ned..

Vi tok ein liten mat- og drikkepause her og. Ann Kristin og eg fekk og litt hjelp til få smurt skia på nytt.

No fortsatte vi ferden mot Tjukkekjørr kor det var laga til fellestopp for damene. Her var det og moglegheit til å kjøpa seg mat, tissa litt og ikkje minst var det musikk og god stemning. Dette var og plassen kor det skulle takast felles bilete av damene kl. 13.00. Det rakk vi med god margin i og med at vi suste inn på standplass kl. 12.30 :-)

Ahhhh..vi hadde det flott i løypa og på Tjukkekjørr :-) Eg gjekk ikkje bak snøhaugen for å tissa, men dei som gjorde det beskreiv det som ei merkeleg oppleving...

Her fann vi og igjen Terese, så då var vi 6 damer som stilte opp på fellesbiletet til Slarverennet :-)

Men etter ein lang og god kvil i sola her, var det på tide å koma seg vidare. Det var ikkje så altfor langt til mål no..

Terese tok atter eingong snarvegen, og no såg vi ikkje meir til ho før dette biletet dukka opp på ein mobil...

...ho hadde funnet igjen Anne-Grethe i målområdet :-)

Vi andre la Tjukkekjørr bak oss og tok fatt på ferden mot mål.

No var det faktisk blitt så varmt at vi måtte byrja kle av oss på vegen. Fram mot siste drikkestasjon før mål byrja vi å merka at vi hadde gått nokre kilometer på ski. Det gjekk litt tråare og vi måtte bruka armane litt meir. Men det gjekk framleis fint med alle saman. Ei liten pust i bakken på den aller siste drikkestasjonen og, men så var det berre til å pitla seg til mål. Eg må innrømma at det var deilig å få auga på dei grøne bussane framme i horisonten som stod og venta på oss...

Endeleg - Jorunn og Ann Kristin kryssar mållinja!!!!

Dette biletet burde jo aldri offentlegjerast - men skjønar dåke kva eg meinar med støttehjul??? Her ser det jo ut som om eg tar ein Aylar målpassering, men det er ikkje tilfelle, altså - eg var fullt oppegåande og kom meg til mål utan hjelp av andre...

....sånn ja - det var dette vi prøvde på :-) Jorunn, Anita og Magnhild passerar mållinja i lag :-)

Det var ikkje noko opplegg ved mål, så då var det berre til å finna seg plass på bussen for turen ned til Gol sentrum. Det var nokre særdeles nøgde damer som seig ned i busseta :-) Dette hadde jo gått så bra!! Eg var ikkje halvparten så sleten som på Haukelirennet og eg rakk ikkje å gå lei løypa eingang! Så nøgd var vi at allereie på bussen blei det slått fast at vi stiller på nytt renn 2.april til neste år :-)

Happy, happy :-) Tre av oss hadde fått på dei nye huene våres - dei andre sverga til dei flotte huene vi hadde hekla oss til sjølve Slarverennet. Vi fekk litt oppmerksomheit for desse :-)

Det var stort sett fullt alle plasser ein kunne sitja ute då vi ankom sentrum, men inne var det framleis god plass...

...men det var godt å å sitja ned og få i seg litt mat og drikke no :-)

Vi var nok litt for tidleg nede i sentrum igjen. Vi som budde litt utanfor sentrum måtte ha venta i nokre timar før det blei skikkeleg stemning, og det enda vi til slutt opp med at vi ikkje orka. Vi var litt slitne og valgte etterkvart å handla med oss mat og ta ein taxi tilbake til hytta. No har vi notert at til neste år skal vi bu i sentrum (leiligheit er allereie booka) og vi kan bruka lengre tid på stoppa i løypa - det er ikkje naudsynt å ta ein av dei fyrste bussane ned att til sentrum.

Men vi hygga oss jo på hytta og :-) Litt "premie" utdeling vart det...

...alle fekk prinsessekruner :-) Anne-Grethe fekk litt større enn oss andre + prinsessestav sidan ho var fyrstemann av oss i mål på rennet. Faktisk var ho 10.dame i mål av alle som gjekk Slarverennet!!

Eg trur vi er samstemde einige i om at vi aldri skal nemna til nokon at vi faktisk gjekk og la oss kl. 21.30 denne kvelden. Det forblir ein hemmelegheit oss damene i mellom ;-)

Tidleg i seng betyr tidleg opp. Vi stod opp, pakka og rydda etter oss og var pinleg tidleg klar for å ta på veg heim...Akkurat det skulle no ordna seg av seg sjølv etterkvart...

Jorunn og Terese tok ut fyrst, så køyrte Anne-Grethe og Ann Kristin, medan Jorunn, Magnhild og eg var dei siste som køyrte - vi skulle og levera nøkkel.

Vi visste at det skulle vera kolonnekøyring over Hardangervidda, så vi bestemte oss for å stoppa på Geilo for å fylla bilen med godis. Anne-Grethe og Ann Kristin hadde nok tenkt det same for idet vi køyrer inn på stasjonen, kjem dei ut med favnen full...

Best å vera forberedt på kolonnekøyring...

Vi var ikkje komen så langt utanfor Geilo før vi fekk melding i frå Jorunn og Terese om at no var vidda stengt, så det var berre til å snu og finna ein anna veg heim. Dei siste skal bli det fyrste, heiter det - så då låg vi brått fyrst i løypa...

Omtrent i alle kryss vi har vore igjennom på denne turen har eg lett panisk spurt Jorunn og Magnhild "kor skal vi, kor skal vi?", men då vi omsider var tilbake på Gol følte eg meg jo lommekjent. "Veit du kor du skal no?" "Sjølvagt - her er eg jo kjent!" svara eg og suste gjennom rundkøyringa utan å ta av til Hemsedal... Så då blei det ein ekstra runde i Gol sentrum igjen...Ein stopp på nok ein bensinstasjon, og så var vi på veg igjen.

