I don’t feel like blogging today…
I’m just enjoying the feel of the idea of being an aunt of a wonderful little niece since Tuesdaymorning March 9th…

Eind juli kochten we twee nieuwe hennen en een haan, maar die haan was een kort leven beschoren. Vanaf het begin bleek dat hij niet helemaal in orde was, en na twee weken was hij dood.
We kochten niet meteen een nieuwe, nee, we zouden wel even rondluisteren, want regelmatig hebben mensen toch een haan te veel… zelf eieren laten uitbroeden of zo.
En inderdaad, een maand later hoorden we van een tante van me, dat een vriendin van haar twee hanen had lopen die ze kwijt wilde, en of we er dus snel een wilde komen halen. We kregen de keuze tussen een doodgewone witte, en een mooie kleurige ‘boerenhaan’. Nee, onze kippen zijn geen raskippen, dus de haan moest dat ook niet zijn. Enig uiterlijk vertoon was de enige voorwaarde.

Helaas, eenmaal thuisgekomen bleek de haan uitermate schuw, en geloof me of niet, maar binnen een paar uur was hij al uit de ren ontsnapt.
Enkele dagen lang liep hij nog achter in de tuin rond, maar toen verdween hij over de schutting naar de (nog veel grotere en net zo wilde) tuin van de achterburen. De kans dat we hem nog zouden terugvinden werd daardoor wel heel klein.
Maar de laatste maand hoorden we ’s morgens af en toe een haan wel heel luid en schel kraaien. En dat geluid herinnerde me wel heel sterk aan dat van die mooie septemberhaan. Drie weken geleden kreeg ik hem dan plots in de gaten: inderdaad ‘onze’ haan, met zijn mooie rosse kraag en zijn beveerde poten drentelde urenlang rond het kippenhok van onze linkerburen. In die ren binnenraken zat er niet in: de omheining ervan is weliswaar niet hoog, maar sinds de vogelpest-perikelen van enkele jaren geleden is de bovenkant met een net afgesloten.
En tussen ons en de buren staat ook een vrij hoge draad-afrastering, dus dat de haan weer onze kant zou opkomen was erg onwaarschijnlijk… dachten we. (En de verhoudingen met genoemde buren zijn van dezelfde onderkoelde aard als wat bleek uit de brief van onderdeappelboom aan haar buren, dus even gaan vragen of we de haan mochten trachten te vangen deden we toch maar niet.)

Maar je voelt me al komen… Een dag of tien geleden liep Dhr Haan plots weer in onze tuin rond. En hij bleek zijn aanvankelijke schuwheid enigszins verloren, want als ik wat graan strooide, durfde hij me meteen al tot op een paar meter naderen. Een dag later kwam hij al meteen mijn richting uit toen ik naar het kippenhok liep om de hennen te voeren, en liet hij zich met wat graan zelf al in de ren lokken. Nog een dag later liep hij netjes achter me aan de ren in.
En dat is sindsdien de dagelijkse routine: ’s morgens staat hij buiten de ren te wachten tot de kippen eten krijgen, en loopt dat mee naar binnen. De hele dag houdt hij de dames gezelschap (en die zijn daar duidelijk zeer mee opgezet), en als de avond valt, dan gaat hij op de wieken… hij vliegt de ren uit, en zoekt zijn slaaptak op (een boom in de tuin van de buren, met een overstekende tak aan onze kant)!

Mr Rooster

At the end of July, we bought new chickens, two hens and a rooster. But the rooster was in bad health, and died after only two weeks.
We decided not to buy a new one immediately, but to hear around if there wasn’t someone who had more than one rooster and wanted to give one away, for a small price eventually. (We paid more for the rooster than for the hens, and it wasn’t a special breed or something, just a simple hybrid rooster.)

And indeed, after a few weeks my aunt called me to say a friend of hers had three roosters, and wanted to give two of them away. We had the choice: a plain white one, or a beautiful colored one. And although we weren’t searching for a special breed, good looks were welcome of course.

