Reeds weken ligt de sneeuw met opgetrokken lippen
Te krimpen in de wind, te drogen aan zijn dorst.
Hij sterft niet aan de dooi, hij sterft aan vorst.
Er stuiven korrels van zijn huid om te gaan drinken.

(Christiaan Johannes van Geel)

Maar het is wel mooi om ze te zien groeien…

Na lessen te hebben getrokken uit een paar lekkende regentonnen na de winter van 2009-2010, koppelen we de laatste jaren steeds de regenpijp af wanneer er een winterprik voorspeld wordt…

En dat geeft dit soort resultaten…
Door de zonneschijn overdag warmt de lucht in de serre op tot een comfortabele temperatuur, die echter door het sneeuwdeken op de serre niet meer echt als comfortabel wordt beleefd. Die sneeuw begint dus langzaamaan te smelten, met het bekende resultaat aan de regenpijp…

De eerste foto’s werden gemaakt zondag-namiddag, de laatste een dagje later…

Zaterdag las je hier al een reportage over het bezoek van een inspecteur van de Guide Mezelin, maar dat was gelukkig niet de enige die op onze voederplek te zien was…

Ook die boefjes van pimpelmezen met hun blauwe kuif kwamen regelmatig een kijkje nemen. Het waren trouwens de enigen die de hard-bevroren vetbollen nog wel te lijf durfden gaan…

De vinkenfamilie was in zo grote getale aanwezig, dat ze niet nauwkeurig te tellen waren. Bovendien zaten ze meestal op de grond, en daardoor iets minder goed zichtbaar.

Slechts af en toe waagde zich een vink op de voederplank…

De groenlingen daarentegen, die verdrongen elkaar daar regelmatig…
Maar toen een merel de voederplank ontdekt had, hielden de andere vogels zich eventjes heel erg op een afstand…
Vanop de ene silo keek het roodborstje wantrouwend toe…
Aan de andere kant zitten ze met zijn vijven de situatie te bespreken…
Tot een koolmees tenslotte het zwarte monster op de rug durft benaderen…

Mijn telresultaten?

Ik durf geen getal op het aantal vinken plakken, het moeten er minimaal 35 zijn geweest.
Groenlingen? 15
Koolmezen, dat was ook in die grootte-orde.
Pimpelmezen: 5
Kepen: 3 (1 ♂, 2 ♀)
Merels: 2 (1 ♂, 1 ♀)
Tordelduif: 1

En achter in de tuin ‘betrapte’ ik ook nog een winterkoninkje, dat van de ene houtstapel naar de andere takkenril vloog.

Daarmee zat ik ruim boven het gemiddelde aantal vogels per tuin (ik ben bovendien erg voorzichtig geweest bij het schatten van het aantal vinken en groenlingen), maar was het aantal soorten mager.
Hier ontbraken trouwens verschillende soorten op het appel: de staartmezen en de groene specht die zich af en toe laten opmerken waren elders blijven plakken, de zwarte mees, de kuifmees, de zwartkop en de grote bonte specht hebben zich deze winter nog niet laten zien, en ook geen sperwer dit jaar…

‘Die hem is’ mag jou niet tikken, zolang je met je voeten niet op de grond staat.
Ik geloof dat onze kippen dat oude kinderspelletje ook herondekt hebben.

Maar Shabby en Chique, onze Chabo-krieltjes, en de haan spelen het spel niet eerlijk: Ze blijven urenlang in de omgevallen appelboom zitten…

——
Die appelboom, dat zijn de ‘winterappeltjes‘ waar ik drie winters geleden al eens over vertelde. De ‘gezond groeiende boom’ waar ik toen over sprak, in intussen omgevallen. Niet omdat hij ziek zou zijn, maar omwille van een heel zwak wortelende onderstam. Eigenlijk is het een onderstam bestemd voor de commerciële appelteelt, waarbij de bomen hun (korte) leven lang een boompaal naast zich hebben, en worden gerooid zogauw ze minder productief worden.
Onze ‘winterappel’ is nog steeds productief, maar ligt dus wel al twee jaar op zijn zij…

