Omdat facebook toch nog steeds een gesloten medium is, heb ik het zekere voor het onzekere genomen en  heb ik de betrokken personen onherkenbaar gemaakt… een winkel die me liefke noemt daarentegen, daar mag reclame voor gemaakt worden.

Voor mijn verjaardag kreeg ik van mijn lievelingszus (héhé, ik heb er maar één  …*flauw* … maar ‘t is wel een schatje) een bon voor de vermiljoenshop. Super … want als ik ergens mijn designerstofkes zou kopen, dan wel zeker daar.

En zo geschiedde, ikbestelde al wat in mooi vond en overschreed ruimschoots het budget. Geen probleem … mijn drempelvrees eindelijk overwonnen. Maar nu … nu ik een mooi stapeltje vermiljoentjes liggen heb, durf ik er gewoon niet in knippen.

Eerst het stuk maken in een oefenstofke … dat zou een optie zijn, maar voor die ene keer dat ik nog eens energie en tijd heb om ‘t machien boven te halen, ga ik toch niet verspillen met oefenstofkes. Allé, ja, ik doe dat wel … maar maak het dan nooit meer in ‘t goei stofke (want ik hou ook niet zo van bandwerk).

En ook heb ik de beginnersfout gemaakt om van alles maar een meter te bestellen. Fout, fout, want voor ne rok heb je al snel meer dat een meter nodig (toch als je zakken wil, en daar ben ik nu echt wel eens aan toe)

Soit … ik ga ‘echt’ eens proberen mijn stoute schoenen aan te doen, bv. bij dit!!

Tja … wij klaar voor een weekendje hel.
Bjeurn was het al vergeten, maar ik doe dat mijn leven niet … Liv haar pokkenperiode was echt VERSCHRIKKELIJK!!!

En ja, Vic was ziek, hij leefde van perdolan tot junifen en omgekeerd.
Maar toch, waterpokken zonder water, die verdwijnen na een dag … dat zou te mooi zijn om waar te zijn.
Mijn conclusie (waar ik Bjeurn 2 dagen van heb moeten overtuigen, want hij gelooft natuurlijk eerder een verpleegster dan mij) … dit waren geen windpokken.

Maar wat het ook was, 2 dagen later velde het Bjeurn en nu deze er terug bovenop is, ben ik een vod.

Ik leef nu van dafalgan naar dafalgan … en allemaal voor niets, want het helse weekend dat staat nog op het programma (wanneer we ‘t het minst verwachten).

Stappen doet hij nog niet… hoewel hij onlangs 3 pasjes zette heeft hij geen zin meer om dat te herhalen. Waarom zou hij ook, al kruipend geraakt hij ook overal (op en onder … zoals op het schommelpaard waar hij dan begint op te schommelen, op de stoel om er dan weer direct af te gaan). Dat hij nu nog maar even wacht want ik heb met Bjeurn gewed dat hij nog niet zal stappen als we eind augustus op kamp vertrekken.

Zijn gedrag is typisch dat tweedegedrag… ondeugend, ongehoorzaam maar zo ubercute dat ge ‘t hem moeilijk kunt kwalijk nemen.
Als ik hem terecht wijs lacht hij eens super lief naar mij om daarna ongestoord weer te hernemen met wat hij bezig was.

In de creche is Vic ne pestkop, hij gaat liggen op de andere kindjes, trekt zich recht aan de andere kindjes. En maakt de verzorgster zot door altijd met de poort te rammelen (en als hij onder zijn voeten krijgt, kijkt hij naar de andere kindjes met een blik die zegt ‘kijk eens wat ik durf’)

Vrolijk is Vic praktisch altijd … behalve als hij ziek is (en dat is hij wel nogal veel) … maar voor de rest is hij ongetwijfeld het zonnetje in huis (nog zonniger dan onze welgeluimde wieda)

Praten en zingen … daar zou hij dan wel snel in zijn.
‘t kind vertelt héél den dag en zegt héél den tijd dat we moeten ‘kijke’. Ook het woord papa is nog steeds populair
En ook verdenk ik Vic ervan bestaande liedjes zingt en soms meen ik zelfs iets te herkennen.

