Πανστρατιά για να γίνει η ΝΔ πλειοψηφικό ρεύμα μέσα στην ελληνική κοινωνία κήρυξε σήμερα από την Εκτελεστική Γραμματεία του κόμματός του ο  Αντώνης Σαμαράς.

Η Ελλάδα πρέπει να σταθεί στα πόδια μας άμεσα, είπε μεταξύ άλλων στην ομιλία του. Γι αυτό το λόγο χρειάζεται να γίνουν εκλογές μέσα στο επόμενο δίμηνο, για να αποκατασταθεί η πολιτική ομαλότητα, κι αμέσως μετά να αναζητήσουμε και να βρούμε όλα τα μέσα για να συγκρατήσουμε την ύφεση και να διατηρήσουμε την κοινωνική συνοχή.

Οι εκλογές αυτές, είπε, ακόμα “θα είναι οι πιο καθοριστικές μετά από αυτές του 74″ και στόχος της ΝΔ είναι να συσπειρώσει όλες τις δυνάμεις που ζητούν να αλλάξει η Ελλάδα πορεία. για μια Νέα Ελλάδα, με σταθερότητα, ανταγωνιστικότητα, εξωστρέφεια και κοινωνική συνοχή.  Αυτό το ρεύμα θα γίνει τελικά πλειοψηφικό στην κοινωνία.

Ο κ. Σαμαράς άνοιξε επίσης παράθυρο για επιστροφή στο κόμμα των διαγραφέντων βουλευτών λέγοντας ότι ” θα χαρούμε να ξαναγυρίσουν κοντά μας, εφ’ όσον βέβαια, έμπρακτα αποδείξουν, τις κρίσιμες επόμενες μέρες,  ότι συστρατεύονται με την Παράταξη….”

Στην μάχη μετά τις εκλογές θα πρέπει να είναι όλοι ενωμένοι “και όχι σκορποχώρι” είπε χαρακτηριστικά και πρόσθεσε:” Ήδη αρχίζει μια πανστρατιά της Νέας Δημοκρατίας εν όψει των εκλογών.  Και κανείς δεν περισσεύει. Αλλά πριν συστρατευθούμε όλοι, πρέπει να κλείσουμε κάθε ρωγμή. Τωρινή και μελλοντική.  Διότι δεν έχουμε μπροστά μας μόνο τη μάχη των εκλογών.

Έχουμε και την πολύ πιο σημαντική μάχη που θα δώσουμε μετά τις εκλογές, για να ξαναφτιάξουμε την Ελλάδα. Και πρέπει να είμαστε άρρηκτα ενωμένοι. Όχι «σκορποχώρι»…

 Διαβάστε ολόκληρη την ομιλία:

Για την απόφαση του Eurogroup, ο κ. Σαμαράς είπε καταρχήνότι η Ελλάδα κερδίζει χρόνο και περιθώρια να βγει από την κρίση και εξήγησε ότι  απόφαση αυτή έχει τρείς μεγάλες διαφορές από το πρώτο Μνημόνιο, και μία μεγάλη ομοιότητα:

 – Η πρώτη διαφορά είναι ότι τώρα γίνεται «κούρεμα» δηλαδή απευθείας μείωση του χρέους. Το οποίο στο μεταξύ είχε καταστεί μη βιώσιμο.

– Η δεύτερη μεγάλη διαφορά είναι ότι μειώνεται και το επιτόκιο δανεισμού, ενώ προηγουμένως είχε ανέβει. Και μάλιστα με τιμωρητικό τρόπο…

– Η τρίτη μεγάλη διαφορά είναι ότι η αποπληρωμή του χρέους μετατίθεται σε βάθος χρόνου. Ενώ τότε δεν μετακινήθηκε καθόλου.

 – Από την άλλη πλευρά, η ομοιότητα με το πρώτο Μνημόνιο, είναι ότι διατηρείται η ίδια συνταγή. Εξακολουθεί να λείπει ο τρίτος – και πιο σημαντικός πλέον – πυλώνας της Ανάπτυξης.

 Αλλά τώρα – και ανεξάρτητα από το τι περιλαμβάνει η νέα σύμβαση – υπάρχουν προοπτικές να επιτύχουμε στο μέλλον αναπτυξιακά μέτρα.

