Naghihintay, nag-aabang
Maligno sa kanyang isipan
Nag-iisip, naguguluhan
Hinuha ay pinakawalan.

Larawan ng karuwagan
Sa kanya’y di mapagmasdan
Hinamon ang kinatatakutan
Isang bayani ang isinilang.

Sa digmaan lumusong
Titik ay armas, walang alinlangan
Galunggong ayaw tularan
Sa lansa nitong mapaglinlang.

Isang hukbo ng kulisap
Hindi naging katunggali
Mga kulisap sa damuha’y kakampi
Sa kanila ang pagpupunyagi.

Mga maligno sa kanyang isipan
Tuluyan na ngang lumisan
Mga bayani ng kasalukuyan
Umusbong sa damuhan.

Larawan ng katapangan
Pag-ibig sa wika’y pinangalandakan
Kagawaran ng kaalaman
Sa isipa’y isang silid aklatan.

Sa bagsik ng panitikan
Kanyang napatunayan
Lahat ay may kakayanan pakawalan
Paliparin ang saranggola ng isipan.

Isang paanyaya sa lahat na sumali sa Munting Pakulo Literary Contest ng DAMUHAN.COM (<–paki-click para sa detalye)

Ilang araw na lang Pasko na naman at limang taon na rin naman ng huli akong magpasko sa Pilipinas. Ilang taon pa kaya ang bibilangin ko bago muling makapagdaos ng Pasko kasama ang pamilya? Sana sa susunod na taon matuloy na ang aking pag-uwi, walang hahadlang, walang kokontra at walang aberya.

Salu-salo sa darating na Pasko. Nakatutuwang isipin, napakasarap sa pakiramdam na kapiling ang mga mahal sa buhay, sila na dahilan kung bakit ako at ang mga kapwa ko OFW ay nakikipagsapalaran sa iba’t-ibang panig ng mundo.

Mapalad sila na nabiyayan ng maagang aginaldo, sila na nakauwi at nakapiling ang pamilya. Bawat isa naman sa atin ay may kanya-kanyang dahilan kung bakit hindi makauwi at kung bakit patuloy na nagsusumikap. Kanya-kanyang adhikain ngunit may iisang hangarin at pangarap tuwing sasapit ang buwan ng Disyembre, na muling masilayan ang iniwang pamilya sa bayang kinagisnan.

Si Joe Marie Ballon, tubong Iloilo, 38 taong gulang at kasalukuyang namamasukan bilang isang X-ray technician sa bansang Saudi, tulad ko’y limang taon na ring hindi nakauwi sa kanyang lugar. Ilang beses na ring nagnais umuwi ngunit mas piniling manatili ng ilang taon pa upang maipagamot ang amang may karamdaman. Bagamat siya’y nasa hustong gulang na’y hindi pa rin nag-asawa upang itaguyod ang kinabukasan ng mga kapatid at upang matugunan ang pangangailangan ng mga magulang lalo pa’t sila’y may katandaan na rin naman.

May mga kababayan tayong nakikipagsapalaran sa dayuhang bansa kahit na walang sapat na dokumento at papeles. Bitbit ang lakas ng luob upang harapin ang anumang balakid basta maiangat lamang ang estado ng iniwang mag-iina o pamilya. Si Joey Doble, natiis na hindi masilayan ang anak sa luob ng labing-isang taon. Isang taon gulang pa lamang ang anak ng siya’y magtungo sa bansang Italya. May patutunguhan din naman ang kanyang sakripisyo. Kinakaya niyang magkarauon ng iba’t-ibang hanapbuhay at pagkakakitan, tulad na lamang bilang isang cleaner at baby sitter. Sa kanyang pagbabalik, higit pa sa mamahaling singsing na kanyang handog sa misis ang katumbas na masilayan at makapiling ang asawa’t mga anak. Hindi na lamang anak ng iba ang kanyang aarugain, sa kanyang pagbabalik mga anak ay anong higpit ng yakap ang kanyang makakamit.

Sa luob ng siyam na taong bilang babysitter at caregiver sa bansang Italya ay nagampanan ni Leonie Villanueva na maitaguyod ang talong anak na babae. Simula ng pumanaw ang haligi ng tahanan labing-pitong taon na ang nakalipas ay nagawa pa rin niyang maging isang mabuting ina. Hindi man masukat kung ilang gabing nalulumbay at kung gaano na karami ang luhang pumatak mula sa pangungulila, sa kanyang pag-uwi’y higit pa rito ang saya at galak na muling makasama at mahagkan ang kanyang tatlong dalaga.

Si Kuya Joe Marie, si Mang Joey at Aling Leonie, mga dakilang OFW na walang ibang hinangad kung hindi mapabuti ang mga mahal sa buhay. Kapalit ng sakripisyo, pangungulila at pagkawalay ng ilang taon sa pamilya’y muling matatanaw ang bansang Pilipinas. May pagtitipon na magaganap, salu-salo sa hapag. Puno ng tawanan at luhang nag-uumapaw sa saya.

Sino pa kaya ang mabibiyayaan ng ganitong aginaldo ngayong darating na Pasko? Saang bayan kaya muling magkakaruon ng walang humpay na ligaya at saya? Hiling ko ngayong Pasko’y ikaw naman Kabayan ang magtamasa nito.

Ipagdiwang natin ang Pasko. Malayo man sa piling ng pamilya, halika na’t mag-inuman tayo!

PHOTO CREDITS: Google and Carbon Digital, Inc.

