AnneTannes Tuin

Verhuizen?

AnneTanne — Sat, 14 Mar 2026 11:33:36 +0000

Wie nog af en toe in AnneTannes Tuin voorbijkomt, kreeg de afgelopen jaren regelmatig het bericht te zien dat de site onbereikbaar was omwille van een probleem met de database.

En af en toe lukte het me, om dat probleem alvast tijdelijk op te lossen, een tijdje later was het dan opnieuw zover.

En eerlijk gezegd, heb ik niet echt veel zin meer om me met de technische kant van een website bezig te houden.

Ik heb opnieuw steeds meer zin om toch weer te gaan schrijven, maar al die rompslomp eromheen, dat hoeft voor mij niet meer.

Mijn lopend contract bij mijn provider gaat nog tot januari 2028, dus tot die tijd blijft deze webstek allicht bestaan, maar intussen ga ik waarschijnlijk een groot deel van de inhoud beetje bij beetje verhuizen naar substack.

Daar vind je voorlopig AnneTannes Mijmeringen en AnneTanne’s Musings (Engelse versie van een aantal van de berichten), die je rechtstreeks naar mijn wat langere posts brengen (die voor een deel een herwerking zijn van berichten op dit blog).

De knop ‘notes’ bovenaan die twee sites, brengen je naar kortere berichtjes, dagelijkse dingen uit tuin en moestuin…

Ik hoop je binnenkort op Substack te zien!

The post Verhuizen? was written originally by AnneTanne on AnneTannes Tuin.

Een Gele Reus…

AnneTanne — Tue, 28 Jun 2022 17:47:26 +0000

Prikneus (Lychnis coronaria) is een plant waar ik eigenlijk zelden insecten op zie. Af en toe een wolbij die op de bladeren wol verzameld, maar dat is het dan wel.
Dus toen ik zonet aan de drooglijn stond om was af te halen, liet ik mijn werk snel in de steek toen ik op die bloemen toch een groot insect zag zitten. (Mijn telefoon heb ik ook in de tuin altijd bij de hand om foto’s te kunnen maken, al is de kwaliteit dan niet schitterend…)
Dichterbij gekomen dacht ik aanvankelijk dat ik een Stadsreus zag, maar die was het toch net niet helemaal. ObsIdentify maakte me al niet veel wijzer. Die zag er een libel in, of een hoornaar, of een bij. Ook een doodgraver was één van de suggesties. Maar al kende ik het beestje niet, dat het een vlieg was kon ik heus wel zien…

Omwille van de gelijkenis met de Stadsreus (Volucella zonaria) ging ik dan maar zoeken binnen datzelfde geslacht, en Bingo!
Mijn bezoeker was overduidelijk de Gele Reus, Volucella inflata.

Volgens waarnemingen.be is de soort eerder zeldzaam. Bovendien valt op, dat de waarnemingen van de afgelopen dagen in Vlaanderen allemaal in de Antwerpse Zuiderkempen plaatsvonden, of in het vlak daaraan grenzende gebied van Vlaams Brabant (Aarschot, Averbode) en Limburg (Lummen). De overige werden allemaal gezien in de provincie Namen.

Wikipedia leert me dat de soort zich vooral ophoudt in loofbossen met oude bomen, maar dat ze ook wel eens uitstapjes durven maken naar tuinen. Onze tuin is een half loofbos ;-), en er staan een paar bomen die hun eeuwfeest al gevierd hebben.
De imago’s voeden zich met nectar, maar dat ze van prikneus houden lees ik nergens. Meestal zouden ze – zoals wel meer zweefvliegen – op schermbloemigen worden aangetroffen…

Ik ben benieuwd naar de volgende vondst…

The post Een Gele Reus… was written originally by AnneTanne on AnneTannes Tuin.

Wilde bijen in mijn tuin: de Tronkenbij

AnneTanne — Sat, 21 May 2022 19:07:28 +0000

This is post 14 of 14 in the series “Wilde Bijen in mijn tuin”

Toen ik nog nauwelijks iets wist over wilde bijen, stelde ik me voor dat die allemaal ongeveer het formaat van een honingbij hadden. De tronkenbij zou ik dus vroeger niet snel als een bijtje herkend hebben!