Too bad… When we came home the rooster turned out to be quite panicky, and after only a few hours, he escape from the chicken coop. We saw him running around in the garden for a few days, but couldn’t approach him. And after three days, he flew over the fence and in the grove behind our garden, it wasn’t possible to find him, let alone catch him.

But around Christmas, we started to hear rooster in the morning. There are more roosters in the neighbourhood, but this crowing sounded just like our escape roosters crowed. And three weeks ago, I suddenly saw him: he was in our neighbor’s garden, and was trying to get into their henhouse. Unfortunately, that coop not only has fencing all around (of course), but also has a wire mesh ‘ceiling’. And it really was ‘our’ rooster: the same warm copper neck plumage, the same feathered legs…
Between the neighbor’s garden and ours, there is a fence too, and the rooster couldn’t come over to our yard (or at least we thought). If our relations with the neighbors had been better… but unfortunately, these are the neighbor we don’t get along with very well.

But guess what! Ten days ago, Mr Rooster suddenly appeared in our garden! And he seemed to have lost his former anxiety, since he didn’t flee immediately when we came in the garden… Even better: when I threw grain in his direction, he readily came closer. The next day, he already considered following me into the chicken coop when I went feeding the hens, and a day later he eagerly entered…
And he obviously was delighted to keep our ladies company…
And this seems to become a daily routine: In the morning he is waiting outside the hen house, and we when come feeding them, he enters with us. He stays there the whole day trough, but in the evening he returns to his ’sleeping tree’ outside our garden, and returns the next morning!

Lophophanes cristatus | Kuifmees - Crested tit

De koolmees en de pimpelmees zijn mezensoorten die in bijna alle tuintjes te zien zijn. (Ook staartmezen komen in heel veel tuinen voor, maar die behoren niet tot de familie van de echte mezen, de Paridae, maar van de staartmezen, Aegithalidae.)

Maar in de winter krijg je af en toe nog een andere soort te zien. In de voorbije jaren zag ik hier af en toe een zwarte mees, maar deze winter liet die zich niet zien.
Een ander meesje maakte wel voor het eerst zijn opwachting: de kuifmees, Lophophanes cristatus. Het is een vogel die je heel gemakkelijk kan herkennen, in de eerste plaats omwille van zijn duidelijke kuif. Maar ook de zwarte ‘kraag’, en het ver-doorgetrokken streepje eye-liner dat in een hoek naar beneden buigt maakt het beestje onmiskenbaar.
Toch zie je hem niet zo vaak in tuinen. Naaldbossen zijn het natuurlijke biotoop van de kuifmees (net als van de zwarte mees trouwens), en je ziet ze dan ook alleen in tuinen als er een voldoende hoeveelheid naaldhout in de buurt is.
Het vogeltje is een stuk schuwer dan zijn neefjes kool- en pimpelmees, die al helemaal aan menselijke aanwezigheid zijn aangepast. Het is me dan ook nauwelijks gelukt om het enigszins deftig op de foto te krijgen. Ook bijgaand fotootje van afgelopen weekend is geen grote kunst, maar ik ben wel blij met de grappige houding van het beestje…

Crested tit

The Great tit and the Blue tit are common birds in our Belgian gardens. (Long-tailed tits are frequent guests in many gardens, too, but unlike their name, they aren’t species in the tit-family (Paridae), but in the family of bush-tits, Aegithalidae.)

But during the winter we sometimes see other tits too. In previous winters, it was the coal-tit, a tit living in conifer forests, that came in our garden regularly – but this year he didn’t show up. Another tit did: the Crested tit (Lophophanes cristatus) came to visit us. This species is very easy to recognize, in the first place because of its obvious crest. But also the black collar and the long and hooked line of ‘eye-liner’ make him easy identifiable.

