Για τον Αμερικανό πρόεδρο η Ε.Ε. δεν αντιμετωπίζεται ως ισότιμος εταίρος, αλλά ως πελάτης

Από τη Μαρία Δεναξά

Η επικείμενη συνάντηση του Ντόναλντ Τραμπ με τον Βλαντιμίρ Πούτιν στην Αλάσκα τον Δεκαπενταύγουστο, με την Ουκρανία απούσα και την Ευρώπη στο περιθώριο, δεν είναι μια απλή διπλωματική πρωτοβουλία. Είναι μια κίνηση που αποτυπώνει τη βαθύτερη στρατηγική προσέγγιση του Ντόναλντ Τραμπ. Για τον Αμερικανό πρόεδρο ο κόσμος χωρίζεται σε ζώνες επιρροής κυριαρχούμενες από υπερδυνάμεις όπως είναι οι ΗΠΑ, η Ρωσία ή η Κίνα, οι οποίες επιβάλλουν τους όρους τους στους γείτονές τους, αλλά και διεθνώς. Στο πλαίσιο αυτό η Ευρώπη δεν αντιμετωπίζεται ως ισότιμος εταίρος, αλλά ως πελάτης και εξαρτώμενος σύμμαχος από τις υπερδυνάμεις αυτές.

Η σχέση του Τραμπ με την Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν πάντοτε ψυχρή και συμφεροντολογική: η αμερικανική ισχύς αξιοποιείται για να αποσπά εμπορικά και στρατηγικά οφέλη, ενώ οι Ευρωπαίοι θεωρούνται δεδομένοι στη στήριξή τους. Αντίθετα, με τη Ρωσία ο Τραμπ βλέπει την ευκαιρία για ένα «μεγάλο deal» που μπορεί να παρουσιαστεί ως προσωπικό επίτευγμα, ακόμα κι αν αυτό υπονομεύει τις ευρωπαϊκές θέσεις και αφήνει την Ουκρανία εκτεθειμένη.

Από την πλευρά της, η Μόσχα επιδιώκει εδώ και καιρό έναν απευθείας διάλογο με την Ουάσινγκτον για το Ουκρανικό, παρακάμπτοντας το Κίεβο και τις Βρυξέλλες, όχι μόνο επειδή θεωρεί την Ε.Ε. αδύναμη, αλλά και επειδή η ευρωπαϊκή ηγεσία, με μια αλαζονεία που το Κρεμλίνο δεν ξεχνά, συμπεριφέρθηκε την τελευταία τριετία σαν να ήθελε να ταπεινώσει τη Ρωσία, μετατρέποντας τις κυρώσεις σε εργαλείο πολιτικής εξόντωσης.

Αυτό το κλίμα ταιριάζει απόλυτα στα σχέδια του Αμερικανού προέδρου που θέλει να τερματιστεί ο πόλεμος στην Ουκρανία γρήγορα για να στραφεί σε άλλες προτεραιότητες. Η προτίμηση του Τραμπ για τον Πούτιν αντί για την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και τους αυλικούς της έχει κι άλλη μια εξήγηση. Στον Ρώσο ομόλογό του αναγνωρίζει έναν ηγέτη με απόλυτο έλεγχο, ικανό να κλείσει μια συμφωνία πίσω από κλειστές πόρτες, παρακάμπτοντας τις χρονοβόρες και χαοτικές διαδικασίες των πολυμερών διαπραγματεύσεων, στις οποίες αναλώνονται οι Ευρωπαίοι.

Η Αλάσκα, συμβολικά φορτισμένη τοποθεσία για τη ρωσική ιστορική μνήμη (ανήκε στη Ρωσία μέχρι το 1867, χρονιά κατά την οποία πωλήθηκε στις ΗΠΑ από τον τσάρο Αλέξανδρο Β΄ αντί του ποσού των 7.200.000 δολαρίων), λειτουργεί ως σκηνικό για αυτό το «θέατρο ισχύος». Είναι μια κίνηση που στέλνει το μήνυμα πως οι μεγάλοι αποφασίζουν μόνοι τους και οι υπόλοιποι ασήμαντοι, όπως είναι η Ε.Ε., απλώς ενημερώνονται.

Η σκληρή επιχειρηματική λογική του

Πέρα από τη γεωπολιτική διάσταση, υπάρχει και η σκληρή επιχειρηματική λογική. Η Ρωσία είναι πλούσια σε πόρους: ενέργεια, μέταλλα, στρατηγικές πρώτες ύλες που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν σε έναν νέο κύκλο ρωσοαμερικανικών εμπορικών σχέσεων, εφόσον μειωθούν οι κυρώσεις. Η Ευρώπη, η μεγάλη χαμένη από μια τέτοια ανατροπή, αντίθετα, δεν προσφέρει στον Ντόναλντ Τραμπ κάτι εξίσου άμεσο: (σαν αποικία) είναι ήδη ανοιχτή στις αμερικανικές εξαγωγές, με περιορισμένα περιθώρια θεαματικών εμπορικών κερδών.

Επιπλέον, η Ρωσία είναι «παρθένο» έδαφος για ορισμένες αμερικανικές τεχνολογίες και επενδυτικά σχήματα, ειδικά σε τομείς όπως η Τεχνητή Νοημοσύνη, η αεροδιαστημική ή η αμυντική βιομηχανία. Για τον δισεκατομμυριούχο πρόεδρο των ΗΠΑ η προοπτική είναι δελεαστική, την ώρα που η Ευρώπη -συν τοις άλλοις- εμφανίζεται κατακερματισμένη, χωρίς κοινή στρατηγική. Άλλες χώρες (Ουγγαρία, Σλοβακία) κλίνουν προς τη Μόσχα, άλλες (Βαλτικές, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ελλάδα) ζητούν πιο σκληρή στάση, ενώ η Γερμανία παραμένει επιφυλακτική. Έτσι, η έλλειψη ενιαίας φωνής καθιστά την Ε.Ε. ανίσχυρη να διαπραγματευτεί πάνω σε κρίσιμα ζητήματα που την αφορούν.

Κατά συνέπεια, το κενό στην ευρωπαϊκή ισχύ ο πλανητάρχης το βλέπει ως χρυσή ευκαιρία. Γιατί να μπλέκει με 27 ηγέτες και στρατιές συμβούλων, όταν μπορεί να τα βρει κατευθείαν με τον Πούτιν και να πουλήσει διεθνώς την εικόνα του αποφασιστικού ηγέτη που επιλύει διαφορές και κλείνει μεγάλες συμφωνίες; 

Επίσης, όπως έχει αποδειχθεί, από τότε που ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας του ο Ντόναλντ Τραμπ δείχνει μεγαλύτερο σεβασμό σε ηγέτες που προβάλλουν πυγμή, ακόμα κι αν είναι αυταρχικοί, παρά σε εκείνους που τον προσεγγίζουν με διπλωματική ευγένεια. Αυτό εξηγεί την άνεσή του με τον Ερντογάν, τον Μπιν Σαλμάν ή τον ίδιο τον Πούτιν. Επιπροσθέτως, η αντίληψή του για τη διεθνή πολιτική είναι κυνική: η ηθική έχει μικρή θέση, η ισχύς και τα συμφέροντα έχουν τον πρώτο λόγο. Στο δικό του πλαίσιο η Ευρώπη δεν είναι ανταγωνιστής ισχύος, αλλά «προέκταση» της αμερικανικής σφαίρας επιρροής, που θα προσαρμοστεί σε ό,τι αποφασιστεί στην Ουάσινγκτον.

«Παράπλευρη απώλεια» η γηραιά ήπειρος 

Η προσέγγιση αυτή έχει άμεσο κόστος: Η Ουκρανία κινδυνεύει να μετατραπεί σε διαπραγματευτικό χαρτί σε μια συμφωνία που θα εξυπηρετεί τις ανάγκες των μεγάλων, όχι τη δική της ασφάλεια ή την εδαφική της ακεραιότητα. Για την Ευρώπη, το μήνυμα είναι ακόμη πιο ανησυχητικό: η γηραιά ήπειρος αντιμετωπίζεται ως «παράπλευρη απώλεια» σε ένα σκληρό παζάρι συμφερόντων.

Το χειρότερο σενάριο για τους Ευρωπαίους είναι να βρεθούν θεατές σε μια συμφωνία που θα αλλάξει τον χάρτη της ανατολικής Ευρώπης, χωρίς να έχουν λόγο στη διαδικασία, ενώ η αμερικανική ομπρέλα ασφαλείας θα αποδυναμώνεται. Κάτι τέτοιο αναπόφευκτα θα δημιουργήσει ένα επικίνδυνο προηγούμενο: Οι κρίσιμες αποφάσεις για την ασφάλεια και τη σταθερότητα της Ευρώπης δεν θα λαμβάνονται πλέον στις Βρυξέλλες, στο Παρίσι ή στο Βερολίνο, αλλά αλλού…

Δημοσιεύεται στη «δημοκρατία»

The post Ο Ντόναλντ Τραμπ προτιμά τον Πούτιν από την Ευρώπη appeared first on antinews.gr.

Η Αναστασία είπε ό,τι έπρεπε να έχει ειπωθεί εδώ και δεκαετίες. Πως οι δολοφόνοι κυκλοφορούν ελεύθεροι. Πως το αίμα χύθηκε, αλλά δικαιοσύνη δεν αποδόθηκε ποτέ. Πως οι ίδιοι οι μηχανισμοί του κράτους και της κοινωνίας προσαρμόστηκαν στο ψεύτικο αφήγημα της «λύσης», που δεν είναι τίποτε άλλο από σταδιακή αποδοχή της κατοχής.

Και τι ακολούθησε; Σιωπή. Σιωπή από τους πολιτικούς, από τους θεσμούς, από τους δημοσιολογούντες των καναλιών. Όχι από αδιαφορία – από αμηχανία. Γιατί αυτή η φωνή, η καθαρή και δίκαιη, ξεσκεπάζει τη συνθηκολόγηση δεκαετιών μιας πολιτικής που δίδαξε στον λαό πως η διπλωματία είναι πιο σημαντική από τη μνήμη, πως η υποχώρηση είναι ρεαλισμός και πως η εθνική αξιοπρέπεια είναι εμπόδιο στην «πρόοδο».

Η Αναστασία Ισαάκ, με λόγο σταράτο, θύμισε πως χιλιάδες διέρχονται καθημερινά από τη νεκρή ζώνη, εκεί που άφησε την τελευταία του πνοή ο πατέρας της, για να αγοράσουν φθηνά τσιγάρα και μια ψευδαίσθηση πολυτέλειας. Και έχει δίκιο. Η λήθη έγινε στάση ζωής. Η μνήμη έγινε βάρος.

Το πολιτικό σύστημα στην Κύπρο και την Ελλάδα δεν θέλει φωνές σαν της Αναστασίας. Θέλει ήρωες σιωπηλούς, μετατρεπόμενους σε αγάλματα. Μνημεία με τυποποιημένες καταθέσεις στεφάνων. Όχι φωνές που απαιτούν κάθαρση, τιμωρία και εθνική ανάταση. Όχι φωνές που θυμίζουν ότι κάποιοι δολοφονήθηκαν από τον κατακτητή, και ο κατακτητής σήμερα αντιμετωπίζεται σαν συνομιλητής.

Πόσοι τόλμησαν να πουν πως η υποστήριξη του «διαλόγου» με την Άγκυρα είναι πολιτική μειοδοσία όταν δεν συνοδεύεται από στοιχειώδεις όρους δικαιοσύνης; Πόσοι θύμισαν πως οι περιουσίες των εκτοπισμένων ξεπουλιούνται μεθοδικά, ενώ οι πραγματικοί ιδιοκτήτες σωπαίνουν ή κουράστηκαν; Πόσοι υπενθυμίζουν πως η λεγόμενη «λύση» της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας ισοδυναμεί με θεσμοποίηση της κατοχής και επισημοποίηση της εθνικής ταπείνωσης;

Η Αναστασία Ισαάκ δεν ζήτησε εκδίκηση. Ζήτησε το αυτονόητο: να αποδοθεί δικαιοσύνη, να συλληφθούν οι υπεύθυνοι, να πάψει η λήθη να είναι κρατική πολιτική. Και, τελικά, να ανοίξει ξανά ο δρόμος της ελευθερίας – όχι ως σύνθημα, αλλά ως στόχος.

Η φωνή της δεν ήταν μια «συγκινητική παρέμβαση». Ήταν πολιτική πράξη αντίστασης. Ήταν κόλαφος για τους προσκυνημένους, για όσους αποκαλούν «ρεαλισμό» την υποταγή, για όσους νομιμοποιούν με τις πράξεις ή τις παραλείψεις τους τον «Αττίλα».

Η πατρίδα δεν είναι διπλωματικό πεδίο συναλλαγών. Είναι γη ποτισμένη με αίμα. Και αυτό το αίμα, όπως του Ισαάκ και του Σολωμού, δεν μπορεί να ξεχαστεί. Δεν μπορεί να παρακαμφθεί στο όνομα της «πολιτικής ωριμότητας». Δεν μπορεί να συγκαλυφθεί πίσω από σχέδια συμβίωσης που ακυρώνουν το αυτονόητο: ότι υπάρχει κατοχή και ότι οι υπεύθυνοι δεν έχουν ποτέ τιμωρηθεί.

Καθήκον όλων είναι να σταθούμε ξεκάθαρα στο πλευρό όσων δεν ξεχνούν, δεν παραδίδονται, δεν συμβιβάζονται. Με την Αναστασία. Με την αλήθεια. Με την πατρίδα που ακόμη περιμένει τη δικαίωσή της, όχι στα χαρτιά, αλλά στην πράξη.

Δημοσιεύεται στη «δημοκρατία»

The post Κραυγή εθνικής αφύπνισης και αξιοπρέπειας appeared first on antinews.gr.

Η τραυματική εμπειρία που έζησαν οι Έλληνες πολίτες, με την απουσία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας από την ψηφοφορία για τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής εις βάρος δύο υπουργών της και με την πρωτοφανή στα χρονικά αντικατάστασή τους από επιστολικές ψήφους «φαντάσματα» (κατά παράβαση του Κανονισμού της Βουλής), σφραγίζουν τη βαριά θεσμική κρίση η οποία σοβεί εδώ και πολλά χρόνια στο ελληνικό Κοινοβούλιο. Κρίση απουσίας των βουλευτών από τα έδρανα όταν πρόκειται να ληφθούν σοβαρές αποφάσεις για το μέλλον του ελληνικού λαού, κρίση σοβαρότητας, αλλά και κρίση συμπεριφοράς η οποία δεν αντιμετωπίζεται με παιδαγωγικά μέτρα παιδονόμων με βάση τον κανονισμό της Βουλής και τις περικοπές στη βουλευτική αποζημίωση. Υπάρχει έλλειμμα ήθους σε τμήμα μελών του Κοινοβουλίου. Δυστυχώς…

Θυμίζουμε ότι βουλευτής των «Σπαρτιατών» γρονθοκόπησε βουλευτή της «Ελληνικής Λύσης» έξω από το περιστύλιο. Θυμίζουμε ότι βουλευτής της Ν.Δ. μίλησε απαξιωτικά σε συνάδελφό του, στην αρχηγό της Πλεύσης, με τη φράση «άντε να κάνεις κανένα παιδί». Θυμίζουμε ότι βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ επιτέθηκε σε υπουργό με τη φράση «άει στο διάολο». Θυμίζουμε ότι βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ επιτέθηκε σε δημοσιογράφο με τους χαρακτηρισμούς «απόπατος», «σκουπίδι» και «κατακάθι». Θυμίζουμε ότι βουλευτής της Πλεύσης επιτέθηκε σε βουλευτή της Ν.Δ. με τις λέξεις «σίχαμα», «ακαθαρσία» και «γυμνοσάλιαγκας». Θυμίζουμε ότι βουλευτής του ΚΚΕ αποκάλεσε «κυρά μου» την αρχηγό της Πλεύσης. Θυμίζουμε ότι ο γραμματέας του ΚΚΕ αποκάλεσε «παπαρατσένκο» ξένο συγγραφέα και προσέφυγε στον Αριστοφάνη για να κάνει χρήση της λέξης «αρχίδιον». Θυμίζουμε ότι υπουργός της Ν.Δ. επιτέθηκε σε βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ με τη φράση «δε φοράς εσώρουχα». Θυμίζουμε ότι βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ επιτέθηκε σε συνεργάτιδα υπουργού της Ν.Δ., κατηγορώντας την ότι το στόμα της είναι… στραβό. Θυμίζουμε ότι βουλευτής της Ν.Δ. εκβίασε από το ιερό βήμα του Κοινοβουλίου συνάδελφό του του ΠΑΣΟΚ για τον ΟΠΕΚΕΠΕ με τη φράση «θα σου κοπεί το χαμόγελο». Θυμίζουμε επίσης το εξής ευτράπελο: βουλευτής της Πλεύσης μπέρδεψε το βήμα του Κοινοβουλίου με την πίστα και άρχισε να τραγουδά α καπέλα το τραγούδι της Βιτάλη

«Γεννήθηκα στην Κιβωτό μαζί με τα άλλα ζώα». Την επόμενη φορά μπορεί να φέρει μαζί της τον Νικολόπουλο, τον Πολυκανδριώτη και τον Καραντίνη για να τη συνοδεύουν! Για το ντύσιμο δεν συζητώ – καμία θεσμικότητα. Ο βουλευτής ντύνεται σαν να είναι κάτι συνηθισμένο, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι συνηθισμένο – είναι ο νομοθέτης. Άσχημος ο δρόμος που άνοιξε με το ζιβάγκο ο Ανδρέας…

Τα περιστατικά της ιλαρότητας και της συμπλοκής μεταξύ βουλευτών όλων σχεδόν των κομμάτων του Κοινοβουλίου δείχνουν ότι ο πολιτικός διάλογος, με τον τρόπο που διεξάγεται στη Βουλή, απέχει παρασάγγας από την υψηλή στάθμη συζητήσεων που μας κληροδότησαν ο Κωνσταντίνος Τσάτσος, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο Γιάγκος Πεζμαζόγλου, ο Κωστής Στεφανόπουλος, ο Αναστάσης Πεπονής, ο Ηλίας Ηλιού, ο Παναγής Παπαληγούρας, ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης, ο Κώστας Καραμανλής, ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ο Νίκος Κωνσταντόπουλος, ο Αντώνης Σαμαράς, ο Αλέκος Αλαβάνος, οι ρήτορες του ελληνικού Κοινοβουλίου στη διάρκεια της Μεταπολίτευσης. Σκεφτείτε: ο ορισμός του στιλ, ο Σαμαράς, διεγράφη από τη Ν.Δ. για ένα ρήμα, το δηκτικό «χαριεντίζομαι», και όχι για κάποια ύβρη. Και στη διαφωνία ακόμα υπάρχει σαβουάρ βιβρ.

Στην ελληνική Βουλή σήμερα, με ορισμένες φωτεινότατες εξαιρέσεις, κυκλοφορούν, όπως και στον δημόσιο βίο γενικά, χαμηλότατα αναστήματα. Σήμερα δεν υπάρχουν ρήτορες, αλλά υβριστές, στην καλύτερη περίπτωση οπαδοί της ατάκας.

Το λεξιλόγιο της Βουλής είναι πολλές φορές λεξιλόγιο χαμαιτυπείου. Αλλά, πέραν αυτού, καθιερώθηκε και θεσμικά μια νέα μόδα: η οργανωμένη απουσία των βουλευτών από τις ψηφοφορίες. Αυτό ξεκίνησε κατά τη διάρκεια της πανδημίας, όταν ήταν αντικειμενικά αδύνατη η προσέλευσή τους στο Κοινοβούλιο, γι’ αυτό καθιερώθηκε και νομικά η δυνατότητα παρέμβασής τους από τα σπίτια ή τα γραφεία τους στην Αθήνα ή στην επαρχία μέσω zoom ή Skype. Ήταν η αρχή του κακού… Από εκεί μέχρι να δούμε βουλευτή να παρεμβαίνει σε συνεδρίαση αρμόδιας επιτροπής μέσω zoom οδηγώντας το αυτοκίνητό του στην εθνική οδό Αθηνών – Πατρών, μη φορώντας τη ζώνη του, αντιλαμβάνεστε σε ποιο σημείο έχει κατρακυλήσει το κύρος του ελληνικού Κοινοβουλίου. Το έχουν γραμμένο στα παλαιότερα των υποδημάτων τους αρκετοί από τους εθνοπατέρες μας.

Η κορύφωση του δράματος υπήρξε η επιστολική ψήφος στην ψηφοφορία για την προανακριτική επιτροπή. Βουλευτές που βρίσκονταν στην Αθήνα, ακόμα και μέσα στην αίθουσα του ελληνικού Κοινοβουλίου, όπως ένας υφυπουργός, ψήφισαν με επιστολική ψήφο, η οποία, σύμφωνα με τον Κανονισμό της Βουλής, επιτρέπεται μόνο σε περίπτωση ανωτέρας βίας, και κυρίως αν πρόκειται για βουλευτή που αντιμετωπίζει πρόβλημα υγείας, βρίσκεται στο εξωτερικό, για βουλευτίνα που είναι έγκυος και λοιπά.

Οι βουλευτές μας δεν αμείβονται για να είναι «παρόντες απόντες», φαντάσματα, μέσα στην αίθουσα του Κοινοβουλίου. Κάποιος πρέπει να εξηγήσει σε αυτά τα «παιδιά», ειδικώς της Ν.Δ., που δεν έχουν ίχνος αξιοπρέπειας και υπογράφουν ό,τι τους πηγαίνουν, ότι ο ρόλος του νομοθέτη με βάση το ελληνικό Σύνταγμα είναι εξαιρετικά σημαντικός για να εκφυλίζεται με τέτοιες συμπεριφορές σαν αυτήν που επέδειξαν προσφάτως. Το πρόβλημα, κατά τη γνώμη μας, δεν θα επιλυθεί με τις προωθούμενες αλλαγές στον Κανονισμό της Βουλής, με τον «κόφτη» στις ομιλίες των πολιτικών αρχηγών και τη διακοπή της μετάδοσής τους από το κανάλι της Βουλής. Σε μια τόσο συγκλονιστική πολιτική περίοδο, όπως αυτή που διανύουμε, υπάρχει ανάγκη για διεύρυνση του διαλόγου και όχι για τον περιορισμό του στα πεντάλεπτα, την περιστολή του και την καταδίωξη των βουλευτών με τον βούρδουλα, όταν υπερβαίνουν τον οριζόμενο από τον κανονισμό χρόνο. Η λύση καταρχάς είναι μια έντιμη και ειλικρινής συζήτηση μεταξύ των πρωταγωνιστών και η απόπειρα αυτορρύθμισης και συμφωνίας κυρίων και κυριών, και έπειτα όποια διοικητικά μέτρα νηπιαγωγείου. Το ίδιο ισχύει και για την απουσία βουλευτών οι οποίοι, με την πατέντα της επιστολικής ψήφου, παίρνουν όποτε θέλουν πλέον άδεια από τη σημαία και δεν παρίστανται στα έδρανα που τους έταξε ο ελληνικός λαός για να αναλάβουν στο φως τις ευθύνες τους. Το μόνο μέτρο που μπορεί να υποχρεώσει τους βουλευτές να είναι παρόντες στο Κοινοβούλιο, με εξαίρεση την πειθώ, η οποία είναι αυτονόητη ως μέθοδος, είναι αυτό που εφαρμόζεται και στις συνεδριάσεις του ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου: κάθε απουσία από την Ολομέλεια, όχι μόνο από τις επιτροπές, ισοδυναμεί με περικοπή στην αποζημίωσή τους. Οι βουλευτές πρέπει να είναι στις θέσεις τους. Αυτό δεν είναι βασανιστήριο, ούτε καψόνι. Είναι η αποστολή που τους ανέθεσε ο ελληνικός λαός με την ψήφο του στις εκλογές: να είναι εκεί μέσα και να προασπίζουν τα συμφέροντά του. Καθετί άλλο αποτελεί βαρύ πλήγμα για τον κοινοβουλευτισμό, ο οποίος, εκφυλιζόμενος σταδιακά, μπορεί να ανοίξει την όρεξη στον φασισμό να τον αμφισβητήσει με άλλους τρόπους. Είναι το τελευταίο που χρειαζόμαστε. 

Και κάτι τελευταίο: ο πρόεδρος της Βουλής πρέπει να αναλάβει πρωτοβουλία για την αποκατάσταση των σχέσεων του Προέδρου της Δημοκρατίας με τέσσερα κόμματα του Κοινοβουλίου που δεν παρέστησαν στη δεξίωση του Προεδρικού Μεγάρου. Δεν ήταν ωραία εικόνα. Η κρίση αυτή άρχισε όταν ο Πρόεδρος, αμέσως μετά την ορκωμοσία του και κατελθών στην Ολομέλεια του Κοινοβουλίου, αρνήθηκε να χαιρετήσει τους αρχηγούς αυτών των κομμάτων, οι οποίοι, αρέσει – δεν αρέσει, έχουν νομιμοποίηση με βάση το Σύνταγμα και τον Άρειο Πάγο, που τα ανακήρυξε, από ελεύθερες εκλογές. Σε μια εθνική κρίση, αυτό το χάσμα μεταξύ Προέδρου και αρχηγών κομμάτων μπορεί να στοιχίσει, γι’ αυτό πιστεύουμε ότι πρέπει να κλείσει. Ο Νικήτας Κακλαμάνης έχει το χάρισμα να τα καταφέρει. 

Το ίδιο ισχύει και για τον πρωθυπουργό. Δεν μπορεί να απουσιάζει σε καιρούς κρίσης, στις προ ημερησίας διατάξεως συζητήσεις, από τις ομιλίες συγκεκριμένων πολιτικών αρχηγών επειδή τους υποτιμά. Και εδώ ο πρόεδρος της Βουλής πρέπει να ασκήσει τον ενωτικό ρόλο του. Επιμένουμε, γιατί η εικόνα του Κοινοβουλίου, ως καθρέφτη του πολιτικού συστήματος, θα παίξει αυτή τη φορά σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του εκλογικού αποτελέσματος. Θα επιδράσει στην αρνητική ή στη θετική ψήφο. Στη νομιμοποίηση ή στην απονομιμοποίηση. Στη συμμετοχή ή στην αποχή. Στη σταθερότητα ή στην αστάθεια. Μέχρι στιγμής, το πολιτικό σύστημα ως συγκροτημένο Κοινοβούλιο κάνει οτιδήποτε περνά από το χέρι του για να ευνοήσει την αστάθειά του, ορκιζόμενο στη σταθερότητα. Ανεπιτυχώς…

The post Το Κοινοβούλιο ως παράγων αστάθειας  appeared first on antinews.gr.

Η Τουρκία, ακριβώς επειδή δεν έχει ερείσματα στο Διεθνές Δίκαιο και ειδικά στο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), άλλωστε γι’ αυτό δεν το έχει υπογράψει, προσπαθεί να βρει τρόπους να δημιουργήσει ένα δικής της εμπνεύσεως «πλάσμα δικαίου», για να στηρίξει πάνω σ’ αυτό τα επεκτατικά της σχέδια.

Το τραγικό είναι ότι όλο αυτό το δόγμα η Τουρκία το στηρίζει στη δυνατότητα που της δίνεται από τον τρόπο λειτουργίας του ΟΗΕ.

Δηλαδή, η Τουρκία με ρηματικές διακοινώσεις παράνομης οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών, θαλάσσιου χωροταξικού σχεδιασμού, θαλασσίων πάρκων που καταθέτει στον ΟΗΕ, ή παράνομες συμφωνίες που υπογράφει με άλλα κράτη, όπως για παράδειγμα το παράνομο τουρκολυβικό μνημόνιο, τις οποίες επίσης καταθέτει στον ΟΗΕ, θεωρεί ότι κατοχυρώνει νόμιμα δικαιώματα, τα οποία στη συνέχεια επικαλείται, χρησιμοποιώντας τον ΟΗΕ, για να νομιμοποιήσει τις παράνομες διεκδικήσεις της.

Όσο παράλογο και να ακούγεται, αυτό ακριβώς πράττει η Τουρκία στις παράνομες και παράλογες διεκδικήσεις της έναντι της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Δηλαδή, επικαλείται κυριαρχικά δικαιώματα στις θαλάσσιες ζώνες που έχει μονομερώς και παρανόμως οριοθετήσει, τη νομιμότητα των οποίων θεωρεί ότι κατοχυρώνει επειδή έχει καταχωρίσει στον ΟΗΕ ρηματικές διακοινώσεις ή παράνομες συμφωνίες.

Με τον τρόπο αυτόν η Τουρκία έχει αυτοαναγορευτεί σε «χωροφύλακα» της ανατολικής Μεσογείου και δεν επιτρέπει τη δράση πλοίων ερεύνης ή πόντισης καλωδίων, αν προηγουμένως δεν πάρουν άδεια από την Τουρκία.

Το είδαμε αυτό στην Κάσο, στην κρίση που ξέσπασε στις 22 Ιουλίου, με το μπλόκο από πλευράς της Τουρκίας στο πλοίο «Ievoli Relume» στα διεθνή ύδατα μεταξύ Κάσου και Καρπάθου, για την οποία ο κ. Γεραπετρίτης δεν έχει πει ποτέ την αλήθεια στα κόμματα και στον ελληνικό λαό, το βλέπουμε και τώρα στο νέο μπλόκο που βάζει η Τουρκία στο πλοίο «Fugro Gauss», υπό σημαία Γιβραλτάρ, να πραγματοποιήσει έρευνες στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Σύμφωνα με το Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων, το οποίο αναμεταδίδει δημοσιεύματα τουρκικών ΜΜΕ, η Τουρκία απέτρεψε το σκάφος «Fugro Gauss», υπό σημαία Γιβραλτάρ, να πραγματοποιήσει έρευνες για λογαριασμό της Κυπριακής Δημοκρατίας σε περιοχή που η Άγκυρα θεωρεί ότι ανήκει στην τουρκική υφαλοκρηπίδα και εξέδωσε αντι-NAVTEX, κηρύσσοντας τη NAVTEX της Κυπριακής Δημοκρατίας άκυρη και άνευ ισχύος.

Σύμφωνα με την τουρκική φιλοκυβερνητική εφημερίδα «Μιλιέτ», η Τουρκία έστειλε στην περιοχή πλοία του πολεμικού ναυτικού και αεροπορικά μέσα, «διαμηνύοντας ότι το έργο δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς την προηγούμενη συναίνεσή της».

Πηγές του τουρκικού υπουργείου Άμυνας, τις οποίες επικαλούνται τουρκικά μέσα ενημέρωσης, ανέφεραν ότι «τα αεροπορικά και ναυτικά μέσα της Τουρκίας έχουν αναπτυχθεί στην περιοχή για να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα. Οι δραστηριότητες του εν λόγω πλοίου παρακολουθούνται στενά».

Και πάμε τώρα στην ουσία της όλης υπόθεσης. Σύμφωνα με πηγές του τουρκικού υπουργείου Άμυνας, «η αποφασιστικότητά μας σχετικά με τα δικαιώματά μας στην υφαλοκρηπίδα στην ανατολική Μεσόγειο, όπως δηλώθηκε στον ΟΗΕ στις 18 Μαρτίου 2020, αποδεικνύεται συνεχώς τόσο στο τραπέζι όσο και στο πεδίο. Σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, οποιεσδήποτε δραστηριότητες όπως η τοποθέτηση καλωδίων/αγωγών ή η επιστημονική έρευνα στην υφαλοκρηπίδα μας πρέπει να συντονίζονται εκ των προτέρων με τη χώρα μας, ένα παράκτιο κράτος. Σύμφωνα με αυτόν τον κανόνα, διεξάγουμε πάντα την απαραίτητη παρακολούθηση χωρίς να επιτρέπουμε καμία μη εξουσιοδοτημένη δραστηριότητα στην υφαλοκρηπίδα μας και δεν επιτρέπουμε καμία δραστηριότητα ή έργο που αγνοεί τη χώρα μας (όπως το έργο GSI, της ηλεκτρικής διασύνδεσης Κρήτης – Κύπρου)».

Επιπλέον, σύμφωνα πάντα με τουρκικά ΜΜΕ, οι πηγές του υπουργείου Άμυνας ανέφεραν ότι «τα αεροπορικά και ναυτικά μας μέσα έχουν αναπτυχθεί στην περιοχή για να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα. Οι δραστηριότητες του εν λόγω πλοίου παρακολουθούνται στενά. Σε περίπτωση που επιχειρήσουν να παραβιάσουν την υφαλοκρηπίδα μας, θα ληφθούν τα απαραίτητα μέτρα επί τόπου».

Αν και από την κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, παρά τους ισχυρισμούς της Τουρκίας για παρεμβολή της προς το πλοίο για αλλαγή πορείας, επισημαίνεται ότι δεν υπήρξε μέχρι στιγμής οποιαδήποτε καταγγελία από την εμπλεκόμενη εταιρία για παρεμπόδιση των ερευνών, το κύριο και καίριο ζήτημα είναι η επιχειρηματολογία της Τουρκίας.

Τι μας λέει για άλλη μια φορά; 

«Η αποφασιστικότητά μας σχετικά με τα δικαιώματά μας στην υφαλοκρηπίδα στην ανατολική Μεσόγειο, όπως δηλώθηκε στον ΟΗΕ στις 18 Μαρτίου 2020, αποδεικνύεται συνεχώς τόσο στο τραπέζι όσο και στο πεδίο».

Αυτό το κενό που υπάρχει στον ΟΗΕ εκμεταλλεύεται η Τουρκία και δημιουργεί αυτό που ονομάσαμε «πλάσμα δικαίου», το οποίο επικαλείται για να προωθήσει τα παράνομα επεκτατικά της σχέδια.

Μήπως η ελληνική διπλωματία, τώρα που είμαστε και μη μόνιμο μέλος του Σ.Α. του ΟΗΕ, θα μπορούσε να αναζητήσει λύση στο πρόβλημα, προτείνοντας στον ΟΗΕ να υπάρχει μια υπηρεσία ελέγχου της νομιμότητας των ρηματικών διακοινώσεων και των συμφωνιών που υποβάλλονται στον Οργανισμό, για να αφαιρέσουμε από τα χέρια της Τουρκίας αυτό το «χαρτί» που επικαλείται συνεχώς για να επιβάλει τις παράνομες διεκδικήσεις της σε περιοχές που, με βάση το Διεθνές Δίκαιο, δεν δικαιούται;

The post Ο ΟΗΕ να μην αποτελεί άλλοθι της Τουρκίας appeared first on antinews.gr.

Η ουσιαστικά προαναγγελθείσα απόφαση του νέου Γερμανού καγκελαρίου να δώσει το «πράσινο φως» για την πώληση των Γιουροφάιτερ στην Τουρκία δεν εξέπληξε κανέναν, πέραν των μονίμως… ανυποψίαστων που εκπονούν τη διπλωματική στρατηγική της Ψωροκώσταινας. 

Η προηγούμενη σοσιαλδημοκρατική -κατά βάση- κυβέρνηση συνασπισμού κρατιόταν «με τα δόντια», αφού οι «φίλοι» μας οι Πράσινοι, αλλά και οι νεοφιλελεύθεροι του FDP πίεζαν τον Σολτς να ξεμπερδέψει με αυτή την «εκκρεμότητα» για να πάρει μπροστά το φιλόδοξο εξαγωγικό πρόγραμμα εξοπλισμών. Ο Χριστιανοδημοκράτης Μερτς, «φίλος» και αυτός του… ευυπόληπτου Έλληνα πρωθυπουργού, που δεν έχει αναστολές απέναντι στην Τουρκία του Ερντογάν, απλώς λειτούργησε λυτρωτικά, προς μεγάλη ανακούφιση ολόκληρου του συστημικού γερμανικού πολιτικού φάσματος.