Dahil sabaw ang utak ko ngayon at hindi rin gaanong makapag-update ng aking kuta heto at humigop tayo ng mainit-init na sabaw. Sakto’t winter season ngayon dito sa Kuwait.

Hindi naman ako talaga nagluluto. Sa aming pamilya ako lang ata ang hindi marunong. Haha. Pero, sabi nga necessity is the mother of invention. Dahil kailangan kong lumamon at dito sa disyerto’y wala naman akong kusinero kundi sarili ko, halika’t tikman ang aking pacham (patsamba-tsambang putahe). Simula ngayon, magpo-post ako ng mga recipe (actually, may na-post na ako dati… yung Ang Poki-poki ni Inday).

Kaya eto, ang second putahe ko, Binulalo. Mga sangkap: bobby veal / buffalo meat, carrots, corn, potato, pechay, sayote, onion, garlic, peppercorn, salt and pepper, fish sauce at tubig. Kung paano lutuin, eh di parang bulalo. Tara, higop na ng mainit-init na Binulalo. LOL.

Isinilang ng mapaglarong isipan
Mula sa sulok ng pangarap at gunita
Sa imahinasyong nagpumiglas hinulma
Sa kalyo ng mga palad ay kumawala.

Nililok buhat sa pawis at tiyaga
Ngawit at pagod ay di alintana
Nabuong piyesa’y napagtagumpayan
Sa kahong may palamuti’y sinilid na.

Inihandog sa musmos na isipan
Sa rurok ng munting pangarap ginunita
Naghuhumiyaw na kaligayan kumawala
Sa pinong kutis ng bata’y nanahan na.