Neste stopp blei Hemsedal. Vi hadde nemleg alle oppdaga at vår nye favoritt butikk House of Hygge haldt til midt i Hemsedal sentrum :-) Og, O' store lykke - dei hadde søndagsope. Så tre damer i litt øvre alder toga inn og hadde sitt eige lille show i butikken. Vi lo og syntes vi var veldig løgne sjølve, litt usikker på om ho bak disken syntes det same... Vi enda sjølvsagt med enda tre nye huer..

Veldig nøgd med huene våres - no skal vi henga turdusk i dei og laga knutereglar ;-)

Avgårde Kåre igjen - no måtte vi koma oss over Hemsedalfjellet. Det gjekk heilt fint. Eit par vindråser, men ingenting å snakka om - og brått var vi i Lærdalstunnelen..

Det er mogleg Truls blei overraska over at Cecilie var blitt gravid medan dei gjekk over Grønland, men dåke kan tru eg gjorde store auge når eg såg kva desse damene hadde site å ruga på den siste tida...

... midt i tunellen måtte dei ut å leggja eit egg!!! Det er ikkje løye det var mykje klukking og leing i bilen...

I det vi svinga inn på Sognaporten for å eta middag, møtte vi igjen Anne-Grethe og Ann Kristin som var ferdig med sin middag og skulle vidare på heim. Kan skjøna at med alle dei stoppa våres så hadde jo begge dei andre bilane passert oss for lenge sidan. Anne-Grethe og Ann Kristin hadde bestemt seg for å køyra Voss-Tysse-Gjermundshavn - vi ville køyra Voss-Kvanndal-Utne. Men fyrst skulle vi ha mat. Ser ikkje vekk i frå at nokon titta litt skeivt på oss her og...

Ferdig med middag og då var Kvanndal neste stopp. Vi kom omtrent samtidig med ferja og kunne nesten meir eller mindre køyra rett om bord. No var vi vel byrja bli litt overtrøyte og syntes alt var morosamt. Det trur eg skiungane som var med ferja syntes og - dei lurte nok på desse gamle damene - som ikkje berre såg løgne ut - dei hadde til og med med seg Påskeegg! "Ta og film dei i skjul", høyrte Magnhild det blei kviskra - så no er det ikkje godt å seia kor vi enda opp. Sjølv filma vi oss sjølve heilt openlyst... Jorunn og eg er mest nøgd med at vi klarte å overbevisa Magnhild om at det var hjelmpåbud på ferja denne dagen...

...og at ho då fekk bruka det ho hadde til rådigheit...

Endeleg på Utne - no hadde det vore ein lang dag på oss. I Folgefonntunnelen måtte vi høyra kor langt dei andre var komen iom at dei hadde litt av bagasjen vår. Dei var då på Gjermundshavn klar for å ta ferja. I det ferja skal til å leggja til på Årsnes kjem vi i fint driv og smett forbi mot Løvfall. Så då Anne-Grethe og Ann Kristin svingar inn heime hos Jorunn, står vi fint å vinkar til dei på terassen :-)

Då var alle vel heima. Bagasjen blei fordelt og vi kunne takka kvarandre for ei fantastisk flott helg!

No gledar vi oss til neste år - det blir jammen lenge å venta!

Slarverennet damer - kan absolutt anbefalast!!!!

Ekstra! Ekstra!

Årets Påskenøtt:

Då vi sat og fekk i oss litt mat og drikke på Tjukkekjørr kom Jorunn M B H med eit gledesutbrot - ho hadde nemleg funnet solbrillene som ho trudde ho hadde gløymt igjen på hytta.

Spørsmål: Kor fann ho brillene???

Hint 1: Sjå igjennom bileta i innlegget

Hint 2: Om ho hadde gjeve oss beskjed om at ho leita etter solbrillene sine skulle vi ha funnet dei til ho med eingong...

For ein fest....

2015-03-02T19:41:00.001+01:00

...og for ein basar!!

I januar var eg på Vardhaugselbasar på Husnes og hadde det kjempekjekt. Eg hadde beint fram gløymt kor kjekt basar var. No har eg vel heller aldri tilbragt firmafest på basar tidlegare.... Og trur dåke ikkje eg vann ei motorsag - klar med bensin og greier!

No hadde ikkje eg bruk for noko motorsag, eg som verken eig skog eller hage. I tillegg hadde eg jo kjøpt ny motorsag til Stian til jul... Så kva var mest naturleg å gjera då? Jo, laga eigen basar sjølvsagt :-) Og sidan eg skulle fylla 45 år i februar, fann eg at det var ein passande anledning for fest og basar.

Eg hadde nesten ikkje tenkt tanken ferdig før eg hadde sendt ut invitasjonar til "Anita's fest og basar" - her var det best å smi medan eg enda tykte dette var ein bra ide :-) Og det var det visst andre som tykte og, for nesten alle som blei invitert kunne koma.

Så i ein månad no har eg planlagt denne basaren. Eg har tømt skuffer og skap for gevinstar, eg har strikka huer, mor har strikka pannebånd, far har donert bøker og gjestene fekk beskjed om å ta meg gevinstar istadenfor pakke. Hovudgevinsten var sjølvsagt 1 stk. motorsag :-) Eg har gleda meg stort, men av og til har panikken tatt meg - "kva er det eg har stelt i stand??!!"

Så, på laurdag var endeleg den store dagen for Anita's fest og basar komen. Eg var tidleg på plass for å laga til...

..betasuppe til heile gjengen...

....pynta lokalet...

....og laga til diverse anna ;-)

Kl. 1900 strauma basargjestene på. Flotte gevinstar blei plassert på gevinstbordet og etter ein liten velkomstdrink var vi klare for å starta kvelden med litt mat medan vi bygga opp stemninga og spenninga...

No skulle vi ikkje ha noko fokus på bursdag denne kvelden, men litt fokus på det blei det no likavel. Eg trur for eksempel at eg har gått i pluss når det gjeld sprudlevatn..

Bursdagssang fekk eg - på alle språk og variantar...

