Madelief wat gaan we doen
Gaan we touwtje springen
Vieze liedjes zingen
Madelief wat gaan we doen
Gaan we boeven vangen
Het aquarium behangen
Madelief wat gaan we doen

Op je handen lopen
Of de kussens slopen
Of de poezen dopen
Of het huis verkopen

Tien gebakjes eten
Of je neus opmeten
Of je naam vergeten
Of gewoon wat keten

Madelief waar gaan we heen
Gaan we reizen maken
Witte wolken raken
Madelief waar gaan we heen
Gaan we land ontdekken
Vol met leuke gekken
Madelief waar gaan we heen

De noordpool ontdooien
Of de apen vlooien
De Sahara hooien
Met de poppen gooien

Jeuj, Thuis is terug … en daarbij ook ons Madame Marianne, mijn grote heldin

Maar natuurlijk valt er ook meer over te vertellen

Botten, KW, nat, modder, oorontsteking, beren in de wei naast ons, stink, ne nagel om aan ons gat te krabben (WC-slot rechts onder)

Maar natuurlijk was het allemaal niet zo ellendig als het wel lijkt

Zeepkistenrace, groot kampvuur, zingen, luchtmatras=springkasteel, geitjes, superman, quad, in ‘t blootje in de beek, spelen op een berg stenen, dropping met fluovestjes, kaartlezen, onemanshow van de hulk, ons eigen bier

Liv is al een echt meisje (ik kan bijna niet geloven dat ik zo’n groot kind zelf gemaakt heb) en Vic is baby-af (nu hij voorzichtig en sporadisch zijn eerste stapjes waagt heb ik geen enkel excuus om hem nog mijn babietje te noemen).

Allebei hebben ze morgen een grote mijlpaal voor de boeg … Vic naar zijn nieuwe kribbe en Liv naar de school.
Ik werd al emotioneel toen ik daarnet een voorraad drankjes en koekjes kocht voor in de boekentas.

Héhé … morgen nen dag congé … om te gaan blijten aan de schoolpoort (wat ik waarschijnlijk niet ga doen, want daar ben ik volgens mij toch iets te nuchter voor)

2. Wij waren op kamp

En u hebt een verslag tegoed

3. Ik ben dan toch ingeschreven in de naailes

En niet alleen, maar met de zus en 2 vriendinnen.
En het oude, antieke, lieve madammeke (dat we onze juffrouw mogen noemen) met het wollen gilletje verzekerde ons dat het niet oubollig maar zeer modern ging zijn.

4. Liv werd gisteren 3

Ze kan het zeggen EN tonen met de vingertjes (na veel oefenen zelfs zonder hulp van de andere hand). En ze kreeg al een fiets en een Spaans kleed (maar foto’s volgen pas als ook de schoentjes aangekomen zijn) en ze heeft nog veel tegoed.

Zei een collega tijdens de koffiepauze, en ik nam zijn raad ter harte.
Toen ik mijn benen aan ‘t epileren was wou Liv ook de haartjes van haar benen doen.
OK dan, en ik hield het apparaat vlug even aan haar been.
Niet leuk hé mama, was ‘t antwoord. Neen inderdaad, niet leuk, meisje

Soms loont het om eens ne goeien klachtenbrief te schrijven … maar La Chouffe … wij blijven fan !!!

Vanaf vandaag is ‘t niet meer gewoon Liv en Vic. ‘t is superheldin Liv en superheld Vic.
En daar hoort ook een cape bij (om te wapperen in de lucht als ze vliegen … ik vrees echter dat Vic niet van grond zal komen … ‘t ventje heeft zelfs geen zin om te stappen … maar soit, daar ging het niet over.)

Voor superheldencapes bestaan op het www talloze tutorials, maar ik verkoos deze.
Een zwart kringloopstofke (dat veel pluiskes aantrekt) en goedkope stoffenspectakelstofkes werden opgeofferd.
De foto trekt op niks, maar de capes zijn opgeplooid, ingepakt en zitten helemaal onderaan in mijn volgepropte wagen, dus hiermee zullen jullie het moeten doen.
Misschien laten nog een foto in actie.

