Meer had ik dus niet nodig om mijn eigen versie op te starten...
Voorlopig heb ik een paar jonge bladeren Lavas en wat blad van de Bulgaarse ui fijngesnipperd en met zout gemengd.
Dat Bulgaarse-ui-blad is overigens onverwacht 'straf'. Waar ik over het algemeen nauwelijks last heb van tranende ogen als ik uien snipper, liepen de tranen me over de wangen na het snipperen van een drietal bladeren van die Nectaroscordum.

Ik ben gestart in een grote pot, en dat om twee redenen:
Enerzijds vergemakkelijkt dat het door elkaar roeren van het goedje.
En anderzijds ga ik in de loop van de zomer nog wat andere kruiden toevoegen: Ik heb immers op dit ogenblik al wel wat peterselie, maar nog lang niet genoeg om 'à volontè' van te knippen, en van basilicum en koriander heb ik voorlopig niet meer dan kiemplantjes.

En misschien start ik nog een ander potje, met 'alli-erlei-zout'... Eentje waar ik alleen maar gebruik maak van allerlei soorten uit de uien-familie. Die Bulgaarse ui natuurlijk, en bieslook. Wat daslook en een paar blaadjes of teentjes knoflook. Kraailook en chinees bieslook mag er dan ook bij. Misschien zelfs wat fijngesnipperde prei... Wat bieslookbloemetjes voor extra kleur!

En zo kan je natuurlijk je eigen favoriete mengsels van kruidenzout gaan samenstellen. Je gebruikt bv alleen boucquet-garni kruiden...
Of je laat je favoriete kruid flink overheersen... Of je neemt verschillende potjes, elk voor een afzonderlijk kruid, de mogelijkheden zijn onbeperkt...
Ik vraag me af wat het zou opleveren als ik achteraf een beetje van het mengsel aanvul met wat olijfolie? Zou ik dan iets bekomen dat ik als alternatief voor een 'bouillonblokje' kan gebruiken?

The post Kruidenzout uit eigen tuin was written originally by AnneTanne on AnneTannes Tuin.

Maar ik wil proberen de draad weer op te pakken...
Gisterenmorgen, voor ik naar mijn werk vertrok (in Nederland vieren ze de Dag van de Arbeid immers door te Arbeiden) maakte ik een foto. Door tijdsgebrek komt die dus pas vandaag on-line.
En ik maakte een foutje, want ik gebruikte een andere lens dan vorig jaar, en ook mijn standpunt is net een tikkeltje anders...
Maar vergelijking met het beeld van 1 mei 2012 blijft mogelijk, en de verschillen zijn duidelijk!
Vorig jaar vond ik het oh zo jammer dat de fruitbomen allemaal hun bloesems kwijt waren, al was het gras onder de appelboom nog bezaait met bloesem-confetti.
Dit jaar staan de kersen en de pruimen te bloeien, maar komen de appelbloesems nu pas open.
Vorig jaar waren de borders vol en groen, dit jaar zijn ze hun winterse stakerigheid zelfs nog niet helemaal kwijt...
Het kleur- en lichtverschil is natuurlijk voor een stuk te wijten aan het andere tijdstip van de dag, maar toch is het groen dit jaar overduidelijk veel jonger...

En laat ik maar meteen voortgaan zoals we vorig jaar geëindigd zijn - ik weet immers dat er nog steeds mensen zijn die een 'op het eerste gezicht'-foto publiceren:
Vul het formuliertje hieronder in als op jouw blog ook een 'op het eerste gezicht'-foto te zien is

Let op: Wanneer je een no-script plugin in je browser hebt aanstaan of wanneer je dit bericht leest via RSS-feed of mail, zie je hierboven geen venstertje waar je je naam en de URL van je blogpost kan invoeren.
De mail- en feedlezers zullen daarvoor een bezoekje moeten brengen aan deze blogpost, en de no-scripters moeten ofwel in hun plugin een uitzondering configureren, ofwel kunnen ze gewoon in de reacties verwijzen naar hun blogbericht. Ik voer zelf dan de links wel in de widget in.
Natuurlijk apprecieer ik het erg, wanneer je in je eigen postje ook weer naar hier terug verwijst!