Ann Irene og Marit, som nok kjenner meg best av alle, haldt ein fin tale. Og endeleg fekk eg og utlevert turchampagneglas :-) I tilleg har damene bestemt av vi skal på tur 2.juni - på postvegen i frå Skånevik til Etne. Der skal vi sova på Føniks Hotel og gå på Saloon'en. I tillegg påstår dei at dei har funne ein kjekk, single guide som skal vera med oss. Akkurat den guiden blei det mykje snakk om og eg trur kanskje fleire vil vera med oss på denne turen :-)

Flotte damer som har planlagt tur for oss :-)

Harald hadde hatt ein travel dag før han kom på basar. Han hadde nemleg tatt i mot ei nyfødd kviga i fjøset på Halsnøy i løpet av dagen. Denne fann han naturleg å døypa Anita :-) Det var ei flott kvige, påstod han - flink til å drikka og andre unemneleg ting..

Men det var ikkje berre Ann Irene og Marit som hadde planlagt tale...

...desse to tøttenen hadde jammen nokre ord på lur dei og..

Dei hadde ikkje berre nokre ord på lur - dei hadde og bestemt at eg skal få planleggja tur nr. 2 for Telttøttene (dåke kjem sikkert til å få høyra meir om desse i løpet av året) heilt åleina, men eg må halda meg innanfor kartutsnittet til Folgefonna. Og ikkje nok med det - dei sender meg på kajakkurs til sommaren!

Eg går eit travelt år i møte for det stoppa ikkje der. Eg skal nemleg på jakttur/lavvotur med kusinene til høsten - i Gjetingsdalen!

Ja, det blei nesten reint for mykje for meg - så no var det godt at det var tid for basar :-) Sjekk dette flotte gevinstbordet:

Finaste gevinstbordet eg har sett :-) Her var noko for kvar ein smak :-)

Det fine med denne basaren var at årane var gratis :-) Her har alle fått utlevert sin bunke med årar og er spente på om dei bringer hell og lykke :-)

Anne-Grethe rista fram tal, medan jubilanten leverte ut gevinstane. Ikkje alle høyrte lika godt - då var det godt å ha ein dugande mikrofon :-)

Ikkje alle såg ut til å vera nøgd med årane dei hadde fått utlevert og prøvde å juksa med å skriva på sine eigne lykketal...

Absolutt ALLE hadde lukka med seg på denne basaren! Mange blei brillefine utover kvelden, Jan og Harald kjem aldri til å frysa på øyrene meir, Maghild kan gå knelykt tur med lykt på begge kner, Anne Helen og Leif Ove kan sitja i vintarstova si å kosa seg med kvar si bok - eller berre sitja å beundra det vakre bilete Leif Ove vant av meg der eg sit i teltet og drar på meg tørr bukse, Ann Kristin gjekk heim med flett ny høne og Klara la eit egg i laupet av kvelden. Ja, det var jammen litt av ein basar :-) Til slutt stod vi igjen med kun ein gevinst - MOTORSAGA:

Skikkelege greier - ikkje noko knussel! Og den heldige vinnaren blei- TAMTERATA - ikkje broder Rune, men.......STIAN SEBASTIAN!!! Hvilket betyr at motorsaga no er på plass i kjellaren igjen... Eg er redd dette betyr at det må bli ny basar til neste år :-) (Eg har ikkje bilete av vinnaren meg hovudgevinsten då han i denne augneblinken av opptatt på køyreoppdrag.)

Basaren var over, men ikkje festen og kvelden :-) No var det berre til å kosa seg utover natta.

Ann-Grethe følte seg GLORIEous..

Jorunn hadde litt poblem med lyden på mikrofonen - sjølv om ho skrudde den opp på full styrke..

Dei fleste gjestene blei berre finare og finare utover kvelden, medan andre...

....aldri har sett betre ut ;-)

Fetter og kusine - ikkje heilt ulike, faktisk :-)

Litt underhaldning med sang i den berømte mikrofonen blei det og.

Og så fekk eg utlevert enda ein flott (?) presang:

Eit forstørra bilete av meg sjølv i det eg drar på meg tørr bukse i teltet - alle gjestene hadde signert :-) Same bilete som ein kar i Herøysund vann utan signaturar. Han har sikkert nervøse dagar - eg har gjeve beskjed om at eg kjem på uanmeldt besøk for å sjekka at biletet har kome på veggen ;-)

Ja, dette blei jammen ein fantastisk flott kveld, fest og basar. Eg trur alle kosa seg og det blei mykje lått og løye. Ein minnerik kveld :-)

Til slutt vil eg få presentera Telttøttene sitt fyrste fellesbilete:

Magnhild, Anne-Grethe, Jorunn, Anita & Ann Irene. Desse tøttene har meldt seg på Friluftlivets År sin #nattinaturen konkurranse i kategorien #Sesongsovaren. Det betyr av vi skal overnatta ute minst ein gong vinter, vår, sommer og høst :-) Fyrste turen vår skal vi ha 14.mars. Dåke kjem sikkert til å få sjå meir til desse tøttene og høyra om mikroekspedisjonane våres :-)

Takk til alle gjestene for ein fantastisk kveld!

Min aller fyrste trugetur....

2015-02-15T18:43:00.000+01:00

....har eg vore på i dag :-)

Pga. ein smule sterk vind i fjellet i dag var det ingen som ville ta meg med på skitur, så då fekk eg finna på noko anna :-) Jula 2013 fekk eg truger av mor og far, men sidan det nesten ikkje var snø i fjor, har eg enda ikkje fått prøvd dei. Det fann eg ut at eg skulle gjera noko med i dag.

Såleis enda eg med å køyra opp i dalen og ta ut på årets fyrste tur opp Pålavegen. Eg trudde eg skulle koma lenger opp en fyrste sving før det låg snø i vegen, men allereie her må ein over frå grus til snø. Det var litt glatt, men gjekk greit å gå på skoa iom at sola ikkje skein her. Eller så har....

