Mademoiselle Liv kwam in ‘t huisje aan, aanschouwde het en riep ineens uit : “‘t is hier vet cool”

Bjeurn en ik trokken beide onze wenkbrauwen op … ‘t was immers de eerste keer dat Liv met zo’n hippe taal uit de hoek kwam.

En centerparcs was inderdaad wel de moeite voor haar jeugdig geweld. Gigantisch veel heb ik met mijn dochter de wild waterbaan getrotseerd (8 keer beweerde ze achteraf, maar ik ben er zeker van dat zij en ik meer dan 15 keer zijn afgedaald).
Ik hoorde de mensen vol verwondering “kijk eens met dat kleine meisje met haar zwemband” … want Liv -de waterrat- kon er wel wat van, zelfs met zwemvest en zwemband rondom haar lijfje,  kon niemand haar inhalen.
“Vet cool, hé Liv” riep ik haar toe tijdens de -zoveelste- afdaling!!!!
En ik las in haar ogen … dat ze op dat eigenste moment ook haar moeder “vet cool” vond.

Een superdrukke week … maar ik mag niet klagen, want ik doe het mezelf aan … het zijn trouwens voornamelijk leuke dingen die onze week zo druk maken!!!

Ik ga je de oplijsting van mijn agenda besparen en ik zal het enkel hebben over de cupfins/mufcakes.

Toen ik weer eens klaagde over mijnen Désiré (heel content van mijnen telefoon, maar het feit dat zijn intern geheugen zo klein is, deed me overwegen om een nieuw exemplaar te kopen), stelde Lien me voor om het ding te laten herprogrammeren door Bert.

En zo geschiedde, Bert (die ik trouwens helemaal niet kende) stemde toe om het hele ding te herprogrammeren en hij beloofde me de Sense te verwijderen en zo massa’s extra plaats op mijn HTC te creëren.
Ik beloofde als tegenprestatie een beloning in natura.
En zo begon ik maandag (na de naailes) nog te bakken, om pas toen het baksel in de oven stond tot de conclusie te komen dat ik me van dag vergist had. Baksel mee naar ‘t werk … en de collega’s weer content.

Gisteren nieuwe poging… ik vulde een kartonnen doos (handig om papier en karton buiten te zetten) met 2 konijntjes voor de kinders, een fles vintage cava, een flesje zelfgebrouwen bier van Bjeurn (heb ik al gezegd dat mijn man een brouwer is) en ik maakte opnieuw het recept voor  12 cupcakes, die ik dan onder 9 vormpjes verdeelde (om zo cupfins of mufcakes te  bekomen).

In elk geval, het was een gezellige avond, terwijl Bert zich ontfermde over mijn gsm, zorgde zijn madam voor het gezelschap … ‘t was tof  en niet enkel voor de gsm. Nen dikke merci aan beiden!!!
(maar ‘t is wel echt niet te doen, mijn gsm heeft -na het installeren van reeds verschillende apps- nog 223  Mb aan vrij geheugen … ik ben zeer content … die gsm kan nog jaren mee)

En omdat niet enkel Lies maar ook de collega’s erachter vroegen … zie hieronder het succesrecept.

Mufcakes / cupfins

• 75g goei boter
• 80g bruine suiker
• 75g melkchocolade in stukjes
• 60g zelfrijzend bakmeel
• 2 eieren (licht geklopt)

• 80g melkchocolade
• 2el slagroom
• eventueel een overdaad zilverpillen, … om te versieren

Toen wij ons huis kochten, kregen we de meubels die er nog in stonden (al een chance niet al te veel meer) erbij.

En sommige zaken verdienen echt hun tweede leven, zoals bijvoorbeeld deze spreuk … er zit verdorie veel waarheid in … geluk vind je in jezelf.

Mamaaaa, kijk eens naar mijn tekening…

het is een mama, want ze heeft kort haar
ze is net naar de kapper geweest
en ze heeft een buik als een driehoek
want er zit een baby in

…mamaaaa, wil jij dan nu ook nog een baby???

Mijn kinders willen een baby, dat maken ze me elke dag duidelijk.
Een baby die Belle heet.
Als ik echter vraag of zij voor de baby zullen opstaan ‘s nachts, geven ze me lik op stuk. Dat moet de mama natuurlijk doen!!!

Een nieuw jaar … een nieuwe thuis … een nieuw begin!!!