The post Op het eerste gezicht - Mei 2013 was written originally by AnneTanne on AnneTannes Tuin.

Het was echt mijn bedoeling om mijn bijen-serie af te ronden met mijn bij-denkingen van gisteren... Maar toen wist ik nog niet dat ik vandaag zou ontdekken waar er in mijn tuin een bijenhotel staat...

Eigenlijk moet ik de Fruitberg dankbaar zijn, want van hem kwam eigenlijk een belangrijk hint...
'Leembakjes'... een verticale aardewand dus...
En inderdaad wist ik intussen al, dat een aantal wilde bijen die hun nest in de aarde maken daarvoor een steile aarden wand uitzoeken. En laten we nu vorig jaar een zwemvijver gegraven hebben... En laat de aarde die daar uitkwam in de tuin gebleven zijn... enlaat die wal een vrij steile, zuid-gerichte helling hebben die nog niet volledig begroeid is.
Ik besloot daar dus even een kijkje te gaan nemen...
En na 'even' besloot ik ook om maar even mijn fototoestel te gaan halen, want al snel werd duidelijk dat het daar niet een eenzaam bijenhutje op de hei was, maar minstens een flinke woonwijk, met zelfs de nodige kraakpanden...

Eerst zag ik deze bij een gangetje invliegen:

Regelmatig werd een hoopje zand naar buiten geduwd, en af en toe stak ze haar achterlijf terug buiten...

Tenslotte keek ze voorzichtig even naar buiten, maar wellicht zag ik er verdacht uit, want ze verdween terug in het nest om lange tijd weg te blijven.

Maar er waren duidelijk ook kapers op de kust...
Er vlogen bij die zandhelling ook verschillende kleine bijtjes met een rood achterlijf rond, die telkens kort een gangetje invlogen om meteen weer naar buiten te komen en een ander gangetje opzochten.
Ik vermoed dat het bloedbijtjes waren, op zoek naar nesten van groefbijen. Het zijn immers koekoeksbijen, die zelf geen nest graven maar hun eitjes deponeren in het nest en bij de stuifmeelvoorraad van een andere soort.
Ik heb foto's van wellicht twee soorten, maar één foto is het niet waard om hier te tonen ...

En tenslotte zag ik nog deze, vrij kleine en slanke bij, die ook in een gangetje wegdook...

Ik heb dus geen bijenhotel geplaatst in mijn tuin, maar je ziet... In een niet te nette tuin vinden bijen al snel een kavel naar hun gading...

The post Het bijenhotel gevonden! was written originally by AnneTanne on AnneTannes Tuin.

Bijna tegen de verwachtingen in heeft het Europees Parlement een verbod op het gebruik van neo-nicotinoïden goedgekeurd. Of toch voor enkele neo-nicotinoïden. En in elk geval binnen een paar maanden. En in elk geval voor de duur van twee jaar.

En natuurlijk ben ik daar blij om...
En natuurlijk vond ik alle acties die er de voorbije tijd waren prachtig...
En tegelijkertijd voel ik iets van ergernis als ik dan lees over de noodzaak om actie te voeren voor de 'bijen die een onmisbare schakel zijn in de voedselproductie.'

Want dan vraag ik me af...
Zouden er ook zoveel mensen in actie zijn gekomen als er gewaarschuwd werd voor bijvoorbeeld de massale verdwijning van watervlooien?

Bijen, die zijn misschien niet aaibaar, maar op een bepaalde manier wel tastbaar...
En hun link met ONS voedsel is overduidelijk.