....Nina herja godt i skogen her. Ligg trer litt i hytt og pine og mange har lege rett over vegen.

Då er kom opp i sving nr. 2 kom eg ut i SOL - måtte beint fram ta på solbrillene :-) No blei det litt blautare å gå og ein trør litt igjennom her og der. Vurderte om eg skulle ta på meg trugene allereie her, men valgte å gå opp til sving nr.3 på skoa.

Tilbakeblikk ned bakken - som dåke ser ligg det ein god del snø her framleis.

Det blas godt her, og sjølv om det ikkje var noko spesielt kald vind, rekna eg med at det ville bli litt gufse og koma opp på toppen av fjellet. Eg valgte difor å ta på meg trugene her og fylgja skogsvegen som går rett fram mot Uskedalen - i stadenfor å fortsetja skogsvegen opp på fjellet.

Tada! Trugene på for aller fyrste gang :-)

Med trugene på var det berre til å leggja i veg. Litt uvant, men dei funka :-)

På enden av denne skogsvegen får ein flott utsikt over dalen...

...og Uskedalen.

Fint andre vegen og - Fjellandsbø i det fjerne.

Vakkert!

Bigfoot fotspor ;.-)

Det var ikkje den lengste turen eg var på i dag, men eg fekk i allefall prøvd trugene mine - meget nøgd. Det gjekk jo som ein leik å koma seg ned Pålavegen igjen med desse på beina ;-) Eg såg ho vart litt misunneleg ho eg traff på veg opp i berre joggesko - du må nok få deg truger, Ann Irene ;-)

Genialt! Og moro :-) Og nei, eg tok meg ikkje tid til å justera og tilpassa dei så voldsamt - var nøgd med at dei hang på....

Så, i fjor oppdaga eg gleda over å ha feller under skia, i dag har eg oppdaga den geniale oppfinnelsen truger - kva blir det neste?

Fantastisk flotte dagar...

2015-02-04T19:26:00.000+01:00

...vi har for tida. Men det er jo ikkje så lett for oss som jobbar inne å koma oss ut å nyta finveret.

Kvar dag denne veka har eg site å kikka bort på Valen som badar i sol dagen lang, eg har har køyrt heim frå Halsnøy i sol, gjennom Husnes i sol - men så er det jamt slutt. I indre luten (les på Eik) er det ikkje mykje sol å finna enda, og når ein har fått middagen i seg er det jo byrja bli mørkt allereie. Då er dørstokkmila skrekkeleg lang med tanke på å koma seg ut...

Men i dag hadde eg bestemt meg for at jammen skulle eg og koma meg ut medan det enda var sol og dagslys. Eg pakka difor meg med turklede når eg køyrte på jobb, og på heimveg stoppa eg på Stripo for å trava opp her:

Ja, altså, ikkje så langt, men opp Onarheimslio :-)

Trava var vel og å ta litt i, men det var fint å gå opp her. Det er gysla tungt å gå i snø, men her var det trakka ned sti heile vegen, så det var fint å gå. Litt skugge og litt sol om ein annan oppover.

Ahhh, så flott!

Oppe! Eg håpa litt på brus og sjokolade i den boksen, men slik flaks hadde eg sjølvsagt ikkje ;-)

Fin vinterutsikt over Husnes. Framleis sol på toppen av Onarheimslia, men ho har gått ned på Husnes.

Var ein fin ettermiddagstur dette, opp og ned lia. Fann ut at eg brukt sånn ca. 1 time og 10 minutt på turen. Fin temperatur å gå tur i var det og. Trur jammen eg skal gjera denne stoppen på veg heim frå jobb fleire ganger medan eg ventar på at sola ska dukka opp at på Eik ;-)

Ny PC i hus...

2015-02-01T20:07:00.001+01:00

....så då er det kanskje mogleg å blåsa liv i bobla igjen utan at det skal ta ein dag eller to og få laga til eit innlegg...

Etter å ha sete i sofaeksil i nokre veker pga ein forkjølelse som ikkje vil gje slepp, MÅTTE eg berre ut og nyta denne fine søndagen. Eg heiv meg rundt i morgontimane, pakka sekk og gjorde klar ski for å bli med Anne-Grethe og co. til Nautavatn. Her har eg vore to gonger før på ski - begge etter mørkets frembrudd. I dag skulle eg endeleg få vera med å gå i dagslys :-) Om eg bør visa meg for andre med ski på beina i dagslys, er ein anna sak....

Det var mange som hadde tatt turen til Fjellhaugen i dag - det var tross alt den store "kom deg ut" dagen. I vårt fylgje var det nokon veldig skivante, nokon som likar å gå med feller og nokon som ikkje er så begeistra for feller. Dermed fordelte vi oss litt oppetter løypa - det blei eit strekk i feltet, som det heiter på skispråket :-)

Det er når ein ser slik som dette ein skjønar kor mykje snø det faktisk er i fjellet for tida - ikkje vanleg å sjå skiltet til Fagnabotn slik som dette.

Anne-Grethe klar for turen inn til Nautavatn i frå Fagnabotn.

Klar denne dama og :-)

Det var fantastisk flott å gå skitur i dag. Eg er vane med å gå litt opp og ned, bort og rundt når eg har gått til Nautavatn tidlegare, men med så mykje snø i fjellet som det er no, er løypa blitt mykje enklare. Det siste stykke inn mot vatnet var jo berre strake vegen :-)

Så flott var det å koma opp til Nautavatnet i dag :-)

Og trur dåke ikkje vi skulle over?? Vi skulle faktisk ut i sola....

....og det var eg VELDIG klar for :-)

No var eg i nye skispor - over vatnet har eg ikkje vore før. Eg hadde nok ikkje tatt sjansen på å gå over om ikkje det var for at det gjekk mange spor over - vi fekk tru det var trygt :-)

I solsteiken, varma litt i allefall, fann vi igjen resten av gjengen som sat og kosa seg med nista.

Hytta vi slo oss ned ved.