Zo ook op sportief vlak.
In 2011 ben ik al op 25 september gestopt met lopen, om ook op ‘t eind van de maand te stoppen met fietsen. De pijp was uit … verbouwingen en CMV eisten hun tol.

In 2012 zijn er weer volop goede voornemens.
Terug starten met fietsen, het begint te kriebelen, maar de spits afbijten is nog niet gelukt (en dat is natuurlijk het moeilijkst). Ondertussen woon ik al 2 km dichter bij ‘t werk en 12 km is wel een schone afstand. Als ik nog wat nadenk over de nieuwe fiets die ik eigenlijk wel verdien als ik terug begin, de dure benzineprijzen, de conditie die ik weer op zal bouwen, … dan komt dat één dezer wel in orde.

Het lopen opnemen is ook niet zo evident in de winter, doch heb ik mijn motivatie gevonden … en dan in de vorm van een loopclub… vanaf deze woensdag ben ik lid van ‘de heidejoggers‘. Ondertussen ben ik al 2 keer mee gaan lopen, en lopen in groep is gewoon echt leuk.

En voor de motivatie voor in 2012 hebben we op endomondo ook een nieuwe challenge gestart. Wie wil meedoen en Lies van de eerst plaats kegelen is hier welkom (en wie wil meedoen zonder die ambitie ontvangen we ook met graagte)

… met vele feesten
waar we ook een wensballon oplieten

die toffe kado’s brachten, die ons lieten verlangen naar sneeuw

… waarin we ontzettend veel dozen uitpakken (en nog niet helemaal rond zijn)

… waarin we al veel volk ontvingen
goed om alvast eens te experimenteren in onze nieuwe stoomoven

en cupcakes bakten in de nieuwe oven, uit een nieuw kookboek (tof kado)

… we merkten dat het beste vuurwerk te zien is vanuit ons dakraam

… en gingen nog eens met het hele gezin op stap (naar de zoo)

en ook naar de crocswinkel, die we goed plunderden, want wij zijn crocs-fans (en zeker in de solden)

Een week voorbij … en we voelen ons al goed thuis (ondanks al het werk dat nog moet gebeuren)

Awoert 2011 … 2012 is ons jaar !!!

Eerst openden we na 1,5 jaar terug het kot waar onze meubels in gestockeerd stonden en sleepten we alles naar binnen. Een hindernissenparcours over de nog niet volledig dichtgesmeten rioolgreppels, maakte het nog wat pittiger … doch, dankzij de helpende handen van mijn mama ging alles zeer vlot.

2 nachten later, waren ook de bedden geïnstalleerd en verhuisden we ook onszelf en de kinderen.

En geleidelijk aan, halen we ons gerief in het huis van ons mama weg (en hopen we dat we de kartonnen dozen sneller weggewerkt krijgen dan we ze aanvoeren), programmeren we de domotica, kopen we al wat we tekort hadden

 maar verhuizen is ook

eindelijk eens terug naar de IKEA kunnen gaan … met 2 wagens … om amper alles mee naar huis te kunnen krijgen.
Met mijn wagen open en Vic in de koffer van Bjeurn zijn auto gepropt, lukte het net.

Vuilnis dat niet wordt op gehaald, omdat ook de ophalers niet weten dat er terug leven is in dat huis (morgen tweede poging)

Beseffen dat je huis niet zo handig is, omdat de kinderen niet aan de klinken kunnen, en bijgevolg geen deuren kunnen openen.

Meubels die er na 1,5 jaar stockeren in een onverwarmde garage nog verbazingwekkend goed uitzien

Je huis toch handig vinden door zijn grote gang, waar wel héél veel bananendozen kunnen staan.

Jarenlang gegarandeerde aanwezigheid van kartonnen dozen om het papier en karton in buiten te zetten.

Telkens opnieuw zoeken naar ‘waar in godsnaam de plaats is van de borden’

Tandenpoetsen in de keuken

Oude schatten die tevoorschijn komen uit de dozen (maar eveneens dingen die je niet meer mooi vindt … zoals de kasten die absoluut niet meer passen in onze nieuwe woning, dingen waar je uitgegroeid bent … potjes / papflesjes, dingen die verouderd zijn … mp3speler)

Kaarsjes willen branden voor de gezelligheid, maar geen aansteker vinden om ze aan te doen

Een weegschaal die rare dingen aangeeft, maar uiteindelijk de waarheid in pacht blijkt te hebben…. Bjeurn is 6 kg afgevallen door de werken (ik heb echter blijkbaar niet hard genoeg gewerkt)

Kinderen die de eerste nacht te moe zijn om het uit te hangen en per uitzondering super flink doorslapen, om het de volgende avond te compenseren.