En natuurlijk vind ik het erg dat de honingbijen het op dit ogenblik zo moeilijk hebben...
En toch kan ik het niet nalaten me af te vragen of die honingbijen het ook zo moeilijk zouden hebben als ze niet gedegradeerd zouden zijn tot honingvee?
Ik weet dat er heel veel (hobby)imkers zijn die werken met heel erg veel respect voor de natuur. Tijdens een vakantie in Engeland kwam ik zo in contact met mensen die imkerden volgens de methodes van Philip Chandler, de 'Barefoot Beekeeper', en toen kreeg zelf bijna zin om bijen te gaan houden.
Maar voor grote imkerijen geldt toch nog altijd het financiële aspect, en staat bijenwelzijn allicht hoofdzakelijk in functie daarvan.

Want hoewel we bijtjes associëren met de vrije natuur, is onze 'tamme' honingbij eigenlijk niet veel 'natuurlijker' dan onze legkippen. Net zoals kippen, runderen, katten en honden zijn geselecteerd om die eigenschappen te vertonen die wij mensen appreciëren, is ook de bij die ingezet wordt in de bestuiving van zoveel planten een kweekproduct waarin eigenschappen als agressiviteit zijn 'weggekweekt' en andere eigenschappen, zoals het produceren van veel honing dan weer werd aangemoedigd.
Onlangs had ik het met een imker over de 'wilde' zwarte honingbij (Apis mellifera mellifera), en hij reageerde heel erg negatief dat die beesten 'veel te agressief' waren en bijna geen honing produceerden... Hoezeer die man zich ook een natuurliefhebber noemde, voor de 'echte' honingbij had hij geen goed woord over, enkel voor zijn tamme, honingproducerende lieverdjes.

En daar komen we weer bij mijn uitgangspunt...
Soms schrik ik ervan hoezeer we pas echt massaal voor de natuur opkomen als ons eigen hachje bedreigd wordt.

Terwijl ik soms denk, dat er de natuur niets beter zou kunnen overkomen dan het uitsterven van één welbepaalde soort...
Want soms fantaseer ik stiekem wat er zou gebeuren als er plots een virus zou muteren dat zo besmettelijk en zo dodelijk zou zijn dat de totale populatie van de Homo sapiens in één week tijd zou uitsterven...

The post Bij-denkingen was written originally by AnneTanne on AnneTannes Tuin.

Met een bijenhotel kan je zorgen dat de bijen die in je tuin verzeild raken er ook gaan blijven... maar om ze in je tuin te krijgen is er toch nog iets anders nodig!

Stel je even voor dat je vakantie wil gaan en er wordt je in een prachtig 'aparthotel' verblijf aangeboden, maar voor je maaltijden moet je wel zelf zorgen?

Osmia rufa - Rosse metselbij

Ik zou er in dat geval zeker van willen zijn dat in de omgeving van het hotel minimaal een goed-voorziene kruidenier te vinden is, en bij voorkeur ook nog een paar gezellige (en lekkere!) restaurantjes.
Wel, voor bijen geldt net hetzelfde… Als in de buurt van een bijenhotel geen geschikte drachtplanten te vinden zijn, is het bijenhotel gedoemd tot leegstand!

Wil je wilde bijen in de tuin, doen dan eerst zoals op de Fruitberg: In een tuin waar al veel fruitbomen en -struiken te vinden waren, zijn dit jaar de nodige bijenhotels geplaatst. En omdat de fruitbomen in die tuin allicht het bezoek krijgen van wilde bijen zoals de rosse metselbij (zie foto), kan hij in zijn hotel zeker gasten verwachten.
Volgens het drachtplantenoverzicht op drachtplanten.nl zijn fruitbomen zelfs meer geliefd bij wilde dan bij honingbijen. Dat is wellicht ook de reden waarom ook het rosse metselbijtje bij professionele fruitkwekers steeds meer in aanzien stijgt. Het is weliswaar een solitaire bij, maar ze is zo algemeen (en zo weinig kieskeurig) dat ze vaak in grote aantallen voorkomt en daarom ook haar bijdrage kan leveren in bestuiving.

Ik vind het jammer dat er tegenwoordig wel langs alle kanten informatie voorhanden is over het maken van bijenhotels, maar dat vaak verzuimd wordt om tegelijk te vertellen met welke planten je eerst die bijen in je tuin krijgt...