Anyway, you don’t see him often in gardens. He’s an inhabitant of coniferous forests too, and he only comes near houses that are close to such woods, preferably of Scots pines.
Compared to the Blue and the Great tit, who are accustomed to human presence, this tit is very shy. I’m not a good birds-photographer, and his shyness made it even more difficult to make a more or less decent picture. I know the photo that comes with this blogpost isn’t of good quality, but I did love the cute posture of the little bird…

Photo: Advencap - Creative Commons License

(To English text)

Vorig jaar had ik me voor het eerst op het kweken van tomaten gestort.  Eerder had manlief wel wat plantjes bij den Aveve gekocht, maar ik wilde toch eens wat anders proberen, al bleef de schaal behoorlijk beperkt.

De resultaten:
Carovita
Uit een pakje met vier zaadjes van drie verschillende soorten… De naam van deze soort leek me het minst te beloven, want klonk behoorlijk ‘commercieel’.
Oordeel: een oranje-rood tomaatje met een vrij dik velletje. De smaak is niet slecht, maar ook niet bijzonder.
Komt niet meer terug…

Chocolate
Uit datzelfde pakje als Carovita (de derde soort uit het pakje heeft het verspenen niet overleefd.)
Oordeel: een mooie, bruinrode tomaat, met een verschrikkelijk dik vel. Weinig smaak. Uiterlijk apart door de donkere kleur, maar ‘Chocolate’ deed mij iets meer bijzonders verwachten.
Komt niet meer terug…

‘Rode kers’
Een zakje zaad van de Nieuwe Tuin.
Eén plant, en daaraan hebben we één en slechts één tomaatje gezien, en dat was dan niet kersgroot, maar had het formaat van een flinke aalbes.
Oordeel: mooi kleurtje, maar smaak niet te beoordelen wegens te weinig volume.
Komt niet meer terug…

‘Me Tarzan’
Een kruising van Lieven David. Zoals Lieven zelf schrijft, een zeer variabele kruising…
Ik had in totaal een zestal planten van deze kruisingen, en het formaat varieerde van een flinke kerstomaat tot een dikke pruim. Een lekker, want dun velletje, en gezond groeiende planten. Ook de smaak van de meeste planten was erg vol.
Ik was van plan om van de planten met de lekkerste vruchten wat zaden over te houden, maar om één of andere reden bleken de tomaten opgegeten voor ik er aan dacht wat zaad te verzamelen.

Gold Nugget
Ook een zakje van de Nieuwe Tuin
Oordeel: een geel tot licht-oranje kerstomaatje, dat al heel vroeg vruchten heeft, en de hele zomer door blijft produceren. Op een dag in august stuurde ik zoonlief naar de serre om wat tomaatjes te plukken. Hij heeft van één plant de rijpe vruchtjes geplukt, en zat dicht in de buurt van een kilo. En er hing nog een veelvoud aan… en er stonden zo nog vier andere planten!)
De smaak is vol en zoet, en het velletje is niet te dik.
Je hoort het al: van de soorten die ik vorig jaar kweekte, is dit er een die absoluut zeker terugkomt. Maar dit jaar beperkt ik me tot hooguit twee planten: in het voorjaar is het heerlijk om al zo snel tomaatjes te hebben, maar toen het intussen oktober werd en de planten nog even driftig ‘goudklompjes’ bleven produceren, begonnen we van deze soort toch zo langzamerhand genoeg te krijgen. Teveel is trop…

Alleen Gold Nugget komt dus terug…
En behalve die goudklompjes heb ik woensdag nog 18 andere soorten gezaaid. ‘Ananas noire‘ is een hele donkere tomaat met een meerkleurig vruchtvlees, een zakje zaad van ‘Semailles‘.
De andere soorten zijn zaden die ik meegebracht heb van een tomaten-proefmiddag bij Lieven David. Tomaten in alle kleuren, formaten en smaken.
Ik hoop vooral dat de zaden van Brandy Wine kiemkrachtig blijken, want die tomaat was voor mij de absolute topper op die proefdag!