Hondjes- schaduw- papegaaien- aapjesgedrag of hoe je ‘t ook noemt, daar kan je hem ook van beschuldigen. Waar wij ook gaan, Vic kruipt erachter. En imiteren, nazeggen … is ‘t liefste wat hij doet.

Zijn hobbies? Drummen … met ne lepel (liefst 2) op een bord ) -> zeer irritant
En zijn tutjes… die ziet hij zeer graag, als onze nachtbraker niet wil slapen leg ik hem in bed met één tut in de mond, één in het linkerpolleke, één in het rechterpolleke en een laatste naast zijn hoofd. En dan is hij meestal wel content.

En Liv en Vic, dat zijn twee handen op enen buik. Zoals die ene keer dat we in de zetel zaten en Vic ineens op Liv haar schoot kruipt en Liv haar armen om hem sloeg tot ze na een tijdje kreunde ‘mama, Vicje zwaar’

Eten … daar heeft Vic veel plezier van, aan zijn 6 tanden heeft hij genoeg. En we hadden nooit gedacht dat Vic nog zelf zijn papfles zou leren hanteren, maar sinds een maand doet hij zelfs dat. Meer nog, toen ik hem overlaatst zijn fruitpap zag binnenlepelen (‘t zou kunnen dat ‘t ne linkse is), zonder al te veel gemors, was ik wel héél verbaasd. Ik dacht altijd dacht dat hij kwa handenmotoriek een achterstand had … ik heb mijn manneke duidelijk onderschat!!!

Het slapen is nog steeds niet wat het moet zijn (en tegenwoordig valt/springt hij ook soms uit bed/over de rand … niet goed voor mijn moederhart) , maar ach ja … anders was hij perfect geweest en dat is toch maar saai !!!

Gelukkig is die liefde snel bekoeld, de paarden kunnen haar (en terecht) niet meer boeien.

Wat ons mademoiselle wel fantastisch vindt en niet beu geraakt zijn traktors en aanverwanten (en terecht … die liefde heeft ze ook van de mama).

En zo hebben wij hier telkens wat ziens … zoals vandaag (als in zondag, de dag dat ik dit schreef, en niet de dag dat dit wordt gepubliceerd)

oh en wat zien we hier? Een ooievaar die de weg oversteekt!

Mechelen verlaten dat pikt soms (bv wanneer je ‘s avonds zin hebt in chips en de nachtwinkel niet meer op wandelafstand bevindt) maar op momenten als deze … voel ik me echt een boerentrien (and I like it)

Maar kijk eens welke variatie er bij dat hemdjespatroon staat.

Is dees niet het allertofste pakskes ooit? Geknipt voor Vic, die zoiezo al het koddigste en schoonste ventje ooit is  (het is eigenlijk onbegrijpelijk dat ik nog nooit ben aangesproken met de vraag of ze mijn zoon mogen gebruiken in één of andere reclamecampagne)

Maar soit … ik ben dus verkocht!!!

Als ik thuis met een zieke Vic (later ongetwijfeld meer over zijn mysterieuze ziekte) word achtergelaten terwijl de rest naar de sauna gaat (met een lekker ontbijt, goed gezelschap en alles erop en eraan)

Dus maakte ik Liv haar verjaardagskroon al … ja ‘al’ want het kind is pas binnen een maand jarig.

Ik koos de kroon en Liv de kleurtjes … zo zien jullie dat niet elk kind spontaan naar roos grijpt (of misschien ‘nog’ niet, want ik ben wel al moeten zwichten voor een mega-mindi boekentas … en dat is toch al een slecht voorteken … maar aangezien ik zelf ook kies voor een prinsessenkroon heeft het kind het misschien ook wel met de genen meegekregen, dus ja … )

En voila … hier de foto (niet gefotografeerd volgens de regels van de fotografie, maar wel gemaakt volgens de regels van ‘t degelijke stikwerk) en voor de geïnteresseerden … de tutorial.

• 78 manuur
• 7 kamers
• 16 vuilzakken vol behangsnippers
• 1 stoommachien dat bij benadering 60l water verbruikt heeft
• Bloed, zweet, tranen en gevloek

1 taakje te schrappen van onze lijst … hierbij verklaar ik ons huis ‘behangvrij’

Meer moet dat niet zijn

Originally uploaded by Annelyse!