Fekk tid til niste og å nyta sola litt vi og :-)

Sjå kor flott det glitra i snøen i dag!

Og så deilig å sjå denne gule saken igjen :-)

Jammen hadde vi det fint. Vi hadde nesten ikkje lyst å gå vidare. Anne-Grethe og eg var i vårt ess og ganske kjepphøge - vi innbilla oss at vi var klare for Grønlandstur med Truls Svendsen....

Eg var litt skeptisk då det blei bestemt at vi skulle gå over Reikatindane og via Nesjastølsvatnet heimatt. Såg for meg nokre voldsame nedoverbakkar - og alle veit at eg ikkje står ned ein fartsdump eingang utan å skjelva i beina. Men eg blei berolega med at det ikkje skulle vera så gale. Det var det ikkje heller. Ein bratt bakke, som blei forsert sidelengs, til å byrja med og så blei det flatt igjen. Så skulle vi gå langs sida av fjellet. Her kom vi innpå nokre skarete punkter innimellom, og er merka at det ikkje var noko favorittplassar for meg. Her måtte eg konsentrera meg om å gå rett fram og eg var kjempeglad for at hadde ski med stålkantar. Anne-Grethe, derimot, lea ikkje på eit augenlok over desse partia eingong. Eg gjekk sjølvsagt med feller både opp og ned - eg trur alle andre tok av sine :-) Men i dag hadde eg kutta ned til kortfeller, altså - ikkje lange. Eg ser på det som ein framgong :-)

Litt knall og fall blei det på vegen tilbake til Fagnabotn, men det skjedde heldigvis der det var mjuk snø ;-) Eg prøvde å laga mine eigne spor nokre plassar, og det enda som regel med eit mageplask...

Omsider kom eg daffande ned til Fagnabotn, eg og. Jada, eg veit eg må mota meg opp og ta av desse fellene når eg skal ned av fjellet. Foreløpig øver eg meg på å koma ned i det heile, og eg synes sjølv eg blir litt tøffare for kvar gong. Eg sendte dei andre nedover mot parkeringsplassen og så prøvde eg å ploga meg nedover eg og. Kan vel ikkje skylda verken på det eine eller det andre, men dette hadde eg verkeleg ikkje hofter til i dag! Ploging plar vera noko eg beherskar, men i dag fekk eg visst ikkje det til eingong. Litt ned i bakken skulle eg igjen prøva meg å laga mi eiga løype ned i laussnøen - og låg jo då igjen med beina i veret og buksa nesten nede på knea. Og når eg fyrst har lagt meg til slik så har eg jo ikkje noko særleg krefter til å koma meg på beina igjen. Så då tenkte A.Enæs at nok fekk vera nok, tok av seg skia og avslutta turen på beina med skia under armen :-)

Pytt sann, det bryr eg meg ikkje om. Vi hadde ein utruleg flott tur i dag og eg håpar på mange slike frametter. No sit eg her i sofaen, nydusja, mett og med raude roser i kinna :-)

PS! Det er Anne-Grethe som har tatt dei fleste bileta i dette innlegget :-)

Ein tur til Fonnabu...

2014-09-01T19:24:00.002+02:00

....hadde Magnhild og eg planlagt denne helga. Vi skulle gå opp til Botnavatn fredag kveld og telta der før turen gjekk vidare til Fonnabu på laurdag. Der hadde vi tenkt å heia på løparane som som skulle springa Folgefonna Opp. Vi fann ut det kunne vera kjekt å vera fleire, så vi slang ut ei melding på Facebook og sa at hvis fleire ville vera med så var det berre til å henga seg på - og vips så var vi 5 jenter som skulle på tur :-)

Fredag kveld kl. 1800 la vi i veg mot 1. mål: Botnavatnet. Sekkane var pakka til randen med alt vi (ikkje) treng ha med på tur :-)

4 av 5 damer framleis ved godt mot ved byrjinga av Keiserstien. 5. dame bak kamera var nok ved godt mot ho og.

Med tunge sekker på ryggen gjekk det ikkje så raskt oppover svingane mot Gardshammar, men sakte og sikkert bar det oppover. Etter ei stund danna Magnhild og eg fortroppen og Ann Kristin, Reidun og Anne-Grethe baktroppen.

Alltid lika kjekt å koma rundt siste sving og få auga på Gardshammar!

Yess! Endeleg på Gardshammar!

Vel oppe på Gardshammar var det deilig å få av seg den hersens sekken så eg kunne bretta ut korsryggen igjen. Det ville nok vore på sin plass at vi venta her på dei andre, men søkk våt av svette som vi var, fann vi ut at det beste var at vi kom oss opp til Botnavatn, fann ein teltplass og bytta på oss tørre kler før vi gjorde noko anna. Så vi pitla oss vidare til vatnet og fann ein fin plass vi meinte var bra til å telta på.

Etter å ha fått på tørre ullklede byrja Magnhild å setja opp teltet medan eg blei sent avgårde på vatnhenting og utkikk etter dei andre. Eg trong ikkje gå så veldig langt ned på stien før eg fann damene, så då tok det ikkje så lenge før gjengen var samla igjen. No var det blitt ganske mørkt. Manghild hadde nesten fått opp vårt telt og dei andre damene heiv seg rundt og fekk opp sitt. Det var i grevens tid for no blas det kraftig opp og byrja regna.

Einaste måten å finna ut at telta var satt opp skikkeleg var å ta bilete av dei med blits ;-)

Så då var vi komen så langt - Magnhild og eg i eit telt og dei andre damene i det andre. Det var litt kjedeleg at det blas og regna slik for då fekk vi ikkje sitja ute, samla rundt eit betre måltid, slik planen eigentleg var. Sidan det blas og regna slik vart det og umogleg å føra noko samtale oss i mellom, men eg fekk i allefall med meg at damene i naboteltet hadde både vin og spekemat, så dei lei inga naud.....