Mijn lijstje:

• Gold nugget
• Ananas noire
• Black cherry
• Big Ben
• Rhoades Family Heirloom
• Black & Red Boar
• Brandy Wine
• Beauty King
• South-American Banana
• Erdie’s Family Oxheart
• Absinthe
• Yellow 1884
• Purple Dog Creek
• Cherokee Green
• San Francisco Fog
• Laura Irish
• Cynthia’s Black Oxheart
• Red Gold Stripe
• Blueberry

Photo: Nowviskie - Creative Commons license

Tomatoes

Last year I started growing tomatoes from seed. Earlier, my husband had grown some from purchased plants, but I wanted to try out ‘the real thing’, allthough on a rather small scale.
And this were the results:

Carovita
The first kind from a packet with three different varieties (four seeds each). The name didn’t promise much, sounded rather ‘commercially grown’, and that turned out to be true.
A bright-red tomato, rather thick peel (commercial variety: thick peel means less vulnerable during transport), and a mediocre taste. This one doesn’t come back.

Chocolate
From the same packet as Carovita (the third variety died from damping off).
My judgement: a beautiful dark brown-red tomato, with a terrible thick peel. Rather tasteless. Looked special because of the dark colour, but ‘Chocolate’ made me dream of a perfect taste. This one doesn’t come back either.

Rode kers / Red cherry
One plant that gave us one tomato. Not the size of a cherry, but the size of a currant. Nice colour, but too small to judge the taste…
No, this one does not come back.

Me Tarzan
A variable cross Lieven David gave me.
I had six plants out of these seeds, and the fruits varied from cherry- to plum-sized. Thin skinned (and I like that) and a nice taste, so I decided to keep some seeds from the plants with the best tasting fruits… but for some reason the last tomatoes were eaten before I collected some seeds.

Gold Nugget
A yellow/orange cherry-tomato, that gave it’s first tomatoes very early, and went on and on and on, producing loads of ‘gold nuggets’ the whole summer through, until we were sick of them by the end of octobre. I have sown them again, but I will keep only two instead of six plants. They taste well, but I do want some variety!

Apart from ‘Gold nugget’ I have sown 18 other varieties last wednesday. ‘Ananas noire‘ is a dark tomato with variegated flesh.
The seeds of the other varieties I got at a ‘tomato-tasting’ at Lieven David’s home. We have tried tomatoes of every possible size, colour and taste. I hope that at least the seeds of ‘Brandy Wine’ will germinate, because that’s the one I liked most.

My list:

• Gold nugget
• Ananas noire
• Black cherry
• Big Ben
• Rhoades Family Heirloom
• Black & Red Boar
• Brandy Wine
• Beauty King
• South-American Banana
• Erdie’s Family Oxheart
• Absinthe
• Yellow 1884
• Purple Dog Creek
• Cherokee Green
• San Francisco Fog
• Laura Irish
• Cynthia’s Black Oxheart
• Red Gold Stripe
• Blueberry

Aphanes australis | Kleine leeuwenklauw - Slender parsley-piert

Dinsdag vertelde ik over kleine veldkers, een plantje dat ondanks zijn geringe afmetingen wellicht toch bij elke tuinier bekend is.
Maar in mijn tuin vind ik al jaren een ander miniatuurtje, die veel minder in het oog ’springt’.
Leeuwenklauw (Aphanes) is een plantengeslacht dat nauw verwant is met Vrouwenmantel (Alchemilla), maar de plantjes zijn veel en veel kleiner. Het plantje op de eerste foto, een kleine leeuwenklauw (Aphanes australis of Aphanes inexpectata) groeit in een 2 cm brede voeg tussen twee kasseien die je links en rechts op de foto ziet… De grote leeuwenklauw (Aphanes arvensis) is echter nauwelijks groter.

Kleine leeuwenklauw is een plantje dat een voorkeur heeft voor een goed gedraineerde, maar eerder voedselarme standplaats. Ik zie het vooral verschijnen op de kasseipaadjes in de voortuin, waar het ook weinig last heeft van concurrentie van hoger groeiende planten.

