Την ώρα που η ακρίβεια είναι – σε Ελλάδα και υπόλοιπη Ευρώπη – το πιο σημαντικό πρόβλημα που απασχολεί τις κοινωνίες, πρέπει να πούμε κάποιες αλήθειες που αποφεύγει να αναδείξει (ή και αποκρύβει) η Κυβέρνηση:

— Πρώτον, η επίμονη ακρίβεια που έχει εγκατασταθεί στην Ευρώπη και επανέρχεται με αλλεπάλληλα κύματα, είναι πια κυρίως ενεργειακή.

Από την ενέργεια διαχέεται παντού αλλού: στο κόστος παραγωγής, στο κόστος μεταφοράς εμπορευμάτων, στο κόστος θέρμανσης και μετακίνησης, στο κόστος διαβίωσης γενικότερα.

Επομένως η μείωση των τιμών ενέργειας, θα μείωνε την ακρίβεια πολλαπλά.

— Δεύτερον, ο ενεργειακός πληθωρισμός είναι σε ένα βαθμό εισαγόμενος τα τελευταία χρόνια. Έχει πράγματι επηρεαστεί:

– από την ξαφνική άνοδο της τιμής φυσικού αερίου στην Ευρώπη με τον Πόλεμο της Ουκρανίας (μετά το Φεβρουάριο του 2022)

– και από την ξαφνική άνοδο των τιμών πετρελαίου διεθνώς με τη νέα έκρηξη στον Περσικό Κόλπο (μετά τον Φεβρουάριο του 2026).

Αλλά ο ενεργειακός πληθωρισμός ΔΕΝ είναι μόνον “εισαγόμενος”. Σε σημαντικό βαθμό τον προκαλεί και η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση. Με τη λεγόμενη “πράσινη μετάβαση” που υιοθέτησε!

Δηλαδή:

– με την αύξηση της φορολογίας των “ρύπων” τα τελευταία χρόνια (φόροι που, σε τέτοια γενικευμένη μορφή, ΔΕΝ υπάρχουν στις ΗΠΑ),

-με το “Χρηματιστήριο Ενέργειας” που εγκαινίασε (και που με αυτή την άκαμπτη μορφή δεν υπάρχει αλλού)

– και με τις κατώτερες τιμές έμμεσων φόρων που επέβαλε (και που είναι πολύ υψηλότεροι από ό,τι στις ΗΠΑ), επιβάρυνε επί πλέον το κόστος ενέργειας σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Ανεξάρτητα από τι γίνεται στην Ουκρανία και στον Περσικό.

Έχουμε λοιπόν, εκτός από Ενεργειακή Ακρίβεια και Φορολογική Ακρίβεια στην Ευρώπη.

— Τρίτον, στην Ελλάδα η επί πλέον επιβάρυνση των τιμών ενέργειας από τη φορολογία – είναι ακόμα μεγαλύτερη. Έχουμε από τους υψηλότερους φόρους καυσίμων στην Ευρώπη και ταυτόχρονα είμαστε πρωταθλητές στον πληθωρισμό της Ευρώπης! Κι αυτό είναι κάτι για το οποίο ευθύνεται αποκλειστικά η ελληνική κυβέρνηση – και το αποκρύβει επιμελώς.

* Συμπέρασμα: Πέρα από την επιβάρυνση τιμών που προκάλεσαν οι κρίσεις σε Ουκρανία και Περσικό, και πέρα από αυτά που κάνει στραβά η Ευρώπη, υπάρχουν κι αυτά που κάνουμε στραβά εμείς, εδώ.

Υπάρχουν και τα λάθη της Ελληνικής κυβέρνησης…

Κάποια απ’ αυτά χρειάζονται χρόνο να αλλάξουν.

Αλλά κάποια άλλα μπορούν να αλλάξουν άμεσα.

Δεν θα ασχοληθούμε εδώ με τα πιο μακροχρόνια.

Θα ασχοληθούμε μόνο με την ΑΜΕΣΗ μείωση του ενεργειακού κόστους και της ακρίβειας στην Ελλάδα.

* Και θα απαντήσουμε στα εξής πέντε ερωτήματα:

— Πόσο αυξήθηκε ο πληθωρισμός στην Ελλάδα και στην υπόλοιπη Ευρωζώνη (μεσοσταθμικά) τον τελευταίο χρόνο.

— Πόσο αυξήθηκε το ενεργειακό κόστος στην Ελλάδα και πόσο στην υπόλοιπη Ευρωζώνη – συνολικά και αναλυτικά ανά μορφή ενέργειας.

— Πόσο συνδέεται – ή δεν συνδέεται – η τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος στην Ελλάδα με τις διεθνείς τιμές πετρελαίου.

— Πόσο διαφορετική είναι η φορολόγηση της Ελλάδας στην ενέργεια σε σύγκριση με τα κατώτατα όρια που επιβάλλει η Ευρώπη.

— Και τι έκαναν άλλες ευρωπαϊκές χώρες για να αντιμετωπίσουν την αύξηση του ενεργειακού κόστους την τελευταία χρόνια.

Μετά από όλα αυτά θα γίνει προφανές πια, αυτό που τώρα παραμένει “κρυφό”:

Η Ελληνική κυβέρνηση ακολουθεί μιαν απολύτως λανθασμένη Πολιτική που συντηρεί την ακρίβεια και επιμένει πεισματικά να κάνει το ένα λάθος πάνω στο άλλο.

* Πρώτον: Η ελληνική ακρίβεια ξεπερνά την ευρωπαϊκή

Ετήσια μεταβολή τιμών, Σεπτέμβριος 2025–2026 Ελλάδα Ευρωζώνη:

Γενικός πληθωρισμός 5,1% 3,8%

Ενέργεια συνολικά 25,4% 18,9%

Φυσικό αέριο 45,3% 11,3%

Ηλεκτρικό ρεύμα 15,0% 4,4%

Diesel 38,8% 39,9%

Βενζίνη 22,5% 27,8%

(Πηγή: Eurostat, εναρμονισμένος δείκτης τιμών καταναλωτή)

Τι βλέπουμε εδώ;

— Ο πληθωρισμός στην Ελλάδα είναι 34% μεγαλύτερος από ό,τι στην υπόλοιπη Ευρωζώνη. Τι σύμπτωση; Και η αύξηση των τιμών ενέργειας συνολικά είναι 34% μεγαλύτερη στην Ελλάδα απ’ ό,τι στην Ευρωζώνη!

— Στο φυσικό αέριο, η ελληνική ανατίμηση είναι τετραπλάσια περίπου της ευρωπαϊκής.

— Στο ηλεκτρικό ρεύμα είναι υπερτριπλάσια.

— Στα καύσιμα κίνησης οι αυξήσεις είναι ίδιες ή ελαφρώς μικρότερες από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης. Αλλά εδώ πρέπει να συνεκτιμηθεί η χαμηλότερη αγοραστική δύναμη των Ελλήνων. Όπου ελαφρώς μικρότερη ανατίμηση δημιουργεί πολύ μεγαλύτερη φτωχοποίηση στην Ελλάδα.

Με τις σημερινές τιμές, 50 ευρώ γέμισμα στο ρεζερβουάρ βενζίνης στην Ελλάδα, αντιπροσωπεύουν μιάμιση φορά μεγαλύτερο ποσοστό του μέσου μισθού στην Ελλάδα από ό,τι στην υπόλοιπη Ευρώπη μεσοσταθμικά.

* Δεύτερον: Το παράδοξο του ηλεκτρικού ρεύματος

Έτος Μέση τιμή Brent, δολάρια/βαρέλι Οικιακό ρεύμα, λεπτά/kWh

2019 64,30 15,7

2020 41,96 16,6

2021 70,86 18,3

2022 100,93 22,7

2023 82,49 23,2

2024 80,52 22,6

2025 69,14 23,4

2026 93,15* περίπου 24,0*

Brent: μέσος όρος Ιανουαρίου–Σεπτεμβρίου 2026. Ρεύμα: ενδεικτική σημερινή τιμή, όχι μέσος όρος του έτους.

(Πηγές: EIA και στοιχεία ηλεκτρικών τιμών βασισμένα στη Eurostat)

Όπως φαίνεται εδώ συμβαίνουν δύο περίεργα πράγματα:

— όταν ανεβαίνουν οι διεθνείς τιμές, το ρεύμα ανεβαίνει στην Ελλάδα. Αλλά όταν πέφτουν οι διεθνείς τιμές, το ρεύμα δεν υποχωρεί το ίδιο εδώ. Ενίοτε δεν υποχωρεί καθόλου. Όπως φαίνεται η “αποσύνδεση” έγινε μόνο προς τα κάτω – όχι προς τα πάνω.

— Και το δεύτερο παράδοξο: από τον καιρό που διευρύνθηκε η παραγωγή Ανανεώσιμων Πηγών (ΑΠΕ) στην Ελλάδα, με φιλοδοξία να μειωθεί η τιμή του ρεύματος, στην πραγματικότητα συνέβη το αντίθετο: το ρεύμα έγινε ακριβότερο!

Από το 2019 έως το 2025, το Brent αυξήθηκε περίπου 7,5%, ενώ η τελική τιμή του ηλεκτρισμού αυξήθηκε σχεδόν 49%! (Κι αυτό παρά τις εκτεταμένες επιδοτήσεις στο κόστος του ηλεκτρικού στην Ελλάδα, το διάστημα 2022-24…).

Σήμερα, με τιμή παραγωγού 13,3 λεπτά/kWh και τελική τιμή καταναλωτή περίπου 24 λεπτά, η διαφορά φθάνει τα 10,7 λεπτά — περίπου το 44,6% της τελικής τιμής.

Δεν είναι όλα αυτά φόροι.

Είναι η συνολική απόσταση ανάμεσα στην παραγωγή και στην κατανάλωση, όπου περιλαμβάνονται δίκτυα, χρεώσεις και άλλες επιβαρύνσεις.

Εκεί πρέπει να αναζητηθούν και οι αδυναμίες του συστήματος: ανεπαρκή δίκτυα, ανάγκες εξισορρόπησης και έλλειψη επαρκούς αποθήκευσης.

Εδώ έφτιαξαν μαζικά ΑΠΕ αλλά δεν έφτιαξαν επαρκείς μπαταρίες για ΑΠΕ!

Το λάθος είναι πραγματικά απίστευτο…

* Τρίτον: Φόροι στα Καύσιμα: η διαφορά ανάμεσα στην Ελλάδα και την υπόλοιπη Ευρώπη

Ο Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης (ΕΦΚ) στη βενζίνη στην Ελλάδα είναι 700 ευρώ ανά 1.000 λίτρα, έναντι ευρωπαϊκού ελάχιστου 359 ευρώ.
Στο diesel είναι 410 ευρώ, έναντι ελάχιστου 330 ευρώ.

Ο κανονικός συντελεστής ΦΠΑ στην Ελλάδα είναι 24%, ενώ το ευρωπαϊκό ελάχιστο είναι 15%.

Και ο ΦΠΑ χρεώνεται πάνω και στον ΕΦΚ (πράγμα που είναι, βέβαια, πανευρωπαϊκή “πατέντα”). Βάζουν φόρο πάνω στον φόρο. Κι όσο μεγαλύτερος είναι ο ΦΠΑ τόσο μεγαλύτερη είναι η υπερ-φορολόγηση.

Η κυβέρνηση, επομένως, διαθέτει περιθώρια φορολογικής ελάφρυνσης, χωρίς να παραβιάζει τα ευρωπαϊκά κατώτατα όρια.

Το ερώτημα είναι γιατί επιλέγει να διατηρεί υψηλούς φόρους και μετά να επιστρέφει επιλεκτικά ένα μέρος των εσόδων με προσωρινά “επιδόματα”.

* Τέταρτον: Τι κάνουν άλλες ευρωπαϊκές χώρες;

Η μείωση των φόρων δεν είναι ούτε άγνωστη ούτε “απαγορευμένη” ευρωπαϊκή πρακτική.

• Ισπανία: Μείωσε προσωρινά τη φορολογία στα καύσιμα και ενέκρινε τον Σεπτέμβριο του 2026 νέα δέσμη φορολογικών ελαφρύνσεων, μεταξύ άλλων για καύσιμα και ηλεκτρική ενέργεια.

• Σουηδία: Ζήτησε προσωρινή μείωση του ΕΦΚ στη βενζίνη και στο diesel, ακόμη και κάτω από τα ευρωπαϊκά ελάχιστα όρια.

• Κροατία: Μείωσε τον ΕΦΚ στα καύσιμα και περιόρισε τα περιθώρια εμπορίας, ώστε να συγκρατήσει την επιβάρυνση στην αντλία.

• Ιταλία: Χρησιμοποίησε προσωρινές μειώσεις ΕΦΚ, ενώ η αγορά ενέργειας και η κυβέρνηση αναζήτησαν πρόσθετους τρόπους περιορισμού των ανατιμήσεων.

(Πηγές: Ευρωπαϊκή Επιτροπή και επίσημες ευρωπαϊκές αποφάσεις του 2026)

Δεν ακολούθησαν όλες οι χώρες της Ευρωζώνης την ίδια πολιτική. Το ουσιώδες, όμως, είναι ότι οι μειώσεις φόρων αποτελούν πραγματικό εργαλείο άμεσης ελάφρυνσης.

Και η Ελλάδα δεν μπορεί να τις απορρίπτει ως δήθεν “ανεφάρμοστες”, όταν άλλες κυβερνήσεις τις εφαρμόζουν κανονικά, με θετικά αποτελέσματα.

5. Ελαφρύνσεις ή επιδόματα;

Μια φορολογική μείωση, εφόσον μετακυλιστεί στην τελική τιμή, ανακουφίζει άμεσα τα νοικοκυριά. Ταυτόχρονα, μπορεί να μειώσει το ενεργειακό κόστος των επιχειρήσεων, να ενισχύσει την ανταγωνιστικότητά τους και να συγκρατήσει τον πληθωρισμό. Έχουμε θετικά-ευεργετικά αποτελέσματα και από την πλευρά της “προσφοράς” (supply side effects)

Όταν πρώτα φορολογείς ακριβά τους πάντες και μετά επιστρέφεις επιλεκτικά μέρος των εσόδων σε κάποιους, δεν ελαφρύνεις συνολικά την οικονομία. Απλώς αποζημιώνεις ορισμένους για ένα βάρος που εξακολουθούν να πληρώνουν όλοι.

Η Ευρώπη έκανε το σφάλμα να υπερφορολογήσει τα καύσιμα (υδρογονάνθρακες),

κι ύστερα η Ελλάδα έκανε το πρόσθετο σφάλμα να βάλει από τους υψηλότερους φόρους στην Ευρώπη,

κι ύστερα ήλθε η παγκόσμια κρίση που αύξησε τις τιμές αερίου-πετρελαίου,

κι ύστερα η Ελλάδα έκανε το πρόσθετο σφάλμα να κρατήσει τη φορολογία ενέργειας ψηλά και να μοιράζει επιδόματα επιλεκτικά.

Λάθος, επί λάθους, επί άλλου λάθους, ίσον απερίγραπτο ΛΑΘΟΣ!

— Όσοι λένε ότι η ακρίβεια είναι “εισαγόμενη” – τι να κάνουμε; – αποκρύβουν ένα μέρος της αλήθειας.

— Όσοι λένε ότι η ενεργειακή ακρίβεια είναι πανευρωπαϊκό φαινόμενο -λόγω της λεγόμενης “πράσινης μετάβασης”- λένε μόνο τη μισή αλήθεια.

Η άλλη μισή είναι ότι στην Ελλάδα έχουμε σοβαρά περιθώρια να μειώσουμε το ενεργειακό κόστος και να νικήσουμε την ακρίβεια άμεσα.

Και δεν το κάνουμε.

Γιατί η κυβέρνηση δεν διδάσκεται από τα λάθη της.

Και δεν μπορεί να τα διορθώσει…

Όπως και στην Εξωτερική Πολιτική, έτσι και στην Ακρίβεια, έτσι και στο Ενεργειακό.

Παντού…

The post Ακρίβεια: Λάθος πάνω στο λάθος, πάνω στο λάθος… appeared first on antinews.gr.

Υπόγεια στήριξη της Ιεράς Συνόδου της Ελλάδος στις ντροπιαστικές πολιτικές του Μαξίμου

Η επιστολή-καταπέλτης του πρώην Σιναίου Αρχιεπισκόπου Δαμιανού προς τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο εκθέτει τους κυβερνητικούς χειρισμούς για τη Μονή Σινά και εγείρει σοβαρά ερωτήματα για τη στάση της Εκκλησίας της Ελλάδος. Πίσω από τις καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις διαγράφεται μια εικόνα πολιτικών μεθοδεύσεων, ενώ η ιστορική μονή, με δεκαπέντε αιώνες ζωής, κινδυνεύει να πληρώσει το τίμημα μιας διαχείρισης χωρίς διαφάνεια και αποφασιστικότητα.

Ο κ. Δαμιανός καταγγέλλει ότι η Μονή Σινά «πουλήθηκε» από την ελληνική κυβέρνηση στην αιγυπτιακή πλευρά, με πρόσχημα μια ψεύτικη δικαστική διαδικασία, η απόφαση της οποίας αναμένεται αύριο, 24 Οκτωβρίου. Η Αθήνα οφείλει να εξηγήσει τι διαπραγματεύτηκε και τι εξασφάλισε για το ιστορικό μοναστήρι. Αντί να υπερασπιστεί αποφασιστικά τα δικαιώματά του, εμφανίζεται να αποδέχεται τετελεσμένα.

Την ίδια ώρα, σύμφωνα με πληροφορίες, οι μοναχοί του Σινά δέχονται παρασκηνιακές πιέσεις από τον υπ. Εξωτερικών Γ. Γεραπετρίτη για να υπογράψουν τη συμφωνία με την αιγυπτιακή πλευρά. Οπως είχε αποκαλύψει η «δημοκρατία», στους όρους της φέρεται ότι περιλαμβάνεται διάταξη που θα στερούσε από τη μονή τη δυνατότητα να διεκδικήσει στο μέλλον δικαστικά τα δικαιώματά της. Εάν επιβεβαιωθεί, πρόκειται για μια εξαιρετικά σοβαρή δέσμευση, που ενδέχεται να ακυρώσει κάθε μελλοντικό νομικό όπλο της αδελφότητας. Γιατί πιέζονται οι μοναχοί να υπογράψουν μια συμφωνία με τόσο βαριές συνέπειες;

Ερωτήματα εγείρει και η έκτακτη συνεδρίαση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, η οποία πραγματοποιήθηκε χωρίς αναλυτική δημόσια ενημέρωση. Σύμφωνα με πληροφορίες, στη συνεδρίαση παρέστη ο γενικός γραμματέας Θρησκευμάτων Γ. Καλατζής, μεταφέροντας την κυβερνητική προπαγάνδα. Η απουσία σαφών διευκρινίσεων ενισχύει τις υποψίες για υπόγεια σύμπλευση με τη γραμμή του Μαξίμου.

Το πλαίσιο της συνεδρίασης, σύμφωνα με τις σχετικές αναφορές, ήταν η στήριξη προς τον Αρχιεπίσκοπο Σινά Συμεών για την εξεύρεση λύσης. Η υποστήριξη αυτή εκφράζεται και μέσω επιστολών από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, τα Πατριαρχεία Αλεξανδρείας και Ιεροσολύμων, την Εκκλησία της Ελλάδος και την Εκκλησία της Κύπρου, με τις οποίες δηλώνεται εμπιστοσύνη στο πρόσωπό του. Ωστόσο, η συμπαράσταση δεν υποκαθιστά τις συγκεκριμένες πράξεις, ούτε απαντά στα κρίσιμα ερωτήματα για τους όρους της συμφωνίας.

Την ίδια ώρα φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης παρουσιάζουν τη στάση της Εκκλησίας της Ελλάδος ως ενωτική, με στόχο να διευκολυνθεί μια συνεννόηση που θα αφήσει ανοιχτό το πεδίο για περαιτέρω διπλωματικές κινήσεις. Ωστόσο, πίσω από τις διαβεβαιώσεις περί διαλόγου και αναζήτησης λύσης, παραμένουν τα κρίσιμα ερωτήματα για το περιεχόμενο της συμφωνίας, με την Αίγυπτο και τους όρους που φέρεται ότι καλείται να αποδεχθεί η Σιναϊτική Αδελφότητα.

Η πλευρά του πρώην Αρχιεπισκόπου Δαμιανού προειδοποιεί για τετελεσμένα, ενώ η κριτική που διατυπώνεται είναι πως η ελληνική κυβέρνηση εμφανίζεται να διαπραγματεύεται για μια υπόθεση στην οποία η μονή έχει ήδη, στην πράξη, παραδοθεί στην Αίγυπτο.

Ο κ. Δαμιανός προειδοποιεί τον κ. Ιερώνυμο ότι, υπό την ηγεσία του, η Εκκλησία της Ελλάδος κινδυνεύει να καταστεί συνεργός στην «ντροπιαστική πώληση» της μονής. Οι πιστοί δεν χρειάζονται άλλες διαβεβαιώσεις, αλλά διαφάνεια, λογοδοσία και έμπρακτη υπεράσπιση ενός μοναστηριού δεκαπέντε αιώνων.

Το σκάνδαλο δεν είναι μόνο διπλωματικό, αλλά βαθύτατα ηθικό. Δεν είναι δυνατόν ένα μοναστήρι που άντεξε αυτοκρατορίες, πολέμους και αιώνες αναταραχών να αντιμετωπίζεται ως ενοχλητική εκκρεμότητα που πρέπει να κλείσει πίσω από κλειστές πόρτες. Η κυβέρνηση δεν μπορεί να παριστάνει τον προστάτη της Ορθοδοξίας, την ώρα που οι χειρισμοί της γεννούν υποψίες για επικίνδυνες υποχωρήσεις. Και η εκκλησιαστική ηγεσία δεν δικαιούται να κρύβεται πίσω από τυπικές επιστολές, όταν διακυβεύεται η ιστορική παρακαταθήκη ολόκληρου του ορθόδοξου κόσμου.

«Απώλεια κυριαρχίας» της Ιεράς Μονής Σινά καταγγέλλει ο Πολάκης

«Καθαρό ξεπούλημα και απώλεια κυριαρχίας» της Ιεράς Μονής του Σινά καταγγέλλει ο Παύλος Πολάκης. Οπως υποστηρίζει, ο υπουργός Εξωτερικών Γ. Γεραπετρίτης και η υφυπουργός Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου έχουν ανακοινώσει ότι αύριο (24/10/26) αναμένεται η τελεσίδικη απόφαση του αιγυπτιακού δικαστηρίου στο οποίο έχει προσφύγει η τωρινή διοίκηση της Μονής Σινά, και πιέζουν τους μοναχούς με την απειλή ότι «αλλιώς θα τα πάρει όλα η Αίγυπτος» να υπογράψουν μία συμφωνία την οποία δεν δίνουν στη δημοσιότητα.

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ επικαλείται έγγραφα των αιγυπτιακών Αρχών που ήρθαν στην κατοχή του, από τα οποία δεν προκύπτει ότι έχει οριστεί η ημερομηνία εκδίκασης, ενώ το ΥΠΕΞ αναφέρει ότι αύριο επίκειται απόφαση. Ο ίδιος ζητεί εξηγήσεις, σημειώνοντας ότι «δεν είναι ιδιωτική σας υπόθεση, όπως δεν ήταν να χαρίσετε τα οστά του Σαμουήλ πίσω στη Βουλγαρία με ένα μνημόνιο συνεργασίας που υπέγραψαν η Μενδώνη και ο Μητσοτάκης χωρίς να περάσει από τη Βουλή, με μόνο 48 κειμήλια και να μείνουν εκεί τα οστά 200 Κρητών Μακεδονομάχων».

Ερωτά δε:

1. Πού είναι τα επίσημα δικαστικά έγγραφα που αποδεικνύουν ότι στις 24 Οκτωβρίου θα εκδοθεί απόφαση του αιγυπτιακού Ανώτατου Δικαστηρίου;

2. Γιατί από τις 23 Αυγούστου διαρρέουν συνεχώς στον Τύπο ημερομηνίες δήθεν επικείμενης απόφασης, που χρησιμοποιούνται ως τελεσίγραφα για να πιεστούν οι μοναχοί να υπογράψουν;

3. Πώς ζητείται από τους Ιεράρχες να στηρίξουν μια συμφωνία που δεν έχει δημοσιοποιηθεί;

Πηγή: dimokratia.gr 

The post Η Μονή Σινά «πουλήθηκε» από την κυβέρνηση στους Αιγυπτίους appeared first on antinews.gr.

Στην επιφάνεια εμφανίζονται σιγά σιγά μια σειρά από συμπτώσεις, διασυνδέσεις και «τυχαίες» συναντήσεις που εγείρουν ερωτήματα για το ενδεχόμενο βάθος των σχέσεων της πολιτικής ηγεσίας με ορισμένους από τους πρωταγωνιστές της σκανδαλώδους υπόθεσης.

Μια τέτοια περίπτωση, για παράδειγμα, αποτελεί ο εμπλεκόμενος πρώην διαιτητής Πέτρος Παπαπέτρου, ο οποίος, παρεμπιπτόντως, παρέμεινε στις σφυρίχτρες της πρώτης κατηγορίας μία τριετία μετά το όριο ηλικίας, προτού αναβαθμιστεί το καλοκαίρι του 2026 σε εθνικό καθηγητή διαιτησίας. Παράλληλα όμως υπηρετεί και ως διευθυντής της Διεύθυνσης Δασών Πιερίας.

Μάλιστα, με αυτήν ακριβώς την ιδιότητα ο κατηγορούμενος πλέον αρχιδιαιτητής βρέθηκε να συνοδεύει τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τη Λίνα Μενδώνη σε πεζοπορία στον Ολυμπο στις 2 Οκτωβρίου, μόλις 20 μέρες προτού του φορέσουν χειροπέδες! Αυτή δεν ήταν η μοναδική συνάντηση του πρωθυπουργού με τον κ. Παπαπέτρου, καθώς ο ίδιος άνθρωπος είχε συναντηθεί και ενημερώσει τον πρωθυπουργό στην ίδια περιοχή το όχι και τόσο μακρινό 2024.

Στην πολιτική πιάτσα βράζει το παρασκήνιο και για τις σχέσεις του προέδρου της ΕΟΚ Βαγγέλη Λιόλιου με υψηλόβαθμα στελέχη της κυβερνητικής παράταξης. Η αλματώδης ανέλιξή του στην ηγεσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης το 2021 στηρίχτηκε ουσιαστικά στη «φωτογραφική» νομοθετική ρύθμιση του τότε υφυπουργού Αθλητισμού Λευτέρη Αυγενάκη, ο οποίος με το ηλικιακό όριο των 70 ετών εκπαραθύρωσε τους «δεινόσαυρους» του αθλήματος.

Ο κ. Λιόλιος, με γνωστές προσβάσεις στο «γαλάζιο» οικοσύστημα της γενέτειράς του Αχαΐας, εξελέγη υπό την άτυπη -αλλά σαφή- κυβερνητική ευλογία, με τον κ. Αυγενάκη να σπεύδει πρώτος να τον συγχαρεί για την ανάληψη των καθηκόντων του. Οπως επισημαίνει και η στήλη Powergame, «δεν είναι λίγοι εκείνοι που αναφέρονται στις στενές σχέσεις του προέδρου Λιόλιου με εν ενεργεία κυβερνητικά στελέχη» στη σκιά της σύλληψής του, ενώ, όπως σημειώνεται, «όταν θα αρχίσουν να κυκλοφορούν τα πρώτα ονόματα, θα γίνει της Αχαΐας (της πάνω) ο χαμός» φωτογραφίζοντας συγκεκριμένο κυβερνητικό στέλεχος για τις επαφές του με τον πρόεδρο της ΕΟΚ.

Η «δημοκρατία» επικοινώνησε με κυβερνητικά στελέχη για τη συγκεκριμένη υπόθεση, τα οποία εξήγησαν μεταξύ άλλων: «Δεν γνωρίζω ούτε έχω κάποια εικόνα αν στελέχη της κυβέρνησης έχουν κάνει συναντήσεις με τον κ. Λιόλιο. Η κυβέρνηση δεν έχει καμία σχέση με τον κ. Λιόλιο.

Η Δικαιοσύνη θα κρίνει τι έχει συμβεί, εμείς κάναμε τις απαραίτητες ενέργειες και άμεσα διαβιβάστηκαν τα στοιχεία, τόσο στην Επιτροπή Επαγγελματικού Αθλητισμού όσο και στον αθλητικό εισαγγελέα. (…) Από κει και πέρα, αν ο κ. Λιολιος είχε στο παρελθόν κάποια συνάντηση με κάποιο κυβερνητικό στέλεχος, είναι στο πλαίσιο των θεσμικών καθηκόντων του και μέχρι εκεί. Και ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε συναντηθεί με τον κ. Λιόλιο με φόντο την Εθνική ομάδα μπάσκετ, τι σημαίνει αυτό;»

Οσον αφορά τις εξορμήσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον εμπλεκόμενο διαιτητή Παπαπέτρου στα… βουνά της Πιερίας, τα ίδια κυβερνητικά στελέχη τόνισαν: «Ο πρωθυπουργός δεν συναντήθηκε με τον διαιτητή Παπαπέτρου, ούτε είναι δυνατόν να γνώριζε τότε ότι θα ήταν εμπλεκόμενος δικαστικά. Συναντήθηκε με τον διευθυντή της Διεύθυνσης Δασών Πιερίας, με αυτή του την ιδιότητα. Είναι χυδαίο και ανέντιμο να υπάρχει οποιαδήποτε συσχέτιση με την υπόθεση».

Ο,τι και να λένε πάντως τα κυβερνητικά στελέχη ή και ο ίδιος ο Π. Μαρινάκης, το σκάνδαλο παίρνει ολοταχώς και εντονότερες πολιτικές προεκτάσεις που φαίνεται ότι αγγίζουν και ένα τουλάχιτον πρόσωπο του οικογενειακού περιβάλλοντος του πρωθυπουργού, που φέρεται ότι σχετιζόταν με τον Βαγγέλη Λιόλιο. Το αμέσως επόμενο διαστημα θεωρείται από την άποψη αυτη ιδιαίτερα κρίσιμο.

Αλλωστε, με αφορμή τις εξελίξεις αυτές, πολλοί θυμήθηκαν ότι ο κ. Μητιοτάκης κατά το παρελθόν είχε παίξει και μπάσκετ μαζί με τον ήδη συλληφθέντα ως επικεφαλής του κυκλώματος των στημένων αγώνων Β. Λιόλιο. Μία από τις περιπτώσεις αυτές είχε καταγραφεί το 2019, όταν ο σημερινός πρωθυπουργός είχε μεταβεί στην Πάτρα και λίγο πριν από προγραμματισμένη ομιλία του σε εκδήλωση είχε πάει στο γήπεδο του Προμηθέα για να παίξει μπάσκετ παρόντος του -προέδρου της ομάδας- Β. Λιόλιου.

Πηγή: dimokratia.gr 

The post Basketgate: Στην παρέα του Μητσοτάκη ο διαιτητής με τα 820.000 ευρώ appeared first on antinews.gr.

Ακρίβεια, πληθωρισμός, εγκληματικότητα, παράνομη μετανάστευση, σκάνδαλα, διαφθορά….

Όλα στα κόκκινα!

Αν η Ελλάδα ήταν αυτοκίνητο, θα είχε ανάψει κάθε λαμπάκι στο ταμπλό, θα είχε βγάλει καπνούς η μηχανή, και θα είχε πάρει φωτιά το GPS.

Κι όμως, ο οδηγός θα χαμογελούσε καθησυχαστικά και θα έλεγε: «Συνεχίζουμε σταθερά!»

Καλώς ήρθατε στην Ελλάδα του Κυριάκου, ή αλλιώς του ανέμελου γόνου, όπου η πραγματικότητα έχει ένα και μοναδικό ελάττωμα… είναι αόρατη για τους ενοίκους του Μαξίμου!

Η ακρίβεια καλπάζει, οι μισθοί διολισθαίνουν, και το σούπερ μάρκετ έχει μετατραπεί σε χώρο υψηλού οικονομικού κινδύνου. Πας να αγοράσεις φέτα, και βγαίνεις με την αίσθηση ότι μόλις υπέγραψες στεγαστικό δάνειο. Το ελαιόλαδο αντιμετωπίζεται ως επενδυτικό προϊόν, πιο ακριβό και από το Μπλακ Τζόνι, ενώ το μοσχαρίσιο κρέας σύντομα θα απαιτεί προέγκριση από την τράπεζα.

Ο πληθωρισμός μπορεί να δείχνει σημάδια αποκλιμάκωσης στους δείκτες, αλλά η τιμή στο ράφι έχει δική της άποψη.

Είναι σαν τον κακό δημόσιο υπάλληλο που δεν καταλαβαίνει από αξιολογήσεις, αφού έχει μονιμότητα, άρα δεν ιδρώνει…

Και μέσα σε όλα, η εγκληματικότητα, η ανασφάλεια, τα σκάνδαλα, και οι καταγγελίες για διαφθορά συνθέτουν ένα περιβάλλον που δεν προσφέρεται ακριβώς για πανηγυρισμούς.

Μέχρι και στο μπάσκετ, εκεί όπου κάποτε ψάχναμε τις εθνικές ψυχές μας, τώρα ψάχνουμε να καταλάβουμε τι συμβαίνει με τις καταγγελίες και τις σκιές γύρω από το δυσώδες παρασκήνιο.

Αλλά μην ανησυχείτε! Κατά την κυβερνητική αισθητική, όλα βαίνουν καλώς.

Η χώρα προοδεύει, η οικονομία απογειώνεται, και η καθημερινότητα των πολιτών βελτιώνεται. Προφανώς, σε κάποια άλλη Ελλάδα…

Σε εκείνη που βρίσκεται σε κάποια νέα ψηφιακή εφαρμογή, με πρόσβαση μόνο μέσω ειδικού κυβερνητικού κωδικού.

Οι μόνοι που ζουν το όνειρο, που ζουν σε εποχή ευημερίας, είναι οι φοροφυγάδες (μέχρι και πιτσαδόρους φοροφυγάδες έχουμε), οι κρατικοδίαιτοι (δήθεν) επιχειρηματίες, και οι αμέτρητοι κομματόσκυλοι μετακλητοί (συν τους ευάλωτους χα χα χα, ευπαθείς συνέλληνες, π.χ. τους συμπαθείς Ρομά, που εισπράττουν δεκάδες επιδόματα).

Οι πρώτοι παίζουν κρυφτό με την Εφορία, η οποία είναι αμείλικτη αν δεν κόψει μια απόδειξη ο… καστανάς της πλατείας, οι δεύτεροι αναζητούν το επόμενο κρατικό πρόγραμμα «επιχειρηματικότητας», και οι τρίτοι αναζητούν το επόμενο γραφείο, ή τον επόμενο πολιτικάντη προστάτη για να συνεχίσουν να «προσφέρουν»…

Οι τέταρτοι είναι παντός καιρού, οπότε…

Για τους υπόλοιπους όμως μελανιασμένους Αίλυννες, τους κανονικούς δηλαδή, υπάρχει η γνωστή συνταγή, δουλέψτε περισσότερο, πληρώστε περισσότερα, και αν δεν σας περισσεύουν κόψτε από τα βασικά. Τι χρειάζεστε το αμάξι; Πάρτε το λεωφορείο…

Η ανάπτυξη χρειάζεται θυσίες. Κατά προτίμηση τις δικές σας.

Και όταν η δυσαρέσκεια μεγαλώνει, εμφανίζεται ο Άδωνις ο Γεωργιάδης, γνωστός και ως «σαλτιμπάγκος», με το γνωστό επικοινωνιακό ταμπεραμέντο, να μας εξηγεί ότι όλα είναι… «ζάχαρη»!!!!

Αν όμως η καθημερινότητα ήταν τόσο γλυκιά όσο την περιγράφει έτσι ανερυθρίαστα, θα είχαμε πάθει όλοι υπεργλυκαιμία από την πολλή ευημερία.

Ο υπουργός ποστάρει το πώς χορεύει επικοινωνιακά σαν αρκούδι σε πανηγύρι, μόνο που το ντέφι το κρατάει ο φορολογούμενος, και πληρώνει κιόλας την παράσταση. Κι όταν κάποιος διαμαρτύρεται, η απάντηση είναι περίπου η ίδια, δεν βλέπετε τη μεγάλη εικόνα… είστε αχάριστοι όσοι διαμαρτύρεστε.

Πράγματι. Τη μεγάλη εικόνα τη βλέπουμε. Το πρόβλημα είναι ότι δεν μας αρέσει καθόλου.

Και απέναντι σε αυτό το γκροτέσκο και διεφθαρμένο τσίρκο που μας κυβερνά; Μια αντιπολίτευση που συχνά μοιάζει να βρίσκεται σε αναζήτηση σήματος. Όχι κινητού… πολιτικού.

Ο Αλέξης (Τσε Παπάρα)  κουβαλά το δικό του βαρύ παρελθόν, και καλείται να πείσει ότι υπάρχει κι άλλη ζωή μετά την πολιτική του προηγούμενη (καταστροφική) διαδρομή.

Ο Ανδρουλάκης προσπαθεί να αρθρώσει εναλλακτικό λόγο, αλλά η απόσταση ανάμεσα στην κριτική και στην πειστική πρόταση παραμένει το μεγάλο ζητούμενο. Είναι λίγος, πώς να το κάνουμε;

Η Ζωζώ μετατρέπει κάθε πολιτική σκηνή σε θεατρική παράσταση με απρόβλεπτη διάρκεια.

Ο Κουτσούμπας κρατά σταθερά τη γραμμή του ΚΚΕ, σαν ραδιοφωνικός σταθμός που εκπέμπει στο ίδιο κύμα εδώ και πάμπολλες δεκαετίες, αν και κανονικά θα έπρεπε να είχε κλείσει από το 1990…

Και η κβαντική Καρυστιανού, με την αμφιλεγόμενη δημόσια παρουσία της, παραμένει ένα πολιτικό ερώτημα που δεν απαντιέται με εύκολες προβλέψεις. Αν και το ότι κατέληξε δημοσκοπικά στο 3%, από το άλλοτε 38%… έχει μια δυο ερμηνείες, που όμως δεν είναι του παρόντος.

Πολλές φωνές λοιπόν, πολλές φιλοδοξίες, πολλές διακηρύξεις.

Εκείνο όμως που λείπει είναι μια πειστική, συνεκτική εναλλακτική πρόταση που να κάνει τον πολίτη να πιστέψει ότι υπάρχει διέξοδος. Γιατί η αγανάκτηση από μόνη της δεν είναι πολιτικό πρόγραμμα. Είναι απλά καύσιμο…

Μέσα σε αυτό το δυστοπικό (για τον απλό λαό) σκηνικό, ο Αντώνης Σαμαράς εμφανίζεται ως πιθανός αντίπαλος από τα δεξιά, η μόνη λύση για πραγματική σταθερότητα, επικαλούμενος τη δική του πολιτική διαδρομή, και τις διαφωνίες του με την κυβέρνηση των «αρίστων», η οποία άγεται και φέρεται από τα διάφορα συμφέροντα, έχοντας κάνει τη χώρα κλωτσοσκούφι διεθνώς, έρμαιο ακόμη και των Λίβυων φυλάρχων, ενώ στο εσωτερικό κάνουν πάρτι τα ντόπια (που θα ‘λεγε κι ο Στρατούλης) βρώμικα συμφέροντα…

Θα πείσει τον λαό; Ποιος ξέρει; Απομένει να το δούμε…

Και κάπως έτσι, ο σμιλεμένος Κυριάκος μοιάζει να παίζει μπάλα σχεδόν μόνος του.

Με επικοινωνιακή, πλην όμως ακριβοπληρωμένη από εμάς, υπεροπλία, με φιλικό (πετσωμένο γερά) μιντιακό περιβάλλον, και με (στημένες) δημοσκοπήσεις που όμως πείθουν τους αφελείς, και τους απολιτίκ συμπατριώτες μας.

Μόνο που άλλο η πρόθεση ψήφου, άλλο η κοινωνική δυσαρέσκεια, κι άλλο η πραγματική εμπιστοσύνη.

Οι δημοσκοπήσεις δεν είναι εκλογές, τα τηλεοπτικά πάνελ δεν είναι η κοινωνία, και τα ενθουσιώδη (και αυτά πληρωμένα) χειροκροτήματα δεν πληρώνουν λογαριασμούς.

Όσο κι αν η πολιτική επικοινωνία προσπαθεί να παρουσιάσει την καθημερινότητα σαν διαφήμιση επιτυχημένου τουριστικού προορισμού, ο μέσος πολίτης επιστρέφει στο σπίτι, και ανοίγει το πορτοφόλι, βλέπει τους λογαριασμούς, και εκεί τελειώνει η… σκηνοθεσία.

Το πραγματικό πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο ότι η κυβέρνηση επιμένει να βλέπει το ποτήρι μισογεμάτο. Είναι ότι πολλοί πολίτες δυσκολεύονται πλέον να αγοράσουν αυτό το ποτήρι, ακόμη κι αν είναι πλαστικό.

Και όσο η εξουσία πανηγυρίζει, όσο η αντιπολίτευση ψάχνει τον βηματισμό της, και όσο η κοινωνία μετράει τα ευρώ μέχρι το τέλος του μήνα, το εθνικό μας σύνθημα παραμένει αναλλοίωτο: Τον ήπιαμε αδέρφια!

Τον ήπιαμε κανονικά.