Από που θα προέλθουν τέτοιες αναπτυξιακές προοπτικές:

-  Πρώτον, από τα ευρω-ομόλογα, τα οποία ήδη συζητούνται όλο και περισσότερο. Και θεωρείται εξαιρετικά πιθανό να γίνουν τελικά, μέσα στον επόμενο χρόνο.

-  Δεύτερον, από την πολιτική πίεση που υπάρχει σήμερα στην Ευρώπη, όλο και περισσότερο, για μέτρα Ανάκαμψης, ειδικά στοχευμένα στις χώρες που πλήττονται περισσότερο, κυρίως σε Ελλάδα και Πορτογαλία. Ήδη, τουλάχιστον δώδεκα Πρωθυπουργοί της Ένωσης ζητούν άμεσα μέτρα Ανάπτυξης. Και το κλίμα αλλάζει συνεχώς.

 Τρίτον, από τις προοπτικές που δημιουργούνται πλέον, για εκμετάλλευση του υποθαλάσσιου πλούτου της Ελλάδας με την αξιοποίηση της ΑΟΖ. Η Κύπρος το κατάφερε. Πλησιάζει η ώρα να το επιτύχει και η Ελλάδα. Κατά την επίσκεψή μου στην Κύπρο, τις προηγούμενες μέρες, διερευνήσαμε τις δυνατότητες επίσπευσης του χρόνου αξιοποίησης, εκμεταλλευόμενοι και την πείρα της Μεγαλονήσου. Με την οποία θα δημιουργήσουμε μια στενή στρατηγική σύζευξη, που θα εκτείνεται και πέραν την Κύπρου.

 Όλα αυτά βέβαια, θα αρχίσουν άμεσα, αλλά δεν θα ολοκληρωθούν στο πολύ άμεσο μέλλον. Θα αρχίσουν να καρποφορούν μετά από ένα διάστημα 3 ως 5 ετών.

 Όμως, η Ελλάδα πρέπει να σταθεί στα πόδια μας άμεσα. Και γι’ αυτό χρειάζεται να γίνουν εκλογές, να αποκατασταθεί η πολιτική ομαλότητα, κι αμέσως μετά να αναζητήσουμε και να βρούμε όλα τα μέσα για να συγκρατήσουμε την ύφεση.

Οι άμεσα στόχοι μας είναι δύο: Ανάσχεση της ύφεσης και κοινωνική συνοχή.

 Η καταστροφική πολιτική των δυόμισι τελευταίων ετών έφερε τη χώρα στο χείλος του γκρεμού. Τις τελευταίες μέρες αποφύγαμε τα χειρότερα: την ανεξέλεγκτη χρεοκοπία! Τώρα είναι η ώρα να ξανά-στήσουμε τη χώρα στα πόδια της.

 Στις επόμενες εκλογές, η Νέα Δημοκρατία θα συσπειρώσει όλες τις δυνάμεις που ζητούν ένα πράγμα: Να αλλάξει η Ελλάδα πορεία.

– Να εξυγιάνει τα δημόσια οικονομικά της,

– να ανεβάσει την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας της

– και να μπει στο δρόμο της Ανάπτυξης.

Κι αυτά θα γίνουν:

– Με αποφασιστικότητα από την πρώτη μέρα, γιατί δεν μπορούμε να χάνουμε άλλο χρόνο.

– Με σταθερότητα, γιατί η αβεβαιότητα και η αστάθεια σκοτώνουν την Οικονομία.

– Και με αποκατάσταση της κοινωνικής συνοχής. Γιατί η μονομερής λιτότητα διαλύει την Κοινωνία.

 Η Νέα Δημοκρατία θα χαράξει πορεία για μια Νέα Ελλάδα, με σταθερότητα, ανταγωνιστικότητα, εξωστρέφεια και κοινωνική συνοχή.

Αυτό το ρεύμα θα γίνει τελικά πλειοψηφικό στην κοινωνία.

 Ήδη, το Κόμμα μας είναι η μόνη σταθερή δύναμη μέσα στη γενική διάλυση των πάντων και την κατάρρευση του μεταπολιτευτικού συστήματος.

 Οι εκλογές που θα προκηρυχθούν αμέσως μετά την ολοκλήρωση του PSI και θα γίνουν μέσα στο επόμενο δίμηνο, θα είναι καθοριστικές για το μέλλον της χώρας.

Θα είναι οι πιο καθοριστικές εκλογές μετά το 1974.