Zo’n kasseipad is mooi, maar een steeds terugkerend ‘probleem’ zijn de plantjes die opschieten in de voegen. Het onderhoud van die kasseistroken is dan ook één van de meer arbeidsintensieve klussen in de tuin. Ik heb ervoor gekozen om heel selectief te wieden: straatgras (Poa annua) en paardenbloem worden zonder pardon verwijderd. Maar sommige andere plantensoorten moedig ik aan om in de voegen te groeien, zoals bijvoorbeeld de brunel en de gehoornde klaverzuring (Oxalis corniculata, een ingeburgerde exoot die moeilijk uit te roeien is. Ik ga daarom dan ook uit van het principe: ‘if you can’t beat it, join it!’)
Ook mossen die in de voegen groeien laat ik met rust, en mini-plantjes zoals leeuwenklauw.

Leeuwenklauw heet in het Frans Perce-pierre, en die naam zou slaan op het oude medicinale gebruik van het plantje bij nierstenen. Vooral een aftreksel van het blad van de grote leeuwenklauw (Aphanes arvensis) zou voor die indicatie gebruikt zijn. Mrs Grieve schrijft in haar ‘Modern Herbal‘ dat het Engelse Parsley-piert een verbastering zou zijn van ‘parsley-piercestone’ waarbij pierce-stone natuurlijk dezelfde verklaring krijgt als perce-pierre, en parsley verwijst naar de vage gelijkenis met peterselieblad. Mogelijk natuurlijk, maar de verklaring die ik elders lees, dat parsley-piert de Engelse verbastering is van dat Franse Perce-pierre lijkt me waarschijnlijker. En ‘perce’ wordt dan inderdaad ‘parsley’ omdat men denkt dat het verwijst naar peterselie.

Waar het Nederlandse ‘Leeuwenklauw’ vandaan komt? De meest voor de hand liggende verklaring vind je natuurlijk in de vorm van het blad, maar dan blijft het mij een raadsel waarom dat onooglijke blaadje met zo’n vervaarlijke klauw wordt vergeleken.
Dan is de etymologie van de wetenschappelijke geslachtsnaam meer voor de hand liggend: ‘Aphanes’ komt vrijwel rechtstreeks uit het Grieks en betekent ‘onopvallend, onooglijk’, en verwijst naar de bijna onzichtbare bloemetjes van de leeuwenklauw. (Ik ben echt niet iemand die geblinddoekt door de tuin loopt, eerder integendeel, en ik heb deze plant nog nooit bewust in bloei waargenomen.)

Aphanes arvensis | Grote leeuwenklauw - Field parsley-piert

Parsley-piert

Last Tuesday, I told about Hairy bittercress, a rather unobvious plant, but one that probably every European gardener has noticed already.
I have another small plant in my garden, but this one is much less remarkable.
Parsley-piert (Aphanes) is a genus closely related to the genus Alchemilla (Lady’s mantle), but the plants are much, much smaller. The plant on the photograph above, Slender parsley-piert (Aphanes australis) grows in a space between to rocks, that’s less than an inch wide. (You see the rocks on the left and the right of the picture.) And Field parsley-piert (Aphanes arvensis) is only slightly larger.

In my garden, parsley-piert grows between the stones of the drive-way. Weeding the drive-way and footpaths in the front-yard is one of the more time-consuming jobs in my garden, but I weed very selective. No compassion for annual meadow grass and dandelion, plants that give the paths an untidy aspect, but low plants with attractive flowers, like self-heal and even creeping woodsorrel are welcome. (Creeping woodsorrel is not native, and once it has established a foothold in your garden, it is not easy to get rid of it. But for that reason I choose for ‘If you can’t beat it,join it’. At least it doesn’t survive in other parts of the garden like the flowermeadow, where plants grow higher.)