Pawis at tiyaga’y may ngiting sukli
Yakap na mahigpit sa kanya’y ginanti
Dibuho ng ama’t anak ay di maikubli
Higit pa sa laruan ang kanyang hinabi.

~~~

Opisyal na lahok para sa Kategoryang Tula ng Saranggola Blog Awards 3

“Kahit anong pagmamatigas ko,

isang ngiti mo lang nanlalambot na ako.”

Salamat sa mga mapagpa-ngiting sponsors ng SMILE Quotes Contest :

Field of Dreams, Alohagems on Squidoo, ISP101 at from the dungeOn.

 

” Ang buhay ay roller coaster, isang adventure.

Nakakahilo, nakakasuka, nakakakaba, minsan tulo-laway pa pero sa huli sandamakmak na tawa.”

SASAMA KA BANG MAGBULAKBOL SA BOLERO?

Sali na sa patimpalak ni Sir Dyowel. Wag ka na mahiya, pindutin mo na yung [LINK].

Photo taken on the 24th of February 2011 at Al Shaáb Leisure Park, Salmiya, Kuwait.

Ako at ang aking mga katrabaho.

You will never know love until you finally met that special one. Never get tired of loving. I loved so many in my life. In my entire existence, I dream of being loved back. A simple caress could lead me into falling to that someone. Though I am not sure whether they do feel the same, I take my chances. In the end we are just friends. I can see myself hurt and crying when they are with someone else.

Love or infatuation, it is the same for me. I felt special, I showed that they are also special. But somethings aren’t meant to be. Most of the time, I feel so desperate. And yet, what can I do? I easily fall, I easily get hurt.

I dream of being in forever, but forever is not mine to fulfill. And now, I can never really say I am in love. As long as someone makes me smile, loved, make me laugh and cry, I content myself. I don’t want to think that I am in love. It will just hurt me. Ironically, love hurts. But it is enough for me. I cry alone.

Before I wanted to love everyone. It is still the same until now, but I want to take care of my tender heart. They said, “that girl would be very lucky if she is mine”. I wish i knew her. I’ll just take a deep breath. They are just memories now. It is good that somehow I felt this way. I also learned a lot from them.

Love is just around the corner. I’ll close my eyes, I’ll sit in a bench or walk along the beach. She is there with me, in spirit. A fool’s imagination of being contented. But hey, maybe she really is. I don’t want to question the world of why I am being alone. Maybe I am destined to be. Maybe she’ll get hurt more than I would be. I am gonna die anyway. I’ll have to understand that. At least out of all the hurt I live to understand.

Finally, when it is time for me to go. I will see them all. All the girls I loved. Some of them crying, some smiling, some are just teary-eyed. But all of them shared the love I have given. The personality of someone who never knew how to love and yet let them feel loved somehow. I am glad that each of them I gave a part of my heart. That’s all of me. I shall live in their memories. A smile on their faces.

Then, I can say I did fall in love and I have met love the first time I got hurt. It is just that I never realized before.

NOTE: Dahil wala lang akong mai-post. Last day na ng September, ni isa wala pa akong poste. This was first published in my Friendster blog (R.I.P.) way back October 05, 2006. Buti na lang na-saved ko pa yung posts from FS.

Sa maliit na butas ng kisame muling sumilip ang liwanag. Ang pagningning ng sikat ng araw sa iyong mga mata, hudyat na kailangan mo ng lisanin ang kwadradong lungga. Nagmamadali kang humayo upang magbanat ng buto. Sayang nga naman ang pagkakataon.

Hindi ka na nag-atubili pa at inisa-isang galugarin ang yamang nagtatago. Kayamanang hindi kasing ilap ng ginto. Yaman na kailanman hindi kayang arukin ng de-kurbatang mundo. Isa, dalawa, tatlo. Makailang ulit pang hakbang nasa tuktok ka na ng daigdig na pinaghaharian mo. Oo nga’t marami kayo, ngunit bawat isa sa inyo’y titulado sa bawat pawis at pagod na katumbas ay yamang natanto.

Ang kahariang batid ay mistula ring palaruan. Hardin ng mga munting pangarap na unti-unting hinahabi, paisa-isang hinuhukay, ilang kilong tagumpay. Sa harding ito ikaw ay nabubuhay, sa alingasaw na bumabalot sa iyong murang katawan. Alingasaw na mistulang pabango para sa mga langaw.

Sa iyong kaharian, sa iyong palaruan, sa hardin na mistulang basurahan ng kalunsuran, duon mo paulit-ulit na nasisilayan ang kinabukasan. Gaano man karungis ang iyong kalabasan, batid mong sa iyong pag-uwi’y mahuhugasan din ito ng mga ngiti.

Ilang oras din ang lilipas at ika’y hahangos na palayo. Hindi na alintana ang bigat ng dalawang sako. Higit pa rito ang bigat na sa iyong balikat ay nuon pa ma’y inako. Hindi man katumbas ng bawat sentimo ang bawat tagatak ng pawis, ito ay sasapat na sa bawat minutong kapiling ang kapatid, kasalo sa anumang sakripisyo.

Hapon na at kailangan mo na rin namang umuwi, sa tahanang lugmok sa putikan at karukhaan. Tahanan na nag-aanyong kastilyo sa piling ng iyong kapatid. Batid mong ilang minuto lang ay maiiwan ka ring mag-isa sapagkat ang iyong kapatid nama’y hahayo na sa dilim. Sa iyo ang bukang-liwayway, sa kanya naman ang takipsilim.

Additional Reads: Takipsilim

Puna. Kumento. Kuro-kuro.

Huwag, huwag naman sanang akong iwan
Luhaan at nagdurusa, mag-isang nangangapa
Paano na ang ating pangarap na tahanan
Tahanan na kanlungan ng sandosenang saya.

Huwag, huwag mo naman akong pabayaan
Sa isang-libong tuwa na tayo lang ang may alam
Paano na lamang ang gabing malamlam
Gabing saksi sa ating paglalampungan.

Huwag, huwag mo na akong balikan pa
Kung nagsawa ka na rin lang sa aking katawan
Sumama ka na sa asawa mong malaki ang tiyan