 Ακόμα και για εκείνους τους συναδέλφους μας που εγκατέλειψαν το κόμμα, τις τελευταίες μέρες, θα χαρούμε να ξαναγυρίσουν κοντά μας, εφ’ όσον βέβαια, έμπρακτα αποδείξουν, τις κρίσιμες επόμενες μέρες,  ότι συστρατεύονται με την Παράταξη.

 Ήδη αρχίζει μια πανστρατιά της Νέας Δημοκρατίας εν όψει των εκλογών.

Και κανείς δεν περισσεύει. Αλλά πριν συστρατευθούμε όλοι, πρέπει να κλείσουμε κάθε ρωγμή. Τωρινή και μελλοντική.

Διότι δεν έχουμε μπροστά μας μόνο τη μάχη των εκλογών.

Έχουμε και την πολύ πιο σημαντική μάχη που θα δώσουμε μετά τις εκλογές, για να ξαναφτιάξουμε την Ελλάδα.

Και πρέπει να είμαστε άρρηκτα ενωμένοι. Όχι «σκορποχώρι»…

 Στην επιστολή, που έστειλα προς τους δανειστές μας, επανέλαβα, για μιαν ακόμα φορά, ότι πρέπει να θέσουμε σε προτεραιότητα την Ανάκαμψη της Οικονομίας. Δεν έχουμε καμιά αντίρρηση για τους στόχους και τις επιδιώξεις του Προγράμματος, αλλά χωρίς Ανάκαμψη δεν θα πιάσουμε τους στόχους.

– Με τα ταξίδια μου και τις επαφές μου εκτός Ελλάδας, διερεύνησα ακριβώς αυτές τις δυνατότητες συνεργασίας για μελλοντική Ανάκαμψη.

– Με τις εκλογές, για τις οποίες εξ αρχής πιέσαμε και τώρα όλοι πια τις αποδέχονται, ανοίγουμε το δρόμο για την αποκατάσταση της πολιτικής ομαλότητας.

– Και με τη σκληρή κομματική δουλειά κερδίζουμε, κάθε μέρα, το στοίχημα της συσπείρωσης του ελληνικού λαού γύρω μας και της ενότητας για την Παράταξη.

 Δεν ξεχνάμε, όμως, ότι ο Ελληνικός λαός δοκιμάζεται. Και δεν ξεχνάμε την υποχρέωση να του προσφέρουμε προοπτική.

Περάσαμε πολλά τα τελευταία δυόμισι χρόνια. Μείναμε όρθιοι στα δύσκολα. Δικαιωθήκαμε. Αλλά τώρα αρχίζει η μεγάλη και πιο κρίσιμη μάχη, για την Ανάκαμψη της Ελλάδας!

Θα κερδίσουμε αυτή τη μάχη, για λογαριασμό όλων των Ελλήνων. 

Όπως διαβάζουμε ο συγγραφέας και καθηγητής του Οικονομικού Πανεπιστημίου της Αθήνας Δημήτρης Μπουραντάς φαίνεται ότι προχωρά στην δημιουργία νέου πολιτικού φορέα.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα στο διαδίκτυο ο κ. καθηγητής ξεκίνησε μια προσπάθεια από τις αρχές του καλοκαιριού και ήδη μετρώντας δυνάμεις σε όλη τη χώρα αποφάσισε να προχωρήσει στο επόμενο βήμα για τη δημιουργία ενός φορέα που θα απηχεί τις απόψεις του εργαζόμενου κόσμου που μένει μακριά από τη λογική των κατεστημένων πολιτικών δυνάμεων.

Ερώτηση, για να πληροφορηθεί ο “εργαζόμενος κόσμος” για το νέο κόμμα: Ο κ. Μπουραντάς, ο οποίος όπως διαβάζουμε. “υπήρξε επί σειρά ετών σύμβουλος των σημαντικότερων ελληνικών και πολυεθνικών επιχειρήσεων“, μήπως γνωρίζει ή συνεργάστηκε και με τον κ. Στέλιο Σταυρίδη, πρόεδρο της εταιρείας, Ρiscines ideales;

Ποιός είναι ο κ. Σταυρίδης; Διαβάζουμε στο “Βήμα”:

“Πώς ξεκίνησε η «φάμπρικα» 