Volk ontvangen in een mest (en voor één keer kan het geen kwaad)

Een zoon, die ineens zo klein lijkt in zijn grote kamer

Een dochter, die zo content is met haar ‘dikke bed’

gigantisch veel werk, maar echt wel super (wel content dat we nog even congé hebben)

Naarmate de verhuis dichter bijkomt, zien de kindjes het ook stilaan zitten.

Zo geeft Liv een rondleiding aan de mensen en zegt. Dit is mijn kamer, ik krijgt een ‘dikke bed’ … zodat haar Aurélie bij mij kan komen slapen (vertelt ze trouwens tegen iedereen)
en ze wil een muur in haar kamer met roze bloemen!!! (ze weet wat ze wil)

Vic vindt het allemaal OK. Hij heeft de nieuwe keuken al verkend, hij antwoordt “ja” op de vraag of hij ze mooi vindt (en heeft ook bewezen dat het kot helemaal nog niet stofvrij is)

Maar het was niet altijd zo

Destijds toen Bjeurn ‘s weekends altijd werkte, vroeg ik regelmatig “Gaan we nog eens kijken naar ons huisje?”
Waarop Liv steevast (nonchalant): “neeeen”

Of als Liv weer over haar feestje bezig was en ik zei: “Dan kan je dat doen in ons nieuwe huisje”, waarop Liv: “neen, liever ergens anders”

Of Liv gewoon recht voor de raap: “Ik vind ons huis stom, daar is geen badkamer”

 Ik zie Liv trouwens …. maanden geleden nog eens op werfbezoek (elentrik net geslepen, de muren nog niet bezet) “Mama, papa, is mijn kamertje al mooi geschilderd?”

 In elk geval … de kinderen kijken ernaar uit … en wij ook !!!
Meer tijd voor de kindjes

Niet meer horen “Papaaa, ga je werken voor je baas, of in het huisje?”
of “Papa is een harde werker, maar jij ook hoor mama”

En eindelijk tijd voor ontspanning en  ons lijstje “Wat gaan we doen als we verhuisd zijn” beginnen af te werken!!!!

Het begon verleden weekend met onze Vic … nadat hij opstond -na een vermoeiende nacht- met rode wallen onder zijn ogen, besloten we toch eens naar de dokter te gaan … zware bronchitis wat het verdikt.

En Liv was ongelooflijk jaloers. Elke 5 minuten stond ze bij mij *gespeeld onschuldig* “mamaaaa, waarom voelt mijn hoofd zo warm” en als Vic een shot junifen kreeg, krijste ze de hele buurt bij elkaar omdat zij ook haar dosis wou.

Dit weekend was het weer groot drama … Liv is ziek, en ze vindt ziek zijn niet leuk.
Ah neen, want dan voel je je niet goed, en junifen op een zieke maag smaakt niet zo lekker … daarvan moet je overgeven.
Als je ziek bent mag je ook niet naar het verjaardagsfeestje van je beste vriend, niet naar buiten, en gaan zwemmen is al helemaal uit den boze.

Maar Liv zou natuurlijk Liv niet zijn, moest ze er niet alles uithalen.

Wat kan dat kind commanderen zeg!!!

… mamaaaaa, ik wil melk drinken
… mamaaaa, ik wil ook spuitwater
… mamaaaa, ik wil iets anders zien op ‘t tv.
… mamaaa, mamaaaaa, mamaaaaa

En voor een ziek kind gelden blijkbaar ook andere regels

Ik *gechockeerd* : Liv jij speelt vals!!
Liv: Mamaaa, ik ben wel ziek hé (met een air van … weet jij dat nu niet …  dat je mag valsspelen als je ziek bent) 

En als je héél hard zaagt (bij de papa, want bij mij zou dat niet pakken), mag je toch een uurtje naar de kerstmarkt.

Om daar de mama van het feestvarken (je weet wel, het feestje van de beste vriend dat ik net had afgezegd) tegen te komen.
Genant!!!