Ako na ang bahala sa iiwang bahay-bahayan.

Huwag, huwag mo na rin akong pigilan
Kung sakaling makahanap ako ng ibang Adan
Pipilitin kong gawing magdamagan ang harutan
Ihahain ang alindog sa agahan hanggang hapunan.

Naki-“luha” na rin ako sa pakulo ni Iya! Sali ka na rin. Click mo ‘to. [LINK]

Puna. Kumento. Kuro-kuro.

Dahil wala akong masyadong mai-post ngayon heto at pagpasensyahan nyo muna ang videos ng Laban O Bawi (March 06, 2002). Pahinga rin muna ako sa mga seryosong artikulo. May mga nakabinbin namang mga post sa draft ko… yun lang next month ko na lang ipa-publish. Para maiba lang at mailihis sa nakasanayang makabagbag-damdaming literary stories inspired from my personal shits.

Last year ko pa pala nai-post sa Facebook yung first part ng video. Kanina ko lang naalala i-upload ulit yung second at last part. Anyway, one of the reasons din kasi nabanggit ko to dun sa naging panayam ni Bino at ng mga bloggers sa Hot Seat. Click this [link] para basahin ang kabuuan. Nasabi ko kasi dun na si Anjo Yllana ang nagsabi na kamukha ko si Michael V. Hmn, mali pala ako ng pagkakaalala. Si Janno Gibbs pala yun.

Yun na nga. Medyo gasgas na yung VCD kaya yung second part eh in-edit ko pa para makuha yung audio at video files ng hiwalay. Tapos, pinagsama ko na lang gamit ang Windows Movie Maker. Buti na lang medyo tugma sa buka ng bibig yung audio. Pagtyagaan nyo na lang.

Usapang video na rin lamang… may nahalungkat pa akong video scandal. Haha. Sa birthday ko na lang siguro ipo-post. Tutal, nung birthday ko rin naman nangyari yun. LOL.

Nagikot-ikot ako sa mga blogs at napansin kong marami pa lang mga pakontes ngayon. May mapagtutunan na naman pala ako ng oras maliban sa pagtulog. Lately, dahil na lang sa mga kontes kaya ako nakakapag-post. Hala, siya sigue. Gagawa pa pala ako ng entry para sa pakulo ni Iya. Masalam.

Laban o Bawi (Video #1)

Laban o Bawi (Video #2)

Laban o Bawi (Video #3)

Puna. Kumento. Kuro-kuro.

Pakaway-kaway sa mga OFW kahit olats! Dalawang beses sila dito binato ng bote ng mineral.

I’m not an Azkal fan but I do support their team. Everytime na nanunuod ako ng news, I don’t hate watching them pero lagi na lang kasi sila ang laman ng sports balita. Yeah I know, kasi sila ang hottest commodity kaya naman yung ibang national team and athletes eh natatabunan. Kadalasan pa mga half-Filipino ang focus of attention, paano naman yung pure-blood Noypis? Anyway, that’s just the way it is siguro.

Mag-alas syete na ng gabi nasa labas pa rin kami.

Nung napabalitang may qualifying game dito ang Azkals laban sa Al-Azraq ng Kuwait, I was not excited but I felt proud. A week before the said game, almost all were inquiring about the tickets. Prices went from 1 Kuwait Dinars (KD), 2 KD and 3 KD to 2 KD, 3 KD and 5 KD. A big question for some kasi naman the football game here is always open for public viewing. Siguro selling tickets in behalf of the Philippine Embassy would generate funds for all of the OFWs who took refuge in our embassy. In a way, it would be fine to spend if this is the case.

Nagkaruon pa ng ugong-ugong na sold out na ang ticket three days before the game. Nakakatuwang isipin kung gaano ka-excited ang karamiham to watch our football team to compete against Kuwait, the current champion in Asia. Selling t-shirts also boomed. Prices ranged from 1.500 KD to 5 KD (1 Kuwait Dinar is +/- 155 Philippine Peso). Pero ako at yung mga kasama ko sa work didn’t order from anyone instead went to a shop para magpa-print ng sarili naming shirts, at least we wear something with our names on it – mine was a little bit personalized kasi I had my website badge on the right sleeve of the shirt.

Puno ang stadium. Mukhang mas marami pa ang Pinoy kesa sa mga Kuwaiti.

A day before, I went to Qadsiya Sports Club to buy 6 tickets of 5 KD each. Me and my friends agreed to sit in the lower grandstand. Arriving in location, I actually got lost since the cab driver dropped me at the back of the club. I saw one kababayan and ask him the location of the ticketing booth. Sabi niya sarado pa and it will open around 5 PM, but it was already 5:15 in the afternoon. Luckily, I saw another Filipino guy talking to a Kuwaiti citizen. Nakiusap na lang ako sa guy kung pwedeng sumabay sa paglalakad papunta dun sa ticketing office. We had a little chit-chat, until I realized we were on a dead end kaya naman pumasok kami dun sa football field kaso the fences were all padlocked. Good for us kasi, I saw one gate na may lock pero naka-sukbit lang naman yung padlock.

Hindi ko alam kung saan nakahawak yung Azkal. LOL

I was about to buy the tickets ng tinawagan ako ng friend ko, he said he already have the 6 tickets. So I decided to go home. I had to walk under a 48′C weather papuntang bus station, di na ako nag-taxi. Sa bahay, tinawagan ulit ako ng friend ko confirming about the tickets pero ang hawak pala niya ay yung 2 KD tickets. We had no other choice but to sit in the bleacher.

Nagkakagulo na rito kasi ayaw magpapasok.

On the day of the game, you couldn’t imagine the crowd. Pinoy pride. Some had their faces painted on and some were waving the Phillipine flag. Sobrang haba ng pila. Seven na ng gabi marami pa rin ang nasa labas ng gate, kasama na kami dun. We had to run from one gate to another. Nagkakatulakan, nagkakagulo. Pero tawa lang ako ng tawa. Some were arguing with the police officers and most are so frustrated. Hanggang kami naman ay nagtatakbo papunta sa last gate. Well, marami ring tao dun. The gate is closed, kaso pinilit na buksan ng mga kabayan kaya hayun nagsisitalunan sila sa bakod. Well, siksiikan na kung siksikan. Hinila ko na lang yung friend ko at kinapitan ko siyang mabuti para di kami magkahiwalay. The funny thing is, dun pa rin kami sa lower grandstand nakaupo. Kung tutuusin di na nasunod yung value ng ticket kung saan ba dapat umupo, some say they didn’t even had to buy. Naaawa lang ako sa iba na hindi na talaga nakapasok.