Het beestje is nog geen centimeter lang. Het vrouwtje haalt 7 tot 8 mm, het mannetje is zoals bij heel veel bijensoorten net iets kleiner.
Erg kleurig is het ook al niet: ze heeft wat lichte haarbandjes op het achterlijf, maar van bovenuit gezien is ze vooral zwart.
Het vrouwtje heeft een gele ‘buikschuier’, een harig vachtje aan de onderkant van het achterlijf waar stuifmeel tussen verzameld wordt. Geen stuifmeelkorfjes aan de poten dus bij deze soort.
(Op bovenstaande niet al te beste foto is die buikschuier nauwelijks zichtbaar, op mijn andere – nog slechtere – foto is wel te zien dat het om een vrouwelijk exemplaar gaat.)

Valt het je op, dat zowel op mijn foto als op die van Will George het bijtje een gele bloem bezoekt?
De Tronkenbij heeft inderdaad net als de verwante Klokjesbijen en ranonkelbij een voorkeur voor een welbepaalde plantenfamilie, in dit geval de composieten (Asteraceae). En de Tronkenbij heeft daarbij een opvallende voorkeur voor de gele soorten uit die familie.

En die naam? Tronkenbij?
Dat verwijst naar haar geliefde nestelplaats: meestal gebruikt ze daarvoor oude kevergangen in dood hout, al zal je ze ook wel in rietstengels in rieten daken vinden.
En in bijenhotels? Wellicht wel, maar zoals je misschien wel weet, heb ik in mijn tuin nergens ‘opzettelijke’ insektenhotels voorzien.
(En ondanks mijn plechtige belofte in het stukje waar ik hierboven naar link, heb ik nog steeds geen ‘echt’ bijenhotel in mijn tuin… Ik ben er echter zeker van, dat mijn tuin in het bijen-equivalent van de Guide Michelin niet onvermeld blijft…)

In het Engels is deze soort de ‘Large-headed Resis Bee’, de grootkoppige harsbij.
Die naam dank ze dan weer aan het feit dat deze bij stukjes hars gebruikt om haar nest dicht te metselen.

The post Wilde bijen in mijn tuin: de Tronkenbij was written originally by AnneTanne on AnneTannes Tuin.

Geen netels nodig

AnneTanne — Fri, 20 May 2022 19:12:00 +0000

Jaren geleden vertelde ik het al: hoewel de Grote brandnetel een belangrijke waardplant is voor meerdere vlinders, hoef je je niet schuldig te voelen als je liever geen netels in je tuin hebt.

Netels groeien overal

De verklaring daarvoor is simpel: als er één plant is, die niet bedreigd is, dan is het wel de Grote brandnetel. Brandnetel is immers een stikstofminnende plant bij uitstek. Waar veel stikstof in de bodem zit, zal je al snel brandnetels zien verschijnen. En verdwijnen doen ze daarentegen niet zo snel.
Niet alleen in ruigtes op de boerenbuiten, in natte broekbossen, maar ook op braakliggende plekjes in de stad zie je al snel brandnetels verschijnen.

Vlinders zorgen goed voor hun kroost

Er zijn een heleboel vlinders waarvoor de Grote Brandnetel een waardplant is. De wetenschappelijke naam van de Kleine Vos is zelfs ‘Aglais urticae’, de Aglais van de brandnetel.
En dan zijn er nog de Atalanta, de Dagpauwoog, de Gehakkelde Aurelia, de Distelvlinder…

En als elke goede ouder probeert ook een vlindermoeder ervoor te zorgen dat het haar kroost niet aan voedsel ontbreekt.
Eitjes zal ze daarom liever leggen in een grote massa brandnetels dan in een klein bosje in een tuin.

Vlinders kunnen vliegen

Om maar eens een open deur in te trappen: Vlinders kunnen vliegen. En eens een vlinder uit zijn pop gekropen is, blijft hij niet in de buurt van de brandnetels hangen, maar legt hij – eventueel lange – afstanden af op zoek naar nectarbevattende bloemen.
En dan komt hij dus gemakkelijk ook in brandnetelloze tuinen terecht.

De wetenschap bevestigt het:

Jennifer Owen was een vermaard Engels entomoloog (insectenkundige) die er haar levenswerk van maakte om het insectenleven in haar stadstuintje te bestuderen. In ongeveer 30 jaar beschreef ze net geen 2000 verschillende insectensoorten die ze in haar tuin vond. Daarbij zaten een aantal soorten waarbij tot dan toe werd aangenomen dat ze niet voorkwamen op de Britse eilanden, en zelfs een aantal die nog niet eerder beschreven waren.
Maar op de 15 jaar dat ze drie bosjes brandnetels in haar tuin had, heeft ze daar niet één rups op waargenomen.