Το φθινόπωρο του 1992 στον προθάλαμο του πολυτελέστατου γραφείου του προέδρου της ΑΓΕΤ Ηρακλής γινόταν πανδαιμόνιο. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη είχε πουλήσει τον Ηρακλή στην ιταλική Καλτσεστρούτσι και ο ισχυρός άνδρας των γειτόνων, ο παλαίμαχος συνδικαλιστής και μετέπειτα μάνατζερ των εργοδοτών του Τζ. Παντσαβόλτα, επέλεγε τους στενούς συνεργάτες του. Εξω από το γραφείο του εκείνη την ημέρα περίμενε το «φαβορί» για να αναλάβει τη θέση του διευθύνοντος συμβούλου ή του γενικού διευθυντή. Ηταν ο κ. Στέλιος Σταυρίδης, ο οποίος είχε «τρέξει» τον Ηρακλή για λογαριασμό της κυβέρνησης Μητσοτάκη, θεωρούνταν επιτυχημένος στο πόστο του και είχε άριστες σχέσεις με τους Ιταλούς….

Οταν όμως μπήκε στο γραφείο του κ. Παντσαβόλτα με τις βαριές κουρτίνες, τα σκουρόχρωμα έπιπλα από καρυδιά και τη φωτεινή θέα στον μεγάλο κήπο του κτιρίου της Λυκόβρυσης, τον περίμενε μια άνευ προηγουμένου ψυχρολουσία. Χωρίς περιστροφές, ο ιταλός μάνατζερσυνδικαλιστής τού ανακοίνωσε ότι δεν θα συνεργαστούν αφού τις καίριες θέσεις στον όμιλο θα καταλάμβαναν τεχνοκράτες που θα μετακόμιζαν κατευθείαν από το Μιλάνο στην Αθήνα. 

Ο κ. Σταυρίδης, που θεωρούσε σχεδόν δεδομένη την τοποθέτησή του, έχασε το έδαφος κάτω από τα πόδια του. Εμεινε χωρίς δουλειά, αναζήτησε φίλους και γνωστούς επιχειρηματίες για να δουλέψει μαζί τους, αλλά βρήκε πόρτες κλειστές. Ανθρωποι με τους οποίους συνέτρωγε συχνά, άνθρωποι με τους οποίους είχε κάνει διακοπές μαζί και του δήλωναν ότι θα του συμπαρασταθούν στο δύσκολο έργο του στον Ηρακλή όταν θα αναλάμβανε, τώρα δεν… έβγαιναν καν στο τηλέφωνο! 

Πάνω στην απογοήτευσή του συνάντησε έναν παλιό φίλο από το Πολυτεχνείο ο οποίος μόλις είχε έρθει από το Παρίσι. «Γιατί δεν ασχολείσαι με τις πισίνες; Στη Γαλλία τους έχει πιάσει όλους τρέλα. Φτιάχνουν πισίνες στους κήπους τους, στις ταράτσες τους, στα ξενοδοχεία τους, ακόμη και μέσα σε παλιούς στάβλους». Ηταν το σινιάλο μέσα στην απογοήτευση. Ο κ. Σταυρίδης το αποφάσισε και μέσα σε δύο μήνες ίδρυσε την εταιρεία Ρiscines Ιdeales..”

Αυτά για τον κ, Σταυρίδη. Πληροφορίες όμως που …δεν γράφονται αναφέρουν ότι όλα αυτά τα χρόνια υπήρξε στενός φίλος και συνεργάτης του Στέφανου Μάνου, υπουργού Οικονομικών της κυβέρνησης Μητσοτάκη εκείνη την εποχή, ως γνωστόν.

Να υποθέσουμε τώρα κι εμείς ότι αφού απέτυχε η ΔΗΣΥ, η ΔΡΑΣΗ και όλες οι σχετικές προσπάθειες φτιάχνεται νέο σχήμα για να στεγαστούν τα “ορφανά”;

Δέκα βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, ζήτησαν από τον πρόεδρο της Βουλής να αποκαλύψει τον συνάδελφό τους που έβγαλε ένα εκατ. Ευρώ στο εξωτερικό. Αυτή είναι η σημερινή είδηση από το Κοινοβούλιο και εγείρει πολύ σοβαρά ερωτήματα για τον γελοίο τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζεται ένα τέτοιο θέμα.

Ύστερα από τον σάλο που ξέσπασε έγινε επίσης γνωστό το προεδρείο της Βουλής σε συνεργασία με τον υπουργό Δικαιοσύνης θα προβούν σε όλες τις ενέργειες που απαιτούνται ώστε να γνωστοποιηθεί το όνομα του βουλευτή ο οποίος -σύμφωνα με τον πρόεδρο της Αρχής Νομιμοποίησης Εσόδων από παράνομες δραστηριότητες Παναγιώτη Νικολούδη- εξήγαγε σε τράπεζα του εξωτερικού ένα εκατομμύριο ευρώ τον Μάιο του 2011, εν μέσω Μεσοπροθέσμου.