Er zijn natuurlijk de zakjes 'bloemenmengsel voor bijenweide' die tegenwoordig zo gemakkelijk te vinden zijn.
Hoewel... op bijenhotels.nl lees ik hierover:

Zakjes zaad die her en der al dan niet gratis worden aangeboden trekken wel honingbijen en hommels aan, maar hebben vaak geen enkel effect op de wilde (solitaire) bijen (...) als andere veelal overblijvende drachtplanten niet substantieel in de omgeving voorkomen.

Salix caprea | Boswilg · Een prima drachtplant in het voorjaar

Als je echt op zoek bent naar een zadenmengsel waarmee je ook wilde bijen pleziert, kan je eventueel terecht bij de Duitse online-shop Syringa, die twee zadenmengsels speciaal voor wilde bijen heeft. Het ene mengsel bevat hoofdzakelijk eenjarigen, het andere vooral tweejarigen en vaste planten. Je moet dan wel ongeveer 7 euro overhebben voor een zakje voor 10 vierkante meter, exclusief portkosten.

Overigens... Het is me de voorbije weken opgevallen dat niet alleen in mijn tuin, maar volgens de foto´s die ik zag ook in andere tuinen, de paardenbloem erg geliefd is bij wilde bijen. Is dat nu niet even het perfecte excuus om de paardenbloemen lekker te laten bloeien?

The post Met een bijenhotel lok je geen bijen... was written originally by AnneTanne on AnneTannes Tuin.

Ik zal nooit de beelden vergeten van onze eerste lentewandeling in de bossen te Elsloo...
Die heerlijke voorjaarsbloei... Een valleitje met een tapijt van miljoenen helderwitte bosanemonen.
Hier en daar een vleug van lookgeur waar het daslook groeide.
En viooltjes, sleutelbloemen, vingerhelmbloem...
Maar vooral dat tapijt van bosanemonen, dat blijft me nog het meest bij.

Het was dan ook met dat beeld voor ogen dat ik in onze tuin bosanemoontjes plantte.
Onder de oude beuken dicht bij het huis is het me nog nooit gelukt om ze te laten aanslaan. Allicht is de humuslaag daar toch niet dik genoeg.
Maar in het stukje bos dat we 17 jaar geleden aanplantte, daar 'wilden' de plantjes die ik een jaar of 8 geleden plantte wel.
Later heb ik er nog wat meer geplant, en langzaamaan beginnen ze zich uit te breiden.
Het zal nooit het eindeloze tapijt worden dat ik zag in dat ene valleitje in het Bunderbos, maar er bloeien nu al zoveel bloemen dat het opvalt als ik vanuit de tuin in de richting van het bos kijk.

En gisteren was er plots een heerlijke verrassing...
Ik liep door het bos, en zag ineens op wel 10 meter van de plek waar ik de anemoontjes geplant heb plots dit bloemetje bloeien...

En vlak daarachter stond een polletje daslook... en de daslook die we hebben aangeplant staat wel 30 meter daarvandaan...

Die plantjes lijken zich in ons bos dus wonderwel in hun sas te voelen...

The post Een bos als in Elsloo was written originally by AnneTanne on AnneTannes Tuin.

    Vos, loze vos, heel je pels is ros.
    Al kijk je nog zo lief, je blijft een kippendief!*

Jaren geleden hebben we inderdaad een keer een vos op bezoek gehad die er met een paar van onze kippen aan de haal ging. Maar het vosje dat ik de laatste dagen in de tuin - en in de kippenren - aantrof was een stuk zachtaardiger. Geen vleeseter bovendien, maar 100 % vegetariër.

Maar met die vierpotige vos heeft deze wilde bij wel zijn rosse pels gemeen!
Net als de asbij en het roodgatje waar ik een paar dagen geleden over vertelde is ook het vosje een zandbij.