In the past, Parsley-piert was used for the treatment of kidney-stones, and that’s the origin of the French name ‘Perce-pierre’. (An infusion of the leaves of Field parsley-piert has been used for this indication.) In her ‘A Modern Herbal’ Mrs Grieves wrote, that the English name Parsley-piert is a corruption of the former name ‘Parsley-piercestone’, the ‘parsley’ referring to the form of its cut-into leaves. But other sources (and I tend to believe these latter ones) think that parsley-piert itself is a corruption of the French name ‘Perce-pierre’, because people thought ‘perce’ referred to the parsley-shaped leaves.

And the origin of the Dutch ‘Leeuwenklauw’ (Lion’s paw)? The most obvious explanation is that this word too, refers to the shape of the leaves, but I’m still wondering why such a small leaf is called after such a dangerous paw.
The origin of the botanical name ‘Aphanes’ is less obscure: The Greek word ‘aphanes‘ means invisible, unseen, inconspicious, and refers to the small size of the plant and it’s flowers. And invisible those flowers are: I dare say I’m a rather keen observator in my garden, but I haven’t noticed the flowers of the Slender parsley-piert yet…

Cardamine hirsuta | Kleine veldkers - Hairy bittercress

Vorige week vroeg iemand me om eens wat meer over de kleine veldkers (Cardamine hirsuta) te vertellen.

Kleine veldkers is inderdaad een plantje dat in deze tijd van het jaar heel erg opvalt:
Het is immers een winterannuel, een plantje dat kiemt in de loop van het najaar of de winter, en waarbij bloei, zaadvorming en zaadverspreiding zich in een snel tempo opvolgen wanneer aan het eind van de winter het weer milder wordt. Ze zaaien zich uit voor andere planten goed en wel beginnen te groeien, en de zaden wachten met kieming tot het weer terug kouder wordt. De hele levenscyclus van het plantje vindt dus plaats als de meeste andere planten in rust zijn.

Het grote doel in het leven van de kleine veldkers, is net als voor alle andere levende wezens, de voortplanting en de instandhouding van de soort. Elke plantensoort heeft daarvoor zijn eigen specifieke strategie ontwikkeld, en de strategie van de kleine veldkers heet verstoringstolerantie. (In botanische termen betekent ‘verstoring’ dat de vegetatie geheel of gedeeltelijk vernietigd wordt.)

In een bos met een flinke strooisellaag, maar ook in een grasveld zal je de kleine veldkers niet vaak aantreffen, maar in een voortuintje dat keurig gewied wordt, of in de moestuin waar de aarde wordt losgewerkt, daar ziet de kleine veldkers zijn kans. Ook daar waar het ‘onkruid’ met herbiciden is doodgespoten, gaan de kiemplantjes van de kleine veldkers al snel weer terug voor begroeiing zorgen.

Wanneer je een plantenkwekerij bezoekt, kan je de rozetten van de kleine veldkers met zijn mooie geveerde blaadjes vaak ontdekken in de kweekpotjes met planten die wat achteraf staan. (De plantjes binnen het onmiddelijke gezichtsveld van het publiek worden wel eens netjes schoongeplukt, maar dat betekent niet dat er geen veldkerszaadjes in aanwezig zijn!)
Als je maar een klein beetje op mij lijkt, verlaat je die plantenkwekerij niet zonder minstens een paar plantjes in je handen – en met waarschijnlijk tientallen, wellicht honderden onzichtbare veldkerszaadjes. Thuisgekomen worden die plantjes geplant (en daarvoor verstoor je de bodem in je vaste-plantenborder). In de loop van het komende groeiseizoen houd je al wiedend – verstorend! – alle concurrentie ver weg van je nieuwe troetelplantjes.

In de kale aarde van je herfst- en winterborder zien de zaden vervolgens hun kans schoon: de plantjes kiemen, en zogauw de temperaturen een beetje zachter worden komt het plantje al heel snel in bloei, vormt zaad, en laat die heel snel afrijpen.
Vaak zijn ze zo snel, dat op het ogenblik dat je voor het eerst je border echt grondig gaat wieden, er al een aantal plantjes rijpe zaden hebben. En kleine veldkers wordt niet voor niets in de volksmond ’springzaad’ genoemd: probeer maar een keer een plantje veldkers te wieden, zonder dat de rijpe zaden alle kanten opspringen… en daar liggen te wachten tot ze in het volgende najaar (als de bodem tenminste voldoende verstoord blijft) opnieuw kunnen kiemen.