SSSssssttt! Niet hardop verdervertellen… Ik ben hier incognito, maar ik ben inspecteur voor de Guide Mezelin. Ik bezoek vandaag een paar restaurantjes in de Kempen, en ik ben nu in ‘AnneTannes Tuin’. Het is hier vandaag behoorlijk druk merk ik, een beetje te druk naar mijn smaak.
En het publiek is ook wel heel erg divers…
Deftig volk zoals koolmezen, (en zie ik daar vanuit mijn ooghoek geen collega van concurrent Cault-Mezeau?) maar ook een paar van die pimpelende mezen…
Oei, en zelfs schooiers als vinken, en zie ik daar zelfs geen heggenmus?
En voor buitenlanders als kepen staat de tuinpoort hier ook open geloof ik…

Enfin, proberen om toch niet al te bevooroordeeld te zijn…

Even kijken: Ja, een behoorlijke inrichting, ik hou wel van wat houtwerk… Het hoeft niet altijd van dat moderne plastic te zijn. Maar de aankleding van de ruimte kon stijlvoller. Ik hou ervan als alle tafels een beetje eenvormig zijn. Hier is het toch eigenlijk een ratjetoe.

De bediening is vlot en correct, en de porties zijn overvloedig, dat moet ik toegeven. Eigenlijk een tikkeltje te overvloedig om echt aanspraak te mogen maken op een onderscheiding als klasse-restaurant.

Toch is mijn indruk over het algemeen positief… Misschien niet helemaal voldoende voor een ster, maar het mag toch wel een Piep Gourmand krijgen…
En nu wegwezen… Hier in de Kempen zijn nog een paar adresjes die dit weekend een bezoek moeten krijgen…

En af en toe… dan lijkt die kalender helderziende…

Maar het viel me op, dat er vandaag weer heel veel bezoekers naar mijn berichtje van vier jaar geleden over pannenkoeken en Lichtmis surfen.

En dus ging ik zelf nog even lezen wat ik toen meende te moeten verkondigen… en dus vond ik dit stukje de moeite waard om nog eens even onder jullie ogen te stoppen, vooral het laatste zinnetje vond ik op dit ogenblik wel passend!

Lichtmis, Imbolc, Oimelc heeft ook een ander gezicht dan alleen het hoopvolle begin van het nieuwe groeiseizoen. Voor onze voorouders was de maand februari een harde maand. Het was weliswaar het einde van de winter, maar ook een tijd dat de voorraden waren geslonken en de nieuwe oogst nog niet in zicht was. Een tijd ook, waarin het risico op winterepidemiën en gebreksziekten zoals scheurbuik groter werd.
Bovendien was februari vaak ook ruim zo koud als december en januari: in de voorgaande maanden kon de nabijheid van de zee (die een groot warmtereservoir is) de winterprikken nog milderen en waren die dus doorgaans van korte duur. Als het echter in februari ging vriezen, was er vaak sprake van langduriger en strengere vorst, omdat de zee intussen ook meer was afgekoeld.

Artikelen in de reeks: Op het Eerste Gezicht

1. Op het Eerste Gezicht – First views
2. Op het Eerste Gezicht – Februari
3. En nog een keer: Op het Eerste Gezicht…

Zoals ik vanmorgen beloofde: hier nog een foto die écht op 1 februari werd gemaakt…
Een klein beetje meer sneeuw, en dit keer een blauwe hemel (wat het lastiger maakte om een beetje een behoorlijke foto te maken…)

Voor wie zoekt naar het widget om een link naar de eigen blogpost met een foto van de tuin te plaatsen: die is te vinden in mijn eerdere blogberichtje van vandaag… (Let op: als je een no-script plugin voor je browser hebt, zie je dat invulformuliertje wellicht niet…)

Artikelen in de reeks: Op het Eerste Gezicht

1. Op het Eerste Gezicht – First views
2. Op het Eerste Gezicht – Februari
3. En nog een keer: Op het Eerste Gezicht…

En daarmee is het februari, en zelfs winter geworden…
De foto dateert weliswaar van maandag. Als ik vandaag een foto moest maken, kon dit bericht pas in de loop van de namiddag verschijnen, en ik wil er zelf toch wel op tijd bij zijn…
Wellicht dat er straks dus nog een zonniger exemplaar verschijnt, met nog een tikkeltje meer wittigheid!