Χωρίς πάγο, γιατί και αυτός ακρίβυνε…

The post Τον ήπιαμε… κανονικά! appeared first on antinews.gr.

Όχι μόνο μαύρα κοράκια αλλά και γύπες, ύαινες, κάθε είδους νεκροφάγα πολιτικά ζώα και τυχοδιώκτες είναι καθισμένα στο κλαρί και τους τρέχουν τα σάλια, προτρέπουν οι διάφοροι πυρήνες του μηδενισμού, της αναρχίας και της ανωμαλίας να μιμηθούν τους μουσουλμάνους και αριστερούς της Γαλλίας και να κάψουν την Ελλάδα, μπας και δουν εξουσία, ακόμη και πάνω στις στάχτες.

Νομίζουν πως μπορεί να επαναληφθεί το 2008. Το προσπάθησαν και με άλλες αφορμές, π.χ. το έπος του ξυλολίου και της ψέκας που πλασάρισαν φιδέμπορες της τηλοψίας και της Βουλής με βρόμικο μάτι και για λίγο το «αγόρασε» και ικανό μέρος του λαού και βγήκε συγκινημένο και ραγισμένο στον δρόμο. Το ψέμα όμως έχει κοντά ποδάρια και δεν είμαστε στο 2008.

Επίσης, δόξα τω Θεώ, παρά τα μεγάλα προβλήματα που έχουμε από ετών, δεν έχει δημιουργηθεί η τεράστια κρίσιμη μάζα φανατικών μουσουλμάνων, που σε συνέργεια με τη δωσιλογική Αριστερά θα αποπειραθούν να τινάξουν την Πατρίδα στον αέρα. Έχουν έρθει αρκετοί με τη λαθρομεταναστευτική εισβολή, την οποία σιγοντάρουν η ισλαμοφασιστική Τουρκία, η μαφία των δουλεμπόρων που συνεργάζεται με το κράτος του Ερντογάν, δουλέμποροι – διακινητές από Τουρκία, Συρία, Λιβύη και, δυστυχώς, Ελλάδα, σε συνεργασία με κεκαλυμμένους δουλεμπόρους, που υποδύονται τους ΜΚΟτζήδες «ανθρωπιστές» και αβανταδόρους όλη την αριστερίλα και βουλευτές και ευρωβουλευτές της, οι οποίοι έχουν αναγάγει σε καθημερινή αποστολή την επίθεση στην Ελλάδα και στα όργανα του κράτους, όπως το Λιμενικό Σώμα.

Όμως δεν είναι αρκετοί, τα πράγματα έχουν δυσκολέψει γι’ αυτούς, π.χ. πλέον με τον θεσμοθετημένο ειδικό έλεγχο τελείωσε η παπάτζα των ασυνόδευτων «ανηλίκων» μουστακαλήδων της παντρειάς. Απέχουμε πολύ ακόμη από το να γίνουμε ανεπιθύμητος προορισμός για τους μη δικαιούμενους άσυλο, να τους κόβει κρύος ιδρώτας όταν ακούνε τις λέξεις «Ελλάδα» και Έλληνας, από το να παίρνει ο έγκλειστος λαθρομετανάστης προς απέλαση τον ξάδερφο στο χωριό και να του λέει «Μοχάμεντ, μακριά από την Ελλάδα, οι Έλληνες θα σε ξεσκίσουν, ούτε λεφτά ούτε σπίτι τζάμπα, δεν μπορείς να παραστήσεις τον ανήλικο κατατρεγμένο και θα μείνεις φυλακή μέχρι να σε στείλουν πίσω πακέτο».

Απέχουμε από αυτό, εκμεταλλεύονται, ιδίως από Λιβύη με βάρκες, τον ανθρωπισμό μας και τις τρύπες του Διεθνούς και του Εθνικού Δικαίου και φτάνουν κάμποσοι, όχι όμως όπως στις χρυσές μέρες της κυρα-Τασίας και της Μόριας, όταν αγαλλίαζε η αριστερίλα που στοκάραμε χιλιάδες αναφομοίωτους μουσαφιραίους, επίδοξους εταίρους στην πρασινοκόκκινη συμμαχία, που αυτοί, ως πρωτοπορία, θα καταστρέψουν τον Ιμπεριαλισμό και τον Καπιταλισμό και θα κολλήσουν από δίπλα και οι μπαφιάρηδες ταβλαδόροι, που ζαχαρώνουν Πηγάδες.

Δεν καταλαβαίνουν πως, αν το σενάριό τους ευοδωνόταν σε μια υποθετική δυστοπία, θα κατέληγαν, όπως οι αριστεροί του Ιράν, με μια σφαίρα στον αυχένα, με κομμένο κεφάλι, απαγχονισμένοι από γερανό και όσοι ανήκουν στους φιλομετανάστες LGBTQ turbo Gti 4X4 να κάνουν ελεύθερη πτώση από ταράτσα.

Αφού τα ξυλόλια δεν έπιασαν, αφού δεν αρκεί ο μιμητισμός των αριστερών και τζιχαντιστών της Γαλλίας, δεν πιάνει ούτε αυτός τόπο, προσπαθούν να το ρίξουν στην ακρίβεια και να φιτιλιάσουν φοιτητές και μαθητές, εκμεταλλευόμενοι την ηλίθια ανοχή επί δεκαετίες της Κεντροδεξιάς, που επέτρεψε την αντισυνταγματική εκτροπή στην Παιδεία, την οποία έχουν μολύνει με τη βρομιά, τον μηδενισμό και τον ανθελληνισμό τους πλήθος επίορκοι δημόσιοι υπάλληλοι, που μολύνουν τα μυαλά των παιδιών και των νέων γενικότερα, με τις προκατακλυσμιαίες ολοκληρωτικές ιδεοληψίες τους, ξαδερφάκια των ναζί, που εσχάτως, μετά το Σύμφωνο Ρίμπεντροπ – Μολότωφ, την κολεγιά Χίτλερ – Στάλιν, τους ξαναένωσε ο αντισημιτισμός και γίνανε φρηφρήδες, πόρνες και χρήσιμοι ηλίθιοι των τζιχαντιστών της Γάζας, των Τούρκων και των Καταριανών πατρόνων τους, στην ουσία της παγκόσμιας τρομοκρατικής σέχτας των Αδελφών Μουσουλμάνων, που ορέγονται να σφάξουν όλους τους Εβραίους, τους Χριστιανούς, κάθε αλλόθρησκο, και να αλώσουν την Ευρώπη και την Αμερική, τον κόσμο όλο, επεκτείνοντας την Ούμα, την κοινότητα των πιστών σε όλο τον πλανήτη, εξοντώνοντας όποιον αντιστέκεται.

Όσοι προτρέπουν στην Ελλάδα σε μιμητισμό των εγκλημάτων που τελούνται στη Γαλλία, εμπρησμών, λεηλασιών κ.λπ., γιατί αυτό κάνουν, διαπράττουν κι αυτοί έγκλημα. Η δε κυβέρνηση έχει το ξεκάθαρο καθήκον να επιδείξει μηδενική ανοχή. Δεν είμαστε χρήσιμοι ηλίθιοι του τζιχαντιστικού Ισλάμ, δεν είμαστε ηλίθιοι γενικώς, δεν είμαστε Γάλλοι, δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν να βλάψει την Πατρίδα μας ούτε να δείξει αβελτηρία απέναντι σε όσους επιδιώκουν να τη βλάψουν. Πρέπει όλα τα κρατικά όργανα να επιδείξουν μεγαλύτερη αυστηρότητα και από αυτήν στην αντιμετώπιση της απόπειρας εισβολής στον Έβρο.

Οι καιροί είναι περίεργοι και επικίνδυνοι. Φτιάχνουμε ισχύ, συμμαχίες και η Τουρκία για πρώτη φορά ανησυχεί, παραληρώντας από νευρικότητα. Δεν θα υπάρξει ανοχή, ενοχές, ηλίθια «αμυντική στάση της Αστυνομίας». Όποιοι το επιχειρήσουν να υποστούν «στρατιωτικό περίπατο», τουτέστιν «ανηφόρα, βίτσα, π… και στενά παπούτσια».

*Δικηγόρος, Πρόεδρος της Νέας Δεξιάς

Πηγή: dimokratia.gr

The post Στρατιωτικός περίπατος για κοράκια appeared first on antinews.gr.

Μας δουλεύουν οι Αλβανοί για την ΑΟΖ, οι Βούλγαροι με τα κειμήλια, οι Τούρκοι με το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο, οι Αιγύπτιοι με το Σινά

Του Μανώλη Κοττάκη

Η Λιβύη και η Αίγυπτος ήταν παραδοσιακά δύο χώρες με τις οποίες οι σχέσεις μας ήταν στο παρελθόν τόσο στέρεες και είχαν τέτοιο βάθος, ώστε οι αξιωματικοί τους στο πολεμικό ναυτικό και στον στρατό ξηράς εκπαιδεύονταν στην ημετέρα Σχολή Ευελπίδων.

Αυτό που έγινε προχθές λοιπόν με την επικύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου από τη Βουλή της Βεγγάζης και αυτό που επίκειται με την απώλεια της κυριότητας 15 αιώνων στο Σινά αύριο μεθαύριο ξεπερνούν κατά πολύ την ουσία των θεμάτων -είναι αναμφισβήτητα μεγάλες εθνικές ήττες-, πρόκειται για διακύβευμα κατά πολύ μεγαλύτερο: Για το πόσο υπολογίζουν οι παλιοί φίλοι το μπόι μας. Για το πώς αξιολογούν οι σύμμαχοι το «κύρος» μας. Η απάντηση είναι λυπηρή: Καθόλου πλέον. Μας κοροϊδεύουν ανοικτά. Μας περιπαίζουν. Κάνουν πλάκα.

Ο υπουργός Εξωτερικών υπερηφανευόταν μέχρι προσφάτως ότι οι Λίβυοι αναγνωρίζουν την ελληνική μέση γραμμή με τα οικόπεδα των γεωτρήσεων που ανακοίνωσαν, ενώ ήταν υπερήφανος που είχαν αρχίσει οι… συνομιλίες μαζί τους σε επίπεδο υφυπουργών για την οριοθέτηση ΑΟΖ και θαλάσσιων ζωνών. Εκ των πραγμάτων αποδεικνύεται ότι οι Λίβυοι προσέγγιζαν τις συνομιλίες με την ελληνική αντιπροσωπία υπό την υφυπουργό Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου με φιλοπαίγμονα διάθεση ως χρόνο αναψυχής.

Κέρδιζαν χρόνο, κέρδιζαν, ενδεχομένως, κι άλλα οφέλη, και στην πραγματικότητα μας δούλευαν «ψιλό γαζί». Πώς συμβιβάζονται τώρα οι θαλάσσιες ζώνες που ονειρευόμασταν προ μηνών με το επικυρωθέν τουρκολιβυκό μνημόνιο που δεν αναγνωρίζει επήρεια ούτε στην Κρήτη ούτε σε κρίσιμα άλλα νησιά του Αιγαίου στα Δωδεκάνησα; Καμαρώνετε, κύριε Γεραπετρίτη; Δυστυχώς η διαχείριση της βαριάς ήττας είναι χειρότερη και από την ίδια την ήττα! Τα ψέματα είναι πιο θλιβερά και από το ανυπόστατο μνημόνιο.

Ο υπουργός των Εξωτερικών επετέθη χθες στον Αντώνη Σαμαρά με το επιχείρημα ότι έκανε μόνο κριτική κατά της κυβέρνησης και δεν αποδοκίμασε τη Λιβύη για την επικύρωση. Πλέον του γεγονότος ότι ο ελληνικός λαός… Μητσοτάκη εψήφισε και όχι Χαφτάρ για να του ζητείται ο λόγος που δεν τον «στόλισε», ο κύριος υπουργός δεν άκουσε ποτέ δύο χρόνια τώρα και τους δύο πρωθυπουργούς που τον προειδοποιούσαν διαρκώς (ο ένας μάλιστα διεγράφη για χάρη του) ότι «με τον πειρατή δεν κάνεις διάλογο»; Τώρα που ο πειρατής τού πήρε την ταυτότητα, του φταίει ο αγγελιοφόρος και όχι ο πειρατής;

Ζήτησε επίσης τον λόγο ο κύριος Γεραπετρίτης από τον Μεσσήνιο για την παράλειψη της καταδίκης με το επιχείρημα ότι ακόμη και η πρόεδρος της Κομισιόν Φον ντερ Λάιεν και ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Αντόνιο Κόστα αποδοκίμασαν «με βαθιά λύπη» την επικύρωση της συμφωνίας Τουρκίας και Λιβύης. Πράγματι!

«Λυπήθηκαν» τόσο πολύ αυτοί οι δύο, ώστε «επέβαλαν» στην Τουρκία για χάρη της Ελλάδος… κυρώσεις ανάλογες με αυτές της Ουκρανίας! Τέτοια «λύπη». Καμία κύρωση δεν επέβαλαν προφανώς, μας δουλεύουν κι αυτοί. Με πρώτη την Ούρσουλα, που υποδύεται την τεθλιμμένη χήρα, με ύφος βαρυπενθούσας και μη. Βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος, μέχρι και ο κύριος Καιρίδης, απέδωσαν χθες την ήττα Γεραπετρίτη στη Λιβύη στον χρηματισμό βουλευτών της λιβυκής Βουλής «με βαλίτσες». Υπονοώντας τη γείτονα.

Πριν το πει αυτό οιοσδήποτε για να απαλύνει την ένταση της απογοήτευσης του κόσμου για το ηχηρό χαστούκι, δεν ρωτά τι κάναμε κι εμείς στο παρασκήνιο στο πρόσφατο παρελθόν με συνέπεια οι Λίβυοι που τα ακούν αυτά να κρατούν το στομάχι τους σήμερα από τα τρανταχτά γέλια που πιαστήκαμε… κορόιδα; Επιτέλους, όλα έχουν ένα όριο όταν καταγγέλλεται υποκριτικώς η «συναλλακτική διπλωματία». Σέβομαι την πατρίδα μας και δεν προχωρώ περισσότερο.

Να μην ξεχνάμε άλλωστε ότι έχουμε τόσο «πρόσωπο» στη Λιβύη, ώστε προ έτους οι σύμμαχοί μας, που στο μεταξύ είχαν γαζώσει κομβόι ανθρωπιστικής βοήθειας του Ελληνικού Στρατού με αποτέλεσμα νεκρούς (τόσο φίλοι), έδιωξαν άκομψα με τις κλοτσιές τον Ελληνα υπουργό Μετανάστευσης Θάνο Πλεύρη όταν προσπάθησε να επισκεφτεί με Ευρωπαίους συναδέλφους του τη Βεγγάζη για το Μεταναστευτικό. Τέτοιο «εκτόπισμα» έχει η χώρα. Τέτοιου «σεβασμού» τυγχάνει. Σε σημείο ελεύθερου λακτίσματος. Να μας έχουν εγγεγραμμένους προς λάκτισμα στα παλαιότερα των υποδημάτων τους.

Εκτός όμως από τη Λιβύη χάσαμε και την Αίγυπτο από το οπτικό μας πεδίο. Μεθαύριο θα ανακοινωθεί η τελική συμφωνία για το νέο νομικό καθεστώς της Αγίας Αικατερίνης του Σινά και δυστυχώς για τον κύριο υπουργό θα υπάρξει ένα μέτρο σύγκρισης για την επιτυχία ή την αποτυχία του όσους και αν εμπλέξει στην εξίσωση για να τον αποθεώσουν, να θολώσουν τα νερά και να κρύψουν τη μεγάλη ήττα που συμβαίνει επί των ημερών του και επί αυτής της κυβερνήσεως.

Θα συγκριθεί το περιεχόμενο της αρχικής συμφωνίας Ελλάδος – Αιγύπτου που είχαν υπογράψει όλα τα υπουργεία πλην του Δικαιοσύνης στις αρχές Μαΐου του 2025 με το τελικό κείμενο της συμφωνίας που πιέζεται να υπογράψει ο Αρχιεπίσκοπος Συμεών υπό την πίεση του Οικουμενικού Πατριαρχείου, του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων και της αναρμόδιας, ως μη έχουσας δικαιοδοσία, Εκκλησίας της Ελλάδος.

Η πρώτη συμφωνία αναγνώριζε πανηγυρικώς κυριότητα στα θρησκευτικά, στα γεωργικά και άλλα ακίνητα της μονής έξω από την οποία κυματίζει η ελληνική σημαία. Η δεύτερη συμφωνία δεν περιέχει τον όρο «κυριότητα» και έχει αντικατασταθεί από τους όρους «νομή, χρήση και κατοχή» εις το διηνεκές χωρίς «μίσθωμα».

Το οποίον σημαίνει ότι έχει περάσει η κυριότητα στο αιγυπτιακό δημόσιο! Θα καμαρώσει και γι’ αυτό ο κύριος υπουργός με το γνωστό «ποίημα» για τη διασφάλιση του λατρευτικού χαρακτήρα της μονής και για τις διαχρονικές παθογένειες που οδήγησαν στην εξέλιξη αυτή, για τις οποίες τάχα δεν ευθύνεται. Ξεχνά κάτι: Στα χέρια του και στα χέρια του πρωθυπουργού σκάει αυτή η βόμβα! Οι ευθύνες της Πολιτείας δεν υποκαθίστανται από τις ευθύνες ιδιωτών μοναχών. Δεν εκπροσωπούνται τα κράτη από μοναχούς.

Δύο χρόνια τώρα αμφότεροι είχαν όλο τον χρόνο να αποτρέψουν την έκρηξη της βόμβας. Οι Αιγύπτιοι στην αρχή ήταν φοβισμένοι. Ούτε η βοήθεια της κυβέρνησης Τραμπ που με εκατομμύρια χριστιανούς ψηφοφόρους έχει ειδικό ενδιαφέρον για τον χριστιανισμό όπου Γης δεν ζητήθηκε. Μόνο φιγούρες με τον Ρούμπιο στην Πνύκα ξέραμε να κάνουμε!

Σε αυτούς που μας ζύγισαν και μας βρήκαν ελλιπείς περιλαμβάνονται και οι Βούλγαροι. Ούτε αυτοί μας υπολογίζουν. Πήραν τα οστά του Σαμουήλ, επέστρεψαν 48 κειμήλια, μεταξύ των οποίων και κενές λειψανοθήκες (εδώ η πλάκα ξεπέρασε τα όρια γιατί προσβάλλει τη μνήμη), και, το κυριότερο, παρακράτησαν την κυριότητα των κειμηλίων τα οποία μας έδωσαν με τη μορφή της παρακαταθήκης. Με μυστικό για την ώρα μνημόνιο.

Αυτή είναι λοιπόν η ισχυρή Ελλάδα για την οποία μας μιλούν και κάνουν πλύση εγκεφάλου στους οπαδούς της Ν.Δ. κάθε μέρα τα κοντά αναστήματα. Η ανυπόληπτη Ελλάς που μπορούν να τη δουλεύουν οι Αλβανοί για την ΑΟΖ, οι Βούλγαροι με τα κειμήλια, οι Τούρκοι με το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο, οι Αιγύπτιοι με το Σινά, αύριο θα μας κτυπήσουν σε μειονοτικά ζητήματα ακόμη και οι Ρουμάνοι. Ερχεται.

Και υπογραφή στο κόντεμα αυτής της Ελλάδος βάζουν πάντοτε υπουργοί που μεταπήδησαν στην κεντρώα Ν.Δ. από το ΠΑΣΟΚ, με τις ευλογίες του ηγέτου, βεβαίως. Πρόκειται για πρόσωπα ξεπερασμένα από τις νέες πραγματικότητες. Μηδενός εξαιρουμένου. Αυτό είναι το ρήμα που ταιριάζει σε αυτόν τον χώρο: «Ξεπεράστηκε». Ωρα να το παραδεχθούν τα κοντά αναστήματα.

ΥΓ.: Ωραία η ανακοίνωση της Αιγύπτου κατά του μνημονίου, ωστόσο όλα κρίνονται επί του πεδίου: Θα ολοκληρώσει την οριοθέτηση ΑΟΖ με την Ελλάδα για να ακυρωθεί στην πράξη το μνημόνιο; Θα αναγνωρίσει 12 ν.μ. νοτίως της Κρήτης μαζί με το Ισραήλ; Θα επιβάλει η Ε.Ε. κυρώσεις στην Τουρκία; Θα το καταδικάσει το State Department;

Πηγή: dimokratia.gr 

The post Ελεύθερον λάκτισμα appeared first on antinews.gr.

Τώρα φτάσαμε στο σημείο όπου προτιμάμε ακόμα και οργή εισαγόμενη

Του Παναγιώτη Λιάκου

Στη χθεσινή συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος, όπου διάφοροι κομματάρχες και μικιοτζήδες πήγαν να κοπιάρουν τη φασαριόζα, παριζιάνικη συνταγή του συρμού, ακούστηκαν γαλλικά συνθήματα! Μια που το διαβάζεις αυτό κι άλλη μια που θυμάσαι έναν διασημότατο Έλληνα προσωκρατικό φιλόσοφο που έλεγε: «Αἰσχρὸν τὰ ὀθνεῖα πολυπραγμονέοντα ἀγνοεῖν τὰ οἰκήϊα». (Δημόκριτος, Diels – Kranz, 68 B απόσπασμα 80). Στα νέα ελληνικά το παραπάνω αποδίδεται ως «είναι αισχρό να καταγίνεσαι πολύ με τις ξένες υποθέσεις και να αγνοείς τις δικές σου». Ο Αβδηρίτης (από τα Άβδηρα της Θράκης, δηλαδή) φιλόσοφος Δημόκριτος, που έζησε από το 460 π.χ. μέχρι το 370 π.Χ., που έκανε τεράστια εντύπωση στον αρχαίο ελληνικό κόσμο με το έργο του «Μέγας Διάκοσμος», θα άξιζε να μείνει στην Ιστορία και για την εναρκτήρια φράση του άρθρου. Είναι όντως αισχρό το κέντρο βάρους των λογισμών μας και το πολιτισμικό σημείο αναφοράς μας να βρίσκονται σε διάφορο σημείο από εκείνο στο οποίο γεννηθήκαμε, μεγαλώσαμε και ζούμε. Αυτή είναι η ιδανική συνταγή ανισόρροπου βίου: το να έχεις κέντρο βάρους μακριά από το πεδίο όπου κινείσαι. Η πτώσις έστι βεβαία και θα είναι σφοδρή.

Τα παραπάνω γράφονται για τη νόσο της ξενομανίας, η οποία εισήλθε στο σώμα του έθνους ήδη από τα ελληνιστικά χρόνια και βρίσκεται σε… καλπασμό από τη δημιουργία του νεοελληνικού κράτους. Ζήσαμε 400 χρόνια μέσα στον οθωμανικό τάφο και, σχεδόν υποχρεωτικά, αισθανθήκαμε ότι οι λαοί της Δύσης, που δεν την πάτησαν όπως εμείς, ήταν και… ανώτεροι. Αυτό, ασφαλώς, δεν ισχύει, αλλά άντε να πείσεις το συλλογικό ασυνείδητο των Ελλήνων, το οποίο στους τέσσερις αιώνες της σκλαβιάς θεώρησε δεδομένη την «ανωτερότητα» των Φράγκων, των Αγγλαμερικάνων, των Γερμανών και άλλων «προηγμένων».

Τώρα φτάσαμε στο σημείο όπου προτιμάμε ακόμα και οργή εισαγόμενη. Συνθήματα γαλλικά, φερσίματα αμερικάνικα, αυτοκίνητα γερμανικά και οι πιο καπάτσοι/ες από τους εθνοπατριούς και τις εθνομητριές μας καλά κρυμμένους λογαριασμούς σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της υδρογείου.

Αγνοούμε τα οικεία. Το κάνουμε συστηματικά, από επιλογή. Μάλιστα, μια μερίδα του πληθυσμού έχει σιγουρευτεί πως τα ελληνικά (από τη γλώσσα μέχρι το φαγητό) είναι β΄ διαλογής σε σχέση με τα «αριστοκρατικά», τα εισαγόμενα. Για να λυθεί αυτό το πρόβλημα, που πάει πολύ πίσω και τα πρόσωπα και την κοινωνία ολόκληρη, πρέπει επί δεκαετίες (για να μην πούμε αιώνες και φανεί υπερβολικό) να κάνουμε το σωστό. Δηλαδή και τις επιλογές μας, τις συνήθειές μας, τους λογισμούς και τις προτεραιότητές μας να τις ορίζουμε με βάση τα «οικεία» και οι πολιτικοί που επιλέγουμε να μας εκπροσωπήσουν να προτιμούν αποδεδειγμένα τα ελληνικά πράγματα, τις ελληνικές ιδέες, τον τρόπο ζωής του έθνους μας. Ο τελευταίος μη ξενομανής ηγέτης που είχε η Ελλάδα ήταν ο Αλέξανδρος Παπάγος, ο αρχιστράτηγος του ελληνοϊταλικού πολέμου, που διατέλεσε πρωθυπουργός της Ελλάδας κατά τα έτη 1952-1955. Συμπληρώθηκαν 71 χρόνια από τον θάνατό του. Κάποια στιγμή, όποτε φιλοτιμηθούμε, ας δώσουμε μια ευκαιρία σε μια προσωπικότητα όπως η δική του.

Πηγή: dimokratia.gr

The post Η αισχρή ξενομανία appeared first on antinews.gr.

The post Μας πήραν στο ψιλό και οι… κατσαπλιάδες appeared first on antinews.gr.

Η Ιστορία δεν προχωράει γραμμικά και ομαλά…

Κι αυτό είναι το πρώτο που οι μεγάλοι ηγέτες διαισθάνονται και οι απλοί “διαχειριστές” (που παριστάνουν τους “ηγέτες”) ούτε που υποψιάζονται καν…

Για πολλά χρόνια δεν κινείται τίποτα.

Και ξαφνικά, μέσα σε λίγες μέρες, συμβαίνουν… χρόνια!

Κι αυτές τις κρίσιμες ιστορικές στιγμές, όταν μεγάλες τεκτονικές πλάκες μετακινούνται ταυτόχρονα κι όταν “ακλόνητες βεβαιότητες” καταρρέουν με πάταγο αντιπροσωπεύουν μεγάλες απειλές και μεγάλες ευκαιρίες…

Μεγάλες ευκαιρίες για όσους το διέβλεψαν έγκαιρα.

Και μεγάλες απειλές για όσους παραμένουν κολλημένοι στα παλιά…

Τέτοιες κρίσιμες ιστορικές στιγμές ζούμε σήμερα.

* Πρώτα-πρώτα η Ευρώπη και αναφλέγεται και βουλιάζει και απομονώνεται!

Και τα τρία μαζί!

Αναφλέγεται από κοινωνικές εκρήξεις που η ίδια προκάλεσε στον εαυτό της!

Με μια ενεργειακή πολιτική που πυροδότησε κύματα ακρίβειας και υπονόμευσε την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας της, την αποβιομήχανισε και συμπίεσε τις μεσαίες τάξεις της.

Ταυτόχρονα, άνοιξε τα σύνορά της σε παράνομους μετανάστες, εργαλειοποιημένους, οι οποίοι τώρα προσθέτουν “καύσιμη ύλη” στις κοινωνικές εντάσεις που ξεσπούν.

Οι ευρωπαίοι διαδηλωτές κατακλύζουν τις πόλεις της και ομάδες παράνομων μεταναστών λεηλατούν τα καταστήματα και τις περιουσίες των κατοίκων της.

Οι λεηλασίες δεν αποδίδονται στους διαδηλωτές.

Και η συμμετοχή ομάδων παράνομων μεταναστών επιβεβαιώνεται και από επίσημα κυβερνητικά στελέχη πια.

Η Ευρώπη πληρώνει τα σφάλματα των ηγεσιών της τα τελευταία χρόνια.

Η Ισπανία ήδη έβγαλε στρατό για να σταματήσει νέα κύματα παράνομων μεταναστών από το Μαρόκο (αφού είχε “τακτοποιήσει” εκατοντάδες χιλιάδες παράνομους μετανάστες που είχαν εισέλθει πριν!), η Ιταλία ήδη έβγαλε στρατό στο Μιλάνο και η Γαλλία ετοιμάζεται να βγάλει στρατό τώρα, ενώ ο Γερμανός υπουργός Εσωτερικών Αλεξάντερ Ντομπριντ, που ετοιμάζεται κι αυτός για αντίστοιχα συλλαλητήρια στη χώρα του, καταγγέλλει ευθέως ομάδες παράνομων μεταναστών που συμμετέχουν στα έκτροπα της Γαλλίας. Όπως έκανε, εξ άλλου, και ο Πρόεδρος Τραμπ στις ΗΠΑ.

Όλα αυτά δουλεύουν υπέρ της Δεξιάς και της Άκρας Δεξιάς. Γιατί υπενθυμίζουν στους πολίτες ότι οι σημερινές συστημικές δυνάμεις της Ευρώπης δεν μπορούν πια να εγγυηθούν την ασφάλεια των πολιτών.

Στη Γαλλία που θα έχει εκλογές στα τέλη Απριλίου συμβαίνει το “αδιανόητο” ως λίγο καιρό πριν: Η Μαρίν Λεπέν βάσει των τελευταίων δημοσκοπήσεων (Ifop) κερδίζει καθαρά όλους τους αντιπάλους της!

Στην Ισπανία συμβαίνουν παρόμοια.

Στη Γερμανία το ακροδεξιό ΑfD ανεβαίνει συνεχώς κι ήδη άγγιξε το 30% δημοσκοπικά κι είναι πια πρώτο δημοσκοπικά – με διαφορά…

Η Αριστερά συμμαχώντας με τους παράνομους μετανάστες ενισχύει την Άκρα Δεξιά.

Και τα παραδοσιακά κόμματα Κεντροδεξιάς και Κεντροαριστεράς, επιμένοντας στις παλαιές πολιτικές τους τα ίδια βουλιάζουν, δίνοντας χώρο στην Άκρα Δεξιά να ανέβει ακόμα περισσότερο…

Όλοι δουλεύουν για τη Δεξιά και την Άκρα Δεξιά!

Όχι γιατί τρελάθηκαν ξαφνικά. Αλλά γιατί δεν μπορούν να καταλάβουν – πολυ περισσότερο δεν μπορούν να διορθώσουν – τα συσσωρευμένα σφάλματά τους.

Εδώ δίπλα μας η Αλβανία – που δεν ανήκει στην ΕΕ, αλλά ανήκει στο ΝΑΤΟ – φλέγεται από διαδηλώσεις που ζητούν την παραίτηση του Ράμα!
Τον θεωρούν “διεφθαρμένο”, λέει.

Άκουσον, άκουσον…

* Κι ενώ η Ευρώπη συγκλονίζεται εσωτερικά, βρίσκεται και πρωτοφανώς απομονωμένη γεωπολιτικά.

Ο Πρόεδρος Τραμπ ζητάει ευθέως την απομάκρυνση του Ζελένσκι από την Ουκρανία και προετοιμάζεται για Σύνοδο Κορυφής στο Πεκίνο με τους ηγέτες της Ρωσίας και της Κίνας, όπου -όπως φημολογείται ανοικτά πια- προτίθενται να τελειώσουν και τον ίδιο τον Ζελένσκι και τον Πόλεμο στην Ουκρανία.

Η Ευρώπη που έδωσε “τα ρέστα της” για να βάλει την Ουκρανία στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση στηρίζοντας τον Ζελένσκι βλέπει αδύναμη την Πολιτική της να ηττάται πανηγυρικά.

Μια ακόμα ήττα για την Ευρώπη, που την προκάλεσε μόνη της στον εαυτό της.

Μετά την ήττα-χρεοκοπία της Πολιτικής της στο Ενεργειακό, μετά την ήττα-χρεοκοπία της Πολιτικής της στο μεταναστευτικό, τώρα εισπράττει και την ήττα-χρεοκοπία της Πολιτικής της στο Ουκρανικό.

Και απανωτές ήττες ισοδυναμούν με – και συχνά επιφέρουν – συνολική Κατάρρευση!

* Εδώ σε μάς – στην Ελλάδα – τα εισπράττουμε όλα αυτά κι έχουμε κι άλλα-χειρότερα!

Η Τουρκία πέτυχε να επικυρωθεί το παράνομο τουρκολυβικό μνημόνιο από την Εθνοσυνέλευση της Ανατολικής Λιβύης – που αρνιόταν εδώ και εφτά χρόνια να το επικυρώσει!

Κι αυτό αποτελεί αδιαμφισβήτητη πολιτική επιτυχία της Άγκυρας και δεινή διπλωματική ήττα για την Αθήνα.

Ναι, δεν τέλειωσαν τα πάντα.

Αλλά η πολιτική των “ήρεμων υδάτων” με την Τουρκία – να μην αντιστεκόμαστε στις προκλήσεις της, να μην την ενοχλούμε στις “επιθετικές κινήσεις” της στον περίγυρο, και να την ξεπλένουμε στα μάτια τρίτων – έχει χρεοκοπήσει οριστικά.

Κοντεύουμε να χάσουμε τη συμμαχία με την Αίγυπτο, χάσαμε τη συμμαχία με τον Χαφτάρ στην Ανατολική Λιβύη (που εδώ οι “φωστήρες” μας των θεωρούσαν “τελειωμένο” από το 2020!) και πώς να συμμαχήσουμε με τους εχθρούς της Τουρκίας, αφού εμείς οι ίδιοι διακηρύσσαμε ότι οι Τούρκοι είναι “φίλοι” μας; Την ώρα που η Τουρκία εμάς πρωτίστως απειλεί;

Και τι μας έμεινε; Η διπλωματική στήριξη της Ευρώπης, που θεωρεί το τουρκολυβικό μνημόνιο παράνομο – όπως και πράγματι είναι παράνομο.

Αλλά ποιός υπολογίζει τη δήλωση της Κομμισιόν;

Κανείς!

Περιμένουμε από τις… πετρελαϊκές εταιρίες που έχουν αναλάβει για λογαριασμό της Ελλάδας τις έρευνες στην περιοχή να… “προστατέψουν” τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα. Οι ίδιες εταιρίες έχουν συμβόλαια και με τη Λιβύη και με την Τουρκία.

Και την ίδια στιγμή η Γαλλία του Μακρόν – που είχε υπογράψει συμφωνία Αμυντικής Συνδρομής με την Ελλάδα – πουλάει οπλικά συστήματα (πυραύλους αέρος-αέρος Meteor) στην Τουρκία.

Όπως και η Γερμανία πουλάει Eurofighter στην Τουρκία.

Και γιατί να μην πουλάνε όπλα στην Τουρκία;

Εμείς οι ίδιοι ξεπλύναμε την Τουρκία διακηρύσσοντας ότι είναι “φίλη” μας, την ώρα που η Τουρκία καταπατά και υφαρπάζει δικά μας κυριαρχικά δικαιώματα!

Και την ίδια στιγμή η Ελλάδα είχε “κηρύξει τον Πόλεμο” στη Ρωσία λόγω της παράνομης επέμβασης της Ρωσίας στην Ουκρανία!

Ενώ την ίδια στιγμή διακήρυσσε τη… “φιλία” της προς την Τουρκία που έχει κάνει ακριβώς τα ίδια στην Κύπρο και απειλεί καθημερινά να κάνει τα ίδια και στην Ελλάδα.

Κι όλα αυτά τα χρεώνεται η σημερινή κυβέρνηση-Μητσοτάκη!

Το τουρκολυβικό μνημόνιο επί Μητσοτάκη έγινε.

Η “Γαλάζια Πατρίδα”, ως επίσημη πολιτική της Άγκυρας, επί Μητσοτάκη διακηρύχθηκε.

Η παρεμπόδιση πόντισης καλωδίου έξω από την Κάσο επί Μητσοτάκη έγινε.

Τα θαλάσσια πάρκα πάνω σε ΑΟΖ ελληνικής δικαιοδοσίας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο επί Μητσοτάκη έγιναν.

Τουρκικές Νavtex διαρκείας στο Αιγαίο επί Μητσοτάκη έγιναν.

Και η επικύρωση του τουρκολυβικού μνημονίου επίσης επί Μητσοτάκη έγινε.

Μόνοι μας βάλαμε τα χέρια μας και βγάλαμε τα μάτια μας.

Η κυβέρνηση βέβαια υπενθυμίζει ότι αγόρασε φρεγάτες Belharra και αεροσκάφη Rafale.

Αλλά δεν μπορεί να εξηγήσει πώς, με περισσότερα όπλα υφίσταται τις περισσότερες προκλήσεις χωρίς να αντιδρά!

Τι να τα κάνουμε τα όπλα, όταν έχουμε αυτοπαραιτηθεί από κάθε Αποτρεπτική πολιτική και όταν έχουμε μόνοι μας ακυρώσει κάθε συμμαχία κατά κοινού εχθρού;

Πληρώνουμε περισσότερο για Άμυνα και υφιστάμεθα περισσότερες ήττες!

Οι εξοπλισμοί δεν μπορούν να σε διασφαλίσουν όταν η εξωτερική σου πολιτική είναι αυτοκαταστροφική.

Αποτέλεσμα: Η Ευρώπη είναι ο αδύναμος κρίκος της Δύσης γεωπολιτικά.

Και η Ελλάδα είναι ο αδύναμος κρίκος της Ευρώπης.

Μ’ άλλα λόγια είμαστε ο αδύναμος κρίκος του αδύναμου κρίκου!

ΥΓ. Όλα αυτά αλλάζουν. Ή μάλλον μπορούν να αλλάξουν. Γιατί μόνοι μας τα προκαλέσαμε – ως Ευρώπη και ως Ελλάδα.

Αλλά αυτό προϋποθέτει κοσμογονικές ανατροπές.

Που, όπως φαίνεται είναι πια αναπόφευκτες.

Και στην Ευρώπη και στην Ελλάδα.

Αρκεί να μην οδηγήσουν σε νέες τραγωδίες και νέες εθνικές καταστροφές.

Προϋπόθεση γι’ αυτό είναι να αλλάξουν το συντομότερο, όσα και όσοι απέτυχαν…

The post Ο «αδύναμος κρίκος» του «αδύναμου κρίκου»… appeared first on antinews.gr.

Για μια χώρα σαν την Ελλάδα, με τις μνήμες από τη νύχτα της 21ης Απριλίου, αυτές οι ασκήσεις είναι δύσκολες

Του Μανώλη Κοττάκη

Παρακολουθούμε με τεταμένη την προσοχή τις εξελίξεις στη Γαλλία και τους προβληματισμούς που έχουν προκύψει, και εκεί αλλά και στην Αθήνα, για δύο θέματα: Πώς αντιδρά το κράτος σε περίπτωση παρατεταμένων επεισοδίων, τα οποία διαταράσσουν την κοινωνική ειρήνη και απειλούν την οικονομική ζωή μίας πρωτεύουσας, σε σημείο που να τίθεται εν αμφιβόλω η εξουσία της κυβέρνησης και του κράτους;

Πώς αντιμετωπίζεται η «στάση» κατά του πολιτεύματος; Προσφεύγει το πολιτικό σύστημα στις έκτακτες διατάξεις του Συντάγματος περί κήρυξης μίας χώρας ή μίας πόλης σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, κατεβάζει τον στρατό και τα τανκς στους δρόμους, απαγορεύει την κυκλοφορία και αναστέλλει συγκεκριμένες διατάξεις του Συντάγματος με επίκληση την «κατάσταση πολιορκίας»; Για μια χώρα σαν την Ελλάδα, με τις μνήμες από τη νύχτα της 21ης Απριλίου, αυτές οι ασκήσεις είναι δύσκολες. Για μια χώρα σαν τη Γαλλία, του Διαφωτισμού και του κράτους δικαίου, εξίσου!

Αυτό είναι το πρώτο. Υπάρχει και το δεύτερο, το ευρύτερο θέμα, το οποίο προβληματίζει και τις Αρχές στη Γαλλία αλλά και την ελληνική κυβέρνηση στην Αθήνα: τι προκαλεί τις κινητοποιήσεις και τις αναταραχές; Πόσο μεγάλη πιθανότητα είναι να υπάρξουν τέτοιου είδους αναταραχές στην Αθήνα; Θα εξαπλωθεί ο ευρωπαϊκός ιός και στις ελληνικές πόλεις; Οσον αφορά το πρώτο, υπάρχει απάντηση. Η Ελλάδα υπήρξε το πειραματόζωο, όπου μπορεί και να εφαρμόστηκαν για πρώτη φορά πρακτικές που βλέπουμε σήμερα στην Ευρώπη.

Πρακτικές ανάφλεξης κινητοποιήσεων. Οπως διαβάζουμε, στη Γαλλία οι νέοι αξιοποιούν προγράμματα αλληλοενημέρωσης κινητών τηλεφώνων μέσω του δικτύου Telegram και αιφνιδιάζουν τις Αρχές, οι οποίες είχαν εκπαιδευτεί να τους παρακολουθούν και να τους φακελώνουν μέσω του facebook. Στην Ελλάδα έχουμε πείρα από τέτοιου είδους καταστάσεις. Η δολοφονία του Γρηγορόπουλου στις 6 Δεκεμβρίου 2008 και οι κινητοποιήσεις που ακολούθησαν το ίδιο βράδυ, τέσσερις μήνες μετά την κύρωση του ρωσικού αγωγού South Stream από το ελληνικό Κοινοβούλιο, προσφέρονται για προσφέρονται για ευρύτερα διδάγματα.