En ook tijdens het BUGS-project van de universiteit van Sheffield werd onderzocht of de aanwezigheid van brandnetels in een tuin van toegevoegde waarde was voor de biodiversiteit.
En ook hier was het antwoord negatief: In tuinen mét brandnetels werden absoluut niet meer vlinders waargenomen dan in tuinen zonder brandnetels.

Wat heeft wel toegevoegde waarde?

De brandnetels mag je dus zonder gewetensbezwaren verbannen uit je tuin (behalve dan een bosje om te oogsten in het voorjaar!)

Maar wat doe je dan wel voor vlinders in je tuin?
Vlinders willen nectar, en nectar vind je in bloemen!
Zorg dus voor een hele lange ‘bloeiboog’ in je tuin: zorg dat van heel vroeg in het voorjaar tot in het late najaar iets bloeit.

De Gehakkelde Aurelia bijvoorbeeld, is een vlinder die je van maart tot oktober kan waarnemen, maar in zachte winters waren er soms al waarnemingen in januari, of nog in december.

Zorg voor andere waardplanten!

Brandnetels zijn er dus echt genoeg te vinden, ook buiten jouw tuin…
Als je dus echt waardplanten voor vlinders wil aanplanten, dan heb je nog keuze genoeg…
De Kleine Vuurvlinder houdt van de kleine zuringsoorten als veld- en schapenzuring.
Kruisbloemigen zoals koolsoorten maar ook damastbloem, look-zonder-look… zijn bij heel wat vlinders in trek.
De Koninginnenpage kiest dan weer schermbloemigen zoals Venkel en – al dan niet Wilde – peen als kraamkamer.

En de Gehakkelde Aurelia, die in dit blogberichtje figureert?
Hoewel die meestal voor brandnetels kiest, is dat geen absolute voorkeur: dit blogberichtje ontstond, toen ik een paar rupsen ervan in een aalbessenstruik ontdekte. En inderdaad… ook dat is een waardplant voor deze vlinder!

The post Geen netels nodig was written originally by AnneTanne on AnneTannes Tuin.

Het nut van bladluizen

AnneTanne — Mon, 16 May 2022 18:45:38 +0000

In mei... kruipen de bladluizen uit hun ei!

Een blik op de onderwerpen op tuinfora en in dito Facebookgroepen, en dan kan je er niet omheen: De tijd van de bladluizen is weer aangebroken!
Er komen foto’s voorbij van de witte pluisjes van de Beukenbladluis (Phyllaphis fagi), van de zwarte bolletjes van vlierluis (Aphis sambuci) en de zwarte bonenluis (Aphis fabae), of de Gele Rozenluis op rozen of aardbeien…
En dan is de vraag niet: ‘Welke soort is dit?’, maar ‘Wat doe ik hiertegen?’

Mijn korte antwoord op die tweede vraag is: ‘NIETS’!

Mijn lange antwoord begint met: ‘Waarom wil je die nuttige diertjes in hemelsnaam verdelgen?’

Wat bladluizen doen voor je tuin...

Mei is de maand dat je hele tuin als het ware ontploft! Alles groeit en bloeit, het is een lust om er doorheen te lopen…
En dan ontdek je plots bladluizen op je geliefde planten.
De meest gehoorde reactie is: ‘HELP!’
De meest passende reactie is: ‘Gelukkig!’

Want met de komst van bladluizen start een prachtige keten van opeenvolgende gebeurtenissen in in je tuin, gebeurtenissen die je tuin alleen maar ten goede komen!

Bladluizen in je tuin werken immers als een magneet op een heleboel diertjes die je maar al te graag in je tuin hebt!