Tot overmaat van ramp ik ook Bjeurn geveld. Met bloeddoorlopen ogen lopen de 2 stumperds hier rond … geen schoon zicht.

Hopelijk blijft de rots in de branding nog overeind, geen evidentie wanneer je beseft dat ik vannacht zeker 7 keer uit mijn bed mocht… zieken bedienen en nachtelijke zwervers onderscheppen … om uiteindelijk alleen in Liv haar bed te belanden.

Wij zijn toe aan vakantie!!!

Vandaag smeerde ik de laatste olielaag op onze planché … 4 ruimtes, 90m², 3 lagen, 9 dagen na onze werkuren … hoewel ik oliën een leuk werkje vind en het eigenlijk best wel vlot gaat, bleek het toch niet te onderschatten werk. 3 lagen … da’s veel … zo hebben we de hele voorraad vodden van de mama en de schoonmama opgebruikt. En zo zijn onze knieën pijnlijk en zien ze wit van de olie (gelukkig is het geen rokskesweer … maar ik hoop toch dat het er snel afslijt)

Ondertussen plaatste Bjeurn de schakelaars en de stopcontacten en hebben we terug elektriciteit aan 1 stopcontact (en moeten we niet meer aftappen bij de werfkast van de buren)

Hopelijk komt onzen elentrieker nog eens uit zijn pijp, want de stopcontacten en lichten in huis zijn nog niet aangesloten, dit kan een obstakel worden voor de verhuis (die al enkele dagen uitgesteld is, maar hé … de kerstbomen staan er wel al)

De buren (oftewel de bouwheer) begonnen trouwens ook aan de heropbouw van onze muur van de voortuin, die ze vorig jaar ‘per ongeluk’ helemaal gesloopt hadden. Traag, maar gestaag … onze muur (die eigenlijk behoorlijk bouwvallig was voordat hij werd vernietigd door het gigantische sloopmachien) ziet er in elk geval al beter uit dan toen we het huis kochten. Een geluk bij een ongeluk, kan je dat dus noemen.

Een goede fee kwam onverwachts met haar stoommachien het huis stofvrij maken !!! Verdiep 1 en 2 zijn al spik en span. Ik bood de fee aan om dit wekelijks te komen doen met dienstencheques (ik heb er nog een heleboel die ik anders waarschijnlijk weer zal moeten laten annuleren), maar dit aanbod sloeg ze -vriendelijk maar kordaat- af. Jammer.

En kijk eens naar dit mooie sterretje … morgen staat hier een keuken op !!!

Spannend allemaal … nu beperken mijn taakjes zich voorlopig vooral tot ‘kuisen kuisen kuisen’ en ‘verhuizen’!!!!

Kinderen … soms leren ze een nieuwe uitdrukkig … en moeten ze deze precies een tijdje ‘te pas en te onpas’ gebruiken om deze uitdrukking hun eigen te maken.

Zo had Liv de fase ‘laat mij gerust’

Liv: Mamaaaaa, mamaaaa
Ik: ‘Ja, Liv
Liv: Laat mij gerust!!!

Nu is het weer iets nieuws … elke discussie breekt ze af met de zin … “Weet ge wat … het maakt niet uit!!!
Dit kan zeer ergerlijk zijn, want meestal maakt het me wel uit

Maar vanmorgen hadden we dit gesprek

Liv: Nog 5 keer en we verhuizen naar ons nieuw huisje hé
Ik: Nog 10 keer, pop
Liv: “Weet ge wat …. het maakt niet uit!!!!”

En dit was tevens de eerste keer dat ze -met haar nieuw geleerde uitdrukking-  zeer intelligent uit de hoek kwam.
Soms moet ik wat meer naar mijn dochter luisteren ipv mij zo vast te pinnen op ‘de datum’

“Bjeurn, ik wil dat onze kerstboom in ons nieuw huis staat”
waarop Bjeurn
“Schat, als dat zo belangrijk is voor u, wil ik daar wel een kerstboom zetten” 

Hoe staat het nu met de kerstboom? … dat is een vraag die we tegenwoodig nogal eens horen.
Wel, wij hebben ondertussen twee boompjes. Liv en Vic hebben ze gedecoreerd en het eerste dat verhuisd op 23 december zullen deze bomen zijn. Of wij dezelfde dag nog zullen volgen, lijkt elke dag onwerkelijker.
Doch, dit houdt ons niet tegen om hiernaar te blijven streven.