Κατ’ αρχάς να φανταστούμε ότι οι πράσινοι βουλευτές εθίγησαν τόσο πολύ γιατί διασύρονται όλοι στο όνομα του ενός. Αλλά επίσης μπορούμε να φανταστούμε ότι η παρέμβασή τους έγινε γιατί μπορεί να είναι γαλάζιος ο βουλευτής που έβγαλε τα χρήματα στο εξωτερικό, οπότε θα καρπωθούν κι αυτοί πολιτικά οφέλη από την όλη ιστορία.

Το θέμα, όμως, είναι ότι μόνο ένας βουλευτής έχει βγάλει λεφτά στο εξωτερικό ή μήπως είναι και περισσότεροι;

Επίσης, θα πρέπει να πούμε ότι δεν είναι παράνομο να προσπαθεί κάποιος να διασφαλίσει τις αποταμιεύσεις του, κλείνοντάς τες σε κάποια ξένη τράπεζα. Είναι απόλυτα νόμιμο εφόσον τα έχει δηλώσει στο πόθεν έσχες του κι εφόσον δικαιολογούνται από την περιουσία της δική του και των οικείων του.

Μπορεί να πει κανείς ότι δεν είναι ηθικό να βγάζουν οι εθνοπατέρες τα λεφτά τους στο εξωτερικό την ώρα που ο ίδιος ο Βενιζέλος ζητά να επιστρέψουν στην Ελλάδα οι καταθέσεις για να βοηθηθεί η χώρα. Ωραίο, αυτό είναι μεμπτό και πρέπει ο κάθε βουλευτής να διαπομπεύεται. Κι ας κρίνει ο λαός αν πρέπει να συνεχίσει να είναι στο Κοινοβούλιο.

Και το τονίζουμε: αφού πρώτα ελεγχθεί ενδελεχώς από που βρήκε τα λεφτά. Διότι το περίφημο πόθεν έσχες των πολιτικών είναι αίσχος εδώ και χρόνια. Ελάχιστοι είναι οι βουλευτές που μπαίνουν στην πολιτική φτωχοί και βγαίνουν φτωχότεροι. Αν ο Πλαστήρας άκουγε σήμερα για 1 εκατ. Ευρώ και άλλα τέτοια σίγουρα θα σήκωνε το σπαθί του. Αυτός που για να τον θάψουν του έβαλαν ένα σμόκιν το οποίο ήταν δωρεά φίλου του.

Εν πάση περιπτώσει, οι καλοί βουλευτές του ΠΑΣΟΚ που ενοχλήθηκαν από τον συνάδερφό του θα πρέπει να κοιτάξουν και λίγο την καμπούρα τους (όπως και όλοι οι υπόλοιποι βουλευτές), διότι τέτοιες υποθέσεις λειτουργούν αποπροσανατολιστικά.

Ας λύσουν πρώτα τα προβλήματα με τα ταμεία του ΠΑΣΟΚ και με το τι λεφτά έμπαιναν εκεί από τη Siemens. Ας λύσουν πρώτα το πρόβλημα με τον σύντροφο Ακη που είναι κατηγορούμενος για απόκρυψη περιουσιακών στοιχειών και του έχει δεσμευτεί το σπίτι στην Ακρόπολη, κι έπειτα ας θιγούν και για τα άλλα.

Εδώ ο κόσμος χάνεται και οι βουλευτές κάνουν ότι δήθεν δεν ξέρουν πώς λειτουργεί το πολιτικό σύστημα.

Για να περάσει ο καιρός μήπως και καταλαγιάσει η οργή του κόσμου.

Σήμερα ήταν η σειρά του κ. Παπακωνσταντίνου.

Ο κ.Παπακωνσταντίνου αν ήταν Υπουργός σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, θα είχε ήδη εκδιωχθεί πυξ-λαξ.

Ομως, στην Ελλάδα του 2012 διαχειρίζεται έναν κρίσιμο τομέα. Και έχει και άποψη!

Αντί να πάει να κρυφτεί!

Και εμέίς καθόμαστε και τον ακούμε.