Riot Police! Takot ata sila baka magkagulo kapag Azkals nanalo. Hehe.

The entire game di ko na babanggitin. For sure if you didn’t watch the live telecast you’ve heard or had seen the news. Two times nga palang tumilapon sa amin yung bola, dun mismo sa kinauupuan namin. Nakakalungkot lang kasi after ng second goal ng Kuwait, marami ng kabayan ang nagsitayuan at umuwi. Nag-chant tuloy ang mga Kuwaiti ng “Go Home! Go Home!” Ang kinabadtripan ko ay yung mga Shabab (kabataang Kuwaiti) na nambabato ng bote ng mineral water. Hindi naman kami ang binato pero yung mga members ng Azkal. Sad pero wala rin naman kaming magawa.

Habang pauwi, karamihan ng mga Shabab eh nang-aasar. If the Azkals won, it could have given a sense of shame sa mga bastos na Kuwaiti. I was expecting them to lose though, pero hindi naman sana bokya. Still, I am proud of them. Sayang lang medyo malabo yung ibang shots ko so I won’t be posting them here. Kung makopya ko yung photos and videos sa mga kasama ko, I’ll upload those. Go Azkals Go!

Photo of OFWs behind bars from Yahoo! News Philippines

Puna. Kumento. Kuro-kuro.

I can sing a tune when I am in the bathroom. I have the guts to belt out my lungs when I am drunk. I have the courage to reach high notes only when I am alone. I am a frustrated singer. That’s what I am.

I still remember I used to be a choir member both in my elementary and high school days. I really did, though most of the time I would get not praises but complains from my music instructor. During my elementary days, I normally hear, “silang kamet, agtugaw kan!” (wala ka sa tono, umupo ka na lang!) and some hurtful words from my HS music instructor. That didn’t discouraged me at all but somehow lessen my undying belief that I am singer. LOL. When I was in college, I actually auditioned for a singing contest. Haha, but this was a practical joke as I sung the national anthem and didn’t even manage to finish the song. That was fun.

Eventually, I forgot I really did wanted to be a singer. Only at times when memories keeps flashing back. There was a time when I was a kid, I sing along with multiplex / minus one tapes. Anyway, I did played an instrument hoping to release my musical inclination. I was a member of the Drum and Lyre, again both in Elem and HS – the only guy who plays the lyre during those times. That didn’t help much though. Until four years ago, I bought an acoustic guitar that I never learned to play.

On to the actual post, a few days ago I saw a YouTube video. The one that I watched was “Vanishing Away” by Traveliztera. I came across Glentot’s blog and found out that there were actually three versions. No, i don’t want to render my own version. I wouldn’t give justice to the original composition.

I just thought that they could actually help me – not about my singing. LOL. But about something I wrote way back October of 1999. This is actually one of the reasons why I bought an acoustic guitar.

SIMPLY GOODBYE
October 1999

keep staring in heaven
feels like the flying angels
though you know
no words can ever set you free

kiss him goodbye
leave him up high
stay away and be what you want
search for the pieces of the broken line
cross the bridges of the unknown sight
and drift away from the unhappy life

search for the guy
hope is at hand
find a way to be what you want
complete all the joys that you find
share it through the soul of reality
and live a life of a sincere love

wish now you’re in heaven
like those you feel one of them
now i know
it’s me who taught you how to fly

break away from him
and say goodbye
just a simple hi

’cause it is just a simple goodbye

I haven’t left a trace in their respective blogs but I followed them in Twitter. If that would make any difference at all. Haha. Well, well, I was just hoping that someday someone would actually render or sing this if this is even worth it.

NOTE: This is the third time I posted the composition. Nobody took the challenge. Haha. Pity me. LOL.

Puna. Kumento. Kuro-kuro.

Twenty-five fils’ (1.75 php) burning in my finger tips. I am in euphoria. My mind is wandering in clouds of smoke. I had to make a tough decision… I can’t take it anymore. It is finally over.

It’s been four years or so, but I have to let go of you. another year has ended and I wouldn’t want you to stay in my life. You’ve been with me through dark phases of my existence. I shared with you the joys of my reality. but I can’t take it anymore. Everyday and everynight, all through the time you have given me much pleasure. I can’t start my day without you, I can’t even sleep without you touching my lips.

When I am with you… I am in nirvana, feeling so light and giving me the courage to face my fears and doubts. I am thankful though but I have to set you free… out of my life. It’s like I can’t breathe this past days with you. my heart is in deep pain everytime my hands are grasp with you. I know, in a way you shed light in my darkness and yet I can live better-off now without you.

I will still see you everyday, everywhere I go. In time I will definitely won’t think of you anymore. You made me do a lot of things I never thought I could make. But now, I have faith in myself… I know I can. Thank you.