...det gjorde foressten ikkje vi heller ;-) Magnhild lo litt av meg der eg låg med bustete hår og hovudlykta på snei - ho tenkte nok at dette ikkje var det vakraste vesenet ho hadde delt seng med. Sjølv følte eg meg litt som flaska med tyrkis pepper - he-he ;-)

Så var det ikkje så mykje anna å gjera enn å krypa godt inn i soveposane og prøva å få seg litt søvn før ein skulle ut på ny tur neste dag. Det viste seg jo snart at vi ikkje hadde satt opp teltet på den flataste bakken, så utfordringen blei å finna ei sovestilling med kroppane snurra rundt diverse tuer. Vinden ula, teltet blafra og regnet tromma på teltduken. Det var slett ikkje lett å sova! Til slutt blei det så mykje surr i houvudet mitt pga av alle lydane at eg var nøyd til å roa ned med ein Pinex... Kl. 0100 kunne eg sjå gjennom teltduken at eit eller anna foregjekk i naboteltet - eit eller anna lys virra i hytt og pine og eg lurte ei stund på kor mykje vin dei eigentleg hadde hatt med seg? Det viste seg i ettertid at det var Anne-Grethe som var ute å redda teltet.

Eg må ha klart å duppa av innimellom, for brått var kl. 0730 og det var nesten tid for å stå opp. Då hadde vinden løya og regnet gitt seg.

Magnhild kunne koka nydeleg (alt er realtivt når ein er på tur) havregrynsgraut til frukost og eg....

...tok morgonstellet i det fri :-)

Vi tusla oss avgårde på dagens tur i 0900-tida. Det var berre Reidun som hadde gått denne turen før, for oss andre var det ukjente stier. Vi fekk ei lita regnbyge på oss nett etter vi starta, men det var ikkje så lenge før det blei opplett igjen.

Her har vi kome oss på toppen av "skaret" over Botnavatn. Nedante såg det bratt ut, men stien opp hit var kjempefin og lett å gå. Stien vidare oppover er og kjempefin.

Det blas meir og meir dess høgare opp vi kom, så det var berre til å kle på seg.

Men om veret blei litt surare, så vart i allefall utsikta betre...

...og betre :-)

Det gjekk ikkje så fort med oss oppover og med litt mange stopp vart det litt kaldt for meg som kanskje ikkje hadde kledd på meg nok kler. Så etter ei stund tusla eg berre vidare for meg sjølv litt når dei andre stoppa slik at eg kunne halda varmen. Difor var det heilt tilfeldig at eg var fyrste mann bort til ei snøfonn som låg opp den siste bakken til Breidablikk. Det var satt opp løypestolpar til toppen, så eg fulgte desse. Det kunne jo fort blitt det siste eg gjorde, for nesten på toppen forsvinn heile høgre foten ned i eit hol. Må seia hjarta dunka kraftig når eg oppdaga at det ikkje var noko under meg å trø på - kun mange meter ned til fjellet som forsvann under snøfonna. Det var ikkje noko alternativ å prøva å åla seg nedover igjen - bratt, hardt - eg hadde rast heilt ned til endes igjen om eg prøvde på det. Så eg fekk tak med armane øverst på snøskavlen (det var jo meir det enn ei snøfonn) og drog meg sakte, men sikkert så lang eg var på alle 4 over på steinen det var meininga vi skulle trø på - samtidig som eg bad til alle gudar om at ikkje skavlen skulle knekka under meg. Det gjekk bra - det var nok ikkje min tur til å reisa nokon plass denne dagen. Takk og pris for at eg tidlegare i sommar hadde vore innom St. Peterskyrkja i Roma og....

...sikkra meg på alle moglege måtar - var nok ei meining med det ;-)

No blei det mykje armar og bein for å hindra at andre skulle fylgja etter meg og det enda med at Ann Kristin tilbaud seg å sitja og passa på til det kom nokon ansvarlege og endra løypa. Vi 4 andre fortsatte mot Breidablikk og Fonnabu.

Det var jo berre nokre minuttar opp til Breidablikk. Her fekk vi gitt beskjed om snøfonna til ein kar som stod vakt og vi traff på kjente som sat og varma seg i hytta...

....som vi kunne forhøyra oss litt med ang. løypa vidare.

No blas det kraftig og vi fekk beskjed om at det ikkje blei noko betre lenger oppe. Vi valgte likevel å fortsetja turen vår.

Anne-Grethe særs nøgd med å ha nådd Breidablikk.

No fekk vi godt oversikt over Folgefonna...

...eit mektig syn.

Etterkvart som vi nærma oss Fonnabu fekk vi ikkje berre problem med å gå oppreist i vinden - eit par gnagsår byrja og bli mektig vonde. Vi gav ikkje opp trua på at vi skulle koma oss heilt bort til Fonnabu, men då vi kom...

...hit måtte vi ha ein liten diskusjon om vegen vidare. Fonnabu ligg like over snøfonna på biletet. Det ser flatt ut å gå bort, men vi stod no på toppen av ein bratt skrent vi måtte ned før det gjekk slagt bortover mot Fonnabu. Vi var sikkert ikkje meir enn 10-15 minutt i frå målet, men no var det rett og slett ufyseleg på fjellet. Anne-Grethe med gnagsåra var ikkje så lysten på å fortsetja, vi hadde problem med vinden og vi måtte tenkja litt på sistemann som sat igjen bak oss som vakt i snøfonna. Diskusjonen enda ganske raskt med at vi bestemte oss for å snu - vi kan ta turen ein anna gang når sola skin :-)

På veg tilbake byrja deltakarane i Folgefonna Opp koma springande, så vi fekk heia litt langs vegen. Ein del mosjonistar og andre turgåarar var og ute å gjekk. Det vart i det heile ganske så travelt i fjellet :-)

Tilbake på Breidablikk nekta Anne-Grethe og eg å gå vidare før vi hadde fått i oss litt mat og drikke + nye plaster på Anne-Grethes føtter. Så då sat ho og eg igjen i ei varm hytta og kvilte og kosa oss med litt mat, drikke og ein diger snopepose, medan dei andre to fortsatte tilbaketuren for å sjå etter Ann Kristin.