Πρώτον, γιατί εκείνη τη βραδιά της 6ης Δεκεμβρίου, όπως έχω αποκαλύψει στο πρώτο βιβλίο μου για τον Καραμανλή off the record, πυροδοτήθηκε n ομαδική αποστολή sms στα κινητά χιλιάδων μαθητών από συγκεκριμένη εταιρία κινητής τηλεφωνίας, που εδρεύει σε δυτικό κράτος. Εξήντα χιλιάδες εμπρηστικά μηνύματα έφυγαν εκείνη τη βραδιά και αμέσως πήρε φωτιά το κέντρο της Αθήνας. Είναι η στιγμή που νομίζεις ότι κατεβαίνεις στον δρόμο επειδή το νομίζεις εσύ, αλλά στην πραγματικότητα, άπειρος όπως είσαι, χωρίς να το καταλαβαίνεις, υλοποιείς τα σχέδια μιας άγνωστης δύναμης.

Οταν τα αποκαλύψαμε αυτά, καθώς και το γεγονός ότι μέσα στο πλήθος των εξεγερθέντων που αναστάτωσαν το κέντρο της Αθήνας για δύο ολόκληρες εβδομάδες είχαν προστεθεί ομάδες Αλβανών και Κοσοβάρων που λεηλάτησαν τα καταστήματα (όπως γίνεται τώρα και στη Γαλλία), αντιμετωπίσαμε μειδιάματα. Κατηγορηθήκαμε για θεωρίες συνωμοσίας. Σήμερα βλέπουμε τους ίδιους ανθρώπους που ειρωνεύονταν τις αποκαλύψεις εκείνης της περιόδου να ανακαλύπτουν έκπληκτοι ότι οι κινητοποιήσεις στο Παρίσι πυροδοτούνται μέσω της κινητής τηλεφωνίας και σε αυτές μετέχουν ισλαμικοί πυρήνες με παλαιστινιακές σημαίες που δεν έχουν καμία σχέση με τον γαλλικό λαό.

Και αφήνουν υπαινιγμούς για ρωσικό δάκτυλο. Τους καλωσορίζουμε στην ανακάλυψή τους για το πώς ξεσπούν οι εξεγέρσεις και τους καλούμε να μελετήσουν πώς πυροδοτήθηκαν μέσω facebook, από ποια δυτική δύναμη και οι Ελληνες αγανακτισμένοι, που απαιτούσαν την επιστροφή στη δραχμή και την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Υπάρχει, όμως, και δεύτερο ζήτημα. Το ζήτημα της κήρυξης της χώρας σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και η κάθοδος των τανκς στους δρόμους. Δεν προκύπτει το θέμα για πρώτη φορά στη Γαλλία με βάση τα ρεπορτάζ που μας έρχονται σήμερα από τα Ηλύσια Πεδία και το Μέγαρο Ματινιόν.

Ετέθη για πρώτη φορά στη σύσκεψη της κυβερνητικής επιτροπής της κυβέρνησης Καραμανλή στο Μέγαρο Μαξίμου τον Δεκέμβριο του 2008, κατά τη διάρκεια της οποίας υπουργοί εισηγήθηκαν στον πρωθυπουργό και τον τότε υπουργό Δημόσιας Τάξης Προκόπη Παυλόπουλο αυτή ακριβώς την πρακτική. Την επιβολή του κράτους, μέσω της ενεργοποίησης των έκτακτων συνταγματικών διατάξεων που ανέστειλαν συνταγματικές ελευθερίες. Καραμανλής και Παυλόπουλος απέρριψαν αμέσως εκείνες τις προτάσεις γιατί διέκριναν την παγίδα: στρατός στους δρόμους και κατάσταση έκτακτης ανάγκης σήμαινε ότι θα χυθεί κι άλλο αίμα και αυτό ουσιαστικά ήταν ο στόχος εκείνων που αναστάτωναν την Αθήνα εκείνο τον Δεκέμβριο, τον αλησμόνητο: Η περαιτέρω αποσταθεροποίηση του κράτους και της κυβέρνησης.

Μπορεί η τότε εξουσία να εκτέθηκε στα μάτια των συντηρητικών ψηφοφόρων για την «αμυντική στάση της ΕΛ.ΑΣ.» και έκτοτε αυτό να αποτέλεσε αντικείμενο κριτικής για το γεγονός ότι το κράτος δεν προστάτευσε περιουσίες, με συνέπεια ένα μεγάλο τμήμα της οδού Πανεπιστημίου (στο οποίο προστέθηκαν και τα επεισόδια των Μνημονίων του 2010 ) να χάσει την οικονομική του αίγλη και να μαραζώσει, ωστόσο το διακύβευμα ήταν πολύ μεγαλύτερο από την καταστροφή μίας κεντρικής οδού των Αθηνών: ήταν η δημοκρατία και οι άνθρωποι. Ηταν η ευθύνη μιας εκλεγμένης κυβέρνησης η οποία θα επέλεγε να χύσει το αίμα Ελλήνων πολιτών για να επιβάλει δικτατορικά την εξουσία της.

Ο Καραμανλής δεν το δέχτηκε, ούτε ο Παυλόπουλος, με συνέπεια αργότερα ο θεωρητικός των αναρχικών Επαμεινώνδας Σκυφτούλης να δηλώνει ότι «οι αστοί θα πρέπει να τους ανάψουν κερί που δεν τσίμπησαν στην προβοκάτσια». Θα περιελάμβανα στους αστούς και τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος ανάμεσα στους λόγους που απαρίθμησε για να μην ψηφίσει τον Προκόπη Παυλόπουλο ως Πρόεδρο της Δημοκρατίας το 2015 ήταν και τα επεισόδια στην Αθήνα. Με βάση όσα συμβαίνουν σήμερα στο Παρίσι, του χρωστά μία μεγάλη συγγνώμη!

Αν θέλουν οι Γάλλοι, λοιπόν, υπόδειγμα τι να κάνουν για αυτές τις κινητοποιήσεις, ώστε να διατηρήσουν το κράτος τους όρθιο και τα χέρια τους καθαρά από αίμα, υπάρχει! Αυτό είναι το υπόδειγμα των Καραμανλή και Παυλόπουλου, που δικαιώνεται αναδρομικά, αλλά χρειάζεται στομάχι. Πολύ γερό στομάχι και ιστορική ανάγνωση μιας κινητοποίησης για να κατανοήσει κανείς το εθνικό συμφέρον για τη χώρα του πέρα από πυροτεχνήματα. Στο δικαστικό βούλευμα του συμβουλίου Πλημμελειοδικών του 2017 για το σχέδιο «Πυθία» μπορεί κανείς να βρει αναλυτικά στοιχεία για το τι συνέβη στην πατρίδα μας εκείνο τον μήνα!

Προβληματισμός

Ο δεύτερος προβληματισμός που διαβάζουμε είναι αν μπορεί να επεκταθεί το κίνημα αυτό στους δρόμους των Αθηνών και να ζήσουμε μια εξέγερση της νεολαίας αλά γαλλικά. Δεν θα μπορούσε κανείς να αποκλείσει κάτι ασύντακτο στους δρόμους. Ο αυθορμητισμός των ασύντακτων είναι κίνδυνος για τις κυβερνήσεις. Μπορεί, όμως, να αποκλείσει με βεβαιότητα κάτι συντεταγμένο. Διότι αυτοί που θα μπορούσαν να βάλουν φωτιά στους δρόμους όπως το έκαναν το 2008 είναι σήμερα πιο σύστημα από το σύστημα.

Ο Τσίπρας του 2008, ο οποίος ήταν στους δρόμους και άλλαζε δρομολόγιο στην πορεία για να ξεγελάσει τους αστυνομικούς, αγνοείται σήμερα. Είναι κεντρώος ρεαλιστής, ο ριζοσπαστισμός εχάθη. Δεν πάει… Γένοβα, αλλά εδρεύει σε έναν δρόμο που φέρει το όνομα της βασίλισσας Αμαλίας. Κακώς, λοιπόν, ονειρεύονται οι δικοί του «και στα δικά μας». Τα «δικά» σας είναι να καθίσετε φρόνιμοι! Το ΚΚΕ, ούτως ή άλλως, πάντοτε ήταν προσεκτικό σε τέτοιου είδους κινητοποιήσεις. Μετέχει μεν, από απόσταση δε.

Πυρήνες ελευθεριακών αναρχικών, όπως αυτοί που δρούσαν στην πατρίδα μας από τη Μεταπολίτευση και μετά, δεν μοιάζει να υπάρχουν στο προσκήνιο κι αν υπάρχουν, έχουν άλλες επιρροές και συνδέσεις από τις οποίες εξαρτάται η πυροδότησή τους. Το μόνο που μένει είναι το αυθόρμητο κίνημα των μαθητών των Τεμπών, το οποίο είναι γνησίως αυθεντικό και ακομμάτιστο, και θέλει να στείλει ένα ισχυρό μήνυμα διαμαρτυρίας στην κυβέρνηση για το γεγονός ότι αφού δεν μπορεί να εγγυηθεί καν τις μετακινήσεις του με ασφάλεια, δεν μπορεί να εγγυηθεί και τα όνειρά του.

Οταν, μάλιστα, διαβάζει ότι η κυβέρνηση θέλει να προκηρύξει εκλογές μετά τις πανελλαδικές του 2027, για να γλιτώσει τη συμμετοχή της νεολαίας που εργάζεται σεζόν, εξεγείρεται ακόμα περισσότερο. Το κίνημα αυτό, ωστόσο, αυτή τη στιγμή που μιλάμε δεν φαίνεται ότι έχει ηγέτη. Οι Ελληνες, όπως μας έδειξαν οι κινητοποιήσεις των Τεμπών, βγήκαν στους δρόμους όχι για την οικονομική χρεοκοπία και τις κοινωνικές ανισότητες, όπως κάνουν τώρα οι Γάλλοι, αλλά για την ηθική χρεοκοπία της χώρας.

Αυτό πρέπει να το κατανοήσει η κυβέρνηση και, ναι, πρέπει να το φοβάται. Οι κινητοποιήσεις γίνονται στην πατρίδα μας για ηθικές αξίες, όσο κι αν φαίνεται απίστευτο. Κινητοποιήσεις, όμως, σαν κι αυτές που γίνονται στη Γαλλία στην Ελλάδα τις κάναμε παρατεταμένα για 15 χρόνια και, απ’ ό,τι φαίνεται, έχουν εξαντλήσει την επιρροή τους, εκτός απροόπτου. Το πεζοδρόμιο με τις αναταραχές δεν φαίνεται ότι ανήκει στο μενού του Ελληνα αυτή τη στιγμή, ο οποίος τις μάχες του τις έδωσε όταν έπρεπε, οι μάχες των Γάλλων και των Γερμανών που μας αγνόησαν δεν μας αφορούν ακριβώς. Στο ηθικό σκέλος, λοιπόν, θα επικεντρωνόμαστε παρά στο αμιγώς υλικό και οικονομικό.

Θα τα καταλάβουν αυτά η κυβέρνηση και οι πολιτικές ηγεσίες; Με κάποια καθυστέρηση ίσως, αν καταφέρει να διακρίνει κάτι πίσω από τις γραμμές στα focus group Αμερικανός σύμβουλος του πρωθυπουργού και στείλει καμιά έκθεση στο Μαξίμου. Να καταλάβει η κυβέρνηση από τη… γείωση με την κοινωνία το θεωρούμε σχεδόν αδύνατο. Της λείπει το… ρεύμα!

Πηγή: dimokratia.gr 

The post Περί εκτάκτου ανάγκης και καθόδου των τανκς appeared first on antinews.gr.

Ως νέο σημείο μέγιστης τριβής αναδεικνύεται ο ρόλος της ελληνικής ναυτιλίας στην -πάντως νόμιμη και με οροφή τιμής αποδεκτή από την Ε.Ε.- μεταφορά ρωσικού πετρελαίου

Του Αλέξανδρου Τάρκα*

Οι τυπικές επαφές ή -σύμφωνα με ακριβολόγο διπλωμάτη- οι «πρακτικά μη επαφές» του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Γερμανό καγκελάριο, Φρίντριχ Μερτς, κατά τα Ευρωπαϊκά Συμβούλια της 18η; Ιουνίου και της 15ης Οκτωβρίου 2026 συντηρούν τις βαθιές διαφωνίες σχεδόν εφ’ όλης της ύλης.

Ως νέο σημείο μέγιστης τριβής μεταξύ της Αθήνας και του Βερολίνου αναδεικνύεται ο ρόλος της ελληνικής ναυτιλίας στην -πάντως νόμιμη και με οροφή τιμής αποδεκτή από την Ε.Ε.- μεταφορά ρωσικού πετρελαίου. Διατυπώνονται, επιπλέον, γερμανικές υποψίες περί σύνδεσης ελληνόκτητων πλοίων με το «σκιώδη στόλο» της Μόσχας, χωρίς να παρέχονται συγκεκριμένα στοιχεία προς απόδειξη τέτοιων ισχυρισμών.

Η δυσαρέσκεια έναντι της Αθήνας χρονολογείται πριν από το καλοκαίρι, όταν ο κ. Μητσοτάκης παρενέβη επανειλημμένα, ώστε η 21η δέσμη κυρώσεων της Ε.Ε. κατά της Ρωσίας να μην πλήξει την ελληνική εφοπλιστική κοινότητα, απορρίπτοντας την επιμονή του κ. Μερτς στη λήψη αυστηρών μέτρων. Είναι, εξάλλου, χαρακτηριστικό ότι σε όλα τα πρόσφατα συμβούλια των υπουργών Εξωτερικών και των Μονίμων Αντιπροσώπων των «27» η Ελλάδα θέτει (κατόπιν των πολλών ουκρανικών πληγμάτων) τα ζητήματα της ασφάλειας της ναυσιπλοΐας και του σεβασμού του Δικαίου της Θάλασσας, αλλά -λόγω γερμανικών παρεμβάσεων- ουδείς της συμπαρίσταται.

Το Μεταναστευτικό

Παράλληλα, όσον αφορά το Μεταναστευτικό, το Βερολίνο αφενός ανακάλεσε οριστικά το πλοίο του «Deutsche Marine», που συμμετείχε από το 2016 στη νατοϊκή επιχείρηση Aegean Activity για την ανάσχεση των παράνομων εισόδων στο Αιγαίο, και, αφετέρου, εμμένει στην απαίτηση επιστροφής δεκάδων χιλιάδων κατόχων νόμιμων εγγράφων ασύλου από τη Γερμανία στην Ελλάδα, επειδή ήταν η πρώτη χώρα εισόδου τους στην Ε.Ε. Το σημείο του Μεταναστευτικού, επί του οποίου συμφωνούν οι κυβερνήσεις Μητσοτάκη και Μερτς, είναι η έλλειψη δημοσιότητας. Η μεν ελληνική πλευρά, επειδή οποιαδήποτε αναφορά θα έχει προφανές εκλογικό κόστος. Η δε γερμανική, επειδή κρίνει από το 2022, όπως είχε πει στον κ. Μητσοτάκη ο τότε καγκελάριος Όλαφ Σολτς (και συμμερίζεται πλήρως ο κ. Μερτς που τον διαδέχθηκε), ότι οι δημόσιες δηλώσεις για τις «δευτερογενείς μεταναστευτικές ροές» θα αναβίωναν το έντονο αντιγερμανικό κλίμα στην Ελλάδα, δυσχεραίνοντας τις κινήσεις του Μεγάρου Μαξίμου.

Πέραν αυτών, αποδείχθηκε όνειρο απατηλό η υπόσχεση που είχε λάβει (ή παρανόησε ότι είχε λάβει) ο πρωθυπουργός από τον σημερινό καγκελάριο για παρέμβασή του στην πρόεδρο της Κομισιόν, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, ώστε η Ε.Ε. να προσφέρει σημαντική χρηματοδότηση για τον «φράχτη» στον Έβρο. Άλλωστε, και σε όποιο άλλο ζήτημα συνδέεται, άμεσα ή έμμεσα, με την Άγκυρα (διεύρυνση, Τελωνειακή Ένωση Ε.Ε. – Τουρκίας, Συρία, Ισραήλ), ο κ. Μερτς είναι προσεκτικός, ώστε να μη δυσαρεστεί τον πρόεδρο Ρ.Τ. Ερντογάν και τους τουρκογενείς ψηφοφόρους εντός Γερμανίας.

Εκκρεμότητες 

Από την άλλη πλευρά, η γερμανική κυβέρνηση επικαλείται βούληση αμοιβαία επωφελούς συνεργασίας στα ελληνικά εξοπλιστικά προγράμματα. Στο πλαίσιο αυτό, συνεχίζονται οι διαβουλεύσεις για την εξεύρεση συμβιβαστικής (και, κυρίως, νόμιμης) λύσης στις διαφορές μεταξύ του υπουργείου Εθνικής Άμυνας και της KNDS Deutschland. Μετά την απόρριψη του πιεστικού αιτήματος (στο οποίο το Μαξίμου φέρεται ότι είχε αρχικά συναινέσει) για την κοινοβουλευτική κύρωση ειδικού νόμου περί εξωδικαστικού συμβιβασμού Ελληνικού Δημοσίου-KNDS, αναζητείται πάλι κοινό έδαφος σε όλες τις εκκρεμείς υποθέσεις. Μεταξύ αυτών, η ζημία άνω των 180 εκατ. ευρώ από το 2001 (!) για την προμήθεια αυτοκινούμενων πυροβόλων PzH 2000, η αίτηση αναίρεσης του Δημοσίου στον Άρειο Πάγο κατά εφετειακής απόφασης για τα άρματα μάχης Leopard 2HEL της σύμβασης του 2003, καθώς και η αίτηση ακύρωσης της γερμανικής εταιρίας στο Συμβούλιο της Επικρατείας κατά της επιβολής ποινικών ρητρών και κατάπτωσης εγγυητικής επιστολής.

Σημαντικό είναι και το θέμα των καθυστερήσεων παραδόσεων τορπιλών υποβρυχίων και ανταλλακτικών αρμάτων μάχης Leopard-1A5 και 2A4. Μέχρι πρότινος, η γερμανική πλευρά μάλλον καθυστερούσε σκόπιμα την παράδοση των ανταλλακτικών για την άσκηση πίεσης, αλλά πλέον υπάρχει και πραγματικό πρόβλημα ελλείψεων λόγω της προτεραιότητας διάθεσής τους στην Ουκρανία.

Αντίθετα, με ταχείς ρυθμούς συνεχίζονται οι διμερείς επαφές για τον έγκαιρο εκσυγχρονισμό μέσης ζωής των τεσσάρων υποβρυχίων τύπου 214HN – «Παπανικολής», προτού τα συστήματά τους (μάχης, οπλισμού, επικοινωνιών και ηλεκτρονικού πολέμου) καταστούν απαρχαιωμένα ή απαιτήσουν δυσκολότερες και ακριβότερες τεχνικές λύσεις.

Μετά την καταρχήν απόρριψη των πολύ θεωρητικών προτάσεων της κορεατικής Hanwha Ocean (η οποία θα επανέλθει ως αντίπαλος των υποψηφιοτήτων Γαλλίας, Γερμανίας και Σουηδίας στο πρόγραμμα νέων υποβρυχίων του Πολεμικού Ναυτικού), το υπουργείο Εθνικής Άμυνας αποδέχεται τις πιο ρεαλιστικές λύσεις του αρχικού σχεδιαστή και κατασκευαστή των 214HN, της ThyssenKrupp, σε συνεργασία με τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά. Αν και αρκετές πτυχές της συνεργασίας μεταξύ των δύο ναυπηγείων (στρατηγική συμφωνία, κατανομή αρμοδιοτήτων, υποκατασκευαστικό έργο, ποσοστό εγχώριων εργασιών κ.λπ.) δεν έχουν ακόμα διευκρινιστεί πλήρως, προβλέπεται πως θα απαιτηθούν μικρότερες συμβάσεις και με άλλες ξένες εταιρίες.

Ωστόσο, το μείζον στοιχείο που έχει απολύτως ξεκαθαρίσει η ThyssenKrupp είναι το άλμα στην τιμολόγηση του προγράμματος εκσυγχρονισμού. Ενώ η αρχική, ενδεικτική εκτίμηση προϋπολογισμού από την ThyssenKrupp, στα τέλη του 2024, ήταν 1,19 δισ. ευρώ (δηλαδή λίγο υψηλότερη των προβλεπόμενων κονδυλίων στον Μακροπρόθεσμο Προγραμματισμό Αμυντικών Εξοπλισμών), εκτοξεύτηκε σε 1,7 δισ. ευρώ στις αρχές του φετινού καλοκαιριού. Ήδη προβλέπεται, μετριοπαθώς, ότι -λόγω αυξημένου κόστους πρώτων υλών και πρόσθετων επιβαρύνσεων- θα διαμορφωθεί, τελικά, στο 1,9 δισ. ευρώ Βέβαια, δεν μπορεί να αποκλειστεί, σε καμία περίπτωση, και μεγαλύτερο ποσό (χωρίς ευθύνη των ThyssenKrupp και Σκαραμαγκά) ανάλογα με τις συνθήκες της διεθνούς αγοράς, τη διαθεσιμότητα υλικών και εργασιών των τρίτων εμπλεκόμενων εταιριών και τον χρόνο υπογραφής των επιμέρους συμβάσεων.

* Εκδότης του περιοδικού «Άμυνα & Διπλωματία» και σύμβουλος ξένων εταιριών μελέτης επιχειρηματικού ρίσκου για τη ΝΑ Ευρώπη

Πηγή: dimokratia.gr 

The post Διαφωνίες Αθήνας – Βερολίνου με εξαίρεση τα υποβρύχια appeared first on antinews.gr.

Όργιο απευθείας αναθέσεων, πλημμελείς έλεγχοι των κρατικών δαπανών, έκρηξη των απλήρωτων οφειλών του Δημοσίου και τεράστιες καθυστερήσεις στα έργα του Ταμείου Ανάκαμψης!

Μεγάλο φαγοπότι στη διαχείριση του δημόσιου χρήματος, προβλήματα στους ελέγχους των κρατικών δαπανών, εκτεταμένη χρήση απευθείας αναθέσεων, αύξηση των απλήρωτων οφειλών του Δημοσίου και σημαντικές καθυστερήσεις στα έργα του Ταμείου Ανάκαμψης αποκαλύπτει η έκθεση κόλαφος του Ελεγκτικού Συνεδρίου για τον απολογισμό και τον ισολογισμό του 2024.

Παρά τη βελτίωση των δημοσιονομικών μεγεθών και την αύξηση των κρατικών εσόδων, η έκθεση αναδεικνύει σημαντικά προβλήματα στον τρόπο με τον οποίο το κράτος σχεδιάζει, παρακολουθεί και αξιοποιεί τα χρήματά του. Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλούν οι παρατηρήσεις για τις δημόσιες συμβάσεις, καθώς σε μεγάλο ποσοστό διαγωνισμών εμφανίζεται μόνο ένας ενδιαφερόμενος, ενώ εντοπίζονται περιπτώσεις δαπανών χωρίς επαρκή έλεγχο, επιχορηγήσεις που δεν παρακολουθούνται αποτελεσματικά και κρατικά περιουσιακά στοιχεία που δεν αποτυπώνονται σωστά στα επίσημα οικονομικά στοιχεία.

Ενα από τα πιο χαρακτηριστικά ευρήματα αφορά τις δημόσιες συμβάσεις. Η έκθεση διαπιστώνει εκτεταμένη χρήση διαδικασιών που αποτελούν εξαίρεση από τους συνηθισμένους ανοιχτούς διαγωνισμούς, όπως οι απευθείας αναθέσεις και οι διαπραγματεύσεις χωρίς προηγούμενη δημοσίευση προκήρυξης. Ακόμα πιο αποκαλυπτικά είναι τα στοιχεία για τον ανταγωνισμό. Σύμφωνα με την έκθεση, 43% των συμβάσεων που ανατέθηκαν έπειτα από διαγωνισμό είχαν μόνο μία προσφορά. Το αντίστοιχο ποσοστό στις συμβάσεις που ανατέθηκαν με εξαιρετικές διαδικασίες φτάνει το 61%.

Πρακτικά, σε μεγάλο μέρος των περιπτώσεων, το Δημόσιο καταλήγει να επιλέγει ανάδοχο χωρίς να υπάρχουν περισσότερες ανταγωνιστικές προσφορές. Επιπλέον, διαπιστώνονται διαφορές ανάμεσα στις συμβάσεις που καταγράφουν οι υπηρεσίες στα δικά τους αρχεία και σε εκείνες που εμφανίζονται στο κεντρικό σύστημα δημόσιων συμβάσεων. Αποκαλυπτικά είναι τα αναλυτικά στοιχεία για τις συμβάσεις που εξέτασε το Ελεγκτικό Συνέδριο. Από τις 15.777 συμβάσεις, συνολικής αξίας 4,6 δισ. ευρώ, οι 12.856 πραγματοποιήθηκαν με απευθείας ανάθεση.

Πρόκειται για το 81,49% του συνολικού αριθμού των συμβάσεων, με την αξία τους να φτάνει τα 307 εκατ. ευρώ. Αντίθετα, με ανοιχτό διαγωνισμό ανατέθηκαν μόλις 2.143 συμβάσεις, δηλαδή το 13,58% του συνόλου. Βέβαια, οι ανοιχτοί διαγωνισμοί συγκέντρωσαν το μεγαλύτερο μέρος της συνολικής αξίας των συμβάσεων, που έφτασε τα 3,14 δισ. ευρώ.

Στις απευθείας αναθέσεις κυριαρχούν οι μικρές συμβάσεις. Συγκεκριμένα, 6.481 συμβάσεις είχαν αξία έως 10.000 ευρώ, άλλες 2.946 κυμαίνονταν από 10.000 έως 20.000 ευρώ, ενώ 2.045 είχαν αξία από 20.000 έως 30.000 ευρώ. Παράλληλα, καταγράφηκαν 179 απευθείας αναθέσεις αξίας άνω των 37.200 ευρώ η καθεμία, με συνολικό κόστος 132,66 εκατ. ευρώ. Ακόμα μεγαλύτερα ποσά διακινήθηκαν μέσω διαπραγματεύσεων χωρίς προηγούμενη δημοσίευση διαγωνισμού. Με αυτή τη διαδικασία ανατέθηκαν 649 συμβάσεις, συνολικής αξίας 546,9 εκατ. ευρώ. Μάλιστα, μόλις 36 από αυτές συγκέντρωσαν ποσό 512,85 εκατ. ευρώ.

Επενδύσεις

Ιδιαίτερα αιχμηρή είναι η έκθεση για την πραγματική πρόοδο των επενδύσεων του Ταμείου Ανάκαμψης. Παρότι η απορρόφηση των διαθέσιμων κονδυλίων για το 2024 έφτασε περίπου στο 94%, η υλοποίηση των έργων παρουσίαζε πολύ διαφορετική εικόνα. Συγκεκριμένα, από τα 792 έργα που είχαν ενταχθεί στο πρόγραμμα, η πρόοδος υλοποίησης μέχρι το τέλος του 2024 αντιστοιχούσε μόλις στο 34,17% του συνολικού προϋπολογισμού τους.

Το Ελεγκτικό Συνέδριο αποδίδει τις καθυστερήσεις σε χρονοβόρες διαγωνιστικές διαδικασίες, αδειοδοτήσεις, καθυστερήσεις στην υπογραφή συμβάσεων, ελλιπή συντονισμό και ανεπαρκή προετοιμασία ορισμένων έργων. Η οικονομική εικόνα είναι αποκαλυπτική. Ο συνολικός προϋπολογισμός των 792 έργων έφτανε τα 25,28 δισ. ευρώ, ωστόσο μέχρι το τέλος του 2024 είχαν πραγματοποιηθεί πληρωμές μόλις 8,64 δισ. ευρώ από την έναρξη του προγράμματος. Αυτό σημαίνει ότι απέμεναν να πραγματοποιηθούν δαπάνες ύψους περίπου 16,6 δισ. ευρώ μέσα στη διετία 2025-2026, εκ των οποίων 6,7 δισ. ευρώ είχαν προγραμματιστεί για το 2025.

Το Ελεγκτικό Συνέδριο επισημαίνει ότι ορισμένα έργα εντάχθηκαν στο πρόγραμμα χωρίς να έχει προηγηθεί η απαραίτητη προετοιμασία, ενώ εντοπίστηκαν και ελλείψεις στην ενημέρωση των συστημάτων παρακολούθησης, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει πάντοτε πλήρης και ακριβής εικόνα για το πραγματικό στάδιο υλοποίησής τους.

Πηγή: dimokratia.gr 

The post Έκθεση-κόλαφος για το μεγάλο «φαγοπότι» με το δημόσιο χρήμα! appeared first on antinews.gr.

Η εξέλιξη αυτή ακολούθησε τη διοικητική “αλλαγή φρουράς” στο Σώμα, όπου ο επί 12 έτη πρόεδρος Ακίλα Σάλεχ αντικαταστάθηκε από τον Αλ Σαλχίν Αμπντέλ Νάμπι, πρώην επικεφαλής της κοινοβουλευτικής επιτροπής φιλίας με την Άγκυρα. Η μεταβολή, που συντελέστηκε με τη σύμφωνη γνώμη τόσο του Λιβυκού Εθνικού Στρατού (LNA) όσο και της Κυβέρνησης Εθνικής Σταθερότητας, αίρει τα θεσμικά εμπόδια για την πλήρη ενεργοποίηση του παράνομου μνημονίου του 2019».

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι η εξέλιξη είναι αρνητική για την Ελλάδα. Όσο γίνονται βήματα προς τη διεθνή αναγνώριση του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου τόσο θα παραγνωρίζεται η επήρεια ελληνικών νήσων (όπως η Κάσος, η Κρήτη, η Ρόδος και η Κάρπαθος) για τον καθορισμό της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ. Επιπλέον αυτή η κατάσταση δημιουργεί προσκόμματα και στις έρευνες για την εύρεση αξιοποιήσιμων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων και οδηγεί στην αμφισβήτηση της συμφωνίας που έχουμε κάνει με την Αίγυπτο για μερική οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών.

Η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη έχει να παρουσιάσει χειροπιαστές ήττες (υποχώρηση στα επεισόδια με τους Τούρκους στην Κάσο, τουρκολιβυκό μνημόνιο) και διαρκώς κομπάζει για ανούσια και ανέξοδα… κοπλιμέντα που εισπράττει από τους Αμερικανούς. «Στρατηγική σχέση με την Ελλάδα», «αναπόσπαστο κομμάτι των σχεδιασμών μας», «εξαιρετική συνεργασία με την κυβέρνηση» και άλλα ηχηρά παρόμοια παρουσιάζονται από τους προπαγανδιστικούς μηχανισμούς του καθεστώτος Μητσοτάκη σαν ιερά δισκοπότηρα της διπλωματίας.

Κι ενώ η Τουρκία συνεχίζει κανονικά τον… χαβά της, το υπουργείο Εξωτερικών του κ. Γεραπετρίτη και η κυβέρνηση συνολικά συμπεριφέρονται λες και δεν τρέχει τίποτα. Δεν έχουν σκεφτεί καν να καταγγείλουν την περιβόητη Διακήρυξη των Αθηνών, η οποία «ξέπλυνε» κανονικά την επιθετική πολιτική Ερντογάν.

Όλα δείχνουν πως η κατάσταση θα επιδεινωθεί περαιτέρω.

Πηγή: dimokratia.gr 

The post Χειροπιαστές ήττες και νίκες στα λόγια appeared first on antinews.gr.

Είναι πια ηλίου φαεινότερο ότι ο Σαμαράς ουσιαστικά έχει ξεκινήσει μονός του την προεκλογική εκστρατεία ξεδιπλώνοντας σταδιακά την ιδεολογική ατζέντα του παίζοντας περίτρανα το χαρτί της στιβαρής – πατριωτικής διακυβέρνησης του τόπου. Έχοντας αποφασίσει προφανώς να ιδρύσει το κόμμα του την τελευταία στιγμή ώστε να συντηρεί τον ψυχολογικό πόλεμο κατά του Μητσοτακισμού για ευνόητους λόγους.

Μετά από τις απτές προτάσεις προς αναπνοή του πτωχευμένου από την μητσοτακική ακρίβεια λαού σειρά πήραν εκ νέου τα εθνικά.

Όπου ο Σαμαράς με αφορμή τον επικό διασυρμό κατόπιν της αναγνώρισης του Τουρκολιβυκού μνημονίου από το κοινοβούλιο της Λιβύης, σε συνδυασμό με τον τουρκικό εποικισμό διά του real estate, τα χαριεντίσματα Ερντογάν – Ράμα, την εθνική ντροπή ένεκα εγκατάλειψης της Μονής Σινά και την εκτράχυνση του μεταναστευτικού, απαίτησε την αποπομπή Γεραπετρίτη αφήνοντας να εννοηθεί ότι το ίδιο ισχύει και για τον Μητσοτάκη.

Αναλυτικά η δήλωση του Αντώνη Σαμαρά:  

«Τα δραματικά γεγονότα της Λιβύης, εκθέτουν ανεπανόρθωτα τον κ. Γεραπετρίτη που πρόσφατα μας διαβεβαίωνε για τα ακριβώς αντίθετα.

Εκθέτουν και τον Πρωθυπουργό που συμφωνεί σε όλα μαζί του, αντί να τον έχει ήδη αποπέμψει.

Και ενώ κύματα παράνομων μεταναστών από τη Λιβύη στοχεύουν την Κρήτη, πυκνώνουν τα σύννεφα ακόμα και για τη Μονή Σινά.

Την ίδια ώρα βλέπουμε την Τουρκία να αγοράζει συνεχώς -μέσω Βουλγαρικών εταιριών- ακίνητα στη Θράκη.

Και τον Ράμα να αγκαλιάζεται με τον Ερντογάν.

Κι εμείς κοιμισμένοι, κολυμπάμε πάντα στα δήθεν ήρεμα νερά με την Τουρκία…

Οφείλει ο κ. Μητσοτάκης να καταλάβει το μέγεθος των νέων γεωπολιτικών προβλημάτων που έχει δημιουργήσει στην Ελλάδα ο ίδιος με τον κ. Γεραπετρίτη».

The post Σαμαράς: Εθνικό πρόβλημα πλέον Μητσοτάκης – Γεραπετρίτης appeared first on antinews.gr.

Ο υπουργός, λειτουργώντας ως ο «αρχηγός της φυλής» ή ο τελετάρχης, επιβεβαιώνει την ταύτισή του με την ομάδα, προσφέροντας στη νεολαία μια ψευδαίσθηση αδιασπάστης ενότητας και προοπτικής

Του Παναγιώτη Λιάκου

Είναι σχεδόν βέβαιο ότι είτε στο κινητό είτε στον υπολογιστή ή στον τηλεοπτικό δέκτη σας είδατε τον υπουργό Υγείας, Αδωνι Γεωργιάδη, να χοροπηδά αλαλάζοντας «και α και ου και δαπνουδουφουκού» (βλ. φωτό 1, 2, 3).

Η ιστοσελίδα της «δημοκρατίας» dimokratia.gr σχολίασε το τραγικωμικό θέαμα με τα ακόλουθα: «Σε ένα ρεσιτάλ που θυμίζει περισσότερο γραφικό χαρακτήρα από εκπομπή της Αννίτας Πάνια παρά εν ενεργεία υπουργό Υγείας, ο Αδωνις Γεωργιάδης απέδειξε πόσο εκτός πραγματικότητας βρίσκεται, αναρτώντας ο ίδιος ένα βίντεο που (όσο κι αν φαντάζει απίστευτο) δεν είναι ούτε πλάκα ούτε προϊόν μοντάζ.

Κατά τη διάρκεια της περιοδείας του στα Ιωάννινα επέλεξε να δώσει ένα πρωτοφανές εσωκομματικό σόου, χοροπηδώντας, χειροκροτώντας έξαλλα και ουρλιάζοντας το σύνθημα “και α και ου και ΔΑΠ – ΝουΔουΦουΚου” αγκαλιά με μέλη της ΟΝΝΕΔ».

Αυτά έγραψε το dimokratia.gr για τα κομπαρσιλίκια του Αδώνιδος με τους διαχρονικά ίδιους κι απαράλλαχτους δαπίτες. Ομως, ποια είναι η ψυχαναλυτική ερμηνεία του «και α και ου και δαπνουδουφουκού»; Τι θα αποφαινόταν ένας Ευρωπαίος σοφός όπως ο Καρλ Γιουνγκ (1875-1961, φωτό 4) για το θέαμα; Τι θα μας έλεγε για την εικόνα του πρώην τηλεπωλητή νανογιλέκων και νυν υπουργού που χοροπηδά σαν αγριοκάτσικο κραυγάζοντας γελοιοδέστατο σύνθημα;

Πιθανότατα η πρώτη διάγνωση να ήταν ότι πρόκειται για υποτροπιάζουσα εκδήλωση της αρχέγονης ψυχολογίας της μάζας. Αν ανατρέξει κάποιος στο έργο του Γιουνγκ «Ψυχολογικοί Τύποι» (Psychological Types, Collected Works 6, §781), θα διαβάσει για την έννοια της «Μυστικής Συμμετοχής» (Participation Mystique). Πρόκειται για την πρωτόγονη κατάσταση όπου το υποκείμενο αδυνατεί να διαφοροποιήσει τον εαυτό του από το περιβάλλον, την ομάδα, τη φυλή. Με το χοροπηδητό στον ρυθμό των συνθημάτων, ο ψηφοθήρας υφίσταται μια προσωρινή κατάργηση της ατομικής του συνειδητότητας. Η ιδιότητα του «επισήμου» εξαφανίζεται.

Το «Εγώ» ενσωματώνεται οργανικά στο συλλογικό σώμα της κομματικής ράτσας των αδηφάγων νεοδημοκρατών. Η ρυθμική επανάληψη και η σωματική εξάντληση λειτουργούν σαν μηχανισμοί που προκαλούν ό,τι περιγράφει ο Γιουνγκ στο «Ψυχολογία και Θρησκεία» (Psychology and Religion, CW 11, §6) ως «απομείωση του νοητικού επιπέδου» (abaissement du niveau mental). Η λογική και η σοβαρότητα τίθενται εκτός. Ενεργοποιείται μόνο η κατάφαση στα ενστικτώδη, αρχετυπικά στοιχεία του ασυνειδήτου, που πλημμυρίζουν τη συνείδηση με την κατακλυσμική ισχύ του. Ο ρυθμικός χορός και οι κραυγές δεν είναι τίποτε άλλο παρά η μέθεξη σε διονυσιακού τύπου «μέθη» και έκσταση που προκύπτει σε σαμανικές τελετουργίες.

Και εδώ προσέξτε το σημαντικότερο όλων: Ο Γιουνγκ στις θρυλικές «διαλέξεις του Τάβιστοκ» (Analytical Psychology: Its Theory and Practice, CW 18) αναφέρει ότι οι συλλογικοί χοροί και τα συνθήματα στις πρωτόγονες φυλές αποτελούσαν μέσα δέσμευσης και ψυχικής συσπείρωσης της ομάδας απέναντι στον εξωτερικό κίνδυνο (οι εκλογές δηλαδή και η πιθανότητα να χάσει την εξουσία ο Μητσοτάκης και κατά συνέπεια ο Αδωνις).

Το σύνθημα «και α και ου και δαπνουδουφουκού» λειτουργεί σαν ένα μοντέρνο φυλετικό ξόρκι (μάντρα), μια μαγική επωδός. Ο υπουργός, λειτουργώντας ως ο «αρχηγός της φυλής» ή ο τελετάρχης, επιβεβαιώνει την ταύτισή του με την ομάδα, προσφέροντας στη νεολαία μια ψευδαίσθηση αδιασπάστης ενότητας και προοπτικής.

Κοντολογίς, για τον Καρλ Γιουνγκ τα χοροπηδήματα του εν εξάλλω ευρισκομένου Αδωνη αποδεικνύουν ότι ο πολιτισμένος άνθρωπος δεν έχει απαλλαγεί από την αρχαϊκή του κληρονομιά. Κάτω από το κοστούμι του «τεχνοκράτη» πολιτικάντη κρύβεται ένας αρχέγονος άνθρωπος, έτοιμος να παραδοθεί στη μαγεία του ρυθμού και στην εκστατική αλόγιστη μέθη της μάζας, ελπίζοντας να εκλεγεί και μετά να εκλεγεί πάλι και να βγαίνει στα κανάλια μέχρι να σβήσει ο ήλιος.

Πηγή: dimokratia.gr 

The post Ψυχαναλύοντας Άδωνι και α και ου… appeared first on antinews.gr.

Και μετά, εντελώς συμπτωματικά για μένα, ήρθε η πρόσφατη παρέμβαση του Αντώνη Σαμαρά, (προτάσεις για την ακρίβεια) που συνοψίζεται στο πολύ απλό: δεδομένου ότι υπάρχουν περιθώρια λόγω υπερπλεονάσματος και στη βάση του ότι η Ε.Ε. «επιτρέπει» να κινηθεί μία κυβέρνηση σε μέγιστα και ελάχιστα, γιατί δεν αποφασίζει η κυβέρνηση μειώσεις στον ειδικό φόρο κατανάλωσης για τα καύσιμα και στον ΦΠΑ στην αγορά; Και θα συμπλήρωνα, έστω για ένα τετράμηνο, μέχρι να περάσει ο δύσκολος χειμώνας;

Και θυμάμαι…

Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Αντώνη Σαμαρά και παρά την αυστηρή επιτήρηση των Μνημονίων, τις έντονες διαφωνίες με την Τρόικα, αλλά και τις ισορροπίες που έπρεπε εκ των πραγμάτων να κρατήσει με τους άλλους δύο κυβερνητικούς εταίρους του, προχώρησε με πείσμα και πέτυχε στοχευμένες μειώσεις φόρων και επιβαρύνσεων:

• ΦΠΑ στην Εστίαση: Τον Αύγουστο του 2013, η κυβέρνηση μείωσε πιλοτικά τον ΦΠΑ στους χώρους μαζικής εστίασης από το 23% στο 13%. Το μέτρο αυτό παρατάθηκε και διατηρήθηκε καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας του, ενισχύοντας τη φορολογική συμμόρφωση, τον τουρισμό και τα δημόσια έσοδα.