Vanavond toen de kindjes -eindelijk- in bed lagen (en hopelijk voor een volledige nacht) was dat zo …

… twee bomen, een hangmat, stilte, de krant en een fleeceke … meer moest dat echt niet zijn!!!

Behang afkrabben en ‘t computerspelleke ‘mijnenveger/minesweeper’ hebben veel met elkaar gemeen.

Je weet nooit hoeveel lagen/bommen eronder zijn. Is ‘t er maar 1 (tuurlijk niet) of zijn ‘t er 4 (komt al meer in de buurt).
Begin je te krabben op de juiste plaats … dan heb je direct een héél leeg vlak.
Maar soms heb je ook een ###spel, dat maar niet vooruit gaat.

En de tuin … die leeft, de klimop is niet te temmen, iedere keer klimt hij weer tegen het huis … soms als ik de gevel weer eens vrijmaak … verwacht ik dat de klimop me ineens bij de enkels zal grijpen en helemaal rond mij winden.

… tijd om te beginnen spuiten

Ge leert veel uit uw eerste verbouwing. Wij hebben geleerd dat we veel gaan laten doen.

Hoorde ik Bjeurn tegen een kennis zeggen
(maar ondertussen zijn we nog steeds volop behang aan ‘t krabben)

Ik had een droom vanacht, ik droomde dat Vic kon stappen. En toen ik even later werd dacht ik … hé vandaag gaat hij stappen.

Dat vertelde ik daarnet aan de ontbijttafel (soms kan je de dingen maar beter direct vertellen, want daar achteraf mee afkomen is nogal stom)

En ja … wat deed Vic vandaag … hij zette zich recht uit het niets … en deed een stapje. Niet één keer, maar zeker vijf keer.

Slechts één stapje weliswaar, maar met dat begin zijn wij al zeer trots. Hé … misschien wordt Vic ooit nog wel een een marathonloper en ik een helderziende

Voila, nu ga ik mijn glazen bol even opblinken

D-day is goed verlopen en ik heb me zelfs niet overslapen.
Beter nog … ik heb zeer goed geslapen, maar dat kan er ook aan liggen dat mijn nachtrust me gegund werd (door Bjeurn weliswaar, niet door de kinderen want die hebben het weer bont gemaakt vannacht  … heb ik van horen zeggen)

Nog één verlossend telefoontje en dan kan ik in mijn bed kruipen.

En dan kaarsjes branden dat ik vandaag alle beestjes heb gedood
Neen, ik ben vandaag niet op zeehondjes gaan meppen. Ja, het niveau zakt als je al veel te lang wakker bent.
Resultaat binnen 8 dagen … spannend!!!

En wat hebben we geleerd vandaag?

• Met zijn allen weten we meer dan alleen … en hebben we ook betere ideeën
• Goei zielen moet ge koesteren
• … en nog veel meer, maar ik heb mijn verlossend telefoontje gekregen en ik kruip in mijne nest. Slaapwel

• om 5u begint dhet eerst lastpak al te huilen
• op ‘t werk aangekomen krijg je telefoon dat de werkcomputer van de man nog in de auto ligt
• omdat je zelf niet zoveel oriëntatie hebt klopt natuurlijk de weg naar je werk,  die je hem met hand en tand hebt uitgelegd, niet
• op de koop toe ben je je geld vergeten voor ‘t middageten
• en bij de voorbereidingen voor D-day op ‘t werk, blijkt dat het belangrijkste element ‘ineens’ niet meer werkt
• gelukkig krijg je hulp van 2 superhelden, maar zelfs zij kunnen je probleem niet verhelpen
• omdat je ook nog ander werk hebt en jezelf ook niet in twee kan kappen moeten er overuren gedaan worden
• en omdat je niet gewend bent om zo lang op het werk te blijven weet je de alternatieve uitgang niet zijn, en dwaal je nog een kwartier rond tot je eindelijk aan je auto staat
• en je denkt waarschijnlijk … maar kom, ‘t is al donderdag en morgen vrijdag. Maar als zaterdag jouw D-day is op ‘t werk, en dat inhoudt dat je minimum 14u aan een stuk zal moeten werken … dan is ‘t nog maar ergens in ‘t midden van de week
• en als je dan eindelijk thuis komt en om 10u in je bed wil kruipen … steken de kinders daar een stokje voor. Ah ja … want die slapen niet meer tegenwoordig (voor de verandering)
• Héhé, deze nacht zal ik alvast niet meer dromen van behangpapier!!!