Καλά να πάθουμε

ΚΡ

Ο Εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας Γιάννης Μιχελάκης, αναφερόμενος στην πρόταση, που ανέπτυξε, σήμερα στη Λευκωσία, ο πρώην πρόεδρος του ΔΗΣΥ  Γιαννάκης Μάτσης, έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Η Νέα Δημοκρατία χαιρετίζει με συγκίνηση την πρόταση εθνικής σπουδαιότητας και αλληλεγγύης, που ανέπτυξε, σήμερα στη Λευκωσία, ο πρώην πρόεδρος του ΔΗΣΥ Γιαννάκης Μάτσης.

Εισηγήθηκε, συγκεκριμένα, να χρησιμοποιήσει η Κυπριακή Δημοκρατία τις τεράστιες δυνατότητες και πόρους από τον εθνικό πλούτο, του φυσικού αερίου που εντοπίστηκε στην ΑΟΖ της, προκειμένου να στηρίξει την Ελλάδα σε αυτήν τη τρομακτικά δύσκολη ώρα.

Η πρότασή του, αποτέλεσμα εθνικής συμπαράταξης των Ελλήνων Κυπρίων αδελφών μας, εφόσον βέβαια υιοθετηθεί από τα κόμματα και την κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, θα πρέπει να εξεταστεί άμεσα και σοβαρά από την ελληνική κυβέρνηση.

Ιδέες, όπως αυτή που ανέπτυξε σήμερα ο Γιαννάκης Μάτσης, μας γεμίζουν εθνική περηφάνια και αισιοδοξία. Είναι άλλη μια απόδειξη ότι ο Ελληνισμός, ενωμένος, μπορεί να ξεπεράσει και τις μεγαλύτερες δυσκολίες».

Μαζευόμαστε  καμιά δεκαριά άνθρωποι και πάμε και αγοράζουμε ομόλογα του ελληνικού δημοσίου από τη δευτερογενή αγορά, ονομαστικής αξίας 100.000 ευρώ στην τιμή των 30.000.

Στη συνέχεια ο κ. Βενιζέλος θα μας τα πληρώσει  στην ονομαστική τους αξία,δηλαδή 100.000;

Αδημονώ να μας το …διευκρινίσει σύντομα…

Θα κάνουν πάρτυ πάλι οι κερδοσκόποι!

Αυτά παθαίνει η χώρα όταν παίρνουν αποφάσεις άνθρωποι άσχετοι ή μήπως δεν είναι;

Όφις Ιοβόλος

Ως χρεοκοπημένη χώρα μας αντιμετωπίζουν οι ξένοι οίκοι θεωρώντας ότι η ανταλλαγή των ομολόγων δεν είναι εθελοντική αλλά υποχρεωτική, κάτι που σημαίνει ουσιαστικά και στάση πληρωμών. Για το λόγο αυτό και ο διεθνής οίκος αξιολόγησης Fitch υποβάθμισε την ελληνική οικονομία δύο φορές και μας βαθμολογεί με “C” από “CCC” που μας αξιολογούσε προηγουμένως. Πλέον αναμένεται να έρθουν κι άλλες υποβαθμίσεις, ωστόσο οι αγορές επισημαίνουν ότι είναι αναμενόμενο κάτι να έχουμε ομόλογα σκουπίδια και ότι αν όλα πάνε καλά με το κούρεμα, τα νέα ομόλογα θα αναβαθμιστούν.

Βλέποντας την παγωμάρα στο ακροατήριο ο Δήμαρχος πήρε πάλι τον λόγο και είπε ότι θα ζητήσει από το Δημοτικό Συμβούλιο να ανακηρύξει τον Καθηγητή Επίτιμο δημότη, διότι εκτός από ιατρός διεθνούς ακτινοβολίας είναι και άριστος γνώστης της ιστορίας της Πόλης. Και καταχειροκροτήθηκε.

Μετά πολλών τυμπανοκρουσιών και εγκωμιαστικών σχολίων επληροφορήθη το Πανελλήνιον ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας γνωστοποίησε στον υπουργό Οικονομικών την επιθυμία του να παραιτηθεί της προεδρικής χορηγίας και του εζήτησε να προβεί στις δέουσες ενέργειες….

Οι επί δύο χρόνια κραυγές αγωνίας των συνταξιούχων που πεινούν καθώς και ποικίλες υποδείξεις για χειρονομίες παραδειγματισμού από τους ηγήτορες, φαίνεται ότι δεν πέρασαν τα τείχη προστασίας του προεδρικού μεγάρου.