• ΕΦΚ στο Πετρέλαιο Θέρμανσης: Το φθινόπωρο του 2014, προχώρησε σε μείωση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στο πετρέλαιο θέρμανσης κατά 30%, προκειμένου να αντιμετωπιστεί το φαινόμενο της αιθαλομίχλης και η αδυναμία των νοικοκυριών να θερμανθούν μετά τις μεγάλες αυξήσεις των προηγούμενων ετών.

• Έκτακτη Εισφορά Αλληλεγγύης: Στον προϋπολογισμό του 2015 (στα τέλη του 2014), αποφασίστηκε οριζόντια μείωση της έκτακτης εισφοράς κατά 30% για όλα τα φυσικά πρόσωπα.
• Εταιρικοί Φόροι & Επιχειρήσεις: Στο πλαίσιο των φορολογικών μεταρρυθμίσεων του 2013, μειώθηκε ο φορολογικός συντελεστής για τα διανεμόμενα κέρδη/μερίσματα επιχειρήσεων (από 25% στο 10%).

• Μείωση του ΕΕΤΗΔΕ / ΕΝΦΙΑ: Το αρχικό «χαράτσι» στα ακίνητα μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ (ΕΕΤΗΔΕ) αντικαταστάθηκε από τον ΕΕΤΑ και στη συνέχεια από τον ΕΝΦΙΑ (2014), επιφέροντας μεσοσταθμική απομείωση/ελάφρυνση της τάξεως του 15%-20% σε σχέση με την αρχική επιβάρυνση του 2011.
• Φόρος Μεταβίβασης Ακινήτων: Μειώθηκε δραστικά ο φόρος μεταβίβασης ακινήτων από το 8%-10% στο 3%, με στόχο την τόνωση της ακινητοποιημένης αγοράς ακινήτων.

Βέβαια, παρά τις παραπάνω μειώσεις, η συνολική φορολογική επιβάρυνση παρέμεινε υψηλή λόγω των συνολικών μνημονιακών δεσμεύσεων της περιόδου. Ο Αντώνης Σαμαράς όμως, κατάφερε και εφήρμοσε μία πολιτική κόντρα στην Τρόικα. Και πέτυχε!

Ουσιαστική απάντηση στην πρόσφατη παρέμβαση του Αντώνη Σαμαρά, δεν πήραμε. Μόνο κάτι γενικολογίες περί άγνοιάς του επί των οικονομικών, από politically correct νεοφιλελεύθερους πολιτικούς, (που έχουν σπουδάσει ας πούμε Πολιτικές Επιστήμες, Νομική και όχι Οικονομικά ή Διοίκηση Επιχειρήσεων) και χυδαιότητες από τρολ του διαδικτύου, στη βάση ενός μονότονου υβρεολόγιου περί «προδότη», «πουλημένου» και πολλά άλλα…

Ο Αντώνης όμως έκανε κάτι πάρα πολύ σωστό: και απάντησε σε όλους αυτούς που λένε ότι δεν παρουσιάζει προτάσεις σε θέματα που καίνε τον κόσμο, αλλά και βγήκε μπροστά, πριν από την κυβέρνηση, με λύσεις που δοκιμάστηκαν και πέτυχαν όταν ήταν Πρωθυπουργός σε μία από τις χειρότερες εποχές της σύγχρονης Ελλάδας. Και έδωσε και το ξεκάθαρο ιδεολογικό του στίγμα: κοινωνικός φιλελευθερισμός και όχι ακροκεντρώος νεοφιλελευθερισμός. Μετά από πάρα πολύ καιρό, άκουσα κάτι για ιδεολογίες…

Τότε, εκείνες τις δύσκολες εποχές, με τον κοινωνικό φιλελευθερισμό, τα κατάφερε! Κανείς δεν το αμφισβητεί!

Τώρα, τους ακροκεντρώους ποταμίσιους νεοφιλελεύθερους, απλά τους πρόλαβε…

Νεύτων

The post Τους πρόλαβε! appeared first on antinews.gr.

Τι σημαίνει αυτό για την χώρα μας και η αντίδραση του τουρκικού τύπου

Ιδιαιτερώς αρνητική είναι η τροπή που παίρνουν τα ελληνικά συμφέροντα στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς το κοινοβούλιο της Λιβύης προχώρησε στην επικύρωση της συμφωνίας οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών με την Τουρκία, ανακαλώντας την απόφαση του 2020 για μποϊκοτάζ.

Η εξέλιξη αυτή ακολούθησε τη διοικητική «αλλαγή φρουράς» στο Σώμα, όπου ο επί 12 έτη πρόεδρος Ακίλα Σάλεχ αντικαταστάθηκε από τον Αλ Σαλχίν Αμπντέλ Νάμπι, πρώην επικεφαλής της κοινοβουλευτικής επιτροπής φιλίας με την Άγκυρα. Η μεταβολή, που συντελέστηκε με τη σύμφωνη γνώμη τόσο του Λιβυκού Εθνικού Στρατού (LNA) όσο και της Κυβέρνησης Εθνικής Σταθερότητας, αίρει τα θεσμικά εμπόδια για την πλήρη ενεργοποίηση του παράνομου μνημονίου του 2019.

Καίριο πλήγμα καταφέρνεται έτσι στη διπλωματική γραμμή της Αθήνας, καθώς αποδομείται το βασικό της νομικό επιχείρημα περί ακυρότητας του μνημονίου λόγω απουσίας κοινοβουλευτικής έγκρισης. Με την επίσημη αποδοχή των αυθαίρετων τουρκικών συντεταγμένων από το Τομπρούκ, «εξαφανίζεται» η επήρεια των ελληνικών νησιών, με αιχμή την Κρήτη, την Κάσο, την Κάρπαθο και τη Ρόδο  σε υφαλοκρηπίδα και Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ).

Παράλληλα, δημιουργούνται σοβαρά προσκόμματα στις διεθνείς ενεργειακές έρευνες (όπως της ExxonMobil) νοτίως της Κρήτης, ενώ τέμνεται και αμφισβητείται η υφιστάμενη συμφωνία μερικής οριοθέτησης Ελλάδας – Αιγύπτου.

Τέλος στην πράξη ακυρώνεται και η πολυετής στρατηγική επένδυση της ελληνικής διπλωματίας στις δυνάμεις της Ανατολικής Λιβύης, οι οποίες αντιμετωπίζονταν ως αντίβαρο στην τουρκόφιλη διοίκηση της Τρίπολης. Η οριστική πρόσδεση και του Τομπρούκ στο άρμα της Άγκυρας επιτρέπει στην Τουρκία να παγιώσει θεσμικά τον αναθεωρητικό σχεδιασμό της «Γαλάζιας Πατρίδας», αφήνοντας την Αθήνα χωρίς διαύλους επιρροής στο λιβυκό πεδίο και καθιστώντας επιτακτική την άμεση επαναξιολόγηση της εθνικής στρατηγικής σε συντονισμό με την Ευρωπαϊκή Ένωση και τους περιφερειακούς συμμάχους.

Η αντίδραση του τουρκικού τύπου

Ο τουρκικός Τύπος χαρακτήρισε την ανακοίνωση της έγκρισης της συμφωνίας ως «ιστορική», τονίζοντας ότι μπορεί να αλλάξει σημαντικά τις ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο. Σύμφωνα με ανάλυση του Clash Report στο X, η στροφή αυτή της Λιβύης ακολουθεί την εκλογή νέου προέδρου της Βουλής —ο οποίος είχε διατελέσει πρόεδρος επιτροπής λιβυκο-τουρκικής φιλίας— αλλά και την αυξανόμενη τουρκική προσέγγιση προς την ανατολική Λιβύη, εξέλιξη που εκτιμάται ότι μπορεί να ανοίξει τον δρόμο για τη διεύρυνση των τουρκικών υπεράκτιων ερευνών στα λιβυκά ύδατα.

Από την πλευρά της, η εφημερίδα Daily Sabah εστιάζει στην ελληνική αντίδραση, επισημαίνοντας ότι η συμφωνία «είναι πιθανό να θυμώσει την Ελλάδα, η οποία ανταγωνίζεται την Τουρκία για οικονομικά οφέλη και περισσότερα θαλάσσια δικαιώματα». Παράλληλα, σημειώνει ότι η εξέλιξη αυτή ενισχύει την τουρκική επιρροή στην περιοχή, όπου η Ελλάδα, η Κύπρος και το Ισραήλ είχαν προσφάτως εντείνει τη μεταξύ τους συνεργασία.

Τέλος, η εφημερίδα Akşam και το δίκτυο OdaTV κάνουν λόγο για ένα «ιστορικό ορόσημο», με το OdaTV να υποστηρίζει ότι με την κίνηση αυτή «κατέρρευσαν οι μονομερείς υπολογισμοί της Ελλάδας και της Ελληνοκυπριακής Διοίκησης Νότιας Κύπρου στην Ανατολική Μεσόγειο». Το τουρκικό μέσο προσθέτει ότι η συμφωνία, η οποία τέθηκε σε εφαρμογή αφού αγνοήθηκαν οι πολυετείς εκκλήσεις της Τουρκίας για διάλογο και «δίκαιη διανομή» με τις χώρες της περιοχής, εφάρμοσε σχολαστικά τα κριτήρια του διεθνούς δικαίου.

Πηγή: dimokratia.gr 

The post Πλήγμα για την Ελλάδα! Η Βουλή της Λιβύης επικύρωσε το τουρκολιβυκό μνημόνιο appeared first on antinews.gr.

Τα γεγονότα στη Γαλλία τινάζουν στον αέρα τις προσπάθειες της κυβέρνησης Λεκορνύ να περάσει προϋπολογισμό με περικοπές δημοσίων δαπανών. Και η Βουλή δεν φαίνεται να εγκρίνει αυτόν τον προϋπολογισμό, διότι δεν έχει πλειοψηφία η κυβέρνηση. Στηρίζεται στους γκωλικούς.

Υπάρχει η βαθιά αντίφαση: για να ξεφύγει η γαλλική οικονομία από τη θηλιά του δημοσίου χρέους, πάνω από 3 τρις, πρέπει να κόψει δημόσιες δαπάνες. Αλλά η πλειοψηφία του λαού θέλει αύξηση δημοσίων δαπανών, εξαιτίας της ακρίβειας και της υπολειτουργίας του δημόσιου τομέα.

Ο συνδυασμός είναι εκρηκτικός και ο Μελανσόν, ο οποίος στηρίζει την εξέγερση, αλλά επισημαίνει πως πρέπει να μην περάσουν σε ακρότητες, μοιάζει ανίσχυρος. Και επομένως όλο αυτό οδηγεί απευθείας τη Λεπέν στην προεδρία, διότι φαντάζει η μόνη που θα μπορέσει να επιβάλλει την τάξη.

Ο Μακρόν με τη Μπριτζίτ, μέσα στα καπνογόνα των Παρισίων και τα κομμένα χέρια,  χορεύουν στη Σελίν Ντιόν και όλη η Γαλλία γελάει με τα χάλια τους. Η αναλογία με το 1789 και τη Μαρία Αντουανέτα, η οποία πήγε στο θέατρο την ώρα που ο λαός δεν είχε να φάει και είχε γκρεμίσει το Παρίσι, είναι προφανής.

Τι έχουμε λοιπόν εδώ; Έχουμε την πλήρη αποτυχία της νεοφιλελεύθερης πολιτικής ηγεσίας της ΕΕ. Ένα μοντέλο που στηρίχθηκε από πολιτικό προσωπικό βγαλμένο απευθείας από τα τραπεζικά ιδρύματα. Όσο ο καπιταλισμός βρισκόταν σε φάση ανάπτυξης, μέχρι το 2008, το πράγμα δούλευε. Η ροή του χρήματος ήταν ελεγχόμενη. Μετά το 2008 όμως και κυρίως εξαιτίας του διεθνούς ανταγωνισμού, εντός του οποίου η ΕΕ έχανε αγορές συνεχώς, σε όφελος της Ασίας, το μοντέλο άρχιζε να δουλεύει μόνον με περικοπές πάσης φύσεως, για να μην εκτροχιαστεί. Αυτές οι περικοπές αφορούν τα λαϊκά εισοδήματα και τα κέρδη των μικρών επιχειρήσεων. Δεν αφορούν τις τράπεζες και τις οικονομικές ελίτ.

Όταν όμως το γαλλικό και το γερμανικό και το ισπανικό και το ιταλικό κράτος συνεχώς περικόπτουν εισοδήματα και δικαιώματα και ταυτόχρονα η πολιτική εξουσία έχει φύγει από τα εθνικά κράτη και έχει μεταβιβαστεί σε μια πολιτική γραφειοκρατία στις Βρυξέλλες, το μοντέλο αρχίζει να μοιάζει όλο και περισσότερο με ευρωπαϊκή μοναρχία του 18ου αιώνα.  Η οποία υπερασπίζει μόνον προνόμια ευγενών. Τότε ήταν οι ευγενείς, τώρα είναι οι τραπεζίτες. Δεν αλλάζει κάτι. Οπότε η εξέγερση είναι ένα σχεδόν φυσικό γεγονός.

O Γάλλος είναι υπάκουος στο νόμο. C’est la loi, σου λέει. Αλλά όταν ο νόμος είναι άδικος και δεν είναι δικός του και του τον στέλνει η Κομισιόν έχει πρόβλημα. Και είναι το πνεύμα του ελεύθερο. Επαναστατεί.

Ποιο είναι το ζήτημα στην περίπτωση της Γαλλίας; Η έννοια της republique. Δηλαδή ένα πολιτικό καθεστώς που προέκυψε από κοινωνική επανάσταση και του οποίου το χαρακτηριστικό είναι η αντιπροσώπευση. Στο νέο αυτό καθεστώς πηγή των εξουσιών είναι η εθνοσυνέλευση. Εφόσον όλες οι εξουσίες ανάγονται στο έθνος και αναφέρονται στο λαό, τότε πηγή των εξουσιών είναι η εθνοσυνέλευση. Η οποία δεν υποκαθίσταται σε καμία περίπτωση από την κυβέρνηση.

Ο αντιπρόσωπος, ο βουλευτής δηλαδή, συμμετέχει σε ένα σώμα απολύτως κυρίαρχο. Δεν υπάρχει τίποτα πάνω από αυτό.

Η διαφορά με τα άλλα δυτικά πολιτικά συστήματα – κυρίως το γερμανικό και το αγγλικό, που και εκείνα έχουν κοινοβούλιο φυσικά- είναι πως εκεί δεν έχουμε πηγή της εξουσίας την εθνοσυνέλευση, αλλά ένα κείμενο, το Σύνταγμα. Εκεί αναφέρονται. Δεν αναφέρονται στην εθνοσυνέλευση, δηλαδή στη λαϊκή αντιπροσώπευση. Για τους Γάλλους, το σύνταγμα είναι απλώς άλλος ένας νόμος. Γενικός μεν, αλλά δεν είναι το σύνταγμα η πηγή της εξουσίας. Είναι η εθνοσυνέλευση.

Το γαλλικό πολιτικό σύστημα μοιάζει περισσότερο με το αμερικανικό, που και εκείνο είναι προϊόν επανάστασης. Η διαφορά μεταξύ τους είναι πως η μεν γαλλική επανάσταση είχε εθνικό-κοινωνικό χαρακτήρα, η δε αμερικανική εθνικο-απελευθερωτικό, όπως και η ελληνική. Όμως και στους Αμερικανούς, πηγή των εξουσιών είναι τα αντιπροσωπευτικά σώματα, το Κογκρέσο και η Γερουσία, δεν είναι το Σύνταγμα.

Αν δει προσεκτικά κανείς το γαλλικό εκλογικό σύστημα θα καταλάβει τη διαφορά, με το δικό μας για παράδειγμα. Κάθε βουλευτής έχει εκλεγεί από μια μικρή εκλογική περιφέρεια. Ας πούμε από τα Χανιά. Βγαίνει ένας μόνον. Και βγαίνει όπως ο δήμαρχος, σε δύο γύρους. Πρέπει να πάρει το 51%. Οι δύο πρώτοι πάνε σε δεύτερο γύρο και βγαίνει ο ένας. Αυτός ο ένας είναι ο αντιπρόσωπος. Η δύναμή του είναι απόλυτη. Δεν τον κουνάει κανένας, ούτε ο αρχηγός του κόμματος, ούτε ο πρόεδρος της δημοκρατίας, τίποτα. Ό,τι θέλει κάνει, διότι εκπροσωπεί λαό, πρώτα απ’ όλα. Τον λαό της περιφέρειάς του. Δεν εκπροσωπεί τον αρχηγό του κόμματος.

Είναι ο αντιπρόσωπος. Στην πραγματικότητα, αν θέλουμε να πάμε στην ουσία, κανένα πολίτευμα σήμερα δεν είναι αντιπροσωπευτικό πραγματικά, πλην του γαλλικού και του αμερικανικού. Σε όλα τα υπόλοιπα οι εξουσίες είναι σχεδόν δοτές, και η εθνοσυνέλευση, η Βουλή δηλαδή, έχει υποκατασταθεί από την κυβέρνηση και εν τέλει από ένα πρόσωπο. τον πρωθυπουργό.

Αυτός είναι και ο λόγος που Μακρόν και Λεπέν κλείνουν πάντα με τη φράση ζήτω η république. Δεν λένε ζήτω το έθνος, ή ζήτω η δημοκρατία, Λένε ζήτω η république. Αυτή είναι η επιβίωση της γαλλικής επανάστασης, που καθιέρωσε την εθνοσυνέλευση ως κυρίαρχο σώμα. Η διαφορά με τη δημοκρατία είναι πως η έννοια αυτή σημαίνει την κυριαρχία του λαού, που νοείται ως ελεύθερος. Δεν σημαίνει όμως αντιπροσώπευση, που είναι μια εξειδίκευση των νεωτέρων χρόνων. Πως δηλαδή κυριαρχεί ο λαός και το έθνος, σ’ αυτούς πάντα αναφερόμαστε, αλλά διαμέσου των αντιπροσώπων.

Όταν λοιπόν ο γάλλος βλέπει μπροστά του αδικία, άδικους νόμους, έχει καθήκον ανυπακοής, επαναστατικό καθήκον. Να αποκαταστήσει τη δικαιοσύνη. Πρέπει όμως αυτό να το περάσει η εθνοσυνέλευση. Αυτός είναι και ο λόγος που το πρώτο πράγμα που επηρεάζει τις πολιτικές εξελίξεις στη Γαλλία είναι το ποσοστό που λαμβάνεις. Δεν υπάρχει περίπτωση ας πούμε να πάρεις 28% που πήρε η ΝΔ στις ευρωεκλογές και να συνεχίσεις. Δεν αντιπροσωπεύεις τον λαό. Πρέπει να πας σε εκλογές αντιπροσώπων. Γι’ αυτό ο Μακρόν αναγκάστηκε αμέσως να πάει σε εκλογές τότε.

Είναι γεγονός πως οι Γάλλοι έχουν εισάγει στη νεώτερη εποχή τον εθνισμό. Αυτοί έδωσαν τους κώδικες. Ο εθνισμός είναι η μεγαλύτερη επανάσταση στην ιστορία, μετά τον χριστιανισμό. Επομένως, πολύ δύσκολα οι γάλλοι καταπίνουν την υπεροχή του ενωσιακού δικαίου. Και έχουν ήδη απορρίψει το 2005 το ευρωσύνταγμα.

Νομίζω η Λεπέν το πρώτο πράγμα που θα κάνει θα είναι η επαναφορά της υπεροχής του εσωτερικού δικαίου έναντι του ενωσιακού δικαίου. Η εθνική κυριαρχία που λέμε θα πρέπει να αποκατασταθεί μέσω της κυριαρχίας της γαλλικής εθνοσυνέλευσης.

The post Τι συμβαίνει στη Γαλλία; appeared first on antinews.gr.

Στο πρωθυπουργικό επιτελείο συνεχίζουν να κατασκευάζουν σενάρια, προσπαθώντας να υποβαθμίσουν το εκρηκτικό κλίμα με μπόλικη δόση σπέκουλας, αλλά ο έκδηλος φόβος τους δεν κρύβεται.

Μετά τις διαρροές των φιλοκυβερνητικών ΜΜΕ και τις… φανταστικές δηλώσεις του Κώστα Καραμανλή για να προβάλουν ένα ψυχραμένο κλίμα με τον Αντώνη Σαμαρά, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, κληθείς να σχολιάσει συναντήσεις του Κώστα Καραμανλή με στελέχη που ενδεχομένως να ενταχθούν στο νέο κόμμα Σαμαρά, επιστράτευσε μια τακτική αμήχανων ελιγμών, επιχειρώντας να διατηρήσει τις… χαμένες ισορροπίες.

«Δεν γνωρίζω τι συναντήσεις κάνει ο κύριος Καραμανλής και δεν θα μας πάρει και την άδεια. Είναι ένας πολιτικός με πολύ μεγάλη διαδρομή, πρώην πρόεδρος της παράταξης και πρωθυπουργός της χώρας… Ένα είναι σίγουρο, ότι ο κύριος Καραμανλής, με όλες τις ιδιότητες που είχε κατά καιρούς, πάντοτε κοιτούσε το καλό της παράταξης και της χώρας».

Την ίδια ώρα, οι κεραίες σε Ηρώδου Αττικού και Πειραιώς είναι τεταμένες εν όψει της νέας παρέμβασης του πρώην πρωθυπουργού, ο οποίος, μετά τις αιχμές του για την ανάγκη πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής και τις καταγγελίες για τη στάση της Δύσης απέναντι στην αναθεωρητική Τουρκία, ετοιμάζεται να μιλήσει στους αποστράτους στο Πολεμικό Μουσείο για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου την προσεχή Κυριακή.

Με άφθονη αμηχανία επιχείρησε ο Παύλος Μαρινάκης να αποκρούσει και τα νέα σκληρά πυρά του Αντώνη Σαμαρά για τη φτωχοποίηση των μικρομεσαίων στρωμάτων.

«Ο κύριος Σαμαράς ήταν πρωθυπουργός στη χώρα, μπορεί να εκφράζεται όπως εκείνος επιθυμεί και εμείς εφαρμόζουμε την πολιτική μας… Εγώ δεν είμαι εδώ για να αντιπαρατεθώ με τον κύριο Σαμαρά, είμαι εδώ για να παρουσιάσω τα πεπραγμένα μας» ανέφερε ο Παύλος Μαρινάκης, καταφεύγοντας στη συνέχεια σε μια μακρά αλχημεία φορολογικών αριθμών για να διασκεδάσει τις εντυπώσεις.

Πηγή: dimokratia.gr 

The post Σπέκουλα Μαξίμου για Καραμανλή – Σαμαρά appeared first on antinews.gr.

Η σύγχρονη πολιτική ιστορία της μπανανίας μας (που δεν βγάζει καν μπανάνες, αν και κάποιοι επιδοτούνται αδρά γι’ αυτές)  έχει προσφέρει πολλές αφορμές για προβληματισμό, αλλά δύο περιπτώσεις ξεχωρίζουν για τον τρόπο με τον οποίο η πολιτική επικοινωνία μπορεί να μετατρέψει τις προσδοκίες σε εξουσία, και το τίποτα να γίνει κυρίαρχο.

Ο Αλέξης, το γελαστό παιδί, που εμφανίστηκε ως ο ανατρεπτικός εκφραστής της Αριστεράς, ο ημιμαθής Τσε Παπάρα των Βαλκανίων, και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο ανέμελος γόνος, που επένδυσε (με μπόλικα χρήματα των φορολογουμένων) στην εικόνα του (δήθεν) τεχνοκράτη εγγυητή της (δήθεν) σταθερότητας.

Διαφορετικές αφετηρίες, διαφορετικά συνθήματα, αλλά ένα κοινό ερώτημα… πόσο απέχει τελικά η πολιτική βιτρίνα από την κυβερνητική πραγματικότητα;

Ή αλλιώς, πόσο χαχόλοι είμαστε όλοι εμείς οι ψηφοφόροι της Γρεκίας;

Ο πρώτος πούλησε την ελπίδα.

Ο δεύτερος πουλάει τη σταθερότητα…

Και στις δύο περιπτώσεις, ο μελανιασμένος πολίτης καλείται να αναρωτηθεί τι ακριβώς αγόρασε. Τι έγινε ρε παιδιά; Αναρωτιέται…

Ο Αλέξης  ανέβηκε στην εξουσία ως εκπρόσωπος μιας (αγανακτισμένης) καλομαθημένης γενιάς, που γαλουχήθηκε στο «λεφτά υπάρχουν», και η οποία δεν μπορούσε να αντιληφτεί το τι έγινε και ξαφνικά η χώρα κινδύνευε με την απόλυτη χρεοκοπία.

Υποσχόταν λοιπόν να σκίσει τα μνημόνια, να τσακίσει τους «κακοί κσαίνοι τοκογλύφοι», να στείλει αδιάβαστη τη «μαντάμ Μέρκελ», να ανατρέψει τους συσχετισμούς στην Ευρώπη, και να αποκαταστήσει την αξιοπρέπεια μιας κοινωνίας εξαντλημένης από τη λιτότητα.

Με πολιτικό κεφάλαιο την αγανάκτηση, που λέγαμε, και με όπλο την υπόσχεση ότι υπάρχει εύκολη έξοδος από μια εξαιρετικά δύσκολη πραγματικότητα, έπεισε εκατομμύρια ζαλισμένους πολίτες πως η πολιτική βούληση και τα μεγάλα λόγια αρκούν για να εξαφανίσει τους οικονομικούς περιορισμούς, και να μας κάνει ξανά μυθική Σάνγκρι Λα… με τους πολίτες να αφήνουν τις Καγιέν τους ξεκλείδωτες!

Πολίτες, που στο πρόσωπό του δεν έβλεπαν έναν ακόμη ανερμάτιστο δήθεν επαναστάτη, αλλά την ελπίδα του… Γένους!

Η πραγματικότητα, όμως, δεν διαβάζει προεκλογικά φυλλάδια, ούτε παρασύρεται από τις μεγαλοστομίες και τις φανφάρες του Στρατούλη, και του Δρος Μπαρουφάκη… τους θυμόσαστε;

Το 2015 λοιπόν,  η χώρα έφτασε σε οριακή σύγκρουση με τους Ευρωπαίους εταίρους, επιβλήθηκαν κεφαλαιακοί περιορισμοί, και το ενδεχόμενο εξόδου από το ευρώ βρέθηκε στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης, μαζί με το ενδεχόμενο να ζούμε στο εξής με συσσίτια, και ανθρωπιστική βοήθεια του ΟΗΕ.

Το δημοψήφισμα, με το ηχηρό και περήφανο «Όχι», δημιούργησε την προσδοκία μιας ιστορικής ανατροπής.

Λίγες ημέρες αργότερα όμως, η κυβέρνηση Συριζανέλ, αποδέχθηκε ένα νέο πρόγραμμα χρηματοδοτικής στήριξης από πλευράς «τοκογλύφων», με ιδιαίτερα σκληρούς όρους… όρους οι  οποίοι σε σχέση με τα προηγούμενα μνημόνια των «γερμανοντυμένων σαμαροβενιζέλων» ήταν αβάσταχτοι.

Ο Αλέξης μίλησε για σύγκρουση με την πραγματικότητα, και παραδέχθηκε πως δεν γνώριζε τη δύναμη του χρήματος… τόσο οξύνους δηλαδή!

Η πολιτική κυβίστηση βαφτίστηκε αναγκαστικός συμβιβασμός.

Οι υποσχέσεις υποχώρησαν μπροστά στους συσχετισμούς, ενώ η κοινωνία κλήθηκε να πληρώσει το κόστος της σύγκρουσης, και της αβεβαιότητας.

Το πρόβλημα δεν ήταν ότι μια κυβέρνηση αναγκάστηκε να συμβιβαστεί. Στην πολιτική, οι συμβιβασμοί είναι συχνά αναπόφευκτοι.

Το πρόβλημα ήταν η χαώδης απόσταση ανάμεσα στις βεβαιότητες που καλλιεργήθηκαν πριν από την εξουσία, και στις αποφάσεις που ελήφθησαν όταν ήρθε η ώρα του λογαριασμού… επ’ αυτού ρωτήστε και τους συνταξιούχους, που ψήφισαν Αλέξη με δυο χέρια!

Η (δήθεν) Αριστερά, που υποσχόταν ότι θα αλλάξει την Ευρώπη, ανακάλυψε ότι τελικά η διακυβέρνηση δεν είναι φοιτητική συνέλευση, ούτε η οικονομία σκηνικό για επαναστατικές ζυμώσεις, και χαζοχαρούμενες παραστάσεις.

Στη συνέχεια, είχαμε τον Κυριάκο…

Έναν Κυριάκο που ακολούθησε διαφορετικό δρόμο.

Με το πολιτικό βάρος ενός γνωστού οικογενειακού ονόματος, και την εικόνα του οργανωμένου, τεχνοκρατικού διαχειριστή, υποσχέθηκε κανονικότητα, ανάπτυξη, μεταρρυθμίσεις, και αποτελεσματικό-επιτελικό  κράτος.

Εκεί όπου ο Τσίπρας υποσχόταν ρήξη, ο Μητσοτάκης υποσχόταν τάξη.

Εκεί όπου ο πρώτος επένδυε στην οργή, ο δεύτερος επένδυσε στον φόβο της αστάθειας…

Η πολιτική κληρονομιά δεν αποτελεί από μόνη της ούτε ενοχή, ούτε προσόν. Απλά ένα διαβατήριο για την πανεύκολη αναρρίχηση στην εξουσία, ασχέτως ικανοτήτων.

Ένα έργο που στην Ελλάδα το έχουμε δει επανειλημμένως, μιας και τα 2/3 των πρωθυπουργών μετά την κατοχή, ήταν γόνοι. Τόσο καλά…

Αλλά όταν η οικογενειακή πολιτική διαδρομή συναντά την εξουσία, το αποτέλεσμα είναι συνήθως φαιδρό, και πολύ επικίνδυνο (θυμόσαστε τον ΓΑΠ;)

Η τεχνοκρατική και επικοινωνιακά κατασκευασμένη εικόνα δεν μπορεί να υποκαθιστά τη σκληρή αξιολόγηση της ακόμη πιο σκληρής καθημερινότητας.

Και εδώ αρχίζουν οι αντιφάσεις…

Μια κυβέρνηση που αυτοπροσδιορίζεται ως «φιλελεύθερη»,  εκσυγχρονιστική, και μεταρρυθμιστική, καταφεύγει κυρίως σε επιδόματα-ψίχουλα, και έκτακτες ενισχύσεις, για ορισμένους μόνο «δικαιούχους»,  για να ανακουφίσει τα χειμαζόμενα νοικοκυριά από την ακρίβεια, που επί των ημερών της έπιασε ταβάνι.

Τα επιδόματα μπορεί να προσφέρουν πραγματική βοήθεια σε ανθρώπους που δυσκολεύονται να βγάλουν τον μήνα. Δεν αποτελούν, όμως, από μόνα τους αναπτυξιακή στρατηγική, ούτε θεραπεύουν τις αιτίες της ακρίβειας.

Όταν οι τιμές πιέζουν διαρκώς τα εισοδήματα, το ερώτημα δεν είναι μόνο πόσα χρήματα επιστρέφει περιστασιακά το κράτος σε κάποιους μόνο πολίτες. Είναι το γιατί ο πολίτης χρειάζεται συνεχώς αυτή την επιστροφή για να επιβιώσει;

Και όταν στη μπανανία μας η αγορά χαρακτηρίζεται από υψηλή συγκέντρωση, τραστ και καρτέλ, περιορισμένο ανταγωνισμό, ή επίμονες και εν πολλοίς αδικαιολόγητες ανατιμήσεις, η κυβέρνηση οφείλει να αποδεικνύει ότι ελέγχει αποτελεσματικά την ισχύ των μεγάλων επιχειρήσεων, με τις οποίες όμως κυβερνά σε αγαστή συνεργασία.

Οι καταγγελίες περί εξυπηρέτησης των ντόπιων καρτέλ, και των ισχυρών οικονομικών συμφερόντων είναι καθημερινές, και η δικαιολογία ότι για όλα φταίνε οι… Χούθι, πλέον δεν πείθει.

Βέβαια, τόσο ο Κυριάκος, όσο και τα φίλια προς αυτόν ΜΜΕ καλά τα λένε. Ειδικά ο Κυριάκος τα λέει πολύ καλά, όπως ακριβώς του τα υπαγορεύουν τα ισχυρά συμφέροντα που εξυπηρετεί.

Η πολιτική, όμως, δεν μπορεί να κρίνεται μόνο από τις προθέσεις που επικαλείται. Κρίνεται και από το ποιος ωφελείται, ποιος επιβαρύνεται, και ποιος τελικά πληρώνει τον λογαριασμό…

Ένας υψηλός λογαριασμός, που από τη δήθεν ελπίδα του Αλέξη, ως τη μαϊμού σταθερότητα του Κυριάκου, παραμένει ο ίδιος και αναλλοίωτος.

Ο Τσίπρας ζήτησε λευκή επιταγή στο όνομα της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Ο Μητσοτάκης ζήτησε εμπιστοσύνη στο όνομα της σταθερότητας.

Ο ένας δοκιμάστηκε στη σύγκρουση με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Και απέτυχε…

Ο άλλος κρίνεται από τη διαχείριση της οικονομίας, τη λειτουργία των θεσμών, τον ανταγωνισμό, και την αγοραστική δύναμη των πολιτών. Και αποτυγχάνει καθημερινά…

Δεν είναι ίδιες οι πολιτικές τους, έχουν όμως το ίδιο αποτέλεσμα… ο λαός να υποφέρει.

Διότι  η Ελλάδα δεν χρειάζεται ούτε επαγγελματίες της ελπίδας, ούτε εμπόρους της σταθερότητας.

Χρειάζεται κυβερνήσεις που να εξηγούν τι μπορούν να κάνουν, να αναλαμβάνουν την ευθύνη όταν αποτυγχάνουν, και να μη συγχέουν την επικοινωνιακή επιτυχία με την κοινωνική πρόοδο.

Το πραγματικό σκάνδαλο δεν είναι ότι δύο διαφορετικοί, ανίκανοι, και ανερυθρίαστοι καιροσκόποι πολιτικοί έφτασαν στο Μέγαρο Μαξίμου.

Είναι ότι κάθε φορά η κοινωνία περπατάει σε τεντωμένο σκοινί, και κινδυνεύει να εγκλωβιστεί ανάμεσα σε μεγάλες υποσχέσεις και μικρές διορθώσεις, ανάμεσα σε πανηγυρικές εξαγγελίες, και σε… επιδόματα περιορισμένης και προσωρινής ανακούφισης.

Και όσο ο απλός πολίτης πληρώνει τον τελικό λογαριασμό, η πολιτική εξουσία εξακολουθεί να παρουσιάζει την επόμενη υπόσχεση ως καινούργια αρχή.

Ειδικά όταν ένας αποτυχημένος πολιτικάντης επανέρχεται δριμύτερος, αμετανόητος, με νέα αμφίεση, υποσχόμενος ξανά να μας σώσει…

Στην Ελλάδα, φαίνεται, αλλάζουν οι πρωθυπουργοί, αλλά η διαφημιστική καμπάνια της εξουσίας παραμένει σχεδόν ίδια, όπως ίδια παραμένει και η αφέλεια των ψηφοφόρων, που δεν μαθαίνουν από τα λάθη τους…

Οπότε, γίνουν δεν γίνουν εκλογές, αν κρίνω από τους κυρίαρχους υποψήφιους σωτήρες, τον ήπιαμε διά μίαν ακόμη φοράν!

Και σε άλλα με υγεία…

The post Δύο λαοπλάνοι πρωθυπουργοί και ένας λαός που στο τέλος πάντα πληρώνει τον λογαριασμό… appeared first on antinews.gr.

Η υπόθεση της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, με την απόφαση για την απομάκρυνσή της από τη θέση της πρέσβειρας των ΗΠΑ στην Αθήνα, επαναφέρει στο προσκήνιο ένα θεμελιώδες ζήτημα για την ποιότητα της δημοκρατίας. Ποια είναι η πραγματική δύναμη των θεσμών και πόσο αποτελεσματικά μπορούν να ελέγχουν εκείνους που ασκούν εξουσία; Το κρίσιμο στοιχείο δεν είναι η προσωπικότητα της Αμερικανίδας πρέσβειρας, ούτε οι πολιτικές διασυνδέσεις της, αλλά είναι η αρχή ότι καμία δημόσια ιδιότητα δεν μπορεί να αποτελεί ασπίδα απέναντι στον έλεγχο και τη λογοδοσία.

Όταν προκύπτουν σοβαρά ζητήματα, η πολιτική ηγεσία οφείλει να εξετάζει τα δεδομένα, να ενεργοποιεί τους προβλεπόμενους μηχανισμούς και να αναλαμβάνει τις ευθύνες της. Η λογοδοσία δεν προϋποθέτει καταδίκη ούτε υποκαθιστά τη δικαιοσύνη, αλλά προϋποθέτει, ότι κανείς δεν δικαιούται να θεωρεί τη θέση του απρόσβλητη.

Αυτό ακριβώς είναι το μέτρο με το οποίο οφείλουμε να κρίνουμε κάθε δημοκρατικό σύστημα. Οι θεσμοί δεν υπάρχουν για να αυτοσυντηρούνται, να περιχαρακώνουν την εξουσία τους ή να προστατεύουν την πολιτική τάξη από τις συνέπειες των πράξεών της, αντιθέτως υπάρχουν για να υπηρετούν την κοινωνία, να διασφαλίζουν την ισονομία και να παρεμβαίνουν αποτελεσματικά όταν εμφανίζονται ενδείξεις παραβίασης των κανόνων. Η αυτοτέλειά τους έχει νόημα μόνο όταν υπηρετεί τη δημοκρατική λειτουργία και όχι όταν μετατρέπεται σε προνόμιο ανεξέλεγκτης εξουσίας.

Η αμερικανική περίπτωση, αναδεικνύει τη σημασία της θεσμικής πίεσης, της δημοσιογραφικής έρευνας και της πολιτικής ευθύνης. Δεν σημαίνει ότι στις Ηνωμένες Πολιτείες όλα λειτουργούν υποδειγματικά, σημαίνει, όμως, ότι η δημοκρατία κρίνεται και από την ικανότητά της να διορθώνει τις δυσλειτουργίες της, αντί να τις μετατρέπει σε μόνιμο καθεστώς.

Και εδώ αρχίζει η ελληνική προβληματική. Τα τελευταία χρόνια, η ελληνική κοινωνία έχει παρακολουθήσει διαδοχικές υποθέσεις που έθεσαν επιτακτικά ερωτήματα για τη διαφάνεια, την αποτελεσματικότητα της δικαιοσύνης, τον κοινοβουλευτικό έλεγχο και την ανάληψη πολιτικών ευθυνών. Από σκάνδαλα και διοικητικές παραλείψεις έως σοβαρές θεσμικές κρίσεις, το επαναλαμβανόμενο ερώτημα είναι αν η διερεύνηση οδηγεί πράγματι σε σαφείς απαντήσεις, ουσιαστικές συνέπειες και αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των πολιτών.

Επί διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, η δυσλειτουργία των θεσμών απέκτησε ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα, καθώς διαδοχικές υποθέσεις έθεσαν σε δοκιμασία την εμπιστοσύνη των πολιτών. Οι υποκλοπές, η τραγωδία των Τεμπών και οι αντιπαραθέσεις για τη διαφάνεια, τον κοινοβουλευτικό έλεγχο και την απόδοση ευθυνών διαμόρφωσαν ένα επίμονο έλλειμμα αξιοπιστίας. Όταν η κυβερνητική πλειοψηφία αντιμετωπίζει την κριτική ως πολιτική απειλή και οι διαδικασίες ελέγχου εκλαμβάνονται ως εμπόδια, ενισχύεται η εντύπωση ότι η εξουσία προστατεύει πρωτίστως τον εαυτό της. Το ζητούμενο δεν είναι η προκαταβολική ενοχοποίηση, αλλά η ανεξάρτητη διερεύνηση, η διαφάνεια και η ισότιμη απόδοση ευθυνών, χωρίς κομματικές εξαιρέσεις.

Δεν αρκεί να ανακοινώνονται έρευνες, να συγκροτούνται επιτροπές ή να διατυπώνονται υποσχέσεις για πλήρη διαλεύκανση, γιατί η  δημοκρατία αποδεικνύει την ποιότητά της όταν οι διαδικασίες ολοκληρώνονται, τα στοιχεία αξιολογούνται ανεξάρτητα και οι ευθύνες αποδίδονται χωρίς επιλεκτικές εξαιρέσεις. Ούτε η πολιτική σκοπιμότητα ούτε η προστασία κυβερνητικών ισορροπιών μπορούν να υπερισχύουν της απαίτησης για ισονομία.

Το πρόβλημα, επομένως, δεν είναι μόνο αν τιμωρείται κάποιος. Είναι αν εμπεδώνεται η πεποίθηση ότι κανείς δεν βρίσκεται πάνω από τον νόμο. Όταν όμως αυτή η πεποίθηση κλονίζεται, η κοινωνία απομακρύνεται από τους θεσμούς, η δυσπιστία ενισχύεται και η δημοκρατική συμμετοχή χάνει το ουσιαστικό της περιεχόμενο.