My head is spinning now… this is the last time I will get hold of you. I couldn’t say I love you… but I was addicted to you. You are now a burden to me. I cast you out. Never again. I am letting go.

Farewell, my Marlboro.

NOTE: This is a re-post from my Friendster blog dated 01 January 2009.

Puna. Kumento. Kuro-kuro.

Iniwan mo siyang luhaan. Dalawang buwan pa lamang nuon ang ika-tatlo ninyong supling. Lugmok sa kalungkutan, hindi alam kung saan huhugot ng lakas upang ipagpatuloy ang natitirang pagmamahal sa sarili at tatlong anak. Tanging si Arkanghel ang paulit-ulit na karamay niya sa ilang boteng pilit na inaangkin ang kanyang kasawian. Mag-isa na lamang siyang nagtaguyod at ang kapalara’y hinagilap sa lupang banyaga. Samantalang ang tatlong bunga ng ilang taong pinagsamahan ay naiwan sa piling ng iyong mga magulang.

Ikaw nama’y tuluyan ng nagpakalayo. Sa siyudad, duon mo natagpuan ang pagmamahal na marahil sa iyong pananaw ay sasapat sa pusong uhaw. Ilang taon din ang lumipas at biniyayaan kang muli ng dalawang anghel. Sa kanila’y nananalaytay ang dugong iyong ipinagmamalaki sa sangkatauhan. Ngunit sa ikalawang pagkakataon, ika’y muling lumisan upang hagilapin ang pagsuyong nais makamtan. Naiwang siyang luhaan. Bigkis ang sarili upang itali sa natitirang katinuan.

Nahanap mo ang iyong sarili sa yapos at halik ng iba. Siya’y nabighani sa taglay mong kisig. Marahil ito na nga ang papatid sa uhaw na nararamdam at magbibigay sa iyo ng walang hanggang kaligayan. Ngunit ang iyong nakaraa’y ikinubli sa pamilya ng iyong iniibig. Lihim na kailanma’y hindi ipapaalam maging sa nag-iisang anak na sa mundong ito’y ipinagkait ang katotohanan. Sa ikatlong pagkakataon, isa na namang luhaan ang naiwan.

Ang mga pahina ng kalendaryo’y unt- unti ng niluluma ng panahon. Sa bawat pagsibol ng umaga’y tatlong tahanang walang haligi ang nasisikatan. Ang tanging liwanang ay nagmumula sa ilaw ng tahanan na nagsisilbing gabay sa bawat yapak ng mga anghel sa dilim. Ikaw nama’y naghahagilap pa rin ng panibagong tahanang iyong aariin.

Hindi kailanman ipinagdamot sa iyo ang karapatan ng unang Ebang iyong iniwan. Mga anak sa kanya’y pinalaking walang galit o anupaman. Mga pagkakataon sa iyo’y kusang inilaan. Nasa iyong palad ang kapalarang kahahantungan. Isa sa tatlong anak mo sa kanya’y umasang minsa’y may isang amang mahahagkan. Sa bawat pasko at bagong tao’y tinig mo ang inaasahan na marinig sa kabilang dulo ng teleponong kada minuto’y binibilang ang katapusan. Mga pangakong mistulang pinaanod sa batis ng bulaan.

Isang araw ikaw ay biglang sumulpot na lamang. Mga yakap at halik sa tatlong anak ay inihagkan. Mga likidong nag-uunahan sa pagdaloy sa kanilang pisngi’y iyong namasdan maliban sa isa na animo’y estatwang walang pakiramdam. Inusisa mo siya kung bakit halos wala siyang kibot at pakialam. Tanging sagot niya’y kahit anong pilit maiyak ay walang luhang para sa iyo’y nakalaan. Manhid man o sadyang naglaho na ang saya at luhang sana ay nuon pa naramdaman.

Siya na iyong anak ay mistulang tulay sa bawat Eba at supling na iyong pinabayaan. Sa kanya’y ibinigay ng unang Eba ang lugar kung saan matatatagpuan ang ikalawa at ikatlong Eba. Sa tahanan ng ikalawang Eba’y tinanggap siya ng buong puso. Kapatawara’y hiningi sa anak ng babaeng pinalitan niya sa iyong piling. Pagsusumamo, pagkilala at pagmamahal ang namayani. Sagot niya’y hindi kasalanan ang magmahal, biyaya ng Diyos ang ikaw ay magkaruon ng anak. Sa tahanan ng ikatlong Eba’y kumatok ng sadya. Nagpakilalang anak ng kanyang kinakasama. Tulad din sa ikalawa’y pinapasok ng walang pangamba. Siya na iyong anak ay ipinakilalang pamangkin sa pamilya ng ikatlong Eba. Siya na iyong anak na ipinagkaila, tumango na lamang at wala ng imik pa.

Mahabang panahon na rin ang nagdaan. Mga pusong sugatan ay naghilom na. Sa piling ng iyong magulang ikaw ay nakikipanuluyan. Walang asawa na mahahagkan, walang anak na tatawag sa iyong pangalan. Ikaw ay isang haligi na walang tahanan.

Puna. Kumento. Kuro-kuro.

Love will redeem our lives… hurt, pain, loneliness and bitterness is the only vessel we have. But through all this, what do we have left for ourselves? Our own fragile heart. A heart we have given to a lot of strangers who became a memory of our own reality and identity. It hurts when you love and and then you love to hurt. Feelings we have shown to the world of fantasy, we lived a life of prince and princess. Love has given that illusion. An illusion we wouldn’t want to escape. And yet, reality bites. Deep in the abyss of our being you wouldn’t want to love anymore. But love will keep you going. Fall, fail, get hurt. Someday, a hero will come for you.

NOTE: This is a re-post from my Friendster blog dated 16 October 2006.

Puna. Kumento. Kuro-kuro.

Real conversations happen when those involve are speaking from the heart. in any means of communication there is always something that is worth to live by.

I don’t why I thought to myself that nobody loves me. Was I so blinded by my disbelief of love. That those who really love me let their tears fall and dry up until nothing is left. A heart felt lesson for me. While I was questioning the world why nobody’s there for me… at the same time I wasn’t there for those who loved me. Ironically, I should have asked myself then.

The following conversation happened last 1st of January 2009. A dear friend that showed me the reality of waiting in vain. All I have to say now is thank you for the emotions and time we shared before. There is always a brighter tomorrow.  Tears are reflection of joy and pain.