Τώρα δε που λήγει η δεύτερη θητεία και δεν γνωρίζουμε τι άλλες συντάξεις εισπράττει, εδέησε να γνωστοποιήσει στον υπεύθυνο Οικονομικών κλπ. κλπ.

Είναι περιττό να αναφέρω ότι ο Έλληνας Καθηγητής δεν έγινε ποτέ επίτιμος δημότη Κωνσταντινουπόλεως. Κατ’ αναλογίαν, φαίνεται ότι οι γραφειοκρατικές διαδικασίες για υλοποίηση της αιφνίδιας και «επείγουσας επιθυμίας» του προέδρου προβλέπεται να είναι τόσο περίπλοκες και χρονοβόρες που δεν φαίνεται ότι θα τελεσφορήσουν ποτέ.

Χιλιάδες ανώνυμοι πολίτες προσφέρουν καθημερινά και αθόρυβα, συχνά από το υστέρημά τους, στις Μητροπόλεις, στα καλάθια των υπεραγορών και αλλού τη βοήθειά τους για τους αναξιοπαθούντες.

Αν ήθελε άμεσα (sic) ο κ. Πρόεδρος να προβεί σε κάποια χειρονομία, θα μπορούσε αυτά που εισπράττει και μάλιστα αφορολόγητα, να τα καταθέτει κάπου που υπάρχει πραγματική ανάγκη. Ιδρύματα για Άτομα με Ειδικές Ανάγκες δεν έχουν χρήματα για μισθοδοσία, στοιχειώδη επιδόματα για επιβίωση πραγματικών αναπήρων περικόπτονται, Παιδικοί Σταθμοί κλείνουν….. Και ας μην περάσει απαρατήρητο ότι η Ελλάδα μπαίνει στην  πρωτοπορία των αυτοκτονιών απελπισμένων πολιτών της.

Καλό θα ήταν λοιπόν, να περιμένουμε να δούμε έργα και όχι απλές εξαγγελίες. Μην μείνουμε κι εμείς με το χειροκρότημα όπως οι σύνεδροι ιατροί της Κωνσταντινουπόλεως.

ΝΙΚΟΣ ΕΡ. ΙΩΑΝΝΟΥ

Καρδιολόγος

Είπε η τρόικα και είπε η Μέρκελ και είπε ο Σόιμπλε και είπε ο Όλι Ρεν και είπαν οι Γερμανοί και είπαν οι Φιλανδοί και η μικρή Ολλανδέζα…..

Και ήρθε η Τρόικα , κι έφυγε η Τρόικα αλλά έστειλε email και…..ξανάρθε η τρόικα και ξανάφυγε αλλά ….θα ξανάρθει  και πριν ξανάρθει μας έστειλε τελεσίγραφο και μας πήρε και τηλέφωνο ……… και μας πήρε και στο πλυσταριό και ήταν όλα υπέροχα !

Σήμερα, λίγες ώρες μετά το “πλυσταριό” γελάνε όλοι ευτυχισμένοι……

Γελάει όμως καλύτερα, όποιος γελάει τελευταίος.

Μάκης Π.

Τι κερδίσαμε;

Πολιτικό χρόνο.  Ξεκάθαρα.  Πολιτικό χρόνο, τίποτα περισσότερο.  Φαίνεται ότι οι εταίροι μας πείστηκαν ότι η παρατεταμένη πολιτική αναταραχή στη χώρα δεν είναι παιχνιδάκι και συμφώνησαν πως πρέπει να δοθεί μια εκτόνωση, πιθανότατα με εκλογές ή έστω με έναν δομικό ανασχηματισμό.  Έτσι δόθηκε μεν η υποτιθέμενη έγκριση για τα 130δις, η οποία φυσικά δε χρειαζόταν επί της ουσίας καθώς προϋπήρχε από τον Οκτώβριο, αλλά παραμένουν πολλά θολά σημεία, όπως η διφορούμενη στάση του ΔΝΤ που έστειλε το θέμα στις καλένδες του Μαρτίου, η πονηρή ψηφοφορία στα ευρωπαϊκά κοινοβούλια και κυρίως η χιμαιρική διαδικασία του PSI που θα δημιουργήσει νέες αφορμές.