Wat vinden jullie van Petunia hare nieuwen outfit? Gewoon haar oude plunje met nieuw (proper) stofkes nagemaakt. En nu kan ze ook mee assortie wezen met Liv en Vic … hoe cool is dat.
Nu nog eens werk maken van haar coiffure!!!
Ik maak er nog een vamp van.

*Doet het jullie ook niet denken aan het sprookje van het lelijke eendje, of aan de film “She’s all that?”*

Even onbeschaamd foto’s van Tonn en Meetjes facebook geplukt. ‘t is mijn kind, dus ik eis me het recht toe te stoefen met hun foto’s.

Doeme … ik zou toch ook graag ne reflex hebben.

Net zoals 600 000 anderen waren wij er ook.

Wij (de groten) waren onder de indruk van de reuzen… de kleintjes vooral van ‘t water in Park Spoor Noord.

Nu ben ik al zo goed als 3 jaar moeder en toch was ik nog zo naïef.

Daar aangekomen besloten we Liv even in het ballenbad achter te laten, ‘t kind content en wij op ons gemak. 5 minuten echter kregen we al telefoon, Liv had kaka in haar broek gedaan.

En welle terug.
Ik trof daar aan
… een jong meisje die Liv niet vlug genoeg aan mij kon overhandigen en “c’est une catastrophe, c’est desastreux, elle est propre maintenant” mompelde
… een zakje met een kleedje en onderbroekje vol met kak
… en een huilende Liv die allesbehalve proper was, haar poep was nog vuil, aan haar benen hing kak en haar voeten hingen gewoon echt vol, zelfs tussen haar tenen. (ik snap eigenlijk echt niet hoe ‘t zo degoutant kon worden)

Gelukkig ben ik niet vies van kak en pis en sleur ik altijd met een loodzware zak met reservekleren (die eindelijk eens van pas kwam)

Alhoewel het er niet naar uitzag dat Liv die dag nog zou lachen,was ze na een uurtje over haar trauma heen.

“Weet je nog, dat je daarnet kaka in je broek hebt gedaan?” vroeg ik haar
“Ja, vies hé!!! …. Stink” antwoordde ze me met een samenzweerderige blik in haar ogen.

Ik ben ongelooflijk moe en mijn haar leidt een eigen leven. (waarmee ik niet wil zeggen dat het één met het ander te maken heeft)

En blijkbaar kan je het ook zien aan mij. Kind en gezin stelde immers vandaag voor om enkele sessies te doen met iemand die ouders van slechte slapers begeleidt.

En dat net op de moment dat ik me erbij neergelegd had dat er niets aan te doen valt en dat ze er wel zullen uitgroeien.

Alhoewel we eigenlijk geen tijd hebben voor zulke onzin en ik hier ook niet geloof dat die persoon ons probleem wel zal oplossen … heb ik toch toegezegd. Baat het niet, dan schaadt het niet. En meer nog, ik wil er volledig voor gaan!!!
Om te beginnen zal ik consequent mijn slaapdagboek opstellen, ik ben eens benieuwd wat daar zal uitkomen, overdrijven we, valt het objectief gezien wel mee of zijn we echt te beklagen???

De voorbereidingen voor ‘t kamp zijn in volle gang. Onze tent (hopelijk waterdicht) is geleverd en de verkleedkledij is in productie.

Ik, Bjeurn, Liv, Vic en Petunia ook natuurlijk … wij worden immers allemaal superhelden.

De maskertjes zijn al gemaakt, onder het moto ‘niet teveel kak aansmeren’ werd het gewoon uit een stuk vilt geknipt.

Maar hoe eenvoudig ook, Petunia staat er prachtig mee.
Waarom zit ze in haar ondergoed? hoor ik u al denken. Wel Petunia heeft meegedraaid in ‘t wasmachien (ziet ze er niet fris uit), enkel haar kleedje krijg ik niet proper (Hoor je mij al aankomen?)

Maar eerst moet ik toch eens nadenken hoe ik onze cape ga maken.