Lieveheersbeestjes zijn misschien de meest bekende vijanden van bladluizen, maar het zijn lang niet de enige. Wat dacht je van sluipwespen?
Heel wat sluipwespen parasiteren onder andere op bladluizen. Ze leggen een eitje in één van die vreetmachientjes, en daaruit ontwikkelt zich – als we de bladluis tenminste een normale levensspanne gunnen – weer een nieuwe sluipwesp die op haar beurt weer een heleboel bladluizen als kraamkamer zal gaan gebruiken

Zweefvliegen, die als bestuivers een belangrijke rol spelen, zijn als larve verzot op bladluizen, en kunnen daar flinke hoeveelheden van opeten.
En dan heb ik het nog niet over gaasvliegen gehad…

En natuurlijk zijn er niet alleen de roofinsecten die graag een bladluisje meepikken, ook vogels doen er hun voordeel mee. Ik zie elk voorjaar hoe de mezen de beukenbladluis van jonge beukentwijgjes rissen, om met een bekvol terug naar het nestkastje te vliegen.

En dan wordt het zomer...

En als de bladluizen in de loop van de late lente en de vroege zomer weer op hun retour zijn? Dan pluk jij pas de echte vruchten van het feit dat jij de bladluizen hebt laten leven:
Je tuin heeft nu immers een gezonde hoeveelheid roofinsecten, die je dan weer helpen om later de typische zomerplagen (bv trips, de zgn ‘donderbeestjes’) het hoofd te bieden.
Ook de bestuivers heb je een handje geholpen: de zweefvliegen die zich als larve hebben dikgegeten aan bladluizen, helpen nu op hun beurt bij de vruchtzetting in je tuin.
En een mooi extraatje: door al die insecten in je tuin – of dat nu de vermaledijde vegetariërs zijn of de welkome carnivoren – zijn er ook heel wat insectenetende vogels die jouw tuin als hun favoriete take-away beschouwen.

Wat als je bladluizen bestrijdt?

Als je dus bladluizen gaat bestrijden, of dat nu is door ze van de struik te spuiten, ze te behandelen met brandnetelgier of ze met de hand plat te drukken, het resultaat is hetzelfde:

Je hebt minder bladluizen, waardoor er in de zomer minder roofinsecten in je tuin zijn, en je dus geplaagd zal worden door andere vervelende beestjes in de zomer.

Ik daag je uit!

Durf je het aan?
Durf je het aan om nu eens helemaal niks meer te doen tegen bladluizen?

Ik zeg het vaak: ik ben een luie tuinier, en zo’n uitdaging is voor mij dus een no-brainer. Als ik iets met minder werk kan klaarkrijgen, dan zal ik voor die oplossing kiezen.
Ik heb dus nog nooit, zelfs niet in de beginfaze van onze intussen 25 jaar oude tuin, ook maar iets gedaan aan de bladluizen.
En het gevolg is dus, dat ik voor dit blogberichtje beroep moest doen op een aantal rechtenvrije foto’s van andere (en betere) fotografen. In onze tuin is immers nauwelijks een bladluizenkolonie te vinden die die naam waardig is.
Het wemelt er echter van de roofinsecten en de vogels…
En die enkele bladluis? Ach….

Wie de vogels wil horen zingen in zijn tuin, moet de bladluis op de rozenknop verdragen...

The post Het nut van bladluizen was written originally by AnneTanne on AnneTannes Tuin.

Wilde of Spaanse hyacint?

AnneTanne — Wed, 27 Apr 2022 11:25:35 +0000

Heb jij boshyacinten in je tuin?
En is het de inheemse Wilde hyacint? Of heb je zonder het te weten of te bedoelen een invasieve exoot in je achtertuin geplant?

Ik leer je hier graag het onderscheid tussen de meest voorkomende soorten uit het geslacht boshyacint (Hyacinthoides).

(Dit bericht is een herwerking van een blogpostje uit 2008.)

Wilde hyacint | Hyacinthoides non-scripta

Onze inheemse Wilde hyacint, het sierraad van het Haller Bos, is een hele elegante verschijning. Het is ook de soort die in Engeland zo treffend ‘Bluebell’ wordt genoemd.

De zuivere vorm van de Wilde hyacint kom je nog maar heel zelden tegen, en vooral in tuinen zie je ze nauwelijks. Ze is dan ook behoorlijk kieskeurig wat haar standplaats betreft, en dat zou wel eens haar ondergang kunnen worden.