Cardamine hirsuta | Kleine veldkers - Hairy bittercress

In mijn tuin vind ik de laatste jaren steeds minder kleine veldkers, waarschijnlijk omdat de mulchlaag in de borders zo weinig mogelijk verstoord wordt, en de veldkerszaadjes dus steeds moeilijker aan de oppervlakte komen. Ik was nochtans altijd blij als ik die plantjes in de tuin zag verschijnen: hun hete, peperachtige smaak vormt een lekker accent in winterse slaatjes, en als ingrediënt voor mijn winterpesto. En het beetje extra vitamine C dat je hiermee binnenkrijgt, is lekker meegenomen!

Cardamine hirsuta | Kleine veldkers - Hairy bittercress

Hairy bittercress

Last week, someone asked me to tell her something about the Hairy bittercress (Cardamine hirsuta), a plant she found in overabundance in her front yard.
And yes, Hairy bittercress really is a herb that you encounter in the garden very often at this time of the year. It is a winter annual, a plant that germinates in fall or during winter, and as soon as the weather is a little bit milder, it blooms and sets seeds in rapid succession. The seeds are ripe before other plants really start growing, are self-sown in spring and wait until the weather gets colder before germinating again. So they have there complete lifecycle in the period when most plants are dormant.

The most important goal in the life of the Hairy bittercress – as in every other plant’s life – is to reproduce and preserve the existence of the own species. Therefore every plant has developed it’s own strategy, and the one the Hairy bittercress uses is tolerating disturbance. (In botany, disturbance means the partial or complete destruction of the vegetation, e.g. by weeding, plowing…). On places where ‘weeds’ have been killed with herbicides, hairy bittercress is among the first to reappear.
You won’t find hairy bittercress in a forest with a thick layer of undisturbed leaves, nor in a meadow or even a lawn, but in a carefully weeded front yard, or a vegetable plot that has been digged.

When you visit a nursery, you often find the tiny little plants in plant trays in a neglected spot. In other, more visible spots, the plants have been carefully picked, but be sure, some seeds are left in the trays.
When you’re only a little bit like me, you can’t leave the nursery without at least some new darlings… and be sure: you take home some bittercress-seeds too. When you come home, you will plant them in you perennial border (by disturbing the soil!), and during the spring and summer that follows, you carefully weed (disturb!) the soil around them.

And in fall or during winter, when the soil lays naked and disturbed… the seeds germinate. And as soon as the temperature turns milder again, they bloom and set seed.
And be sure, at the moment in spring you kneel in your border to do a first weeding, lots of seeds are ripe already. In Dutch, we sometimes use the folkname ’springzaad’, ‘jumping seed’ for this plant, and for a very good reason: it is nearly impossible to pick a plant without the ripe seeds jumping in every direction… and there they lie, waiting to germinate again in fall, at least when you take care to disturb the soil (weeding!) enough.

In the past years, ever less hairy bittercress appears in my garden, probably because I mulch as a means of ‘weed’ control in my borders. The bittercress-seeds are burried under a layer of compost, and don’t have the chance to germinate, to bloom, and to sow themselves freely.
Nevertheless, I do like this small weedy being… with it’s hot and peppery taste it is a spicy addition to a bowl of salad greens, and I also use it in what I like to call my ‘winterpesto’. (In my winterpesto, I use Wintercress, Barbarea vulgaris or Hairy bittercress instead of Basil.)
And the vitamin C it provides, is just an added benefit!

Thanks to a few sunny hours last saturday, the list of blooming species has grown a little bit. Nevertheless, it’s still a short one, but when the weather turns milder and we get a little bit more sun, there will be an explosion of blooms and growth this month.