[My YM]: Len, I just hope for the best. Pray for me Mama Bear. I wish this year… I’ll find my true love. I don’t want to cry every night. Feeling so lonely. I may have many friends… kaso, I want someone to be my significant other, my partner in life. Be blessed. Pray for me. Happy new year.

[My YM]: I am crying again… hay, buhay nga naman.

[My YM]: Regards to your bochok!

[Her YM]: Nasabi ko na ba sayo dati na if you love someone sabihin mo na agad na mahal mo sya at araw araw iparamdam sa kanya yung love mo… di man sya agad umoo sa pagtatapat mo… in time she will love you also… tapos pag kayo na aalagaan mo yun… be consistent sa nararamdaman mo… kaya mo yun alam ko… don’t cry na… before i cried for you… a lot… sabi ko in time mauubos din ang tears ko para kay Dani… you’ll be fine… I don’t want to wish you a happy new year… love na lang all through out the year… malay mo taon mo na ito… buntisin mo na agad… hehehe!=)) love yah brother bear muahhh….>:D

[Her YM]: Trabaho na tayo uli… magandang alon po…:)

The conversation never continued. Enough words were said. In reality, life goes on. There is always a pot of gold in the end of the rainbow.

To my Mama bear, thank you for the love. I know you have found love with bochok . As the song says, “grow old with you.” Grow old with bochok.

Next time I let my tears fall that would be because I found forever.

NOTE: This is a re-post from my Friendster blog dated 03 January 2009.

Puna. Kumento. Kuro-kuro.

Sa lipunang ating kinabibilangan marahil masasabi kong marami ang may adhika na makamit ang tunay na kasarinlan. Ngunit ano nga ba ang kalayaan sa panahong ito? Hindi ba’t karamihan din sa atin ay may kanya-kanyang kapamaraan upang ipagsigawan  ang nais nating kasaganahan at luwalhati na nuon pa ma’y nararapat naman nating tinatamasa. Patuloy lamang na umiinog ang mundo at patuloy ang alingawngaw ng kasaysayan. Sa aking pananaw hindi naman tayo natuto sa mga aral na iniwan ng panahong lumipas.

Halimbawa na lamang sa ating pamahalaan na kung saan marami ang animo’y maharlika at ang turing sa mamamayan ay mga alipin ng batas. Hindi ko naman inilalahat, ngunit may mga bagay na dapat mas pagtuunan ng pansin gaya na lamang ng lumolobo nating populasyon, sapat na edukasyon at hindi mawawala ang lumalalang kahirapan.

Lugami ang mahigit sa kalahating porsyento ng ating bayan. Maraming isinabatas ngunit hindi naman tunay na ipinatutupad upang mas mapaglaanan ng kaban ng bayan ang mga suliraning minana pa natin sa ating mga ninuno. Peklat ng maituturing ang kawalang-saysay ng mga alituntunin at batas na ginugulan ng pansin ngunit hindi naman naisakatuparan upang pagtibayin ang bayang ito. Marka na nagpapaalala kung gaano pa kalayo ang dapat nating marating.

Nangangalumata ang iba sa pagnanais na ibangon ang ating lupang tinubuan at ang iba nama’y nakaupo lamang sa kinaluklukan. Kelan ba aahon ang bansang ito? Kung ang sambayanan ay matuto lamang  na magkaisa at maunawaan ang wagas na bayanihan, marahil may patutunguhan ang Pilipinas at hindi na lamang magsisilbing nasa yungib at malayo pa sa kaunlaran.

Ang pagkakapit-bisig ng simbahan at gobyerno ay magandang simulain. Hindi naman din lingid sa kaalaman ng iba na hiwalay ang estado at simbahan. Sa usaping ito, hindi ako tumututol o sumasang-ayon sa anumang panig. May sarili akong katayuan, ang nais ko sana’y ang kalayaang magpahayag ay idaan sa maayos na paraan. Hindi ko hangad maging banal ngunit nauunawan ko kung ano ang dapat kong ipaglaban.

Ang panibugho na namumuo sa atin ay nararapat isantabi. Huwag sana tayong tumulad sa manananggal na uhaw sa dugo – mga inosenteng sibilyan na tinatanggalan ng karapatan. Sa bawat hugot ng ating hininga’y magsilbing palatandaan ng pag-usad sa bagong bukas.

Dalangin ko’y hindi na lamang tayo mistulang kuyukot ng mga karatig na bansa o isang dikya na walang gulugod at umaayon lamang sa dikta ng karamihan. Umaasa akong tanging halinghing na lamang ang marririnig ko sa bayang sinilangan na animo’y pulot-pukyutan. Hindi na sigawan at balyahan sa daan. Neneng pa ang ating bansa.

Ang sanaysay na ito ay opisyal na lahok para sa patimpalak ni J. Kulisap para sa Kamalayang Malaya 2 (KM2: Daloy Dila).

Puna. Kumento. Kuro-kuro.

Sa ikatlon’g taon’g anibersaryo ng Damuhan sa darating na ika-30 ng Hunyo, 2011, tatlong bloggers ang bibiyaan ng munting regalo. Ito ay ang pagkakaroon ng kanilang sariling domain. You know, dot com. Ito ay bilang pasasalamat sa walang sawang pagbisita at pagbasa ng aking mga entries sa blog na ito. At siyempre, libre ito! Wala ka’ng babayaran kahit utang na loob. Hahaha. Kaya heto na ang mga panuntunan at paraan ng pagsali:

MGA PANUNTUNAN

Tulad ng nabanggit, Tatlon’g blogero ang magkakaroon ng sarili nilang domain (paulit-ulit?)

Ang domain ay good for 3 years. (kasi nga 3 years na ang Damuhan. kuha mo?)

Dating gawi, ito ay para lamang sa mga bloggers sa kahit anumang kategorya maliban sa PORN (iba ang Adult sa Porn).

Pasok ang mga nasa Blogger at WordPress na platforms.

Ito ay para lamang sa mga Pinoy na naninirahan sa loob at labas ng bansa.

Ang domain ay TRANSPERABLE pero hindi KONBERTIBLE sa cash.

Kailangang ang blogger na sasali ay at least 5 months ng nagbablog. Ganunpaman, kung sakaling manalo, pwede ito’ng itransfer sa baguhang blogger o sa inyong bagong blog.

Kung meron man ako’ng kamag-anak sa blogging, sila ay hindi pwedeng sumali.

PARAAN NG PAGSALI AT BILANG NG ENTRY

Magkomento lamang sa post na ito kalakip ang mga sumusunod na impormasyon.

• Pangalan o Alias

• Blog at URL

• email address

Magkakaroon kayo ng ISANG ENTRY. Isang blog lang bawat entry. Ang mga multiple comments ay ikokonsiderang isang entry lamang.