De bloemen zijn vrij donker van kleur, over het algemeen paarsachtig blauw, slechts heel uitzonderlijk wit of roze.
De bloemen bestaan uit een smalle buis, met zeer evenwijdige wanden, en eindigen in bloemslippen die heel duidelijk omgekruld zijn.
De bloemen bevinden zich aan één kant van de bloeistengel, die bovenaan omgebogen is naar de kant waar de bloemen hangen.
De helmknoppen zijn roomkleurig wit.
De bladeren zijn smal, minder dan anderhalve cm breed.
Zeker bij warm weer verspreiden de bloemen een hele duidelijke aangename geur.

Spaanse hyacint | Hyacinthoides hispanica

In tuinen zal je veel vaker de Spaanse hyacint zien. Deze plant groeit en verspreid zich veel gemakkelijker dan de inheemse soort, en is ook minder kieskeurig wat standplaats betreft.

De bloemen zijn over het algemeen wat lichter blauw (met wat donkerder strepen in), maar ook witte en roze exemplaren zie je vaak.
De bloemen zijn breed uitlopende klokjes (15-25 mm diameter) met kelkslippen die veel minder teruggeslagen zijn.
De bloemen bevinding zich aan alle kanten rondom de stevig rechtop staande bloeistengel.
De helmknoppen zijn helderblauw.
De bladeren zijn (veel) breder dan 15 mm.
De bloemen zijn geurloos.

Kruishyacint, Basterdhyacint | Hyacinthoides x massartiana

De kruishyacint is eigenlijk de verklaring waarom de Spaanse hyacint als een invasieve exoot wordt beschouwd.
Zoals de naam het zegt, is de ‘Kruis’hyacint een kruising tussen de Wilde en de Spaanse hyacint (de ‘x’ in de naam wijst op een kruising).
Deze twee soorten kruisen inderdaad heel erg gemakkelijk, en de ontstane kruising is misschien wel niet zo groeikrachtig als de Spaanse hyacint, maar is wel duidelijk expansiever dan de Wilde hyacint. Dit betekent dus, dat de Spaanse en de Kruishyacint wanneer ze in de natuur terecht komen, het genetisch materiaal van onze wilde hyacinten steeds verder zullen verdunnen.
Als je dus in een omgeving woont waar nog wilde hyacinten groeien, probeer dan echt de Spaanse uit je tuin te weren. Op die manier bescherm je onze inheemse soort.

En de kenmerken van de kruishyacint? Die zijn erg divers, maar zitten wel tussen de twee vorige soorten in:

De bloemen zijn meestal blauw, in een tint die tussen die van de twee andere soorten in zit. Maar roze en soms witte exemplaren komen ook voor.
Ook hier zijn de bloemen klokjes die wat wijder uitlopen, maar gewoonlijk zijn ze niet breder dan 10-20 mm. De kelkslippen kunnen lichtjes teruggeslagen zijn, en de stengel helt lichtjes naar één kant.
De helmknoppen zijn lichtblauw, heel uitzonderlijk roomwit.
Meestal (maar niet altijd) zijn de bladeren breder dan 15 mm.
Geurloos tot zeer zwak geurend.

Waar te krijgen?

Koop bollen van de boshyacint enkel van een betrouwbare kweker.
Met betrouwbaar bedoel ik: een kweker die je bollen of plantgoed bezorgt van de soort die je écht vraagt, en met duidelijke vermelding van de wetenschappelijke soortnaam.
Maar ook een kweker die de planten niet in het wild gaat rooien, maar waar het dus echt om ‘gekweekte wilde planten’ gaat.

Mijn planten kocht ik (heel lang geleden) bij Ecoflora in Halle. In het voorjaar kan je er de bloeiende planten kopen, in oktober de bollen.
In Nederland kan je (in het najaar) voor bollen terecht bij De Warande. Deze laatste kweker geeft weliswaar aan dat zijn bloemen (die in NL gekweekt zijn) iets lichter van tint zijn dan de ‘Engels Bluebell’, maar die vermelding alleen al is een teken van betrouwbaarheid.

The post Wilde of Spaanse hyacint? was written originally by AnneTanne on AnneTannes Tuin.

Voorjaarssoufflé uit de tuin.

AnneTanne — Sat, 02 Apr 2022 14:36:02 +0000

Wanneer ik kook, probeer ik altijd minstens één vers ingrediënt uit de tuin toe te voegen. In de winter kan dat best een uitdaging zijn, maar stilaan wordt het weer veel gemakkelijker.

Onze kippen waren de voorbije dagen erg productief, dus er mocht dringend een eiergerecht op het menu komen, en het voorjaarsgroen komt steeds uitbundiger uit de grond.