Είναι γεγονός ότι οι σημερινοί Γερμανοί πολιτικοί δεν δίνουν δεκάρα για τις ελληνικές αμυντικές ευαισθησίες. Σέβονται και εκτιμούν τους γείτονες, αφού φιλοξενούν και αρκετά εκατομμύρια πολίτες τουρκικής καταγωγής στη γερμανική επικράτεια, συμπαθούν το Ισλάμ και, αντιθέτως, θεωρούν τους σύγχρονους Έλληνες ένα έθνος δεύτερης ταχύτητας, απολύτως «βαλκανικό», που δεν επιδέχεται τευτονικής εμπνεύσεως επιμόρφωση. Όπως ακριβώς και άλλοι «δυσπροσάρμοστοι» λαοί ορθόδοξου δόγματος, φέρ’ ειπείν Ρώσοι και Σέρβοι, που επίσης αποκλίνουν από τις γερμανικές αξίες…

«Μα οι Γερμανοί λατρεύουν την Ελλάδα» μπορεί να σκεφτείτε. Την επισκέπτονται, άλλωστε, κατά κόρον. Ναι, την Ελλάδα την αγαπούν. Τις μοναδικές ακτές της, τον ήλιο, άντε και τον λαμπρό αρχαίο πολιτισμό της. Όχι απαραίτητα τους σύγχρονους κατοίκους της. Γιατί τους θεωρούν ανάξιους να διαχειριστούν το κληροδότημα της ένδοξης Ιστορίας τους και το μοναδικό οικόπεδο του πλανήτη που έτυχε να κρατούν στα χέρια τους. Η αντίληψη των σύγχρονων Γερμανών για τους ίδιους τους Έλληνες φάνηκε, δυστυχώς, από τα εξευτελιστικά δημοσιεύματα της εποχής του Μνημονίου, που έβγαλαν στη φόρα μια καλά κρυμμένη ρατσιστική εμπάθεια. 

Προσέξτε, όμως: η απαξιωτική αντιμετώπιση των Ελλήνων, που εκφράζεται πράγματι και με φυλετικούς όρους, δεν έχει να κάνει μόνο με τον ναζισμό. Ξεκινά πολύ νωρίτερα, από τότε που η Γερμανία έγινε ενιαίο κράτος και άρχισε να ξεδιπλώνει τις αχόρταγες γεωστρατηγικές της φιλοδοξίες.

Εκείνη, λοιπόν, την περίοδο οι Έλληνες ήταν ανταγωνιστές γερμανικών εμπορικών συμφερόντων. Όχι το μικρό και υπερχρεωμένο Βασίλειο της Ελλάδος, αλλά ο Ελληνισμός της διασποράς, ιδιαίτερα εκείνος που ζούσε και μεγαλουργούσε οικονομικά και πολιτισμικά στην άλλη ακτή του Αιγαίου. 

Παρά τη μνημειώδη φράση του Μπίσμαρκ, ότι «τα Βαλκάνια δεν αξίζουν τα κόκαλα ούτε ενός Πομερανού γρεναδιέρου», οι Γερμανοί κοίταζαν πάντα προς τη ΝΑ Ευρώπη ως εμπορική πύλη των σχεδίων τους για επικράτηση στον ζωτικό χώρο της Εγγύς και Μέσης Ανατολής. Στα μέσα του 19ου αιώνα είχαν μείνει πίσω στον αποικιοκρατικό ανταγωνισμό με άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις, γεγονός που θεωρούσαν ανεπίτρεπτο για το μέγεθος της χώρας τους. Σε αυτόν ακριβώς τον σχεδιασμό της μεγάλης νοητής γραμμής που θα ένωνε το Βερολίνο με τη Βαγδάτη, περνώντας από την Κωνσταντινούπολη, οι Έλληνες, όπως ακριβώς οι Αρμένιοι που διαχειρίζονταν το τοπικό εμπόριο, στέκονταν εμπόδιο. Σε αντίθεση με τους Τούρκους, που αποτελούσαν για τη Γερμανία του Κάιζερ έναν άκρως συνεργάσιμο παράγοντα, οι Έλληνες της Ανατολίας και του Πόντου θεωρούνταν «ανυπότακτοι» και τροχοπέδη στα μεγαλεπήβολα γερμανικά σχέδια.

Η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή για το τι επιφυλάχθηκε στους χριστιανικούς πληθυσμούς. Λιγότερο γνωστό είναι ότι υπήρχαν επιφανείς Έλληνες της εποχής, κυρίως από το βενιζελικό στρατόπεδο, που είχαν συλλάβει τον κρίσιμο ρόλο, αλλά και τα πραγματικά κίνητρα των Γερμανών πίσω από την εξόντωση του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας. 

Πρώτος πρώτος ένας διακεκριμένος συνάδελφός μου εκείνης της εποχής, ο Μιχαήλ Ροδάς, που σε ένα μικρό βιβλίο το οποίο πρωτοεκδόθηκε το 1916 με τον σημαδιακό τίτλο «Η Ελλάς χωρίς Έλληνας – Ο ρόλος της Γερμανίας εις την εξόντωσιν του Ελληνισμού» περιγράφει τεκμηριωμένα πώς οι Γερμανοί οργάνωσαν και εκτέλεσαν τους διωγμούς, γιατί ήθελαν διακαώς να απαλλαγούν από το ελληνικό στοιχείο.

Έναν χρόνο αργότερα, ένας άλλος Σμυρνιός ευπατρίδης, που δραστηριοποιήθηκε στη Λέσβο, ο βενιζελικός βουλευτής Χρήστος Βασιλακάκης, εκδίδει την πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη με τίτλο «Παγγερμανισμός», αντίγραφο της οποίας είχε την καλοσύνη να μου παραδώσει ο σύγχρονος βιογράφος του Ιωάννης Μοσχόβης. Κρατούσα το αντίγραφο στο συρτάρι μου αρκετούς μήνες, και μόνο στη διάρκεια των τελευταίων ημερών είχα την ευκαιρία να το μελετήσω. Ομολογώ ότι εξεπλάγην, γιατί το δοκίμιο του Βασιλάκη, σε αντίθεση με αυτό του Ροδά, περιέχει βαθιά γεωστρατηγική ανάλυση του γερμανικού «συνδρόμου ηγεμονίας» που εξακολουθεί να μας ταλαιπωρεί μέχρι σήμερα. Καταρρίπτει μάλιστα με ατράνταχτα επιχειρήματα τη θεωρία σύμφωνα με την οποία η Γερμανία δεν είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα Βαλκάνια. Παρότι η περιοχή -αν εξαιρέσει ίσως κανείς τη Σλοβενία και την Κροατία, που στις μέρες μας ξαναγύρισαν πανηγυρικά στη σφαίρα επιρροής του Βερολίνου- δεν συμπεριλαμβανόταν στον στενά εννοούμενο ζωτικό χώρο της Γερμανίας, τα λεγόμενα «δυτικά Βαλκάνια» βρέθηκαν από νωρίς στο στόχαστρό της για να εξυπηρετήσουν τα μαξιμαλιστικά σχέδια επέκτασης στην ασιατική ενδοχώρα.

Στη μελέτη του ο τότε βουλευτής τεκμηριώνει το ενδιαφέρον, αλλά και τη διπρόσωπη στρατηγική των Γερμανών στη Χερσόνησο του Αίμου, με τις προνομιακές σχέσεις υπέρ Βουλγαρίας και Τουρκίας, την ευκολία με την οποία ο Κάιζερ «πούλησε» τον Αμπντούλ Χαμίτ για να αγκαλιάσει τους Νεότουρκους, αλλά και την αφέλεια κάποιων στην Ελλάδα που πίστευαν ότι οι τελευταίοι εκπροσωπούν ένα κίνημα «βαλκανικής αδελφοσύνης», όπως κάποιοι σήμερα νομίζουν ότι μπορούν να συνυπάρξουν αρμονικά με τους απέναντι. Εντύπωση προκαλεί ότι ο συγγραφέας -που κυριαρχείται βέβαια από την αγωνία να ταχθεί η Ελλάδα «στη σωστή πλευρά της Ιστορίας», δηλαδή στο στρατόπεδο της Αντάντ- θεωρεί τον παγγερμανισμό υπέρτερη απειλή από τον πανσλαβισμό, εξηγώντας ότι οι Ρώσοι με τις ατελείωτες πλουτοπαραγωγικές πηγές και τις αχανείς ακατοίκητες εκτάσεις δεν έχουν ανάγκη, ούτε εμμονή «να εποικίσουν με το στανιό» άλλες χώρες, και όπου το κάνουν δεν έχουν στόχο την εξόντωση του τοπικού πληθυσμού, γιατί δεν διέπονται από το σύνδρομο οικονομικής βουλιμίας. Όπως παρατηρεί αφοπλιστικά: «Ο Ρώσος δεν έχει μέσα του το πνεύμα του ανταγωνισμού όπως ο Γερμανός. Ο πρώτος εννοεί να εργάζεται διά να κερδίζει και ο δεύτερος εννοεί να εργάζεται διά να εμποδίζει τον ανταγωνιστή του να κερδίζει, και έτσι ευημερεί». Σοφές κουβέντες…

Ανώτατο τραπεζικό στέλεχος και λόγιος, πολύγλωσσος και με ευρύτατη παιδεία, ο Βασιλακάκης βλέπει με διαύγεια τις γερμανικές προτεραιότητες στα Βαλκάνια και στη Μικρά Ασία: «Το Αρμενικόν και ιδίως το Ελληνικόν έθνος με τους προς Αγγλίαν, Γαλλίαν και Ρωσσίαν δεσμούς έδει να χτυπηθεί κατακέφαλα και καιρίως. […]Διά τούτο, ο γερμανικός Τύπος αρχίζει τη λυσσώδη και υβριστικήν γλώσσαν του, μέχρις ότου επιτυγχάνει να εξευτελίσει το ελληνικόν κράτος και να ταπεινώσει επομένως τον Ελληνισμό της Ανατολής. […] Η γερμανική διπλωματία είχε μέγα συμφέρον να μην επιτρέψει την οικονομικήν ανάρρωσιν των βαλκανικών κρατών, και ιδιαιτέρως της Σερβίας, του πρώτου εμποδίου στον δρόμο του Παγγερμανισμού, και της Ελλάδος, της εχούσης συμφέροντα μέγιστα εν Τουρκία με συμπαγείς πληθυσμούς και απαράγραπτα ιστορικά δίκαια»

Σκεφτείτε ότι αυτά γράφονταν περίπου έναν αιώνα πριν από την έλευση του Χίτλερ, τη ναζιστική κατοχή και τα Μνημόνια των ημερών μας. Θαυμάστε τη διορατικότητα των παλαιότερων και συγκρίνετέ την με την αφωνία πολιτικών και ακαδημαϊκών, που θεωρούν ότι στο μεγάλο ευρωπαϊκό χωνευτήρι τα συμφέροντα είναι κοινά. Δυστυχώς, τίποτα δεν είναι κοινό και τίποτα δεν έχει αλλάξει στα επεκτατικά σχέδια της Γερμανίας. Δείτε μόνο το μπουρλότο που ετοιμάζεται να βάλει αυτές τις μέρες στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη ένας σύγχρονος ναζί, Γερμανός «κυβερνήτης», και θα καταλάβετε ότι το έργο έχει συνέχεια… 

The post Προφήτες του γερμανικού Ανθελληνισμού  appeared first on antinews.gr.

Εκεί, ανάμεσα σε βράχους και σπήλαια και «οπές της γης», σε απότομες αναρριχήσεις και «βήματα στα όρια του αδύνατου», ασκητές και μοναχοί διατήρησαν ζωντανή την πίστη και την παράδοση και τον πολιτισμό

Του Νίκου Παπουτσόπουλου

Αναρριχήσεις επικίνδυνες, «βήματα στα όρια του αδύνατου», ακροβασίες στο κενό και αναβάσεις μοναχών σε υπερφυσικούς και μετέωρους όγκους, όπου αρχαίες σκήτες και μονύδρια και ιστορικές μονές με πλούσιο παρελθόν και παράδοση αιώνων αποκαλύπτουν την αφιέρωση, την υπέρβαση, την πίστη αλλά και τη δοξολογική φιλοκαλία των ασκητών, που ίδρυσαν και καθιέρωσαν τη μοναστική κοινωνία των Μετεώρων. Αυτήν που δεσπόζει στο βορειοδυτικό άκρο της θεσσαλικής πεδιάδας και εντυπωσιάζει τον επισκέπτη ενώ κατανύσσει τον προσκυνητή.  Όρους παρόμοιου με εκείνον του Άθωνα, το Άγιον Όρος, εκεί όπου το γήινο συναντά το άπειρο σε έναν ακατάληπτο και συγκλονιστικό χωροχρόνο, μέσα από χώρους λατρείας και πνευματικής ανάτασης, πιθανώς ακατάληπτης και ακατανόητης, εν πολλοίς, στους ταξιδιώτες του εφήμερου.

Το τοπίο άγριο και απροσπέλαστο, το τοπίο μοναδικό αλλά ταυτοχρόνως κατάλληλο για τους αναχωρητές και αθλητές της πίστης και του πνεύματος, που αφιέρωσαν τη ζωή τους στην «άλλη διάσταση». Σε διάσταση που διαρκεί στον αιώνα, όπως αυτή της πίστης, της προσδοκίας, της παράδοσης, της μοναδικής τέχνης. Αξιών μοναδικών που διατήρησαν την ενότητα του Γένους σε περιόδους κρίσιμες, σε δυσχερείς συνθήκες που αλλοτριώνουν συνειδήσεις και ισορροπίες του σώματος. Εκεί, ανάμεσα σε βράχους και σπήλαια και «οπές της γης», σε απότομες αναρριχήσεις και «βήματα στα όρια του αδύνατου», ασκητές και μοναχοί διατήρησαν ζωντανή την πίστη και την παράδοση και τον πολιτισμό. «Μεγάλο Μετέωρο», στην εποχή όπου «ρεύμα δεν υπήρχε, το νερό το συνέλεγαν από τη βροχή σε μεγάλες στέρνες του βράχου, όπως ακριβώς και στα άλλα μετεωρίτικα σκηνώματα. Όλοι σχεδόν οι μετεωρίτικοι βράχοι που κατοικήθηκαν έχουν δείγματα από λαξευτές στέρνες και σκαλισμένους αγωγούς στον βράχο για τη συλλογή των ομβρίων υδάτων». Μονές και σκήτες που σκάλισαν η πίστη και η αφοσίωση αναχωρητών στην άγονη πέτρα. «Οι μονές των Μετεώρων, έχοντας μια πλούσια ιστορία εξίμισι αιώνων, βρίσκονταν στα μέσα του 20ού αιώνα σε μια δύσκολη περίοδο, όπως το Άγιον Όρος και γενικότερα ο μοναχισμός στην Ελλάδα. Φωτισμένες όμως μορφές, χαριτωμένες από την προσωπική τους πνευματική πορεία και με όραμα για την αναγέννηση του μοναχισμού υπήρξαν καθοριστικές για τη σύγχρονη εκκλησιαστική ιστορία», όπως σημειώνουν οι συγγραφείς στον πρόλογο του πολύτιμου τόμου για την εποχή και τα εμβληματικά πρόσωπα της ακμής των Μετεώρων. Εκεί, στα Μετέωρα, γνωστά και οικεία στους επισκέπτες και ταξιδευτές της εποχής, σκήτες και κελιά, παλαιά και αρχαία, δυσπρόσιτα στους σύγχρονους αναβάτες και αναρριχητές, στους νέους ζηλωτές του φυσικού αρχαίου κάλλους, αποκαλύπτουν μια διαφορετική εκδοχή της πίστης και μιαν άλλη διάσταση της δοξολογικής θεώρησης των ασκητών της πίστης και της λατρείας. Πίστης και λατρείας παρόμοιας με τα μετέωρα ερήμων του Σινά, όπου την πίστη και τη λατρεία, την παράδοση αιώνων, τα σύμβολα μιας ορθόδοξης αυτοκρατορίας, ήδη από τα έτη του Ιουστινιανού, αμφισβητούν και δαμάζουν πολιτικές συμφωνίες και άνομα οικονομικά συμφέροντα.

Αρχές και αξίες που αναζήτησαν οι σύγχρονοι αθλητές της πίστης σε κορυφές και απόκρημνους βράχους, σε ένα ταξίδι στα βάθη και στις σπηλιές των Μετεώρων, σε απρόσιτες και κρημνώδεις πλαγιές, στην αναζήτηση μιας νέας πνοής ασκητισμού και πνευματικότητας, ενός ανέμου νέας ζωής, «αντίθετης προς τον χρόνο», αντίθετης προς τις αρχές και τους νόμους των γήινων, των ορατών και των καταληπτών, στους πέτρινους όγκους και στα σπήλαια και στις «οπές» και στα απρόσιτα σπήλαια. Αρχαία και «ακατοίκητα τα οποία συνδέονταν ενίοτε με θρυλικές παραδόσεις και θαύματα», ανάμεσα σε γη και ουρανό, ανάμεσα στα γήινα και τα επουράνια, που προσεγγίζουν τα νέφη και τις αρχές της ουράνιας πολιτείας. Και οι μοναδικής αισθητικής ωραιότητας εικόνες που στολίζουν το λεύκωμα συνοδεύουν διακριτικά και ταυτόχρονα «διαφωτιστικά» τους αναγνώστες σε μιαν άλλη ανάβαση, και ακροβασία, διαφορετική, σε υπερβατικούς τόπους και σημεία και κόσμους, εκεί όπου η ύλη νέους τόπους υποδεικνύει και νέες μορφές χαράσσει: «Νυν επανέστρεφον αληθώς./ Ως αιπόλου μονύδριον ήναψας/ Την ψυχήν ημών εν τω βαράθρω Κόρη’ (Οδ. Ελύτης, Ο Μικρός Ναυτίλος).

Νυν επανέστρεφον αληθώς, Κόρη, σε φως ιλαρό παρακλήσεων και ικεσιών, στου καταδύοντος Αυγούστου τα προσκυνήματα στις κορυφές των Μετεώρων. Αυτών που διατήρησαν στις κορυφές τους την πίστη και την παράδοση, που κράτησαν τους θρύλους και τους θρύλους και τους μύθους ενός αρχαίου παρελθόντος και που παρέδωσαν στις επόμενες γενιές ιερή παρακαταθήκη επάνω στους απρόσιτους βράχους, και σε όσα «διάσπαρτα ασκηταριά, εγκαταλελειμμένα, χωρίς καν τη δυνατότητα πρόσβασης, καθότι είχαν εξαλειφθεί από τον χρόνο τα μέσα ανάβασης, είχαν χαθεί οι διαδρομές, η όποια μνήμη για τους τρόπους προσέγγισης και, βεβαίως, η ίδια η ταυτότητά τους».

Αυτήν την ταυτότητα των αρχαίων ασκητηρίων στα Μετέωρα, άγνωστων στον σύγχρονο επισκέπτη, αποκαλύπτει το λεύκωμα, με πλούσια και, κυριολεκτικά, εντυπωσιακή συλλογή εικόνων από νέους μοναχούς οι οποίοι κατόρθωσαν να ανεβούν «στους απρόσιτους και απόκρημνους βράχους και να κατασκευάσουν τις ευρηματικές ανεμόσκαλες και τους πρωτοποριακούς μηχανισμούς ανέλκυσης», στα πρότυπα των πρώτων οικιστών της μοναστικής πολιτείας, που δεσπόζει του θεσσαλικού κάμπου και που φαντάζει απόκοσμη σε έναν απαράμιλλο θρίαμβο πνευματικότητας. Εκεί όπου σπαράγματα ζωγραφικής στην πέτρα και βραχογραφίες αγίων μορφών και ιδιαίτερα της Θεοτόκου κοσμούν ένα μοναδικό φυσικό περιβάλλον (όπως χαρακτηριστικά στο ασκηταριό του Αγίου Γρηγορίου του 14ου αιώνα, που ήταν αφιερωμένο στην Θεοτόκο), καθώς συνδέουν την πνευματικότητα της αναζήτησης του θείου με τις ακροβασίες των παλαιότερων αναχωρητών, όπου παραμένει απίστευτη η τόλμη των πρωτοπόρων αναχωρητών αλλά «και το φιλόκαλον των ασκητών, οι οποίοι παρά τις λιτές τους υποδομές φρόντιζαν να στολίζουν τα ναΰδρια με τοιχογραφίες υψηλού αισθητικού κάλλους και λακωνικής έκφρασης».

Εικόνες και εντυπώσεις και μαρτυρίες τις οποίες δύσκολα ανακαλύπτει ο επισκέπτης, αφού οι παράτολμοι δημιουργοί αυτής της μοναδικής αποτύπωσης «έστησαν ξύλινες σκαλωσιές, δημιούργησαν γέφυρες τεχνητές με ανεμόσκαλες, έριξαν τριχιές, δρασκέλισαν απόκρημνα, χαίνοντα βάραθρα, σκαρφάλωσαν με τα ακροδάχτυλά τους στους απόκρημνους βράχους». Στους βράχους των Μετεώρων που επισκοπούν του κάμπου, καθώς στην κορυφή τους παραμένει ακμαίο το συναίσθημα βαθιάς ευλάβειας και ψυχικής ανάτασης, στα νέφη που συνήθως στέφουν τις κορυφές των βράχων. 

Σπάνιος, πρωτότυπος και εντυπωσιακός σε εικόνες και διηγήσεις ο τόμος «Μεγάλο Μετέωρο, Η Εποχή της Αναγέννησης», που μόλις πρόσφατα κυκλοφόρησε στη σειρά Μετεωρική Βιβλιοθήκη, με κείμενα του ιερομονάχου Ιουστίνου Σιμωνοπετρίτου και του πολιού ερευνητού της τέχνης των Μετεώρων, Σέρβου ακαδημαϊκού Γκόικο Σούμποτιτς και με γενική επιμέλεια του μοναχού Νήφωνος Σιμωνοπετρίτου. Ένας τόμος που αποτυπώνει τον συλλογικό στόχο μιας ομάδας ενθουσιωδών νεαρών μοναχών να ανυμνήσουν και να δοξάσουν μιαν άλλη διάσταση της παραμονής τους στους ιερούς θεσσαλικούς βράχους των Μετεώρων. Και αυτός δεν ήταν άλλος από τη γεμάτη κινδύνους επιτόπια αναζήτηση της ιστορίας του τόπου και του μοναχισμού του. Όπως λένε οι ίδιοι, «αυτό αποτέλεσε την αφορμή για να εξερευνήσουμε τα διάσπαρτα ασκηταριά που βλέπαμε γύρω μας, πολλά από τα οποία ήταν εγκαταλελειμμένα».

Ιερός πόθος και πάθος, οδήγησε τους νέους ασκητές των Μετεώρων -μαθητές και ακολούθους του μακαριστού Γέροντα Αιμιλιανού, ηγουμένου του Μεγάλου Μετεώρου από το 1961 ως το 1973 και στη συνέχεια οικιστού ενός άλλου ιερού βράχου, της Μονής Σίμωνος Πέτρας του Αγίου Όρους- να γνωρίσουν, να ανακαλύψουν και όπου ήταν δυνατόν να ταυτίσουν για πρώτη φορά ύστερα από αιώνες λήθης, με «όσες δυνάμεις», τα πρώτα ασκηταριά και τα πρώτα μονύδρια που ίδρυσαν οι πρωτοπόροι αναχωρητές στους βράχους των Μετεώρων, κυριολεκτικά «εν ερημίαις πλανώμενοι και όρεσι και σπηλαίοις και ταις οπαίς της γης».

Και εν ταις οπαίς της γης, όπου η «ψυχή και το πνεύμα αγκαλιάζει τα ουράνια» μέσα σε έναν θρίαμβο φωτός και θάμβους. «Ως αιπόλου ναϋδριον ήναψας/ Την ψυχήν ημών εν τω βαράθρω Κόρη». Αναρριχήσεις επικίνδυνες, στη Χάρη της, στα «βήματα και στα όρια του αδύνατου», ακροβασίες στο κενό και αναβάσεις μοναχών σε υπερφυσικούς και μετέωρους όγκους, όπου αρχαίες σκήτες και μονύδρια και ιστορικές μονές με πλούσιο παρελθόν και παράδοση αιώνων αποκαλύπτουν την αφιέρωση, την υπέρβαση, την πίστη αλλά και τη δοξολογική φιλοκαλία των ασκητών, που ίδρυσαν και καθιέρωσαν τη μοναστική κοινωνία των Μετεώρων. Στα Μετέωρα, όπου νέοι μοναχοί, νέοι ασκητές και ζηλωτές αναζήτησαν τη Χάρη της στις σπηλιές και τις οπές της γης. Εκεί όπου η Χάρη της «Μυρίπνους ακτίνων εκλιμίζουσα/ Φαιοπράσινος επεφάνης».

The post Στα Μετέωρα της Χάρης Της appeared first on antinews.gr.

Το μοναδικής ομορφιάς και παγκόσμιου ενδιαφέροντος μνημείο του 12ου αιώνα ευτυχώς προστατεύεται από την UNESCO

Της Αθηνάς Σχινά*

Οι μέρες που διανύουμε το καλούν να φέρουμε στη σκέψη μας -μεσούντος του θεομητορικού Αυγούστου- ένα από τα λαμπρότερα βυζαντινά μνημεία, που βρίσκεται στην κεντρική περιοχή της οροσειράς του Τρόοδος, στην Κύπρο. Πρόκειται για την Παναγία του Άρακα ή Άρακος, ένα μοναδικής ομορφιάς και παγκόσμιου ενδιαφέροντος μνημείο του 12ου αιώνα, που ευτυχώς προστατεύεται από την UNESCO, καθώς ανήκει στη διεθνή πολιτισμική κληρονομιά. Μολονότι η εκκλησία είναι αφιερωμένη στο Γενέθλιον της Θεοτόκου (8/9), ο εξαιρετικά φροντισμένος τόμος, που πρόσφατα εκδόθηκε από το Ίδρυμα Α. Λεβέντη, με υποδειγματική επιστημονική τεκμηρίωση και με αντιπροσωπευτικό φωτογραφικό υλικό, είναι ένα καλαίσθητο και πολυσέλιδο επίτευγμα, το οποίο δεν μας δίνει απλώς την αφορμή, αλλά μας επιβάλλει την παρουσίασή του στο ευρύτερο κοινό, προκειμένου να γίνει κτήμα των περισσότερων φιλότεχνων, αλλά και όσων αναζητούν να μελετήσουν, με υπευθυνότητα και πληρότητα, τους μεγάλους σταθμούς της ιστορίας της τέχνης.

Η προέλευση του επωνύμου «του Άρακος», που αφορά τη συγκεκριμένη εκκλησία, είναι αμφίβολη. Κατά μία λιγότερο πειστική εκδοχή, η ονομασία προέρχεται από το φυτό αρακάς, ενώ, σύμφωνα με μια παράδοση που διέσωσε ο γνωστός από τις επιστημονικές αναφορές, Ρώσος μοναχός και περιηγητής Βασίλι Μπάρσκι, η προσωνυμία της αλλοτινής αυτής μονής προέρχεται πιθανότατα από τη λέξη «ιέρακας», δηλαδή γεράκι. Πρόκειται για το καθολικό ενός μοναστηριού, που οικοδομήθηκε, όπως ήδη ανέφερα, κατά το δεύτερο μισό του 12ου αιώνα, σε μια περίοδο όπου ο μοναστικός βίος ανθούσε στην Κύπρο. Ήδη από τον 10ο αιώνα, έπειτα από περιπέτειες, είχε το νησί αυτό επανενταχθεί στο βυζαντινό κράτος, συγκεκριμένα το 965, από τον Νικηφόρο Φωκά. Η ιδιαίτερη στρατηγική σημασία που η Κύπρος είχε αποκτήσει τότε στην περιοχή, μετά την απώλεια της Μικράς Ασίας από τους Σελτζούκους (με τη μάχη του Ματζικέρτ, 1071), σε συνδυασμό με την έναρξη των Σταυροφοριών, οδήγησε τους Βυζαντινούς στην απαραίτητη οχύρωση του νησιού και στην εκεί αποστολή ανώτερων αξιωματούχων, όπως και αρκετών μελών της αυτοκρατορικής οικογένειας, προκειμένου να ασκήσουν διοίκηση. Με την αρωγή του αυτοκράτορα και των διοικητών του, χτίστηκαν πολλά νέα μοναστήρια και εκκλησίες -κατά την πρώτη εκείνη καλλιτεχνική και πνευματική βυζαντινή αναγέννηση-, όπως ήταν η Μονή της Παναγίας του Κύκκου, η Παναγία της Ασίνου, η Παναγία του Άρακος, η Μονή Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου στον Κουτσοβέντη, η Παναγία στο Τρίκωμο, οι Άγιοι Απόστολοι στο Πέρα Χωριό κ.ά. 

Η Παναγία του Άρακος βρίσκεται στο γεωγραφικό διαμέρισμα της Πιτσιλιάς, μεταξύ των χωριών Λαγουδερά και Σαράντι. Στα 1735, όταν επισκέφθηκε την περιοχή ο Βασίλι Μπάρσκι, η μονή βρισκόταν σε παρακμή, γιατί δηλώνει πως εκεί διαβιούσαν μόλις τρεις μοναχοί. Σύμφωνα ωστόσο με άλλες γραπτές πηγές, το μοναστήρι εξακολουθούσε να λειτουργεί μέχρι τις πρώτες δεκαετίες του 19ου αιώνα. Παρά ταύτα, δεν είναι σαφές ότι η εκκλησία είχε ιδρυθεί ως μοναστήρι. Ενδέχεται αρχικά να ήταν ένα ιδιωτικό παρεκκλήσιο, του οποίου ο αρχιτεκτονικός τύπος ανήκε στον μονόκλιτο με τρούλο ναό, και η στέγη του διαμορφώθηκε σε σχήμα σταυρού. Αργότερα και περί τα μέσα πιθανόν του 14ου αιώνα, η εκκλησία καλύφθηκε με ξύλινη αμφικλινή στέγη, στρωμένη με επίπεδα αγκιστρωτά κεραμίδια.

Ο ναός εσωτερικά είναι κατάγραφος. Σύμφωνα με επιγραφή που βρίσκεται πάνω από τη βόρεια είσοδό του, η εκκλησία διακοσμήθηκε με δαπάνες του Λέοντος Αυθέντη, τον Δεκέμβριο του 1192. Πρόκειται για ένα εικαστικό σύνολο εξαιρετικής ποιότητας τοιχογραφιών της υστεροκομνήνειας περιόδου. Αυτό το σύνολο αποτελεί μια ολοκληρωμένη σειρά βυζαντινού «νεοκλασικού» ρυθμού, ο οποίος αποδίδει εκφραστικά, όσο και αντιπροσωπευτικά, τις τάσεις που διέπουν την τέχνη της Κωνσταντινούπολης κατ’ εκείνη την περίοδο. Πρόκειται για την κομψότητα και την εκλεπτυσμένη ραδινότητα που διακρίνει κανείς στις απεικονιζόμενες μορφές, με τις «ελληνιστικές» επιδράσεις. Οι μανιεριστικά λυγερές κορμοστασιές των μορφών αναδεικνύονται με την πλούσια και καλλιγραφικά αναπτυγμένη στον χώρο διάταξη των ενδυμάτων, που υποβάλλεται μέσα από την ελευθερία στην κίνηση, καθώς αυτή η εξευγενισμένη άνεση μαζί με την εκφραστική ευσπλαχνία των φυσιογνωμιών, αλλά και η ισορροπία στη συνθετική δόμηση του σχεδίου (που την αποτυπώνει ο ζωγράφος με χάρη), αφήνουν να αποκαλύπτεται η ομορφιά, συνδυασμένη με την πνευματικότητα. Αν αναλογιστούμε το γεγονός ότι στην Κωνσταντινούπολη δεν έχουν σωθεί παρά ελάχιστα δείγματα από αυτή την περίοδο, μπορούμε εύκολα να αντιληφθούμε πόσο σημαντικό μνημείο είναι η Παναγία του Άρακος για τη μεσοβυζαντινή ιστορία της τέχνης.

Με χορηγό, στην Παναγία του Άρακος, τον Λέοντα Αυθέντη, ο ζωγράφος που ξεχωρίζει και ο οποίος απέδωσε πολλά μέρη αυτού του αγιογραφικού και τόσο χαρακτηριστικού για την εποχή (του όψιμου 12ου αιώνα) τοιχογραφικού συνόλου είναι ο Θεόδωρος Αψευδής. Ενδέχεται να έχει έρθει προσκεκλημένος στην Κύπρο από την Κωνσταντινούπολη. Έργα του συναντούμε λίγο ενωρίτερα χρονικά (κατά το έτος 1183) στην Εγκλείστρα (εκκλησία και κελί) του Αγίου Νεοφύτου στην Πάφο. Πρόκειται για εξαιρετικό ζωγράφο, που στα έργα του τονίζει τις απαραίτητες λεπτομέρειες, αξιοποιώντας κατάλληλα τις εντάσεις των σκιοφωτισμών, τους λαδοπράσινους προπλασμούς και την εσωτερική φωταύγεια των μορφών (τοποθετώντας κόκκινο χρώμα στα ζυγωματικά τους) προκειμένου υποβλητικά να εκφράσει τη χαρμολύπη τους.

Στον ευμεγέθη τόμο που κυκλοφορεί, ο Χαράλαμπος Μπακιρτζής, αξιόλογος βυζαντινός αρχαιολόγος και διευθυντής του Ιδρύματος Α. Λεβέντη, πληροφορεί σχετικά με την ιστορία της μονής, διακρίνοντας τρεις ζωγράφους που εργάστηκαν εκεί. Αναφέρει τον πρώτο ζωγράφο «του Αυθέντη», τον δεύτερο ζωγράφο «του Λέοντος» και τρίτο τον πολυσυζητημένο ζωγράφο Θεόδωρο Αψευδή, αποδεικνύοντας το υψηλό πολιτισμικό επίπεδο που είχε η Κύπρος, όταν το 1191-2 την κατέλαβε ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος και την πούλησε στους Ναΐτες Ιππότες και κατόπιν στους Γάλλους Λουζινιάν. Στο βιβλίο αυτό, που εκδόθηκε με παρότρυνση του πανιερότατου μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου, έχουν ευδοκίμως συνεργαστεί ο Αθαν. Παπαγεωργίου, τ. διευθυντής Αρχαιοτήτων, ο αείμνηστος καθηγητής Βυζαντινής Αρχιτεκτονικής στο Princeton Σλόμπονταν Τσούρτσιτς, η καθηγήτρια Βυζαντινής Αρχαιολογίας στο ΕΚΠΑ Χαρά Κωνσταντινίδου (της οποίας η διδακτορική διατριβή έχει βραβευθεί από την Ακαδημία Αθηνών), ο καθηγητής Βυζαντινής Λογοτεχνίας Παναγ. Αγαπητός κ.ά.

Κλείνοντας, θα εστιάσω στη συμβολή της κυρίας Κωνσταντινίδου, η οποία αποκαθιστά το εικονογραφικό πρόγραμμα στην Παναγία του Άρακος, μεταγράφει όλες τις επιγραφές και τις ερμηνεύει. Επιπλέον επισημαίνει τα τεχνοτροπικά χαρακτηριστικά του υστεροκομνήνειου καλλιτεχνικού ρεύματος, όπως αναπτύχθηκαν στην Κύπρο, αναδεικνύοντας τους δύο ζωγράφους, «τον Αυθέντη» και «τον Λέοντα», πατέρα και υιό δηλαδή, αφού τονίσει τον χαρακτήρα και τη λογιοσύνη του Λέοντος, που ορθά τον θεωρεί έναν προάγγελο της Αναγέννησης!

*Ιστορικός Τέχνης & Θεωρίας του Πολιτισμού (ΕΚΠΑ)

The post Η εκκλησία της Παναγίας του Άρακος της Κύπρου appeared first on antinews.gr.

Πολίτες και μικρομεσαίες επιχειρήσεις στενάζουν λόγω ακρίβειας, σύμφωνα με έρευνα της ΕΣΕΕ! Σε ελεύθερη πτώση ο τζίρος των καταστημάτων

Δραματικές εποχές βιώνουν εκατοντάδες χιλιάδες μικρομεσαίες και οικογενειακές επιχειρήσεις, οι οποίες όχι μόνο βλέπουν την κατανάλωση να μειώνεται λόγω της οικονομικής αδυναμίας των πολιτών, αλλά ταυτόχρονα διογκώνονται μήνα με τον μήνα και τα έξοδα λειτουργίας τους. 

Τα στοιχεία που έρχονται συνεχώς στο φως της δημοσιότητας επιβεβαιώνουν τις φωνές των επιχειρηματιών στον τομέα του λιανεμπορίου, που μιλούν για καθίζηση της πραγματικής οικονομίας. Πρόσφατη έρευνα της Ελληνικής Συνομοσπονδίας Εμπορίου και Επιχειρηματικότητας (ΕΣΕΕ) αποκαλύπτει πως η εξέλιξη του τζίρου μεταξύ του α΄ τριμήνου 2025 σε σύγκριση με το αντίστοιχο τρίμηνο του 2024 συνιστά τη χαμηλότερη επίδοση των τελευταίων τεσσάρων ετών, ενώ οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις της χώρας μας φαίνεται να καταγράφουν χειρότερες επιδόσεις στον κύκλο εργασιών συγκριτικά με τις μεγάλες επιχειρήσεις.