Het vosje een vrij algemeen bijtje, dat als 'cultuurvolger' beschouwd wordt. Door de rosse pels op borststuk en achterlijf is het vrouwelijke vosje ook één van de meest opvallende en makkelijkst te herkennen wilde bijen.
Het mannetje is inderdaad minder opvallend. Het is kleiner van stuk, en heeft een minder dichte beharing die ook niet zo oranje is. Op de kop heeft ie een wit toupetje. Het mannetje op de laatste foto is misschien mannelijk vosje, maar het kan net zo goed een andere zandbij zijn.

Het vosje is een solitaire bij, maar het komt wel regelmatig voor dat een heleboel vrouwtjes (tot meer dan honderd, beweert de Engelse Wikipedia) hun nesten vlak bij elkaar maken.
Die nesten bestaan uit een korte verticale gang waarop verschillende broedkamers uitkomen. In elk van die broedkamers wordt pollen opgeslagen, en daarop wordt een eitje gedeponeerd. Die eitjes komen al na een paar dagen uit, waarna de larve de voorraad stuifmeel begint weg te werken. Een paar weken later verpopt het zich, om pas het volgende voorjaar uit te vliegen.
De vliegtijd van het vosje valt ongeveer samen met de bloeitijd van fruitbomen... en het vosje, dat niet erg kieskeurig is, vliegt inderdaad graag op bloeiende bomen. Dat kunnen fruitbomen zijn, maar ook esdoorn is gewild. Ze worden ook vaak waargenomen op ribes en - zoals in mijn tuin - op berberis.

De voorbije dagen heb ik het vosje al verschillende keren gezien. Een eerste keer trof ik het aan in de kippenren (inderdaad, mijn titel klopt!). Misschien was ze daar in de Mirabelpruim aan het vliegen geweest?
De volgende dag zag ik haar in de boomgaard, toen vloog het laag boven de grond, wellicht onderweg naar haar nest. En gisteren vloog er een bij de berberis. Maar natuurlijk had ik geen van beide keren een fototoestel bij de hand.
Maar vandaag ben ik dus op vossenjacht gegaan... en hoewel het resultaat niet eerste-klas is, heb ik het vosje in elk geval gevangen!

Misschien een Vosje ♂, maar het kan ook een ander mannelijk zandbijtje zijn...

*) Dit stukje begint met een kort liedje uit mijn kleutertijd. Zijn er nog mensen die dit herkennen, of is dit versje intussen helemaal in de vergeethoek belandt?

The post Een vosje in de kippenren! was written originally by AnneTanne on AnneTannes Tuin.

Dit waren mijn dichtersnarcissen in April 2012:

en zo staan ze er dit jaar bij:

De narcissen bloeien dan wel niet dit jaar - maar dat had ik niet verwacht. Vorig jaar hebben ze immers nauwelijks voedsel naar hun bollen kunnen opslaan. Ik ben gewoon al heel blij dat ze er nog staan. De dichtersnarcis is eigenlijk mijn favoriete narcisje...
Net als heel wat van mijn bolgewassen hebben ze dorre punten aan hun bladeren, allicht de stukjes die tijdens de laatste vorstperiode net boven de sneeuw uitstaken, maar dat is het minste van mijn zorgen.

The post Zoek de verschillen... was written originally by AnneTanne on AnneTannes Tuin.

Vorige week schreef ik hier nog over wilde bijen (en een derde artikeltje is in de maak - beloofd is beloofd!), en vandaag vind ik toevallig onderstaande uitnodiging in mijn mailbox. Voor mensen in het Hageland zeker een aanrader. (Let op, het is morgenavond al, en vooraf inschrijven is nodig!)
Meer info (en enkele andere data) vind je ook nog via deze link.

De info-avond gaat drie keer door (en dus niet alleen op de datum op de uitnodiging):

• woensdag 17 april 2013 om 19.30 u.: Bezoekerscentrum Webbekoms Broek in Diest (Vanaudenhovenlaan 48)
• vrijdag 26 april 2013 om 19.30 u.: Villa Coremans in Aarschot (Gelrodeweg 2)
• woensdag 22 mei 2013 om 19.30 u.: Gemeentehuis Tremelo (Veldonkstraat 1)

Deelname is gratis, maar inschrijven verplicht via Nobby Thys, biodiversiteitsmedewerker Regionaal Landschap Noord-Hageland.