Ik wandelde even rond in de tuin, en kwam terug binnen met een slamandje vol met brandnetel, daslook, kraailook, de bloeitoppen van een aantal kolen van vorig jaar, zuringblad, loof van pastinaak (ook restanten van vorig jaar), hondsdraf…
Als je het geluk hebt om zevenblad in je tuin te hebben, is dat ook een hele smakelijke toevoeging, en over een tijdje zijn ook planten als brave hendrik, nieuwzeelandse spinazie, melde… goede alternatieven.
Een recept dus waar je naar hartelust mee kan variëren. Probeer in elk geval één kruid te kiezen met een vrij uitgesproken smaak, waar dan best een flinke hoeveelheid van geplukt kan worden, en vul dat aan met wat je verder nog in je tuin kan vinden.

Wanneer er binnenkort ook verse tuinkruiden als peterselie, kervel, roomse kervel, koriander… voorhanden zijn kan je die ook toevoegen. Die laat je allemaal best niet meefruiten, maar voeg je pas toe als je de groenten/kruiden onder de bechamelsaus mengt.

Toen ik de soufflé in de oven zette, kookte ik ook nog wat quinoa, en ik serveerde de maaltijd met een portie frisse veldsla.

Smakelijk!

Voorjaarssoufflé met kruiden uit de tuin

Een eenvoudige soufflé waarvan de smaak veranderd naargelang van de kruiden die je vindt.

Gang Hoofdgerecht

Keuken Vegetarisch, wildplukken

Trefwoord wilde kruiden

Voorbereidingstijd 30

Bereidingstijd 45

Totale tijd 1 15

Ingrediënten

3 el (olijf)olie
1 slamandje voorjaarskruiden en jong groentenscheuten
1 ui fijngesnipperd
1 teentje knoflook gehakt
2 el volkorenmeel
scheutje melk/soyamelk/havermelk...
4 eieren gescheiden
peper, zout, extra kruiden...
50 gr parmezaan geraspt

Instructies

Fruit ui en knoflook in één eetlepel olie.
Voeg de voorjaarskruiden/-groenten toe en laat een minuut slinken. (Ik heb de daslook niet meegefruit, maar pas achteraf aan de bereiding toegevoegd.)
Haal de pan van het vuur en laat even afkoelen.
Maak intussen een bechamelsaus van de resterende olie, het meel en de melk. Breng op smaak met peper, zout, kruiden of specerijen, naar jouw voorkeur. Roer er ook de parmezaan doorheen.
Doe het geslonken (en als je er apart gehouden hebt, ook het verse) groen in de bechamelsaus, en roer er ook de eierdooiers doorheen.
Klop de eiwitten stijf tot ze pieken vormen, en spatel ze door de groenten/bechamelsaus. Breng de massa over in een ingevette soufflévorm (bij gebrek daaraan gebruik ik een gewone ovenschotel) en bak gedurende 40-45 min in een op 180° voorverwarmde oven. Na 5 minuten mag je de temperatuur terugbrengen tot 160°.
Serveer met een gekookt graan en een frisse salade.

The post Voorjaarssoufflé uit de tuin. was written originally by AnneTanne on AnneTannes Tuin.

Druivenliefhebbers…

AnneTanne — Sun, 27 Mar 2022 19:37:03 +0000

Tijdens een bezoek aan een boomgaard afgelopen najaar vertelde de eigenaar dat hij overal in de boomgaard botanische narcissen plantte, om op die manier zoveel mogelijk bestuivers naar zijn fruit te lokken.
Maar een paar dagen later zei iemand anders mij, dat narcissen eigenlijk niet zo’n bijzondere insectenlokkers zijn.

Ik nam vandaag dus even de proef op de som, en lag met mijn fototoestel telkens zo’n tien minuten op de loer bij onze narcissen (een honderdtal tête-à-tête, en minstens zoveel wilde narcis), en later bij de langbladige druifhyacint (Muscari armeniacum).

De foto-oogst bij de narcissen was bedroevend. Nihil namelijk.
Bij de druifjes daarentegen…

Natuurlijk was er de obligate honingbij (er woont een imker enkele huizen verder in de straat).