Men vi kunne jo ikkje gje oss til altfor lenge i hytta vi heller, så etter ei lita stund var det på med sko og ut å gå igjen. Vi fann ikkje dei andre damene ved snøfonna, men eg vart veldig glad for å sjå at løypestolpen var flytta ned til midten av snøfonna. Kven som hadde flytta den veit vi derimot ikkje då det ikkje hadde dukka opp nokon ansvarlege så lenge Ann Kristin hadde sete der - og ho sat der til Maghild og Reidun kom ned igjen...

Alt i alt så hadde vi no likevel ein fin tur denne dagen. Lang, litt kald og slitsom, men omsider så var gjengen...

...samla ved teltplassen igjen. No gleda alle seg til å pakka og hiva dei tunge sekkane på ryggen igjen (jugekors) og ta fatt på siste etappe.

Men, det var jo inga bøn - vi hadde enda eit stykke ned før vi kunne setja oss i bilane å køyra heim. Magnhild og eg havna igjen eit lite stykke forann dei andre - eg trur det var sekkane på ryggen som berre skubba oss nedover. Det byrja å regna då vi var sånn ca. halvvegs ned Keiserstien, men no gjorde det ingenting. Etterkvart minna denne turen meg veldig om dei siste kilometrane av Haukelirennet på ski - Magnhild ein halv sving foran meg og vi snakka mindre og mindre med kvarandre :-) Vi høyrte dei snakka i høgtalar heilt nede ved byrjinga av stien, men då vi endeleg kom ned var dei i full gang med å pakka saman sakene sine. Så ingen grunn til å gje seg til der - det var berre til å traska vidare ned til parkeringsplassen.

Og så glad har eg nok aldri vore for å sjå bilen min tidlegare.

Sjeldan har eg vore så sliten som denne dagen. Vi stua sekkane i bilen, fann oss vatn i elva og så sat vi oss i bagasjerommet og venta på resten av gjengen. Vi hadde eit lite håp om at dei skulle koma køyrane i lag med dei som rydda plassen lenger oppe, og då dei endeleg kom køyrande sat det 3 blide damer i bilane og vinka til oss :-)

Så då var alle komen til vegs ende av turen - dyktig slitne, litt vondt, men mest glade for at vi hadde klart turen. At vi ikkje nådde Fonnabu tar vi med eit "pyttsann" - det klarar vi glatt neste gang :-)

Keisarstien og vegen vidare mot Fonnabu er kjempeflott, utsikten oppover er kjempeflott, synet av Folgefonna er kjempeflott - eg kan anbefala alle om å oppsøka denne fjellheimen. Men det er langt å gå så ein bør vera i rimeleg godt form skal ein greia det og ha glede av turen :-)

PS! Mobilen min gjekk fort tom for straum og kamera bar eg ikkje med meg på laurdagen, så dei fleste bileta her har eg tuska til meg i frå Magnhild, Anne-Grethe, Reidun og Ann Kristin :-)

Roma...

2014-08-06T22:05:00.000+02:00

...del 4.

Siste dagen vår i Roma. Ingen forhåndsbestilt opplegg for denne dagen, så då kunne vi kanskje slappa av og sova litt lenger? På ingen måte! No hadde vi gått forbi Colosseum fleire gonger til dagen - det var på tide å ta det nærare i augnesyn frå innsida. Berre til å koma seg på beina og stilla tidleg i håp om å unngå altfor stor kø. Og, under over alle under, sjølv om vi ikkje var så tidlege som vi hadde håpa slapp vi stå lenge i kø :-)

Regnet kom medan då vi var komen inn - kjekt då at det var ei utstilling under tak vi kunne studera inntil det slutta å regna :-)
Colosseum er verkeleg digert - utruleg kva dei fekk til å bygga på den tida
Metta på Colosseum fortsatte vi med å shoppa, eta og drikka oss gjennom by'n - noko vi var blitt veldig gode på i løpet av desse få dagane ;-)
Henta Grethe på hotellet hennar - og tok ho med på sightseeing :-)
Meir mat og drikke
Leverte Grethe på hotellet igjen om kvelden
Skulle ta taxi heim, men det var jo så fint å gå langs elva og brått måtte vi jo ha gått så langt at vi ikkje hadde så lang veg heim - kunne lika godt gå?
Kartlesar Eik hadde klart seg bemerkelsesverdig bra desse dagane og visste stort sett, med ganske god presisjon, kor vi befann oss. Irriterande nok, iom at eg ikkje alltid var eining.... Men denne kvelden måtte eg, etter at vi hadde gått både vel og lenge, slå i kartet og forlanga at vi svinga til venstre inn mot by'n igjen - eg trur nemleg vi var på veg heilt ut av byn ;-) Og, etter å ha vandra både vel og lenge gjekk vi, O' store lykke, rett på Colosseum. Det var jammen godt å slenga seg på hotellsenga og få av seg skoa - og oppdaga at eg hadde store vannblemmer under beina.. Det var litt godt då å vita at neste dag skulle vi ikkje trø meir i Roma's gater, men fly heimatt til Noreg :-)

Og så, snipp, snapp, snute så var Romaturen ute. Eg vil påstå kusinene klarte seg veldig godt på tur i lag, dei - kan gjera det fleire gonger dette :-)

Men det var no litt godt å koma heimatt og. Fekk ikkje med meg fyrste dagen av Festidalen - var litt for godt å liggja på sofaen utan folk og lyd rundt seg ;-) Men på laurdagen var eg på plass og eg høyrer vel vel kanskje tross alt meir heima våt som ei kråka på eit gjørmete jorde enn i ein storby :-) Men kjekt var det begge deler :-)

Roma...

2014-08-05T20:31:00.001+02:00

...del 3.

Vi kunne eigentleg sova litt lenger denne morgonen, men iom at vi var veldig spente på dagens utflukt, var vi nok nesten like tidleg oppe som dagen før likevel.