Ik ben benieuwd wie deze maand allemaal aansluit… Vorige maand sloten nog 13 andere blogs zich aan, dus wie weet komen we dit keer aan 15?

Kom je hier voor het eerst? Ik ga dus proberen om een jaar lang, op de eerste dag van de maand, of zo kort mogelijk daarna, een foto te posten van mijn tuin.
Ik doe mijn best om die foto telkens vanop hetzelfde standpunt te nemen, met dezelfde focale lengte.
In navolging van Town Mouse riep ik andere bloggers op om een jaar lang (of in elk geval af en toe) hetzelfde te doen.

Let op: Wanneer je een no-script plugin in je browser hebt aanstaan of wanneer je dit bericht leest via RSS-feed of mail, zie je hierboven geen venstertje waar je je naam en de URL van je blogpost kan invoeren als je wil meedoen.
De mail- en feedlezers zullen daarvoor een bezoekje moeten brengen aan deze blogpost, en de no-scripters moeten ofwel in hun plugin een uitzondering configureren, ofwel kunnen ze gewoon in de reacties verwijzen naar hun blogbericht. Ik voer zelf dan de links wel in de widget in. (Voordeel van een linkje daar, is dat het ‘do-follow’ is, ipv de no-followlinks uit de commentaren: Een link via de widget levert je ‘extra punten’ in zoekmachines op, een link in de commentaren niet…)

Ik kocht de zaden uit nieuwsgierigheid, en omdat ik de vorm zo mooi vond, maar zonder veel van de smaak te verwachten. Het zijn immers vrij grote pompoenen (tot een halve meter diameter), en ik leefde met het vooroordeel dat uitsluitend pompoenen van het Hokkaïdo-type en -formaat lekker konden zijn.

Hoewel de slakken ook de bloemen van deze pompoen bijzonder lekker vonden, sloegen ze eind juli toch een paar bloemen over, en zo kwamen er twee vruchten tot ontwikkeling. Het waren mooi gevormde donkergroene vruchten… Vreemd… want op de verpakking stonden bleekbruine pompoenen afgebeeld. Moest ik gewoon nog wachten tot ze verkleurden vooraleer ze te oogsten? Bij cultivars van de reuzenpompoenen (zoals dus ook Hokkaido’s) is het verhouten, kurkachtig worden van de steel een goed signaal voor het oogst-tijdstip, maar bij muskaatpompoenen gebeurt dat niet.

Ik heb dus gewoon zo lang mogelijk gewacht met oogsten, tot er half oktober nachtvorst werd aangekondigd. Ik was er daarmee net op tijd bij, want de volgende ochtend was dit wat overbleef van de pompoenplanten:

De geoogste pompoenen liet ik nog een paar dagen op een warm plekje nadrogen, vooraleer ze naar de koele kelder te brengen, maar ze waren nog steeds donkergroen…

Intussen had ik, al speurend op het internet, intussen wel begrepen dat groene en blauwige pompoenen tijdens de bewaringsperiode vaak hun oppervlakkige kleur verliezen, en dat dan het onderliggende oranje-bruin tevoorschijn komt.
En jawel hoor: zo zag één van mijn ‘Courges Musquée de Provence’ er uit vlak voor ik hem gisteren aansneed:

De pompoen heeft diep-oranje vruchtvlees (zo donker, dat manlief even dacht dat ik er tomatensoep mee gekookt had), en de smaak is heel vol en zoet. Een ideale pompoen dus, om Indiase of Thaise curries te bereiden, maar ook de soep die ik er gister mee maakte was bijzonder lekker. (Maar ook voor die soep koos ik specerijen die de warem, zoete smaak accentueerden: gember, koriander en komijn, en een tikkeltje kurkuma.)