Er waren ook een paar wilde bijen en hommels, maar ik heb alleen de gehoornde metselbij fatsoenlijk kunnen portretteren. (foto bovenaan)

En binnen vijf of tien minuten had ik ook verschillende zweefvliegen gezien:

De snorzweefvlieg mag dan wel een hele algemene soort zijn, met deze foto ben ik toch wel blij!

Volgens mij zag ik deze slanke driehoekszweefvlieg ook op de bosanemoontjes… Of was dat misschien toch weer een andere soort?

Deze plompe colibri-imitator was voor mij een nieuwe soort.
Ik had al wel gehoord van de gewone wolzwever, maar hem niet eerder bewust gezien.
Helaas is de foto niet echt scherp, want écht lang stil blijven hangen deed ie niet… En dit is zelfs de enige foto, waarop ook zijn vleugels te zien zijn. Hij fladdert zo ongelooflijk snel dat op een paar foto’s alleen maar het lijfje te zien is…

En dan was er tenslotte nog deze bosbandzweefvlieg… Of in elk geval ‘een’ bandzweefvlieg.
De bosbanddito zou te onderscheiden zijn van de andere soorten door onder meer het metalig-groene borststuk, en Obsidentify is dan ook vrij zeker dat dit de juiste soort is… Maar ik laat me graag corrigeren.

(En inderdaad, deze zit dan wel niet ‘op’ de druifhyacinten, maar er wel tussen. Deze foto is een cropje, maar op de totale foto zie je nog hier en daar het blauw van de bloemen.)

Oh ja…
Muscari armeniacum dus, niet Muscari botryoides…
Die tweede soort is een stinzenplant, maar die vind je eigenlijk niet meer te koop, tenminste niet in het blauw (de ‘witte’ blauwe druifjes zijn wèl M. botryoides ‘alba’). Wat je tegenwoordig te koop vind als ‘blauwe druifjes’ is de langbladige druifhyacint of Muscari armeniacum.
Meer hierover lees je trouwens op waarnemingen.be.

The post Druivenliefhebbers… was written originally by AnneTanne on AnneTannes Tuin.

Chayote – een experiment

AnneTanne — Wed, 16 Feb 2022 13:31:04 +0000

Af en toe wil een mens wel eens iets nieuws proberen…

In het najaar vertelde op de Facebookgroep van Velt iemand over zijn meer dan overvloedige oogst van Chayotes. Wie die ook een keer wilde telen, mocht plantgoed bij hem komen halen.
Hij woonde in een naburige gemeente, dus dat contact was snel gelegd.

En dus staan er nu een handvol Chayote-planten in mijn serre ongeduldig te wachten tot ze uitgeplant mogen worden.

Chayote - Wa's dat?

Muismeloenen en olijfkomkommers, een beetje moestuinier kent die intussen wel… De Chayote is echter nog een relatieve nieuwkomer op het moestuintoneel.

Maar, zoals je uit het voorgaande misschien al vermoedde, ook de Chayote (Sechium edule) is een lid van de komkommerfamilie (Cucurbitaceae). Oorspronkelijk afkomstig uit Midden-Amerika, maar zou intussen ook zeer ingeburgerd zijn in de Aziatische groententeelt.

De plant wordt hoofdzakelijk geteelt voor zijn vruchten, maar eigenlijk is ze in haar geheel eetbaar, en ik heb me laten vertellen dat ook de jonge scheuten bijzonder lekker zijn. Ik las zelfs een artikeltje over een tuinier die een van zijn chayoteplanten uitsluitend teelde om er scheuten van te oogsten. De wortelknollen zouden als alternatief voor aardappelen kunnen gebruikt worden, het is m.a.w. een zeer veelzijdige plant.
Over het gebruik van de vruchten ga ik voorlopig niks vertellen, omdat ik daar nog geen ervaring mee heb. Als de teelt slaagt, komt dat later wel!

Chayote zou in de regio van oorsprong een vaste plant zijn, maar is absoluut niet winterhard, en omdat ze toch een redelijk lang groeiseizoen nodig heeft, moet je de plant dus beschut voorkweken.

Voorkweken

Ik hoor je al vragen: En waar kan ik daar zaad van kopen?
Eerlijk gezegd, ik weet het niet.
En bovendien heb ik mij laten vertellen, dat je Chayote veel beter kan opkweken vanuit een vrucht.

En dat gaat – voorlopig althans – inderdaad doodsimpel.