Overdag kan hij toch zo schattig zijn

Koeka heeft echter wat snode plannetjes

Plan A:  Weg met het daglicht!!! Geen streepje is hem nog gegund.

PlanB: iets met een hangmat

PlanC: ik ben benieuwd waar de koeka binnenkort mee afkomt (ge zou haast hopen dat de vorige plannen niet baten)

‘t toestel kan alleen maar vooruit, achteruit, recht en zigzag … met mijnen brother ben ik er dus op vooruit gegaan.
Maar één ding moet ik wel toegeven … met de singer kan ik tenminste smocken!!!

Dat ik hierbij zoveel lawaai maakte dat ik schrik had dat de kinders gingen wakker worden en dat het toestel onder zijn eigen trillingen bijna van ‘t tafel sprong … laat ik terzijde.

Omdat Liv de bolletjes (van Vic zijn hemd) zo schoon vond, ben ik afgestapt van mijn plan om voor haar niets meer te maken zolang ze geen betere smaak ontwikkelt of tenminste wat subtieler wordt tegen haar moeder.
(Och wat maak ik mezelf wijs, ‘t is helemaal niet omdat Liv de bolletjes zo mooi vond, eigenlijk wou ik gewoon ook eens smocken, zeker nadat Liv’s nichtje Noor zo’n schoon zelfgemaakt smockkleedsken kreeg van haar mama)

Het smocken is net zoals iedereen zegt, gemakkelijk. En om eerlijk te zijn … smocken is saai, ik telde de rijen af, tot ik eindelijk aan 15 zat en het idee om ook de schouderlintjes te smocken, daar stapte ik snel van af.

Maar soit … we wachten dus bang de reactie van de dochter af

Deze motiefkes zullen allemaal verdwijnen, to nu toe is enkel de living tot op 1m69 afgestoken, en dan heb ik de restanten nog niet met de stoomreiniger aangepakt.

Ik ken iemand die nog veel uren zal mogen krabben !!!
Therapeutisch wel … ‘t was al lang geleden dat ik mezelf nog eens kon horen denken

Ik had me voorgenomen niets meer voor Liv te maken … na hare stoot van de laatste keer.

‘t volgende ging voor Vic zijn, die jongen heeft tenminste nog geen eigen mening gekoppeld aan een slechte smaak … zeer gemakkelijk.

Ik wil Vic al de hele tijd een schoon hemdje maken, er liggen schone stofkes in mijn kast te blinken, maar wijs als ik ben besloot ik toch te beginnen met een stofje uit het goedkopere gamma.
In het boek ‘Weekend sewing’ haalde ik het patroon, maar echt onverdeeld gelukkig ben ik niet. Ik denk dat het nog een jaar zal duren eer Vic erin past (nogal wijd), en aan de kraag klopt er toch ergens iets niet.  Op zoek naar een beter patroon dus  … maar Vic zal er toch niet aan ontsnappen, hij zal het toch moeten dragen!!!

Toen ik Vic het de volgende morgen aanpaste, zei Liv … nee, voor Liv.
Omdat ‘t ventje erin zwom probeerde ik het toch eens bij Liv aan. “Mooi” zei ze zelfverzekerd “Kijk Vicje, bolletjes” voegde ze er trots aan toe.
Gelukkig heb ik haar kunnen overtuigen dat het voor haar een beetje klein is (dat het voor haar wat mannelijk is, zou ik haar toch niet aan haar verstand kunnen brengen)

PS. Ik ben zo verloren … mijn 2 fototoestellen hebben me in de steek gelaten, gelukkig zijn er nog gsm’s

PPS. Goei patronen voor jongenshemdjes ? Laat maar komen

Rijzend uit donker-koelen vijvergrond,
heeft zij het licht gevonden en ontsloot
toen blij het gouden hart.

Nu rust zij peinzend op het watervlak
en wenst niet meer . . .

Uit: Van de passieloze lelie, 1901, Frederik van Eeden