Crocus sp.

1. Corylus avellana – Hazelaar, Hazel
2. Crocus ancyrensis
3. Crocus tommasinianus – Boerenkrokus, Woodland crocus
4. Crocus vernus – Bonte krokus, Spring crocus
5. Crocus sp. – een paar mij onbekende soorten/cultivars, some unknown species/cultivars
6. Cyclamen coum – Rondbladige cyclamen, (Round-leaved) cyclamen
7. Galanthus elwesii – Groot sneeuwklokje, Giant snowdrop
8. Galanthus nivalis – Gewoon sneeuwklokje, Common snowdrop
9. Hamamelis x intermedia ‘Jelena’
10. Iris reticulata

Galanthus nivalis | Sneeuwklokje - Snowdrop

Ik weet het, ik weet het… Ik heb al héél vaak over het sneeuwklokje verteld…
Maar ik klets nu eenmaal het liefst over wat ik op dat ogenblik in mijn tuin vind, en dat is op dit ogenblik niet zo gek veel.

Bloeiende sneeuwklokjes zijn (naast enkele heel vroeg bloeiende krokussen) in onze streken zowat de eerste nectarbron voor vroeg-vliegende insecten, en hebben dus ecologisch zeker hun waarde.
Je moet trouwens een keer aan sneeuwklokjes ruiken…
Nee, buiten valt hun geur meestal nauwelijks op, behalve op een uiterst zachte dag – en je moet er echt wel voor op de grond gaan liggen! Maar als je echt veel klokjes in je tuin hebt, pluk er dan eens een paar, en breng ze naar binnen in een verwarmde kamer… De honinggeur wordt dan al snel merkbaar.
Ondanks hun waarde voor insecten die al vroeg actief zijn, zijn het geen ‘oorspronkelijk-inheemse’ planten, maar neofyten, planten die waarschijnlijk pas sinds een eeuw of vijf in onze streken voorkomen.

Hun originele verspreidingsgebied komt enigszins overeen met ‘de klassieke wereld’: Zuid- en zuid-oost Europa, en klein-Azie. In de middeleeuwen zijn de planten dan in onze contreien ingevoerd, wellicht door monniken. Vervolgens zijn ze langzaamaan verwilderd vanuit kloostertuinen.
In Vlaanderen vind je het plantje nochtans heel zelden in het wild, maar tijdens winterwandelingen in de Ardennen heb ik het vaak zien groeien. Ik heb wel eens horen zeggen dat wanneer je sneeuwklokjes in het wild in grote getale aantreft, dat waarschijnlijk wijst op oude bewoning op die plek.

(Hans Christian Andersen schreef een sprookje over het sneeuwklokje… Een samenvatting)

Galanthus nivalis | Sneeuwklokje - Snowdrop

Snowdrops

I know it, I know it… I have told about snowdrops so many times already – or at least I did so in Dutch.
But I can’t help it that I prefer to talk about what I find in my garden now, and I must admit, that isn’t so much now.

Snowdrops are (apart from some really early blooming crocusses) the first and almost only sources of nectar for insects that are active now already, so they can be considered to have a good ecological value.
(You really should try to smell the fragrance of snowdrops… it’s not so obvious outside, unless the weather is really mild, but when you have lots of snowdrops in your garden, you should bring some of them indoors: in a warm room you’ll suddenly smell their honey!)
Despite of their ecological value, snowdrops aren’t originally native to our region, they are considered neophytes – plants that naturalized here in the last five centuries. Snowdrops originated from what we now consider ‘the classical world’: the south and south-east of Europe, and Anatolia, and were brought to Western Europe by monks somewhere in the 16th century.
In Flanders, you seldom find snowdrops in the wild, but I have often discovered them during winter-hikes in the Ardennes. On English blogs, I have seen lots of pictures of snowdrops growing in the wild as well.
I have been told, that when you find wild-growing snowdrops, there has been a dwelling before.

(Hans Christian Andersen wrote a fairy-tale about the snowdrop…)