The post Info-avond Wilde bijen was written originally by AnneTanne on AnneTannes Tuin.

Omdat we zaterdag iets te vieren hadden, heb ik die dag mijn mailbox niet één keer geopend.  En gisterochtend vond ik dan ook, een tikkeltje laat, een mailtje van Madame Boerenerf: "Of ik nog steeds interesse had in hun haan?  En dat ze hem dan morgen (vandaag dus) of maandag eventueel wel wilden brengen...!"

Ja, interesse in die haan zeker wel, maar om die mensen daar helemaal vanuit de omgeving van Tienen naar hier te laten afzakken... Op maandag had ik ook wel tijd om hem te komen halen...  Maar intussen was het al een dag later dan voorzien, en de Boerenerfse agenda voor maandag was alweer gevuld.  Dus spraken we na wat mailtjes over en weer toch af dat ze het beestje naar hier zouden brengen.

De mooie Tiense vechtkriel leek zich bij zijn nieuwe harem (twee dikke legbastaarden en een klein chabot-krieltje) wel op zijn gemak te voelen, maar we vroegen ons met z'n allen af, waar hij de nacht zou doorbrengen? Een haan die gewend was in de bomen te slapen, zou hoogstwaarschijnlijk niet voor het hok kiezen... Maar als hij net zoals ons vorige haantje in een boom sliep, zou hij er dan in slagen de ren terug te vinden?  (Ons Chaboot-haantje stond elke ochtend buiten het poortje van de ren te wachten om terug binnen gelaten te worden.  Toen we met vakantie waren, en de vrienden die 'dierendienst' hadden één ochtend niet present waren is hij betere oorden gaan opzoeken...)

We stonden dus met z'n allen op de uitkijk toen gisteravond de schemering viel.  Shabby vloog haar kastanjeboom in... De Blauwe en de Koekoekse gingen achter elkaar het hok in...

En de haan... die stond te kijken...  Hij keek een keer alle kanten op, nam plots een besluit en trippelde heel gedecideerd achter de grote dikke hoenders aan het hok binnen.  Nu hebben we ruim anderhalve meter slaapstok in het hok, maar onze huidige kippen heb ik - ondanks wekenlange training - er niet toe kunnen brengen om op die stokken te gaan zitten.  Ze springen bovenop de bakken waarin de legnesten zich bevinden, en stoppen daar de kop tussen de veren.
Ik verwachtte dat een haan met maanden ervaring van slapen in de bomen wel op de stok zou gaan.  Maar niks hoor... Mijnheer bleef liever dicht in de buurt van zijn hennen, en sprong ook op de bakken.

Vanmorgen heb ik een paar foto's gemaakt.  Ik ging - gewapend met een telelens - naar de ren.  Die telelens was een misrekening. Die had ik genomen omdat onze vorige hanen van de schuwe soort waren, en steeds wegliepen als we te dichtbij kwamen.  Deze niet dus... Hij was dermate geïnteresseerd dat ik alleen een paar 'koppen' heb kunnen schieten, en slechts één 'staand portret'.  Dat laatste is bovendien een tikkeltje bewogen, maar dat is alvast niet de schuld van de haan.  Die leek immers plots te besluiten dat het moment was aangebroken om te laten zien dat hij wist hoe een haan op een pluimvee tentoonstelling moet poseren, en hij ging ineens in houding staan...

Mijnheer en Madame Boerenerf, bij deze krijgen jullie van de haan de hartelijkste groeten, en van ons een dubbeldikke MERCI!
(Ik stond altijd een beetje weifelend tegenover vechtrassen, maar ik geloof dat ik na een dag al 'om' ben, en dat ik in de toekomst toch op zoek ga naar een paar mooie Tiense vechthennetjes.)

The post Ons nieuwe fotomodel... was written originally by AnneTanne on AnneTannes Tuin.