Bewaar enkele vruchten die je in het najaar oogst/krijgt/koopt op een droge, vorstvrije maar koele plek, en in de loop van de winter zal je merken dat een aantal vruchten uitlopers vormen. (Zelf heb ik ze ‘iets’ te warm bewaard, waardoor ik begin december al schietende vruchten had. En van alle vruchten die ik had liggen, is er slechts één, een kleintje, niet gekiemd.)

Zo’n uitgelopen vrucht stop je in een bloempot met aarde. Je legt de vrucht op zijn kant met de scheut omhoog, en zorgt dat de vrucht maar voor de helft in de aarde ligt. (Althans: zo zeggen de meeste websites het. Ik heb er gewoon voor gezorgd dat de vrucht niet helemaal bedekt was, en voorlopig zijn alle planten probleemloos aangeslagen, behalve die ene die slechts voor de helft in de grond zat, die heeft nog nauwelijks wortels gemaakt )
Geef ze voldoende water. (Ik interpreteer dat als: ‘laat de aarde niet helemaal uitdrogen, maar verwen ze ook niet te hard.’)

Als de kans op nachtvorst geweken is, mogen de planten naar buiten. Je kan ze als pompoenen over de grond laten kruipen, maar mijn ‘leverancier’ zei me dat hij er de voorkeur aangeeft om ze in struiken of tegen een hekwerk te laten klimmen.
Als mijn planten het goed blijven doen, ga ik beide mogelijkheden uitproberen, en dan hou ik jullie graag op de hoogte van de rest van het experiment…

En mocht jij al ervaring hebben met deze plant… Je tips and tricks zijn altijd welkom in de commentaren!

The post Chayote – een experiment was written originally by AnneTanne on AnneTannes Tuin.

Neen, het loof van pastinaak is niet giftig

AnneTanne — Tue, 19 Oct 2021 15:26:40 +0000

‘Mag het giftige loof van pastinaak op de composthoop?’
‘Mijn kippen hebben van het loof van pastinaak gegeten, help!’

De laatste weken duiken dat soort berichten met de regelmaat van de klok op in moestuin- en andere veltgroepen op Facebook.
Maar die klok… die heeft men duidelijk horen luiden, maar de klepel, die weet men niet hangen.

Dus zeg mij na:

Het loof van pastinaak is niet giftig!

Natuurlijk moet je wel weten dat het loof van pastinaak stoffen bevat die ‘fototoxisch’ zijn. Foto, dat verwijst naar licht, naar zonlicht, meer bepaald naar het UV-gedeelte van het zonlicht.
Het sap van fototoxische planten zal, in combinatie met zonlicht, voor een ‘photodermatitis’ zorgen, voor een ‘phytophotodermatitis’, als je helemaal geleerd wil doen: een huidontsteking (‘dermatitis’) door de combinatie van planten (‘phyto’) en uv-licht (‘photo’).
Maar dat zonlicht heb je dus echt wel nodig…
Als je om middernacht in je blootje in een perceel pastinaken beland (nee, ik hoef niet te weten wat je daar aan het doen bent), dan zal je daar geen last van ondervinden.
Maar als je een erg zongevoelige huid hebt, en je met een t-shirt met korte mouwen aan, midden op de dag tijdens een juli-hittegolf een pastinaakje gaat oogsten, dan is het niet ondenkbaar dat je tegen de avond rode plekken, misschien zelfs blaren op je armen krijgt.
(Inderdaad, dezelfde verschijnselen die je ook ziet bij de heel sterk fototoxische reuzenberenklauw.)

Maar mag je pastinaakloof eten?

Vanzelfsprekend! Zolang je geen uv-lampje in je maag hebt branden, doet pastinaak je inwendig absoluut geen kwaad. (Of, zoals iemand me zei: zolang je na het eten van pastinaakloof je tong niet uitsteekt naar de zon!)
Het blad en de jonge scheuten zijn een lekkere toevoeging aan soepen en stoofschotels.
Rauw vind ik ze zelf niet zo lekker, maar licht geblancheerd kunnen ze ook bv in een tomatenslaatje lekker smaken.
Ook het zaad van pastinaak kan je trouwens gebruiken. Dat voeg je als kruiderij aan allerhande gerechten toe.

Smakelijk!

The post Neen, het loof van pastinaak is niet giftig was written originally by AnneTanne on AnneTannes Tuin.