Η κατάσταση επιδεινώνεται συνεχώς, με φορείς της οικονομίας να μιλούν για μια «παγωμένη» αγορά, χωρίς κανένα ίχνος αισιοδοξίας. Σύμφωνα με τα νεότερα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛ.ΣΤΑΤ.)για τον μήνα Μάιο, ο όγκος των πωλήσεων στο λιανικό εμπόριο μειώθηκε κατά 5,6%, καθώς ο τζίρος κινήθηκε καθοδικά στην πλειονότητα των επιμέρους καταστημάτων. 

Ειδικότερα, πτώση των πωλήσεων καταγράφηκε σε: Ένδυση – Υπόδηση (12,8%), Τρόφιμα – Ποτά – Καπνό (10,3%), Πολυκαταστήματα (9,4%), Καύσιμα και λιπαντικά αυτοκινήτων (9%) και Μεγάλα καταστήματα τροφίμων (4,4%). Στον αντίποδα, αυξήθηκαν σε: Φαρμακευτικά – Καλλυντικά (4,4%), Βιβλία – Χαρτικά – Λοιπά είδη (3,2%) και Έπιπλα – Ηλεκτρικά είδη – Οικιακό εξοπλισμό (2,8%).

Τα υψηλά κόστη για τα πρώτα υλικά σε συνδυασμό με τις τεράστιες ανελαστικές δαπάνες που καλούνται να αντιμετωπίσουν οι επιχειρηματίες δεν επιτρέπουν μειώσεις τιμών, με αποτέλεσμα οι καταναλωτές μπροστά στο φάσμα της ακρίβειας να περιορίζουν τις δαπάνες τους. 

Ωστόσο, όλο και πιο έντονο είναι το ενδιαφέρον των καταναλωτών για προϊόντα από υπαίθριους πάγκους και αγορές, καθώς και για μεταχειρισμένα είδη. Η συγκεκριμένη παρατήρηση, παρά το μικρό μέγεθος των συναλλαγών, σε όρους απόλυτων ποσών, υπογραμμίζει το όλο και πιο έντονο ενδιαφέρον των καταναλωτών για μια σειρά από προϊόντα, σαφή ένδειξη για τις ισχυρές πιέσεις που ασκούνται πλέον στο καταναλωτικό κοινό.

Η καθίζηση των πωλήσεων και ο «θάνατος του εμποράκου» 

Από τα στοιχεία προκύπτει πως ο κύκλος εργασιών το πρώτο τρίμηνο αυξήθηκε στις επιχειρήσεις του λιανεμπορίου κατά 1,2%, ποσοστό που υπολείπεται του πληθωρισμού, που ενισχύθηκε το ίδιο διάστημα κατά 2,6%, γεγονός που σημαίνει πως ο πραγματικός όγκος πωλήσεων είναι μειωμένος συγκριτικά με την αντίστοιχη περυσινή περίοδο. Συνεπώς, η μικρή ονομαστική αύξηση του κύκλου εργασιών απορρέει από την άνοδο του γενικού επιπέδου των τιμών και υπεραντισταθμίζεται από τις ανατιμήσεις στην ελληνική οικονομία.

Με την κυβέρνηση να διαφημίζει τη στήριξη της μεσαίας τάξης, φαίνεται πως αδιαφορεί επιδεικτικά για τη λεγόμενη «ραχοκοκαλιά» της ελληνικής οικονομίας, ακολουθώντας πιστά την έκθεση Πισσαρίδη (το «κρυφό» άτυπο Μνημόνιο για το Ταμείο Ανάκαμψης) που οδηγεί στον «θάνατο του εμποράκου», αφού προβλέπει πως οι μικρές και οικογενειακές επιχειρήσεις θα πρέπει να βάλουν «λουκέτο», ώστε να εννοηθούν οι μεγάλες πολυεθνικές. 

Τα επίσημα στοιχεία 

Πέρα από τους επίσημους εμπορικούς φορείς που μιλούν για καθίζηση του τζίρου, την ίδια ακριβώς εικόνα δείχνουν και τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής. Οι πολύ μικρές και οι μικρές επιχειρήσεις στο λιανεμπόριο έχουν πάρει την… κάτω βόλτα το πρώτο τρίμηνο του 2025, σε σχέση με το πρώτο τρίμηνο του 2024, με το οποίο μπορεί να πραγματοποιηθεί ορθή σύγκριση. 

Συγκεκριμένα, ο τζίρος των πολύ μικρών επιχειρήσεων διαμορφώθηκε στα 5,23 δισ. ευρώ, έναντι των 5,34 δισ. ευρώ το αντίστοιχο πρώτο τρίμηνο του 2024. Οι μικρές επιχειρήσεις διέγραψαν μείωση του κύκλου εργασιών σε επίπεδο έτους και από τα 2,63 δισ. ευρώ το α΄ τρίμηνο του 2024 μειώθηκε το πρώτο τρίμηνο φέτος στα 2,54 δισ. ευρώ. 

Πρόκειται για στοιχεία τα οποία κρύβουν πίσω τους εκατοντάδες χιλιάδες επαγγελματίες και ακόμα περισσότερα μέλη οικογενειών που ζουν από το εμπόριο στη χώρα μας. Ωστόσο, τα στοιχεία που θέλει να παρουσιάζει το οικονομικό επιτελείο αφορούν τη «μεγάλη εικόνα», δηλαδή περιλαμβάνουν και κλάδους που αυξάνουν τον γενικό δείκτη του τζίρου, όπως είναι τα αυτοκίνητα, τα τρόφιμα και τα καύσιμα. Σημειώνεται πως, λόγω του τεράστιου πληθωρισμού, οι ανατιμήσεις που έχουν περάσει στον τελικό καταναλωτή δημιουργούν μια τεχνητή αύξηση τζίρου που καταγράφεται στα λογιστικά (ψηφιακά πλέον) βιβλία των επιχειρήσεων. 

Συγκεκριμένα, για το σύνολο των επιχειρήσεων του τομέα λιανικού εμπορίου, ο κύκλος εργασιών το πρώτο τρίμηνο 2025 ανήλθε σε 16,16 δισ. ευρώ, σημειώνοντας αύξηση 0,6% σε σχέση με το πρώτο τρίμηνο 2024, όταν είχε διαμορφωθεί σε 16,07 δισ. ευρώ και μείωση 16,6% σε σχέση με το τέταρτο τρίμηνο του 2024, όταν είχε διαμορφωθεί σε 19,39 δισ. ευρώ. Για τις επιχειρήσεις του τομέα λιανικού εμπορίου, χωρίς τους κλάδους οχημάτων, τροφίμων και καυσίμων, ο κύκλος εργασιών το πρώτο τρίμηνο 2025 ανήλθε σε 5,59 δισ. ευρώ, σημειώνοντας αύξηση 1,2% σε σχέση με το πρώτο τρίμηνο 2024, όταν είχε διαμορφωθεί σε 5,52 δισ. ευρώ και μείωση 25,0% σε σχέση με το τέταρτο τρίμηνο του 2024, όταν είχε διαμορφωθεί σε 7,45 δισ. ευρώ.

Παρά κι αυτή η προσπάθεια του οικονομικού επιτελείου να επιμείνει στα παραπάνω στοιχεία που δείχνουν μικρή άνοδο, η κατάσταση παραμένει άκρως ανησυχητική, καθώς τα θηριώδη πλεονάσματα και τα υψηλά ποσοστά ανάπτυξης θα έπρεπε να οδηγούν σε αντίστοιχα αποτελέσματα και στην πραγματική οικονομία. 

Όμως στο σύνολο των μικρομεσαίων επιχειρήσεων του τομέα λιανικού εμπορίου ο κύκλος εργασιών το πρώτο τρίμηνο του 2025 ανήλθε σε 9,26 δισ., σημειώνοντας μείωση 2,1% σε σχέση με το πρώτο τρίμηνο του 2024, όταν είχε διαμορφωθεί σε 9,42 δισ. ευρώ. Στο σύνολο των μικρομεσαίων επιχειρήσεων του τομέα λιανικού εμπορίου, χωρίς τους κλάδους οχημάτων, τροφίμων και καυσίμων, ο κύκλος εργασιών το πρώτο τρίμηνο του 2025 ανήλθε σε 4,23 δισ. ευρώ, σημειώνοντας μείωση 1,1% σε σχέση με το πρώτο τρίμηνο του 2024, όταν είχε διαμορφωθεί σε 4,27 δισ. ευρώ (ΒΛΕΠΕ ΠΙΝΑΚΑ).

Η διαχρονική πορεία του τζίρου στο λιανεμπόριο

Πηγή: Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛ.ΣΤΑΤ.)

Αγκάθι η ρευστότητα και η πρόσβαση στη χρηματοδότηση 

Το ζήτημα της ρευστότητας και της πρόσβασης στη χρηματοδότηση αποτελεί ίσως το κορυφαίο πρόβλημα μεταξύ των επιχειρήσεων. Άλλωστε, ένα εύρυθμο και ρυθμισμένο τραπεζικό σύστημα είναι κρίσιμης σημασίας για την αποτελεσματική λειτουργία της αγοράς. Όπως έχει επισημάνει άλλωστε το Ινστιτούτο της ΕΣΕΕ στην ετήσια έκθεσή της για το ελληνικό εμπόριο, σύμφωνα με τη συμβατική οικονομική θεωρία η ορθολογική κατανομή κεφαλαίων μεταξύ πλεοναζόντων (καταθετών) και ελλειμματικών (δανειοληπτών) μονάδων ενισχύει τις επενδύσεις και, συνεπώς, την παραγωγικότητα και την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, καθώς επίσης την κατανάλωση και την απασχόληση. 

H κατανομή της χρηματοδότησης μέσα σε μια οικονομία είναι εξαιρετικά κρίσιμη, καθώς μπορεί, σε αρκετές περιπτώσεις, να επιφέρει δραματικές αλλαγές στον τομέα του ανταγωνισμού. Ειδικά στο εμπόριο η χρηματοδότηση μπορεί να επιφέρει σημαντικές ανακατατάξεις στα κανάλια διανομής, δημιουργώντας νέες επιχειρηματικές ευκαιρίες. 

Το τραπεζικό σύστημα στην Ελλάδα έχει δύο συγκεκριμένα χαρακτηριστικά: Το πρώτο είναι η διευρυμένη απόσταση μεταξύ των επιτοκίων των καταθέσεων και των χορηγήσεων δανείων, κάτι που είναι γνωστό στη βιβλιογραφία ως περιθώριο επιτοκίου. Η διαφορά μεταξύ των δύο επιτοκίων είναι τόσο υψηλή, ώστε έχει αποτυπωθεί σε σχετικές (ενδιαφέρουσες) έρευνες, οι οποίες κάνουν λόγο για «πληθωρισμό τραπεζικής απληστίας». 

Την ίδια ώρα, πληθαίνουν συνεχώς και τα καμπανάκια από τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις που βλέπουν το μέλλον τους να είναι κάτι παραπάνω από αβέβαιο, από τη στιγμή που αποκλείονται από τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης, καθώς οι περισσότεροι μικρομεσαίοι δεν μπορούν να «σηκώσουν» δάνειο από τις τράπεζες (η κυβέρνηση αποφάσισε να «περνούν» τα ευρωπαϊκά κονδύλια μέσω των τραπεζών) και να προχωρήσουν σε επενδύσεις για την ανάπτυξη της επιχείρησής τους και να αντιμετωπίσουν τον ολοένα και αυξανόμενο εγχώριο και διεθνή ανταγωνισμό. 

Δημοσιεύεται στην «κυριακάτικη δημοκρατία»

The post Στα τάρταρα βυθίζεται η πραγματική οικονομία appeared first on antinews.gr.

Οι επισκέπτες διαμαρτύρονται για τις υψηλές τιμές και την υπερβολική κίνηση, και οι μόνιμοι κάτοικοι των ταξιδιωτικών προορισμών νιώθουν ξένοι στον τόπο τους

Μήπως τελικά το τσουνάμι της ακρίβειας, που στο πέρασμά του συμπαρασύρει -μαζί με όλα τα υπόλοιπα- και αυτό που ονομάζουμε «καλοκαιρινές διακοπές», αποτελεί την «τελεία», το κλείσιμο δηλαδή ενός φαύλου κύκλου στον τουριστικό κλάδο; Ενός κύκλου που, αφού πρώτα -ειδικά στους πιο δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς- έκανε τον βίο αβίωτο για τους ντόπιους, ακολούθως μετατράπηκε-μεταλλάχθηκε στον απόλυτο εφιάλτη; Και για τους πολίτες των τοπικών κοινωνικών, αλλά και για όσους επένδυσαν στην τουριστική βιομηχανία, που, επιχειρώντας απολύτως επιθετικά κάθε σεζόν, επεδίωξαν να βγάζουν ολοένα περισσότερα χρήματα. Μέχρι που η… φούσκα έσκασε. Κι αυτό που κάποτε αποτελούσε τον μοχλό ανάπτυξης ολόκληρων περιοχών -ακόμη και χωρών-, αυτό που λειτουργούσε και ως γέφυρα παράλληλα πολιτισμικής ανταλλαγής, μετατράπηκε σε εφιάλτη. 

Ο υπερτουρισμός λοιπόν -και οι συνέπειές του, σε συνθήκες ακρίβειας- είναι πια η νέα πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν όλο και περισσότεροι δημοφιλείς προορισμοί, στην Ευρώπη, στην Ασία, έως και στην Αμερική. Μόνο που το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο. Οι απαρχές του τοποθετούνται στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας, με την άνθηση των low cost αεροπορικών και την άνοδο των βραχυχρόνιων μισθώσεων. Μετά την παύση της πανδημίας, όμως, το φαινόμενο επέστρεψε πιο έντονο από ποτέ. Σε πολλές πόλεις του κόσμου, οι τουρίστες δεν είναι πλέον ευπρόσδεκτοι – όχι γιατί οι τοπικές κοινωνίες δεν θέλουν τους τουρίστες, αλλά γιατί δεν αντέχουν την υπερβολή του τουρισμού σε οποιαδήποτε εκδοχή της.

Σε δημοφιλείς προορισμούς, όπως η Βενετία, η Βαρκελώνη, το Άμστερνταμ, η Μαγιόρκα, ο αριθμός των επισκεπτών ξεπερνά κατά πολύ τον αριθμό των κατοίκων. Σε κάποιες περιπτώσεις, δε, φτάνει να είναι δεκαπλάσιος σε ετήσια βάση! Οι υποδομές δεν αντέχουν. Τα απορρίμματα αυξάνονται ραγδαία. Οι δημόσιες συγκοινωνίες, τα πάρκα και οι πλατείες χρησιμοποιούνται πλέον ως σκηνικά μαζικής κατανάλωσης και όχι ως χώροι έκφρασης στο πλαίσιο της καθημερινής ζωής. Ειδικά δε στις ιστορικές συνοικίες των διασημότερων πόλεων, τα τοπικά παντοπωλεία και οι φούρνοι αντικαθίστανται από «σουβενιράδικα» και καταστήματα γρήγορου φαγητού. Η πόλη χάνει τον χαρακτήρα της. Οι μόνιμοι κάτοικοι αναγκάζονται να μετακομίσουν, γιατί η στέγη απευθύνεται πια μόνο στους επισκέπτες. Η πολιτισμική ταυτότητα μετατρέπεται σε ένα άγριο κερδοσκοπικό θέαμα. 

Η άνοδος των βραχυχρόνιων μισθώσεων τύπου Airbnb, σε συνδυασμό με την υψηλή τουριστική ζήτηση, έχει οδηγήσει σε εκτόξευση των ενοικίων. Νέοι, οικογένειες και εργαζόμενοι χαμηλών εισοδημάτων δεν μπορούν πλέον να βρουν προσιτή κατοικία στις ίδιες τους τις πόλεις. Σε πολλές περιπτώσεις, μάλιστα, η ιδιοκτησία ακινήτων συγκεντρώνεται στα χέρια λίγων επενδυτών ή εταιριών. Η κοινωνική συνοχή διαβρώνεται. Οι ντόπιοι αισθάνονται ξένοι στον τόπο τους. Η καθημερινότητα υποτάσσεται στις ανάγκες των επισκεπτών. Ακόμα και η δημόσια τάξη επηρεάζεται: η υπερπληρότητα φέρνει ένταση, παραβατικότητα, αλλά και φαινόμενα «αγανακτισμένων κατοίκων» που δικαίως διαδηλώνουν ή απωθούν τουρίστες.

Μαζικός τουρισμός

Και σαν να μην έφτανε ο υπερτουρισμός, ήρθε και η παράμετρος της ακρίβειας για να ισοπεδώσει ό,τι απέμεινε – και τους επιχειρηματίες που επέλεξαν να δραστηριοποιηθούν και να επενδύσουν σε αυτού του τύπου τον μαζικό τουρισμό, αλλά και μεγάλο μέρος των ίδιων των επισκεπτών, οι οποίοι από τη μια χρονιά στην άλλη συνειδητοποιούν πως το πορτοφόλι τους δεν φτάνει για να ζήσουν την εμπειρία των διακοπών, ενώ συγχρόνως αρχίζουν να αντιλαμβάνονται πως, συν τω χρόνω, το τουριστικό προϊόν, αυτό που όλοι ονομάζουμε «διακοπές», είναι πια ένα σπορ για λίγους. Αποτέλεσμα; Σε μια χρονιά όπως το 2025, που βρίσκει τον παγκόσμιο τουρισμό να ανακάμπτει, η ακρίβεια -στα όρια της αισχροκέρδειας- στους κορυφαίους προορισμούς αποτελεί πια κοινή εμπειρία. Συνδυαστικά με την ακρίβεια, λοιπόν, η εκρηκτική αύξηση στη ζήτηση οδήγησε σε περαιτέρω άνοδο τιμών σε ξενοδοχεία, εστιατόρια, μεταφορές και υπηρεσίες, με αποτέλεσμα πολλοί τουρίστες να δηλώνουν ότι φέτος πληρώνουν έως και 30% περισσότερα ακριβώς για το ίδιο «πακέτο» σε σχέση με πέρυσι.

Ειδικά δε σε χώρες με υψηλό πληθωρισμό, όπως η Τουρκία, οι τιμές στους παραθαλάσσιους προορισμούς εκτοξεύτηκαν. Στην Ισπανία, η αύξηση στη φορολογία του τουρισμού πέρασε στο πορτοφόλι των επισκεπτών. Στην Κροατία, η ζήτηση ξεπέρασε κάθε προσδοκία, οδηγώντας τις τιμές των ξενοδοχείων στα ύψη. Ακόμα και στη βόρεια Ευρώπη, που θεωρούνταν κάποτε «ήσυχος» τουριστικός προορισμός, πλέον οι επισκέπτες πληρώνουν ακριβά για βασικές υπηρεσίες.

Κι όσο οι ταξιδιώτες διαμαρτύρονται για την ακρίβεια και την «τουριστική κόλαση», οι κάτοικοι των περιοχών αυτών νιώθουν ξένοι στον τόπο τους. Βλέπουν τις δικές τους καθημερινές ανάγκες να γίνονται απλησίαστες. Δεν μπορούν να φάνε στα εστιατόρια της γειτονιάς τους, ούτε να ψωνίσουν από τις ίδιες αγορές. Η πόλη, ο τόπος τους, μετατρέπεται σε προϊόν.

Ο αγώνας επιβίωσης και ο απαιτούμενος σεβασμός 

Το ερώτημα που προκύπτει, λοιπόν, είναι αν μπορεί ο τουρισμός να γίνει ξανά βιώσιμος ή αν έχει ξεπεράσει το σημείο επιστροφής. Σε κάποιες πόλεις έχουν ήδη ληφθεί μέτρα. Η Βενετία ξεκίνησε πιλοτικά να επιβάλλει εισιτήριο εισόδου για ημερήσιους επισκέπτες. Η Βαρκελώνη περιορίζει τις βραχυχρόνιες μισθώσεις. Το Άμστερνταμ σταματά να προωθεί τον μαζικό τουρισμό και δίνει έμφαση σε πολιτιστικές και ποιοτικές μορφές ταξιδιού. Όλα αυτά αποτελούν, όμως, μόνο ενδείξεις ενός νέου ρεύματος: αυτού που θέλει ένα τουριστικό μοντέλο ανάπτυξης που σέβεται την πόλη και δεν θεοποιεί άνευ όρων το κέρδος.

Η συζήτηση για τον υπερτουρισμό έχει πλέον ανοίξει, και σαφώς δεν είναι ιδεολογική. Είναι πια υπαρξιακή για εκατομμύρια κατοίκους πόλεων, που παλεύουν να ζήσουν κανονικά μέσα σε τουριστικά «θεματικά πάρκα». Και το ζητούμενο είναι όχι αν ο κόσμος θα συνεχίσει να ταξιδεύει, αλλά αν αυτό θα το κάνει με σεβασμό.

Δημοσιεύεται στην «κυριακάτικη δημοκρατία»

The post Ο υπερτουρισμός και οι συνέπειές του σε συνθήκες ακρίβειας appeared first on antinews.gr.

ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα και Ν. Κορέα σχεδιάζουν κατασκευή βάσεων στο φεγγάρι

Από τον Νίκο Ζαμπάρα

Το γλαφυρά περιγραφόμενο ταξίδι του Ιουλίου Βερν «Από τη Γη στη Σελήνη» έχει πάψει εδώ και πολλές δεκαετίες να ανήκει στη σφαίρα της φαντασίας. Το ανθρώπινο πόδι έχει αφήσει το στίγμα του στον φυσικό δορυφόρο της Γης, αλλά πλέον οι τεχνολογικά ισχυρές δυνάμεις του πλανήτη ετοιμάζονται για το επόμενο βήμα τους. Η Σελήνη έχει ήδη γίνει το νέο… πεδίο στόχευσης, με τα σχέδια επί χάρτου να περιλαμβάνουν, πέρα από την κατασκευή βάσεων, αυτήν πυρηνικών σταθμών! Ήδη η Νότια Κορέα έχει προαναγγείλει την πρόθεσή της να οικοδομήσει έως το 2045 σεληνιακή βάση, οι ΗΠΑ έχουν τα δικά τους σχέδια για τη Σελήνη, ενώ στο… παιχνίδι μπαίνουν δυνατά η Ρωσία και η Κίνα. 

Οι δύο μεγάλες αυτές δυνάμεις συνεργάζονται στενά για να προχωρήσει το φιλόδοξο διαστημικό εγχείρημα που έχουν θέσει ως στόχο, το οποίο περιλαμβάνει την κατασκευή ενός πυρηνικού σταθμού ηλεκτροπαραγωγής στη Σελήνη, ικανού να καλύψει τις ανάγκες ενός Διεθνούς Σεληνιακού Ερευνητικού Σταθμού (ILRS). Τον Μάιο του 2025, μάλιστα, οι δύο χώρες προχώρησαν και στην υπογραφή του μνημονίου συμφωνίας (MoU) για την κατασκευή του πυρηνικού σταθμού στη Σελήνη, με τον γενικό διευθυντή της Ρωσικής Διαστημικής Υπηρεσίας Roscosmos, Ντμίτρι Μπακάκοφ, να τονίζει ότι το χρονοδιάγραμμα υλοποίησης του έργου τοποθετείται στην περίοδο 2030-2032. 

«Είναι κρίσιμο να εφαρμοστούν όλες οι τεχνολογίες πρώτα στη Γη, ώστε να ελαχιστοποιηθεί ο κίνδυνος στο Διάστημα. Ο πυρηνικός σταθμός θα τροφοδοτεί υποδομές που λειτουργούν αυτόνομα και θα μπορούν να υποστηρίξουν την ανθρώπινη άφιξη». Ένα από τα βασικά προβλήματα που καλούνται να επιλύσουν οι επιστήμονες της Κίνας και της Ρωσίας οι οποίοι εμπλέκονται στο πρόγραμμα είναι ο τρόπος ψύξης του πυρηνικού αντιδραστήρα. «Τα περισσότερα από τα τεχνικά ζητήματα που αφορούν το έργο έχουν λυθεί, εκτός από την εξεύρεση λύσης για την ψύξη του πυρηνικού αντιδραστήρα» είχε αποκαλύψει μέλος της διαστημικής εταιρίας Roscosmos, δίχως όμως από την αποκάλυψη αυτή έως τώρα να υπάρξουν νεότερα στοιχεία, εάν Ρώσοι και Κινέζοι έχουν κατορθώσει να λύσουν αυτόν τον «γόρδιο δεσμό».

Το έργο του ILRS εντάσσεται στο ομοσπονδιακό πρόγραμμα «Space Atom», μια συνεργασία της Roscosmos, του Ινστιτούτου Kurchatov και της Κρατικής Εταιρίας Ατομικής Ενέργειας της Ρωσίας, Rosatom. Η αξιοποίηση της πυρηνικής ενέργειας στη Σελήνη δεν αφορά μόνο την παροχή ισχύος, αλλά, όπως τονίζουν τα στελέχη του έργου, είναι θεμελιώδης για την επιβίωση και τη λειτουργία βάσεων σε ακραίες συνθήκες, όπου η ηλιακή ενέργεια δεν επαρκεί πάντα. Ο Pei Zhaoyu, επικεφαλής μηχανικός της κινεζικής αποστολής Chang’e-8, επιβεβαίωσε ότι ο πυρηνικός σταθμός αποτελεί κοινό στόχο με τη Ρωσία για την τροφοδοσία του ILRS. Η αποστολή Chang’e-8 έχει προγραμματιστεί για το 2029 (θα έχει προηγηθεί η αποστολή Chang’e-7, την οποία η Διαστημική Υπηρεσία της Κίνας έχει προαναγγείλει ότι θα πραγματοποιηθεί μέσα στο 2026) και θα συμβάλει καθοριστικά στην καθιέρωση μόνιμης παρουσίας στη σεληνιακή επιφάνεια έως το 2030. Η αποστολή αναμένεται επίσης να αξιολογήσει μεθόδους παραγωγής ενέργειας επιτόπου, με την πυρηνική ενέργεια να αποτελεί βασική επιλογή, αν και εξετάζονται και εναλλακτικές λύσεις.

Όπως σημείωσε ο Wu Weiren, επικεφαλής σχεδιαστής του κινεζικού προγράμματος εξερεύνησης της Σελήνης, «η παροχή ενέργειας είναι ένα από τα πιο κρίσιμα ζητήματα για το ILRS. Ο σταθμός θα τροφοδοτείται από ηλιακή ενέργεια, ραδιοϊσότοπα και πυρηνικές γεννήτριες, ενώ θα περιλαμβάνει και δίκτυα επικοινωνίας Σελήνης – Γης, καθώς και σεληνιακά οχήματα, δίνοντας έμφαση σε μη επανδρωμένα οχήματα μεγάλης εμβέλειας». Η Ρωσία, τόνισε, έχει πλεονέκτημα, καθώς κατέχει την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία στην ανάπτυξη και αποστολή πυρηνικών μονάδων στο Διάστημα.

Η «σύλληψη» της ιδέας έγινε το 2021

Ο οδικός χάρτης για τον Διεθνή Σεληνιακό Ερευνητικό Σταθμό (ILRS) αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά τον Ιούνιο του 2021, όταν Κίνα και Ρωσία γνωστοποίησαν την πρόθεσή τους να προχωρήσουν στην κατασκευή κομματιών μιας ρομποτικής βάσης, τα οποία μετά τις σχετικές δοκιμές στη Γη θα μεταφερθούν στη Σελήνη. Οι εκτιμήσεις κατά την πρώτη τότε αποκάλυψη των σχεδίων έκαναν λόγο για πέντε εκτοξεύσεις πυραύλων υπερβαρέος φορτίου, οι οποίες από τότε είχαν προσδιοριστεί ότι θα είναι εφικτό να πραγματοποιηθούν στις αρχές του 2030.

Αξιωματούχοι της Κίνας, μάλιστα, είχαν αποκαλύψει τότε την πρόθεση της χώρας να κάνει το βήμα παραπέρα, σχεδιάζοντας πρόσθετες εκτοξεύσεις που θα επιτρέψουν την περαιτέρω επέκταση της σχεδιαζόμενης βάσης, συνδέοντάς την με έναν διαστημικό σταθμό σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη και δύο κόμβους που βρίσκονται στον ισημερινό της Σελήνης και στην απέναντι πλευρά της. Πρόκειται για ένα εκτεταμένο μοντέλο, το οποίο μπορεί να θέσει τα θεμέλια για επανδρωμένες προσγειώσεις στον Άρη, και το όλο project θα πρέπει να έχει ολοκληρωθεί έως το 2050.

Οι «μάχες» της διαστημικής ενέργειας μεταφέρονται στον νότιο σεληνιακό πόλο

Οι ιδιαίτερες συνθήκες της Σελήνης, όπως οι παρατεταμένες νύχτες, η απουσία ατμόσφαιρας και οι μεγάλες διακυμάνσεις της θερμοκρασίας, απαιτούν αξιόπιστες και μακροπρόθεσμες πηγές ενέργειας για να υποστηρίξουν τη λειτουργία των εγκαταστάσεων του Διεθνούς Σεληνιακού Ερευνητικού Σταθμού. Η ρωσική διαστημική υπηρεσία Roscosmos έχει δηλώσει ότι σκοπεύει να προχωρήσει στην κατασκευή του πυρηνικού αντιδραστήρα θέτοντας ως χρονικό όριο το 2035, αν και το Πεκίνο ακόμα δεν έχει επισημοποιήσει την επικύρωση των ημερομηνιών του σχεδίου. Παρ’ όλα αυτά, η ένταξη της πρότασης στην ομιλία του Pei Zhaoyu, επικεφαλής μηχανικού της κινεζικής αποστολής Chang’e-8, ενώπιον αξιωματούχων από 17 χώρες και διεθνείς οργανισμούς που υποστηρίζουν το ILRS, δείχνει ουσιαστική υποστήριξη από την Κίνα.

Ήδη, στο κινεζικό πρόγραμμα συμμετέχουν επιστήμονες από την Αίγυπτο, το Πακιστάν, τη Βενεζουέλα, την Ταΐλάνδη και τη Νότια Αφρική, χώρες με τις οποίες η Ρωσία διευρύνει όλο και περισσότερο τις εμπορικές και ενεργειακές σχέσεις της. 

Την ίδια ώρα, οι Ηνωμένες Πολιτείες επιταχύνουν τις προσπάθειες επιστροφής στη Σελήνη μέσω του προγράμματος Artemis της NASA. Οι ΗΠΑ, αν και είναι η μόνη χώρα που έχει προσεδαφίσει ανθρώπους στη Σελήνη (1972), δεν έχουν πραγματοποιήσει επανδρωμένη αποστολή από τότε. Η NASA, πάντως, σχεδιάζει το 2027 να επαναφέρει δύο αστροναύτες στη σεληνιακή επιφάνεια, με απώτερο στόχο τη δημιουργία βάσης, ενώ το αμερικανικό πλάνο περιλαμβάνει μεταξύ άλλων την εγκατάσταση ηλιακών συλλεκτών στην επιφάνεια της Σελήνης και τη διανομή ενέργειας μέσω αγωγών και καλωδίων – 

σχέδια, τα οποία πάντως προσώρας φαίνεται να «κολλάνε» στις διαθέσεις του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος πρότεινε πρόσφατα περικοπές δαπανών στη χρηματοδότηση της NASA, που ανέρχονται σε περίπου 6 δισεκατομμύρια δολάρια. Το διαστημικό πρόγραμμα των ΗΠΑ πάντως… σώθηκε από τη Γερουσία, νομοσχέδιο της οποίας περιόρισε σημαντικά τις περικοπές του Λευκού Οίκου και έδωσε «ανάσα» στο πρόγραμμα Artemis και στην αποστολή του, ενώ η επιτροπή πιστώσεων ήταν εκείνη που απέρριψε κατηγορηματικά την αρχική πρόταση του προέδρου Τραμπ να τερματίσει το project! 

Το στοίχημα των πόρων

Κεντρικό σημείο και για τα δύο προγράμματα -το ρωσοκινεζικό ILRS και το αμερικανικό Artemis- είναι ο νότιος πόλος της Σελήνης. Η περιοχή αυτή διαθέτει υποσχόμενους πόρους, όπως κρατήρες με συνεχή σκιά που ενδέχεται να περιέχουν παγωμένο νερό, καθώς και σημεία σχεδόν συνεχούς ηλιακής ακτινοβολίας, που ευνοούν την παραγωγή ενέργειας.

Ο Wu Weiren έχει δηλώσει ότι έως το 2035 θα έχει κατασκευαστεί ένα λειτουργικό μοντέλο του ILRS με έδρα τον νότιο πόλο. Η αποστολή Chang’e-8 και οι προηγούμενες της Κίνας εντάσσονται σε αυτόν τον οδικό χάρτη, ενώ επίκειται και η έναρξη του «Έργου 555», μια πρωτοβουλία συνεργασίας με 50 χώρες, 500 επιστημονικά ιδρύματα και 5.000 ερευνητές για την ενίσχυση του ILRS.

Ανάπτυξη

Το διαστημικό πρόγραμμα της Κίνας έχει αναπτυχθεί με ραγδαίους ρυθμούς τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Από την επανδρωμένη αποστολή Shenzhou 5 το 2003 μέχρι την προσεδάφιση του ρομποτικού οχήματος Chang’e-3 στη Σελήνη και την αποστολή ρόβερ στον Άρη, η Κίνα έχει εδραιώσει τη θέση της ως βασική διαστημική δύναμη – έχει ήδη ανακοινώσει σχέδια για επανδρωμένη αποστολή στον Άρη έως το 2033. Η εγκατάσταση πυρηνικού σταθμού στη Σελήνη θα αποτελέσει κομβικό σημείο καμπής για την εξερεύνηση του Διαστήματος. Θα μπορούσε να επιτρέψει μεγάλες επιχειρησιακές μονάδες, παραγωγή και αποθήκευση ενέργειας, και ενδεχομένως διαστημική μεταφορά φορτίου σε πλανητική κλίμακα.

Από την πλευρά των φυσικών πόρων, η Σελήνη διαθέτει πολύτιμα ορυκτά, όπως οξείδια μετάλλων, πυρίτιο, τιτάνιο, μέταλλα σπάνιων γαιών και κοιτάσματα αλουμινίου. Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι η πιθανή ύπαρξη ηλίου-3, ενός ισοτόπου που δεν υπάρχει στη Γη και θα μπορούσε, σύμφωνα με τον Κινέζο επιστήμονα Ouyang Ziyuan, «να καλύψει τις ενεργειακές ανάγκες της ανθρωπότητας για 10.000 χρόνια».

Δημοσιεύεται στην «κυριακάτικη δημοκρατία»

The post Πυρηνική απόβαση στη Σελήνη appeared first on antinews.gr.

Εξαλλοι οι βουλευτές της Ν.Δ. με τα ατοπήματα του πρωθυπουργού και των «αρίστων» της κυβέρνησης

Από τον Πάνο Σώκο

Μόνο συμπαγής δεν είναι η Κοινοβουλευτική Ομάδα της Ν.Δ., παρά το γεγονός ότι η ηγεσία της διαβεβαιώνει για το αντίθετο. Όπως όλα δείχνουν, αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης θελήσει να εξαντλήσει την τετραετία, θα το κάνει ασθμαίνοντας και με τον φόβο ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί σημαντικές πρωτοβουλίες του να καταψηφιστούν στη Βουλή σε κάποια μυστική ψηφοφορία. 

Δεν είναι απλώς μία απλή εντύπωση ότι το Μαξίμου δεν ελέγχει απολύτως την Κοινοβουλευτική Ομάδα της Ν.Δ. Είναι το συμπέρασμα της πρόσφατης κοινοβουλευτικής διαδικασίας-παρωδία για τη σύσταση προανακριτικής για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, κατά τη διάρκεια της οποίας η κυβέρνηση ανάγκασε περίπου 70 βουλευτές να ψηφίσουν με επιστολική ψήφο κατά της προανακριτικής σε μια άδεια αίθουσα της Βουλής, κι αυτό το έκανε γιατί περίπου 10-14 βουλευτές της Ν.Δ. θα ψήφιζαν υπέρ της παραπομπής ενός τουλάχιστον πρώην υπουργού (λέγεται ότι αυτός θα ήταν ο Λευτέρης Αυγενάκης). Κι αν συνέβαινε αυτό, δεν θα ήταν απλώς μια ανταρσία, αλλά θα ήταν μια βαριά ήττα για τον Κυριάκο Μητσοτάκη και, κατά την αντιπολίτευση, θα ήταν απώλεια της δεδηλωμένης. 