Bjeurn ontpopte zich tot een slavendrijver (ik ben de slaaf) en de kinderen veranderen ‘s nachts in monsters.
Mijn leven is voor de moment niet zo gemakkelijk

De vloeren zijn ondertussen allemaal afgeschuurd … en het schuurmachien is gesneuveld.
De living is lijmvrij (dit hangt nu in mijn haar) maar in iets minder goede staat dan we oorspronkelijk dachten. Tijdens de uuuuuuuren dat ik heb zitten schuren, droomde ik al volop van een nieuw vloertje met visgraatmotief. (werd geklasseerd onder fase 11).
Maar terug naar de harde realiteit, volgende week starten met het oliën van de vloeren, hopelijk gaat dit wat vlotter.

Lijmresten, dat krijg je er dus niet zomaar afgeschuurd …  ellendig … echt ellendig … en afsteken is geen optie … dat lukt ook niet.
Al daaaaaagen is Bjeurn al aan het schuren (met een beetje hulp van mij, ah ja, ik moet me ook het recht om te klagen op die hatelijke plak kunnen toe-eigenen).

En vermits ik 23 december heb uitgeroepen als -al dan niet realistische- verhuisdag, is elke dag meerwerk, ook gelijk aan … wat meer provisoir verhuizen … of misschien zelfs niet kunnen verhuizen.

‘t zijn hier vermoeiende dagen, ten huize koeka!!! En de kinderen hebben er denk ik ook stress van, want ook die slapen niet goed meer (ook dat nog!!!!!)

Wel moet ik jullie danken voor de reactie op de vorige post. Ik had immers super veel schrik voor het oliën van de vloer en durfde dat niet aan, maar nu gaan we toch daarvoor.  Bedankt voor jullie insteek!!!

Onze chauffagist voorspelde voor vandaag 16° (en we bereikten zelfs 16,5°C) … HOERAAAA!!!
Weer een milestone bereikt !!! En ook aangenaam bij onze laatste eindsprint naar de verhuis.

Onze brievenbus is gestolen, dus als iemand een witte brievenbus met nr.1 erop tegenkomt … gelieve me een seintje te geven.

Ondertussen maken wij voor een laatste keer stof, alvorens te proberen onze werf stofvrij te krijgen. (ik kan me echt niet inbeelden dat dat ooit zal lukken, maar binnen enkele weken hopen we toch zover te zijn) 
De planché van de slaapkamers en de living wordt afgeschuurd. Een werkje dat ik eerder leuk vind, doch trager gaat dan gehoopt en ergonomisch niet zo ideaal (toch niet als je het kantjesmachine bedient).
En ondanks de uren en uren dat we 100 000-en nageltjes uit de vloer hebben getrokken, blijken er nog minstens evenveel in de planken achtergebleven te zijn.

Nu nog beslissen of we gaan beitsen, vernissen of oliën. Tips mogen altijd worden achtergelaten in de commentaren.

Wij zijn over het algemeen niet zo’n hulpvragers, maar sinds wij de eindsprint inzetten, zijn we echt op zoek naar oppassers.
Babysit mogen we niet zeggen want …. ‘ik ben wel geen baby hé mama *roloog*’.
Wie in een ‘willekeurig’ weekend in december nog een voormiddag, namiddag of hele dag in gezelschap van onze kinders wil doorbrengen, mag zich zeker melden.
Alvast bedankt aan miss Subtiel om onze kroost vandaag onder haar hoede te nemen.

Maar vanaf vandaag gaat Vic zijn kamer ‘s nachts op slot, want dit ging erover !!!

Ik hoorde vannacht rond 5u wat gerommel beneden en toen ik ging kijken zag ik Vic … in zijn pyjama op zijn blote voetjes (natuurlijk) … met de voordeur al open en 1 been buiten … klaar om op stap te gaan !!!

Ik weet niet wat dat manneke heeft, maar tegenwoordig stapt hij ‘s nachts héél het huis rond. De ene keer tot in de kamer van zijn zus (aan de andere kant van het huis), dan effectief naar ‘t toilet, ooit vonden we hem terug al slapend in de speelkamer, en nu glipt hij al naar buiten.

Is het slaapwandelen of niet (mogelijks want zijn peter lijdt daar ook aan)? Ik zou het niet weten.
Het stemt me alleszins niet gerust … mijne zoon is nog véél te jong om ‘s nachts naar buiten te glippen!!!