Dagens utflukt: 4 timar "Food Walking Tour"! He-he, er man i Italia, så er man i Italia ;-) Men, ingen grunn til å vera nervøs - dette blei jo ferien sitt høgdepunkt!

Kl. 1115 byrja turen som føregjekk i Testaccio området - i nærleiken av pyramiden. Ja, dei har faktisk pyramide i Roma. Dette er ingen typisk turistplass, så dette området hadde vi ikkje besøkt hadde det ikkje vore for denne utflukta.12 spente personar frå Noreg, USA, Tyskland og Tasmania var med + guiden Kathy frå England. Ho hadde budd 14 år i Italia og kunne sakene sine.
Pizza, ost, skinke, tomater, pasta, risboller, vin, is etc. - her fekk vi mykje å smaka på :-) Og dette var noko HEILT ANNA enn den maten vi fekk servert på dei typiske turistplassane.
Var innom gravlunden, pyramiden, det gamle slaktehuset. Og fekk artige historiar med på kjøpet - blandt anna historia om kravplassen/steinen til den engelske forfattaren John Keats.
Åt lunsj i ein restaurant som ligg inne i fjellet som er laga av knuste leirkrukker. Italienarane visste ikkje kva dei skulle gjera med desse krukkene som blei øydelagt etter å ha innehaldt olivenolje, så i hudrevis av år heiv dei dei på same plass - og til slutt var det blitt eit fjell utav det. Etter ei stund fann ein ut at temperaturen inne i dette fjellet passa fint til vinlagring og i våre dagar ligg det blandt anna restauranter inn i fjellet. Litt spesielt, kan ein seia.
Fortsatte dagen med å gå over elva og besøka Trastevere området - her var det koseleg med små trange gater, koselege restaurantar og butikkar.
Bevega oss over elva igjen og gjekk rett på Pantheon - for ein mektig og diger bygning. Skal visst vera enda meir imponerande inni enn utanpå, men det var så mykje folk at vi prøvde ikkje å gå inne eingong.
Enda opp med å eta middag/kvelds på ein restaurant på piazza Navona.
Blei litt fjollete og fann ut det var best å betala og bevega seg mot hotellet utpå kvelden. Fekk gratis drink av kelnarane og blei enda meir fjollete. Blei overraska av tidenes regnskyll, lyn og torden på veg heimover og måtte søka ly på enda ein restaurant. Blei enda meir fjollete ;-)
Virka som floger på den eine paraplyselgaren etter den andre der vi sat under parasollen - vifta dei galant vekk. Alle andre pakka saman og gjekk inn - vi sat igjen og syntes dette var stas. Kelnarane prøvde seg med "it's raining ladies" - vi svara med "We are from Norway - we are used to rain". Men tru meg, byger som dette er det sjeldan vi ser her på Vestlandet og....
Letta omsider såpass av vi gjekk for å leita etter hesteskyss - vi hadde bestemt oss for å ankomma hotellet til hest denne kvelden.
Fann kun ein eldre kar frå Napoli som sykkla oss heim.....

Fantastisk artig dag - anbefalar alle som skal til Roma om å melda seg på Food Walking Tour :-)

Satsar på at siste del av Romaturen kjem i måro :-)

Roma...

2014-08-04T19:54:00.003+02:00

...del 2.

Opp og hopp - ingen grunn til å lata som om ein er på ferie ;-)

Stod klar ved møtepunktet utanfor Vatikanet kl. 0845 for å vera med på ein 3 timar lang guida tur vi hadde meldt oss på før vi reiste. Vi brukte forresten Tripomatic (kan lastast ned på mobil og nettbrett) når vi planla turen.
Mykje meir nøgd med denne turen enn bussturen kvelden før. Guiden vår, Irene, kunne ALT om Vatikanet og dets innhald. Kvar krok, vegg, tak, figur, maleri etc. - ho var full av informasjon :-)
Toga gjennom Vatican Museums, Sistine Chapel (litt irriterande - folk stod som sild i tønne, vaktane messa "keep moving, keep moving", og ei streng stemme kom stadig over høgtalarane "silence, silencio, silence, silencio" og "no photos". Og det med bileter var dei strenge på altså - vi såg ein vakt som omtrent gjekk til åtak på ein person som hadde drista seg til å ta bilete med mobilen. Til slutt gjekk vi gjennom St. Peter's Basilica. Og ja, den er svær! Ikkje så prangande på utsida, synes eg, men inni - trur ein kunne gått der i mange timar og framleis funnet nye ting å sjå på.
Litt usikker på kven eg tok på tærne til, men det var nok nokon viktig for det stod vakt å passa på at vi hadde tempo og haldt køen.... Dyppa fingrane i "The holy water" - så no reknar eg med at det skal gå meg godt resten av livet :-)
Etter nokre hopp på St. Peter's Square forlot vi Vatikanet og bevega oss ut i Italia igjen :-)
Drakk, åt og shoppa oss tilbake mot sentrum....
Besøkte Spansketrappa, sånn at det var gjort. Pågår restaurering både framom og bak denne og. Foregår i det heile tatt MYKJE restaurering i Roma, men så har dei no litt gamle ting og ta vare på og, då...
Avslutta dagen med å gå over gata og eta middag på ein av restaurantane rett ved sida av Colosseum. DO NOT EAT THERE - maten her var ikkje noko å skryta av i det heile tatt. Vi enda stort sett opp med å eta alle plassar vi hadde fått beskjed om å ikkje eta - altså turistplassar - og enda opp med mat deretter. Skal ein eta skikkeleg god italiensk mat må ein bevega seg vekk i frå turistplassane.

Veldig nøgd med alt vi fekk sett og utretta denne dagen. Vil anbefala alle som skal innom Vatikanet om å melda seg på guida tur - då får ein med seg så mykje meir enn ein vil gjera på eiga hand + og det er eit stort + ein slepp stort sett unna dei lange køane :-)