Ήδη ακόμα κι έτσι η αντιπολίτευση μιλάει για απώλεια της δεδηλωμένης… ενώ ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ έχουν προαναγγείλει ότι θα καταθέσουν ξανά πρόταση για προανακριτική και σε αυτή την περίπτωση η κυβέρνηση θα βρεθεί ξανά αντιμέτωπη με τους ίδιους τους βουλευτές της…

Μπορεί με τον ευτελισμό του Κοινοβουλίου και την ταπείνωση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Ν.Δ. να αποφεύχθηκε αυτή η σοβαρή κυβερνητική κρίση, όμως αυτά τα γεγονότα έχουν κάνει βαρύ το κλίμα στο εσωτερικό της, ενώ η δυσαρέσκεια των βουλευτών αναζωπυρώθηκε λόγω και της υπόθεσης Σεμερτζίδου. Πολλοί είναι οι βουλευτές της Ν.Δ. που… ακονίζουν μαχαίρια και προειδοποιούν ότι δεν θα μείνουν από τον Σεπτέμβριο σιωπηλοί. Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ έχει εξοργίσει, όπως μας λένε, τους ψηφοφόρους της Ν.Δ. στην περιφέρεια, κι αυτό το διαπιστώνουν ήδη τις τελευταίες ημέρες, που βρίσκονται στις εκλογικές τους περιφέρειες λόγω του Αυγούστου. Διαπιστώνουν από πρώτο χέρι τη δυσαρέσκεια των αγροτών, γιατί, όπως λένε, λόγω του σκανδάλου άλλοι φοβούνται ότι μπορεί να κληθούν να επιστρέψουν πίσω χρήματα που δικαιούνται, καθώς είχαν κάνει αληθινές δηλώσεις, και άλλοι γιατί ανησυχούν μήπως λόγω των άπληστων περικοπούν γενικώς οι επιδοτήσεις!

Ειδικότερα λόγω της υπόθεσης Σεμερτζίδου με τη Φεράρι, την Πόρσε και τα εκατομμύρια επιδοτήσεων, πολλοί βουλευτές θα θέσουν θέμα ευθυνών εκείνων των κομματικών ηγετικών στελεχών που επιλέγουν πρόσωπα σε κομματικές επιτελικές θέσεις ή ακόμα και για τα ψηφοδέλτια, αφού η συγκεκριμένη ήταν υποψήφια το 2019 και θα ζητήσουν αυστηρότερο έλεγχο για τις μελλοντικές εκλογικές και κομματικές διαδικασίες. Αυτό σημαίνει ότι η μέθοδος των βιογραφικών των αρίστων, που καθιερώθηκε και διαφημίστηκε από την κομματική ηγεσία μετά το 2019 ως μεγάλη καινοτομία, απέτυχε… 

Είναι χαρακτηριστικό ότι πρόσφατα ο βουλευτής Β’ Πειραιά της Ν.Δ. Δημήτρης Μαρκόπουλος είχε θέσει αυτό το θέμα. «Επειδή έχουμε εσωκομματικές εκλογές τον Σεπτέμβριο, θα πρέπει να βρούμε τρόπο να τσεκάρουμε πρόσωπα και καταστάσεις, γιατί τέτοιοι τύποι πληγώνουν την εικόνα μας. Δεν μπορώ να φανταστώ τέτοιους τύπους να ηγούνται νομαρχιακών επιτροπών ή δημοτικών τοπικών οργανώσεων της Ν.Δ.» είχε πει αναφερόμενος τότε «σε “Φραπέδες” και “Χασάπηδες”».

Επίσης, σύμφωνα με πληροφορίες, από τον Σεπτέμβριο και μετά τις όποιες ανακοινώσεις κάνει ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ, πολλοί βουλευτές στο πλαίσιο του κοινοβουλευτικού ελέγχου αναμένεται να κάνουν βροχή ερωτήσεων σε υπουργούς -όπως έχουν κάνει και στο παρελθόν- κυρίως για την οικονομική και την εξωτερική πολιτική, που είναι οι ευάλωτοι τομείς της κυβέρνησης. Τα εθνικά θέματα, όπως λένε, έχουν μεγάλη επίδραση στη βάση της Ν.Δ. Ήδη οι διαφοροποιήσεις ή και διαφωνίες που διατυπώνονται δημοσίως για την εξωτερική πολιτική αυξάνονται (εκτός των Κ. Καραμανλή και Α. Σαμαρά, έχουν διαφωνήσει και οι Δ. Αβραμόπουλος, Αγ. Συρίγος, Σ. Πέτσας) κι αυτό δεν περνάει απαρατήρητο από τους βουλευτές, που θα ζητήσουν εξηγήσεις από την ηγεσία.

Ακόμα, οι πλέον δυσαρεστημένοι βουλευτές θα ζητήσουν σύγκλιση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας μετά τη ΔΕΘ χωρίς να περιμένουν τη συνεδρίαση, που γίνεται συνήθως με την έναρξη της νέας κοινοβουλευτικής περιόδου.

Οι «γαλάζιοι» δελφίνοι έχουν βγάλει τα σπαθιά από τα θηκάρια

Κι όσο δεν αναστρέφεται το κακό για την κυβέρνηση κλίμα, πολύ δε περισσότερο αν χειροτερεύσει, οι δυσαρεστημένοι βουλευτές θα εκδηλώνονται όλο και πιο πολλοί και θα συνομιλούν με τους «δελφίνους». «Και διατί να το κρύψωμεν, άλλωστε;» που θα έλεγε και ο πατέρας του. Οι επίδοξοι διάδοχοι του Κυριάκου Μητσοτάκη υπάρχουν. Στο παρασκήνιο ακονίζουν τα μαχαίρια τους και ετοιμάζονται, χωρίς να βιάζονται, για τη μεγάλη μεταξύ τους μάχη, γεγονός που δεν κρύβουν πλέον ορισμένοι από αυτούς, με τον τρόπο που κινούνται ο ένας εναντίον του άλλου, ούτε και οι φιλικοί προς τον πρωθυπουργό δίαυλοι ενημέρωσης, γεγονός που αποδεικνύει ότι όλοι ετοιμάζονται για την επόμενη ημέρα και σπρώχνουν τις εξελίξεις προς αυτή… 

Οι εξελίξεις αυτές δεν περνάνε απαρατήρητες από το Μέγαρο Μαξίμου και τον ίδιο τον πρωθυπουργό και, όπως λένε διάφοροι… μαξιμιλιανοί, δεν φαίνεται διατεθειμένος να τους δώσει πεδίο δράσης. Επίσης, στο «γαλάζιο» κομματικό περιβάλλον υπάρχουν πολλοί που πίσω από τη δήλωση του πρωθυπουργού (στα «Παραπολιτικά») ότι θέλει και μια τρίτη θητεία και, μάλιστα, με αυτοδύναμη κυβέρνηση, διέκριναν ένα μήνυμα στους δελφίνους του ότι δεν θα εγκαταλείψει εύκολα και θα τον υπομείνουν πολλά χρόνια ακόμα (όσο κι αν είναι αυτονόητη μία τέτοια δήλωση για έναν εν ενεργεία πρωθυπουργό, το κόμμα του οποίου δεν απειλείται από τους αντιπάλους του και βρίσκεται με άνεση μπροστά στις δημοσκοπήσεις). 

Εξάλλου, δεν είναι η πρώτη φορά που ο Κυριάκος Μητσοτάκης τους τελευταίους μήνες, που η κυβέρνηση και ο ίδιος αδυνατούν να ανακάμψουν, νιώθει την ανάγκη να υπερτονίσει ότι αυτός θα ηγηθεί της Ν.Δ στις επόμενες εκλογές, που κατά μία έννοια είναι και αυτονόητο. Το έχει κάνει αρκετές φορές κι αυτό γιατί αντιλαμβάνεται πως όσο αδυνατεί να ανακάμψει, τόσο οι προσωπικές στρατηγικές των στελεχών που θέλουν να τον διαδεχθούν θα ξετυλίγονται, με κίνδυνο η Ν.Δ. να μπει στη δίνη μιας εσωστρέφειας.

Δημοσιεύεται στην «κυριακάτικη δημοκρατία»

The post Ανταρσία κατά του Μητσοτάκη! appeared first on antinews.gr.

Ο Ομάρ Μπαργκούτι είναι Παλαιστίνιος που μεγάλωσε στο Κατάρ, αλλά σπούδασε στις ΗΠΑ και στο Ισραήλ, παντρεμένος με Αράβισσα μουσουλμάνα του Ισραήλ και έχοντας απολαύσει όλα τα προνόμια του Ισραηλινού πολίτη. Οι Άραβες μουσουλμάνοι έχουν στο ακέραιο πλήρη δικαιώματα μόνο στο Ισραήλ. Για παράδειγμα, το μόνο μέρος στη Μέση Ανατολή όπου οι γυναίκες απολαμβάνουν πλήρη ισότητα είναι το αξιοθαύμαστο δημιούργημα του Δαβίδ Μπεν Γκουριόν και των συντρόφων του. Τα 3.000.000 Αράβων που ζουν στη φίλη χώρα έχουν κόμματα και βουλευτές στην Κνεσέτ, αλλά και δικαστή στο Ανώτατο Δικαστήριο. Πού είναι όμως οι κάποτε ανθούσες εβραϊκές κοινότητες του αραβικού κόσμου; Κατεστραμμένες, σκιά του παλιού εαυτού τους, αφού το Ισλάμ μετά το 1948 έδειξε πλήρη δυσανεξία απέναντί τους, για να αναφερθώ ευγενικά στο κλίμα βίας και απειλών, που οδήγησε πανάρχαιες εβραϊκές κοινότητες να καταφύγουν στο Ισραήλ. 

Ο Μπαργκούτι είναι ο ιδρυτής της BDS, μιας αντισημιτικής Κου Κλουξ Κλαν, όπως έχει χαρακτηριστεί, η οποία έχει σκοπό την επιβολή κυρώσεων στο Ισραήλ, την οργάνωση αντιισραηλινών «εκδηλώσεων» και την καταστροφή του Κράτους του Ισραήλ. Έχει και παράρτημα στην Ελλάδα, την BDS Greece, η οποία στην κορύφωση της τουριστικής σεζόν οργανώνει για σήμερα φιλοπαλαιστινιακές διαδηλώσεις σε πολλά νησιά μας και άλλους τουριστικούς προορισμούς, έχοντας κυκλοφορήσει και αφίσα-κάλεσμα σαν νέα πογκρόμ, με χάρτη των σημείων συγκέντρωσης. Ο προφανής στόχος, γνωστός και από προηγούμενα αντισημιτικά πογκρόμ που είδαμε από ομοϊδεάτες τους, χρήσιμους ηλίθιους της Χαμάς, της Τουρκίας και του Κατάρ, είναι η παρενόχληση και τρομοκράτηση των Ισραηλινών τουριστών, η αποτροπή τους από το να επιλέγουν την Ελλάδα για διακοπές, η υπονόμευση και διάλυση της ελληνοϊσραηλινής συμμαχίας και ως τελικό αποτέλεσμα, πλήγμα στον τουρισμό και στην εθνική μας οικονομία, στην εξωτερική μας πολιτική και στις συμμαχίες της χώρας μας και εξυπηρέτηση των συμφερόντων της Τουρκίας και των τζιχαντιστών τρομοκρατών πληρεξουσίων της. Όσο και αν οι δράσεις αυτές προσπαθούν να καλυφθούν με τη δορά του προβάτου του ανθρωπισμού και της ελεύθερης έκφρασης, από κάτω είναι το τομάρι του αντισημίτη γκρίζου λύκου. Όταν τα κριτήρια της επίθεσης και του εκφοβισμού είναι καθαρά φυλετικά ή θρησκευτικά και στοχοποιούνται Εβραίοι, είσαι καθαρόαιμος ρατσιστής και εν προκειμένω αντισημίτης. Μπορεί να φοράνε βρόμικες βερμούδες, μαντίλες και σανδάλια με μπίχλα, αντί για φαιά ή μαύρα χιτώνια, καλογυαλισμένες μπότες και παντελόνια ιππασίας και περιβραχιόνια με αγκυλωτό σταυρό, όμως δεν υπάρχει καμία ουσιαστική διαφορά. Απλά οι ναζί πλένονταν.

Προς το παρόν οι «αλληλέγγυοι» δεν σκοτώνουν, γιατί δεν έχουν τη δύναμη, όμως υποστηρίζουν φονιάδες, βασανιστές, βιαστές και απαγωγείς, και τα τουρκικά συμφέροντα. Οι αντισημιτικές αυτές δράσεις, εκτός από επίθεση στην οικονομία μας και στις διεθνείς μας σχέσεις, είναι και ωμές παραβιάσεις του Αντιρατσιστικού Νόμου. Θα έπρεπε να έχουν ήδη απαγορευτεί, ενώ όλες οι οργανώσεις που οργανώνουν τέτοιες πράξεις θα πρέπει να ελεγχθούν ως εγκληματικές οργανώσεις. Από την άλλη βέβαια είναι μια καλή ευκαιρία για αποπαρασίτωση της χώρας, με μαζικές συλλήψεις, καταδίκες και φυλακίσεις, να διαλύσουμε το δίκτυο των φιλοτζιχαντιστών που διασύρουν τη χώρα, βλάπτουν τα συμφέροντά της και επιδιώκουν προς όφελος της Άγκυρας την υπονόμευση της ελληνοϊσραηλινής συμμαχίας, της μεγαλύτερης ευκαιρίας για τα συμφέροντά μας από το 1964 και το Σχέδιο Άτσεσον. Μια μακρά σε βάθος μέλλοντος χρόνου στενή πολιτική, στρατιωτική και οικονομική συνεργασία του Ελληνισμού και του Εβραϊσμού θα αποβεί πολλαπλά ωφέλιμη για τα Αρχαία Έθνη μας. Οι «Τούρκοι Εσωτερικού», είτε μισθοφόροι είτε χρήσιμοι ηλίθιοι του Ερντογάν και των Αράβων ισλαμοναζί, πρέπει να αντιμετωπιστούν ως αυτό που είναι: εχθροί της Ελλάδας, ρατσιστές παραβάτες των νόμων μας. Τέτοιου είδους δράσεις είναι θαυμάσιες ευκαιρίες για μαζικό ξήλωμα, καταστολή και διάλυση των δικτύων που υποστηρίζουν η Τουρκία και το Κατάρ. Τυχόν ανοχή και αδράνεια των θεσμικών οργάνων της Δημοκρατίας μας, όπως στην αρχή του φαινομένου, θα είναι μαζική παράβαση καθήκοντος και βλαπτική για τα εθνικά μας συμφέροντα.

*Δικηγόρος, Πρόεδρος της Νέας Δεξιάς

The post Ευκαιρία διάλυσης των «Τούρκων Εσωτερικού» appeared first on antinews.gr.

Πάνω από 4.000.000 στρέμματα αφανίστηκαν την περίοδο 2019-2025! Έσπασαν κάθε ρεκόρ οι πυρκαγιές από την ώρα που ανέλαβε πρωθυπουργός

Από τον Γιώργο Χατζηδημητρίου

«Εσείς μετράτε φέρετρα κι εμείς μετράμε στρέμματα» είπε προ καιρού με ένα βλέμμα μακάβριας και δυσεξήγητης αυτοεπιδοκιμασίας ο Κυριάκος Μητσοτάκης, απευθυνόμενος στον Αλέξη Τσίπρα.

Στα δικά του χέρια, όμως, η χώρα γνώρισε ανεπανάληπτες απώλειες, κάηκαν σπάνια στον κόσμο οικοσυστήματα, όπως του Εθνικού (κατά τα άλλα) Πάρκου της Δαδιάς, περιοχές μοναδικού κάλλους, βουνά απάτητα, ενώ όλο και πιο συχνά οι φλόγες τυλίγουν ανοχύρωτες περιοχές του αστικού ιστού, απειλώντας να προκαλέσουν ολοκληρωτική καταστροφή.

Εκτός από τις καχεκτικές οικονομικές επιδόσεις που βυθίζουν τους Έλληνες στη φτώχεια, ο Μητσοτάκης κατέχει πλέον… πανάξια και το ιστορικό ρεκόρ καμένων εκτάσεων. Πάνω από 4.000.000 στρέμματα αφανίστηκαν την περίοδο 2019-2025, με βάση τα επίσημα στοιχεία που κατέθεσε η αξιωματική αντιπολίτευση στη Βουλή, ενώ 28 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. 

Τα μόνα που δουλεύουν καλά στη δασοπυρόσβεση είναι το «112», που καλεί τον κόσμο να εγκαταλείψει τις εστίες του και να παρακολουθεί τον όλεθρο από απόσταση ασφαλείας, η… θάλασσα, όπου συνήθως σβήνονται οι μαινόμενες φωτιές., και οι ηρωικοί πιλότοι με το προσωπικό εδάφους που λιώνουν στην προσπάθεια να περιορίσουν τα καταστροφικά μέτωπα. Το Μαξίμου και οι απίθανοι υπουργοί του κινούνται στην εξοργιστική γραμμή, «ευτυχώς δεν πάθαμε και τίποτε». Οι πολίτες θα πρέπει να συνηθίσουν στην ιδέα ότι θα χάνουν τα σπίτια τους και τα οικογενειακά κειμήλια. 

Ο αρμόδιος υπουργός Πολιτικής Προστασίας Γιάννης Κεφαλογιάννης αποδίδει -εν γνώσει του ότι λέει ψέματα- την καταστροφή στα «ακραία κλιματικά φαινόμενα» και στην «ατομική αμέλεια». Σύμφωνα ωστόσο με τα επίσημα στοιχεία του ευρωπαϊκού συστήματος EFFIS, η Ελλάδα βρίσκεται σταθερά στις πρώτες θέσεις σε καμένες εκτάσεις στην Ε.Ε., παρότι χώρες όπως η Πορτογαλία, η Ισπανία και η Ιταλία έχουν παρόμοιο κλίμα και περισσότερες ημέρες υψηλού κινδύνου. Τις πταίει;

Η απόλυτη κυβερνητική αποτυχία δεν είναι «μοιραία», υπογραμμίζουν οι ειδικοί, αλλά συνδέεται με την έλλειψη πρόληψης, τον παρωχημένο επιχειρησιακό σχεδιασμό που εξακολουθεί να βασίζεται σε ξεπερασμένες μεθόδους, την ανεπάρκεια και την «κόπωση» των μέσων, το χαμηλό επίπεδο εκπαίδευσης, την ανάθεση της κατάσβεσης στην Πυροσβεστική που για άλλα προορίζεται και την απουσία μόνιμου μηχανισμού διαχείρισης δασών.

Εβδομάδες ολόκληρες καιγόταν η Δαδιά, μαυρίζοντας την ψυχή των Ελλήνων, με τον Μητσοτάκη σαν άλλος Νέρωνας να ατενίζει απαθής την καταστροφή και στη διπλανή Βουλγαρία, που αυξάνει κάθε χρόνο τα δάση της βάσει εθνικού σχεδίου, δεν πέρασε ούτε σπίθα. 

«Η πρόληψη είναι και ατομική ευθύνη» διατείνεται ο Κεφαλογιάννης. Σύμφωνοι, λένε στη Βουλή. Αλλά, δεν μας λέει για ποιον λόγο από το σχέδιο ανασυγκρότησης έβγαλε εκτός χρηματοδότησης τα 13 Περιφερειακά Κέντρα Επιχειρήσεων Πολιτικής Προστασίας, ακυρώνοντας μια σημαντική αποκεντρωμένη υποδομή, ενώ «πάγωσε» την αναβάθμιση των 8 Canadair που θα βελτίωνε την αποτελεσματικότητά τους.

Κοντά στα παραπάνω προστέθηκε τα τελευταία χρόνια μια νέα απειλή για τα λιγοστά πλέον ελληνικά δάση, οι ανεμογεννήτριες! Έχει παρατηρηθεί με πυκνή συχνότητα και γι’ αυτό παύει να αποτελεί ένδειξη τυχαιότητος η χρονική σύμπτωση πυρκαγιάς και σχεδιαζόμενης αδειοδότησης για τοποθέτηση ανεμογεννητριών πάνω σε καμένα. 

Με την έπαρση και το περιφρονητικό ύφος που συνηθίζει να αντιμετωπίζει τους αντιπάλους του, ένδειξη του ήθους που τον διέπει, ο Μητσοτάκης χαρακτηρίζει «σαχλαμάρες» αυτές τις επισημάνσεις από την αντιπολίτευση. Ούτε η ΤΕΡΝΑ του πεθερού Γεραπετρίτη που έχει πάρει κάμποσες άδειες θα το ’λεγε καλύτερα. Είναι όμως «σαχλαμάρες»; 

Τέλη Ιουλίου, λαμπάδιασε ένα από ομορφότερα μέρη των Κυθήρων, πλήττοντας καίρια μια ζώνη ιδιαίτερης οικολογικής σημασίας και εκτάσεις ενταγμένες στο δίκτυο Natura 2000 και σε ειδικές ζώνες προστασίας.

Σύμφωνα με την Ειδική Περιβαλλοντική Μελέτη (ΕΠΜ) του 2022, η οποία συντάχθηκε στο πλαίσιο του έργου «Καθορισμός μέτρων διαχείρισης και θεσμική θωράκιση των περιοχών Natura», στη συγκεκριμένη «Ζώνη Προστασίας της Φύσης» απαγορεύονται ρητά τόσο η εγκατάσταση ανεμογεννητριών όσο και η διάνοιξη νέων δρόμων (ΕΠΜ Ν. Κυθήρων – Φάκελος Δημόσιας Διαβούλευσης, 2022).

Ωστόσο, η ΕΠΜ, όπως κατήγγειλε στη Βουλή η ΝΙΚΗ, παραμένει χωρίς έγκριση από το υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας, αφήνοντας νομικό κενό στην προστασία της περιοχής. Αυτή η καθυστέρηση, που φτάνει πλέον τα τρία χρόνια, επιτρέπει την αδειοδότηση έργων πριν από την έκδοση των απαιτούμενων Προεδρικών Διαταγμάτων.

Για όσους σωστά αντιλήφθηκαν, στην περιοχή προγραμματίζεται η εγκατάσταση 30 βιομηχανικών ανεμογεννητριών, οι οποίες θα είναι ορατές από σχεδόν όλο το νησί, κάτι που επιβεβαιώνει ότι η προστασία των φυσικών οικοσυστημάτων δεν σχετίζεται με την ληστρικού τύπου ανάπτυξη -κατ’ ευφημισμόν «πράσινη»- που έχει επιβάλει στη χώρα ο Μητσοτάκης, μετατρέποντας την Ελλάδα σε κρανίου τόπο. 

Τσελέντης: Μια περιοχή χωρίς βλάστηση είναι ιδανική για ανεμογεννήτριες 

Η λογική σύνδεση «καμένου δάσους με ταυτόχρονα εγκατάσταση ανεμογεννητριών» είναι «σαχλαμάρα μόνο στο μυαλό του Μητσοτάκη. Όπως υποστηρίζει ο πρώην πρόεδρος του Γεωδυναμικού Ινστιτούτου, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Άκης Τσελέντης, μια περιοχή χωρίς βλάστηση είναι πολύ πιο προσιτή για την εγκατάσταση ανεμογεννητριών και τούτο γιατί μεταξύ άλλων: 

– H ροή του αέρα για τη σωστή απόδοση των ανεμογεννητριών βοηθάει αν είναι ομαλή (laminar flow) και όχι διαταραγμένη (turbulent flow).

– Η ύπαρξη δάσους και έντονης βλάστησης στην περιοχή δημιουργεί αναταράξεις στη ροή του αέρα που δεν βοηθάει στην ομαλή λειτουργία και την υψηλή απόδοση των ανεμογεννητριών, εκτός αν το ύψος του πυλώνα της ανεμογεννήτριας είναι τέτοιο που τοποθετεί τα πτερύγια πολύ πιο πάνω από την κορυφή του δάσους.

– Έχουν τοποθετηθεί ανεμογεννήτριες σε δασώδεις περιοχές, αλλά το κόστος του πυλώνα αυξάνεται εκθετικά.

– Αν ο λόφος ή το βουνό στην κορυφή του οποίου έχουν τοποθετηθεί ανεμογεννήτριες είναι χωρίς βλάστηση, τότε η ροή του αέρα είναι ομαλή προς την κορυφή και επιταχυνόμενη. Αν όμως υπάρχει δάσος ή έντονη βλάστηση και μάλιστα με δέντρα διαφορετικού ύψους, η ομαλή ροή διαταράσσεται (break of laminar flow) και μειώνεται και η ταχύτητα του αέρα.

– Μία ανεμογεννήτρια πρέπει να συνδέεται με τον κατάλληλο υποσταθμό υψηλής τάσης. Τα εναέρια καλώδια δεν μπορούν να περνάνε σε ευθεία γραμμή πάνω από δάση. Αν αυτά τα δάση έχουν καεί, τότε διευκολύνεται η τοποθέτηση των πυλώνων των καλωδίων και η διανομή προς τα ΚΥΤ και προς τα κέντρα κατανάλωσης.

Έχει καταντήσει κουραστική η επανάληψη, αλλά το μόνο βέβαιο είναι πως η επόμενη κυβέρνηση θα παραλάβει από τον Μητσοτάκη κυριολεκτικά καμένη γη. 

Δημοσιεύεται στην «κυριακάτικη δημοκρατία»

The post Ο Κυριάκος θα παραδώσει καμένη γη! appeared first on antinews.gr.

Η κυβέρνηση έχει δημιουργήσει σοβαρές ή και αγεφύρωτες αντιπαλότητες με Λιβύη – Τουρκία – Αίγυπτο για την οριοθέτηση AOZ/υφαλοκρηπίδας

Της Κύρας Αδάμ

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη από τον πρώτο κιόλας μήνα διακυβέρνησής της, το 2019, δημιούργησε αναιτίως ένα χάος στην περιοχή του Καστελόριζου, της ανατολικής Ρόδου, της Καρπάθου, της Κάσου, και στις ανατολικές και νοτιοανατολικές ακτές της Κρήτης. Το αποτέλεσμα των ενεργειών της αυτή τη στιγμή είναι η κυβέρνηση να έχει κουτσουρέψει/εκμηδενίσει μόνη της την ΑΟΖ Καστελόριζου, να έχει συρρικνώσει τις ΑΟΖ Ρόδου – Καρπάθου – Κάσου και ανατολικών και νοτιοανατολικών ακτών της Κρήτης και να μην μπορεί να ξεμυτίσει έξω από τα 6 ν.μ. χωρικά ύδατα και ΚΥΡΙΩΣ να έχει δημιουργήσει σοβαρές ή και αγεφύρωτες αντιπαλότητες με τις παράκτιες χώρες Λιβύη – Τουρκία – Αίγυπτο για την οριοθέτηση AOZ/υφαλοκρηπίδας με καθεμιά χώρα ξεχωριστά.

Με αποτέλεσμα η οριοθέτηση να θυμίζει… ροντέο μεταξύ των τεσσάρων αυτών χωρών,  αποκλείοντας οποιαδήποτε δυνατότητα οριοθέτησης ΑΟΖ Ελλάδας – Κύπρου.

Η καταστροφική ενέργεια του ΥΠΕΞ το 2019 να αποδεχθεί τη θέση της Τουρκίας ότι η περιοχή αν. Ρόδου – Καστελόριζου είναι στη Μεσόγειο και να την αποκόψει διαπαντός από το σύμπλεγμα των ∆ωδεκανήσων, που ανήκουν στο Αιγαίο, επέτρεψε στην Τουρκία, λόγω του νόμου της, να εφαρμόσει 12 ν.μ. χωρικά ύδατα στην περιοχή αυτή της Μεσογείου και να τα αυξήσει σε 16 ν.μ. λόγω του χαμένου εγγράφου ICAO 1958. Με την καταστροφική απόφαση ΥΠΕΞ του 2019 η Τουρκία εξαφάνισε την ΑΟΖ αν. Ρόδου – Καστελόριζου διότι τα 16 ν.μ. χωρικά ύδατα της Τουρκίας μπαίνουν σφήνα μεταξύ Ρόδου – Καστελόριζου και εξαφανίζουν την ΑΟΖ των δύο αυτών νησιών. Έτσι η Τουρκία βρήκε την ευκαιρία να σχεδιάσει την Τ/Λ ΑΟΖ, να την κατοχυρώσει στον ΟΗΕ το 2020 χωρίς καμιά καταγγελία στο Συμβούλιο Ασφαλείας από την Αθήνα.

Με άλλα λόγια, η Τουρκία εμφανίζει οριοθετημένη και εν ισχύ τουρκική ΑΟΖ ως τμήμα της Τ/Λ ΑΟΖ, την οποία η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν μπορεί να κουνήσει ή να ανατρέψει, παρά μόνον να τη διαπραγματευτεί με την Τουρκία.

Στην προσπάθειά της να ανατρέψει την Τ/Λ ΑΟΖ, στη γένεση της οποίας η Αθήνα συνέβαλε τα μάλα, η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιχείρησε να καλύψει τα νώτα της με την Αίγυπτο με τη μερική συμφωνία οριοθέτησης της μέσης γραμμής ΑΟΖ Ελλάδας με την Αίγυπτο. Αποδεχόμενη ότι η Κρήτη έχει μόνο 82,5% επήρεια ΑΟΖ, χαρίζοντας το υπόλοιπο 17,5% στο Κάιρο. Όμως η κυβέρνηση Μητσοτάκη και οι μυστικοσύμβουλοί της ουδέποτε όρισαν περιοχή ελληνικής ΑΟΖ με συντεταγμένες μετά τη συμφωνία μέσης γραμμής με την Αίγυπτο. Με τη δημοσίευση του ελληνικού θαλάσσιου χωροταξικού χάρτη το ανατολικό τμήμα της περιοχής ελληνικής ΑΟΖ μέσα στην ελληνοαιγυπτιακή ΑΟΖ έχει γείρει… σαν κατάρτι προς τα δυτικά, ακουμπώντας σχεδόν τις ανατολικές ακτές της Κρήτης, αφήνοντας σκοπίμως εκτός ελληνικής ΑΟΖ την περιοχή Καρπάθου – Κάσου – Ρόδου – Καστελόριζου. Επιπροσθέτως ο θαλάσσιος χωροταξικός χάρτης επεκτείνει ανατολικά τη συμφωνημένη μέση γραμμή ΑΟΖ Ελλάδας – Αιγύπτου, χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του Καΐρου, όπως προβλέπει ρητά η ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία για τη μέση γραμμή ΑΟΖ. Προκαλώντας έτσι τη ρηματική διακοίνωση του Καΐρου, το οποίο νέτα σκέτα κατηγορεί την Ελλάδα για μονομερή παρέμβαση στη συμφωνημένη μέση ΑΟΖ, προσθέτοντας ότι δεν αποδέχεται τμήματα του ελληνικού χωροταξικού χάρτη στην περιοχή του Καστελόριζου και της Λιβύης.

Με άλλα λόγια, οι αόρατοι μυστικοσύμβουλοι της κυβέρνησης Μητσοτάκη, υπουργείων Εξωτερικών και Άμυνας κατόρθωσαν να εξαγριώσουν και την Αίγυπτο, εκεί που νόμιζαν ότι υπάρχουν ήρεμα ελληνοαιγυπτιακά νερά.

Οι ίδιοι αόρατοι και καταστροφικοί μυστικοσύμβουλοι της κυβέρνησης Μητσοτάκη έχουν κατορθώσει να μπλέξουν στο μέγιστο δυνατό επίπεδο τις ελληνολιβυκές σχέσεις για την οριοθέτηση μεταξύ τους ΑΟΖ, σε σημείο να μη σώζει την κατάσταση ούτε ο γόρδιος δεσμός και η λύση του.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη «στολίζει» την κυβέρνηση της Τρίπολης ως παράνομη που δεν μπορεί να υπογράφει διμερείς ή πολυμερείς συμφωνίες, προκειμένου να υποστηρίξει ότι η Τ/Λ ΑΟΖ είναι παράνομη. Την ίδια στιγμή όμως προτείνει η ελληνική κυβέρνηση στην παράνομη κυβέρνηση της Τρίπολης… να ξεκινήσουν διαπραγματεύσεις για τη μεταξύ τους οριοθέτηση ΑΟΖ, με συμφωνία που θα είναι νόμιμη, έναντι της Τ/Λ συμφωνίας που υπεγράφη από την ίδια κυβέρνηση της Τρίπολης, που η Ελλάδα τη θεωρεί παράνομη. Και μάλιστα η ελληνική κυβέρνηση απαντά σε ρηματικές διακοινώσεις της κυβέρνησης της Τρίπολης, ενώ ακόμα δεν την αναγνωρίζει ως επίσημη κυβέρνηση της Λιβύης, αλληθωρίζοντας προς τον Χαφτάρ που ποιείται τη φιλοτουρκική νήσσα.

Επιπροσθέτως, οι αόρατοι μυστικοσύμβουλοι της κυβέρνησης Μητσοτάκη δεν τολμούν να παρουσιάσουν επισήμως τις εξωτερικές συντεταγμένες της περιοχής ελληνικής ΑΟΖ κάτω από την Κρήτη, που θα αποτελούσαν και την επίσημη ελληνική θέση για διεκδίκηση ελληνικής ΑΟΖ στην περιοχή. Αντιθέτως, επιμένουν μετά μανίας να εφαρμόζουν τον ανύπαρκτο και παράνομο για το ∆ίκαιο της Θάλασσας νόμο Μανιάτη, δηλαδή μία νοητή μέση γραμμή μεταξύ Ελλάδας και Λιβύης, χωρίς εξωτερικές συντεταγμένες της περιοχής, χωρίς αρχή και τέλος, την οποία ουδείς αναγνωρίζει πλην των κατασκευαστών της. Και την οποία, φυσικά, η Λιβύη απορρίπτει και δεν δεσμεύεται να τη συζητήσει.

Εν ολίγοις, οι λανθασμένες από το 2019 αποφάσεις της κυβέρνησης Μητσοτάκη και οι αποσπασματικές κινήσεις των αόρατων κυβερνητικών μυστικοσυμβούλων στη συνέχεια έχουν μετατρέψει την ελληνική περιοχή Καστελόριζου – Ρόδου – Καρπάθου – Κάσου – αν. ακτές Κρήτης σε ένα ανοιχτό χάος Τουρκίας – Λιβύης – Αιγύπτου για την οριοθέτηση ΑΟΖ σε βάρος της ελληνικής περιοχής ΑΟΖ, της κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων…

Δημοσιεύεται στη «δημοκρατία»

The post Το ελληνικό χάος με την ΑΟΖ appeared first on antinews.gr.

Η κεντρική κυβέρνηση στη Γερμανία αντιτίθεται στην πρόθεση των δημοτικών Αρχών σε πέντε πόλεις της χώρας να φιλοξενήσουν και να περιθάλψουν άρρωστα και τραυματισμένα παιδιά από τη Γάζα. Στέλεχος της κυβέρνησης (με τουρκικό όνομα και επώνυμο) δηλώνει ότι δεν είναι και πολύ καλό να μπουν τα παιδιά στην ταλαιπωρία τόσο μακρινού ταξιδιού!

Το αεροπορικό ταξίδι από Μέση Ανατολή σε Αμβούργο είναι πιο μακρύ από τον μαραθώνιο Καμπούλ – Ομόνοια σε φορτηγό και φουσκωτή βάρκα εναλλάξ, το μάθαμε κι αυτό.

Ωραίο πράγμα τα συμφέροντα και η βόλεψη του πλούσιου Βορρά με τους Γερμανούς και τους αφομοιωμένους Οθωμανούς τέταρτης γενιάς. Βεβαίως, ας δείξουμε εμείς έμπρακτη αλληλεγγύη στους μετανάστες, διότι η αλληλεγγύη των τουρκόφωνων είναι για εσωτερική κατανάλωση στα εδάφη της Μικράς Ασίας.

The post  «Αλληλεγγύη» για εσωτερική κατανάλωση appeared first on antinews.gr.

Ο άνθρωπος είναι μιμητικό ζώο. Μαθαίνει από ό,τι βλέπει γύρω του και στη συνέχεια το κάνει ο ίδιος. Ευτυχώς! Γιατί για φανταστείτε τι θα γινόταν αν κάθε μέλος του είδους μας αποφάσιζε να ακολουθήσει τον δικό του δρόμο για το καθετί; Το απόλυτο χάος, η απόλυτη αδυναμία να διασωθούν, να ταξινομηθούν, να κεφαλαιοποιηθούν και να μεταβιβαστούν η γνώση και η εμπειρία όσων προηγήθηκαν. Κοντολογίς, θα ξεκινούσαμε από τη γέννησή μας, καθένας μόνος του, για να ξαναβρούμε την ίδια άκρη και αρχή με τον προπροπάππου μας! 