Op de vergadering:
Baas 1: De presentatie van Karen zal vandaag wegvallen, ze heeft me vanmorgen gebeld dat ze in het ziekenhuis zit met haar zoontje, hij is van de trap getotterD en heeft 2 gebroken voortanden.
Ik kende het verhaal al, dus ik kon de reacties goed observeren en tot mijn verbazing is het niet normaal om een pijnlijk gezicht te trekken en eventueel een ‘auch’ eruit te slagen. Neen, dit deden enkel de twee aanwezige vrouwen. De mannen bleven stoïcijns.
Tenslotte vroeg de hoogste in rang “Melktanden of grote tanden?”
“Melktanden”, was het antwoord.
“Da’s toch geen ramp” volgde daarop.

En dat … dat is volgens mij het mentaliteitsverschil dat ervoor zorgt dat vaders carrière maken en moeders deeltijds gaan werken

(Ik ben trouwens niet zo slim geweest, de wedstrijd loopt van woensdag tot woensdag … ik had dus beter pas volgende sessie meegedaan … soit … uw stem is dus extra belangrijk)

De fotograaf dankt u

Zo worden mijn ‘facebookvrienden’ minder gespammed met blog-updates en verhuist ook Petunia (tot velens grote opluchting) mee naar de pagina.

Vond u (lijken u) die dagelijkse berichtjes op facebook wel plezant … dan scrolt u links naar beneden naar de facebookwidget (net boven de google friend connect widget die ik nog altijd niet aan de praat heb gekregen, tenzij u surft via explorer) en klikt u op ‘Vind ik leuk”.

En zo is weer iedereen content !!

*weg met spam*

ze hoort erbij

Originally uploaded by Annelyse.be

Ik heb een clubje opgericht, voor mensen met een lelijk gezicht … ze hoort erbij, ze hoort erbij!!!

(En haar naam is Petunia)

En welle ook nekeer naar de kringwinkel. ‘t was een race tegen de tijd want natuurlijk kwamen we daar maar een kwartiertje voor sluitingstijd toe … ‘t is te zeggen, ‘t is enkel en alleen omdat ik vroeger moest stoppen met werken om zieke Vic op te halen (alweer … jahaaa) dat ik überhaupt de tijd had om er eens binnen te springen. Maar soit, dat doet er eigenlijk helemaal niet toe.

In elk geval … Liv zag daar een popje dat ze persé wou hebben en toen viel mijn oog op ‘dit gedrocht’ en probeerde ik Liv te overtuigen om dit te kiezen. Geef nu toe … ‘t is zo lelijk dat ge er niet genoeg van kunt krijgen. Maar neen … Liv moest er niet van weten en bleef bij haar pop (een beetje in dezelfden trend maar dan minder lelijk en bijgevolg minder leuk… mijn insziens)
Dus ja … aangezien ik mijn dochter niet kon overtuigen heb ik ze me zelf maar toegeeigend als mascotte …. en ze doet dat goed ….  want ik moet altijd lachen als ik haar zie.
Nu nog een naam vinden … voorstellen zijn welkom.

Wat zeggen anderen van mijn mascotte
*Doet uw mond tooooooeeeee (Liv)
*Ieuw, wat is dat voor iets (verkoper)
*Is ze wel gewassen (Bjeurn)

De grote mensen op ‘t journaal staan vaak te zeuren
Nou ja, dat zal soms ook wel best ‘s nodig zijn
Maar wat ik graag op TV zou zien gebeuren
Dat is nieuws waarvan je denkt: ‘Ha fijn’

Ken je Vicje, dienen blonde met zijn guitig lachje
hij verrastte héél de wereld op het onverwachtse
HOERAA HOERAA

en ineens zelfs 12 stappen, al deed hij nooit iets anders.
En zus, mama, papa … klapten in hun handen
HOERAA HOERAA

Liv en Vic, die slechte slapers, konden 3 nachten zonder
wakker worden en huilen… echt het is een wonder
HOERAA

Wij zijn moe … Wij willen ‘s nachts slapen !!!

Daarom hebben we het streng zijn / laten huilen / doorbijten / consequent zijn / … allemaal laten vallen. Wij hebben gewoon een extra bed opgedekt in de kinderkamers … een bed voor de mama of de papa. En zijn de kinders ontroostbaar, dan kruipen we er gewoon bij.

En zo hebben wij ook spannende en wilde nachten(*) … wij weten nooit in welk bed en bij wie we zullen wakker worden.

(*) al zou ik ze spannende en wilde nachten toch liever anders invullen