Η σύγκριση με τις Ηνωμένες Πολιτείες δεν χρειάζεται εξιδανικεύσεις, αλλά χρειάζεται να γίνει αφορμή για αυτοκριτική. Διότι η δημοκρατία δεν μετριέται μόνο με εκλογές, κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες και συνταγματικές διακηρύξεις. Μετριέται με την καθημερινή λειτουργία των θεσμών, την ανεξαρτησία του ελέγχου και την πραγματική δυνατότητα της κοινωνίας να απαιτεί λογοδοσία.

Και το ερώτημα για την Ελλάδα παραμένει αμείλικτο: όταν οι καταγγελίες είναι σοβαρές και οι ευθύνες πρέπει να διερευνηθούν, λειτουργεί το κράτος δικαίου με την ίδια αυστηρότητα για όλους; Από την απάντηση δεν εξαρτάται απλώς η εικόνα της πολιτικής εξουσίας, εξαρτάται όμως η ίδια η ποιότητα της δημοκρατίας μας.

*Καθηγητής Πολιτικής και Κοινωνικής Φιλοσοφίας

The post Δημοκρατία δύο ταχυτήτων appeared first on antinews.gr.

Αυτό που βλέπουμε στην Ευρώπη σήμερα δεν είναι ξέσπασμα αλλεπάλληλων και ασύνδετων κρίσεων.

Είναι… αυτο-ανάφλεξη.

Είναι πυρκαγιές που ξεσπούν εδώ κι εκεί, επειδή οι ευρωπαϊκές ηγεσίες δεν καταλαβαίνουν ούτε που πατάνε ούτε που πηγαίνουν.

Δεν καταλαβαίνουν τις επιπτώσεις των πολιτικών που οι ίδιες προσπαθούν να επιβάλλουν.

Και κυρίως δεν καταλαβαίνουν ότι συμπιέζουν μέχρις ασφυξίας τη μεσαία τάξη των κοινωνιών τους και υποθηκεύουν το μέλλον των επομένων γενεών τους…

* Η Γαλλία φλέγεται. Στις 17 Οκτωβρίου, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους. Συγκρούσεις με την αστυνομία, λεηλασίες, εμπρησμοί. Στη Λιμόζ, το ιστορικό δημαρχείο υπέστη σοβαρές ζημιές από πυρκαγιά. Οι συλλήψεις ξεπέρασαν τις 1.800, εκατοντάδες αστυνομικοί τραυματίστηκαν.

Η σπίθα ήταν οι ελλείψεις στα σχολεία και η δυσαρέσκεια των νέων. Η “καύσιμη ύλη”, όμως, ήταν πολύ ευρύτερη: ακρίβεια, περικοπές, υποβάθμιση των δημόσιων υπηρεσιών, αίσθηση εγκατάλειψης.

Δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. “Κίτρινα Γιλέκα”, συνταξιοδοτικό, ταραχές του 2023. Η γαλλική κοινωνία συσσωρεύει οργή και το πολιτικό σύστημα αδυνατεί να την εκτονώσει. Την ερεθίζει ακόμα περισσότερο…

Η Αριστερά επιχειρεί να εκφράσει τη δυσαρέσκεια. Βίαιες ομάδες και ταραξίες εκμεταλλεύονται την αναταραχή. Δεν είναι, όμως, όλοι οι διαδηλωτές “ταραξίες” ούτε κάθε κοινωνική διαμαρτυρία έργο της Αριστεράς.

Άλλο η διαμαρτυρία, άλλο ο εμπρησμός.

Άλλο οι αιτίες της οργής, άλλο η πολιτική εκμετάλλευσή της.

Και η φωτιά δεν περιορίζεται στη Γαλλία. Κινητοποιήσεις για το κόστος ζωής, τους μισθούς, τη στέγαση και τις δημόσιες υπηρεσίες εκδηλώνονται και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Δεν υπάρχει μία ενιαία εξέγερση.

Υπάρχει, όμως, ένα κοινό υπόστρωμα διευρυνόμενης δυσαρέσκειας.

* Η Ευρώπη αντιμετωπίζει κρίση οικονομική, κοινωνική και πολιτική ταυτόχρονα.

Η ανάπτυξη επιβραδύνεται. Οι πληθωριστικές πιέσεις επιμένουν. Η Γερμανία έχει γνωρίσει ύφεση. Η ευρωπαϊκή βιομηχανία χάνει έδαφος απέναντι σε ανταγωνιστές με φθηνότερη ενέργεια.

Ο πληθωρισμός μπορεί να επιβραδύνεται στην Ευρώπη (εκτός από την Ελλάδα, βέβαια!), αλλά οι τιμές δεν επιστρέφουν εκεί όπου βρίσκονταν.

Η μεσαία τάξη πληρώνει τον λογαριασμό.

Και ο λογαριασμός μεγαλώνει.

Η Τεχνητή Νοημοσύνη απειλεί εκατομμύρια θέσεις εργασίας. Την ίδια στιγμή, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις νομιμοποιούν εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους που εισήλθαν ή παρέμειναν παράνομα στις χώρες τους! Χωρίς να υπάρχουν επαρκείς δυνατότητες “ένταξης”, στέγασης και απορρόφησης από την αγορά εργασίας.

Κι αυτό είναι μια πρώτη αντίφαση: Φέρνουν καινούργιους, παράνομα απ’ έξω, ενώ δεν ξέρουν τι θα κάνουν με τους ευρωπαίους εργαζόμενους που χάνουν τις δουλειές τους…

* Κι εδώ εμφανίζεται μια ακόμα αντίφαση, στην Ισπανία.

Ο Σοσιαλιστής Πέδρο Σάντσεθ προωθεί τη νομιμοποίηση εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών που βρίσκονται ήδη στη χώρα παράνομα! Και λίγους μήνες αργότερα, η κυβέρνησή του κινητοποιεί τις Ένοπλες Δυνάμεις στο θύλακα της Θέουτα, όταν περίπου 70.000 άνθρωποι περνούν παράνομα από το Μαρόκο.

— Από τη μία, νομιμοποιεί εκατοντάδες χιλιάδες. Από την άλλη, στέλνει στρατό για να σταματήσεις νέες εισόδους.

— Πρώτα στέλνει το μήνυμα: «ελάτε»!

— Ύστερα στέλνει τον στρατό να σταματήσει όσους έρχονται…

Αυτό δεν είναι μεταναστευτική πολιτική.

Δεν είναι καν “διαχείριση” κρίσης.

Είναι πυροδότηση κρίσης!

Και το ζήτημα δεν είναι αν οι άνθρωποι αυτοί “δικαιούνται” ανθρώπινη μεταχείριση…

Το ζήτημα είναι αν ένα κράτος έχει δικαίωμα και ευθύνη να ελέγχει ποιος εισέρχεται στην επικράτειά του, ποιος παραμένει και με ποιους όρους.

Αν έχει αυτό το δικαίωμα – και την ευθύνη – κακώς ενθαρρύνει όσους μπαίνουν παράνομα. Κι αν δεν έχει τέτοιο δικαίωμα, τότε απλώς… δεν υπάρχει ως “κυρίαρχο κράτος” και δεν το έχει αντιληφθεί…

Και κάτι ακόμα – κρίσιμο: Η παράνομη είσοδος δεν ταυτίζεται με τη νόμιμη μετανάστευση. Τη διάκριση αυτή την απαιτούν πρώτοι οι ίδιοι οι νόμιμοι μετανάστες, που ακολούθησαν τις προβλεπόμενες διαδικασίες.

Αν καταργήσεις στην πράξη τη διάκριση, υπονομεύεις και τη νομιμότητα και την κοινωνική αποδοχή της μετανάστευσης.

Αν δεν φυλάς τα σύνορά σου, έχεις ήδη αρχίσει να χάνεις τον έλεγχο του κράτους σου.

Κι αυτό το πληρώνουν πρώτα οι πολίτες σου!

Και κυρίως οι λιγότερο προνομιούχοι.

Η μεσαία τάξη…

Οι πλούσιοι, οι διεθνοποιημένες ελίτ της Ευρώπη,

έχουν τις επαύλεις τους σε καλά φυλασσόμενες περιοχές,

έχουν τις περιουσίες τους σε διάφορες χώρες,

έχουν τους σωματοφύλακές τους, δεν απειλούνται και δεν κινδυνεύουν.

Ενδεχομένως βρίσκουν και φθηνό υπηρετικό προσωπικό.

Η μεσαία τάξη απειλείται και πιέζεται άμεσα!

* Την ίδια στιγμή, η Ευρώπη χάνει βιομηχανία και ανταγωνιστικότητα. Επιλέγει τη βεβιασμένη “πράσινη μετάβαση”, φορολογεί βαριά τους υδρογονάνθρακες και αποκόπτεται από το ρωσικό φυσικό αέριο, χωρίς να έχει εξασφαλίσει προσιτή ενέργεια για τη βιομηχανία και τα νοικοκυριά.

Η “πράσινη” μετάβαση έχει περιβαλλοντικό στόχο.

Η απεξάρτηση από το φθηνό ρωσικό αέριο έχει γεωπολιτικό στόχο.

Αλλά οι στόχοι δεν καταργούν το κόστος.

Όσο καλός κι αν ακούγεται ένας “στόχος”, αν είναι ανέφικτος παραμένει σκέτη ανοησία. Συχνά επικίνδυνη ανοησία.

Αν η ενέργεια γίνεται ακριβότερη, η παραγωγή μεταφέρεται αλλού και οι θέσεις εργασίας χάνονται, ποιος πληρώνει; Η ευρωπαϊκή μεσαία τάξη.

Και όταν αυτή πιέζεται από την ακρίβεια, την εργασιακή ανασφάλεια, το κόστος κατοικίας και την υποβάθμιση των υπηρεσιών, οι κυβερνήσεις της ζητούν και νέες θυσίες.

Η μεσαία τάξη συμπιέζεται από παντού!

* Και μαζί της συμπιέζεται η κοινωνική βάση της δημοκρατίας.

Διότι η δημοκρατία δεν είναι μόνο εκλογές και “θεσμοί”.

Χρειάζεται πολίτες με οικονομική αυτονομία, ασφάλεια και προοπτική.

Χρειάζεται ανθρώπους που πιστεύουν ότι η εργασία τους εξασφαλίζει αξιοπρεπή ζωή και ότι τα παιδιά τους μπορούν να ζήσουν καλύτερα από τους ίδιους.

Όταν αυτή η προσδοκία καταρρέει, η οικονομική δυσαρέσκεια γίνεται πολιτική οργή.

Τα παραδοσιακά -συστημικά- κόμματα αποδυναμώνονται παντού!

Ή αναγκάζονται να μετακινηθούν σε πιο “ακραίες” θέσεις για να επιβιώσουν.

Η εμπιστοσύνη στους θεσμούς υποχωρεί.

Η Άκρα Δεξιά εμφανίζεται ως “υπερασπιστής της τάξης”, της ασφάλειας και της εθνικής κυριαρχίας.

Και οι συστημικές δυνάμεις χάνουν σταδιακά την επιρροή τους στην κοινωνία: σε εργαζομένους και μεσαία στρώματα.

Η Ιστορία μας το θυμίζει συνέχεια: η οικονομική ανασφάλεια, η κοινωνική στασιμότητα και η απώλεια εμπιστοσύνης δημιουργούν το έδαφος πάνω στο οποίο αναπτύσσονται ο λαϊκισμός και ο αυταρχισμός.

Αλλά οι ευρωπαϊκές ελίτ δεν καταλαβαίνουν πολλά από Ιστορία…

* Κι ύστερα τους φταίνε οι… “ακραίοι”. Ακραίοι υπήρχαν και θα υπάρχουν πάντα! Αλλά όταν εσείς οι ίδιοι εγκαταλείπετε τη μεσαία τάξη, την ανάγκη φύλαξης των συνόρων, την ανάγκη φθηνής ενέργειας και ανταγωνιστικότητας, την προστασία της κοινωνικής συνοχής και της δημόσιας ασφάλειας, μόνοι σας δημιουργείτε το κενό που εκμεταλλεύονται οι ακραίοι.

Όταν μόνοι σας συσσωρεύετε την “καύσιμη ύλη” και σκορπάτε σπίθες δεξιά αριστερά, μόνοι σας προκαλείτε τις “πυρκαγιές” που μετά δεν μπορείτε να σβήσετε.

Αυτό δεν είναι “πολιτική ελίτ” στην Ευρώπη.

Κοντεύει να καταντήσει συνονθύλευμα… “πυρομανών”!

* Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με μια ακόμη δοκιμασία: την κρίση της στρατηγικής της για την Ουκρανία.

Οι ΗΠΑ και η Ευρώπη διαφωνούν για τον τερματισμό του πολέμου, τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας και τη συνέχιση της στήριξης στον Ζελένσκι.

Ο Ντόναλντ Τραμπ ανέστειλε νέες κυρώσεις κατά της Μόσχας, επέκρινε το Κίεβο και ζήτησε ευθέως την απομάκρυνση του Ζελένσκι.

Ενώ οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις επιμένουν στη συνέχιση της βοήθειας προς την Ουκρανία.

Από το 2022, η ευρωπαϊκή στήριξη προς την Ουκρανία έχει φτάσει στα 227,4 δισεκατομμύρια. Για το 2026–2027 προβλέπονται επιπλέον 90 δισ. ευρώ! Και τώρα που η αμερικανική υποστήριξη περιορίζεται, η Ευρώπη καλείται να αναλάβει ακόμη μεγαλύτερο βάρος.

Την ίδια στιγμή η Κομισιόν τσακώνεται με το Συμβούλιο για μερικά δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως για Κοινωνική Συνοχή.

Παιδιά, αφού οι ίδιοι υπονομεύετε την “Ευρώπη” που υπερασπίζεστε, τι ανάγκη έχετε τους “ακραίους” μέσα και τους “εχθρούς” σας απέξω;

* Η Ευρώπη διαθέτει δεκάδες δισεκατομμύρια για εξωτερικές δεσμεύσεις, αλλά δυσκολεύεται να συμφωνήσει για τους πρόσθετους πόρους που απαιτούνται για την εσωτερική σύγκλιση και συνοχή.

Η Ευρώπη θέλει να αναλάβει μεγαλύτερη ευθύνη για την ασφάλειά της, αλλά δεν έχει εξασφαλίσει την αναγκαία πολιτική ενότητα.

— Θέλει “στρατηγική αυτονομία”, αλλά εξαρτάται από τις αποφάσεις της Ουάσιγκτον.

— Ζητά θυσίες από τους πολίτες της, αλλά δυσκολεύεται να τους εξηγήσει πού οδηγούν αυτές οι θυσίες. Κι ακόμα περισσότερο δυσκολεύεται να τους διασφαλίσει το σήμερα και το αύριο…

Οι παρεμβάσεις του Αμερικανού αντιπροέδρου J. D. Vance για τη μετανάστευση, την ελευθερία του λόγου και την κοινωνική συνοχή αποτυπώνουν και μια βαθύτερη πολιτική απόσταση – που κοντεύει να γίνει πραγματικό χάσμα – ανάμεσα στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.

Το ΝΑΤΟ είναι πια “σκιά” του παλιού εαυτού του και η “στρατηγική αυτονόμηση” της Ευρώπης κοντεύει να καταντήσει το… πιο σύντομο ανέκδοτο!

Αυτή είναι η ευρωπαϊκή αντίφαση σε όλο της το μεγαλείο: περισσότερες υποχρεώσεις, λιγότερη ανταγωνιστικότητα, αυξανόμενη κοινωνική ανασφάλεια και μικρότερη εμπιστοσύνη στις πολιτικές ηγεσίες.

Η Ευρώπη δεν αντιμετωπίζει μόνο κοινωνικές εκρήξεις στο εσωτερικό της κι έναν πόλεμο στα ανατολικά της. Αντιμετωπίζει την αδυναμία να συνδυάσει τις εξωτερικές φιλοδοξίες της με την εσωτερική οικονομική και κοινωνική της αντοχή.

Δημοκρατία χωρίς ισχυρή μεσαία τάξη δεν στέκεται.

Και κράτη χωρίς έλεγχο των συνόρων τους έχουν ήδη αρχίσει να χάνουν την κυριαρχία τους.

Η πραγματική δοκιμασία της Ευρώπης δεν είναι πώς θα σβήσει τις φωτιές στους δρόμους.

Είναι πώς θα πάψει να συσσωρεύει την “καύσιμη ύλη” που τις ανάβει.

Πώς θα πάψει να… αυτό-αναφλέγεται!

The post Η Ευρώπη (αυτο-ανα-) φλέγεται! appeared first on antinews.gr.

Μάστιγα ο κοινωνικός αποκλεισμός, το κόστος ζωής, το Στεγαστικό, οι ανισότητες. Εξτρεμιστικά στοιχεία αμαυρώνουν τις κινητοποιήσεις, καταστρέφοντας περιουσίες

Οι «Αθλιοι» ξεσηκώνονται, οι δρόμοι της Γαλλίας φλέγονται και δονούνται από το πιο βροντερό «ως εδώ», μιας νέας γενιάς ανθρώπων η οποία απαιτεί το αυτονόητο, να μπει φρένο απέναντι στον ξέφρενο, ολοκληρωτικό νεοφιλελευθερισμό, που απειλεί να καταπιεί τα πάντα.

• Από τον Γιώργο Τραπεζιώτη

Το μακρινό 1970, στη διάρκεια ομιλίας του, ο σπουδαίος Χάουαρντ Ζιν έλεγε πως το πραγματικό πρόβλημα της ανθρωπότητας ποτέ δεν ήταν η πολιτική ανυπακοή, παρά μόνο η τυφλή υπακοή. Σήμερα σχεδόν, 56 χρόνια μετά, ακριβώς αυτή η υπακοή είναι που οδήγησε -και τη Γαλλία- σε αυτήν την τεραστίων διαστάσεων κοινωνική έκρηξη.

Η υπακοή σε αδιέξοδες πολιτικές λιτότητας που λανσαρίστηκαν ως «μεταρρυθμίσεις», αλλά και σε πολιτικές «δημοσιονομικής εξυγίανσης», οι οποίες τελικά όχι μόνο εξαθλίωσαν τις κοινωνίες, αλλά χρεοκόπησαν οριστικά και αμετάκλητα τις παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις που τις υπηρέτησαν. Το πέπλο της ψευδαίσθησης, όμως, έπεσε. Ο νεοφιλελεύθερος βασιλιάς είναι γυμνός και απέμεινε να εκπροσωπεί πια μόνο την ωμή, αυταρχική επικυριαρχία μιας αποκομμένης ελίτ. Μια προκλητική μειονότητα «χορτάτων μέχρι σκασμού», που οχυρωμένη πίσω από τα προνόμιά της και τη βία των κατασταλτικών μηχανισμών που διαθέτει αρνείται να δει την πραγματικότητα.

Το Σαββατοκύριακο πάντως, κι ενώ η χώρα καιγόταν, έξι μήνες πριν από τις προεδρικές εκλογές, ο Εμανουέλ Μακρόν και η σύζυγός του, Μπριζίτ, διασκέδαζαν σε συναυλία της Σελίν Ντιόν. Βρήκε τον χρόνο να δηλώσει πως «η βία δεν έχει καμία θέση στη δημοκρατία μας».

Το Παρίσι και η κεντρική Πλας ντε λα Ρεπουμπλίκ έγιναν ξανά το επίκεντρο των μεγαλύτερων κινητοποιήσεων, ενώ και σε άλλες πόλεις, στη Μασσαλία, στη Ρεν, στη Λιόν, στο Μονπελιέ, στην Τουλούζη κ.α., οι δρόμοι πλημμύρισαν από χιλιάδες διαδηλωτές, ενώ δεν έλειψαν και τα επεισόδια. Κάδοι απορριμμάτων τυλίχθηκαν στις φλόγες και μετατράπηκαν σε οδοφράγματα, στις συγκρούσεις που ακολούθησαν με τις δυνάμεις καταστολής – που δεν ήταν αναίμακτες, καθώς ένας άνθρωπος έχασε τη ζωή του από ανακοπή, ενώ άλλοι δύο νεαροί ακρωτηριάστηκαν, χάνοντας το χέρι τους από βόμβα κρότου-λάμψης.

The post Η φτώχεια διαλύει την Ευρώπη, οι πολίτες βγαίνουν στους δρόμους appeared first on antinews.gr.

Με ρωτούσαν μερικοί φίλοι πώς μετά το πρώτο δηλητηριώδες δημοσίευμα της «Wall Street Journal» για την Κίμπερλι Γκίλφοϊλ διακινδύνευσα την πρόβλεψη ότι… αργά ή γρήγορα «μας τελειώνει», στην εκπομπή του εξαιρετικού Γιώργου Σαχίνη, του πιο επιδραστικού, ίσως, τηλεοπτικού δημοσιογράφου των ημερών μας.

Μαντικές ικανότητες ασφαλώς δεν έχω. Εχοντας περάσει όμως από τη διεύθυνση εφημερίδων, ήξερα ότι, όταν έχεις «δεμένο» ένα μεγάλο θέμα, το βγάζεις σε συνέχειες. Ρίχνεις την πρώτη…προειδοποιητική, με την ελπίδα να εισπράξεις διάψευση και αφήνεις τα καλύτερα για μετά. Ετσι ακριβώς έκαναν οι συνάδελφοι στην ιστορική αμερικανική εφημερίδα. Εβγαλαν το τροχιοδεικτικό με τις περίεργες δηλώσεις τύπου «αν θέλουμε σας ρίχνουμε» και μετά τις πρώτες (εντελώς χλιαρές είναι η αλήθεια) διαψεύσεις, πέρασαν στο κυρίως μενού.

Σαν έτοιμη από καιρό πήρε τη σκυτάλη η «Daily Mail», το γνωστό βρετανικό ταμπλόιντ, δημοσιεύοντας το «επεισόδιο του Νταβός», μετά επανήλθε η «WSJ» με νέες αποκαλύψεις, μεσολάβησε η αποπομπή, ξαναχτύπησε η «Daily Mail», βγάζοντας στη φόρα τη «χορηγία» για τη Μερσεντές και το πράγμα, όπως όλα δείχνουν, εξελίσσεται σε ένα γαϊτανάκι με ενδιαφέρουσες αποκαλύψεις που πιθανόν αγγίζουν και τον… αυλόγυρο Μητσοτάκη.

Βέβαια, όπως εξήγησα και στην εκπομπή, αυτό παραπέμπει σε δημοσιογραφική πρακτική «συμβολαιακού τύπου» με περίεργες διασυνδέσεις και… επισυνδέσεις, αφού το προϊόν των διαδοχικών ρεπορτάζ βασίστηκε (και) σε αδιευκρίνιστης προέλευσης ηχογραφήσεις καθώς και διαρροές γραπτών μηνυμάτων από το προσωπικό τηλέφωνο της κυρίας Γκίλφοϊλ. Οπως και να έχει το πράγμα, ο δημοσιογράφος δεν απολογείται για τις πηγές του, γιατί η είδηση είναι είδηση. Τα κίνητρα όμως της «αποστολής εξόντωσης» είναι μια διαφορετική υπόθεση.

Ο στρατηγικός στόχος του συγκροτήματος Μέρντοχ που εκδίδει τη «WSJ», αλλά κατέχει και το τηλεοπτικό δίκτυο Fox είναι ασφαλώς ο ίδιος ο πρόεδρος Τραμπ εν όψει και των πολύ κρίσιμων ενδιάμεσων εκλογών. Οι δύο πλευρές βρίσκονται σε κρίσιμη νομική αντιδικία με διακύβευμα πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων και η Κίμπερλι Γκίλφοϊλ αποδείχτηκε απλώς ο αδύναμος κρίκος. Ας μην ξεχνάμε ότι οι Μέρντοχ της τα είχαν μαζεμένα, αφού αναγκάστηκαν να καταβάλουν 4 εκατ. δολάρια σε εξωδικαστικό συμβιβασμό προκειμένου να αποσύρει μία νεαρή βοηθός της τέως πρέσβεως κατηγορίες σεξουαλικής παρενόχλησης, όταν η τελευταία εργαζόταν στο κανάλι ιδιοκτησίας της ισχυρής επιχειρηματικής οικογένειας.

Η αλήθεια είναι όμως ότι για τη ραγδαία αποδόμηση της Κίμπερλι, που σήμερα πρωταγωνιστεί σε όλες τις σατιρικές εκπομπές της αμερικανικής τηλεόρασης, δεν χρειάστηκε ιδιαίτερη προσπάθεια. Το πράγμα μιλούσε από μόνο του. Με το που πάτησε το πόδι της στην Ελλάδα φάνηκε ότι επρόκειτο για αυτό που αποκαλεί ο λαός «σούργελο». Αφορμή για ενόχληση έδωσε από πολύ νωρίς, όταν χρησιμοποίησε το επίσημο σάιτ της αμερικανικής πρεσβείας προκειμένου να στείλει προσκλήσεις για το… welcome party σε γνωστό κέντρο διασκέδασης.

Το… buzuki diplomacy που συνεχίστηκε αρκετές μέρες, σε συνδυασμό με προκλητικές αμφιέσεις και πληθωρικές εμφανίσεις σε αγώνες μπάσκετ, παρέα με έναν ιδιόρρυθμο (επιεικώς) «στιλίστα» που… νιαούριζε στο ΤiκTοk, οδήγησαν σε απόγνωση τους επαγγελματίες καριέρας της αμερικανικής διπλωματικής αποστολής, οι οποίοι άρχισαν να στέλνουν τα πρώτα «κωδικοποιημένα μηνύματα» δυσφορίας στην Ουάσινγκτον. Και κάπου εκεί ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση.

Η Γκίλφοϊλ ήταν εξαιρετικά άγαρμπη και στις επιχειρηματικές της προσεγγίσεις. Σε κάθε συνάντηση έσερνε από δίπλα έναν νεαρό Ελληνοαμερικανό λομπίστα με απαστράπτον χαμόγελο, ο οποίος πλασαριζόταν ως πολύτιμος μυστικοσύμβουλος και «σύνδεσμος» για τις επαφές με την ελληνική οικονομική ελίτ. Το αξιοπερίεργο ήταν πώς όλη αυτή η «ελίτ», κορυφαίοι εφοπλιστές, βιομήχανοι και κατασκευαστές, σέρνονταν ψοφοδεείς με τη σειρά τους στα πόδια μιας γυναίκας που εμφανώς αδυνατούσε να ανταποκριθεί στα επίσημα διπλωματικά της καθήκοντα.

Στο διπλωματικό πεδίο η κυρία Γκίλφοϊλ προσπάθησε να συνδέσει το όνομά της με το ήδη δρομολογημένο εγχείρημα του λεγόμενου Κάθετου Διαδρόμου για την κυκλοφορία προς τον ευρωπαϊκό Βορρά του (πανάκριβου) αμερικανικού LNG. Το project, παρά τις… απειλητικές παροτρύνσεις της Αμερικανίδας σε Βαλκάνιους πολιτικούς, φάνηκε εξαρχής εμπορικά προβληματικό, καθώς σκόνταφτε στην ανυπαρξία ουσιαστικής ζήτησης.

Είναι προφανές ότι σε περίπτωση τερματισμού της ρωσοουκρανικής κρίσης η μεταφορά αμερικανικού LNG προς τον ευρωπαϊκό Βορρά θα χάσει κάθε νόημα. Η ροή θα αντιστραφεί και οι αγωγοί θα μεταφέρουν όχι αμερικανικό αλλά… ρωσικό υγροποιημένο φυσικό αέριο. Επιπλέον η Venture Global, η αμερικανική εταιρία την οποία μετά μανίας η κυρία Γκίλφοϊλ προωθούσε ως αποκλειστικό εταίρο της κοινοπραξίας με το ελληνικό σχήμα ΑΚΤΩΡ-ΔΕΠΑ, θεωρείται ιδιαίτερα επιθετική και έχει ήδη ανοιχτούς λογαριασμούς και νομικές αντιδικίες με ευρωπαϊκούς ενεργειακούς κολοσσούς, όπως η Shell, που ήδη δραστηριοποιείται στην περιοχή.

Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε και τις ενεργειακές φιλοδοξίες της Τουρκίας που επιθυμεί να γίνει η ίδια κόμβος διακίνησης, τόσο πετρελαίου όσο και φυσικού αερίου από τη Μέση Ανατολή προς την Ευρώπη, με τις ευλογίες ασφαλώς του Αμερικανού πρέσβη, Τομ Μπάρακ, μπορούμε να αντιληφθούμε γιατί το εγχείρημα ήταν εξαρχής ναρκοθετημένο. Ολη αυτή η αλυσίδα αλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντων συνέβαλε ώστε ένα αόρατο χέρι να κατευθύνει τα νήματα για να βγει στον αέρα το «σκάνδαλο Γκίλφοϊλ». Το κομβικό ερώτημα είναι αν αυτό θα οδηγήσει αυτόματα σε πρόωρο θάνατο και τον Κάθετο Διάδρομο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για όλους όσοι επένδυσαν επιχειρηματικά και πολιτικά σε αυτόν.

Στο περισσότερο… κουτσομπολίστικο ερώτημα ποιος «έστησε» την κυρία Γκίλφοϊλ η απάντηση είναι ότι «καρφώθηκε» από μέσα. Υπηρεσιακά στελέχη που δεν μπόρεσαν ποτέ να αποκτήσουν στοιχειώδη επαφή μαζί της, υπάλληλοι πιστοί στον προηγούμενο πρέσβη Τζορτζ Τσούνη, δυσαρεστημένες γραμματείς, απογοητευμένοι ημεδαποί «σύμβουλοι» που νόμιζαν ότι θα αποκτήσουν ρόλο, οδηγοί, σωματοφύλακες, ακόμη και καθαρίστριες. Αυτοί ήταν σε θέση να γνωρίζουν τις πικάντικες λεπτομέρειες των τεκταινόμενων μέσα στο Τζέφερσον Χάους και να τις μεταφέρουν σε κατάλληλους αποδέκτες μέσα στο «βαθύ αμερικανικό κράτος» που ελέγχεται σχεδόν εξολοκλήρου από το στρατόπεδο των Δημοκρατικών.

Οι καταγγελίες είναι πολλές και έχουν ήδη πυροδοτήσει ανεξάρτητη διαδικασία ελέγχου στο εσωτερικό του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για αντιδεοντολογική συμπεριφορά. Ταυτόχρονα «τρέχουν» διαδικασίες κοινοβουλευτικού ελέγχου που έχουν ζητήσει εκπρόσωποι της μειοψηφίας των Δημοκρατικών στις Επιτροπές Εξωτερικών Υποθέσεων και Εποπτείας (Οversight and Government Reform) του Κογκρέσου.

Οσο για τη διαδοχή της, ήταν εξαρχής προδιαγεγραμμένη. Καθήκοντα πρέσβη θα αναλάβει «επ’ αόριστον» ο σημερινός επιτετραμμένος Τζόσουα Χακ, που μέχρι σήμερα εμφανιζόταν σαν γλάστρα δίπλα στην Γκίλφοϊλ, αλλά είχε επίσης κάθε λόγο να είναι πικραμένος, γιατί ως διπλωμάτης καριέρας, πρώην αναπληρωτής βοηθός υπουργός Εξωτερικών, δεν προτιμήθηκε. Η συμμετοχή του στην «παγίδευση» της υπερπληθωρικής προϊσταμένης του δεν έχει ακόμη αποτιμηθεί πλήρως…

Ανεξαρτήτως όλων αυτών, η υπόθεση δεν θεωρείται λήξασα, γιατί αν αλλάξουν οι ισορροπίες στο Κογκρέσο μετά τις ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου, είναι βέβαιο ότι θα οδηγηθούμε σε επίσημες κλήσεις, ακροάσεις και διερεύνηση του ποινικού αδικήματος δωροδοκίας-δωροληψίας. Και τότε η κυρία Κίμπερλι ίσως αναγκαστεί να ανοίξει το στόμα της γιατί, όπως λένε στην Ουάσινγκτον, «γνωρίζει καλά πού κρύβονται οι σκελετοί»…

Γι’ αυτό στους διαδρόμους του Μεγάρου Μαξίμου, μεγάλων κατασκευαστικών εταιριών, ακόμη και δημοσιογραφικών γραφείων που συναρτούν την επιβίωσή τους από τις εξελίξεις επικρατεί ατμόσφαιρα ελαφράς υστερίας. Από αυτές που θα έκαναν τον στιλίστα, τον αγαπημένο μας Fancy James, να χοροπηδήσει αλαφιασμένος. Μεταξύ μας, είναι και ο μόνος που θα λείψει από τον πολύχρωμο θίασο για τις πραγματικά γουστόζικες εμφανίσεις του…

Πηγή: dimokratia.gr 

The post Ποιος έστησε την Κίμπερλι στα… πέντε μέτρα appeared first on antinews.gr.

Νομίζω το έχω διαβάσει στα Αρχεία του Κωνσταντίνου Καραμανλή και σε παραλλαγή στο εξαιρετικό βιβλίο της συναδέλφου Εύας Νικολαΐδου για τον Eθνάρχη.

«Πάντα πρέπει να αφήνεις μία διέξοδο διαφυγής στον αντίπαλό σου» θεωρούσε ο μεγάλος Μακεδόνας πολιτικός, ο οποίος, μεγαλωμένος μέσα στο κλίμα του εθνικού διχασμού και έχοντας ζήσει αδιανόητες στιγμές στο πατρικό σπίτι του στην Πρώτη Σερρών (το είχαν πετροβολήσει οι βενιζελικοί), πάντοτε θεωρούσε κατάρα τον εμπρηστικό και διχαστικό πολιτικό λόγο. Δύσκολα θα βρει κανείς σε λόγους ή κείμενα του Κωνσταντίνου Καραμανλή υβριστικούς ή μειωτικούς χαρακτηρισμούς για τους αντιπάλους του. Κοσμητικά επίθετα. Επιθετικούς προσδιορισμούς. Σε εκείνον ανήκει η φράση «Εναν πρώην πρωθυπουργό δεν τον στέλνεις φυλακή, σπίτι του τον στέλνεις!».

Γι’ αυτό άλλωστε σε ολόκληρη την πολιτική του διαδρομή κατάφερνε να ενώνει, παρά να διχάζει. Ενώ το Κέντρο ήταν πάντοτε ακραίο. Δεν έγινε τώρα ακραίο με ηγέτη τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Ηταν πάντοτε. Την κληρονομιά του έχει αποδεχτεί ο πρωθυπουργός. Το DNA του. Αρεσε στο επιτήδειο Κέντρο το αιματοκύλισμα μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς, γιατί του εξασφάλιζε τον ρόλο που επιθυμούσε στον πολιτικό μας βίο.

Τη σχολή του Κωνσταντίνου Καραμανλή ακολούθησε και ο Κώστας Καραμανλής κατά την ηγεσία του στην αρχηγία της Ν.Δ. και την πρωθυπουργία του μεταξύ 1997 και 2009. Σπανίως θα βρει κανείς χαρακτηρισμούς να απευθύνονται στους πολιτικούς του αντιπάλους. Μια φορά μόνο χαρακτήρισε τον Κώστα Σημίτη «αρχιερέα της διαπλοκής», χαρακτηρισμό που απέσυρε αργότερα, αλλά δικαιώθηκε εν τέλει από την ίδια την Ιστορία.

Το θέμα του σημερινού σημειώματός μας, λοιπόν, είναι το μίσος στην πολιτική. Το μίσος όπως εκφράζεται μέσα από χαρακτηρισμούς, επιθέσεις και κοσμητικά επίθετα. Αφορμή για το σημείωμα ήταν ο χαρακτηρισμός «βλάκας» που απηύθυνε ο Θανάσης Καρτερός προς τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Νίκο Ανδρουλάκη. Του απέμεινε δηλαδή μία μόνιμη ιδιότητα. Το πρόβλημα στην πολιτική είναι ότι η πατρίδα μας είναι μικρός τόπος. Ολοι πέφτουμε ο ένας πάνω στον άλλον διαρκώς. Και υπό τις περιστάσεις μπορεί να χρειαστεί να συνομιλήσουμε, να συνεννοηθούμε, να αντιδικήσουμε, όλα.

Τα κοσμητικά επίθετα, οι ιδιότητες και οι κατηγορίες, με πιο εύκολη αυτή της προδοσίας, δημιουργούν τεράστιες παρεξηγήσεις και εμποδίζουν την ελάχιστη συνεννόηση και τους κώδικες που μπορούν να έχουν μεταξύ τους οι πολιτικοί αντίπαλοι. Στην πολιτική αντιπαρατίθενται πολιτικές απόψεις και επιχειρήματα, δεν αντιπαρατίθενται ιδιότητες. Και κατά τούτο, αν θέλει κανείς να είναι εντάξει με τον εαυτό του χωρίς να προσβάλλει τους άλλους, έχει έναν πολύ ωραίο δρόμο: να περιγράφει με γεγονότα τις βλακείες που θεωρεί ότι κάνει ο αντίπαλός του περιστασιακά ή μόνιμα, χωρίς να του κολλάει και την ταμπέλα του «βλάκα».

Δεν χρειάζεται να χαρακτηρίσεις κάποιον ψεύτη, αυτό είναι πολύ εύκολο. Αρκεί με επιχειρήματα να αναδεικνύεις τα ψέματά του και να αφήνεις τους συνομιλητές σου να σκεφτούν μέσα τους οι ίδιοι ότι είναι ψεύτης, χωρίς όμως ποτέ να τον αποκαλείς εσύ έτσι. Το ξέρω! Είναι δύσκολη η άσκηση που σας προτείνω. Είναι μία άσκηση ζωής, όχι άσκηση για την πολιτική μόνο. Αλλά είναι μια αναγκαία άσκηση για έναν απλό λόγο.

Και στη ζωή και στην πολιτική οι λέξεις που εκτοξεύονται και έχουν αρνητική χροιά δεν επιστρέφουν πίσω ποτέ. Εγγράφονται στη μνήμη και την εγκλωβίζουν. Και αυτός στον οποίο τις απευθύνεις δεν τις ξεχνά ποτέ και δεν μπορεί ανθρωπίνως να τις υπερβεί. Αλλά όσοι έχουν τουλάχιστον δημόσιο λόγο απαιτείται να έχουν νηφαλιότητα και αυτοπειθαρχία. Υπάρχουν στιγμές που έχω αισθανθεί μέσα μου την ανάγκη να χαρακτηρίσω κάποιον «ανόητο» και «ηλίθιο», γιατί ένα πράγμα το οποίο με εξοργίζει από τα λίγα στη ζωή είναι η βλακεία, ειδικώς όταν είναι αήττητη.

Σε όλες όμως τις περιπτώσεις προτίμησα να περιγράψω με γεγονότα και επιχειρήματα την ηλιθιότητα και την ανοησία που μπορεί να είναι περιστασιακές, παρά να αποδώσω μία μόνιμη ποιότητα στον συνομιλητή μου. Βεβαίως, υπάρχει ο αντίλογος: ότι δεν πρέπει να φοβόμαστε τις λέξεις. Οτι αν κάποιος είναι προδότης, πρέπει να τον πεις προδότη. Οτι αν κάποιος είναι βλάκας, πρέπει να τον πεις βλάκα. Οτι αν κάποιος είναι ηλίθιος, πρέπει να τον πεις ηλίθιο. Ωστόσο, όλοι όσοι συμμετέχουμε στον δημόσιο βίο οφείλουμε να γνωρίζουμε ότι και από φιλοσοφική πεποίθηση αλλά και από αντικειμενική διάγνωση της πραγματικότητας με την είσοδό μας σε αυτόν απαλλοτριώνουμε, αν θέλουμε, ένα μικρό έστω τμήμα της ελευθερίας μας στην υπηρεσία του μεγάλου σκοπού: Του project «Πατρίδα»!

Mαθήματα πολιτισμου

Διότι, αν οι πολιτικοί μας αρχηγοί έλεγαν αυτό που έχουν στο μυαλό τους ο ένας για τον άλλον στις δημόσιες συζητήσεις τους στη Βουλή, δεν θα είχε μείνει λίθος επί λίθου όρθιος. Οι καιροί είναι δύσκολοι! Και απαιτείται άσκηση στην ψυχραιμία. Οχι επιδότηση στο μίσος. Πολλοί επιδοτούν εσκεμμένα το μίσος, ακόμα κι αν είναι στη ζωή τους ορθολογιστές, προκειμένου να εξάψουν τα πάθη, να τροφοδοτήσουν φανατισμούς, να ενθαρρύνουν την πόλωση, να βάλουν φωτιά στην ατμόσφαιρα με σκοπό να επιβιώσουν οι ίδιοι μέσα από τα αποκαΐδια που δημιούργησαν.

Δεν είμαστε αυτής της σχολής. Πολλοί επίσης που θέλουν να παραστήσουν ότι παραδίδουν μαθήματα πολιτικού πολιτισμού αλλά στο παρασκήνιο είναι πιο βρόμικοι και από τα σκουπίδια δίνουν εντολή στα τρολ τους, που είναι και υπάλληλοί τους (και πληρώνονται με 20 € την ανάρτηση, περίπου ένα κατοστάρικο τη μέρα), να κάνουν αυτά τη βρόμικη δουλειά και να εξαπολύουν χυδαίους χαρακτηρισμούς κατά των πολιτικών τους αντιπάλων, ενώ οι ίδιοι εμφανίζονται στο φως της ημέρας αθώες περιστερές.