Pero kung gusto ninyong magkaroon ng additional 1 ENTRY (optional, hindi pilitan):

• i-blog lamang ang MUNTING PAKULO 3 sa inyong mga blogs at isama ang link ng inyong post sa inyong magiging komento dito sa post na ito.

Samakatuwid, ang komento na naglalaman ng PANGALAN/ALIAS, BLOG/URL at EMAIL ADDRESS ay may isang entry samantalang ang komento naman na naglalaman ng PANGALAN, BLOG/URL, EMAIL ADDRESS at LINK NG POST TUNGKOL SA MUNTING PAKULO ay magkakaroon ng DALAWANG ENTRIES. To summarize:

_______________________________________________________________________________________

1 ENTRY

• Pangalan o Alias

• Blog at URL

• email address

2 ENTRIES

• Pangalan o Alias

• Blog at URL

• email address

• LINK NG INYONG POST TUNGKOL SA MUNTING PAKULO

_______________________________________________________________________________________

Ang deadline ng mga entries ay sa ika-29 na Hunyo, 2011 11:59 PM Philippine Time. Anumang entries ang pumasok matapos ang deadline ay diskwalipikado. Malalaman kung sino ang tatlo’ng bloggers na mananalo sa ika-30 ng Hunyo, 2011 sa pamamagitan ng ELECTRONIC RAFFLE (NAKS!). Kaya ano pa ang inaantay mo? Huwag mo’ng palampasin ang pagkakataon na manalo ng domain! Sali na!

Para sa mga katanungan, mag-email lamang sa bloggeradmin [at] damuhan [dot] com o i-message ako sa Facebook

Ngayon pa lamang ay humihingi ako ng pasensiya at pang-unawa dahil ito lamang ang aking makakayanan bilang pasasalamat sa inyong pagtangkilik sa Damuhan.

SANA. SANA ISA AKO SA MABUNOT DITO.

HINDI NAMAN PARA SA AKIN YUNG DATKOM KUNG SAKALI.

MAY PAGBIBIGYAN AKO. JOWK.

Tula, larawan at pagsasalin-titik sa baybayin ay karapatang-ari ni Leeroi1. Orihinal na katha mula sa kanyang devianART Website.
[LINK]

Duon sa pitong libo isandaan at pitong isla
Pagbabago’y hangad na mula pa nuong simula
Unti-unting inasam ang ginhawa sa banyagang lupa
Hanggang sariling baya’y naisipang lisanin na.

Sandosenang pangarap di lamang para sa kanya
Tangan niya sa puso’t isipa’y ‘sang maletang pag-asa
Sa disyerto man o sa nyebe siya’y di umalma
Tanging hangad niya’y mapunan ang kalam ng sikmura.

Duon sa pitong libo isandaan at pitong isla
Pagbabago’y sinimulan ng bawat isa
Unti-unting nakakamit ang inaasam na ginhawa
Sa sariling baya’y babalik ng kusa.

Mga pangarap para sa pamilya at sariling bansa
Bitbit niya’y sandosenang kahon ng pag-asa
Sa kanyang pag-uwi’y di na nag-dalawang-isip pa
Pasalubong ay di lamang palaman sa sikmura.

Another year to praise our Filipino brothers and sisters abroad, who work hard for their families to survive the daily struggles in our beloved country. I encourage everyone to support the advocacies of Pinoy Expats / OFW Blog Awards (PEBA). The theme for this year, “Akoý magbabalik, hatid koý pagbabago (I will return, I will bring change)”.

I strongly believe that each and every Filipino can bring change. You, in the simplest manner could generate and influence others.

As a way of support to OFW’s, bloggers and expats abroad, the Pinoy Expats/OFW Blog Awards (PEBA)  is asking their fans and friends to use the PEBA 2011 iSupport logo as profile picture in Facebook. You can also display the iSupport banner in your blog sidebar. For more information about the support logo and banner, please visit the PEBA Fanpage or PEBA website.

You can also read more about the theme in this [LINK]. Nominate or submit an entry in this [LINK]. Check the criteria and guidelines in this [LINK]. Good luck!

Larawan mula sa http://axl08.blogspot.com

Isang karangalan ang maging bahagi ng Pinoy Expats / OFW Blog Awards (PEBA). Karangalan na maging nominado at mapabilang sa mga blogista na nakatanggap ng parangal. Lalong-lalo na, ipinagmamalaki ko na isa akong OFW.

Nagpapasalamat ako sa lahat ng dumalo, sa bumubuo ng PEBA, sa mga hurado, sa lahat ng sumuporta, hindi lang sa akin maging sa lahat ng mga nominado na kapwa ko OFW at mga OFW Supporters (Philippine-based bloggers) . Nagpapasalamat rin po ako ng lubos kay Ms. Rubi Garcia, ang aking pinakamamahal na Ina, isa ring ex-OFW.

Ang aking akda na “Ang Bakal na Ibon sa Himpapawid”, ay kwento ng isang pamilya na pinaghiwalay ng pangingibang-bansa , isang ina na nagtiis na hindi makapiling ang mga anak, at mga anak na kalaunan naman ay isa-isa ring iniwan ang ina at lumisan para makipagsapalaran sa ibang bayan. Ito ang kwento ng aking ina, kwento ko at ng dalawa kong kapatid na kumakayod rin sa Middle East. At isang pamilya na umaasang darating ang panahon na pagbubuklurin rin ng bakal na ibong naghatid sa amin palayo sa isat-isa.

Malaking bagay para sa akin ang pagkilalang ito. Ito ay handog ko para sa aking Ina. Nuon pa man hiniling na ng aking ina na sana ay maka-tuntong siya sa entablado – dahil ni minsan, wala siyang naihatid sa aming magkakapatid  nung kami ay nagsipagtapos sa elementarya at hayskul at maging nung kolehiyo, ni isa sa aming magkakapatid ay hindi nagtapos. Ang pagtanggap ng aking ina sa parangal ay higit pa sa pagkilala sa aking akda, ito ay lubos na pagkilala rin sa aking ina.

Tulad ng nabanggit ko sa aking akda, “hindi nagkulang si ina na ipaunawa sa amin ang dahilan kung bakit kailangan niyang lumisan”. Nawa’y lahat ng OFW ay maunawaan ang kahalagahan ng salitang pamilya. Ang pagkilalang ito ay kumakatawan sa bawat pamilyang Pilipino, sa bawat sakripisyo, pangungulila, tagumpay at ligaya. Para sa lahat ng Overseas Filipino Worker.

Maraming salamat po sa lahat ng bumati. Binabati ko rin lahat ng nanalo at naging bahagi ng patimpalak at adbokasiya ng PEBA. Maligayang Pasko sa inyong lahat!