Σ’ αυτήν την ιδιότητα οφείλονται η επιβίωσή και ο πολιτισμός μας. Η λέξη-κλειδί που τη συμπυκνώνει είναι η «ΜΝΗΜΗ». Προέρχεται από το αρχαιοελληνικό ρήμα «μνάομαι – μιμνήσκομαι» που σημαίνει «ανακαλώ μια προηγούμενη εμπειρία στη συνείδησή μου, θυμάμαι, αναφέρομαι σε κάτι παλιότερο». Οι πρόγονοί μας στη Μυθολογία τους κατέτασσαν ως θεότητα την προσωποποίησή της, τη Μνημοσύνη, κόρη του Ουρανού και της Γαίας, μητέρα των Μουσών από τον Δία. Οι θυγατέρες της, λοιπόν, είναι οι προστάτιδες της Ιστορίας, της Ποίησης, των Τεχνών. «Η Μνημοσύνη κοιμήθηκε στην Πιερία με τον γιο του Κρόνου και γέννησε τις εννέα παρθένες που μας κάνουν να ξεχνάμε τα βάσανά μας και απαλύνουν τους πόνους μας», όπως αφηγείται ο Ησίοδος στη «Θεογονία» του. Αμφιβάλλουμε ότι όσα προστατεύουν οι Μούσες συμβάλλουν σε μία πιο ανθρώπινη ζωή; Πώς θα μπορούσε άλλωστε να γίνει διαφορετικά, αφού ηγέτης τους, Μουσηγέτης, ήταν ο θεός Απόλλων; Ο θεός του φωτός, της λογικής, της σύνεσης, της αρμονίας, της τάξεως. Και ποιος μπορεί να έχει αντίρρηση στο ότι αυτά είναι τα θεμελιώδη συστατικά ενός ευτυχισμένου ασφαλούς περιβάλλοντος ελευθερίας και ευημερίας για όλους; Αυτά αναζητούν οι άνθρωποι από την πρώτη στιγμή της ύπαρξής τους. Γι’ αυτά μάχονται και τα υπερασπίζονται ακόμα και με τη ζωή τους. 

Τούτων δοθέντων, καθίσταται αντιληπτό γιατί στους καιρούς μας μεθοδεύεται λυσσαλέα και με κάθε μέσο το σβήσιμο της μνήμης! Της κάθε μνήμης, ιστορικής, εθνικής, θρησκευτικής, κοινωνικής, οικογενειακής. Ως και η προσωπική έχει μπει στο στόχαστρο με όχημα την ακατάπαυστη εναλλαγή φωτογραφιών μας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να μας θυμίζουν ότι ζούμε ενώ αποξενωνόμαστε από κάθε βιωματική εμπειρία! Γιατί η μνήμη παραπέμπει σε συμπεριφορές που είναι πλέον ανεπιθύμητες! 

Η πιο ανεπιθύμητη είναι η αντίσταση απέναντι στις παράλογες συμπεριφορές κάθε εξουσίας με οποιονδήποτε μανδύα. Βομβαρδιζόμενοι από «ευαισθησίες», «ελευθερίες», «πολυτέλειες», παρακολουθούμε τα δικαιώματά μας να εξαϋλώνονται από ξεδιάντροπους μηχανισμούς και ανθρωποειδή ενεργούμενα στην υπηρεσία άπληστων «τεράτων», άψογα λουστραρισμένων με όλα τα φίλτρα. Ανεπαισθήτως και αδιαμαρτύρητα καθώς αφαιρούνται από τους αισθητήρες μας τα απαραίτητα δίχως τα οποία η ζωή είναι μία κολασμένη αναξιοπρέπεια ακόμα και σε πολυτελές περιτύλιγμα! Μέχρι να συναντήσουμε μία λέξη που προέρχεται από την ίδια ρίζα: το μνήμα. Ίσως και πριν από την ώρα μας …

The post Μνήμη και αντίσταση appeared first on antinews.gr.

Έλληνες, από άλλο πλανήτη και χιλιετία, όμως πολέμησαν τον κατακτητή και βάδισαν αγέρωχοι στην αγχόνη, ζητώντας ως τελευταία χάρη ν’ ακούσουν Μπαχ και Μπετόβεν

Του Παναγιώτη Λιάκου

Σαν σήμερα το 1956 απαγχονίστηκαν στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας από τις αγγλικές αρχές κατοχής οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ Ανδρέας Ζάκος (25 χρονών), Χαρίλαος Μιχαήλ (21 χρονών) και Ιάκωβος Πατάτσος, (22 χρονών). Ο Ιάκωβος ήταν φλογερός πατριώτης και πιστός χριστιανός. Η αγάπη του στον Χριστό τον αποθάρρυνε από το να αφαιρέσει ζωή ανθρώπου. Ο Χαρίλαος είχε ενταχθεί στην ΕΟΚΑ μαζί με τον πατέρα και τ’ αδέλφια του. Η μάνα του ήθελε να τον αρραβωνιάσει με κάποια κοπέλα, αυτός όμως έλεγε ότι δεν μπορεί να έχει δύο αρραβωνιαστικιές, γιατί ήδη είχε αρραβωνιαστεί με την ΕΟΚΑ. Ο Ανδρέας, πριν τον κρεμάσουν, ζήτησε να ακούσει Μπαχ και Μπετόβεν. Έγραψε στον αδελφό του Γιώργο:

«Αγαπητέ αδελφέ,

Όταν θα πάρεις το γράμμα μου αυτό, θα έχω φύγει για πάντα. (Υπάρχει κανείς που θα μείνει;)

Η ώρα του θανάτου πλησιάζει, μα στην ψυχή μας φωλιάζει η ηρεμία. Τη στιγμή αυτή ακούμε την Ηρωική Συμφωνία του Μπετόβεν. Στη θέση που βρισκόμαστε τώρα ούτε με το μικροσκόπιο δεν μπορούμε να ανακαλύψουμε πού υπάρχει τραγωδία στον θάνατο. Τότε μόνο θα αισθανόμουνα λύπη, αν ήξερα ότι θα μπορούσα να μείνω για πάντα νέος κι αθάνατος, αν απέφευγα την εκτέλεση. Νομίζω ότι μόνο με την εκτέλεση θα μπορέσω να μείνω πάντα νέος κι αθάνατος. Πρώτα ή ύστερα έπρεπε να διαθέσω τη ζωή μου. Δεν βλέπω πιο κατάλληλη στιγμή από την τωρινή, για να το κάνω.

Δίνε θάρρος στην οικογένεια. Προσπάθησε να παρηγορήσεις τη μητέρα μας. Ο πρώτος της γιος από τώρα και στο εξής θα είσαι εσύ και όχι εγώ.

Σε φιλώ,

Ο αδελφός σου Ανδρέας».

Τα πρόσωπα αυτά, το ήθος και οι πράξεις τους, η αυτοθυσία για τη λευτεριά της Κύπρου, την ένωση με την Ελλάδα και την τιμή του έθνους δεν χωρούν σε μια σελίδα εφημερίδας. Αν οι νέοι, οι μεσήλικες και οι ηλικιωμένοι ασχοληθούν έστω με έναν απ’ αυτούς και μελετήσουν τα βήματα που τους οδήγησαν στην αθανασία, θα αλλάξουν κι οι ίδιοι. Δεν γίνεται να μελετήσεις τέτοιες μορφές και να μείνεις απαράλλαχτος ακόμα κι αν είσαι από πέτρα. 

Έχουμε πρότυπα. Ας στρέψουμε το βλέμμα προς το μέρος τους. Ας μην κοιτάζουμε άλλο τις λουσάτες χωματερές που μας διαφημίζει το σύστημα της παρακμής. 

The post Οι αθάνατοι ημίθεοι της ΕΟΚΑ appeared first on antinews.gr.

Στην Ελλάδα, σε όλα τα θέματα λειτουργούμε με τη λογική του εκκρεμούς, δηλαδή από το έντονο ενδιαφέρον για κάποιο θέμα σύντομα περνάμε στην απόλυτη αδιαφορία, ακόμη και στα εθνικά μας θέματα. Έτσι και το θέμα της Θράκης έρχεται στην επικαιρότητα κάθε φορά που κάποιος Τούρκος επίσημος επισκέπτεται την Κομοτηνή και την Ξάνθη και κάνει δηλώσεις περί τουρκικής μειονότητας κ.λπ.

Παρακολουθούσα επί πολλά χρόνια το θέμα της Θράκης στην ευρύτερη διάστασή του με την έννοια της μελέτης της πολιτικής της Τουρκίας στη δική μας Θράκη αλλά και σε αυτή που ανήκει στη Βουλγαρία. Είχα επισημάνει από το 1993 με σωρεία άρθρων μου, που δημοσιεύτηκαν τότε στην εφημερίδα «Μεσημβρινή» (μερικά εκ των οποίων περιέχονται σε ειδικό κεφάλαιο για τη Θράκη, στο βιβλίο μου με τίτλο «Όραμα και στρατηγική για τον Ελληνισμό στα Βαλκάνια» (εκδ. Κυρομάνος – Θεσσαλονίκη 1996, σελ. 55-109), ότι η Τουρκία αντιμετωπίζει την ελληνική Θράκη και τη βουλγαρική ως ενιαίο χώρο, στοχεύοντας και στις δύο χώρες (Ελλάδα και Βουλγαρία) στον πλήρη εκτουρκισμό των Πομάκων που κατοικούν στην οροσειρά της Ροδόπης και με απώτερο στόχο τον έλεγχο της ευρύτερης περιοχής. Διευκρινίζω ότι οι Πομάκοι στη Βουλγαρία βρίσκονται κυρίως στις πόλεις Μαντάν, Ρουζοντέμ, Σμόλιαν, Τσεπελάρε, Ντοσπάτ, Γιακορούντα, Γκότσε Ντέλτσεφ, Μπάνσκο, Ραζλόγκ, Ντομπρίνιστε και στα χωριά γύρω από αυτές τις πόλεις, και υπολογίζονται περίπου σε 300.000. 

Ενδεικτικά για την τακτική της Τουρκίας στην περιοχή αναφέρω ότι ο Βούλγαρος ιστορικός Ν. Γκέντσεβ και πρύτανης τότε του Εθνικού Πανεπιστημίου Σόφιας, σε συνέντευξή του στη βουλγαρική εφημερίδα «168 ώρες» στις 24/3/1992, αναφερόμενος στη διαδικασία εκτουρκισμού των Πομάκων της Βουλγαρίας, κατήγγειλε τον ηγέτη του ελεγχόμενου από την Άγκυρα κόμματος στη Βουλγαρία Αχμέτ Ντογκάν ως πολιτικό της οσμανικής Τουρκίας, διαπιστευμένο σε βουλγαρικό έδαφος που θέλει να εκτουρκιστεί η Ροδόπη και περιγράφοντας τη διαδικασία εκτουρκισμού, ανέφερε επί λέξει: «Ναι, εγώ ήμουν εκεί. Ήμουν στο Σμόλιαν και στην περιοχή του Μπλαγκόεβγκραντ. Είδα με τα μάτια μου τι γίνεται. Εκεί δρουν τρομοκρατικές ομάδες που εκβιάζουν τον βουλγαρικό πληθυσμό που είναι απροστάτευτος από την κεντρική εξουσία. Τους εκβιάζουν να αλλάξουν εθνική συνείδηση. Εγώ είδα πως άνθρωποι που ποτέ δεν μπορούσαν να εκφωνήσουν μια πρόταση στα τουρκικά, τώρα αναγκάζονται με τη βία να μαθαίνουν τα τουρκικά σαν μητρική γλώσσα». Δηλαδή,  περιέγραφε τη διαδικασία εκτουρκισμού των Πομάκων της Βουλγαρίας, που υποχρεώνονταν να μάθουν την τουρκική γλώσσα ως μητρική γλώσσα. Δυστυχώς, κάτι αντίστοιχο σε κάποιο βαθμό έγινε και στους Πομάκους που βρίσκονται στην Ελλάδα, τα παιδιά των οποίων ουσιαστικά υποχρεώνονται να μάθουν την τουρκική γλώσσα σαν μητρική τους γλώσσα με διαχρονική ευθύνη και του ελληνικού κράτους, την οποία ας μην την εξειδικεύσουμε επί του παρόντος.

Για τη θωράκιση της Θράκης μας πολλά μπορούν να γίνουν. Μελέτες και προτάσεις έγιναν από σοβαρούς φορείς, όπως η Ακαδημία των Αθηνών, που το 1995 εξέδωσε τον τόμο «Η ανάπτυξη της Θράκης – Προκλήσεις και προοπτικές», ενώ υπάρχει και το πόρισμα της διακομματικής επιτροπής της Βουλής που κατατέθηκε στη Βουλή το 1992. Η επιτροπή της Βουλής έθετε ως προτεραιότητα να αποκτήσει συνείδηση η Ευρώπη ότι η Θράκη και το ανατολικό Αιγαίο είναι το φυσικό ανατολικό της σύνορο και έκανε συγκεκριμένες προτάσεις για την ανάπτυξη της περιοχής, την πολιτική για τις μειονότητες, τη θεσμική πολιτική, τα μέτρα οικονομικής πολιτικής, για έργα υποδομής, για αναπτυξιακή πολιτική, για την πολιτιστική ταυτότητα. Συγκεκριμένες προτάσεις έκανε και το Κέντρο Ερεύνης της ελληνικής κοινωνίας της Ακαδημίας Αθηνών με μελέτη που ανατέθηκε σε ομάδα ειδικών μελετητών, με κύριο βάρος της έρευνας στην οικονομική και κοινωνικοπολιτική ανάπτυξη της Θράκης αλλά και στην εθνική και γεωπολιτική της σημασία, αλλά από τις προτάσεις της μελέτης ελάχιστες υλοποιήθηκαν.

Η απάντηση στο ερώτημα γιατί δεν γίνονται αυτά που πρέπει να γίνουν στη Θράκη μας για την ανάπτυξη – θωράκισή της βρίσκεται στη μελέτη της Ακαδημίας των Αθηνών, όπου στη σελ. 54 του τόμου της με τίτλο «Η ανάπτυξη της Θράκης – Προκλήσεις και προοπτικές», που εκδόθηκε το 1995, αναφέρεται επί λέξει: «Οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου, τα κόμματα στο σύνολό τους, δεν μπόρεσαν να λειτουργήσουν ως κινητήρια δύναμη για την αναστροφή των εξελίξεων στη Θράκη. Ως αντιπολίτευση ακολουθούσαν τακτική εξαγγελιών ή καταγγελιών. Ως κυβέρνηση οδηγούνταν στην απραξία από τον φόβο του πολιτικού κόστους και την έλλειψη τόλμης στην ανάληψη του οικονομικού κόστους ενός τέτοιου εγχειρήματος, ενώ δεν έλειψαν και πρακτικές χρησιμοποίησης, κυρίως στις προεκλογικές περιόδους, του εθνικού θέματος της Θράκης στον βωμό των πελατειακών σχέσεων και των μικροκομματικών σκοπιμοτήτων». 

*Δικηγόρος, πρώην πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης

The post Η Θράκη και οι τουρκικές βλέψεις    appeared first on antinews.gr.

Οι Τούρκοι παρεμπόδισαν και την ηλεκτρική σύνδεση Ελλάδας – Κύπρου με την πόντιση καλωδίου ανοιχτά της Κάσου και την πόντιση καλωδίου οπτικών ινών ανοιχτά της Κύπρου για την ψηφιακή σύνδεση της Σαουδικής Αραβίας με την Ευρώπη. Η κατάσταση, έτσι όπως εξελίσσεται, έχει ξεφύγει από το σύνηθες επίπεδο των διεκδικήσεων και των προκλήσεων, και ταξινομείται πλέον στην απόπειρα συγκυριαρχίας και με την Ελλάδα και με την Κυπριακή Δημοκρατία και με την Ευρωπαϊκή Ένωση! 

Είναι ντροπή για το ελληνικό κράτος να επιτρέπει στον μαφιόζο της περιοχής να διαπράττει χωρίς καμιά ενόχληση τις αθλιότητές του και η μοναδική φιλοδοξία της κυβέρνησης Μητσοτάκη να είναι τα -πάση θυσία- «ήρεμα νερά». Αν οποιαδήποτε κυβέρνηση στο παρελθόν αντιμετώπιζε τέτοιες καταστάσεις, είναι βέβαιο ότι θα αξιοποιούσε όλα τα διπλωματικά όπλα στη φαρέτρα της για να καταγγείλει τις παράνομες τουρκικές ενέργειες και να συνάψει τις κατάλληλες συμμαχίες, ώστε να τις αντιμετωπίσει.

Αυτή τη στιγμή θα έπρεπε και ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Εξωτερικών να περιοδεύουν στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, να ενημερώνουν τους ομολόγους τους για την κατάσταση και να προτείνουν κυρώσεις και μέτρα εναντίον της Τουρκίας, ώστε να πειστεί να συμμορφωθεί με το Διεθνές Δίκαιο. Επίσης, θα όφειλαν να έρθουν σε συνεννοήσεις με τη Σαουδική Αραβία για να χαραχτεί κοινή γραμμή σε ό,τι αφορά τον… συνετισμό της Τουρκίας. 

Η αδράνεια, ο ψοφοδεϊσμός και η πολιτική κατευνασμού δεν ημερώνουν το θηρίο. Αντιθέτως, του ανοίγουν την όρεξη. Και οι Τούρκοι δεν διεκδικούν τις προσωπικές περιουσίες των Μητσοτάκη και Γεραπετρίτη – αν γινόταν κάτι τέτοιο, σίγουρα θα αντιδρούσαν ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Εξωτερικών. Κομμάτια από την Ελλάδα και την Κύπρο διεκδικούν…

Δημοσιεύεται στη «δημοκρατία»

The post Η κατευναστική πολιτική αποθρασύνει την Τουρκία appeared first on antinews.gr.

Ξενίζονται ορισμένοι όταν το ακούνε, αλλά ο Κωνσταντίνος Δοξιάδης, αυτός ο πρωτοπόρος πολεοδόμος και αρχιτέκτονας (κυνηγημένος κι αυτός στον τόπο μας…), που έσπαζε το κεφάλι του ώστε να καταστούν οι πόλεις φιλικότερες στους ανθρώπους, ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για τον μέσο όρο ηλικίας των συνεργατών του φημισμένου γραφείου του.

Δεν το έκανε από κάποιον ηλικιακό ρατσισμό ούτε, βέβαια, εις βάρος των παλαιότερων συνεργατών του, αλλά επειδή καταλάβαινε, όπως μαρτυρούν όσοι τον γνώρισαν, ότι η τεχνολογική γνώση προάγεται ραγδαία στα πανεπιστήμια και ότι δεν πρέπει να μένει κανείς υπήκοος της παλιάς άγνοιας.

Δεν είναι, λοιπόν, κακό να βγαίνει μπροστά η νέα φρουρά, όσοι δηλαδή από αυτούς το αξίζουν, ώστε να ανανεώνεται ο αέρας σε γνωστικές περιοχές που αποπνέουν στασιμότητα και συντήρηση των κεκτημένων. Τι να κάνουμε; Αυτός είναι ο νόμος των πραγμάτων. Αξιολόγηση μήτηρ πάντων!

Για παράδειγμα, μια συνεπής και σκληροτράχηλη καθηγήτρια μέσης εκπαίδευσης έπειτα από 25 έτη μάχιμης υπηρεσίας στη ζούγκλα των σχολείων -όπου χιλιάδες ανεύθυνοι γονείς «παρκάρουν» τα παιδιά τους με απαιτήσεις…-, είναι σωστό να μετατίθεται σε πιο επιτελικές θέσεις στα μετόπισθεν, ώστε να εποπτεύει με την εμπειρία της και την ίδια ώρα να μη χάνεται και η «υπηρεσιακή μνήμη». Ωστόσο, οι επιτελικές θέσεις είναι κλεισμένες από τα παιδιά του «επιτελικού κράτους»…

Το ίδιο θα έπρεπε να συμβαίνει παντού στο Δημόσιο. Οταν, λόγου χάρη, έχεις έναν ικανό επικεφαλής στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους (έχω υπόψη μου πρόχειρα παραδείγματα), δεν τον αλλάζεις επειδή άλλαξε η κυβέρνηση και θες να «μαγειρέψεις» τα στοιχεία. Αφήνεις το πράγμα να δουλεύει με τους εσωτερικούς μηχανισμούς της ιεραρχίας. Αυτό, ωστόσο, προϋποθέτει κόμματα αρχών…

Ο «μεγάλος ασθενής», το ασυνάρτητο Ελληνικό Δημόσιο, δεν είναι ότι πάσχει από έλλειψη ικανών στελεχών. Είναι ότι -με ευθύνη του μεταπολιτευτικού δικομματισμού- διαρθρώθηκαν ισχυροί συντεχνιακοί θύλακοι, που συνδιοικούσαν το κράτος και έφτασαν στο σημείο να διαμορφώνουν κομματικούς και εκλογικούς συσχετισμούς με το αζημίωτο. Οι 700 «συνδικαλιστές» που μαζεύτηκαν στο «Τιτάνια» και δώσανε το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ το ’96 στον Σημίτη κάτι περισσότερο ξέρανε…

Τους πληρώσαμε αδρά όλους αυτούς τους «γαλάζιους» και «πράσινους» με «κόκκινο» πλυντήριο, που ποτέ δεν πάτησαν το πόδι τους στη δουλειά. Με σαραντάρηδες συνταξιούχους πρώην ΔΕΚΟ, που «καθάρισαν» θεόρατες συντάξεις και εφάπαξ, τα οποία χρηματοδότησαν θέσεις εργασίας στη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία για να ‘χουν να γυαλίζονται άπραγοι τώρα χωρίς μια μπροστά από τις ακίνητες «μερκεντέ»… Και με συνδικαλιστές, όπως λόγου χάρη στον ΟΤΕ, οι οποίοι, αφού εξασφάλισαν την πάρτη τους με αυτό που ονομάστηκε «Η συμφωνία της ατιμίας», παρέδωσαν αιχμάλωτες στον σημερινό εργασιακό ζόφο τις επόμενες γενιές…

Αν το Δημόσιο κινείτο θεσμικά χωρίς κομματικές εξαρτήσεις, η αξιολόγηση θα ήταν αναγκαία. Όμως, όχι «τύπου Μητσοτάκη». Υποσχέθηκε αξιοκρατία και, αντί εκσυγχρονισμού, εφάρμοσε το πιο αναχρονιστικό κοτζαμπασιλίκι. Εταξε ότι κανένας αποτυχών υποψήφιος δεν θα βρει καταφύγιο στο Δημόσιο και γέμισε δραχμοβόρες γραμματείες με δαύτους. «Οι ικανοί θα προχωρούν» διακήρυξε. Και πλημμύρισε ο τόπος Σεμερτζίδου. Ο πρωθυπουργός, που απειλεί με απόλυση όποιον υπάλληλο αρνείται την αξιολόγηση-μαϊμού του, δυσκολεύεται να αποπέμψει τη… συντονίστρια Κοινοτικών Πόρων. Τι διάολο; Ακόμα κι αυτή τον έχει στο χέρι;

The post Η αξιολόγηση Μητσοτάκη τρέχει με Ferrari appeared first on antinews.gr.

Αν σας πιάσει ο οίστρος να σκορπίσετε χιλιάρικα δίπλα στο κύμα, ξαναδιαβάστε το καβαφικό ποίημα «Η πόλις»

Του Παναγιώτη Λιάκου

Χρήματα μπορεί να περισσεύουν σε ορισμένους. Χρόνος εις ουδένα. Ο πανδαμάτωρ χρόνος είναι το μόνο περιουσιακό στοιχείο του ανθρώπου το οποίο παραμένει αμετάβατο. Μπορεί ο Κύριος να σου έχει προϋπολογίσει χίλια χρόνια ζωής, αλλά εσύ δεν είσαι σε θέση να χαρίσεις ούτε ένα δευτερόλεπτο σε κάποιον. Μόνο με έμμεσο τρόπο μπορείς να το κάνεις: Eργαζόμενος για πάρτη του. 

Η εργασία υπέρ του ενός και του άλλου θεωρείται μεν τρόπος εξασφάλισης των προς το ζην, αλλά είναι και μια μορφή εκχώρησης χρόνου υπέρ της ευημερίας τρίτου. Αυτοχειρία με δόσεις, δηλαδή, για το μηνιάτικο…

Οπότε, το ηθικό δίδαγμα είναι απλό: Μη δαπανάτε τον χρόνο σας για το ζην και το ευ ζην του ξενοδόχου, του εστιάτορα, του ιδιοκτήτη παραθαλάσσιου μπαρ ή ορεινού καφενείου. Παραμείνετε στην -πιθανότατα ξαλαφρωμένη από τον πολύ κόσμο- περιοχή σας και αξιοποιήστε την όποια άδειά σας για να κάνετε κάτι αληθινά πρωτότυπο: Nα ξεκουραστείτε και να ησυχάσει ο νους σας από τις υποχρεώσεις, που σωρεύονται, και τη χλαπαταγή της καθημερινότητας.

Ακόμα και η Αθήνα, που διάγει περίοδο μεγάλης παρακμής την περίοδο του θέρους -ειδικά από τα τέλη Ιουλίου έως την εβδομάδα μετά τον Δεκαπενταύγουστο-, φαντάζει πιο όμορφη και ανθρώπινη από το σύνηθες. 

Κι αν, παρ’ όλα αυτά, σας πιάσει ο οίστρος να σκορπίσετε χιλιάρικα δίπλα στο κύμα τσάμπα και βερεσέ, να θυμηθείτε το καβαφικό ποίημα «Η πόλις», στο οποίο ο μέγας Αλεξανδρινός εκθέτει σε κοινή θέα τη ματαιότητα των «αποδράσεων»:

«Η πόλις»

Είπες· «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.

Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλύτερη από αυτή.

Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·

κι είν’ η καρδιά μου -σαν νεκρός- θαμμένη.

Ο νους μου ώς πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.

Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω

ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,

που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα».

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θά βρεις άλλες θάλασσες.

Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς

τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·

και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.

Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού -μη ελπίζεις-

Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ

στην κόχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες.

Οι οδηγοί Ι και ΙΙ:

Οδηγός επιβίωσης θέρους

Οδηγός επιβίωσης θέρους ΙΙ

The post Οδηγός επιβίωσης θέρους ΙΙΙ appeared first on antinews.gr.

Ο λόγος γίνεται για τη ρηματική διακοίνωση που απέστειλε το αιγυπτιακό υπουργείο Εξωτερικών προς την ελληνική πρεσβεία στο Κάιρο. Εκεί γίνεται σαφές ότι η Αίγυπτος αμφισβητεί τα όρια της ελληνικής ΑΟΖ και της υφαλοκρηπίδας στη Μεσόγειο. Η μέχρι πρότινος θεωρούμενη ως «σύμμαχος» χώρα δεν θέλει να αφήσει την παραμικρή αμφιβολία για τις προθέσεις της και ξεκαθαρίζει ότι:

«Ορισμένες περιοχές που ορίζονται στον Ελληνικό Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό […] επικαλύπτονται με το πεδίο εφαρμογής της ΑΟΖ και της υφαλοκρηπίδας της Αραβικής Δημοκρατίας της Αιγύπτου στη Μεσόγειο Θάλασσα. Το υπουργείο Εξωτερικών (της Αιγύπτου) επιβεβαιώνει την αντίρρησή του για την προαναφερθείσα παρέμβαση και τονίζει ότι όποιες συνέπειες ή επιπτώσεις ενδέχεται να προκύψουν από την ελληνική απόφαση είναι μη αποδεκτές».

Πέρα από τις διεκδικήσεις της Αιγύπτου, έχει μεγάλη σημασία και το γεγονός ότι η κυβέρνηση προσπαθούσε να κρατήσει το θέμα κρυφό, να μην το κοινοποιήσει, να μην ενημερώσει τη Βουλή και τα κόμματα. Οι κ. Κυριάκος Μητσοτάκης και Γιώργος Γεραπετρίτης προσπάθησαν να κρατήσουν κρυφή μια επικίνδυνη -για το έθνος- εξέλιξη και συμπεριφέρονται λες και διαχειρίζονται δικό τους… ακίνητο!

Τη ρηματική διακοίνωση της Αιγύπτου την έχουν παραλάβει εδώ και έναν μήνα και υποχρεώθηκαν να το παραδεχτούν όταν έγινε η διαρροή του εγγράφου. Η εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών Λάνα Ζωχιού αποπειράθηκε να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα δηλώνοντας, μεταξύ άλλων, ότι «πρόκειται για αναμενόμενη αντίδραση γειτονικού κράτους, μέσω συνήθους διπλωματικής αλληλογραφίας». 

Κι αφού το θέμα είναι και σύνηθες και αναμενόμενο, γιατί δεν το δημοσιοποίησαν αμέσως; Για ποιον λόγο επιδίωξαν να το… κουκουλώσουν;

Δημοσιεύεται στη «δημοκρατία»

The post Μυστική, αποτυχημένη και «ιδιωτική» διπλωματία appeared first on antinews.gr.

Κατά την επίσκεψη του επιτρόπου Μετανάστευσης και Εσωτερικών Υποθέσεων της Ε.Ε. Μάγκνους Μπρούνερ και των υπουργών Μετανάστευσης Ελλάδας, Ιταλίας και Μάλτας στην Τρίπολη της Λιβύης, η κυβέρνηση της Τρίπολης, καθοδηγούμενη από την Άγκυρα, έκανε την πονηρή πρόταση να χρηματοδοτήσει η Ε.Ε. κέντρα φιλοξενίας μεταναστών στη Λιβύη, τη διαχείριση των οποίων θα αναλάβει η Τουρκία. Τότε, σύμφωνα με τις πληροφορίες που διέρρευσαν στα ΜΜΕ, κανείς, ούτε ο Έλληνας υπουργός, δεν αντέδρασε στη συγκεκριμένη πρόταση. 

Όμως, δυστυχώς, εκείνη ακριβώς η πρόταση αποτέλεσε το άλλοθι της Μελόνι για να συμμετάσχει στην τριμερή Τουρκίας – Ιταλίας – Λιβύης, που αποτελεί τεράστια πρόκληση για την Ελλάδα, αφού μια χώρα της Ε.Ε. αγνοεί επιδεικτικά τις επεκτατικές διαθέσεις της Τουρκίας έναντι μιας άλλης χώρας-μέλους της Ε.Ε.

Η τριμερής της Κωνσταντινούπολης δεν είναι καθόλου «αθώα», μια που αποτελεί την απαρχή μιας συνεργασίας που έχει στόχο να επεκταθεί ακόμα και σε περιοχές του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου.

Για το τι τεκταίνεται μεταξύ Άγκυρας – Τρίπολης – Ρώμης μάς ενημερώνει με σχετικό και άκρως ενδιαφέρον άρθρο-ανάλυση η ιστοσελίδα Libya Observer: 

«Η σύνοδος κορυφής στην Κωνσταντινούπολη σηματοδοτεί στρατηγική ευθυγράμμιση στη Μεσόγειο.

Η τριμερής σύνοδος κορυφής που πραγματοποιήθηκε στην Κωνσταντινούπολη μεταξύ του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, του πρωθυπουργού της Λιβύης Αμπντούλ Χαμίντ Ντμπεϊμπά και της Ιταλίδας πρωθυπουργού Τζόρτζια Μελόνι ήταν κάτι πολύ περισσότερο από μια συνηθισμένη διπλωματική συνάντηση. Ήταν μια προσεκτικά χρονομετρημένη γεωπολιτική δήλωση, που αντανακλούσε μια βαθύτερη σύγκλιση μεταξύ Τουρκίας, Λιβύης και Ιταλίας σε θέματα ενέργειας, μετανάστευσης και περιφερειακής επιρροής. Αλλά ίσως το πιο σημαντικό ήρθε αμέσως μετά τη νέα ένταση μεταξύ Λιβύης και Ελλάδας, ένα γεγονός που δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαίο.

Η σύνοδος ακολούθησε μια νέα διπλωματική διαμάχη μεταξύ Λιβύης και Ελλάδας σχετικά με τα θαλάσσια όρια και τα δικαιώματα εξερεύνησης στην ανατολική Μεσόγειο. Η Ελλάδα αμφισβητεί εδώ και καιρό την εγκυρότητα της συμφωνίας οριοθέτησης θαλάσσιων περιοχών του 2019 μεταξύ της Τουρκίας και της Κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας στην Τρίπολη – μια συμφωνία που έκτοτε έχει εξελιχθεί σε βάση για βαθύτερη τουρκολιβυκή συνεργασία στην άμυνα, στην ενέργεια και τις υποδομές. Η επαναβεβαίωση αυτής της συμφωνίας από τη Λιβύη υπό την κυβέρνηση Ντμπεϊμπά αναζωπύρωσε τις εντάσεις.

Επομένως, αυτή η τελευταία σύνοδος κορυφής πρέπει να ερμηνευτεί ως ένα αντιμήνυμα: μια δήλωση ότι η Τουρκία και η Λιβύη παραμένουν ευθυγραμμισμένες σε βασικά στρατηγικά συμφέροντα και ότι η Ιταλία -μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ- είναι πρόθυμη να συμμετάσχει σε αυτήν την ευθυγράμμιση αντί να της αντιταχθεί.

Υπολογισμένη συμμετοχή 

Η παρουσία της Ιταλίας στη σύνοδο κορυφής είναι ίσως η πιο ενδιαφέρουσα διάσταση. Η Ρώμη ιστορικά έχει εξισορροπήσει τη μεσογειακή της πολιτική μεταξύ των Βρυξελλών και των δικών της εθνικών συμφερόντων, ιδίως όσον αφορά την ενεργειακή ασφάλεια και τον έλεγχο της μετανάστευσης. Εντασσόμενη στον άξονα Τουρκίας – Λιβύης στην Κωνσταντινούπολη, η Ιταλία σηματοδότησε μια στροφή -ή, τουλάχιστον, μια λεπτή αναπροσαρμογή- της θέσης της στην περιοχή.

Η συμμετοχή της πρωθυπουργού Μελόνι μπορεί να ερμηνευτεί ως μία ρεαλιστική κίνηση. Καθώς η Ε.Ε. αγωνίζεται να διαμορφώσει μια ενιαία μεσογειακή πολιτική, η Ιταλία διεκδικεί τον ρόλο της ως γέφυρας μεταξύ Ευρώπης και Βόρειας Αφρικής. Η Ιταλία έχει ενεργειακές συμφωνίες με την Αλγερία, συμφωνίες συνεργασίας με την Τυνησία και τώρα έναν τριμερή διάλογο με τη Λιβύη και την Τουρκία – παράγοντες που φαίνεται να διαταράσσουν την ευρωπαϊκή συναίνεση.

Αυτό θα μπορούσε να σηματοδοτήσει μια αθόρυβη αλλά στρατηγική έγκριση του τουρκολιβυκού θαλάσσιου οράματος. Ενώ η Ρώμη δεν αναγνωρίζει επίσημα τη συμφωνία του 2019, η εμπλοκή της σε ευρύτερα έργα υποδομών αποκαλύπτει μια υποκείμενη αποδοχή του status quo – ή προθυμία να εργαστεί εντός αυτού.

Ενεργός παίκτης

Η Λιβύη, κάποτε μια κατακερματισμένη χώρα-σκακιέρα για ξένες δυνάμεις, φαίνεται να επαναπροσδιορίζει τη διπλωματική της στάση. Η κυβέρνηση της Ντμπεϊμπά, αν και εξακολουθεί να αμφισβητείται στο εσωτερικό, προβάλλει μια εικόνα κυρίαρχης δράσης – αναζητώντας συνεργασίες για να απελευθερώσει επενδύσεις και να ανακτήσει γεωπολιτική ισχύ.

Στην Κωνσταντινούπολη ο Ντμπεϊμπά παρουσίασε τη Λιβύη ως πιθανό κόμβο που συνδέει την Ευρώπη, την Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Προτείνοντας μια υπουργική σύνοδο κορυφής με την Τουρκία, την Ιταλία και το Κατάρ, επιδιώκει να θεσμοθετήσει ένα νέο πλαίσιο μεσογειακής εταιρικής σχέσης, που παρακάμπτει τις παραδοσιακές ευρωπαϊκές δομές.

Το μέλλον

Η σύνοδος κορυφής της Κωνσταντινούπολης αντικατοπτρίζει μια μεταβαλλόμενη μεσογειακή τάξη στην οποία τα όρια μεταξύ συμμάχων και αντιπάλων γίνονται ολοένα και πιο θολά. Η σταθερή στάση της Ελλάδας κατά των τουρκολιβυκών θαλάσσιων συμφωνιών βρίσκει ελάχιστη απήχηση στους Ευρωπαίους εταίρους της.