Het zou eigenlijk irritant moeten zijn

… een tekenfilm met echte beestjes die in een tekenfilmdecor meespelen
… die dan nog op de koop toe praten met een hoog stemmetje
… en de helft van de tijd liedjes zingen

 *maakt een piepstem en zingt*

WAT MAAKT ONS STERK ? …. TEEEEEAMWERK !
WAT MAAKT ONS STERK ? …. TEEEEEAMWERK !

*of op de manier van de kinderen*

WAT MAAKT ONS STERK ? …. TIIIIIIEWE !
WAT MAAKT ONS STERK ? …. TIIIIIIEWE ! 

Zo zette ik vanmorgen om 6u mijn slapeloze zoon voor de tv en ontbeet ik met het welbekende irritante wijsje.
Om vervolgens de verdere dag mijn collega’s wat te kwellen.

Wonderteam is de max!!!

Gelukkig waren we dit jaar via Bjeurn zijn werk geinviteerd. Al een chance … want onze vaste sintafspraak zullen we missen, want we worden verwacht op een ander feest van een oude man. (90 jaar wordt mijn opa, is dat niet ferm)

Dit jaar was anders dan ervoren … onze kinderen zijn echt niet meer onder de indruk van sinterklaas. Liv prutste aan de Sint zijn baard (Bjeurn was al blij dat ze er niet aan trok) en ook bij Vic merkten we niet het angstige respect uit onze tijd.

Dat merken we ook aan het truukje ‘ha, eet jij je bord niet leeg, dat zal ik eens tegen de Sint vertellen’ … dat niet meer pakt !!!

Hieronder nog één uit de oude doos … mijn mama met de sint (toen de sfeer toch iets minder los was, en er geen respect maar eerder angst was)

Ondanks mijn trauma van verleden keer wou ik nog eens proberen om een nieuwe poetsvrouw te vinden.

De eerste was een poetsman, maar hij kwam niet opdagen

De tweede, daar was ik wel héél content van… maar zij niet van ons.
Toen zij de tweede keer bij ons was kwam de verantwoordelijke vertellen dat ze niet meer wou komen poetsen, omdat het te vuil was en ze te hard moest werken.
En dat nadat ze me eerst naar den blokker had gestuurd met allemaal speciale vodjes en swiffertoestanden die ze zeker nodig had. Zij heeft me wel een poepie laten ruiken.

Nummer 3 was merkelijk minder dan nummer 2, maar we konden zeker niet klagen en bovendien  was ik gecharmeerd door haar hoteltruukje met het toiletpapier.
Nu hoorde ik echter van de verantwoordelijke dat ze wat langer gewerkt had, en de sodexo-site zegt met dat ze 6 gepresteerde uren heeft ingegeven ipv de 4uren die we vroegen. En dat terwijl ze veel minder ver geraakt is dan nummer 2.

Nummer 4 zal er waarschijnlijk niet meer komen, want het dienstenchequesbedrijf zal waarschijnlijk wel boos zijn omdat ik het aantal uren betwist. (en bij ander bedrijven is de wachttijd minstens 2 jaar)

Ik weet het allemaal niet meer … ligt het aan mij … verwacht ik teveel? Ik moet in elk geval zeggen dat ik niet veel goesting heb om mijn queeste voort te zetten.

Nu vraag ik aan jullie? Via welk kanaal hebben jullie je poetsvrouw gevonden (is via een dienstenchequebedrijf wel de goei manier), zijn jullie content … en hoeveel poetsvrouwen hebben jullie geprobeerd totdat jullie eindelijk een goeike hadden?
Want daar ben ik wel van overtuigd, dat er veel goei poetsvrouwen zijn, maar die werken natuurlijk allemaal bij jullie en die hebben geen vrije uren meer over. Want een goeike, die koester je, en laat je nooit meer gaan

Wij maakten zandkoekjes.
Recept uit mijn favoriete bakboek allertijden. Geniaal in zijn eenvoud. Met foto’s van baksel die zo amateuristisch lijken dat zelfs mijn baksels er beter uitzien.

Voor wie geïnteresseerd is in ‘t recept, zie op de foto’s hieronder. Mijn schoonmama heeft me wel aangeraden in ‘t vervolg op 200° te bakken.