Δεν γίνεται να πάει μπροστά ο τόπος έτσι. Δεν γίνεται να εγκλωβίζεται στους χαρακτηρισμούς ενός αρθρογράφου, στα επεισόδια και στην κλοτσοπατινάδα που γίνεται σε ένα στούντιο μεταξύ δύο πολιτευτών που ένας χαρακτηρίζει τον άλλο σκουπίδι, και σε ό,τι άλλο μπορεί να έρχεται. Ακόμη κι αν δεν το θέλαμε, οι συγκυρίες είναι τέτοιες που θα απαιτηθεί να συνεννοηθούμε διατηρώντας τις απόψεις μας ο ένας για τον άλλον αλλά και για την ίδια τη χώρα.

Θα πρέπει επίσης και οι πολιτικοί αλλά και όσοι έχουμε δημόσιο λόγο να εκπαιδεύσουμε στο μέτρο του δυνατού τους πολίτες να ξεφύγουν από τον εμπρηστικό και επιθετικό λόγο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και να επιμείνουμε στην αντιδικία στη βάση των επιχειρημάτων και των γεγονότων. Αντιλαμβάνομαι ότι εισηγούμαι σε καιρούς δύσκολους, όπου η κοινωνία βράζει αγανακτισμένη, δύσκολα πράγματα. Πόσο μάλλον όταν ο εμπρηστικός λόγος αποθεώνεται στο διαδίκτυο και κερδίζει χιλιάδες views και περιστασιακή δημοφιλία. Το χαστούκι στο πληκτρολόγιο είναι στις μέρες μας μεγάλη εκτόνωση, τα «μπινελίκια» η μεγαλύτερη διαδήλωση!

Ωστόσο, για το καλό της πατρίδας μας πρέπει να σκεφτόμαστε πάντοτε ότι ο δημόσιος λόγος είναι ένας μαραθώνιος και όχι κατοστάρι με φωτοβολίδες κρότου λάμψης. Αυτή η χώρα έζησε δύο φορές μεγάλους διχασμούς, ο δεύτερος μάλιστα σφραγίστηκε με αίμα, και δεν έχει την πολυτέλεια στον δρόμο προς τις εκλογές να αφήσει τους Νέρωνες να την κάψουν με τις χυδαιότητές τους και τις αλητείες τους. Αντιπαράθεση επί των απόψεων, λοιπόν, κατά βάση και όχι επί των προσώπων. Ο κόσμος θα γίνει καλύτερος έτσι, σας βεβαιώ. Μπορεί να ακούγεται ρομαντικό, αλλά η καλοσύνη «πουλάει» περισσότερο και είναι καλύτερη επένδυση από την κακία. Ας την υιοθετήσουμε!

Πηγή: dimokratia.gr 

The post Το μίσος στην πολιτική appeared first on antinews.gr.

Η ελληνική πολιτική σκηνή βρίσκεται σε ένα δύσκολο και κομβικό σημείο. Διανύουμε μια περίοδο όπου η παρατεταμένη διακυβέρνηση της χώρας από τον Κυριάκο  αρχίζει να εμφανίζει έντονα σημάδια κόπωσης, κουράζοντας και τους πολίτες, οι οποίοι έρχονται καθημερινά αντιμέτωποι με μια πιεστική οικονομική πραγματικότητα, και ένα επικίνδυνα ρευστό διεθνές περιβάλλον.

Μέσα σε αυτές τις κρίσιμες συνθήκες, η ανάγκη για σταθερή καθοδήγηση, βασισμένη στη γνώση και τη δοκιμασμένη εμπειρία, φέρνει στο προσκήνιο τη συζήτηση για τον πολιτικό ρόλο και τις θέσεις του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος κάποτε έβαλε πλάτη για τη σωτηρία της χώρας, και με τις πρόσφατες δημόσιες τοποθετήσεις του ασκεί δριμεία κριτική στην ακολουθούμενη αδιέξοδη κυβερνητική πολιτική.

Μετά από 8 χρόνια στην εξουσία, η κυβέρνηση Μητσοτάκη αντιμετωπίζει τη φυσιολογική φθορά του χρόνου, η οποία όμως επιτείνεται από τη συσσώρευση σοβαρών προβλημάτων στην καθημερινότητα των πολιτών.

Η συνεχιζόμενη ακρίβεια, το αυξημένο κόστος διαβίωσης, τα συνεχή σκάνδαλα, η διαφθορά,  και η γενικευμένη αίσθηση ότι οι όποιες οικονομικές πολιτικές ευνοούν κυρίως μια τεχνοκρατική διαχείριση υπέρ ολίγων, και σε βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας, που περιμένει κάποια (ψίχουλα) επιδόματα για να επιβιώσει, έχουν δημιουργήσει ένα κλίμα γενικής δυσαρέσκειας, άσχετα αν τα συστημικά ΜΜΕ δεν τη βλέπουν.

Όπως όμως επισημαίνουν όσοι δεν περιμένουν να ζήσουν από τις καλές προθέσεις  της κυβέρνησης, ούτε εξαρτώνται βιοποριστικά από αυτήν, αλλά και ο ίδιος ο Αντώνης Σαμαράς σε πρόσφατες παρεμβάσεις του, παρατηρούνται «σημάδια παρακμής», και μια «νεοφιλελεύθερη μονοδιαχείριση» που τελικά απομακρύνεται από τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνικής βάσης.

Η κόπωση αυτή δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά και πολιτική.

Οι πολίτες αισθάνονται ότι η επικοινωνιακή διαχείριση έχει εξαντλήσει τα όριά της, και ότι απαιτούνται ουσιαστικές λύσεις για την προστασία των εισοδημάτων και τη διασφάλιση της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Παράλληλα, η χώρα βρίσκεται γεωγραφικά και πολιτικά στο επίκεντρο μιας εξαιρετικά ασταθούς διεθνούς συγκυρίας.

Οι γεωπολιτικές αναταράξεις, οι περιφερειακές συγκρούσεις, και οι συνεχείς προκλήσεις στα εθνικά μας θέματα απαιτούν μια εξωτερική πολιτική που δεν θα χαρακτηρίζεται από υποχωρητικότητα, ή αμφισημία.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο Σαμαράς έχει αναδείξει επανειλημμένα την ανάγκη για μια πιο διεκδικητική και πατριωτική στάση, ασκώντας κριτική στους χειρισμούς της σημερινής ηγεσίας στα ελληνοτουρκικά.

Η θέση του είναι ότι η χώρα χρειάζεται καθαρές απαντήσεις, αλήθεια, και υπερηφάνεια, χωρίς εκπτώσεις και μειοδοσίες στα κυριαρχικά μας δικαιώματα, προκειμένου να πλοηγηθεί με ασφάλεια μέσα στη διεθνή καταιγίδα.

Σε περιόδους αστάθειας, το βασικό ζητούμενο για τη διακυβέρνηση ενός τόπου είναι η γνώση των μηχανισμών του κράτους, και η εμπειρία στη διαχείριση κρίσεων.

Ο Σαμαράς, έχοντας διατελέσει πρωθυπουργός σε μια από τις πιο δραματικές περιόδους της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, διαθέτει το πολιτικό εκτόπισμα, την εμπειρία, την τεχνογνωσία, τη θέληση, και τη δοκιμασμένη ικανότητα να κρατήσει σταθερό το τιμόνι της χώρας.

Κατά τη διάρκεια της θητείας του, κλήθηκε να διαχειριστεί μια πρωτοφανή οικονομική κατάρρευση, και να κρατήσει την Ελλάδα στην Ευρωζώνη κάτω από αντίξοες διεθνείς πιέσεις, και εσωτερικά «σαμποτάζ».

Αυτή η εμπειρία των σκληρών διαπραγματεύσεων, και της σταθεροποίησης της οικονομίας, αποτελεί ένα ισχυρό εχέγγυο για όσους θεωρούν (και έτσι είναι, πώς να το κάνουμε;) ότι η παρούσα κυβερνητική σύνθεση, αποτελούμενη από πρώην «σημιτικούς», και άλλους «νεότουρκους» πυλώνες της γαλάζιας παράταξης (χα χα χα) στερείται του απαραίτητου βάθους για να αντιμετωπίσει τις τρέχουσες προκλήσεις.

Η πολιτική πρόταση που εκφράζεται μέσα από τις θέσεις του Σαμαρά επικεντρώνεται στην επιστροφή στις παραδοσιακές αξίες της παράταξης, στην ενίσχυση της παραγωγικής βάσης της οικονομίας, και στην προστασία της εθνικής ταυτότητας.

Έτσι, είναι πολλοί οι νεοδημοκράτες, και όχι μόνο, που εκτιμούν ότι μια διακυβέρνηση με τα χαρακτηριστικά και τη φιλοσοφία του Αντώνη Σαμαρά μπορεί να προσφέρει την καθαρότητα, τη σταθερότητα, και την αποφασιστικότητα που λείπουν σήμερα από το πολιτικό σκηνικό.

Όταν ένας κυβερνητικός κύκλος δείχνει να κλείνει υπό το βάρος της κοινωνικής πίεσης, και των διεθνών προκλήσεων, η αναζήτηση λύσεων στρέφεται αναπόφευκτα σε πρόσωπα με αποδεδειγμένη πολιτική διαδρομή.

Η συζήτηση για την ανάγκη μιας διακυβέρνησης που θα ενσωματώνει τη γνώση και το κύρος του πατριώτη και πεντακάθαρου  Σαμαρά αναδεικνύει την επιθυμία ενός σημαντικού μέρους των νηφάλιων, πλην όμως ανησυχούντων, πολιτών για μια πολιτική αλλαγή, που θα εγγυάται τόσο την οικονομική ανακούφιση, όσο και την εθνική ασφάλεια, μακριά από ακραίες πομφόλυγες (βλ. Αλέξη), που τόσο κακό έκαναν στο παρελθόν.

Ας ελπίσουμε ότι ο λαός θα το καταλάβει, πριν είναι πολύ αργά… καθώς οι κάλπες γαρ εγγείς!

The post Η ανάγκη για πολιτική αλλαγή και ο πανέτοιμος Σαμαράς… appeared first on antinews.gr.

Ιστορικό

Δίχως ντροπή η Μητσοτακική Νέα Δημοκρατία συνεχίζει σταθερά την εκποίηση της εθνικής, θρησκευτικής και πολιτισμικής κληρονομίας της πατρίδος μας. Μετά την άλωση της Ιεράς Μονής Αγίας Αικατερίνης και την απώλεια των κειμηλίων διαγράφονται και τα Ιερά κειμήλια της ιστορικής Μονής Παναγίας Εικοσιφοινίσσης της Δράμας και άλλων Μονών και χώρων της Ελλάδος.

Πρόκειται για σπάνια αντικείμενα μεγάλης ιστορικής, πνευματικής, Εκκλησιαστικής και συναισθηματικής αξίας που κατά παράβαση της Συνθήκης Ειρήνης του Νεϊγύ (1919) και της Σύμβασης της Χάγης (1954), η Βουλγαρία αρνιόταν να μας επιστρέψει, ως όφειλε, εδώ και δεκαετίες.

Η κυβέρνηση επιστρέφει τα οστά του Τσάρου της Βουλγαρίας Σαμουήλ, τα οποία βρέθηκαν σε ανασκαφές από τον καθηγητή Νικόλαο Μουτσόπουλο στις Πρέσπες μαζί με το λοιπό ανθρωπολογικό υλικό που αποκαλύφθηκε στις συνολικά τέσσερις σαρκοφάγους, εντός της Βασιλικής. του Αγίου Αχιλλείου. Όλα τα ανωτέρω ευρήματα της αρχαιολογικής ανασκαφής είναι ιδιοκτησία της Ελλάδος. Σε αντάλλαγμα λαμβάνει 48 κειμήλια, τα οποία αποτελούν ένα ελάχιστο δείγμα από όσα έκλεψαν οι Βούλγαροι κατά τη σκληρή και βάρβαρη κατοχή τους στην Βόρεια Ελλάδα το 1016 – 1918 και 1941 – 1944, και είναι Ελληνικής ιδιοκτησίας. Η κατοχή συνοδεύτηκε από πείνα, βασανιστήρια, προσφυγιά, καταναγκαστική εργασία και απόπειρα πλήρους ενσωμάτωσης της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, προκειμένου να υλοποιηθεί ο εθνικιστικός στόχος της Βουλγαρίας, σε άμεση συνεργασία με την Ναζιστική Γερμανία.

Συγχρόνως, οι Βούλγαροι εφάρμοσαν συστηματικά ένα επίσημο πρόγραμμα κρατικής αρχαιολογικής πειρατείας, με στόχο να αφελληνίσουν την Βόρειο Ελλάδα. Μόνο από την Εικοσιφοίνισσα, έκλεψαν γύρω στα 800 κειμήλια και 430 χειρόγραφα μεμβράνινα και χαρτώα, 230 από τη Μονή του Τιμίου Προδρόμου Σερρών και από άλλες Μονές και από αρχαιολογικούς χώρους. Από το Ιμαρέτ της Καβάλας, εσύλησαν και ολοκληρωτικά άρπαξαν (en bloc) την πολύτιμη βιβλιοθήκη του Μεχμέτ Αλή Πασά (Μοχάμεντ Άλι), ιδρυτή της Αιγυπτιακής δυναστείας, μαζί με άλλα ελληνικά πολιτιστικά αγαθά και κειμήλια. Τα συνολικά κλεμμένα κειμήλια αγγίζουν τα 10.000.

Την Τρίτη 29 Σεπτεμβρίου 2026 υπεγράφη το λεγόμενο «Μνημόνιο Κατανόησης» των Υπουργών Πολιτισμού Ελλάδας και Βουλγαρίας, Λίνας Μενδώνη και Evtim Miloshev, για την αμοιβαία «κατάθεση» κειμηλίων ιστορικής αξίας για τις δύο χώρες.

Την 29η Σεπτεμβρίου 1941 άρχισε η μεγάλη σφαγή του Ελληνισμού των νομών Δράμας, Σερρών, Καβάλας από τις βουλγαρικές δυνάμεις κατοχής, οι οποίες αφαίρεσαν τη ζωή από 6.000 Ελληνίδες και Έλληνες.

Ομοίως, στις 3 Οκτωβρίου 2026, παρουσία των Πρωθυπουργών των δύο χωρών, Κυριάκου Μητσοτάκη και Rumen Radev, έλαβε χώρα η υπογραφή των σχετικών πρωτοκόλλων στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού στη Θεσσαλονίκη.

Μέχρι τις 12 Οκτωβρίου 2026 δεν έχουν κατατεθεί επισήμως:

• Το πρακτικό υπογραφής για να γίνει γνωστό τι περιλαμβάνει.
• Ο ονομαστικός κατάλογος των 48 κειμηλίων με την περιγραφή τους και πλήρη στοιχεία.

Όλα αυτά καταδείχνουν την πρόχειρη αντιμετώπιση ενός τεράστιου Εθνικού ζητήματος και τον ερασιτεχνισμό στην οργάνωση.

Επιπροσθέτως, αποκρύβουν την αλήθεια η οποία διατυπώνεται από την Βουλγαρική πλευρά. Συγκεκριμένα, η υπεύθυνη του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου της Βουλγαρίας, Πετράνκα Νεντέλτσεβα, δήλωσε στο κρατικό Βουλγαρικό πρακτορείο BTA ότι τα αντικείμενα παραχωρήθηκαν «προς χρήση», δεν μεταβιβάστηκαν ως ιδιοκτησία και παραμένουν καταχωρισμένα στα βουλγαρικά μητρώα. Η Βουλγαρική κυβέρνηση μιλά για «αμοιβαία παράδοση προς φύλαξη». Ούτε λέξη για οριστική επιστροφή στους πραγματικούς ιδιοκτήτες τους.

Ερωτήματα

Από την όλη διαδικασία προκύπτουν πολλά ερωτηματικά τα οποία οφείλουν να απαντηθούν.

• Στην Ελλάδα επιστρέφουν 48 κειμήλια προερχόμενα από την Ιερά Μονή Παναγίας Εικοσιφοίνισσης, την Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Σερρών και την Ιερά Μητρόπολη Σερρών και Νιγρίτης, τα οποία είχαν μεταφερθεί στη Σόφια, το 1917, κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. (Δελτίο Τύπου Υπουργείου Πολιτισμού)

Δεν είχαν μεταφερθεί κα Υπουργέ, είχαν λεηλατηθεί και είχαν κλαπεί και είχαν αρπαγεί…

Μέχρι και εφημερίδες της Βουλγαρίας, όπως η 24 Chasa (24 Часа) αναφέρουν για τα κειμήλια ότι είχαν: «αρπαγεί/λεηλατηθεί από ελληνικά μοναστήρια το 1917».

• Οι δύο πλευρές συμφώνησαν τη συνέχιση των διαπραγματεύσεων για την ταυτοποίηση και ένταξη σε επακόλουθη συμφωνία, ιστορικών αντικειμένων αμοιβαίου ενδιαφέροντος που δεν υπάχθηκαν στην παρούσα. (Δελτίο Τύπου Υπουργείου Πολιτισμού) .

Δηλαδή θα γίνει διαπραγμάτευση για τα περίπου 9.952 κειμήλια, να τους δώσουμε δικά μας αντικείμενα, για να πάρουμε πάλι δικά μας.

Εξάλλου στη συμφωνία δεν υπάρχουν συγκεκριμένες δεσμεύσεις για τον τρόπο και τον χρόνο αυτής, άρα στην πράξη θα αντικατασταθεί η διαπραγμάτευση από επαναλαμβανόμενα δικά μας αιτήματα επιστροφής χωρίς αποτέλεσμα.

• Τι σημαίνει ο εξωνομικός όρος «αμοιβαία κατάθεση»;
• Έχουμε ήδη παραχωρήσει το μείζον ( τα οστά του Σαμουήλ) που ζητούσε η άλλη πλευρά και έχουμε οικειοθελώς κάψει το τεράστιο πλεονέκτημα που είχαμε. Μετά από αυτό πως μπορεί να υπάρχουν ισότιμες διαπραγματεύσεις μεταξύ των πλευρών για όσα ακόμη διεκδικείς;
• Η άνω συμφωνία είχε προταθεί από τους Βουλγάρους και στα προηγούμενα χρόνια, με τις Ελληνικές κυβερνήσεις να τις απορρίπτουν, όπως συνέβη το 2013 με πρωθυπουργό τον κ. Αντ. Σαμαρά να απορρίπτει την ίδια ακριβώς συμφωνία.
• Γιατί δεν δημοσιεύει η Ελληνική πλευρά τα αντικείμενα που έχουν κλέψει οι Βούλγαροι, τα οποία έχουν καταγραφεί και διεκδικεί η χώρα μας, καθώς και οι ιστορικοί κατάλογοι που είχαν συνταχθεί ή κατατεθεί στο πλαίσιο εφαρμογής της Συνθήκης του Νεϊγύ. Ήδη έχουν δημιουργηθεί τέτοιοι φάκελοι από το 2014.
• Υπήρξε απόφαση του ΚΑΣ (Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου) για τα κειμήλια;
• Γιατί παρακάμφθηκε και παρακάμπτεται η Βουλή των Ελλήνων για την έγκριση της συμφωνίας;
• Γιατί παρακάμφθηκαν όλες οι υπηρεσίες και το στελεχιακό δυναμικό που είχαν εκπονήσει τις σχετικές μελέτες;
• Το Οικουμενικό Πατριαρχείο από ένθερμος αγωνιστής της επιστροφής όλων των κειμηλίων παρουσιάζεται σαν να στηρίζει την άνω συμφωνία. Λησμόνησε ο Παναγιώτατος και Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος την αήθη, υβριστική και ανεπίτρεπτη επίσημη συμπεριφορά των Βουλγάρων στο πρόσωπο του κατά την επίσημη επίσκεψη του στη Σόφια, όταν διετύπωσε ότι πρέπει να επιστραφούν όλα τα κλεμμένα κειμήλια στην Ελλάδα εκεί που ανήκουν, στον ιδιοκτήτη τους. Τι άλλαξε;
• Αποδέχεται η Ελλαδική Εκκλησία την αφαίρεση του σημαντικού ρόλου της και τον γενικό παραγκωνισμό της για το άνω θέμα το οποίο είναι μείζονος Εκκλησιαστικής και Εθνικής σημασίας;
• Τα κειμήλια του Σαμουήλ, η κάρα και τα οστά του, θα θυμίζουν ότι είναι αυτός ο οποίος έφθασε ως τη Θεσσαλία, και δημιούργησε πρωτοβουλγαρική αυτοκρατορία. Δημιουργούνται συνθήκες για περαιτέρω Εθνικισμό. Έχει προβλεφθεί αυτό στη συμφωνία;

Παρατηρήσεις

• Η συμφωνία γίνεται γνωστή μέσα από γενικότητες.
• Δεν κατατίθεται επισήμως η υπογραφείσα συμφωνία, οι υπογραφές και οι κρίσιμοι όροι.
• Συγχρόνως, δεν συνοδεύεται από έγγραφα εγκρίσεις και απόψεις όλων των φορέων.
• Αγνοείται παντελώς η Εκκλησία.
• Όλα εντάσσονται σε ένα πλαίσιο ελαφρότητας όπου κυριαρχεί η απόκρυψη της Αλήθειας, ο ερασιτεχνισμός και η κρυψίνοια.
• Αγνοείται η τεράστια ιστορική, εθνική και εκκλησιαστική σημασία των κειμηλίων η οποία επιβάλλει άλλη συμφωνία και διαφορετική διαχείριση.
• Η προκλητική και άδικη για την Ελλάδα συμφωνία, δημιουργεί προηγούμενο για τις άλλες διεκδικήσεις που έχει η πατρίδα μας.

Συμπέρασμα

Πρόκειται για μία ετεροβαρή, επονείδιστη και εγκληματική συμφωνία – αμοιβαίας κατάθεσης !!! – η οποία:

• Ζημιώνει τη πατρίδα μας.
• Αδικεί την αξία και το περιεχόμενο της συμφωνίας.
• Προσβάλλει όλους τους Έλληνες, με κορύφωση τους Βορειοελλαδίτες.
• Εξισώνει τους θύτες με τα θύματα.
• Δεν σέβεται την ιστορία μας.
• Παραμένει παράνομος στη φύση της και στην διαδικασία.

Απεναντίας:

• Επιβραβεύει τους επιβουλείς, τους άρπαγες, τους κλέφτες.
• Δικαιώνει τους θύτες, τους κλέφτες, τους κατακτητές.
• Προσφέρει λάθος μηνύματα και δημιουργεί συνθήκες για περαιτέρω ζημίες και μειοδοσίες.
• Γίνεται παράδειγμα συμπεριφοράς για νέες συμφωνίες.

Το ερώτημα γιατί οδηγήθηκε η χώρα μας σε αυτή την συμφωνία δεν μπορεί να απαντηθεί με όρους Πολιτικής.

Υπερβαίνει οποιαδήποτε πολιτική σκέψη.

Είναι τόσο επιζήμια για τα εθνικά συμφέροντα και ανερμάτιστη στη σύλληψη ώστε μπορεί να διατυπωθούν πολλές σκέψεις για τον πρωθυπουργό της χώρας τον κ. Μητσοτάκη:

• Ότι αντιμετωπίζει τα θέματα εθνικού περιεχομένου με ελαφρότητα σαν να ήταν επιχειρηματικές κινήσεις.
• Ότι χρησιμοποιεί την μυστική και προσωπική διπλωματία για συμφωνίες επιζήμιες για τα Ελληνικά συμφέροντα.
• Ότι στερείται πολιτιστικού και χριστιανικού υποβάθρου.
• Ότι αγνοεί τις αξίες του Ελληνισμού και την σπουδαιότητα των κειμηλίων – συμβόλων στη διατήρηση του.
• Ότι η εξουσία είναι ένα μέσον για την προσωπική του εξέλιξη σε νέες θέσεις.

Θα μπορούσαν να γραφτούν και άλλα πολλά, σκέψεις και απόψεις.

Σίγουρα θα υπάρξουν εξελίξεις οι οποίες θα δείξουν τους λόγους που υπεγράφη αυτή η επαχθής, εγκληματική, επονείδιστη και ετεροβαρής Συμφωνία.

*Πολιτικός Μηχανικός Ε.Μ.Π., Οικονομολόγος Ε.Κ.Π.Α.

The post Η Μεγάλη επιτυχία του κ. Μητσοτάκη: 48 από 10.000 κειμήλια appeared first on antinews.gr.

Ή αλλιώς: Η φύση του ανθρώπου!

Του Strange Attractor

Υπάρχει μια παλιά, βαθιά ριζωμένη αδυναμία στην ανθρώπινη φύση, η οποία φύση είναι η κινητήρια δύναμη των πάντων.

Η ικανότητα να ξεχνάμε με εκπληκτική ευκολία όσα λέγαμε χθες, όταν το σήμερα μάς προσφέρει ένα πιο βολικό καταφύγιο.

Να καταγγέλλουμε με πάθος εκείνους που αύριο θα αναζητήσουμε.

Να ορκιζόμαστε πως δεν θα ξαναπεράσουμε ποτέ το κατώφλι μιας πόρτας και, μόλις αλλάξουν οι συνθήκες, να χτυπάμε το κουδούνι με χαμόγελο, σαν να μη συνέβη τίποτα…

Όχι επειδή αλλάξαμε πραγματικά, αλλά επειδή άλλαξαν οι ανάγκες μας, και είναι στη φύση μας να προσαρμοζόμαστε, ακόμη και γλείφοντας εκεί που μέχρι χθες φτύναμε!

Η πολιτική καθημερινότητα προσφέρει απλώς την πιο θεαματική σκηνή για να εκδηλωθεί αυτό το φαινόμενο. Και η επιστροφή της Έφης Αχτσιόγλου στο πλευρό του Αλέξη, εφόσον επιβεβαιώνεται η ένταξή της στο νέο (εξίσου φαιδρό με το παλιό) πολιτικό εγχείρημά του, αποτελεί αφορμή για μια ευρύτερη συζήτηση.

Πόση απόσταση χωρίζει την πολιτική αναθεώρηση από την πολιτική ευκολία, και την ιδεολογική συνέπεια από την προσωπική σκοπιμότητα; Χμ; Πόση;

Γιατί υπάρχει μια ουσιώδης διαφορά ανάμεσα στο αλλάζω άποψη, και στο αλλάζω στρατόπεδο. Ο πρώτος μπορεί να είναι έντιμος. Αναγνωρίζει τα λάθη του, εξηγεί τι άλλαξε μέσα του, και αναλαμβάνει το κόστος της προηγούμενης στάσης του.

Ο δεύτερος, όμως, συχνά αλλάζει απλώς θέση στο τραπέζι, φροντίζοντας να βρίσκεται πάντοτε κοντά σε εκείνον που κρατά το καλύτερο χαρτί, έτσι ώστε να έχει κάλυψη, και προοπτική.

Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι αν κάποιος δικαιούται να επιστρέψει σε μια πολιτική συνεργασία από την οποία απομακρύνθηκε. Φυσικά και δικαιούται.

Το ερώτημα είναι αν μπορεί να εξηγήσει με πειστικότητα γιατί εκείνος που κάποτε δεν αποτελούσε πλέον την επιλογή του, ειδικά όταν κάηκε και δεν ήταν στα πάνω του, γίνεται ξανά αποδεκτός συνοδοιπόρος, και η ελπίδα του Γένους!

Τι άλλαξε άραγε;

Οι αρχές, οι πολιτικές εκτιμήσεις, ή απλά οι προσωπικοί συσχετισμοί, και οι ιδιοτελείς πολιτικές φιλοδοξίες;

Η απάντηση δεν βρίσκεται στα σικέ χαμόγελα των φωτογραφιών, αλλά στην ειλικρίνεια των εξηγήσεων.

Κι εδώ ακριβώς αρχίζει η μεγάλη ανθρώπινη ιστορία…

Διότι δεν είναι μόνο οι πολιτικάντηδες που ξέρουν να γλείφουν εκεί που κάποτε έφτυναν.

Είναι και ο (η) υπάλληλος, που εξευτέλιζε, και κατηγορούσε παντοιοτρόπως  τον (την) συνάδελφό του, και ξαφνικά τον (την) αποκαλεί πρότυπο συναδέλφου, και άξιο(α) «ηγέτη», μόλις άλλαξαν οι ισορροπίες, και μυρίστηκε αλλαγές.

Είναι ο φίλος που ορκιζόταν πως δεν θέλει καμία σχέση με κάποιον και, όταν εκείνος αποκτήσει δύναμη ή χρήματα, ανακαλύπτει ξανά τα παλιά μεγαλεία της στενής φιλίας τους.

Είναι ο συγγενής που θυμάται την οικογένεια μόνο όταν χρειάζεται εξυπηρέτηση.

Είναι ο άνθρωπος που αλλάζει πεποιθήσεις με την ευκολία που αλλάζει πουκάμισο, αρκεί να μη διακινδυνεύσει το προσωπικό του βόλεμα…

Είναι ο άσχετος, που από το πουθενά σε ταράζει στα λάικς και στα θετικά σχόλια στο φέσιμπουκ, όσο εσύ έχεις σχέση με κάποιον πολιτικά ισχυρό, και σε διαγράφει πάραυτα μόλις ο ισχυρός… καταπέσει.

Και άλλα πολλά παρόμοια της καθημερινής μας ζωής.

Πίσω από αυτή τη συμπεριφορά κρύβεται συχνά η ανάγκη της προσκόλλησης.

Άνθρωποι ανασφαλείς, που δεν εμπιστεύονται αρκετά τον εαυτό τους, αναζητούν έναν ισχυρότερο για να ακουμπήσουν πάνω του. Έναν προστάτη, έναν μηχανισμό, μια ομάδα, που θα τους εξασφαλίσει ασφάλεια, αναγνώριση, και προνόμια.

Δεν τους ενδιαφέρει τόσο να υπερασπιστούν μια ιδέα όσο να εξασφαλίσουν μια θέση κάτω από την ομπρέλα εκείνου που, κατά την κρίση τους, μπορεί να τους προστατεύσει.

Και όταν η ομπρέλα αλλάζει χέρια, αλλάζουν κι αυτοί κατεύθυνση.

Με αξιοθαύμαστη ευλυγισία, και με μια μνήμη επιλεκτική, σχεδόν θαυματουργή…

Το πιο θλιβερό, όμως, δεν είναι η αλλαγή στρατοπέδου. Είναι η απαίτηση να θεωρηθεί η αλλαγή αυτή απολύτως φυσιολογική, χωρίς εξηγήσεις, χωρίς αυτοκριτική, χωρίς ίχνος αμηχανίας… ανερυθρίαστα!

Σαν να μην ειπώθηκαν ποτέ οι βαριές κουβέντες, σαν να μην υπήρξαν ποτέ οι αποστάσεις, σαν να μην καταγγέλθηκαν ποτέ οι αδυναμίες και τα κουσούρια εκείνων στους οποίους σήμερα την αγκαλιά επιστρέφουν.

Η μνήμη των άλλων, που δεν ξεχνούν, ούτε κάνουν κωλοτούμπες,  αντιμετωπίζεται σαν ενοχλητική λεπτομέρεια, που μπαίνει στο περιθώριο, και η αξιοπρέπεια τους αντιμετωπίζεται σαν περιττή πολυτέλεια.

Βεβαίως, κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να παραμένει αιχμάλωτος των χθεσινών του επιλογών.

Η ζωή απαιτεί αναθεωρήσεις, συμβιβασμούς, και δεύτερες ευκαιρίες. Όμως άλλο η ωρίμανση, και άλλο ο καιροσκοπισμός…

Άλλο να παραδέχεσαι πως έκανες λάθος, και άλλο να προσποιείσαι πως δεν είπες ποτέ εκείνα που σε βολεύει να ξεχάσεις.

Η ιδεολογία, όταν υπάρχει πραγματικά, έχει κόστος.

Σε αναγκάζει να πεις αλήθειες, να χάσεις ευκαιρίες, να κάνεις εχθρούς, και να απομακρυνθείς από ανθρώπους που κάποτε θαύμαζες, ή έστω απλά συμπαθούσες…

Το φιλότιμο, πάλι, απαιτεί να κοιτάζεις τον άλλον στα μάτια, και να του εξηγείς γιατί επιστρέφεις εκεί που χαρακτήριζες φωλιά φιδιών,  αντί να συμπεριφέρεσαι σαν να μην τρέχει τίποτα.

Χωρίς αυτά, οι αρχές γίνονται διακοσμητικά λόγια, και οι σχέσεις απλές (ψεύτικες) ιδιοτελείς συναλλαγές.

Τελικά, η πολιτική κωλοτούμπα δεν είναι παρά μια μικρογραφία της κοινωνίας μας.

Μια κοινωνία όπου συχνά δεν επιβραβεύεται εκείνος που στέκεται όρθιος, αλλά εκείνος που ξέρει πότε να σκύψει. Όπου η συνέπεια βαφτίζεται ακαμψία, η αξιοπρέπεια αφέλεια, και ο καιροσκοπισμός προσαρμοστικότητα.

Μόνο που υπάρχει μια λεπτομέρεια την οποία οι επαγγελματίες της μεταμόρφωσης ξεχνούν. Μπορείς να αλλάξεις κόμμα, παρέα, αφεντικό, φίλους, προστάτες, και στρατόπεδο.

Μπορείς ακόμη και να ξαναγράψεις την προσωπική σου ιστορία, όπως σε εξυπηρετεί, για το συμφέρον σου και μόνο.

Δεν μπορείς, όμως, να απαιτήσεις από όλους να ξεχάσουν.

Γιατί στο τέλος, όταν σβήσουν τα φώτα, φύγουν οι προστάτες, και χαθούν τα όποια προνόμια, απομένει το μόνο πράγμα που δεν εξαγοράζεται με καμία κυβίστηση, κανένα ψεύτικο χαμόγελο,  και που δεν αποκαθίσταται με καμία υποκριτική αγκαλιά… ο χαρακτήρας.

Και αυτός, όσο κι αν προσπαθεί να μεταμφιεστεί, όσο κι αν οι επιτήδειοι τον αλλάζουν κατά το δοκούν, βρίσκει πάντοτε τρόπο να αποκαλυφθεί.

Η φύση του ανθρώπου, που λέγαμε… δεν μπορεί να κρυφτεί εσαεί.

The post Όταν φτύνεις εκεί που αύριο θα γλείψεις, και γλείφεις εκεί που έφτυνες… appeared first on antinews.gr.

Είναι η 1η φορά που βλέπω υπουργούς / βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος όταν συζητάνε για θέματα που τους θέτουν οι πολίτες, να απαντάνε μονότονα «έχεις λάθος («κακομοίρη…», «μπάζο…», «μίζερε…») – δεν είναι έτσι!». Και να εξαγριώνονται κιόλας! Κουνώντας το δάχτυλο και μαλώνοντάς τον! Προς τον πολίτη που τους έχει σταυρώσει κιόλας (κάποιους) στο ψηφοδέλτιο της ΝΔ.

Είναι η 1η φορά που δεν βλέπω βουλευτές να σκύβουν ταπεινά το κεφάλι και να λένε «ναι ρε να πάρει ευχή, έχεις δίκιο! Θα προσπαθήσω να κάνω κάτι για αυτό…». Δεν το κάνουν! Δεν μπορούν να ορθώσουν φωνή. Είναι γλυκιά η προσμονή για την Υπ(υφυπ)ουργική καρέκλα. Εξάλλου, κάποτε, πολλοί από αυτούς, είχαν σκύψει το κεφάλι και ψήφισαν το νόμο για τα ομόφυλα ζευγάρια – κόντρα στις «αρχές» τους. Γιατί οι έμμεσες «υποδείξεις» για την κατάκτηση της Υπ(υφυπ)ουργικής καρέκλας, τους είχαν φοβίσει…

Είναι η 1η φορά που βλέπω κυβερνητικούς, που δεν ήταν ποτέ στην ΝΔ, άνθρωποι που μπορεί να άλλαξαν και 3 κόμματα (και που κάποτε ήταν οι καλύτεροι ρήτορες εναντίον της ΝΔ και των Αρχηγών της), να διατυμπανίζουν ότι είναι μέσα στο DNA της ΝΔ, είτε κρατώντας γαλάζιες σημαίες, είτε διατυμπανίζοντας πόσο φιλελεύθεροι είναι. Και να μαλώνουν τον πολίτη, στην ουσία να λένε έμμεσα ή άμεσα «…δεν ξέρεις εσύ! Εμείς ξέρουμε! Και χωρίς εμάς, το Χάος!!!!»

Είναι η 1^η φορά που δεν βλέπω στιβαρό, συγκεκριμένο, ορθά δομημένο λόγο από μια σοβαρή αντιπολίτευση. Με επιχειρήματα και πολιτικές μάχες στη Βουλή που θα ακουσθούν όχι για τους χαρακτηρισμούς που προσάπτει ο ένας στον άλλον, αλλά για τα επιχειρήματα που θα βασίζονται σε ακλόνητα δεδομένα και στοιχεία…

Είναι η 1^η φορά που διστάζω να πω ότι είμαι Δεξιός και ότι αυτή η ΝΔ δε με εκφράζει πλέον. Γιατί θα δω μπροστά μου ένα δηκτικά σηκωμένο δάχτυλο, θα ακούσω μάλωμα, φωνές, και δεκάρικους λόγους για την λαοπρόβλητη κυβέρνησή μας, από βουλευτές. Ακόμη κι αν μέσα τους βράζουν που δεν κατάφεραν να κάθονται σε μια Υπ(υφπ)ουργική καρέκλα. Και αυτό μου λέει πάρα πολλά…

Υπάρχει μία αγγλική παροιμία: «When you point a finger at someone else, remember that three fingers are pointing back at you». Αυτά τα 3 δάχτυλα, που δείχνουν πίσω, αυτούς τους ίδιους, θα τους κάνουν τη ζημιά: η έπαρση, η αλαζονεία και η κομπορρημοσύνη τους.

Αντώνηηηη! Βοήθα!

Νεύτων

The post Αντώνηηηη! Βοήθα! appeared first on antinews.gr.

Γιατί να χτίζεις Παρθενώνες όταν μπορείς να νοικιάζεις ξαπλώστρες; Έτσι δεν είναι; Προς τι όλος αυτός ο πανικός για την «παρακμή»; Ας είμαστε ειλικρινείς: η παρακμή είναι εξαιρετικά αναπαυτική. Γιατί να παιδεύεται κανείς με αυτή την ξεπερασμένη αρχαιοελληνική εμμονή, το περίφημο thumos; Τι να την κάνεις τη φιλοδοξία, το πάθος για διάκριση και την ανάγκη να χτίσεις κάτι που ξεπερνά τη μικρή σου ύπαρξη; Αυτά είναι επικίνδυνα πράγματα. Παράγουν ανισότητες, γεννούν αριστεία και —το χειρότερο απ’ όλα— απαιτούν κόπο.

Πολύ πιο σοφό είναι να σκάβουμε σταθερά προς τα κάτω. Να ντρεπόμαστε για την ιστορία μας, να θεωρούμε κάθε εθνικό όραμα “ύποπτο” και να παραδίδουμε με χαμόγελο την παραγωγική και τεχνολογική μας ισχύ στους γείτονες. Εξάλλου, είναι εντελώς “φυσιολογικό” να ζεις σαν παράσιτο, καταναλώνοντας τα αποθέματα των προγόνων σου μέχρι να μην μείνει κολυμπηθρόξυλο. Κι αν τύχει να σου περισσεύει και λίγη εθνική κληρονομιά, όπως ας πούμε το όνομα, η γλώσσα και η ιστορία της Μακεδονίας, τα χαρίζεις κι αυτά με άπλετη “προοδευτική” γενναιοδωρία στους αλυτρωτιστές και εθνικιστές των Σκοπίων — έτσι, για να αποδείξεις πόσο ανώτερος είσαι από τις ξεπερασμένες σου ρίζες.

Δύο Ρητορικές, Ένας Κοινός «Εφιάλτης»

Όταν ένας Αμερικανός αξιωματούχος στήνεται μπροστά στον Παρθενώνα για να θρηνήσει τη χαμένη ισχύ της Δύσης —τη βιομηχανία, τα σύνορα, την ενέργεια— και ένας εγχώριος πολιτικός γκρινιάζει για την πνευματική ερήμωση, τον υλισμό και την έλλειψη προτύπων, ουσιαστικά διαπράττουν το ίδιο «λάθος»: αρνούνται να αποδεχτούν τη βολική μας νωθρότητα.

• Ο ένας αγωνιά επειδή θυμάται ότι η αρχαία Αθήνα δεν έφτιαξε τον Παρθενώνα για να διεκπεραιώνει τακτοποιήσεις αυθαιρέτων, ούτε έκανε θέατρο για να περνάει η ώρα με «ελαφρύ θέαμα».
• Ο άλλος επιμένει ενοχλητικά ότι η πολιτική δεν είναι απλή διαχείριση της μιζέριας και δημόσιες σχέσεις, αλλά ευθύνη απέναντι στο μέλλον.

Πόσο αναταρακτικά όλα αυτά! Πόσο πιο ήσυχο θα ήταν να συμφωνήσουμε όλοι ότι το μέλλον δεν μας αφορά και ότι η ελευθερία δεν χρειάζεται κανένα πνευματικό περιεχόμενο για να επιβιώσει.

Μαθήματα «Υψηλής» Διπλωματίας: Το Καλώδιο και η Τέχνη της Υποταγής

Φυσικά, η πραγματικότητα φροντίζει πάντα να μας προσγειώνει ανώμαλα. Όταν ζητάς από τους ισχυρούς προστάτες σου να πάρουν θέση για τα κυριαρχικά σου δικαιώματα (όπως ένα υποθαλάσσιο καλώδιο που ενοχλεί τον ταραξία της γειτονιάς), εκείνοι σοφά σου απαντούν: «Βρείτε τα μεταξύ σας, παιδιά».