Τι χάσαμε;

Δεν θα σταθώ στους πολυσυζητημένους εφαρμοστικούς νόμους της φτώχειας, αυτά τα ξέρει ο καθένας από εσάς καλύτερα από όλους τους υπόλοιπους, γιατί σας αγγίζουν άμεσα.  Αυτό που χάσαμε είναι ο λεγόμενος ειδικός λογαριασμός και η επιτήρηση, για την οποία επιλέχθηκε άλλη ορολογία (αυξημένη εποπτεία νομίζω), για να περάσει ομαλότερα στο ελληνικό κοινοβούλιο.

Τι σημαίνουν αυτά;

Ότι αν τυχόν σπάσει ο διάβολος το ποδάρι του και προχωρήσει το PSI μαζί με το swap (ελάχιστες πιθανότητες), οι υπουργοί της νέας κυβέρνησης θα πρέπει να ‘’συμβουλεύονται’’ έναν ευρωπαίο χαρτογιακά, πριν από κάθε υπογραφή εγγράφου, ιδιαίτερα όταν αυτό έχει να κάνει με δαπάνες, ακόμα και αν πρόκειται για χαρτί τουαλέτας.  Ορισμένοι θεωρούν ότι αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, αν αναλογιστεί κανείς την έφεση στη σπατάλη που διαχρονικά επέδειξε η ελληνική πολιτική ηγεσία κάθε χρώματος, ωστόσο δημιουργεί περίεργους συνειρμούς και γενικά περιορίζει αισθητά αυτό που ονομάζουμε εθνική κυριαρχία.

Ο ειδικός λογαριασμός είναι μια ακόμα πιο χολερική γερμανική εφεύρεση, καθώς η δημιουργία του στερεί τη δυνατότητα της μελλοντικής κυβέρνησης να παρέμβει πυροσβεστικά σε μια εσωτερική ανωμαλία, δίνοντας απόλυτη προτεραιότητα στους δανειστές.  Πρακτικά αυτό δίνει στη νέα συμφωνία ένα άρωμα άτακτης χρεοκοπίας, εκμηδενίζοντας τα οφέλη που πιθανότατα θα έδινε το PSI, μια ανάσα δηλαδή στον προϋπολογισμό.  Αν δηλαδή προκύψει κάποιο πρόβλημα στην εκτέλεση του προϋπολογισμού (π.χ. λόγω μεγαλύτερης ύφεσης), η κυβέρνηση δεν θα μπορεί να βάλει χέρι στα δανεικά, αλλά θα πρέπει, είτε να κόβει μισθούς και δαπάνες, είτε να δημιουργεί νέα φορολογικά χαράτσια, προκειμένου να εκπληρώσει τις βασικές της υποχρεώσεις.

Ποιος κέρδισε τελικά;

Το Eurogroup είναι ένα πολύχρωμο συμβούλιο ευρωπαίων πολιτικών, όπου προσέρχονται όλοι και εκφράζουν τις απόψεις τους και στο τέλος ψηφίζουν τις απαιτήσεις των Γερμανών.  Ο κ. Σόιμπλε, ο οποίος είχε πιεστεί αφόρητα την προηγούμενη εβδομάδα καθώς είχε την μπάλα, κατέφερε έναν πολιτικό ελιγμό και πέταξε ξανά την μπάλα στην ελληνική πλευρά.  Αυτό του έδωσε χρόνο και έδιωξε από πάνω του τα φώτα της κακής δημοσιότητας.  Τώρα έχει όλη την άνεση να τορπιλίσει με γνήσια γερμανικά τρικ τη διαδικασία του PSI, η οποία κρύβει απίστευτες παγίδες.  Είναι γνωστό ότι ο κ. Σόιμπλε επιθυμεί μια άτακτη ελληνική χρεοκοπία και να είστε σίγουροι ότι μάλλον θα το πετύχει.

Για αυτό μη συμμερίζεστε την ευφορία που προσπαθούν να δημιουργήσουν τα ΜΜΕ, ούτε τις κραυγές των κ.κ. Βενιζέλου και Παπαδήμου.

Η απόφαση του Eurogroup δεν ήταν ιστορικής σημασίας, δεν αποφασίστηκε τίποτα περισσότερο από αυτά που ‘’κέρδισε’’ τον Οκτώβριο ο κ. Παπανδρέου, πλην του γεγονότος ότι η ελληνική πλευρά κόντυνε λίγο περισσότερο, αποδεχόμενη επιπλέον δυσβάσταχτους όρους.

Κακοφωνίξ