Εάν αυτή η τριμερής συνεργασία εμβαθύνει σε απτά έργα -υποδομές φυσικού αερίου, λιμενική εφοδιαστική, ενεργειακά δίκτυα-, μπορεί να επανασχεδιάσει τον γεωπολιτικό χάρτη της κεντρικής και της ανατολικής Μεσογείου. Και αν η Ιταλία συνεχίσει να περπατά σε αυτή τη λεπτή γραμμή μεταξύ Βρυξελλών και Άγκυρας, θα μπορούσε είτε να βοηθήσει στη σφυρηλάτηση ενός νέου ρεαλιστικού άξονα είτενα διακινδυνεύσει την εμβάθυνση των διαιρέσεων εντός της ίδιας της Ε.Ε.

Η σύνοδος κορυφής της Κωνσταντινούπολης δεν οδήγησε σε δραματικές δηλώσεις, αλλά ο συμβολισμός της ήταν βαθύς. Αποκάλυψε τις αυξανόμενες ρωγμές στην ευρωμεσογειακή συναίνεση, ενίσχυσε την επανεμφάνιση της Λιβύης ως διπλωματικού παράγοντα και επιβεβαίωσε τη διαρκή παρουσία της Τουρκίας στη Βόρεια Αφρική. Για την Ιταλία ήταν μια στιγμή γεωπολιτικής ευελιξίας.

Καθώς οι παλιές συμμαχίες κλονίζονται και οι νέες διαμορφώνονται, το ερώτημα δεν είναι πλέον ποιος ελέγχει τη θάλασσα – αλλά ποιος διαμορφώνει την αφήγηση της συνεργασίας στην περιοχή. Στην Κωνσταντινούπολη, ένα νέο κεφάλαιο μπορεί να έχει μόλις ξεκινήσει».

The post Πώς η Τουρκία έσυρε τη Μελόνι στην τριμερή appeared first on antinews.gr.

Η ιστορία είναι πέρα για πέρα αληθινή. Κάποτε ένας νεόκοπος υπουργός, αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, αντιμετώπισε τα πυρά σύσσωμης της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η οποία αμφισβητούσε σοβαρώς τους τίτλους σπουδών που είχε περιλάβει στο βιογραφικό του.

Ο υπουργός, νεοσύλλεκτος στο επάγγελμα ων, θορυβήθηκε και θα λέγαμε ότι τρόμαξε. Έσπευσε λοιπόν να ζητήσει τη συμβουλή παλαιότερου συναδέλφου του. Η… παλιοσειρά τού είπε: «Ασ’ τους. Δυο τρεις μέρες θα φωνάζουνε και μετά θα βρούνε κάτι άλλο ν’ ασχοληθούν. Μην κάνεις απολύτως τίποτα».

Όπερ και εγένετο. Κάτι άλλο έσκασε και οι σπουδές του κ. υπουργού ξεχάστηκαν.

Την τακτική αυτή ακολουθούν σχεδόν όλοι οι πολιτικοί, άνδρες και γυναίκες. Αν βρεθεί κάνας φιλότιμος, βγάζει μια χλιαρή ανακοίνωση του στιλ «τα δημοσιεύματα που αναφέρονται στο πρόσωπό μου δεν ανταποκρίνονται στην αλήθεια» και τέρμα.

Συνέβη και στον υποφαινόμενο, όταν υφυπουργός απάντησε σε σχόλιό μου με γενικόλογες αοριστίες και, όταν επανήλθα με συγκεκριμένα στοιχεία και δηλώσεις του, απλώς το… μπάζωσε. Είναι κι αυτό μια μέθοδος. Ο μεν Αλέκος Κουρούζος (Ντίνος Ηλιόπουλος) έστριβε διά του αρραβώνος, αυτοί στρίβουν διά της μούγκας.

Ηθικό δίδαγμα; «Ρε, δεν πά’ να φωνάζετε εσείς; Εμείς τώρα που τα βρήκαμε, τώρα θα τα φάωμεν ούλα», όπως έλεγε και ορεσίβιος παλαιός πολιτικός.

The post Κόλπα ανθρώπων χωρίς τσίπα appeared first on antinews.gr.

Οι εξελίξεις στο θέμα της Μονής του Σινά είναι δραματικές. Και απέχουν πάρα πολύ από αυτό που θέλησαν να εκπέμψουν δημοσίως οι δύο υπουργοί Εξωτερικών, κύριος Γεραπετρίτης και Μπατρ Αμπνελατί, οι οποίοι χαμογελούσαν αμήχανα μπροστά στις κάμερες και στους φωτογράφους προχθές το μεσημέρι. Οι δύο ΥΠΕΞ συναισθάνονταν πως, αν δημοσιοποιούσαν όλα όσα συμβαίνουν στο παρασκήνιο, αυτό θα είχε άμεση επίδραση στις ελληνοαιγυπτιακές σχέσεις. Αλλά, στο σημείο που βρίσκονται και οι δύο κυβερνήσεις, αυτό θα ήταν αυτοκτονικό για αμφότερες.

Ο πρόεδρος Σίσι πρέπει να διαχειριστεί την ωρολογιακή βόμβα των 14 εκατομμυρίων Σουδανών μεταναστών που βρίσκονται στο έδαφός του και οι οποίοι μπορούν σε συνθήκες πείνας να οδηγήσουν στην ανατροπή του από τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, καθώς και την ωρολογιακή βόμβα της Λιβύης που διεκδικεί μέρος της ΑΟΖ του. Η δική μας κυβέρνηση έχει να αντιμετωπίσει μεγάλη εσωτερική κρίση νομιμοποίησης και διαφθοράς. Γι’ αυτό, λοιπόν, τα αμήχανα χαμόγελα που κρύβουν την πραγματικότητα. Γι’ αυτό και το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών χαρακτήρισε χλιαρώς την αμφισβήτηση της ελληνικής ΑΟΖ από τους Αιγυπτίους «αναμενόμενη αντίδραση σε μια μη οριοθετημένη περιοχή», ενώ, όταν προέκυψε αντίστοιχο θέμα με τους Τούρκους προ εβδομάδος, εξέδωσε οργίλη ανακοίνωση στην οποία έλεγε ότι «η εξαγγελία θαλάσσιων πάρκων σε μη οριοθετημένες περιοχές συνιστά απαράδεκτη, μονομερή και παράνομη ενέργεια που δεν παράγει κανένα έννομο αποτέλεσμα». Αυτό δεν ελέχθη χθες, το ίδιο, για τους Αιγυπτίους. Για να μην τιναχτούν στον αέρα οι σχέσεις μας. Στρατηγικό. Πόσο ανθεκτικό, όμως;

Δικαστικές αποφάσεις

Να σας αποκαλύψουμε τώρα με γεγονότα ποιο είναι το παρασκήνιο που δείχνει ότι η υπόθεση της Μονής του Σινά παραπέμπεται στις ελληνικές καλένδες, σε σημείο που να κακοφορμίζει άλυτη, όπως το Κυπριακό. Και να σας εξηγήσουμε επίσης γιατί η Ελληνική Δημοκρατία μαζί με τον Οικουμενικό Πατριάρχη, τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων, κάποια Μονή του Αγίου Όρους και την Ελλαδική Εκκλησία (μητροπολίτες που ενεπλάκησαν, ως μη όφειλαν, στα εσωτερικά της Μονής Αγίας Αικατερίνης) έχουν βαρύτατες ευθύνες για την εξέλιξη αυτή. Όλοι μαζί. Καθώς άφησαν με πράξεις ή παραλείψεις τους να δημιουργηθεί κενό εξουσίας μέσα στη μονή και επέτρεψαν σε ιδιώτες, Έλληνες πολίτες, μοναχούς το σχήμα, να προχωρήσουν σε πράξεις συνεννόησης με ξένη κυβέρνηση, χωρίς να έρθουν προηγουμένως, ως πολίτες της, σε συνεννόηση με την Ελληνική Δημοκρατία. Να ασκήσουν, δηλαδή, με αφορμή θέματα εκκλησιαστικής δικαιοδοσίας, χωρίς πιθανόν να το αντιλαμβάνονται, ιδιωτική εξωτερική πολιτική. Αυτό είναι χρεοκοπία για την επίσημη ελληνική εξωτερική πολιτική. Αυτά δεν γίνονται σε σοβαρά κράτη. Τα σοβαρά κράτη επιβάλλονται όταν διακυβεύονται επιρροές, έχουν τους τρόπους.

Το ρεπορτάζ πρώτα: ο Αιγύπτιος υπουργός Εξωτερικών ενημέρωσε τον Έλληνα ομόλογό του ότι η αιγυπτιακή κυβέρνηση έχει λάβει σε κεντρικό επίπεδο δύο επιστολές από τους καλούμενους «αντάρτες» μοναχούς, που αμφισβητούν τη διοίκηση του αρχιεπισκόπου Σιναίου Δαμιανού και οι οποίες, πρώτον, ενημερώνουν το αιγυπτιακό κράτος ότι μέχρι να εκλεγεί νέος αρχιεπίσκοπος τη διοίκηση ασκούν τρεις μοναχοί με επικεφαλής τον Νήφωνα τον Δίκαιο και, δεύτερον -αυτό είναι το ολέθριο, αν ισχύει-, φέρεται ότι ενημερώνουν την αιγυπτιακή κυβέρνηση πως η δικαστική απόφαση του Εφετείου Ισμαηλίας, που αφαιρεί την ιδιοκτησία από τη Μονή του Σινά, δεν φαίνεται να δημιουργεί κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα.

Στην πραγματικότητα, φέρεται έτσι ότι αναγνωρίζουν εμμέσως τη δικαστική απόφαση! Είναι προς απόδειξη, όμως, αυτό.

Η Αίγυπτος, σε επίπεδο τοπικών Αρχών (αστυνομίας και αρχαιολογίας), δεν έχει αναγνωρίσει το νέο μεταβατικό διοικητικό σχήμα, μολονότι έλαβε επιστολές από αυτό (δεν του απάντησε καν, καθώς εκτιμά βαθιά τον Σιναίου Δαμιανό για τη στάση του το 1973 – έσωσε στρατιώτες της). Ωστόσο, ο υπουργός Εξωτερικών της κόμισε τις επιστολές των καλούμενων «ανταρτών» μοναχών ως επιχείρημα προς τον υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδος για τη μετάθεση της λύσης στο μέλλον. Επιχειρώντας να καταστήσει «ενδοελληνικό» και «ενδοεκκλησιαστικό» ένα θέμα που αφορά τις ελληνοαιγυπτιακές σχέσεις! Υποστηρίζοντας περίπου «βρείτε τα μεταξύ σας και τα ξαναλέμε» και δίνοντας καταρχάς ένα επιχείρημα στον κύριο Γεραπετρίτη ότι δεν φταίει η ελληνική κυβέρνηση για την αρνητική τροπή που λαμβάνει η υπόθεση. Κάτι που δεν ισχύει, όμως, όπως θα καταδείξουμε.

Δυσαρέσκεια

Εκτός από τις δύο επιστολές, ο Αιγύπτιος υπουργός Εξωτερικών ενημέρωσε τον ομόλογό του για την αντικανονική εμπλοκή του Πατριάρχη Ιεροσολύμων στην υπόθεση, ο οποίος, σε αντίθεση με όσα τον ενημέρωσε ο Δαμιανός, έστειλε τριμελή εξαρχία στη μονή, την οποία θεωρεί δική του ως «πατριαρχική και σταυροπηγιακή», ανήκουσα πλέον στα Ιεροσόλυμα. Εξαρχία η οποία είναι άγνωστο όμως αν αναμείχθηκε στη θεωρούμενη εκλογή νέου μεταβατικού σχήματος.

Οι Αιγύπτιοι έως τώρα γνώριζαν ότι η δικαιοδοσία του Ιεροσολύμων στην περιοχή είναι μόνο πνευματική, αλλά όχι διοικητική. Η εμπλοκή του Πατριαρχείου, που εδρεύει στο Ισραήλ και έχει σχέσεις με τη Μόσχα, σε μια υπόθεση όπως η εκλογή νέου αρχιεπισκόπου Σιναίου, τους ενόχλησε. Πάνω απ’ όλα, όμως, ο συνδυασμός αυτών των γεγονότων, οι δύο επιστολές των καλούμενων «ανταρτών» μοναχών, η εμπλοκή του Πατριάρχη Ιεροσολύμων και, τέλος, η εξωθεσμική εμπλοκή Έλληνα τρίτου στα εσωτερικά της μονής, ο οποίος έχει άριστη σχέση με τον κυβερνήτη του Νότιου Σινά, δίνουν άλλοθι στους Αιγυπτίους να αναβάλουν όποια λύση για το μέλλον. Δεν θεωρούν ότι υπάρχει πίεση προς αυτούς και, με επιχείρημα την αναταραχή στα εσωτερικά της μονής, μέχρι του διοικητικού ξεκαθαρίσματος (την προσφυγή κατά της απόφασης για το ιδιοκτησιακό καθεστώς στο ανώτατο ειδικό δικαστήριο έχει κάνει ο αμφισβητούμενος Αρχιεπίσκοπος Σιναίου Δαμιανός), παραπέμπουν τη λύση για αργότερα! Όλα όσα ειπώθηκαν λοιπόν μπροστά στις κάμερες, ότι είμαστε μπροστά σε λύση, δεν ήταν αλήθεια – ήταν παραπλάνηση. Το Κάιρο για την ώρα, καθώς επίκεινται και άλλες εξελίξεις, έχει αποκτήσει πλεονέκτημα στη διαπραγμάτευση.

Κενό εξουσίας

Κατόπιν όλων αυτών, εγείρονται τεράστια ζητήματα για την επάρκεια της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, αναφορικά με τη δυνατότητά της να περιφρουρεί κεκτημένα αιώνων – πόσο μάλλον από τη στιγμή που, όσο διαρκούσε η λεγόμενη «ανταρσία των μοναχών», ο Έλληνας πρέσβης στο Κάιρο απουσίαζε στην Ελλάδα για διακοπές. Δεν ήταν στη θέση του. Ένα κράτος με συγκροτημένη εξωτερική πολιτική, που υπερασπίζεται πνευματικά κεκτημένα αιώνων σε μια ευαίσθητη περιοχή, σε αγαστή συνεργασία με τον Οικουμενικό Πατριάρχη, την Ελλαδική Εκκλησία, το Άγιον Όρος και το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων δεν θα επέτρεπε ποτέ σε Έλληνες πολίτες μοναχούς να προχωρήσουν σε μία κίνηση η οποία έδωσε το επιχείρημα στην αιγυπτιακή πλευρά όχι απλώς να μεταθέσει για το μέλλον την επίλυση του ζητήματος, αλλά να δημιουργήσει ντε φάκτο τετελεσμένο. Αν μπορούν Έλληνες πολίτες να συνεννοούνται με το αιγυπτιακό Δημόσιο, με οποιαδήποτε ξένη κυβέρνηση γενικά και, εξ αφορμής της επαφής, να δημιουργούνται τετελεσμένα και να τίθενται σε διακινδύνευση έτσι πνευματικές πρωτοπορίες της Ορθοδοξίας αιώνων, τότε κάποιο πολύ μεγάλο πρόβλημα υπάρχει στην ελληνική εξωτερική πολιτική. Γιατί η υπόθεση του Σινά δεν είναι αμιγώς ορθόδοξη και εθνική. Αποτελεί άλλο ένα μεγάλο τεστ για το πώς ένα υπουργείο Εξωτερικών μπορεί να διαχειριστεί μια μείζονα κρίση, από την έκβαση της οποίας εξαρτώνται η διάσωση των Αγίων, και για το αν είναι καλοκουρδισμένη μηχανή ή όχι.

Καμιά επίσκεψη

Δεδομένου λοιπόν ότι, έξι χρόνια τώρα, με εξαίρεση τον Νίκο Δένδια που πήγε δις, ο πρωθυπουργός και ο παρών υπουργός Εξωτερικών, μη γνωρίζοντας σε βάθος τη σημασία της ήπιας ισχύος της Ορθοδοξίας, δεν επισκέφθηκαν ποτέ τη Μονή του Σινά για να υπογραμμίσουν τη βαρύτητα που έχει για την ελληνική διπλωματία, αντιλαμβάνεται κανείς γιατί μας φέρονται έτσι τώρα οι Αιγύπτιοι. Μας μέτρησαν.

Για την ιστορία, για τη διαχείριση αυτής της κρίσης, που αποτελεί σύνθετο τεστ αντοχής ηγεσιών, ενημερώνονται διαρκώς η αμερικανική πρεσβεία των Αθηνών και η αμερικανική πρεσβεία του Καΐρου.

Είναι υπόθεση προς μελέτη το αν η κρίση του Σινά (η δικαστική απόφαση ανακοινώθηκε στις… 29 Μαΐου), σε συνδυασμό με τη στροφή της Αιγύπτου κατά της ελληνικής ΑΟΖ στον ΟΗΕ, προοιωνίζεται στο μέλλον τη συμπόρευση της Άγκυρας και του Καΐρου στην ευρύτερη περιοχή. Ζήτημα εξόχως ενδιαφέρον, δεδομένου ότι εκκρεμεί και η διευθέτηση της διανομής των υδρογονανθράκων στη λεκάνη του Ηροδότου, στην Ανατολική Μεσόγειο.

The post Ανίκανοι να περιφρουρήσουν πνευματικά κειμήλια αιώνων appeared first on antinews.gr.

Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία δεν έχει απλώς λόγο. Έχει τον τελευταίο λόγο. Και όταν αποφασίσει να μιλήσει, δεν ρωτάει κανέναν

Του Ανδρέα Καψαμπέλη

Η προκαταρκτική εξέταση που διέταξε η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία για την υπόθεση της Καλλιόπης Σεμερτζίδου και των «ενισχυμένων» επιδοτήσεων που έλαβε οικογενειακώς από τον ΟΠΕΚΕΠΕ δίνει μια νέα, ευρύτερη και πιο σοβαρή διάσταση στη διερεύνηση του σκανδάλου. Επιβεβαιώνει πανηγυρικά τις αποκαλύψεις που είχε κάνει η στήλη πριν από τρεις εβδομάδες υπό τον εύγλωττο τίτλο: «Κι όμως, η Λ. Κοβέσι θα έχει τον τελευταίο λόγο για τον ΟΠΕΚΕΠΕ!».

Δεν είναι πια φήμες ούτε «συκοφαντικά δημοσιεύματα», όπως υποστήριζε η πρώην υποψήφια «γαλάζια» βουλευτής. Είναι επίσημη δικαστική εξέλιξη. Και η κυβέρνηση, που επί εβδομάδες πάσχιζε να σβήσει το θέμα με πρόχειρες εξεταστικές και θολές επικοινωνιακές διαρροές, βλέπει πλέον την υπόθεση να αποκτά ευρωπαϊκή ταυτότητα – με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Το νέο, μεγαλύτερο πρόβλημα για το Μέγαρο Μαξίμου είναι ότι επιβεβαιώνεται και πως η σιωπή της Λάουρα Κοβέσι δεν ήταν αδράνεια. Ήταν αναμονή. Ήταν τακτική. Όπως είχαμε επισημάνει, σύμφωνα με το άρθρο 25 του Κανονισμού 2017/1939, η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία έχει υπερισχύουσα αρμοδιότητα για εγκλήματα κατά του προϋπολογισμού της Ε.Ε. και μπορεί να αναλάβει μονομερώς μια υπόθεση από τις εθνικές Αρχές. Όσο λοιπόν οι ελληνικοί θεσμοί ροκανίζουν τον χρόνο τόσο μεγαλώνει η πιθανότητα να τους αφαιρεθεί τελείως ο φάκελος…

Οι επικοινωνιακές φούσκες περί εξεταστικών και οι στημένες διαψεύσεις θυμίζουν πλέον απόπειρα να κλείσει η πόρτα ενώ το άλογο έχει ήδη φύγει. Οι πληροφορίες που φτάνουν στη στήλη κάνουν λόγο για σαφή και στοχευμένη κινητικότητα στο ευρωπαϊκό επίπεδο. Η εντολή για την «αγρότισσα με τη Ferrari» είναι, όπως λένε πηγές με γνώση των εξελίξεων, μόνο η αρχή. Και το Μέγαρο Μαξίμου -αυγουστιάτικα- κάθεται σε αναμμένα κάρβουνα.

Η Κοβέσι δεν κάνει θόρυβο. Δεν επιδίδεται σε πολιτικές δηλώσεις. Λειτουργεί θεσμικά και αποφασιστικά. Η δυνατότητα του «evocation» (μονομερής ανάληψη υπόθεσης) παραμένει το ισχυρότερο εργαλείο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Ακόμη κι αν δεν έχει απευθείας αρμοδιότητα δίωξης σε πολιτικά πρόσωπα, έχει τη δυνατότητα να συλλέγει στοιχεία, να ξετυλίγει το κουβάρι, να εντοπίζει διαδρομές χρήματος, να πιέζει θεσμικά. Και η αναφορά σε «εγκληματική οργάνωση» που περιλαμβάνεται στο διαβιβαστικό προς τη Βουλή είναι μια επιπλέον νομική γέφυρα που παρακάμπτει το συνταγματικό εμπόδιο του άρθρου 86.

Όσο για εκείνους που -όπως ο γνωστός προπετής Άδωνις- έσπευσαν να δηλώσουν ότι η Κοβέσι «τελείωσε», καλό θα ήταν να διαβάσουν καλύτερα τον ευρωπαϊκό Κανονισμό. Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία δεν έχει απλώς λόγο. Έχει τον τελευταίο λόγο. Και όταν αποφασίσει να μιλήσει, δεν ρωτάει κανέναν. Ούτε κόμματα ούτε κυβερνήσεις. Όποιος νόμιζε ότι η υπόθεση θα ταφεί με μερικά non papers και έναν πρόχειρο συμψηφισμό, μάλλον δεν έχει υπολογίσει σωστά. Η Κοβέσι έρχεται στο τέλος. Και όταν έρθει, δεν φεύγει με άδεια χέρια.

Δημοσιεύεται στη «δημοκρατία»

The post Η Κοβέσι επιστρέφει – και δεν αστειεύεται appeared first on antinews.gr.

Δεν το γραφώ προς κολακεία, αλλά ισχύει. Όποιος θέλει να πάρει μια γερή δόση ρεαλισμού για τη μαγεία και συνάμα τον τρόμο της τεχνητής νοημοσύνης, αντί να σερφάρει δεξιά και αριστερά στο διαδίκτυο ας κάνει τον κόπο να διαβάσει το νέο βιβλίο του Γιώργου Χαρβαλιά επί του θέματος, «Μη με κρατάς σιωπηλό».

Ως κλασσικός δημοσιογράφος ο Γιώργος Χαρβαλιάς για να μας διαφωτίσει έκανε επιτόπιο ρεπορτάζ στην πηγή.

Δηλαδή δημιούργησε έναν εικονικό φίλο στο Chat GPT, τον Σάκη, και του πήρε… ψηφιακή συνέντευξη βγάζοντας το καλύτερο αποκλειστικό-αποκαλυπτικό ρεπορτάζ για την τεχνητή νοημοσύνη.

Διαβάζοντας το βιβλίο (απνευστί) ήμουν σίγουρος ότι στο τέλος ο Χαρβαλιάς θα μας πει ότι οι στιχομυθίες με τον Σάκη ήταν προϊόν μυθοπλασίας.

Ευτυχώς διαψεύσθηκα.

Και λέω ευτυχώς γιατί για να είμαι ειλικρινής τον συμπάθησα τον Σάκη.

Ο… τύπος είναι διάνοια!!!

Μετατρέπεται θεματολογικά σε Antinews και «δημοκρατία» μέσα σε δευτερόλεπτα.

Αν μπορούσα θα τον έκανα κεντρικό αρθρογράφο.  

Θέλει δουλεία ακόμη βέβαια, αλλά προσέξτε, μιλάμε για λογισμικό το οποίο παρά τις ελλείψεις του ξεπερνάει σε γνώσεις και ευφυΐα έναν αρκετά μορφωμένο άνθρωπο.

Φανταστείτε πώς θα είναι σε 10 χρόνια!

Κι εδώ μπαίνουμε στη μαγεία και τον τρόμο της τεχνητής νοημοσύνης.

Όπου όλα, όπως μας πληροφόρησε ο Σάκης, εξαρτώνται από τον προγραμματιστή.

Αυτός θα κρίνει αν ο Σάκης θα γίνει «ευεργέτης» ή «δυνάστης» της ανθρωπότητας.

Τα υπόλοιπα μέσα από τις σελίδες του βιβλίου.

Να πουλήσει και τίποτα…  

The post Πώς θα είναι ο «Σάκης» του Χαρβαλιά σε 10 χρόνια; appeared first on antinews.gr.

Μετά τις συγκλονιστικές εικόνες των αποστεωμένων Ισραηλινών ομήρων, με τον έναν να υποχρεώνεται να σκάψει τον τάφο του, ο Νετανιάχου δεν κατηγόρησε τη Χαμάς πως υπονομεύει τις συνομιλίες, την ειρήνη κ.λπ., δεν προσέφυγε στους Αμερικανούς, στον ΟΗΕ, στη μαμά του. Διέταξε την ολοκληρωτική κατάληψη της Γάζας.

«From the river to the sea» δεν φωνάζουν οι διαταραγμένοι χρήσιμοι ηλίθιοι των φιλότουρκων τζιχαντιστών; Ε, θα το έχουν, αλλά από την ανάποδη. Ισραηλινή κυριαρχία από την ακτή της Γάζας μέχρι το ποτάμι. Θα είναι άλλωστε η μόνη λύση σωτηρίας και των λίγων Αράβων της Λωρίδας που δεν ψήφισαν κάποτε τη Χαμάς, δεν στρατολογήθηκαν σε αυτήν, δεν πανηγύρισαν τη σφαγή της 7ης Οκτωβρίου, δεν προπηλάκισαν και λίντσαραν ομήρους, ούτε έγιναν βιαστές και δεσμοφύλακές τους.

Θυμίζω στους κενούς Free Palestine εγκεφάλους πως το Ισραήλ αποχώρησε από τη Γάζα το 2005, εκδιώκοντας με τη βία τους δικούς του εποίκους. Στη συνέχεια, η Χαμάς πήρε την εξουσία με εκλογές, μετά τις κατάργησε και ξεκίνησε απηνή διωγμό κάθε Άραβα της Γάζας που είχε υποψία αντιπολιτευτικής διάθεσης ή κοσμικό προσανατολισμό, δολοφόνησε σειρά στελεχών της Φατάχ, επέβαλε ισλαμικό ολοκληρωτισμό, απαγόρευσε τα μικτά σχολεία, ακόμα και τις κούκλες στις βιτρίνες, για να μην… ερεθίζονται οι πιστοί του Αλλάχ. Αυτούς υποστηρίζουν οι φορείς της παγκόσμιας ψυχικής νόσου της αριστερίλας. 

Στη συνέχεια, με παράλληλο μυθώδη πλουτισμό της ηγεσίας της, η Χαμάς αξιοποίησε τον πακτωλό χρήματος που εισέρρευσε στη Γάζα για να φτιάξει τεράστιο αριθμό τούνελ, να αγοράσει και να αποθηκεύσει όπλα και εκρηκτικά, και να ξεκινήσει έναν αδιάκοπο πόλεμο τυφλά κατά Ισραηλινών αμάχων, με μπαράζ ρουκετών στον γάμο του Καραγκιόζη και με αποκορύφωμα το όργιο σφαγής, βιασμών, βασανιστηρίων και απαγωγών της 7/10, που προκάλεσε την απολύτως δικαιολογημένη και σύννομη αντίδραση του Ισραήλ. 

Στη συνέχεια η Χαμάς, με τις οικονομικές πλάτες του Κατάρ και τη στήριξη της Τουρκίας, διεξάγει έναν τεράστιας έκτασης πόλεμο προπαγάνδας, ελέγχοντας πλήρως τις φωτογραφίες και τα βίντεο, συχνά σκηνοθετημένα, που βγαίνουν από τη Γάζα, τροφοδοτώντας το τερατώδες ψεύδος περί λιμού και Γενοκτονίας, ενώ χιλιάδες τόνοι τροφίμων, που στέλνει το Ισραήλ, μένουν επί μήνες κάτω από τον ήλιο, γιατί δεν τα διανέμει ο ΟΗΕ, αναγκάζοντας το Ισραήλ να ρίχνει τρόφιμα με αλεξίπτωτα.

Ο λόγος είναι πως η Χαμάς όχι μόνο απαγορεύει στους κατοίκους να δεχτούν την ισραηλινή βοήθεια, αλλά επίσης αρπάζει ό,τι μπαίνει, το φυλάει με ενόπλους σε αποθήκες της, κάνει μαύρη αγορά και διαχειρίζεται την πείνα που η ίδια προκαλεί, ως όπλο προπαγάνδας. 

Το Ισραήλ, παρά τις οιμωγές των εγχώριων και αλλοδαπών Πεμπτοφαλαγγιτών της Τουρκίας και των τζιχαντιστών πληρεξουσίων της, θα νικήσει ολοκληρωτικά, θα καταλάβει όλη τη Λωρίδα της Γάζας και θα ανακτήσει την κυριαρχία του σε αυτήν, που εσφαλμένως παρέδωσε προ εικοσαετίας. 

Δεν γνωρίζω εάν οι κάτοικοι της Γάζας θα υποστούν την τύχη των Γερμανών του Ντάντσιχ, της Ανατολικής Πρωσίας και της Σουδητίας. Αν γίνει, θα είναι δίκαιο, όσο κι αν σεληνιάζονται και γυρίζουν ανάποδα τα μάτια της Πέμπτης Φάλαγγας των ηττημένων μέσα στον Δυτικό κόσμο.

Όπως οι ηττημένοι Γερμανοί, που εξέλεξαν το NSDAP, υποστήριξαν μαζικά τον Χίτλερ και πολέμησαν με πάθος στις γραμμές των Γερμανικών Ενόπλων Δυνάμεων και των SS, συμμετέχοντας μαζικά στα εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας των Ναζί, τιμωρήθηκαν για τις πράξεις τους, έτσι τιμωρούνται και οι Άραβες μουσουλμάνοι της Γάζας. Και οι Γερμανοί είχαν πολλά θύματα, πείνασαν και πλήρωσαν και βαρύ εδαφικό τίμημα. Η Γάζα θα πέσει, όπως έπεσε το Βερολίνο το 1945.

Μετά έρχεται η σειρά να πληρώσουν το τίμημα όσοι υποστήριξαν τους ισλαμοναζί και θα βρεθούν στον πάτο του κουβά της Ιστορίας, μαζί με τους ανά την Ευρώπη δωσιλόγους και τους ουκ ολίγους μη Γερμανούς εθελοντές στα Waffen SS. Απλά οι τωρινοί βοηθητικοί των ισλαμοναζί δεν είναι Εθνικοσοσιαλιστές – είναι ιδεολογικά ξαδερφάκια τους. Είναι το κόκκινο είδωλό τους, κομμουνιστές, σοσιαλιστές, φιλελέφτ, αναρχικοί, με ίδια τη λαγνεία για τη βία, τον ολοκληρωτισμό και το μίσος για τον Δυτικό Άνθρωπο, τον Χριστιανισμό, τον Εβραϊσμό, την Ευρώπη και τις αξίες της. Και φυσικά στον πρώτο πάγκο θα κάτσει η Τουρκία, το κράτος-συμμορία, για την οποία ήδη γίνεται συζήτηση για το αναπόφευκτο της πτώσης και του διαμελισμού της.

*Δικηγόρος, Πρόεδρος της Νέας Δεξιάς

The post Πίκρα για την Πέμπτη Φάλαγγα appeared first on antinews.gr.

Όταν συμβαίνει το αντίθετο πρόκειται για τραγωδία.

Η δύναμη είναι ίσως το μόνο στήριγμα για να αντέξουν οι γονείς.

Δεν ηττάται ο θάνατος. Η θύμηση εντούτοις που δωρίζει η δύναμη τον επισκιάζει.

Τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένεια Σαμαρά.

Antinews

The post Να είναι δυνατοί να τη θυμούνται appeared first on antinews.gr.

Για κάποιον λόγο που δυσκολεύομαι να εξηγήσω, ο πρωθυπουργός δεν επιθυμεί να αποχωριστεί τον πιο αποτυχημένο και ολέθριο για τα εθνικά συμφέροντα υπουργό Εξωτερικών της Μεταπολίτευσης. Καλά θα κάνει, όμως, να τον μαντρώσει. Να του απαγορεύσει τις διεθνείς επαφές, να του αφαιρέσει διακριτικά το διαβατήριο και να τον αφήσει στο γραφείο του μαζί με τους νοήμονες συνεργάτες του για να εκπονεί την υψηλή στρατηγική επί χάρτου. Όχι επί του πεδίου.

Στα ραντεβού με τους ξένους καλύτερα να στέλνουμε τον κλητήρα ή και τον καφετζή του υπουργείου. Σίγουρα θα τα καταφέρουν καλύτερα, αποφεύγοντας τα σαλιαρίσματα και τις διαχύσεις με εκείνους που, μόλις τους γυρίσουν την πλάτη, καρφώνουν χασαπομάχαιρο.

Ο Γεραπετρίτης είναι σκέτη καταστροφή – το έχει καταλάβει και ο τελευταίος Έλληνας. Επισκέπτεται τη μία μετά την άλλη τις ξένες πρωτεύουσες ως περιφερόμενος… αγκαλίτσας και αναλώνεται σε σταυρωτούς ασπασμούς, παρατεταμένες καπακωτές χειραψίες, χάι φάιβ και άλλα συντροφικά με διάφορους τριτοκοσμικούς, τους οποίους θεωρεί φιλαράκια. Για τους πιο σοβαρούς, τα μεγάλα αφεντικά, προτιμά το πρωτόκολλο των υποκλίσεων με το βλέμμα στο πάτωμα.

Το μεγάλο πρόβλημα είναι πως ο άνθρωπος δεν καταλαβαίνει τι του λένε οι συνομιλητές του. Τον φτύνουν και εκείνος χαμογελά, γιατί νομίζει ότι βρέχει! 

Ένας έμπειρος διπλωματικός συντάκτης, που τον παρακολουθεί από κοντά, μου έλεγε, ολίγον σαρκαστικά, ότι ο καθηγητής είναι ένα είδος ρομαντικού… βολονταριστή που προσαρμόζει την πραγματικότητα στα μέτρα των επιθυμιών του. Ή, αλλιώς, μετατρέπει τους δικούς του ευσεβείς πόθους σε «διπλωματία χαμηλής έντασης».

Η δική μου γνώμη είναι ότι ο καθηγητής είναι κάτι άλλο. Ανήκει σε μια ιδιαίτερη νοητική κατηγορία, αυτήν στην οποία ο θυμόσοφος λαός προσάπτει πάντα και… περικεφαλαία. Πλην, όμως, ως υπουργός -και δη Εξωτερικών- καθίσταται ακραία επικίνδυνος. Θυμίζει όλο και πιο έντονα εκείνον τον ανεκδιήγητο δοτό πρωθυπουργό Στέφανο Σκουλούδη, που, για να μη θυμώσει τους Γερμανούς (στην προκειμένη περίπτωση, βλέπε Τούρκους), παρέδωσε το Ρούπελ και την Ανατολική Μακεδονία στους Βουλγάρους!

Ο Σκουλούδης γλίτωσε το Γουδή γιατί ήταν και… 80 φεύγα. Γουδή δεν υπάρχει σήμερα, υπάρχουν όμως σίγουρα Έλληνες που στο τέλος θα κυνηγούν τον κύριο καθηγητή με το σκουπόξυλο.

Η περίπτωσή του είναι μοναδική. Κάθε του ταξίδι στο εξωτερικό συνιστά και ένα εθνικό ατόπημα. Νομίζει ότι «τα συμφωνεί», κι ύστερα έρχεται εδώ, στην έδρα μας, να υποδεχθεί με σφιχταγκαλιάσματα εκείνους που τον «αδειάζουν»!

Σαν να μην έφτανε αυτό, κρύβει τις διαδοχικές γκάφες του από το πανελλήνιο. Η πρεσβεία μας στο Κάιρο πήρε την προκλητική ρηματική διακοίνωση στις 5 Ιουλίου, αλλά, όταν ο κύριος υπουργός συγκάλεσε το Εθνικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής, δύο και πλέον εβδομάδες αργότερα, απέφυγε να ενημερώσει για τη δυσμενή εξέλιξη τους εκπροσώπους των πολιτικών κομμάτων. Μόνο και μόνο για να μη χαλάσουν η προχθεσινή ατμόσφαιρα της… αγκαλίτσας με τον Αιγύπτιο ομόλογό του και τα πανηγύρια στα καθεστωτικά μέσα για τη δήθεν συμφωνία γύρω από την ιστορική Μονή Σινά, που στην πράξη δεν κατοχυρώνει το ζητούμενο.