Και γιατί να μην τα βρούμε; Ας κάνουμε μια δημιουργική αναθεώρηση της Ιστορίας:

1. Στα Μηδικά: Γιατί να τρέχουν στη Σαλαμίνα; Μια χαρά συνεννόηση θα γινόταν με τον Ξέρξη. Η ειρήνη πάνω απ’ όλα.
2. Το 1821: Τι ανάγκη είχαμε από επαναστάσεις; Ένας πολιτισμένος διάλογος με την Υψηλή Πύλη θα έλυνε όλες τις «μικροδιαφορές».
3. Στη Βιέννη το 1683: Αντί για άμυνα, μια πρόταση για συνδιαχείριση με τους πολιορκητές θα γλίτωνε την Ευρώπη από περιττούς μπελάδες.

Διότι, ως γνωστόν, οι λαοί προκόβουν όταν ξεπουλούν την αξιοπρέπειά τους, βαφτίζουν την υποχώρηση «αντικειμενικό ρεαλισμό», την ακινησία «σταθερότητα» και την αποδοχή τετελεσμένων «γόνιμο διάλογο».

Η «Γοητεία» του Αυτοχειριασμού

Αν λοιπόν η Δύση αποφάσισε να αυτοκτονήσει πολιτισμικά —αγκαλιάζοντας την αποβιομηχάνιση, την αποδόμηση των πάντων και τη διαρκή αυτομαστίγωση— ποιους νομίζουμε ότι κοροϊδεύουμε; Η παρακμή δεν είναι μια θεωρητική έννοια που συμβαίνει κάπου μακριά, στις Βρυξέλλες ή στην Ουάσινγκτον.

Είναι η καθημερινή μας απόφαση να θεωρούμε την αυτοσεβασμό πολυτέλεια και την ελευθερία αγγαρεία. Αν δεν θέλουμε να διαπραγματευτούμε την αξιοπρέπειά μας, θα πρέπει δυστυχώς να κάνουμε το πιο κουραστικό πράγμα απ’ όλα: να αντισταθούμε. Αλλά ποιος έχει όρεξη τώρα… σωστά;

The post Η Τέχνη του Εθελοντικού Αφανισμού: Ένα Δυτικό Success Story appeared first on antinews.gr.

Έχει μερικές φορές η Ιστορία έναν περίεργο τρόπο να μας κλείνει το μάτι.

— Στις 6 Οκτωβρίου μίλησε ο Αντώνης Σαμαράς στην εκδήλωση του «Βήματος» για την Αθήνα, τον Πολιτισμό και την Πολιτική.
Μίλησε και για την Παρακμή. Για τα σημάδια της. Για την κοινωνία που χάνει σταδιακά την επαφή της με την Παιδεία, την Ιστορία, τη συλλογικότητα, τα πρότυπα, το όραμα…

— Μία ημέρα αργότερα, στις 7 Οκτωβρίου, ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο μίλησε στην Αθήνα. Μπροστά στην Ακρόπολη.

Και μίλησε κι εκείνος για την Παρακμή της Δύσης.

Όχι για την ελληνική κοινωνία. Για τη Δύση ολόκληρη.

Και όμως, οι δύο ομιλίες είχαν πολύ περισσότερα κοινά – και κάποιες διαφορές βέβαια…

* Ο Ρούμπιο χρησιμοποίησε μια λέξη αρχαιοελληνική: thumos.

Το πάθος. Η φιλοδοξία. Η διάθεση για δημιουργία, για διάκριση, για υπέρβαση. Η εσωτερική δύναμη που κάνει έναν άνθρωπο — και έναν λαό

— να θέλει να δημιουργήσει κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό του.
Και αντιπαρέθεσε αυτό το πνεύμα σε μια σημερινή Δύση που, όπως υποστήριξε, έχει αρχίσει να χαμηλώνει τις απαιτήσεις της.

Να σκάβει προς τα κάτω αντί χτίζει προς τα πάνω.

Να φοβάται την αριστεία, επειδή δημιουργεί ανισότητες.

Να θεωρεί “ύποπτη” την εθνική φιλοδοξία.

Να αισθάνεται ενοχές για την ιστορία της.

Να αποδέχεται την απώλεια παραγωγικής και τεχνολογικής ισχύος ως περίπου “φυσιολογική εξέλιξη”.

Και τελικά να ξεχνά κάτι πολύ απλό:
ότι κανένας πολιτισμός δεν επιβιώνει για πάντα από τα κεκτημένα των προηγούμενων γενεών.

* Ο Σαμαράς χρησιμοποίησε διαφορετικές λέξεις.

Μίλησε για υλισμό και ατομισμό. Για πνευματική ερήμωση. Για την υποχώρηση των συλλογικών αξιών. Για την αποδυνάμωση της Παιδείας. Για την απουσία προτύπων. Για την κοινωνία που περιορίζει τις φιλοδοξίες της και βολεύεται στην (πρόσκαιρη) ευκολία.

Αλλά η λογική είναι συγγενής.

Ο ένας μιλά για την απώλεια του #thumos – της φιλοδοξίας για διάκριση.

Ο άλλος για την απώλεια του οράματος. Χωρίς το οποίο δεν υπάρχει καμιά φιλοδοξία και κανένα πάθος για διάκριση.

Ο ένας λέει ότι η Δύση ξέχασε να χτίζει προς τα πάνω.

Ο άλλος ότι η κοινωνία ξέχασε να ζητά από τον εαυτό της κάτι περισσότερο, απ’ ό,τι μοιάζει εφήμερα βολικό.

* Και υπάρχει κάτι ακόμη πιο ενδιαφέρον.

Ο Ρούμπιο μίλησε για την παρακμή, από την πλευρά της ισχύος. Και με μέτρο παρακμής, την απώλεια ισχύος.
Σε Βιομηχανία. Ενέργεια. Άμυνα. Τεχνολογία. Σύνορα. Εθνική κυριαρχία. Παραγωγική βάση.

Η δική του αγωνία είναι ότι ένας Πολιτισμός που χάνει την υλική του ισχύ, χάνει τελικά και την ικανότητά του να υπερασπιστεί τις αξίες του.

Ο Σαμαράς μίλησε για την παρακμή από την πλευρά της κοινωνίας και της πολιτικής ηγεσίας.

Τι άνθρωποι γινόμαστε;

Τι πρότυπα έχουμε;

Τι μαθαίνουν τα παιδιά μας;

Τι κοινωνία δημιουργούμε;

Και, κυρίως, τι ευθύνη έχει η πολιτική ηγεσία όταν βλέπει τα σημάδια;

Εδώ βρίσκεται μία ουσιώδης διαφορά.

Ο Ρούμπιο ρωτά:

— Πώς θα ξαναγίνει ισχυρή η Δύση;

Ο Σαμαράς ρωτά:

— Πώς θα ξαναβρεί η κοινωνία την εσωτερική δύναμη για να μη συμβιβαστεί με την παρακμή;

Ο ένας κοιτάζει περισσότερο προς τα έξω.

Ο άλλος περισσότερο προς τα μέσα.

Αλλά κάπου στη μέση συναντώνται.

Γιατί χωρίς εσωτερική δύναμη δεν υπάρχει εξωτερική ισχύς.

Και χωρίς εξωτερική ισχύ, η εσωτερική αυτοπεποίθηση ενός Πολιτισμού δεν διαρκεί για πολύ.

Και τότε έρχεται η Αθήνα.

Όχι οποιαδήποτε Αθήνα.

Η Αθήνα της Ακρόπολης.

Ο Ρούμπιο δεν επέλεξε τυχαία τον τόπο για να μιλήσει για τη Δύση.

Μίλησε μπροστά στον Παρθενώνα για έναν Πολιτισμό που, πριν από δυόμισι χιλιάδες χρόνια, δεν φοβήθηκε να οικοδομήσει κάτι που ξεπερνούσε τις άμεσες ανάγκες του.

— Δεν έχτισαν τον Παρθενώνα για να εξασφαλίσουν τη “διαχείριση της καθημερινότητας”.

— Δεν γέννησαν το Θέατρο για απλή “ψυχαγωγία”. Αλλά για να ασκήσουν τους πολίτες τους στα ηθικά διλήμματα και την ευθύνη της εξουσίας που απαιτεί η Δημοκρατία…

— Δεν θεμελίωσαν το Φιλοσοφικό στοχασμό για να λύσουν τρέχοντα “βιοτικά προβλήματα”. Αλλά για να λύσουν υπαρξιακά προβλήματα της ανθρώπινης Ελευθερίας – δηλαδή της οργανωμένης Πόλης που δεν είναι απλώς άθροισμα ανθρώπων, αλλά κοινωνία ελεύθερων πολιτών-προσώπων.

Και η Ελευθερία χωρίς πνευματικό περιεχόμενο δεν επιβιώνει…

Δεν τα κατάφεραν πάντα…

Αλλά έχτισαν κάτι που μπορούσε να μείνει για πάντα!

Αυτό είναι το thumos που επικαλείται ο Ρούμπιο.

— Και εδώ η σύμπτωση με την ομιλία του Σαμαρά αποκτά σχεδόν συμβολική διάσταση.

Γιατί ο Σαμαράς μίλησε μία ημέρα νωρίτερα για την ανάγκη να επιστρέψει η πολιτική των ιδεών και των οραμάτων.

Ο Ρούμπιο, μία ημέρα αργότερα, μπροστά στον Παρθενώνα, είπε περίπου το ίδιο, με τη γλώσσα της αμερικανικής στρατηγικής:

Δεν μπορείς να υπερασπιστείς έναν Πολιτισμό, αν δεν πιστεύεις ότι αξίζει να τον υπερασπιστείς.

Και στηλίτευσε μια σύγχρονη τάση στη Δύση που ντρέπεται για τον εαυτό της. Και άρα, δεν μπορεί να υπερασπιστεί τίποτα…

Και οι δύο μίλησαν στον τόπο που γέννησε την Ελευθερία ως Στοχασμό, ως Αισθητική και ως Ήθος.

Και οι δύο μίλησαν για την Παρακμή της Δύσης που έχασε την επαφή της και με την Ελευθερία – και με την Ιστορία της και με τους σημερινούς ανθρώπους της…

* Υπάρχει όμως και μια διαφορά που αξίζει να μην χαθεί.

Ο Ρούμπιο μίλησε ως Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών. Η δική του απάντηση στην παρακμή είναι τελικά η ανασυγκρότηση της ισχύος.

Ο Σαμαράς μίλησε ως Έλληνας πολιτικός που έχει διανύσει ολόκληρη πολιτική διαδρομή. Και εδώ εισάγει κάτι που ο Ρούμπιο δεν βάζει στο κέντρο της δικής του ομιλίας: την προσωπική #ευθύνη της πολιτικής #ηγεσίας.

Δεν αρκεί να διαπιστώνεις την παρακμή.

Και ασφαλώς δεν αρκεί να τη διαχειρίζεσαι.

Κάποιος πρέπει να αναλάβει την ευθύνη να την αναστρέψει.

Αυτό είναι ίσως το πιο καθαρά «σαμαρικό» στοιχείο της ομιλίας.

Η Πολιτική, λέει ουσιαστικά, δεν είναι επάγγελμα διαχείρισης του παρόντος. Δεν είναι νοσταλγία – ούτε μίμηση – του “ένδοξου” παρελθόντος.

Είναι ευθύνη απέναντι στο μέλλον.

Και εδώ συναντάται, με έναν άλλο τρόπο, με τον Ρούμπιο.

Γιατί κι εκείνος λέει ότι οι αποφάσεις της επόμενης δεκαετίας θα γράψουν την ιστορία του επόμενου αιώνα.

Η Πολιτική, δηλαδή, ξαναγίνεται Ιστορία.

Όχι διαχείριση…

Ιστορία! Που δεν γράφτηκε ακόμα. Αλλά που βάζει προκλήσεις στους σημερινούς, για λογαριασμό όσων έρχονται…

Ο Ρούμπιο λέει, να ξαναβρούμε τον εαυτό μας, να ξαναβρούμε την υπερηφάνεια μας, να ξαναγίνουμε ισχυροί.

Ο Σαμαράς λέει να ξαναβρούμε την πνευματικότητά μας, τα οράματα και τις αξίες μας, από τις οποίες εκπηγάζει η ισχύς μας

* Και ύστερα ήρθε το… καλώδιο.

Γιατί υπάρχει και η άλλη πλευρά της παρακμής.

Η θεωρία, βέβαια, είναι ελκυστική.

Αλλά κάποια στιγμή έρχεται η πραγματικότητα.

Και η πραγματικότητα, αυτή τη φορά, ήταν ένα καλώδιο στον βυθό της Ανατολικής Μεσογείου.

Ο Ρούμπιο ρωτήθηκε για το ηλεκτρικό καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου και για την αντίδραση της Τουρκίας. Δεν πήρε δημοσίως θέση υπέρ της ελληνικής θέσης. Ούτε και θα μπορούσε, βέβαια. Μίλησε για «λεπτά ζητήματα» που αφορούν και τρίτες χώρες και τα οποία είναι καλύτερο να αντιμετωπίζονται διπλωματικά, ιδιωτικά.

Ο Μάρκο Ρούμπιο είναι υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών.

Τον ρωτούν πώς πρέπει να αντιδράσει η Ελλάδα απέναντι στην Τουρκία, ενώ την ίδια στιγμή η Ελλάδα διακηρύσσει τη… «φιλία» της με την Τουρκία (που την απειλεί!)

— Βρείτε τα με τους φίλους σας, μας είπε ουσιαστικά…

Η αμερικανική διπλωματία έχει τα δικά της συμφέροντα, τις δικές της ισορροπίες, τις δικές της προτεραιότητες.

Και η ελληνική διπλωματία πληρώνει τα δικά της σφάλματα…

Όταν διακηρύσσεις τη φιλία σου με τον εχθρό σου, μη περιμένεις οι άλλοι να σε αντιμετωπίσουν διαφορετικά…

Ας κάνουμε λοιπόν ένα μικρό ιστορικό πείραμα.

Ας υποθέσουμε ότι, πριν από τα “Μηδικά”, όταν ο περσικός στρατός πλησίαζε τα ελληνικά εδάφη, κάποιος πήγαινε στους #Έλληνες και τους έλεγε:

— «Βρείτε τα με τους Πέρσες. Έχετε διαφορές, ασφαλώς. Αλλά μην τις αφήσετε να χαλάσουν τη συνεννόηση. Η ειρήνη και η σταθερότητα είναι πάνω απ’ όλα».

Τι θα είχε γίνει;

Ή ας πάμε στο 1821.

Οι Έλληνες ετοιμάζονται να ξεσηκωθούν εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Κάποιος εμφανίζεται και τους λέει:
— «Βρείτε τα με τους Οθωμανούς. Έχετε μια μακρά ιστορία συνύπαρξης. Υπάρχουν προβλήματα, αλλά χρειάζεται διάλογος. Μην προκαλείτε εντάσεις».

Τι θα είχε γίνει;

Ή, ακόμη πιο χαρακτηριστικά (για να φύγουμε από τον ελλαδικό χώρο), ας μεταφερθούμε στο 1683.

Η #Βιέννη είναι περικυκλωμένη από τους Οθωμανούς. Η Ευρώπη βρίσκεται μπροστά σε μια κρίσιμη αναμέτρηση. Και κάποιος πηγαίνει στους πολιορκημένους και τους λέει:

— «Βρείτε τα με τους πολιορκητές σας».

Θα υπήρχε η Δύση, όπως την ξέρουμε σήμερα;

Θα υπήρχε ο Πολιτισμός για τον οποίο, μία ημέρα πριν, μιλούσε ο ίδιος ο Ρούμπιο με τόσο πάθος;

Θα υπήρχε η Ευρώπη όπως την ξέρουμε, για την οποία είμαστε —και δικαίως— υπερήφανοι;

* Οι ελεύθεροι άνθρωποι και οι ελεύθεροι λαοί δεν έγιναν ελεύθεροι επειδή έβρισκαν πάντα έναν «συμβιβασμό» με εκείνον που τους απειλούσε.

Έγιναν ελεύθεροι επειδή, σε κάποιες κρίσιμες στιγμές, αρνήθηκαν να δεχθούν ότι η Ελευθερία τους ήταν αντικείμενο διαπραγμάτευσης.

Και κάπου εδώ η συζήτηση για την παρακμή παύει να είναι θεωρητική.

Δεν είναι κάπου αλλού.

Δεν είναι μόνο στην Ευρώπη που γερνά.

Δεν είναι μόνο στη Δύση που χάνει παραγωγή.

Δεν είναι μόνο στην Αμερική που αναρωτιέται για την ισχύ της.

Είναι γύρω μας.

Κάποιες φορές είναι και μέσα μας.

Είναι η στιγμή που βαφτίζουμε «ρεαλισμό» την υποχώρηση.

Η στιγμή που βαφτίζουμε «σταθερότητα» την ακινησία.

Η στιγμή που βαφτίζουμε «διάλογο» την αποδοχή τετελεσμένων.

Εκεί ακριβώς αρχίζει η παρακμή.

* Ο Ρούμπιο ήλθε στην Ελλάδα να μιλήσει για την Παρακμή της Δύσης.

Για την αποβιομηχάνιση,

για την αποδυνάμωση των συνόρων και της εθνικής κυριαρχίας,

για τις “ταυτοτικές συγκρούσεις” και τη woke ατζλεντα,

για την παρακμή αποδόμησης όλου του δυτικού πολιτισμού.

Δεν είναι κάποιος περιθωριακός, κάποιος “ψεκασμένος”. Είναι ο υπουργός Εξωτερικών της δυτικής υπερδύναμης.

Και παρόμοια έχει πει τον τελευταίο χρόνο ο Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ J.D. Vance…

Υπάρχει λοιπόν, μια Δύση που αντιστέκεται ήδη στην Παρακμή της.

Και ο Σαμαράς, που έχει τοποθετηθεί για όλα αυτά εδώ και χρόνια μέσα στην Ελλάδα, συχνά μόνος – τώρα πια δεν είναι μόνος.

Εκφράζει κάτι που κερδίζει έδαφος στη Δύση.

Αλλά μιλάει για την ανάγκη αντίστασης στην Παρακμή μέσα στην Ελλάδα.

Και το συνόψισε σε μια μόνο φράση.

Μη διαπραγματεύεστε την Αξιοπρέπειά σας!

Γιατί χωρίς Αξιοπρέπεια δεν υπάρχει Ελευθερία.

Και χωρίς την Ελευθερία, δεν θα υπήρχε η Δύση που σήμερα φοβόμαστε μήπως παρακμάσει.

*Γι’ αυτό η Παρακμή που όλοι πια αναγνωρίζουν δεν βρίσκεται κάπου αλλού.

Είναι γύρω μας.

Και, κάποιες φορές, μέσα μας.

Γι’ αυτό και γίνεται ακόμα πιο επείγουσα η έκκληση:

Να αντισταθούμε στην Παρακμή.

The post Δύο ομιλητές στην ίδια Πόλη… appeared first on antinews.gr.

Έκανα σήμερα το μεσημέρι μια βόλτα στην ηλιόλουστη Θεσσαλονίκη.

Την «ερωτική» συμπρωτεύουσα, που, αν και φθινόπωρο, έσφυζε από ζωή.

Δυο πράγματα μου έκαναν εντύπωση, μιας και είχα καιρό να κατέβω στο κέντρο…

Πρώτον, οι πάμπολλοι (κυρίως Βαλκάνιοι) τουρίστες που απολάμβαναν τον ήλιο, τον περίπατο, και τον καφέ τους.

Και δεύτερον οι εξίσου πάμπολλοι (μιλάω για δεκάδες) δημοτικοί αστυνομικοί, που υπήρχαν παντού!

Δεν φανταζόμουν καν ότι υπάρχουν τόσοι. Ούτε στη Β. Κορέα δεν κυκλοφορούν τόσοι ένστολοι «φρουροί της τάξης»!!!!!

Και με τι ασχολούνταν όλοι αυτοί;

Με τα διπλοπαρκαρισμένα ΙΧ μήπως;

Με τις κλειστές από βανάκια και φορτηγά λεωφορειολωρίδες;

Με την ασφυκτική  κυκλοφοριακή συμφόρηση;

Με τα άπειρα τραπεζοκαθίσματα των εκατοντάδων καφέ, που δεν επιτρέπουν την πρόσβαση σε πεζούς;

Με τα σκουπίδια παντού;

Όχι… ασχολούνταν κυρίως με τα «νομίμως» σταθμευμένα ΙΧ, που δεν ενοχλούν τη κίνηση, πλην όμως έληξε, ή δεν κατεβλήθη το αντίστοιχο (ηλεκτρονικά) ποσό για τη στάθμευση!

Μπόλικα έσοδα για το δήμο δηλαδή.

Επένδυση οι δημοτικοί αστυνομικοί… να προσληφθούν κι άλλοι!

Και με τι άλλο ασχολούνταν;

Με τις αλλεπάλληλες κλήσεις σε μηχανές, παπάκια, σκουτεράκια, κλπ, πάνω στα πεζοδρόμια. Ενοχλούν δεν ενοχλούν την πρόσβαση πεζών.

Με το μεγάλο ερώτημα που τίθεται να είναι: ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΤΕΛΙΚΑ ΝΑ ΠΑΡΚΑΡΟΥΝ ΤΑ ΜΗΧΑΝΑΚΙΑ;

Στις ελάχιστες οριοθετημένες θέσεις στάθμευσης μηχανών, που όλες ανεξαιρέτως  είναι ήδη κατειλημμένες από ακόμη και χρόνια εγκαταλειμμένα μηχανάκια;

Και οι περισσότερες εκ των οποίων είναι μπλοκαρισμένες από παράνομα σταθμευμένα (διπλοπαρκαρισμένα) ΙΧ, για τα οποία όμως δεν έχει, λένε, αρμοδιότητα η δημοτική αστυνομία;

Το γεγονός ότι τα δίκυκλα συμβάλουν με τον τρόπο τους στην μείωση του κυκλοφοριακού, δεν το καταλαβαίνει κανένας αρμόδιος;

Θα πρέπει να παρκάρουν και αυτά, σαν ΙΧ στο οδόστρωμα δηλαδή; Απορία…

Κάτι άλλο για το οποίο οι δημοτικοί αστυνομικοί δείχνουν ιδιαίτερο ζήλο είναι ο έλεγχος των κατοικιδίων!

Αν είναι με λουρί, αν είναι τσιπαρισμένα, και αν είναι στειρωμένα…

Με τα βαρβάτα πρόστιμα των 1.000 ευρώ να πέφτουν σύννεφο.

Μιλάμε για δεσποζόμενα σκυλάκια μέσα στην πόλη, στα πάρκα, στις πλατείες, στην παραλία, κλπ.  Εύκολοι στόχοι.

Εκεί γίνονται οι ενδελεχείς έλεγχοι για την «ευζωία» των κατοικιδίων!

Όχι στα μαντριά έξω από την πόλη… ούτε στα εκατοντάδες αδέσποτα που περιφέρονται παντού.

Και βέβαια στην μπανανία μας, η υποχρέωση για στείρωση των δεσποζόμενων σκύλων προβλέπεται από τον Ν. 4830/2021, που δημοσιεύθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 2021.

Ως εδώ, όλα καλά. Έχουμε «επιτελικό κράτος»!

Όμως υπάρχει μια σημαντική λεπτομέρεια: Βάσει του νόμου, ο ιδιοκτήτης μπορεί αντί για στείρωση να αποστείλει μέσω κτηνιάτρου δείγμα DNA του ζώου στο προβλεπόμενο εργαστήριο στην Αθήνα, που συστάθηκε επ’ αυτού… μπλα μπλα μπλα…

Άρα, εφόσον ο ιδιοκτήτης δεν έχει κάνει ούτε στείρωση, ούτε

αποστολή δείγματος DNA στο αρμόδιο εργαστήριο, μπορεί να του επιβληθεί το διοικητικό πρόστιμο των 1.000!!!!!!! Και αυτό επιβάλλεται καθημερινά.

Χωρίς όμως κανένας αρμόδιος να λαμβάνει υπ’ όψιν ότι από το 2021, με απόφαση του Πανελλήνιου Κτηνιατρικού Συλλόγου, κανένας (μα ΚΑΝΕΝΑΣ) κτηνίατρος σε ολόκληρη την επικράτεια δεν αναλαμβάνει τη λήψη και αποστολή DNA, για λόγους που δεν είναι του παρόντος.

Το αναφέρεις σε κάποιον Δήμο, ή σε κάποιον δημοτικό αστυνομικό, και σε κοιτάνε σαν… χάνο!

Γι’ αυτό λοιπόν, ώρες ώρες δικαιώνεται και πάλι ο Σαμαράς, που το 2013, για άλλους λόγους, με τον Ν.4172, άρθρο 81, κατάργησε τις οργανικές θέσεις όλων των κλάδων της Δημοτικής Αστυνομίας στους απανταχού δήμους.

Οι δημοτικοί αστυνομικοί των οποίων οι θέσεις καταργήθηκαν εντάχθηκαν σε καθεστώς διαθεσιμότητας/κινητικότητας, και οι αρμοδιότητες της Δημοτικής Αστυνομίας μεταφέρθηκαν κατά βάση στην Ελληνική Αστυνομία… το θυμόσαστε;

Η Δημοτική Αστυνομία επανασυστάθηκε το 2015, επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ με τον Ν. 4325/2015, που αναφέρει ρητά ότι επανασυστήνονται οι κλάδοι που είχαν καταργηθεί με το άρθρο 81 του Ν. 4172/2013.

Έτσι λοιπόν, οι δημοτικοί «πραίτορες» εκτελούν και πάλι με ζήλο τα καθήκοντά τους, με μοναδικό σκοπό την αύξηση των δημοτικών εσόδων, και τίποτα άλλο…

Να τους χαιρόμαστε!

The post Οι «πραίτορες» της δημοτικής αστυνομίας, τα παπάκια, τα σκυλάκια και ο… Σαμαράς! appeared first on antinews.gr.

Πλέον μιλάμε για την πιο προδοτική κυβέρνηση της μεταπολίτευσης. Τέλος!!!

Του Δημοκράτη

«Κάποια από αυτά τα έργα σχετίζονται με λεπτές καταστάσεις που συμπεριλαμβάνουν και άλλες χώρες. Δε θα αναφερθώ σε ονόματα. Τόσο ευαίσθητα ζητήματα είναι ίσως καλύτερο να αντιμετωπιστούν μέσω ιδιωτικής πρωτοβουλίας και διπλωματίας, όχι σε μία συνέντευξη τύπου».

Τάδε έφη Μάρκο Ρούμπιο σε απάντηση κατά τη διάρκεια των κοινών δηλώσεων με τον Γεραπετρίτη για το καλώδιο που έχει μπλοκάρει με τσαμπουκά ο Ερντογάν.

Δυστυχώς επιβεβαιώνονται όσα αποκάλυψε προχθές η «δημοκρατία» περί κλεισίματος όλων των θεμάτων από τους Αμερικανούς ενόψει αποχώρησης Μητσοτάκη.

Έτσι πέρα από τα 3,5 δισ. που βάζει στην τσέπη των ΗΠΑ από τα εξοπλιστικά ο Ρούμπιο, τη φέρνει και μια ανάσα από την υλοποίηση των περιβόητων Πρεσπών του Αιγαίου που μεθοδεύει από τότε που ανέλαβε ο Μητσοτάκης κυβερνήτης του έρμου τούτου τόπου.

Πώς αποκωδικοποιείται η απαράδεκτη δήλωση του Αμερικανού ΥΠΕΞ για… αντιμετώπιση των ευαίσθητων ζητημάτων μέσω ιδιωτικής πρωτοβουλίας και διπλωματίας;

Ως έμμεση αναγνώριση του Τουρκολιβυκού μνημονίου.

Τι είπε δηλαδή επί της ουσίας στον… φιλέλληνα που δεν έβγαλε το παραμικρό κιχ;

… Καθίστε σε ένα τραπέζι και υπογράψτε επιτέλους τη συνθηκολόγηση στις Πρέσπες του Αιγαίου, γιατί μας έχετε κουράσει. Έχουμε κι άλλα μέτωπα να κλείσουμε!

Καταλάβατε τώρα τι εννοούσε ο Γεραπετρίτης όταν έλεγε «αν είναι να αφήσω μια μεγάλη παρακαταθήκη για τη χώρα μου για τις επόμενες γενιές, να είναι μια γειτονιά η οποία θα είναι ήρεμη, μια Ελλάδα της αυτοπεποίθησης, της σταθερότητας, της υπερηφάνειας, ας χαρακτηριστώ και μειοδότης».

Με τις υγείες μας.

Πλέον μιλάμε για την πιο προδοτική κυβέρνηση της μεταπολίτευσης. Τέλος!!!

 ΥΓ. Το τραγικότερο είναι ότι οι Αμερικανοί εκμεταλλεύονται την… εκλογική απόγνωση του Μητσοτάκη προς δημιουργία τετελεσμένων για να δέσουν χειροπόδαρα τον επόμενο πρωθυπουργό. Ο Κυριάκος βέβαια νομίζει ότι με το να στηθεί στα τέσσερα στον Τραμπ θα τον συγχωρέσει. Αλλά πού μυαλό….!!!

… Κι αποχαιρέτα την, την Ελλάδα που χάνεις!

Πηγή: dimokratia.gr 

The post Έμμεση αναγνώριση του Τουρκολιβυκού από τον Ρούμπιο! Μια ανάσα από τις Πρέσπες του Αιγαίου! appeared first on antinews.gr.

Σε άλλες εποχές θα το λέγαμε «μπούνκερ».

Μόνο που η λέξη δεν ταιριάζει. Στο μπούνκερ ξέρεις ότι έξω γίνεται πόλεμος. Ακούς τις εκρήξεις, αισθάνεσαι την πολιορκία και κάποια στιγμή αντιλαμβάνεσαι ότι μπορεί να πλησιάζει το τέλος.

Στο Παλατάκι συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.

Έξω μπορεί να έρχεται βαρύς χειμώνας. Μέσα έχει λιακάδα.

Καλώς ήρθατε στο Παλατάκι του 25%.

Δεν κατοικούν απαραίτητα εκεί οι πολύ πλούσιοι. Κατοικεί ένα τμήμα της ελληνικής κοινωνίας που εξακολουθεί να αισθάνεται ασφαλές. Τα βγάζει πέρα. Καταναλώνει. Ταξιδεύει. Πηγαίνει στα πάρτι και στους γάμους του. Βγάζει selfies. Κάνει like στους ανθρώπους που του μοιάζουν και εισπράττει likes από τους ίδιους.

Και το σημαντικότερο: δεν προσποιείται απαραίτητα ότι περνάει καλά.

Περνάει καλά.

Γι’ αυτό και δυσκολεύεται να καταλάβει γιατί οι υπόλοιποι γκρινιάζουν.

Το Παλατάκι περιβάλλεται από τέσσερα τείχη.

Το πρώτο είναι η σχετική ευημερία. Δεν χρειάζεται να είσαι πλούσιος. Αρκεί να αισθάνεσαι ότι δεν κινδυνεύεις. Η ακρίβεια σε ενοχλεί, αλλά δεν σε γονατίζει. Ο λογαριασμός έρχεται, αλλά πληρώνεται.

Το δεύτερο είναι η ασφάλεια. «Μη μου διακινδυνεύσεις αυτά που έχω». Ίσως έτσι πρέπει να ξαναδιαβάσουμε και την κυβερνητική αυτοσυγκράτηση στις παροχές. Όχι μόνο ως δημοσιονομική πειθαρχία, αλλά και ως πολιτική επιλογή: στους πολλούς που δυσκολεύονται, στοχευμένες ενισχύσεις. Στον πυρήνα που ακόμη αντέχει, σταθερότητα.

Ίσως η κυβέρνηση να έχει καταλήξει ότι μεγάλο μέρος των υπολοίπων έχει ήδη φύγει πολιτικά απέναντι. Και αντί να διακινδυνεύσει το Παλατάκι για να τους επαναφέρει, προτιμά να προστατεύσει εκείνους που βρίσκονται ακόμη μέσα.

Το τρίτο τείχος είναι η κανονικοποίηση της αλαζονείας.

Και εδώ δεν χρειάζονται χαρακτηρισμοί. Αρκούν οι λέξεις.

Ο Σπύρος Κουλκουδίνας είδε τη γεμάτη Συγγρού και την επικαλέστηκε ως δείκτη ανθεκτικότητας της οικονομίας: αν δεν αντέχεις τα 10 ευρώ τη μέρα για βενζίνη, υπάρχουν και τα μέσα μαζικής μεταφοράς.

Ο Γιώργος Φλωρίδης όχι μόνο δεν πήρε πίσω το περίφημο «όσοι από τους πολιτικούς μιλούν για μπάζωμα είναι για τα μπάζα», αλλά επέστρεψε για να δηλώσει ότι η φράση του «δικαιώθηκε απολύτως».

Και η Χριστίνα Αλεξοπούλου, στη συζήτηση για τα δυσβάσταχτα έξοδα των εκπαιδευτικών στα νησιά, μας ενημέρωσε ότι «ο τζάμπας πέθανε». Αργότερα ζήτησε συγγνώμη για την προβληματική, όπως η ίδια παραδέχθηκε, διατύπωση. Είχε προηγηθεί η πολυσυζητημένη εικόνα της στη Λέσβο μέσα σε Porsche — έστω κι αν η ίδια υποστήριξε ότι επρόκειτο για μια έκτακτη μετακίνηση μόλις 150 μέτρων.

Τρία διαφορετικά περιστατικά. Τρεις διαφορετικές αφορμές. Ένα πολιτικό ερώτημα:

Γιατί το Μαξίμου ανέχεται συμπεριφορές που κάποτε θα έσπευδε να διορθώσει;

Ίσως επειδή αυτό που έξω από τα τείχη ακούγεται ως πρόκληση, μέσα στο Παλατάκι δεν ακούγεται απαραίτητα έτσι.

Η Συγγρού είναι γεμάτη. Ο τζάμπας πέθανε. Τα μπάζα δικαιώθηκαν.

Μέσα στο Παλατάκι, όλα πάνε καλά.

Το τέταρτο τείχος είναι πιο λεπτό. Είναι η πρόσβαση.

Δεν χρειάζεται να συμμετέχεις στη μεγάλη διαφθορά για να έχεις εξοικειωθεί με τη μικρή συναλλαγή της εξουσίας. Μια κλήση που σβήστηκε. Μια σύνταξη που επιταχύνθηκε. Μια πόρτα που άνοιξε επειδή κάποιος πήρε ένα τηλέφωνο.

Αυτό δεν σε κάνει μέρος της μεγάλης διαφθοράς. Μπορεί όμως να σε κάνει μικρομέτοχο της εξουσίας.

Και οι μικρομέτοχοι έχουν κάτι να χάσουν όταν αλλάζει η διοίκηση.

Κάπως έτσι δημιουργείται και η Ελλάδα του φίλτρου.

Ταξίδια, πάρτι, γάμοι, selfies, stories, likes. Οι Βερσαλλίες του Instagram. Ένα μέρος των media και ένα πολύ μεγαλύτερο μέρος του προσωπικού feed επιστρέφουν καθημερινά την ίδια εικόνα: ανθρώπους σαν εμάς, στα ίδια μέρη, με παρόμοιες ζωές και παρόμοια προβλήματα.

Όταν το feed σου γίνεται η κοινωνία σου, εύκολα πιστεύεις ότι η κοινωνία σου είναι ολόκληρη η Ελλάδα.

Έτσι γεννιέται η Ομάδα της Λιακάδας.

Έξω μπορεί να έρχεται βαρύς χειμώνας. Μέσα ο καιρός παραμένει θαυμάσιος.

Υπάρχει όμως κι ένας παλιός ένοικος.

Για την ακρίβεια, ένας από τους παλιούς ιδιοκτήτες του Παλατιού.

Σήμερα βρίσκεται έξω από τα τείχη.

Λέγεται Αντώνης Σαμαράς.

Οι δημοσκοπήσεις που έχουν δει το φως της δημοσιότητας ξεκινούν ένα ενδεχόμενο εγχείρημά του περίπου από το 5% των απολύτως αποφασισμένων, ενώ η ευρύτερη δυνητική επιρροή του περνά καθαρά σε διψήφια περιοχή.

Και όσο διογκώνεται η δυσαρέσκεια μέσα και γύρω από τη Νέα Δημοκρατία, αυτή η δεξαμενή μπορεί να μεγαλώσει.

Δεν χρειάζεται όμως να ξέρουμε πόσες ψήφους μπορεί να πάρει ο Σαμαράς.

Χρειάζεται να ξέρουμε πόσες μπορεί να αφαιρέσει από το Παλατάκι.

Για ένα πράγμα μπορούμε να είμαστε βέβαιοι:

Κρατάει το Γαλάζιο Κλειδί.

Γιατί το 25% δεν είναι μόνο το συμβολικό μέγεθος του Παλατιού.

Είναι και το κρίσιμο κατώφλι του εκλογικού νόμου.

Στο 25% ενεργοποιείται η ενίσχυση του πρώτου κόμματος με 20 επιπλέον έδρες. Κάτω από το 25%, δεν υπάρχει μπόνους.

Και κάποια στιγμή η απόσταση ανάμεσα στην ασφάλεια και στον πανικό μπορεί να μην είναι πέντε μονάδες.

Ούτε μία μονάδα.

Μπορεί να είναι μία ψήφος.

25% μείον μία ψήφος.

Τότε αυτή η μία ψήφος παύει να είναι απλώς ψήφος.

Γίνεται κλειδί.

Το Γαλάζιο Κλειδί.

Και από παιχνίδι της Ιστορίας μπορεί να βρίσκεται στα χέρια ενός ανθρώπου που κάποτε κρατούσε τα κλειδιά ολόκληρου του Παλατιού.

Δεν χρειάζεται να ανοίξει την κεντρική πύλη.

Αρκεί να ανοίξει την Κερκόπορτα.

Και τότε ο μεγαλύτερος κίνδυνος για το Παλατάκι μπορεί να μην έρθει από όσους βρίσκονται έξω από τα τείχη.

Μπορεί να ξεκινήσει από τους αυλικούς μέσα.

Όταν οι 156 αρχίσουν να μετρούν έδρες, περιφέρειες και πιθανότητες προσωπικής επιβίωσης, οι καθρέφτες μπορεί ξαφνικά να πάψουν να δείχνουν την ίδια ωραία εικόνα.

Και τα κρύσταλλα στους πολυελαίους μπορεί τελικά να μη σπάσουν από το πλήθος.

Μπορεί να τα σπάσουν οι ίδιοι οι αυλικοί.

Υστερόγραφο

Μετά από τόσα χρόνια στενών σχέσεων με τον Εμανουέλ Μακρόν, αναρωτιέμαι μήπως το Παλατάκι απέκτησε τελικά και το look and feel των Βερσαλλιών.

Πολυέλαιοι, καθρέφτες, αυλικοί, πάρτι και αυτάρεσκες παρέες που φωτογραφίζονται και καθρεφτίζονται η μία στην άλλη, ενώ έξω από τα τείχη υπάρχει μια εντελώς διαφορετική χώρα.

Άραγε πώς θα περιέγραφε ο Μολιέρος αυτή την κατάσταση από το σπίτι του;

*Πρόεδρος forumgreece.org

The post Το παλατάκι του 25% appeared first on antinews.gr.

Η πρωταρχική αποστολή ενός ελληνικού εθνικού κινήματος αξιώσεων είναι να υπερασπιστεί πεισματικά την αλήθεια, που θα εκφράζει ωμά, χρησιμοποιώντας τη λογική. Αμεσος πολιτικός στόχος να παροχετεύσει την κολοσσιαία ισχύ του συναισθήματος από τους λίγους στους πολλούς, από τις κατασκευασμένες, έξαλλες μειονότητες στη φυσική πλειονότητα, στην κοινωνία, στον ελληνικό λαό. Μόνο έτσι μπορεί να πείσει, να κυριαρχήσει, να εισφέρει απτά, μετρήσιμα αποτελέσματα (στην δημογραφία, στην Παιδεία, στην τεχνολογική ανάπτυξη, στην αμυντική θωράκιση της χώρας, στην οικονομία, στην πνευματική και υλική παραγωγή). Μόνο έτσι θα σκορπίσει τα νέφη του εθνοδιαλυτικού σχετικισμού που μετατρέπουν την Ελλάδα σε κρανίου τόπο και τον Ελληνισμό σε απλή, λεξικογραφική καταχώριση. 

Γιατί πρέπει να γίνει παροχέτευση του συναισθήματος από τους λίγους στους πολλούς; Πώς μας διαλύει ο σχετικισμός; Οι απαντήσεις μπορούν να δοθούν μόνο από όλους όσοι γνωρίζουν το πνεύμα της εποχής που (ευτυχώς) παρέρχεται και θέλουν να συνδιαμορφώσουν εκείνην που έπεται, τη διάδοχο κατάσταση. Αλλά για να το κάνουν αυτό πρέπει να ξέρουν πού βρισκόμαστε και πού θέλουμε να πάμε. 