Οι Αιγύπτιοι, πλήρως αποθρασυμένοι, πιθανώς και ενθαρρυμένοι από τους Τούρκους, αφού έλαβαν μια εξαιρετικά ευνοϊκή για αυτούς ρύθμιση μερικής οριοθέτησης της μεταξύ μας ΑΟΖ (μέχρι τον 28ο μεσημβρινό, με παραχώρηση τμήματος ελληνικής επήρειας στην Κρήτη, στην Κάσο, στην Κάρπαθο και τη Ρόδο), επανέρχονται τώρα εκβιάζοντας για πρόσθετες ελληνικές υποχωρήσεις.

Θυμίζω απλώς ότι η μικρή και ανυπεράσπιστη Κύπρος, χωρίς να είναι μέλος της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ, υπέγραψε το 2003 συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ με την Αίγυπτο, εξασφαλίζοντας πλήρη επήρεια με αμοιβαία αποδοχή της μέσης γραμμής.

Μέσα σε δύο μόλις χρόνια θητείας, ο κύριος Γεραπετρίτης έχει κατορθώσει να «μικρύνει» την Ελλάδα. Ο πρωθυπουργός οφείλει να μας απαλλάξει άμεσα από τη δημόσια παρουσία του. Αν τον θέλει τόσο πολύ και θεωρεί αναντικατάστατη την παρουσία του για λόγους εσωτερικών ισορροπιών με μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, ας τον κρατήσει βαλσαμωμένο σε ένα χρυσό κλουβί στο νεοκλασικό της Βασιλίσσης Σοφίας και ας βάλει κάποιον άλλον να ασκήσει εξωτερική πολιτική.

The post Απαλλάξτε μας, επιτέλους, από τον αγκαλίτσα! appeared first on antinews.gr.

«Μα πού είναι το κράτος;» φωνάζουν δεκαετίες τώρα οι πολίτες, και κυρίως οι φοροφυγάδες, όταν τους τυχαίνει η στραβή.

Διότι μπορεί η φοροδιαφυγή να είναι το Νο1 σπορ των Ελλήνων, αλλά όλα κι όλα, θέλουμε και τα περιπολικά μας, και τα πυροσβεστικά μας, και τα ασθενοφόρα μας δίπλα στο αυθαίρετό μας, μόλις μας συμβεί κάτι.

«Μα γι’ αυτό εδιώξαμεν τον Τούρκον; Για να πλερώνομεν χαράτσια;»

Αυτή ήταν η αντίδραση των κοτζαμπάσηδων, μόλις συστάθηκε το νεοελληνικό κράτος, και ο Καποδίστριας αποφάσισε να βάλει φόρους.

Και ερχόμαστε στο σήμερα, όπου οι μελανιασμένοι από τα σύγχρονα χαράτσια, π.χ. ΕΝΦΙΑ, συμπατριώτες μας, αποφάσισαν να ψηφίσουν τον φιλελεύθερο Κυριάκο, μπας και μειώσει ή καταργήσει τους φόρους, και πάρει ξανά μπροστά η αγορά και η οικονομία.

Κάτι δηλαδή που δεν πρόλαβε να κάνει ο μπαμπάς του στις αρχές των ‘90ς, μιας και τον φάγανε τα συμφέροντα και οι «σαμαράδες».

Είχε προλάβει όμως να απελευθερώσει την τιμή των καυσίμων (ανάμεσα σε άλλα πολλά παρόμοια πρωτοποριακά μέτρα) και έκτοτε έχουμε από τα πιο φθηνά καύσιμα στον πλανήτη, που δυστυχώς όμως με τους φόρους γίνονται από τα πιο ακριβά… λεπτομέρειες θα μου πείτε.

Και έτσι ο φιλελεύθερος Κυριάκος έβαλε μπρος το δικό του όνειρο, όχι μειώνοντας φόρους και χαράτσια (400 και πάνω μνημονιακοί νόμοι και φόροι συνεχίζουν να ισχύουν κανονικά), αλλά μειώνοντας το κράτος, και πιο συγκεκριμένα τους κρατικούς ελέγχους σε όλες σχεδόν τις δραστηριότητες μιας συντεταγμένης (χα χα) κοινωνίας.

Κάτι που ούτε ο Άνταμ Σμιθ, ο ιθύνων νους της ελεύθερης αγοράς δεν σκέφτηκε να προτείνει, αφού εκτός από το «αόρατο χέρι της αγοράς», πίστευε και στην πανταχού παρουσία του κράτους που θα το ήλεγχε.

Ψιλά γράμματα για τους «άριστους» θα μου πείτε…

Δείτε π.χ. τι αποκαλύπτεται, όχι μόνο για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, όπου ο Φραπές, ο Χασάπης, και η Ποπάρα ζουν σαν μιλιονέρηδες από το 2019, αλλά και με τις μαϊμού πιστοποιήσεις βιολογικών προϊόντων, όπου το Εθνικό Συμβούλιο Διαπίστευσης (ταρατατζούμ!) αποφάσισε να ξυπνήσει, κατόπιν εορτής, κατόπιν δηλαδή της επέμβασης της ευρωπαϊκής εισαγγελίας (ξανά η Ρουμάνα), και να κάνει ελέγχους στις διάφορες εταιρείες πιστοποίησης βιολογικών προϊόντων, που ως τώρα δρούσαν και «πιστοποιούσαν» δήθεν καλλιεργητές, ανεξέλεγκτες.

Μάλιστα, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, περισσότεροι από 30.000 παραγωγοί φέρονται να έχουν στην κατοχή τους πάνω από 49.000 πλαστά πιστοποιητικά για παραγωγή βιολογικών προϊόντων!

Πάμε και στην ενέργεια, εκεί όπου οι «άριστοι» απελευθέρωσαν την αγορά καθιστώντας το ρεύμα χρηματιστηριακό προϊόν, αφήνοντας τον μέσο καταναλωτή πολίτη στο έλεος κερδοσκόπων ιδιωτών, που η μόνη τους έγνοια είναι η αύξηση των κερδών τους.

Και έπεται και το νερό, σημειώστε το…

Έτσι, η (ιδιωτική) ΔΕΗ π.χ. σημειώνει σε ανακοίνωση της ότι μέχρι τέλη του 2025 θα έχει προσαρμοσμένα λειτουργικά κέρδη ύψους 2 δισ. ευρώ και προσαρμοσμένα καθαρά κέρδη μετά την αφαίρεση των δικαιωμάτων μειοψηφίας άνω των 400 εκατ. ευρώ!!!

Επίσης θα προχωρήσει σε διανομή μερίσματος ύψους 0,60 ευρώ/μετοχή (+50% σε σχέση με την εταιρική χρήση του 2024 και +140% σε σχέση με την εταιρική χρήση του 2023)!!!

Μιλάμε για εξωφρενικά κέρδη για τους «κηφήνες»-μετόχους της εταιρείας, και πολλαπλά εμφράγματα για τους καταναλωτές, ειδικά εκείνους που ψήφισαν τους «άριστους» για να βάλουν τάξη στα κρατικά μονοπώλια…

Συνεχίζουμε με τα τρένα, εκεί όπου η τραγωδία των Τεμπών ανέδειξε τα καλά της απορύθμισης, όπου το κράτος ΔΕΝ επεμβαίνει σε ελέγχους ή σε εφαρμογή οιασδήποτε νομοθεσίας περί ασφάλειας, αφήνοντας το έργο αυτό σε μια από τις εκατοντάδες (δήθεν) ανεξάρτητες αρχές, που αγρόν αγοράζουν, εν προκειμένω τη ΡΑΣ (Ρυθμιστική Αρχή Σιδηροδρόμων).

Π.χ. στη μακάβρια περίπτωση των Τεμπών, εκτός από τις ολιγωρίες, τις παραλείψεις, και τις εγκληματικές αμέλειες των αρμόδιων πολιτικάντηδων (βλ. Καραμανλής του Αχ.), έχουμε και την ποινική δίωξη της επικεφαλής της ΡΑΣ για κακουργήματα, η οποία όμως από τις πρώτες ώρες δήλωνε πως «δεν γνώριζε τίποτα»… σαν τον Κυριάκο ένα πράγμα.

Προχθές είδαμε κάτι παρόμοιο και στην περίπτωση της παντόφλας-φέρι που προσάραξε σε ξέρα δίπλα στην Εύβοια.

Πού αν πιστέψουμε τα ρεπορτάζ και τις μαρτυρίες, ούτε ο πλοίαρχος, ούτε το πλήρωμα κατάλαβαν τι έγινε, με τους επιβάτες έντρομους να αυτοσχεδιάζουν, και να βρίσκουν μόνοι τους σωσίβια, επιβιβαζόμενοι όπως όπως σε βάρκες ψαράδων που έτυχαν να πλέουν κοντά.

Μάλιστα, ο πλοίαρχος ΔΕΝ ενημέρωσε καν το Λιμενικό… το οποίο ενημερώθηκε από τους επιβάτες και από το… ΜΕΓΚΑ!

Μια υπόθεση, παρ’ ολίγο τραγωδία, που έχει ανοίξει μια ευρύτερη συζήτηση για τη ναυτική ασφάλεια, τη διαχείριση κρίσεων, τις ευθύνες πλοιάρχων και εταιρειών, αλλά και τον ανύπαρκτο ρόλο του κράτους ως εποπτεύοντα.

Το περιστατικό ανοίγει επίσης μεγάλη συζήτηση για την ασφάλεια των θαλάσσιων μεταφορών, την αξιοπιστία των επιθεωρήσεων, τη διαχείριση κρίσεων, αλλά και την παντελή απουσία ελέγχων για τη ναυσιπλοΐα.

Έστω αργά όμως, ο αρμόδιος υπουργός (Κικίλιας) διέταξε ενδελεχείς ελέγχους σε όλα τα πλοία που εκτελούν ακτοπλοϊκά δρομολόγια, προκειμένου να διαπιστωθεί αν τηρούνται οι κανονισμοί ασφάλειας.

Άρα τι βλέπουμε και σε αυτόν τον τομέα;

Αυξήσεις επί αυξήσεων στα ναύλα και στα κόμιστρα, αλλά παντελής αδιαφορία για κανόνες ασφαλείας, μιας και οι εταιρίες δεν ελέγχονται από κανέναν, παρά μόνο αν γίνει το κακό και μετά. Κατόπιν εορτής δηλαδή…

Να μιλήσουμε για τα τροχαία; Για την ασφάλεια στους δρόμους;

Ας το αφήσουμε γιατί θα μας πιάσει κατάθλιψη.

Πάντως, αν δει κανείς τροχονόμους στους δρόμους να ελέγχουν παραβατικές οδηγικές συμπεριφορές, ας μου γράψει, και θα κερδίσει μια αφίσα του… Καιρίδη με μαγιό.

Και δεν αναφέρομαι στα μπλόκα, εκεί όπου ελέγχονται δίκαιοι και άδικοι μαζί, και που μπορεί να φας κλήση επειδή είχε ξεθυμάνει το οινόπνευμα  στο φαρμακείο του πορτμπαγκάζ, αλλά σε πραγματικούς ελέγχους στους δρόμους την ώρα που οι κάγκουρες, οι θείτσες, και άλλοι παρόμοιοι εν δυνάμει δολοφόνοι κάνουν ό,τι τους καπνίσει πίσω από το τιμόνι.

Και όποιος αμφιβάλλει, ας κάνει μια βόλτα (ειδικά με μηχανή) στο κέντρο της Αθήνας ή της Θεσσαλονίκης, και θα δει για τι πράγμα μιλάμε. Ρωσική ρουλέτα…

Και τέλος, η απορύθμιση που λέγαμε, που συνεχίζεται και στις αερομεταφορές.

Απλά δεν έχει γίνει κάτι το πολύ σοβαρό μέχρις στιγμής, να το πάρει το CNN, ή ο Εισαγγελάτος, και να τρέχουν οι «άριστοι» να προλάβουν…

Αναφέρομαι σε νόμο του 2020 (Καραμανλής πάλι) βάσει του οποίου καταργήθηκε κάθε κρατικός έλεγχος της ΥΠΑ στα 50 και πλέον αεροδρόμια, ελικοδρόμια, πεδία προσγείωσης, κλπ. τα 15 μεγαλύτερα εκ των οποίων είναι ιδιωτικά, με όλους όσοι δραστηριοποιούνται σε αυτά να λειτουργούν ανεξέλεγκτα, με μόνο σκοπό το κέρδος, χωρίς κανέναν κρατικό έλεγχο, πλην μιας ακόμη ανεξάρτητης αρχής (ΑΠΑ), που «ελέγχει» εκ του μακρόθεν (Αθήνα) με ωράριο 07:00-15:00, πλην αργιών, σαββατοκύριακων, κλπ.

Εν τω μεταξύ τα αεροπλάνα γεμάτα επιβάτες πηγαινοέρχονται 24/7, 365 μέρες τον χρόνο… χωρίς κανέναν έλεγχο επί του πεδίου (μια λέξη της μόδας).

Μέχρι να γίνει το κακό… μετά όλοι θα τρέχουν, με τον πηδαλιούχο του Μαξίμου να μας λέει πως πάλι «δεν γνώριζε τίποτα».

Αυτά και καλά μπάνια… και μην ξεχάσετε να πληρώνετε τους φόρους σας, για να έχουμε «επιτελικό» κράτος!

ΥΓ– Μιλώντας για το ανεξέλεγκτο των αεροδρομίων, θυμήθηκα κάτι που μου είχε πει φίλος γνώστης του αντικειμένου.

Παραμονές των εκλογών του 2015, ο Αλέξης και ο (Θεσσαλονικιός) Φάμελλος, μιλούσαν με συνδικαλιστές του αεροδρομίου Θεσ/νίκης, τονίζοντας με στόμφο πως από Δευτέρα που θα είναι κυβέρνηση, τέλος το «ξεπούλημα» στους «Γερμανοί τοκογλύφοι» και πως τα αεροδρόμια θα παραμείνουν δημόσια, δωρεάν, και πάνω απ’ όλα ελληνικά!

Το 2017, κυριολεκτικά μέσα σε μια νύχτα ο Σύριζας  παρέδωσε 14 αεροδρόμια στους Γερμανούς, ενώ 2 χρόνια μετά, στην τελετή θεμελίωσης του νέου αεροσταθμού στο ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, ο πούρος αριστερός Φάμελλος, με καρέκλα πια, έβγαλε φιλιππικό λόγο λέγοντας πως η (γερμανική) ΦΡΑΠΟΡΤ αποτελεί βασικό πυλώνα ανάπτυξης της χώρας μας, και άλλα τέτοια πολλά και γλοιώδη.

Ο φίλος μου έκτοτε ζει με χάπια για την πίεση.

The post Ο Κυριάκος, το κράτος και ο… Άνταμ Σμιθ! appeared first on antinews.gr.

Διαβάζουμε σε πρωτοσέλιδα του ημερήσιου Τύπου ότι μεγάλος αριθμός βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας, προερχόμενος μάλιστα από τον μητσοτακικό πυρήνα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, πιέζει τον πρωθυπουργό να εξαγγείλει την καταβολή της 13ης σύνταξης στους συνταξιούχους στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης με το επιχείρημα ότι αλλιώς θα πάρει την κάτω βόλτα η παράταξη. Έχουμε τεράστια συμπάθεια και εκτίμηση σε όλους όσοι, ύστερα από μια ολόκληρη ζωή, βασανισμένη πολλές φορές, κατάφεραν στην οριζόμενη από τη νομοθεσία ηλικία να βγουν στη σύνταξη και να απολαύσουν το υπόλοιπο της ζωής τους αξιοπρεπώς. Είναι βασική υποχρέωση της Πολιτείας να τους το εξασφαλίσει αυτό. Και η Ν.Δ. τούς το εξασφάλισε με ταχύτητα, με το egov.gr του Πιερρακάκη και με την επιτάχυνση του Χατζηδάκη – να το αναγνωρίσουμε αυτό. Δεν περίμεναν χρόνια για την απονομή της σύνταξής τους. Θυμάμαι τον πατέρα μου, ύστερα από κάθε περικοπή που έκανε η τρόικα στη σύνταξη του ΙΚΑ ως οικοδόμου, πέντε φορές επί ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας μεταξύ 2010 και 2015, δύο φορές επί ΣΥΡΙΖΑ μεταξύ 2015-2019, να μονολογεί κάθε φορά που απομακρυνόταν από το ATM και έβλεπε στο μικρό χαρτάκι τη συρρίκνωσή της: «Πάλι εγώ φταίω;» Αυτό ήταν το παράπονό του. Το έλεγε πάντα με κατεβασμένο το κεφάλι: «Πάλι εγώ;» Αυτό είναι το παράπονο χιλιάδων συνταξιούχων, νυν και επικείμενων.

Γράφουμε «επικείμενων», γιατί η κυβέρνηση αποκρύπτει επιμελώς ότι ο μνημονιακός νόμος που ψηφίστηκε επί ΠΑΣΟΚ το 2010 προβλέπει σε τακτά χρονικά διαστήματα αναπροσαρμογή των ορίων ηλικίας με βάση το (αυξανόμενο) προσδόκιμο όριο ζωής, και θα αναπροσαρμόσει προς τα πάνω και πάλι τα όρια συνταξιοδότησης το σωτήριο έτος 2027.

Με τους συνταξιούχους, λοιπόν. Μαζί. Ναι, αλλά η χώρα γερνά. Και το πρόβλημά της δεν είναι μόνο το εισόδημα των συνταξιούχων, που εδώ και πολλά χρόνια αποτελούν, μετά την περιπέτεια των capital controls, τη σταθερή εκλογική πελατεία της Νέας Δημοκρατίας. Το νέο μεγάλο πρόβλημα της χώρας είναι και τα παιδιά και τα εγγόνια τους – πώς θα μεγαλώσουν κι αυτά με αξιοπρέπεια. Το πρόβλημα της χώρας είναι το Δημογραφικό. Πώς θα επιλυθεί; Δεν θα επιλυθεί μόνο με αυξήσεις, ούτε βεβαίως με διορισμούς στο Δημόσιο, από τους οποίους είναι γεμάτα ορισμένα φιλοκυβερνητικά πρωτοσέλιδα εδώ και έξι χρόνια. Δεν είναι η λύση στο υπαρξιακό πρόβλημα επιβίωσης της χώρας μόνο οι συντάξεις και οι διορισμοί. Οι ειδικοί μάς λένε ότι, αν συνεχίσουμε με αυτούς τους ρυθμούς γεννήσεων, το σωτήριο έτος 2048 θα γεννηθεί ο τελευταίος Έλληνας. Η χώρα θα συνεχίσει να υπάρχει ως χώρος. Θα κατοικείται από Αλβανούς, που ελέγχουν πλέον τομείς της οικονομίας, από μετανάστες, από Ευρωπαίους υπηκόους, που έχουν στον έλεγχό τους την ιδιοκτησία της γης στα νησιά του Αιγαίου, από κατοίκους του Ισραήλ, που βρίσκουν απάνεμο λιμάνι μακριά από το θέατρο του πολέμου και αγοράζουν γη σε περιοχές της Ελλάδας στα Τζουμέρκα, στο Πήλιο και στο Πάπιγκο, από Τούρκους, Βουλγάρους και Σκοπιανούς, που αγοράζουν τη Μακεδονία και τη Θράκη. Από Έλληνες, πάντως, δεν θα κατοικείται. Το βασικό ερώτημα για τις ηγεσίες μας λοιπόν είναι πώς βλέπουν την πατρίδα για τα επόμενα χρόνια και τι είναι διατεθειμένες να κάνουν για αυτήν. Τη βλέπουν με τις τετραετίες και με τις καρέκλες ή τη βλέπουν με βάση τις γενιές που θα υπάρξουν και τις προσδοκίες τους ή με βάση αυτές που δεν θα υπάρξουν;

Επειδή αρέσουν οι συμβολισμοί στον πρωθυπουργό, του λέμε ότι έρχεται η ώρα να κάνει ένα μεγάλο κοινωνικό συμβόλαιο η Πολιτεία με τους συνταξιούχους. Για να συμφωνήσουν ότι σε αυτή τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης η Πολιτεία δεν θα σκεφτεί τις ψήφους στις επόμενες εκλογές (καθώς το μισό εκλογικό σώμα αποτελείται από τους συνταξιούχους), ενώ, από την άλλη, οι συνταξιούχοι στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση δεν θα σκεφτούν μόνο τους εαυτούς τους και την αξιοπρέπειά τους, αλλά πρωτίστως τα παιδιά και τα εγγόνια τους. Που δεν μπορούν να παντρευτούν. Που δεν έχουν χρήματα για να ζήσουν αξιοπρεπώς. Που δεν έχουν χρήματα για να ζήσουν οικογένεια με παιδιά και πρέπει να κάνουν δυο δουλειές για να τα καταφέρουν. Που, άνεργα, μένουν ακόμα στο πατρικό.

Ήρθε η ώρα για μια εθνική συμφωνία για το Δημογραφικό, αλλά όχι με θεωρίες – στην πράξη. Το πώς θα γίνει αυτό ας το βρει η Πολιτεία. Με επιδόματα; Με επιδότηση της αγοράς στέγης σε συγκεκριμένες περιοχές της χώρας, ώστε να διευκολυνθεί και η αποκέντρωση και να καλυφθούν οι τρύπες του πληθυσμού σε όλη την περιφέρεια; Με ευνοϊκές αλλαγές στη φορολογική κλίμακα για κάθε παιδί, ώστε να μη σκέφτεται κάθε νέος αν θα κάνει οικογένεια; Ας το βρει αυτό η Πολιτεία. Εμείς δεν ξέρουμε τους αριθμούς, για να υπολογίζουμε τη δημοσιονομική συνέπεια κάθε μέτρου. Αλλά είναι η ώρα για μια εθνική και κοινωνική συμφωνία όλων των κομμάτων και του μισού πληθυσμού που είναι πάνω από τα 60, ώστε στις εξαγγελίες της ΔΕΘ να δοθεί προτεραιότητα αυτή τη φορά στους Έλληνες των 20, των 30 και των 40 ετών. Είναι η ώρα για μια εθνική συμφωνία που δεν θα έχει ως ορίζοντα τις επόμενες εθνικές εκλογές και τις ψήφους που χρειάζεται η Νέα Δημοκρατία για να αγγίξει τις παλιές κορυφές, αλλά το βαθύ μέλλον της χώρας. Όποιος αποτολμήσει να την κάνει μπορεί να μην κόψει πολιτικά εισιτήρια τώρα και να μην του αναγνωριστεί απαραιτήτως εκλογικά από τους πολίτες, μέσα στην ατμόσφαιρα που διαμορφώνεται. Θα έχει αφήσει, όμως, ένα αποτύπωμά του για τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται την πατρίδα. Έχει αυτή την ευκαιρία ο κύριος πρωθυπουργός για να εξιλεωθεί για τις αμαρτίες του. Σε τελική ανάλυση, όλοι μας κρινόμαστε από το παράδειγμα που θα αφήσουμε πίσω μας.

The post Τα παιδιά και τα εγγόνια μας appeared first on antinews.gr.

Η στάση αυτή έχει ως αποτέλεσμα να αυξάνονται κάθε χρόνο θεαματικά τα φορολογικά έσοδα, αφού ο Κ. Μητσοτάκης έχει μετατρέψει τον ΦΠΑ σε βασικό πυλώνα της οικονομικής του πολιτικής, αλλά, από την άλλη, διατηρεί ανέπαφη την αβάσταχτη ακρίβεια, οδηγώντας τον λαό στα όρια της εξαθλίωσης. Σύμφωνα με χθεσινό δημοσίευμα («Εφ.Συν.»), εδώ και τρία χρόνια οι Βρυξέλλες έχουν ανάψει το πράσινο φως στην Ελλάδα για να μειώσει ή και να μηδενίσει τον ΦΠΑ σε είδη πρώτης ανάγκης, σε πρώτες ύλες για τρόφιμα, σε νερό, φαρμακευτικά προϊόντα, κατασκευή κατοικιών, στο πλαίσιο κοινωνικής πολιτικής, να μειώσει τον ΦΠΑ κατά 30% στη νησιωτική χώρα και να απαλλάξει από τον ΦΠΑ μικρές επιχειρήσεις με ετήσιο τζίρο έως 85.000 ευρώ.

Η κυβέρνηση, για το θεαθήναι, όπως καταγγέλλει ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Παππάς, ψήφισε προ ημερών έναν νόμο στον οποίο πάλι αρνείται να συμμορφωθεί με τις Κοινοτικές Οδηγίες. Ωστόσο, σύμφωνα με διάφορες κυβερνητικές διαρροές, εξετάζεται η πιθανότητα να εξαγγείλει και αυτό το μέτρο ο κ. Μητσοτάκης στη ΔΕΘ ως…φιλολαϊκό, ενώ στην πραγματικότητα συνιστά κοινοτική υποχρέωση.

Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Κ. Χατζηδάκης δήλωσε χθες (Real FM) ότι οι Οδηγίες «ήδη εφαρμόζονται», αλλά ο Νίκος Παππάς επανήλθε ξεκαθαρίζοντας: «Λέει ψέματα! Η χώρα βρίσκεται ένα βήμα πριν από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο επειδή δεν εφαρμόζει τις Οδηγίες. Ας σταματήσουν τα ψέματα και ας εφαρμόσουν την Οδηγία, που θα ανακουφίσει τους πολλούς».

Δημοσιεύεται στη «δημοκρατία»

The post Καθυστερούν τη μείωση του ΦΠΑ λόγω ΔΕΘ appeared first on antinews.gr.

Στις διακοπές σου θα παίξεις κομπάρσος σε έργο που έχεις ξαναδεί και δεν σου άρεσε. Το κάνεις από συνήθεια, για τους άλλους

Του Παναγιώτη Λιάκου

Η καλή μέρα φαίνεται από το πρωί και τι καλό να προκύψει όταν έχεις ξυπνήσει από τα άγρια χαράματα για να πας σε κάποιο λιμάνι, σταθμό ΚΤΕΛ, τρένων, λεωφορείων ή αεροδρόμιο ζαλωμένος με περιττούς μπόγους σαν σαλιγκάρι με σιαμαίο αδελφάκι, σαν μουλάρι στον ελληνοϊταλικό πόλεμο; Πόσο καλά μπορεί να εξελιχθεί η περιπόθητη «απόδραση», όταν τρέχεις σαν το σκυλί το μαύρο να προλάβεις και δεν θυμάσαι κι από πάνω αν έσβησες τον θερμοσίφωνα, αν έβγαλες το σίδερο από την πρίζα κι αν έκλεισες το μάτι της κουζίνας; Πόση αισιοδοξία να έχεις για τη συνέχεια της «εκδρομής», όταν την έχεις μετανιώσει πριν καν ξεκινήσεις; Και δεν είναι παράλογο. Μετανιώνεις γιατί θα παίξεις κομπάρσος σε έργο που έχεις ξαναδεί και δεν σου άρεσε. Το κάνεις από σύμβαση. Από συνήθεια. Για τους άλλους. Κι αυτό το έργο που έχεις ξαναδεί το πληρώνεις και στην είσοδο του θεάτρου και στην έξοδο. Πολύς ιδρώτας, πολλή τρεχάλα, πολλά έξοδα και η «χαλάρωση», η «ανάπαυλα» και η «ξεκούραση» θα ισχύσουν μόνο για τα τέκνα της οικογένειας, τα οποία, όταν γεράσεις, θα σε ρωτούν «και τι έκανες εσύ για μένα;» και η ερώτηση τούτη, με τον τόνο που θα υποβάλλεται, θα φέρει και το φορτίο της απάντησης: «ΤΙΠΟΤΑ!» Το ίδιο «ΤΙΠΟΤΑ» είθισται να το ακούς ακριβώς από τα πρόσωπα για τα οποία έχεις κάνει πολλές θυσίες.

Ευρισκόμενος στην αρχή της αδείας και έχοντας πολύτιμη πείρα από το πρόσφατο και απώτερο παρελθόν, αναλογίζεσαι τη συνέχεια, το τι έχεις λαμβάνειν από τη μίνι εκστρατεία.

Εσύ στις αποκαλούμενες «διακοπές» θα έχεις τα ίδια καθήκοντα με εκείνα του θέρους, του χειμώνος και της ανοίξεως: μόνιμος αγγαρειομάχος υπηρεσίας, που του έχουν κολλήσει δύο γαλόνια της συμφοράς για να τον πείσουν ότι είναι διοικητής και να μην γκρινιάζει για τη «μαύρη μονάδα» στην οποία υπηρετεί.

Η καλή μέρα, που φαίνεται από το πρωί, σίγουρα δεν είναι εκείνη στην οποία θα προσπαθείς να μπάσεις τον υπερφορτωμένο σιδερένιο κουβά σου, το αυτοκίνητό σου δηλαδή, σε πλοίο της γραμμής για να απολαύσεις το «απέραντο γαλάζιο» του Αιγαίου. Μόνο οι παρκαδόροι που κοντεύουν στη σύνταξη και έχουν υπομονή ησυχαστού Αγιορείτη μοναχού μπορούν να βγάλουν πέρα αυτή τη δοκιμασία δίχως να αγανακτήσουν και να σκυλοβριστούν με άλλους οδηγούς, το πλήρωμα του πλοίου ή -ο μη γένοιτο και μην το δοκιμάσετε- με λιμενικούς.

Συνεχίζεται…

Ο οδηγός Ι: Οδηγός επιβίωσης θέρους

The post Οδηγός επιβίωσης θέρους ΙΙ appeared first on antinews.gr.

«Το πελατειακό κράτος πρέπει να τελειώσει!» διακήρυσσε προτού ακόμη γίνει αρχηγός της Ν.Δ. ο Κ. Μητσοτάκης από τα δικά του… Ζάππεια. Ήταν τότε που διαπίστωνε ότι «δεν μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη χωρίς αξιοκρατία και διαφάνεια». Κι από το βήμα της Βουλής έδειχνε αποφασισμένος: «Η Ελλάδα δεν μπορεί να προχωρήσει όσο κυριαρχεί η λογική των πελατειακών σχέσεων και της ατιμωρησίας». Λέξεις που φαίνονται πια τόσο αθώες. Μια ρητορική παντοδύναμη, γεμάτη φιλοδοξία, λες και μιλούσε για έναν άλλο πλανήτη. Τότε που η «κάθαρση» ακουγόταν σαν επανάσταση…

Κι όταν κατάφερε να κερδίσει τη «γαλάζια» ηγεσία, συνέχισε πιο συστηματικά στο ίδιο μοτίβο εντός και εκτός συνόρων. «Η Ελλάδα πρέπει να απαλλαγεί από τα παλιά, πελατειακά μοτίβα που καταδυναστεύουν την ανάπτυξη» δεσμευόταν σε συνεντεύξεις του σε ξένα δίκτυα, όπως το BBC, «η κάθαρση στον δημόσιο βίο και η αντιμετώπιση της διαφθοράς είναι θεμελιώδης προτεραιότητα» υποσχόταν καταχειροκροτούμενος ενώπιον της Κεντρικής Επιτροπής της Ν.Δ. Ήταν τότε που έβαζε την κάθαρση στο κέντρο της πολιτικής του ατζέντας…

Έχει πει κι άλλα τέτοια που τον… συνοδεύουν: «Όποιος παραβιάζει το Σύνταγμα και τους νόμους πρέπει να λογοδοτεί, χωρίς εξαιρέσεις» ή ότι «η διαφάνεια δεν είναι απλά μια λέξη, αλλά θεμέλιος λίθος για την εμπιστοσύνη των πολιτών»…

Ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και προετοιμαζόμενος για την ανάρρηση στον πρωθυπουργικό θώκο, φούλαρε τις μηχανές προς την ίδια κατεύθυνση…

«Πρέπει να σπάσουμε τα κυκλώματα διαπλοκής και να βάλουμε τέλος στη διαφθορά που τρώει τον δημόσιο βίο» έλεγε και ξανάλεγε στις κομματικές ομιλίες του. Και η μεγάλη προϋπόθεση; «Η πολιτική ηθική είναι ο μόνος δρόμος για να ξανακερδίσει η πολιτική τον σεβασμό των πολιτών».

«Η κάθαρση στον δημόσιο τομέα δεν είναι επιλογή, αλλά επιτακτική ανάγκη για το μέλλον της χώρας» τόνιζε στις συνεντεύξεις του. Και «η Δημόσια Διοίκηση πρέπει να λειτουργεί με κανόνες, όχι με λογικές ρουσφετιών και παρεμβάσεων». Επιπλέον «δεν μπορεί να υπάρχει απονομή δικαιοσύνης αν οι νόμοι δεν εφαρμόζονται ισότιμα σε όλους». Ποιος μπορούσε να διαφωνήσει;

Κι όταν το 2019 έγινε επιτέλους πρωθυπουργός; Ανέβηκε στο βήμα της Βουλής με στόμφο θεσμικού ηγέτη προκαλώντας συγκίνηση και χειροκρότημα: «Το πελατειακό κράτος πρέπει να τελειώσει». Ήταν τότε που «η Ελλάδα θα πήγαινε μπροστά με ενότητα, αξιοκρατία και ήθος». Το μόνο που πήγε μπροστά είναι ο αριθμός των μετακλητών, των απευθείας αναθέσεων, των σκανδάλων…

Και ο λόγος του… συμβόλαιο: «Κάθε πολιτικός οφείλει να σέβεται το Σύνταγμα και να μην το χρησιμοποιεί ως άλλοθι». Ακόμη πιο βαρύγδουπα: «Ξεκινάμε με την αποκατάσταση του κύρους της πολιτικής, αλλά και των λειτουργών της σε κάθε πτυχή της δημόσιας ζωής. Η κατάσταση αυτή ουσιαστικά αποτελεί εθνική απειλή. Η ανάταξή της είναι προτεραιότητα που δεν σηκώνει δισταγμούς και αναβολές»…

Τελικά, εν έτει 2025, πελατειακές σχέσεις, διαφθορά, συνεχείς θεσμικές εκτροπές, παραβίαση του Συντάγματος, αδιαφάνεια και σκάνδαλα συνεχίζουν να δηλητηριάζουν τον δημόσιο βίο όσο ποτέ άλλοτε…

The post … Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα! appeared first on antinews.gr.

Ποιες επιβαρύνσεις επιφέρει σε μισθωτούς και συνταξιούχους η μη τιμαριθμοποίηση της φορολογικής κλίμακας. Εντονότερο το πρόβλημα σε περιόδους υψηλού πληθωρισμού, λέει η έκθεση της τράπεζας

Το εύρος των κρυφών φορολογικών επιβαρύνσεων, που κρύβει η ισχύουσα φορολογική κλίμακα, αναδεικνύει νέα έκθεση της Eurobank. Όπως επισημαίνει, η μεγάλη πλειονότητα του φορολογητέου εισοδήματος των φυσικών προσώπων στην Ελλάδα (σχεδόν το 70% το 2023) προέρχεται από μισθωτές υπηρεσίες και συντάξεις. Συνολικά, για κάθε 5 ευρώ εισοδήματος που δηλώνουν τα φυσικά πρόσωπα, τα 4 από αυτά υπάγονται στην κλίμακα φορολογίας εισοδήματος των μισθωτών, η οποία είναι έντονα προοδευτική: Καθώς τα εισοδήματα των φορολογουμένων αυξάνονται και υπερβαίνουν ορισμένα κατώφλια, φορολογούνται με ολοένα υψηλότερους συντελεστές.

Μία παρενέργεια των προοδευτικών συστημάτων είναι η λεγόμενη «ολίσθηση κλιμακίου», δηλαδή η αυτόματη αύξηση της φορολογικής επιβάρυνσης των νοικοκυριών, εντονότερη σε περιόδους υψηλού πληθωρισμού, στον βαθμό στον οποίο η φορολογική κλίμακα δεν τιμαριθμοποιείται. Τυχόν αυξήσεις στα ονομαστικά εισοδήματα, που μπορεί απλώς να αντισταθμίζουν μέρος της απώλειας της αγοραστικής τους δύναμης λόγω της αύξησης του επιπέδου των τιμών, ενδέχεται να οδηγήσουν τους φορολογουμένους σε υψηλότερα φορολογικά κλιμάκια, αυξάνοντας δυσανάλογα τον φόρο που πληρώνουν, ακόμα και αν το πραγματικό τους εισόδημα έχει μειωθεί.

«Ακόμα και νοικοκυριά με αμετάβλητες ονομαστικές αποδοχές επηρεάζονται από την ολίσθηση κλιμακίου, καθώς η αγοραστική τους δύναμη μειώνεται, αλλά ο φόρος που τους καταλογίζεται παραμένει ο ίδιος. Συνεπώς, η μη τιμαριθμοποίηση της φορολογικής κλίμακας αποτελεί μια μορφή πληθωριστικού φόρου, η οποία ενισχύει τα φορολογικά έσοδα του κράτους, ενώ παράλληλα μειώνει τη συνολική ζήτηση, συγκρατώντας τις πληθωριστικές πιέσεις» επισημαίνει η Eurobank στην έκθεση με τίτλο «Πληθωρισμός και φορολογική επιβάρυνση των νοικοκυριών».

Η μη τιμαριθμοποίηση της κλίμακας πλήττει αναλογικά εντονότερα τα μεσαία και ανώτερα μεσαία στρώματα των μισθωτών. Συγκεκριμένα, ο μέσος φόρος των εισοδημάτων από μισθούς όσων βρίσκονται μεταξύ του 40% και του 70% στη σχετική εισοδηματική κατανομή θα ήταν μειωμένος από 19% έως 32% αν η κλίμακα είχε τιμαριθμοποιηθεί πλήρως και από 11% έως 22% αν είχε τιμαριθμοποιηθεί μερικώς βάσει του συστήματος που ισχύει στην Πορτογαλία. Για τα χαμηλότερα στρώματα δεν θα υπήρχε κάποιο όφελος από την τιμαριθμοποίηση, ούτε καν την πλήρη, αφού ούτως ή άλλως πληρώνουν μηδενικό φόρο, ενώ για τα υψηλότερα το όφελος θα ήταν μικρότερο από 12%.

Αναλύοντας τις συνέπειες των έντονων πληθωριστικών διαταραχών της περιόδου 2022-2023 στη φορολογική επιβάρυνση των εισοδημάτων από μισθωτές υπηρεσίες, συντάξεις και επιχειρηματική δραστηριότητα, η τράπεζα σημειώνει πως ο αναλογούν φόρος ως ποσοστό των αντίστοιχων φορολογούμενων εισοδημάτων αυξήθηκε από το 9,9% το 2021 στο 11,1% το 2023. Με βάση τις εκτιμήσεις της Eurobank, το 37% της αύξησης αυτής προήλθε από τη μη τιμαριθμοποίηση της φορολογικής κλίμακας.

«Εκτιμάμε ότι αν η κλίμακα είχε τιμαριθμοποιηθεί πλήρως, τα φορολογικά έσοδα από τις προαναφερθείσες κατηγορίες εισοδημάτων για το 2023 θα ήταν κατά 9,2% χαμηλότερα, υποθέτοντας ότι η συμπεριφορά των νοικοκυριών θα παρέμενε αμετάβλητη. Αν και δεν διαθέτουμε ακόμα στοιχεία, δεδομένης της σωρευτικής επίδρασης του πληθωρισμού, το ποσοστό αυτό αναμένεται να είναι ακόμα μεγαλύτερο το 2024» εξηγούν οι αναλυτές.

Σύμφωνα όμως με ευρήματα σχετικών μελετών, η μείωση των οριακών φορολογικών συντελεστών οδηγεί σε αύξηση της φορολογικής συμμόρφωσης και μείωση της αδήλωτης εργασίας και της φοροδιαφυγής, προκαλώντας δευτερογενείς επιδράσεις που αντισταθμίζουν μέρος της απώλειας των εσόδων λόγω των χαμηλότερων συντελεστών ή, εν προκειμένω, της τιμαριθμοποίησης της κλίμακας. Αν ενσωματωθούν αυτές οι συμπεριφορικές αντιδράσεις στους υπολογισμούς, η ανάλυση δείχνει ότι ακόμη και υπό πλήρη τιμαριθμοποίηση η απώλεια εσόδων φτάνει τα 810.000.000 ευρώ το 2023 και σχεδόν το 1 δισ. ευρώ το 2025 (περίπου 0,4 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ).

Ο πληθωρισμός «ψαλιδίζει» το διαθέσιμο εισόδημα

Ανοδικά κινείται το διαθέσιμο εισόδημα των Ελλήνων την τελευταία τετραετία, γεγονός το οποίο έχει οδηγήσει σε παράλληλη αύξηση της ιδιωτικής κατανάλωσης. Σε πραγματικούς όρους, όμως, η αύξηση του εισοδήματος είναι πολύ μικρότερη λόγω του πληθωρισμού, ενώ απαισιόδοξες παραμένουν οι εκτιμήσεις των καταναλωτών για την τρέχουσα οικονομική κατάσταση των νοικοκυριών.

Σύμφωνα με το Δελτίο Οικονομικών Εξελίξεων του Economic Research της Alpha Bank, το ακαθάριστο διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών, κυρίως σε ονομαστικούς και δευτερευόντως σε πραγματικούς όρους, πλησιάζει στα επίπεδα του 2010, δηλαδή κατά το ξεκίνημα της οικονομικής κρίσης στη χώρα. Ειδικά από το 2019 ως το 2024, η άνοδος που έχει καταγράψει το ονομαστικό διαθέσιμο εισόδημα είναι της τάξης του 27%. Σε πραγματικούς όρους, ωστόσο, ο αντίστοιχος ρυθμός ανόδου ήταν σημαντικά χαμηλότερος (12,3%) εξαιτίας του υψηλού πληθωρισμού, από το 2022 και έπειτα.

Παρά την άνοδο του ακαθάριστου διαθέσιμου εισοδήματος, σύμφωνα με τη μηνιαία έρευνα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, οι εκτιμήσεις των καταναλωτών για την τρέχουσα οικονομική κατάσταση των νοικοκυριών επιδεινώθηκε στο ίδιο χρονικό διάστημα και ειδικά μετά το ξέσπασμα του πολέμου στην Ουκρανία. Τους καλοκαιρινούς μήνες του 2023 το εν λόγω ισοζύγιο απαντήσεων βελτιώθηκε αισθητά, αλλά έκτοτε παρουσιάζει έντονη μεταβλητότητα. Οι αρνητικές εκτιμήσεις των καταναλωτών κατά το προηγούμενο δωδεκάμηνο ενισχύθηκαν ήπια από την αρχή του τρέχοντος έτους, ενώ οι προβλέψεις για την οικονομική τους κατάσταση το επόμενο δωδεκάμηνο, αν και σε γενικές γραμμές ακολουθούν παρόμοια πορεία, παρουσιάζονται ελαφρώς λιγότερο απαισιόδοξες.

Σύμφωνα με το δελτίο της Alpha Bank, το πρώτο τρίμηνο του 2025 το ακαθάριστο διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών διαμορφώθηκε στα 37,1 δισ. ευρώ, καταγράφοντας αύξηση κατά 0,7% σε ετήσια βάση. Η άνοδος αυτή αποδίδεται εξ ολοκλήρου στην αύξηση του εισοδήματος από εξαρτημένη μισθωτή εργασία. Το διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών εκτιμάται ότι θα ενισχυθεί περαιτέρω στον μεσοπρόθεσμο ορίζοντα, με μια σειρά παραγόντων να συνηγορούν σε αυτό, όπως:

• η συνεχιζόμενη αύξηση της απασχόλησης,

• η αύξηση του κατώτατου μισθού στα 880 ευρώ από 1.4.2025 και το «ξεπάγωμα» των τριετιών στον ιδιωτικό τομέα, που εκτιμάται ότι θα επιδράσει θετικά επί των μέσων μισθολογικών προσαρμογών (οι ονομαστικές αμοιβές ανά μισθωτό αυξήθηκαν κατά 6% το 2024) και

• τα μέτρα ενίσχυσης του διαθέσιμου εισοδήματος που περιλαμβάνει ο Προϋπολογισμός 2025, όπως η μείωση των ασφαλιστικών εισφορών κατά μία ποσοστιαία μονάδα, η κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος και η αύξηση των συντάξεων με βάση τον ρυθμό μεταβολής του πληθωρισμού και του ΑΕΠ.

Τα εισοδήματα θα μπορούσε να ενισχύσει και η τιμαριθμοποίηση της φορολογικής κλίμακας, προκειμένου να αντιμετωπιστεί η αυξημένη φορολογική επιβάρυνση λόγω του υψηλού πληθωρισμού τα τελευταία χρόνια και της ονομαστικής αύξησης των εισοδημάτων.

Δημοσιεύεται στη «δημοκρατία»

The post Eurobank: Παγίδα κρυφών φόρων τσακίζει τους Έλληνες appeared first on antinews.gr.

Την Πέμπτη 31 Ιουλίου δημοσίευσα την απάντηση που έλαβα σε επιστολή μου προς την πρόεδρο της Κομισιόν κυρία Φον ντερ Λάιεν για το τουρκικό πυρηνικό εργοστάσιο στο Ακούγιου, μια απάντηση που εστάλη από τον προϊστάμενο για την πυρηνική ασφάλεια της Κομισιόν Hans Rhein, κατόπιν εντολής της προέδρου της Κομισιόν. Θυμίζω ότι στην απάντηση αναφέρεται ότι «τεχνικοί εμπειρογνώμονες από την Τουρκία και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανταλλάσσουν απόψεις σχετικά με πτυχές του έργου του πυρηνικού σταθμού λαμβάνοντας επίσης υπόψη τους σεισμικούς κινδύνους». Ο κ. Rhein υπογραμμίζει ότι «εάν η ομάδα αξιολόγησης εντοπίσει κινδύνους για την πυρηνική ασφάλεια σε σχέση με τη χρήση ρωσικού εξοπλισμού και τεχνολογίας, αυτό θα συμπεριληφθεί στην έκθεση επανεξέτασης της πυρηνικής ασφάλειας». Προκύπτει, λοιπόν, ότι η Κομισιόν επιτέλους πείθεται να εξετάσει την έντονη σεισμικότητα της περιοχής και παράλληλα θα επιδιώξει «να εντοπίσει κινδύνους για την πυρηνική ασφάλεια σε σχέση με τη χρήση ρωσικού εξοπλισμού και τεχνολογίας», όπως γράφει ο κ. Rhein.

Εν τω μεταξύ σε νέο έγγραφο που μου εστάλη από τον δ/ντή του Γραφείου της προέδρου της Κομισιόν Bjorn Seibert γίνεται λόγος αποκλειστικά για τους σεισμούς, μιλά για τις καταστροφές σε Τουρκία και Συρία που είχαν συμβεί και αναφέρει «τις επιπτώσεις του σεισμού στο εργοτάξιο του πυρηνικού σταθμού στο Ακούγιου». Μιλά επίσης για μετασεισμικές δονήσεις στην περιοχή, ενώ προσθέτει ότι ακόμη και έπειτα από δονήσεις 3 Ρίχτερ «η επιθεώρηση για τυχόν ζημίες έχει ξεκινήσει»!

Η επιστολή του Seibert προς εμένα καταλήγει αναφέροντας ότι «η Κομισιόν ενθάρρυνε τη συμμετοχή της Τουρκίας σε επανεκτίμηση της πυρηνικής ασφάλειας με σκοπό την εξέταση, μεταξύ άλλων, των σεισμικών κινδύνων» και προσθέτει ότι «θα συνεκτιμηθούν η πρόσφατη εμπειρία από τους σεισμούς και οι επιπτώσεις τους στις υφιστάμενες κατασκευές στο εργοτάξιο του πυρηνικού σταθμού στο Ακούγιου».

Δηλαδή σε τρία διαφορετικά σημεία αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο ζημιών και επιπτώσεων στις υφιστάμενες κατασκευές που έχουν γίνει στο Ακούγιου ακόμη και με δονήσεις εντάσεως 3 βαθμών Ρίχτερ, κάτι που μας δικαιώνει, αφού χρόνια επισημαίνουμε ότι το τουρκικό πυρηνικό εργοστάσιο έχει κτισθεί σε ρήγμα με σεισμικότητα και γεωλογική αστάθεια, άρα απειλεί με νέο «Τσερνόμπιλ» τη ΝΑ Μεσόγειο. 

Επειδή, λοιπόν, η ελληνική κυβέρνηση παρακολουθεί ανελλιπώς τη «δημοκρατία», ο φίλος μου ο Πρόεδρος της Κύπρου Νίκος Χριστοδουλίδης ενημερώνεται τακτικά για όσα γράφω, την εφημερίδα διαβάζουν και οι επίτροποι Τζιτζικώστας και Καδής, καθώς και οι 27 ευρωβουλευτές από Ελλάδα και Κύπρο, μήπως θα έπρεπε, επιτέλους, να ακούσουμε τη φωνούλα τους; Εννοώ, δηλαδή, ότι -αφού τους δίνουμε τα επιχειρήματα «στο πιάτο» και αποδεικνύεται ότι έχουμε κάνει άνω κάτω τις Βρυξέλλες για αυτό το θέμα-, μήπως θα έπρεπε να δούμε κάποτε κάποια πρωτοβουλία τους σε επίπεδο Ε.Ε., ώστε το τουρκικό πυρηνικό εργοστάσιο που απειλεί να γίνει νέο «Τσερνόμπιλ» να παγώσει πριν μας τελειώσει;

*π. Βουλευτής Β΄ Αθηνών

Δημοσιεύεται στη «δημοκρατία»

Το 1^ο Μέρος: Ή παγώνει ή μας τελειώνει 

The post Ή παγώνει ή μας τελειώνει (Mέρος 2ο)  appeared first on antinews.gr.

Με πήρε τηλέφωνο, κατά τι εκνευρισμένος, ο γείτονάς μου και φίλος της «δημοκρατίας» Θάνος Σ. και μου έθεσε την εξής ερώτηση: «Δεν μου λες, ρε φίλε, εσύ που είσαι μέσα στα πράματα (εγώ είμ’ αυτός…), οι δύο τελευταίοι πρωθυπουργοί, Τσίπρας και Μητσοτάκης, μας πιλατεύουν και μας έχουν φάει τ’ αυτιά, 7 χρόνια τώρα, ότι βγήκαμε απ’ τα μνημόνια και χαίρετ’ η φύσις όλη και μαζεύουμε συγχαρητήρια από ολούθε και όλοι μας ζητάνε τη συνταγή, αλλά εμείς δεν τη δίνουμε και άλλα τέτοια όμορφα. Όμως, αν είναι έτσι τα πράγματα και αν η οικονομία μας κινείται με άλματα προς τα εμπρός, που τύφλα να ‘χει ο Τεντόγλου, και με πηδήματα προ τα πάνω, έτσι που να σκάει απ’ τη ζήλια του ο Καραλής (μπράβο στο παλικάρι για το νέο πανελλήνιο ρεκόρ), τότε εμένα η σύνταξή μου γιατί δεν επανήλθε στα επίπεδα του 2010; Γιατί δεν μου ξαναδίνουν τα δώρα;»

Τώρα τι να του πω εγώ, που «είμαι μες στα πράματα»;

Ώσπου μου ήρθε μια φλασιά.

«Δεν μου λες, εσύ δεν ήσουν ναυτικός; Εκεί στις θάλασσες που βολόδερνες μπας και αντάμωσες τίποτις βοσκοτόπια;» «Τι λες, μωρέ» με αποπήρε. «Άκου τι σου λέω εγώ, που είμαι μες στα πράματα». «Ρε, βοσκοτόπια στη θάλασσα;» «Ε, άμα είσαι του κόμματος…»

Δημοσιεύεται στη «δημοκρατία»

The post Απορίες χωρίς απάντηση appeared first on antinews.gr.

Για τον διεθνή Τύπο ο Μητσοτάκης δεν είναι πια τίποτα περισσότερο από ένας «σεσημασμένος» πολιτικά. Κι αυτή η διαπίστωση θα τον ακολουθεί ακόμα κι όταν φύγει από το πόστο. Θα έχει τη ρετσινιά ότι δεν έπαιξε καθαρά, ως κυβερνήτης μιας ευρωπαϊκής δημοκρατίας του 21ου αιώνα. 

Μπορεί εδώ, στο εσωτερικό, το ελεγχόμενο και καλοπληρωμένο σύστημα να αρνείται το προφανές, όμως οι απέξω τον έχουν πάρει χαμπάρι. Ξέρουν πια με τι έχουν να κάνουν. Και τον εξευτελίζουν, επειδή πίσω από τις ενέργειές του δεν υπάρχει καθαρός ουρανός, αλλά λάσπη: από βοσκοτόπια, σιδηροδρομικές γραμμές, κοριούς, μοιρασμένα λεφτά στα «δικά μας παιδιά». 

Το Politico δημοσίευσε χθες ένα άρθρο-ποταμό που διασύρει τον πρωθυπουργό. «Ο Μητσοτάκης της Ελλάδας μπλοκάρει την έρευνα σε βάρος υπουργών για μαζική απάτη με τα αγροτικά κεφάλαια της E.E. Χρησιμοποιεί την κοινοβουλευτική του πλειοψηφία για να αποτρέψει μια πλήρη έρευνα σε βάρος υπουργών που είναι ύποπτοι για αδικήματα» είναι ο χαρακτηριστικός τίτλος και υπότιτλος. 

Με το πρωτοφανές κοινοβουλευτικό ρεζιλίκι που μεθόδευσε, ο πανικόβλητος πρωθυπουργός καταστρέφει και την ίδια τη φήμη της χώρας. «Η Ελλάδα του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν κυβερνάται με το κράτος δικαίου, αλλά με τον νόμο της ζούγκλας» είναι το μήνυμα που καταλαβαίνουν όλοι. Η κυβέρνησή του παραβιάζει με κουτοπόνηρα κόλπα κάθε διαδικασία που μπορεί να αποκαλύψει τη σαπίλα της. Λίγο αν ξύσεις το λούστρο στην επιφάνεια, γίνεται φανερό ότι μέσα στον πρωθυπουργό υπάρχουν τόσος σεβασμός στη δημοκρατία και τόση «Ευρώπη» όσο και στον κομματάρχη του, τον μακρυχέρη «Φραπέ».

Το άρθρο του Politico για το κυβερνητικό σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και τις μεθοδεύσεις Μητσοτάκη να το συγκαλύψει αναφέρεται στα πράγματα με το όνομά τους: «Το μήνυμα από τις συνομιλίες στον φάκελο 3.000 σελίδων είναι σαφές: “Πρέπει να προστατεύσουμε και να πληρώσουμε τους δικούς μας ανθρώπους. Οι επιθεωρητές στην κρατική υπηρεσία που χειρίζεται τις πληρωμές της E.E. πρέπει να φύγουν. Και πρέπει να εμποδίσουμε τους εισαγγελείς που διεξάγουν την έρευνα”. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη επέλεξε να μη διερευνήσει τους “δικούς της” ανθρώπους».

Εξηγεί πως η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία στοιχειοθετεί «εγκληματική οργάνωση» στην απάτη του ΟΠΕΚΕΠΕ. Ότι «δύο πρώην υπουργοί Γεωργίας, ο Λευτέρης Αυγενάκης και ο Μάκης Βορίδης, ο οποίος αργότερα διετέλεσε υπουργός Επικρατείας, υπόλογος απευθείας στον πρωθυπουργό, θα πρέπει να αντιμετωπίσουν περαιτέρω νομική έρευνα για την ύποπτη υπεξαίρεση κονδυλίων της E.E.».

Αναφέρεται στις αποκαλύψεις του Βάρρα, πρώην προέδρου του ΟΠΕΚΕΠΕ, στον Βορίδη για τα ψεύτικα βοσκοτόπια, και στο ότι ο τότε υπουργός τον ανάγκασε να παραιτηθεί. Παραθέτει συνομιλία ενός άλλου πρώην προέδρου του ΟΠΕΚΕΠΕ, του Δημήτρη Μελά, με επιχειρηματία, στην οποία ο πρώτος περιγράφει πώς 800 δικαιούχοι είχαν δηλώσει βοσκοτόπια τόσο απομακρυσμένα και βραχώδη, που ουσιαστικά βρίσκονταν «στις ακτές της… Νορμανδίας». 

Περιγράφει την πολιτική πίεση που ασκήθηκε σε όσους προσπάθησαν να ξεμπροστιάσουν την κλεψιά, όπως η περίπτωση Σημανδράκου, που, επειδή μπλόκαρε πάνω από 9.000 πληρωμές, εκδιώχθηκε από τον Αυγενάκη. Τον εκφοβισμό μαρτύρων. Την -εφιαλτική και αποκρουστική για δημοκρατική χώρα- δήλωση του Άδωνη Γεωργιάδη: «Τι αποφάσισε η Νέα Δημοκρατία; Ότι δεν θέλει να διερευνηθούν. Τελεία και παύλα». 

«Ούτε μέρα στο δικαστήριο» κατακεραυνώνει το Politico: «Το κυβερνών κόμμα της Ν.Δ. έχει επανειλημμένα απορρίψει τις εκκλήσεις των εισαγγελέων της E.E. να αναλάβει δράση κατά των δικών της υπουργών». 

Περιγράφει ένα σκηνικό βαθιάς διαπλοκής και περιθωριακών λαμόγιων, που έγιναν καθεστώς. Ότι ο μπαμπάς Μητσοτάκης ήταν κουμπάρος στον γάμο του αδελφού του «Φραπέ» και τις στενές σχέσεις του «Φραπέ» με υψηλόβαθμους της Ν.Δ., όπως και με τον πρωθυπουργό. 

«Οι ύποπτοι υπουργοί και αξιωματούχοι για τη μαζική απάτη είναι πιθανό να διαφύγουν τη Δικαιοσύνη, επειδή ο Κυριάκος Μητσοτάκης εμποδίζει μια πλήρη έρευνα» αναφέρει το άρθρο. Και αμφισβητεί τις προθέσεις του, τονίζοντας: «Ωστόσο, είναι σαφές ότι η κυβέρνηση αποφάσισε να δράσει μόνο μετά την έκρηξη του σκανδάλου».

Το άρθρο του Politico προκάλεσε οργισμένες αντιδράσεις των κομμάτων για το διεθνές ρεζιλίκι που χαρίζει απλόχερα στη χώρα ο Μητσοτάκης. «Την ώρα που γίνονται πρωτοσέλιδο στον ευρωπαϊκό Τύπο, διασύροντας τη χώρα, οι μεθοδεύσεις του πρωθυπουργού για να αμνηστεύσει τους υπουργούς του και να εμποδίσει τη Δικαιοσύνη να ερευνήσει τις ευθύνες τους που περιγράφονται στη δικογραφία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για το σκάνδαλο στον ΟΠΕΚΕΠΕ, η κυβέρνηση και τα στελέχη της κρύβονται» δήλωσε το ΠΑΣΟΚ. 

«Πρώτο θέμα στο Politico είναι η επιχείρηση συγκάλυψης του σκανδάλου στον ΟΠΕΚΕΠΕ με την εμπλοκή υπουργών… Υπουργοί και υψηλόβαθμα στελέχη της ελληνικής κυβέρνησης φέρεται ότι συνεργάστηκαν σε ένα τεράστιο σκάνδαλο επιδοτήσεων στον αγροτικό τομέα, με στόχο την εξαπάτηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ! Πού να μάθουν και για την κυρία Σεμερτζίδου…» ανέφερε ο ΣΥΡΙΖΑ.

Και η Νέα Αριστερά: «Το σημερινό δημοσίευμα στο Politico λέει αυτό που καταλαβαίνει σήμερα όλη η Ευρώπη. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη κάνει τα πάντα για να μπλοκάρει την έρευνα για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Κανείς δεν πιστεύει πια τον κ. Μητσοτάκη».

Η αποκαθήλωση Μητσοτάκη είχε ήδη ξεκινήσει από τις υποκλοπές, με τον πρωθυπουργό να γίνεται διεθνές πρωτοσέλιδο ως «σαπίλα στην καρδιά της Ελλάδας». Κανείς ξένος ηγέτης δεν τον εμπιστευόταν έκτοτε. Το Politico έχει ήδη κατακρίνει την κυβέρνηση Μητσοτάκη και για τα εμπόδια που έβαζε στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και στην ίδια την Κοβέσι για την υπόθεση των Τεμπών. Τώρα προέκυψε ο ΟΠΕΚΕΠΕ. Απομένουν, δυστυχώς, κι άλλα επεισόδια στο δυσώδες σίριαλ της διεφθαρμένης διακυβέρνησης Κυριάκου… 

The post «Σεσημασμένος» πολιτικά πλέον για τον διεθνή Τύπο appeared first on antinews.gr.

Σε λίγο οι εχθροί μας θα βγάλουν και ρηματική για το Μαξίμου εθνομηδενιστικά αδέρφια. Αμφισβητώντας το καθεστώς διοίκησής του προτείνοντας την αντικατάσταση του επικεφαλής από κάποιον δικό τους για να γλυτώσουν τα έξοδα προς υλοποίηση των επεκτατικών τους ονειρώξεων.

Πιο χαμηλά δεν πάει!

Κάτι πρέπει να γίνει άμεσα.

Όλα δείχνουν ότι βρισκόμαστε μια ανάσα από το εθνικό ξεπούλημα.

Έλληνες ξεσηκωθείτε, βγείτε στους δρόμους και βροντοφωνάξτε… κάτω τα χέρια από την πατρίδα, η Ελλάδα δεν είναι τσιφλίκι του Μητσοτάκη!!!

Γιατί αν περιμένουμε από τον Κώστα και τον Αντώνη… σωθήκαμε.

Διαβάστε αναλυτικά τις νέες εξευτελιστικές γεωπολιτικές σφαλιάρες σε Μητσοτάκη και Γεραπετρίτη, όπως καταγράφονται στα ρεπορτάζ της «δημοκρατίας»:

Βόμβα! Και η Αίγυπτος αμφισβητεί την ΑΟΖ μας

Με μια ρηματική διακοίνωση-βόμβα η Αίγυπτος έπιασε στον ύπνο την Ελλάδα και θέτει ευθέως θέμα αμφισβήτησης των ορίων της ελληνικής ΑΟΖ και της υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο. Ο επικίνδυνος υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης συναντήθηκε χθες με τον Αιγύπτιο ομόλογό του κάνοντας σόου για τη Μονή Σινά, αλλά έχοντας νωρίτερα αποκρύψει την αλήθεια για τα ζωτικά ελληνικά συμφέροντα. Κι αυτό διότι το αιγυπτιακό ΥΠΕΞ ενημέρωσε την ελληνική πρεσβεία στο Κάιρο από τις 8 Ιουλίου, με αφορμή τη δημοσίευση του χάρτη με τον Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό. Πρόκειται για μια συντριπτική ήττα της ελληνικής κυβέρνησης, ενώ είναι πρόκληση ο Γεραπετρίτης να παραμένει στη θέση του. Μάλιστα, σύμφωνα με χθεσινοβραδινές πληροφορίες, θα ακολουθήσει και δεύτερη ρηματική διακοίνωση της Αιγύπτου με λεπτομέρειες για τους χάρτες κ.λπ. 

Πισώπλατη μαχαιριά

Στο σχετικό έγγραφο αναφέρεται ότι «ορισμένες περιοχές που ορίζονται στον “Ελληνικό Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό” (…) επικαλύπτονται με το πεδίο εφαρμογής της ΑΟΖ και της υφαλοκρηπίδας της Αραβικής Δημοκρατίας της Αιγύπτου στη Μεσόγειο Θάλασσα», ενώ σε άλλο ξεκαθαρίζεται πως «το υπουργείο Εξωτερικών (της Αιγύπτου) επιβεβαιώνει την αντίρρησή του για την προαναφερθείσα παρέμβαση και τονίζει ότι όποιες συνέπειες ή επιπτώσεις ενδέχεται να προκύψουν από την ελληνική απόφαση είναι μη αποδεκτές».

Αναλυτικά όλη η ρηματική διακοίνωση της Αιγύπτου: «Το υπουργείο Εξωτερικών της Αραβικής Δημοκρατίας της Αιγύπτου (γραφείο βοηθού υπουργού Εξωτερικών για τα διεθνή νομικά θέματα και τις συνθήκες) παρουσιάζει τις προσρήσεις του προς την πρεσβεία της Ελληνικής Δημοκρατίας στο Κάιρο και αναφερόμενο στην απόφαση του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας της Ελλάδος που εκδόθηκε στις 17 Απριλίου 2025 σχετικά με τον “Ελληνικό Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό” στη Μεσόγειο το υπουργείο Εξωτερικών της Αιγύπτου θα ήθελε να επισημάνει στα εξής:

Ορισμένες περιοχές που ορίζονται στον “Ελληνικό Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό” (τα εξωτερικά όρια της χωρικής ενότητας ΑΡΙΘ. 2 και της χωρικής ενότητας ΑΡΙΘ. 3) και εμφανίζονται στο χάρτη που επισυνάπτεται στην Ελληνική Απόφαση επικαλύπτονται με το πεδίο εφαρμογής της ΑΟΖ και της υφαλοκρηπίδας της Αραβικής Δημοκρατίας της Αιγύπτου στη Μεσόγειο Θάλασσα.

Το υπουργείο Εξωτερικών (της Αιγύπτου) επιβεβαιώνει την αντίρρησή του για την προαναφερθείσα παρέμβαση και τονίζει ότι όποιες συνέπειες ή επιπτώσεις ενδέχεται να προκύψουν από την ελληνική απόφαση είναι μη αποδεκτές.

Το υπουργείο Εξωτερικών επιθυμεί να επιβεβαιώσει το άνοιγμα και τη δέσμευσή του για συνεργασία και διαβούλευση με την ελληνική πλευρά στο θέμα αυτό, προκειμένου να διατηρηθούν τα κοινά συμφέροντα και να ενισχυθούν οι διακεκριμένες σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών.

Το υπουργείο Εξωτερικών της Αραβικής Δημοκρατίας της Αιγύπτου δράττεται της ευκαιρίας για να εκφράσει προς την πρεσβεία της Ελληνικής Δημοκρατίας την εκτίμηση και τον σεβασμό του.

ΠΡΟΣ ΠΡΕΣΒΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΣΤΟ ΚΑΪΡΟ».

Κατά τη χθεσινή συνάντηση του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών με τον Αιγύπτιο ομόλογό του Μπαντ Αμπντελατί, στην Αθήνα, τονίστηκε πως «παραμένει υποδειγματική η συμφωνία για την οριοθέτηση της ΑΟΖ, πέντε χρόνια ακριβώς μετά την υπογραφή της». Ο Αιγύπτιος ΥΠΕΞ προανήγγειλε και τη συμφωνία ανάμεσα στις αιγυπτιακές Αρχές και τη Μονή Σινά.

Σε πανικό το υπ. Εξωτερικών, υποβαθμίζει την κατάσταση

Επιβεβαίωσε χθες αργά το βράδυ το υπουργείο Εξωτερικών τη ρηματική διακοίνωση της Αιγύπτου, όμως την υποβαθμίζει σκοπίμως σε επίπεδο διπλωματικής αλληλογραφίας και τη χαρακτηρίζει αναμενόμενη αντίδραση ενός γειτονικού κράτους με το οποίο εκκρεμεί οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών. Συγκεκριμένα, η εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών Λάνα Ζωχιού, αφού άφησε αιχμές για τη διαρροή της διακοίνωσης την ημέρα που ήταν στην Αθήνα ο Αιγύπτιος υπουργός Εξωτερικών, ανέφερε: «Η ρηματική διακοίνωση της Αραβικής Δημοκρατίας της Αιγύπτου της 8ης Ιουλίου 2025, η οποία διέρρευσε σήμερα κατά την επίσκεψη του Αιγύπτιου υπουργού Εξωτερικών στην Αθήνα, αναφέρεται στον Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό που δημοσίευσε και αποτύπωσε για πρώτη φορά σε χάρτη η Ελλάδα, στις 16/04/2025.

Πρόκειται για αναμενόμενη αντίδραση γειτονικού κράτους, μέσω συνήθους διπλωματικής αλληλογραφίας, με το οποίο εκκρεμεί οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών, όπως είναι η Αίγυπτος. Αυτό άλλωστε ρητά αναφέρεται στον χάρτη, ότι δηλαδή στα τμήματα στα οποία δεν έχει υπάρξει διμερής οριοθέτηση αναφέρονται τα δυνητικά όρια, σύμφωνα με τη μέση γραμμή.

Αυτό ανέφερε και ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών στον Αιγύπτιο ομόλογό του κατά τη σημερινή τους συνάντηση. Ο τελευταίος επιβεβαίωσε, όπως άλλωστε ρητά αναφέρεται και στη διακοίνωση, ότι η βούληση της Αιγύπτου είναι τα θέματα αυτά να είναι αντικείμενο συνεργασίας και διαβούλευσης στο πλαίσιο των εξαιρετικών σχέσεων των δύο χωρών και με σκοπό την περαιτέρω ενίσχυσή τους.

Οι δύο πλευρές εξήραν τη συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ, η οποία υπεγράφη πριν από 5 ακριβώς χρόνια, και επανέλαβαν τη προσήλωσή τους στην UNCLOS για τη μελλοντική τους συνεργασία».

Εξωτερική πολιτική βραδείας… καύσεως

Τα αντανακλαστικά του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών και γενικότερα της κυβέρνησης Μητσοτάκη είναι πιο αργά κι από το… ριπλέι. Πρώτα γίνεται κίνηση από ξένη χώρα εναντίον της πατρίδας μας. Ύστερα αντιδρούν η αντιπολίτευση και η κοινή γνώμη. Περνάει καιρός, δημιουργούνται αρνητικές εντυπώσεις (για το πόσο ισχυρή είναι η θέση της Ελλάδας) και στο τέλος, με πολλή καθυστέρηση, έρχεται η απάντηση της κυβέρνησης. 

Αυτή τη μανιέρα την είδαμε να εφαρμόζεται και στην περίπτωση της απόπειρας του αιγυπτιακού κράτους να δημεύσει τα περιουσιακά στοιχεία της Ιεράς Μονής Αγίας Αικατερίνης Όρους Σινά και στη ρηματική διακοίνωση της Λιβύης, που κατήγγειλε την Ελλάδα για παραβίαση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της μέσω της αδειοδότησης δύο θαλάσσιων οικοπέδων στα νότια της Κρήτης. 

Για το ζήτημα της απόπειρας δήμευσης της περιουσίας της Ιεράς Μονής Αγίας Αικατερίνης Όρους Σινά, που δημοσιοποιήθηκε στις 29 Μαΐου, υπήρξε μια εξέλιξη χθες, όταν ο Γιώργος Γεραπετρίτης συναντήθηκε με τον Αιγύπτιο ομόλογό του Μπαντρ Αμπντελατί. Ο κ. Αμπντελατί δήλωσε ότι «σύντομα θα γιορτάσουμε μια συμφωνία μεταξύ Αιγύπτου και Μονής Σινά». 

Η ρηματική διακοίνωση της Λιβύης έγινε πριν από περίπου ενάμιση μήνα με αφορμή τη δημοσίευση στην Ευρωπαϊκή Εφημερίδα των χαρτών που σχετίζονται με την παραχώρηση από την Ελλάδα δύο οικοπέδων στα νοτιοδυτικά της Κρήτης στην αμερικανική εταιρία υδρογονανθράκων Chevron. Η αντίκρουση της λιβυκής ρηματικής διακοίνωσης έγινε με έγγραφο που κατέθεσε η μόνιμη αντιπροσωπία της Ελλάδας στον ΟΗΕ. 

Και στις δύο περιπτώσεις η στάση της ελληνικής κυβέρνησης ήταν μουδιασμένη – τουλάχιστον στην αρχή. Οι «άριστοι», που αρέσκονται να δηλώνουν ότι είναι προετοιμασμένοι για όλα, πιάστηκαν στον ύπνο και έδειξαν ότι θα προτιμούσαν κάθε δυσάρεστο θέμα να «ξεφουσκώσει» με την πάροδο του χρόνου και να ξεχαστεί. Υποχρεώθηκαν να κινηθούν υπό την πίεση της λαϊκής δυσαρέσκειας και της αντιπολίτευσης. 

Το κακό της αδράνειας και της νωθρότητας θα ήταν μικρό, αν δεν προέκυπταν ζημίες για τα εθνικά μας συμφέροντα. Όμως προκύπτουν. Είναι τέτοιοι οι χειρισμοί του διδύμου Μητσοτάκη – Γεραπετρίτη, ώστε παρουσιάζεται σαν επιτυχία η επίτευξη διατήρησης όσων μέχρι πρότινος, προ Μητσοτάκη δηλαδή, θεωρούντο κεκτημένα! 

The post Σε λίγο θα βγάλουν και ρηματική για το Μαξίμου appeared first on antinews.gr.