Είναι ανέφικτη η δημιουργία κινήματος αν οι ιδρυτές και τα σημαίνοντα στελέχη, τα οποία θα αποτελέσουν τη μαχητική, πνευματική και πολιτική πρωτοπορία του, δεν γνωρίζουν πού βρίσκονται. Σε ποιο σημείο του ιστορικού χάρτη εντοπίζονται η χώρα και το εθνικό σύνολο. Η χάραξη πορείας προηγείται του εντοπισμού της θέσης όπου βρίσκεται κάποιος. Τα στοιχεία που έχουμε στη διάθεσή μας για την εύρεση του συλλογικού στίγματος είναι προσβάσιμα σε όλους. Βασικότερο όλων είναι το άρωμα που αφήνει στο διάβα του, καθώς και η όψη που έχει το «πνεύμα της εποχής», το Zeitgest, μια έννοια που ταυτίστηκε με τον Γερμανό φιλόσοφο Γκέοργκ Βίλχελμ Φρίντριχ Χέγκελ (1770-1831). Ζούμε υπό και εντός του πνεύματος της εποχής. Επιθυμούμε, άραγε, να εκμεταλλευτούμε την ισχύ του ή να το εξορκίσουμε; Να το αλλάξουμε ή να το αφήσουμε να υπάρχει και να ακολουθήσει τη δική του τροχιά της ανατολής, του μεσουρανήματος και της δύσης; 

Η νυν περίοδος του δυτικού πολιτισμού ήδη έχει ξεκινήσει να χαρακτηρίζεται από αρκετούς «μεταμετανεωτερική» ή «υπερνεωτερική». Δηλαδή είναι η φάση μετά τη νεωτερικότητα και μετά τη μετανεωτερικότητα.

Η νεωτερικότητα διαμορφώθηκε από τον αναγεννησιακό 15ο αιώνα μέχρι και τον 18ο. Κάπου εκεί έκλεισε τον κύκλο της. Στο επίκεντρό της βρέθηκαν: 

α) Οι ελπίδες για ερμηνεία του κόσμου με βάση τη λογική. β) Το έθνος ως παράγοντας νοηματοδότησης του συλλογικού βίου και σύνδεσης προσώπων και μαζών με το πρόσφατο και απώτερο παρελθόν.

γ) Οι ιδεολογίες, οι οποίες προσέφεραν στους ενστερνιζόμενους αυτές την ευκαιρία να εξατομικευθούν νιώθοντας ξεχωριστοί και ζέοντες από τον πόθο να διαχύσουν τις «νέες» ιδέες τους στα πλήθη. 

δ) Η προσδοκία της δυνατότητας αενάου προόδου.

Κι αυτή η εποχή παρήλθε αφού προσέφερε στη Δύση τα πρώτα βήματα εκδημοκρατισμού των κοινωνιών, την ανάπτυξη της βιομηχανίας, την ενθάρρυνση της τεχνολογικής έρευνας και την αξία της αυτοδιάθεσης των εθνών. 

Ακολούθησε η μετανεωτερικότητα. Αυτή προέκυψε τον 20ό αιώνα, ειδικά μετά το πέρας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Γεννήθηκε από τα συντρίμμια των βομβαρδισμένων ευρωπαϊκών πόλεων και αφήνει πίσω της συντρίμμια. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ταυτίστηκε με την αποδόμηση. Σχετικοποίησε την ανθρώπινη εμπειρία. Πολέμησε την παράδοση. Χρησιμοποίησε σαν πολιορκητικό κριό για την άλωση των συνειδήσεων την επίκληση της λέξεως «επιστήμη» – κι εκεί θρόνιασε μια αλαζονική επιστημονικοφάνεια. Προσπάθησε να γκρεμίσει ό,τι έβρισκε μπροστά της, ακόμα και την ίδια την έννοια της αλήθειας. «Δεν υπάρχει αλήθεια», κραύγαζαν, «μόνο υποκειμενικές απόψεις γι’ αυτήν». Κι εκεί ακριβώς αποπειράθηκαν να φυτέψουν σπόρους θανάτου στο ολοζώντανο εθνικό σώμα. Αφού υπάρχουν μόνο υποκειμενικές απόψεις και ερμηνείες της αλήθειας και όχι η απόλυτη αλήθεια, τότε το μόνο που παίζει ρόλο είναι το συναίσθημά μου, που εγώ το βιώνω ολόσωστο, έντονο, πάλλον από σφρίγος. 

Αν η αντικειμενική αλήθεια, ο φαινότυπος και ο γονότυπός μου μαρτυρούν ότι είμαι άνδρας, η μετανεωτερικότητα μου επιτρέπει να βροντοφωνάξω ότι είμαι γυναίκα! Το συναίσθημα που επιλέγω ανά συγκυρία να με εκφράζει γίνεται νόμος. Ολα δείχνουν ότι είμαι άνδρας αλλά νιώθω γυναίκα, ή κάτι ενδιάμεσο, ή ακόμα και… ζώο, και όλοι οι υπόλοιποι έχουν την υποχρέωση να σεβαστούν τη συναισθηματική μου «αλήθεια» και να με αντιμετωπίζουν σαν γυναίκα, ή κάτι ενδιάμεσο, ή ακόμα και… ζώο, διότι αν δεν υποταχθούν στη δική μου «αλήθεια», με προσβάλλουν! Και η προσβολή των «αληθειών» των μονάδων ή μειονοτήτων, που γεννήθηκαν από τη μετανεωτερικότητα (που λατρεύει να κατακερματίζει εθνικά σύνολα), κατέστη ποινικό αδίκημα και παράβαση ενός άγραφου «ηθικού»(!) νόμου. Κάπως έτσι υπονομεύτηκε ο θεσμός της οικογένειας. Μ’ αυτά τα εργαλεία γίνεται η απόπειρα να κοπεί το νήμα της ιστορικής συνέχειας του έθνους – γιατί η οικογένεια είναι ο κεντρικός πυρήνας του συνόλου, που αποκαλείται λαός και φέρει εντός της την ανεκτίμητη κληρονομιά της παράδοσης. 

Το αυτό και με το όπλο της λαθρομετανάστευσης, ήτοι του εποικισμού των δυτικών χωρών από αλλογενείς και αλλόθρησκους πληθυσμούς. Η άοπλη εισβολή αφροασιατικών στιφών και η αντικατάσταση του γηγενούς πληθυσμού βασίζεται στη διαχείριση της ισχύος του συναισθήματος. Οι πολλοί οφείλουν να παραδώσουν (κυριολεκτικά) γην και ύδωρ στους λίγους: στους επήλυδες, που σύντομα θα γίνουν πλειονότητα ένεκα της υπογεννητικότητας αλλά κυρίως σ’ εκείνους που επικαλούνται τον οίκτο, την αλληλεγγύη, τον ανθρωπισμό των άλλων για να τα παραβιάσουν όλα μαζί και να αυξάνουν την ισχύ τους καταπιέζοντας τους πολλούς. Οι επίδοξοι παγκόσμιοι τύραννοι είναι βιρτουόζοι στον χειρισμό του θυμικού των μαζών και παρουσιάζουν την ευδαιμονία των μεν ως αίτιο δυστυχίας των δε. 

Ακριβώς αυτή η νοσογόνος εστία πρέπει να χτυπηθεί. Ενα εθνικό κίνημα δεν πρέπει να «παίξει» στο γήπεδο του κατασκευασμένου οίκτου, των προσεκτικών διατυπώσεων συμφώνων με ορθοπολιτικούς κανόνες. Ουδέναν θα ωφελήσει αν μασάει τα λόγια του και δεχτεί ως βάση πολιτικού διαλόγου την αυταξία της δέσμης των νεοταξικών ιδεοληψιών. 

Η πολιτική ορθότητα είναι ένα αδηφάγο μηδέν που διαλύει τον πολιτισμό μας. Η αλήθεια είναι απόλυτη, όχι σχετική. Πρέπει να διατυπώνεται ξεκάθαρα, χωρίς μισόλογα και αστερίσκους. Ουδέναν πρέπει να απασχολεί αν κάποιος προσβάλλεται από την αλήθεια, η οποία… κυκλοφορεί αφτιασίδωτη. Δεν είναι τροτέζα του πεντάφραγκου για να καλύπτει την ασχήμια της με στρώσεις από μακιγιάζ. 

Γι’ αυτό οι ευγενείς έχουν την ιερή υποχρέωση να ηχούν αγενείς σ’ αυτούς που νιώθουν ανιθαγενείς και φιλοδοξούν να γίνουν επικυρίαρχοι. Πρώτο βήμα, η επίτευξη ισχυρού σοκ με μια μορφή επικοινωνίας, η οποία θα είναι ασυνήθιστα, προκλητικά αληθινή. Να τηρήσουμε την εντολή του Χριστού, όπως αυτή κατεγράφη στο Κατά Ματθαίον (5:37): «Ἔστω δὲ ὁ λόγος ὑμῶν ναὶ ναί, οὒ οὔ· τὸ δὲ περισσὸν τούτων ἐκ τοῦ πονηροῦ ἐστιν».

Δείτε επίσης: Για ένα ελληνικό εθνικό κίνημα

Πηγή: dimokratia.gr 

The post Εθνικό κίνημα και το σοκ της αλήθειας appeared first on antinews.gr.

Καλά που διεξάγονται τον Νοέμβριο ενδιάμεσες εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και οι ανταγωνισμοί, πολιτικοί και επιχειρηματικοί, μεταξύ Ρεπουμπλικάνων και Δημοκρατικών οδηγούν σε εντυπωσιακές αποκαλύψεις για τη δράση της αμερικανικής πολιτικής στα Βαλκάνια. Ευτυχώς επίσης που ο Τύπος στην Αμερική, παρά την παρακμή της υπερδύναμης και την απόπειρα λογοκρισίας του από τον πρόεδρο Τραμπ, συνεχίζει να είναι σε μεγάλο βαθμό ελεύθερος και το ρεπορτάζ αντέχει. Η παγκοσμίου φήμης εφημερίδα του Ρούπερτ Μέρντοχ «Wall Street Journal» αποκάλυψε μια φράση της πρέσβεως των Ηνωμένων Πολιτειών στην Αθήνα Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, η οποία, με αφορμή την ακύρωση του αποτελέσματος των ρουμανικών προεδρικών εκλογών και την ανατροπή της εκεί κυβέρνησης, είπε πίσω από τις κλειστές πόρτες της πρεσβευτικής κατοικίας, που βρίσκεται ακριβώς δίπλα στο γραφείο του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, στην οδό Παναγή Κυριακού, «μπορούμε να ρίξουμε οπουδήποτε μία κυβέρνηση, ακόμη και στην Αθήνα, ακόμη και εδώ στην Ελλάδα!» Και ουσιαστικά αποκάλυψε ότι ο σεβασμός στη λαϊκή κυριαρχία στα Βαλκάνια ή οπουδήποτε στον κόσμο συνδέεται ευθέως με τη μάχη επιρροής μεταξύ Ουάσινγκτον και Μόσχας για τα θέματα της ενέργειας στην ευρύτερη γεωπολιτική περιοχή που ζούμε. Αν η δημοκρατία και οι εκλογές φέρνουν αποτελέσματα υπέρ του αμερικανικού LNG, έχει καλώς. Εάν δίνουν υπέρ του ρωσικού φυσικού αερίου της Gazprom, δεν έχει καλώς. Στη Σόφια, που για να αποκτήσει κυβέρνηση, υπάρχει αστάθεια εδώ και μία δεκαετία και στο Βουκουρέστι που γύρισαν ανάποδα τις κάλπες για να μην εκλεγεί ρωσόφιλος πρόεδρος το ξέρουν καλά.

Η δημοσιοποίηση των παρεμβάσεων των συμμάχων μας στις εκλογικές διαδικασίες των χωρών των Βαλκανίων αποκαλύπτει πόσο κρίσιμη είναι η Θεσσαλονίκη. Γιατί πολλές από τις διεργασίες για την άνοδο ή την πτώση κυβερνήσεων στα Βαλκάνια πού νομίζετε ότι πραγματοποιούνται; Κάτω από τις μύτες μας. Σε κλειστά δωμάτια πέριξ του Λευκού Πύργου. Εδώ έρχονται, υπό καθεστώς άκρας μυστικότητας, ηγεσίες χωρών των Βαλκανίων, παλαιές και νεοπαγείς, εδώ διαπλέκονται με διπλωμάτες και πολιτικούς, εδώ λαμβάνονται αποφάσεις για την κατάλυση ή για την υπεράσπιση της δημοκρατίας σε χώρες οι οποίες μέχρι το 1989 δεν γνώριζαν τι σημαίνει η ίδρυση κόμματος, το Κοινοβούλιο, η εναλλαγή στην εξουσία, το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσαι και η λαϊκή κυριαρχία. Μέχρι τότε μόνο η δικτατορία του προλεταριάτου τούς ήταν γνωστή.

Γι’ αυτό άλλωστε πάντοτε επιμένω ότι η παρακολούθηση της δράσης των διπλωματικών αντιπροσωπιών ξένων χωρών στη Θεσσαλονίκη, των επισκέψεων εκκλησιαστικών παραγόντων από χώρες γειτνιάζουσες στη Μόσχα (Ουκρανία), η κινητικότητα που επικρατεί στα πανεπιστήμια (ΑΠΘ, Μακεδονίας) και βεβαίως η προσεκτική παρατήρηση των εξελίξεων στο Αγιον Ορος μπορεί να δώσει μια πανοραμική εικόνα για το εύρος των εξελίξεων στα Βαλκάνια και στη Μέση Ανατολή, όπως και για τις δυνατότητες ελληνικής παρέμβασης στη βάση του ελληνικού εθνικού συμφέροντος.

Η αποκάλυψη της «WSJ» δείχνει κάτι επικίνδυνο για την Ελλάδα σε μακροπρόθεσμη βάση: επιβλήθηκε σε ξένες κυβερνήσεις, βουλγαρικές, ρουμανικές και αλβανικές η συνεργασία με μία συγκεκριμένη ελληνική εταιρία για την ανάπτυξη του Κάθετου Διαδρόμου και την όδευση δυτικού φυσικού αερίου στα Βαλκάνια. Αν και οι αμερικανικές μαριονέτες που υποδύονται τους πρωθυπουργούς και τις ηγεσίες αποδέχτηκαν την εξέλιξη αυτή που τους επιβλήθηκε από την πρέσβειρα της Αμερικής, η οποία κινήθηκε πολύ περισσότερο από το εύρος των προσδιορισμένων γεωγραφικών  γεωγραφικών και διπλωματικών της καθηκόντων, ο οιωνός δεν είναι καλός! Στην πραγματικότητα αυτός ο «καλπασμός» της Ελλάδας (γιατί Ελλάδα βλέπουν οι Βαλκάνιοι, κακά τα ψέματα, μέσω ιδιωτικών ελληνικών διαπλεκόμενων συμφερόντων) οδηγεί μακροπρόθεσμα σε συνέπειες μάλλον αρνητικές για την ελληνική εξωτερική πολιτική. Ειδικά στο μέτρο που αυτήν την εξέλιξη ευλόγησε στο παρασκήνιο και η ελληνική κυβέρνηση. Να μπαίνουμε δηλαδή στα Βαλκάνια και να πουλούμε ως πανάκριβο δυτικό φυσικό αέριο σε κυβερνήσεις Ελληνες  διαπλεκόμενοι. Ως ενδιάμεσοι μπράβοι γεωπολιτικών συμφερόντων. Αυτό προκαλεί συσπειρώσεις στις βολικές-δουλικές ηγεσίες που επιβάλλονται με τα πραξικοπήματα, αλλά μακροπρόθεσμα φέρνουν αντισυσπειρώσεις στις βαλκανικές κοινωνίες. Δεν μας κάνει καλό να εμφανιζόμαστε ως ιπποκόμοι ξένων δυνάμεων. Ειδικά σε χώρες που 30 χρόνια μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού τώρα αρχίζουν και σηκώνουν κεφάλι. Το κάναμε άλλωστε και στον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας και δεν κερδίσαμε τίποτε. Αντιθέτως! Τα Σκόπια αναγνωρίστηκαν ως Μακεδονία και το δίκτυο των τραπεζών μας στα Βαλκάνια ξηλώθηκε από τους Γερμανούς μόλις μπήκαμε στα Μνημόνια!

Αυτό όμως δεν αναιρεί τη διαπίστωση: Η Θεσσαλονίκη είναι πολύ σημαντική, γι’ αυτό θα πρέπει να έχουμε τεντωμένες τις κεραίες μας. Η Μακεδονία και η Θράκη επίσης, στο μέτρο που στο έδαφός μας διασταυρώνονται και ενώνονται ο τουρκικός και ο σκοπιανός αναθεωρητισμός με την ευλογία τρίτων, πάλι είναι σημαντικές. Προτείνω λοιπόν κάτι πολύ απλό: να έχουμε τον νου μας, γιατί η συμπρωτεύουσά μας δεν είναι το «χωριό» για το οποίο μιλούν υποτιμητικά πολλοί σε ιδιωτικές τους συζητήσεις. Είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο. Κι αν είναι χωριό, σας βεβαιώ, από τις πληροφορίες που διαχειριζόμαστε καθημερινά, είναι παγκόσμιο χωριό. Ο,τι παίζεται σε μία περιοχή μεγάλου εύρους που ξεκινά από τη Ρωσία και την Ουκρανία και καταλήγει από τη μία πλευρά στην Αδριατική και από την άλλη πλευρά στον Εύξεινο Πόντο σχεδιάζεται και εκτελείται από εδώ. Αυτό άρχισε από την εποχή του πρέσβης Πάιατ και συνεχίζεται στην εποχή Γκίλφοϊλ. Και τα πρόσωπα τα οποία στέλνονται εδώ ως επικεφαλής στις διπλωματικές αντιπροσωπίες που συνήθως περνούν κάτω από τα ραντάρ του εδώ πολιτικού προσωπικού δεν είναι καθόλου τυχαία. Παρακαλώ να ξυπνήσουμε!

Πηγή: dimokratia.gr 

The post Η δημοκρατία του LNG στα Βαλκάνια appeared first on antinews.gr.

Με ρωτούν όλο και συχνότερα φίλοι και αναγνώστες πώς είναι δυνατόν έπειτα από όλα όσα συμβαίνουν να παραμένει ο Ζελένσκι στο τιμόνι της Ουκρανίας. 

Οι άνθρωποι ενδόμυχα, όπως κι εγώ άλλωστε, αναζητούν ελπίδα στην ανατροπή του μήπως και αποφύγουμε τον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο, που έρχεται πλέον με… φόρα από τις ανεύθυνες ηγεσίες των «προθύμων» της Ε.Ε. Ομως, δικαίως, διερωτώνται τι στο καλό συμβαίνει; Βλέπουν καθημερινά τις σκηνές από το εσωτερικό της εμπόλεμης χώρας. Τις φρικώδεις μεθόδους επιστράτευσης στους δρόμους και τις πλατείες, τους κτηνώδεις «φουσκωτούς» ντυμένους με στολές παραλλαγής που αρπάζουν ανθρώπους από τα χέρια των γυναικών και των παιδιών τους. Βλέπουν τους νεοναζιστές της αυτοκέφαλης Ουκρανικής Εκκλησίας να εισβάλλουν ένοπλοι σε ναούς, να σπάνε παγκάρια και να αρπάζουν ιερείς από τα γένια επειδή λειτουργούν στα ρωσικά. Και κάθε μέρα ακούν από ένα καινούργιο σκάνδαλο να σκάει στην αυλή του Ζελένσκι και τους πρωταγωνιστές να το σκάνε φορτωμένοι κάσες με ευρώ και δολάρια για άγνωστους εξωτικούς προορισμούς. Την ώρα που οι απλοί πολίτες σκοτώνονται και υποφέρουν ο κλοιός της διαφθοράς όλο και περικυκλώνει το ουκρανικό καθεστώς και τον αλαζονικό επικεφαλής του, ο οποίος αρνείται πεισματικά να τεθεί στην κρίση του εκλογικού σώματος.

Πώς είναι δυνατόν με όσα περνάει αυτή η δύστυχη χώρα να μην τον ρίχνουν πρώτα απ’ όλα οι δικοί του, με ρωτούν. Θα προσπαθήσω να απαντήσω στο ερώτημα με την άποψη μιας πολύ πιο αρμόδιας για να δώσει εξήγηση, της Ουκρανής ιστορικού Μάρτας Χαβρίσκο, η οποία μόνο από φιλορωσικά αισθήματα δεν εμφορείται. Η Χαβρίσκο, που ειδικεύεται στη μελέτη του εβραϊκού ολοκαυτώματος, αρχικά ανέδειξε τα εγκλήματα βίας των ρωσικών δυνάμεων εισβολής εις βάρος Ουκρανών γυναικών. Παράλληλα όμως ασκούσε κριτική ολοένα και πιο έντονη εις βάρος του καθεστώτος Ζελένσκι, αφενός για τις διασυνδέσεις του με νεοναζιστικές φράξιες και αφετέρου για τα φαινόμενα εκμαυλισμού και σήψης στα ανώτατα κλιμάκια του κρατικού μηχανισμού. Γρήγορα περιέπεσε σε δυσμένεια και το 2025 απολύθηκε και επισήμως από το πανεπιστήμιο του Λιβ, αναζητώντας πλέον καταφύγιο στις ΗΠΑ, όπου τα τελευταία χρόνια διδάσκει. 

Σε μια πρόσφατη ανάρτησή της στο Χ η Χαβρίσκο εξηγεί τους λόγους για τους οποίους ο Ζελένσκι «δεν κουνιέται». «Η ισχύς του», επισημαίνει, «ακουμπάει σε πολλαπλούς πυλώνες δυτικών χορηγών. Εχουν κάθε λόγο να συντηρούν μια τέτοια ουκρανική ηγεσία, πρόθυμη να επωμιστεί τον πόλεμο του ΝΑΤΟ εναντίον της Ρωσίας διά αντιπροσώπου. Ο ίδιος ο Ζελένσκι περιστοιχίζεται από παραστρατιωτικές ομάδες πραιτοριανών, εφοδιασμένες με βαρύ και σύγχρονο δυτικό οπλισμό. Είναι μονάδες τύπου Αζόφ, που έχουν πλέον οργανωθεί σε τακτικά στρατιωτικά σώματα μαζί με άλλους εξτρεμιστικούς σχηματισμούς νεοναζί. Ο ιδεολογικός τους πυρήνας αποτελείται από ανθρώπους αφοσιωμένους στον Ζελένσκι, διατεθειμένους να πολεμούν με τους Ρώσους επ’ αόριστον και με οποιονδήποτε τρόπο, ακόμα και αν ολόκληρη η ανθρωπότητα αφανιστεί. Γι’ αυτό και κάθε λογική διαπραγμάτευση για την ειρήνη βαφτίζεται αμέσως ουκρανική συνθηκολόγηση».

«Κι από την άλλη πλευρά», λέει η Χαβρίσκο, «υπάρχουν οι ολιγάρχες και το στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα. Ο πόλεμος είναι μπίζνες και για κάποιους ιδιαιτέρως επικερδής. Εταιρίες όπως η “Fire Point” (σ.σ.: η μεγαλύτερη εταιρία παραγωγής πυραύλων και drones της Ουκρανίας) έχουν κάθε εμπορικό κίνητρο για να κρατούν ζωντανές τις παραγγελίες. Αν ο πόλεμος διαρκέσει ακόμα μία δεκαετία, θα βρουν άλλον στρατηγικό στόχο να πουλήσουν: την ολοκληρωτική συντριβή της Μόσχας και τη διάλυση της σημερινής Ρωσίας».

Υπάρχει όμως και μια τρίτη ομάδα πολεμοκάπηλων που ντύνονται με το κουστούμι του ανθρωπιστή. «Είναι η λεγόμενη κοινωνία των πολιτών», εξηγεί η Ουκρανή ιστορικός και συνεχίζει: «Εκατοντάδες μη κυβερνητικές οργανώσεις, που έχουν συστηθεί από δυτικούς φορείς και παρουσιάζουν την αποστολή τους στο όνομα της δημοκρατίας, των μεταρρυθμίσεων, της “απορωσοποίησης” και ό,τι άλλο ακούγεται ελκυστικό στο μενού των ΜΚΟ». Στην πραγματικότητα αυτό το δίκτυο λειτουργεί ως τεράστιος αγωγός δυτικής επιρροής, βοηθώντας να γίνει η Ουκρανία προκεχωρημένο στρατιωτικό φυλάκιο έναντι της Μόσχας.

Και η Χαβρίσκο καταλήγει: «Εξηγήστε μου, λοιπόν, πώς οι απλοί άνθρωποι είναι σε θέση να ξεφορτωθούν όλη αυτή τη χαρούμενη αδελφότητα βρικολάκων, που κραυγάζουν εν χορώ με τις γιορτινές φορεσιές τους Σλάβα Ουκράινι, ενώ στραγγίζουν το αίμα της χώρας;» 

Αυτός ο τελευταίος πυλώνας στήριξης του καθεστώτος Ζελένσκι, που τόσο παραστατικά όσο και πικρόχολα περιγράφει η Χαβρίσκο, είναι ίσως η λύση του αινίγματος. Προσέξτε: Με βάση επίσημα στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας της Ουκρανίας υπάρχουν σήμερα πάνω από… 135.000 ΜΚΟ (οργανώσεις, επιμορφωτικοί φορείς σωματεία, φιλανθρωπικοί οργανισμοί), που έχουν πάρει άδεια λειτουργίας στη χώρα. Πρόκειται για μία ιδιαίτερα πολυπληθή «κοινότητα εθελοντών» που στην πραγματικότητα σιτίζεται αδρά από τον πόλεμο.

Γι’ αυτό, λοιπόν, ο Ζελένσκι επιβιώνει. Στηρίζεται από ένα διεθνές σύστημα που λειτουργεί, ακόμη και σε επίπεδο κορυφής, στη λογική «κράτα με να σε κρατώ»… Αν ένας κρίκος σπάσει και ο Ουκρανός σατράπης γκρεμιστεί με πάταγο, το κλίμα στην εμπόλεμη χώρα μπορεί να αλλάξει μονομιάς. Μπορεί να ανοίξουν στόματα, να σπάσει η ομερτά και κάποιοι πολύ ψηλά σε ευρωπαϊκές θέσεις να βρεθούν άσχημα μπλεγμένοι. Γιατί αυτή η συλλογική αγάπη και η απλόχερη χρηματική βοήθεια προς έναν διεφθαρμένο διαχειριστή εξουσίας δεν μπορούν να εξηγηθούν ούτε με αμιγώς πολιτικούς ούτε -πολύ περισσότερο- με οικονομικούς όρους, έχοντας εξαιρέσει ήδη της σφαίρα της ηθικής με την οποία δεν έχουν την παραμικρή σχέση οι σημερινοί Ευρωπαίοι ηγέτες. Κάτι άλλο κρύβεται το οποίο δεν τόλμησε να θίξει η Χαβρίσκο, αλλά νομίζω καθίσταται προφανές για τον μέσο πολίτη. Κάποια από τα λεφτά που προορίζονται για την Ουκρανία επιστρέφονται πίσω, στις τσέπες εκείνων που μονόγραψαν τις επιταγές…

Πηγή: dimokratia.gr 

The post Γιατί δεν πέφτει ο Ζελένσκι appeared first on antinews.gr.

Είναι πλέον σε όλους φανερό, ακόμη και στο Μ. Μαξίμου, πως η περίοδος Μητσοτάκη θα τελειώσει την Κυριακή των εκλογών. Από τη Δευτέρα θα τεθούν τρία ζητήματα: πρώτον, τα κόμματα που θα σχηματίσουν κοινοβουλευτική πλειοψηφία, δεύτερον, το όνομα του νέου πρωθυπουργού και τρίτον – και σπουδαιότερον – το κυβερνητικό πρόγραμμα. Ας τα δούμε εν συντομία.

• Όπως δείχνουν τα πράγματα, η ΝΔ θα είναι μεν πρώτο κόμμα, αλλά με ιδιαίτερα χαμηλά ποσοστά, πιθανότατα κάτω και από το 25%, το όριο το οποίο δίνει μπόνους εδρών. Ο μέσος όρος των σημερινών δημοσκοπήσεων- αν πάρουμε τις σχετικώς σοβαρότερες MRB, ALCO, METRON-δίνει στη ΝΔ 24,4% πρόθεση ψήφου και αν κάνουμε απλή αναγωγή αναποφασίστων και όχι αυθαίρετη εκτίμηση, τότε το ποσοστό αυτό μπορεί να φτάσει στο 28%. Αυτό είναι , με τα σημερινά δεδομένα, το ανώτατο όριο. Πλην όμως η απλή αναγωγή αναποφασίστων δεν είναι ασφαλής, διότι, σύμφωνα με τα επιμέρους ποιοτικά στοιχεία των μετρήσεων, μόνον ένα 10-15% εξ αυτών δηλώνει πιθανότητα να επανέλθει στην κάλπη της ΝΔ. Οπότε το ανώτατο όριο πέφτει από το 28% στο 26%. Αλλά ούτε και αυτό είναι ασφαλές, διότι δεν έχει ακόμα εμφανιστεί το κόμμα Σαμαρά. Επειδή αυτό το κόμμα πρόκειται- σύμφωνα τουλάχιστον με τις επίσημες μετρήσεις- να μεταφέρει από τη σημερινή ΝΔ στο κόμμα Σαμαρά πάνω από 3%, τότε, τελικά, η πιθανότητα η ΝΔ να πέσει κάτω από το κρίσιμο 25% είναι ιδιαίτερα μεγάλη. Άρα, θα χρειαστούν 3 κόμματα για να σχηματιστεί κυβέρνηση, ΝΔ, κόμμα Σαμαρά, ΠΑΣΟΚ.
• Ο νέος πρωθυπουργός δεν θα είναι φυσικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Θα έχει αποδοκιμαστεί εκλογικά. Αλλά ούτε και κάποιος από τους νυν υπουργούς της ΝΔ μπορεί να είναι. Διότι δεν είναι πολιτικά νοητό να έχει αποδοκιμαστεί η κυβέρνηση από τους πολίτες και τα κόμματα να την επαναφέρουν στην εξουσία από το παράθυρο. Θα πρόκειται για ευθεία παραβίαση της λαϊκής εντολής. Άρα, πρωθυπουργός θα γίνει κάποιος που θα είναι αποδεκτός και από τα 3 κόμματα.
• Τι θα μπορούσε να είναι το πρόγραμμα της νέας κυβέρνησης; Στο σημείο αυτό περνάμε στην ουσία του προβλήματος. Μετά την νεοφιλελεύθερη λαίλαπα της οκταετίας Μητσοτάκη, κατά τη διάρκεια της οποίας η κυβέρνηση εξάρθρωσε τελείως τον δημόσιο χώρο, τη δημόσια χρήση, τον δημόσιο έλεγχο και τα παρέδωσε όλα στον ιδιωτικό έλεγχο, σε εταιρείες που αγόρασαν ή ανέλαβαν κρατικές μέχρι τώρα εξουσίες, δεν είναι καθόλου εύκολο να επανακτήσει το κράτος θέσεις που έχασε. Έχουν πωληθεί σε ιδιώτες μέχρι και οι χρήσεις των αρχαιολογικών χώρων!

Οπότε, το πρώτο βήμα της νέας κυβέρνησης θα πρέπει να είναι η ανάκτηση της δημόσιας εξουσίας. Δεν θα είναι εύκολο, διότι έχουν υπογραφεί συμβάσεις, πλην όμως θα πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος, διότι διαφορετικά δεν θα έχει ιδιαίτερο νόημα η αλλαγή κυβέρνησης.

Ας δούμε και τους επιμέρους κυβερνητικούς τομείς.

• Στην οικονομία, η κυβέρνηση λίγα πράγματα μπορεί να κάνει, διότι είναι ασφυκτικός ο δημοσιονομικός έλεγχος. Αλλά η κρίση είναι τόσο μεγάλη και ο κίνδυνος στασιμοπληθωρισμού τόσο ισχυρός, που απαιτείται άμεσα τόνωση της ζήτησης. Αλλά για να γίνει αυτό πρέπει να ενισχυθούν αφενός τα εισοδήματα, να ελεγχθούν ταυτόχρονα οι τιμές και να αυξηθούν οι δημόσιες δαπάνες. Στο πλαίσιο αυτό, το πρώτο μέτρο που θα πρέπει να ληφθεί είναι η μείωση του ιδιωτικού χρέους. Ώστε να απελευθερωθούν πολίτες και επιχειρήσεις από τα δεσμά του χρέους τους και να αυξηθεί η ζήτηση. Θα μπορούσε το πρώτο μέτρο να είναι η επέκταση της απόφασης του ΑΠ σε όλους τους δανειολήπτες, πέραν αυτών του Ν. Κατσέλη, ώστε να γίνει άμεσα διαγραφή τόκων που έχουν παρανόμως υπολογιστεί από τα funds. Tαυτόχρονα, θα πρέπει να ψηφιστεί νέος νόμος, που θα καταργεί τον τοκογλυφικό Ηρακλή της ΝΔ. Ο οποίος να μεταφέρει τα κόκκινα δάνεια σε μια νέα κρατική Bad Bank.

Το δεύτερο μέτρο τόνωσης της ζήτησης είναι η άμεση μείωση του ΦΠΑ στην λιανική και την εστίαση και η κατάργηση του ΕΦΚ στα καύσιμα. Και το τρίτο μέτρο θα είναι η επαναφορά της 13^ης σύνταξης και του 13^ου μισθού. Η κυβέρνηση ισχυρίζεται πως το δίκαιο αυτό αίτημα δεν το επιτρέπει η Κομισιόν. Λάθος. Φυσικά και το επιτρέπει. Είναι στη βούληση της κυβέρνησης. Αρκεί να βρει τα 4 δις που απαιτούνται. 2,5 για τις συντάξεις και 1,4 για τους μισθούς. Ας κόψει από αλλού να τα βρει. Διότι το σημείο αυτό είναι ιδιαιτέρως κρίσιμο για να βγει η χώρα από το σπιράλ οικονομικού θανάτου που έχει μπει.

• Στα κοινωνικά ζητήματα η νέα κυβέρνηση θα πρέπει να φέρει στη Βουλή νόμο που να τροποποιεί το νόμο για τα ομόφυλα ζευγάρια, καταργώντας το δικαίωμα στην υιοθεσία. Ταυτόχρονα να ενισχύσει τις οικογένειες με παιδιά και κυρίως τις πολύτεκνες. Και τέλος να λύσει το στεγαστικό πρόβλημα, με τον θεσμό της κοινωνικής κατοικίας. Στα πρότυπα του γαλλικού μοντέλου. Το κράτος παραδίδει με χαμηλό ενοίκιο διαμερίσματα ισόβιας χρήσης, με κριτήρια που θα θεσπίσει. Διαμερίσματα που είτε είναι κενά, είτε θέλουν ανακαίνιση, είτε ανήκουν σε τράπεζες ή στο δημόσιο.
• Στα θεσμικά ζητήματα θα πρέπει άμεσα να κοπεί ο ομφάλιος λώρος που συνδέει την κυβέρνηση με τις ηγεσίες των ανωτάτων δικαστηρίων, να αποδοθεί δικαιοσύνη στο έγκλημα των Τεμπών, να διαλευκανθεί η υπόθεση των υποκλοπών και του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ, με παραπομπές όσων είναι υπεύθυνοι. Τέλος, να γίνει σοβαρή συνταγματική αναθεώρηση με τροποποίηση του αρθρ. 86, καθώς και να καταργηθεί ο απαράδεκτος νόμος για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια.
• Στην εξωτερική πολιτική η Ελλάδα θα πρέπει άμεσα να αποκαταστήσει τις σχέσεις της με τη Ρωσία, να διακόψει αμέσως την παροχή στρατιωτικής και οικονομικής βοήθειας στην Ουκρανία – όπως απαιτεί η πλειοψηφία του λαού – και να τηρήσει σθεναρή στάση έναντι της Τουρκίας, με μια ενεργή και αποφασιστική νέα ηγεσία στο ΥΠΕΞ. Τέλος θα πρέπει να τηρήσει σκληρή στάση έναντι της Αλβανίας  και των Σκοπίων, για θέματα μειονοτήτων και άλλα ζητήματα που σχετίζονται κυρίως με τον αλβανικό και τον σκοπιανό εθνικισμό. Μπλοκάροντας αν παραστεί ανάγκη την πορεία αυτών των χωρών προς την ένταξη στην ΕΕ.
• Και τέλος, η νέα κυβέρνηση θα πρέπει να εκπονήσει πρόγραμμα τόνωσης της πρωτογενούς παραγωγής, με κατάργηση των προγραμμάτων ΑΠΕ. Τα φωτοβολταϊκά πάρκα και οι ανεμογεννήτριες, που καταστρέφουν το περιβάλλον και την αγροτική γη, πρέπει άμεσα να σταματήσουν. Ενώ ταυτόχρονα θα πρέπει να βρεθεί τρόπος να επανέλθει η παραγωγή λιγνίτη.

Εάν η νέα κυβέρνηση δεν προχωρήσει σε αυτά τα μέτρα και πολύ περισσότερο εάν δεν κάνει τίποτε από αυτά, τότε, σε σύντομο χρόνο, θα  χάσει την εμπιστοσύνη του λαού και φυσικά, θα χάσει, εξίσου σύντομα και την κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

The post Τι πρέπει να κάνει η επόμενη κυβέρνηση για να μαζέψει το μητσοτακικό χάος! appeared first on antinews.gr.

Ήταν αφιερωμένη στην αριστεία όπου μίλησαν διακεκριμένες προσωπικότητες

Την επέτειο για τα 150 χρόνια από την ίδρυση και κυκλοφορία της γιόρτασε χθες η εφημερίδα «Εστία» σε μεγάλη εκδήλωση.

Η εκδήλωση ήταν αφιερωμένη στην αριστεία όπου μίλησαν διακεκριμένες προσωπικότητες όπως ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Νέας Ιωνίας & Φιλαδελφείας κύριος Γαβριήλ, ο καθηγητής Ιατρικής του πανεπιστημίου του Στάνφορντ κύριος Γιάννης Ιωαννίδης, ο διδάκτωρ Πανεπιστημίου Γενεύης κύριος Μελέτης Μελετόπουλος, και ο διευθυντής της Εστίας Μανώλης Κοττάκης.

Χαιρετισμό απεύθυνε ο εκδότης της εφημερίδας Ιωάννης Φιλιππάκης.

Τον συντονισμό είχε ο Γενικός Διευθυντής της Εστίας κ. Ελευθέριος Γ. Σκιαδάς

The post Δείτε την εκδήλωση για τα 150 χρόνια της «Εστίας» (βίντεο) appeared first on antinews.gr.

Οκτώ χρόνια «αριστείας», «επιτελικού κράτους», μεταρρυθμίσεων, ψηφιακών αλμάτων, και μιας κυβέρνησης που, αν πιστέψουμε την ίδια και ένα σημαντικό τμήμα των «πετσωμένων» ΜΜΕ,  έχει μετατρέψει την Ελλάδα σε ευρωπαϊκό… τι λέω; Σε παγκόσμιο θαύμα!

Υπάρχει μόνο ένα μικρό πρόβλημα.

Οι Έλληνες δεν έχουν ενημερωθεί.

Γιατί η Ελλάδα μπορεί να «πετάει», αλλά όλο και περισσότεροι πολίτες μοιάζει να ταξιδεύουν στα αμπάρια του αεροπλάνου, στριμωγμένοι ανάμεσα στην ακρίβεια, τα ενοίκια, τους λογαριασμούς, και το κατακόκκινο κόστος της ενέργειας.

Κι αν κάποιος τολμήσει να πει ότι δυσκολεύεται, υπάρχει πάντα μια εύκολη λύση κατά τους κυβερνώντες… ας μην παίρνει το αυτοκίνητο. Ας πάρει το λεωφορείο!

Ας μην ανάβει το καλοριφέρ, κι ας φοράει διπλό μπουφάν μέσα στο σπίτι του…

Αν πάλι διαμαρτύρεται για την ακρίβεια, μάλλον είναι βραδύνους, και δεν έχει αντιληφθεί ότι η οικονομία αναπτύσσεται με ραγδαίους ρυθμούς, όπως μας λένε οι διεθνείς οίκοι, που κάποτε τους καταριόμασταν…

Και αν ένας πολίτης δεν αισθάνεται την ανάπτυξη στην τσέπη του, πιθανότατα φταίει η μιζέρια του… η κακομοιριά του.

Και τέλος, αν επιμένει να βλέπει παντού προβλήματα, υπάρχει η γνωστή κυβερνητική συνταγή: η πραγματικότητα δεν είναι αυτή που ζεις, είναι αυτή που σου εξηγούμε ότι ζεις, αυτή που σου λέει ο Πορτοσάλτε, και οι υπόλοιποι αδέκαστοι opinion makers.

Αν και ποταπός παιδιόθεν, παραδέχομαι πως ανάπτυξη όντως υπάρχει, οι δείκτες είναι αισιόδοξοι, η ανεργία έχει μειωθεί σημαντικά, και τα δημόσια οικονομικά έχουν βελτιωθεί. Όλα αυτά είναι πραγματικά, και δεν υπάρχει κανένας λόγος να τα αρνείται κανείς.

Αλλά υπάρχει και η άλλη πραγματικότητα… αυτή που ζει ο απλός Έλληνας

Ο πληθωρισμός παραμένει υψηλός, το κόστος στέγασης πιέζει ασφυκτικά, η ενέργεια παραμένει ακριβή, το σούπερ μάρκετ είναι απλησίαστο, και η καθημερινότητα μιας μεγάλης μερίδας πολιτών δεν μοιάζει ιδιαίτερα με το success story που περιγράφεται στα κυβερνητικά δελτία, ή στα λεγόμενα του κυβερνητικού εκπρόσωπου

Το ΑΕΠ, άλλωστε, δεν μπαίνει στο πορτοφόλι.

Δεν πληρώνει το ενοίκιο.

Δεν γεμίζει το ρεζερβουάρ.

Δεν αποφασίζει αν θα αγοράσεις κρέας, ή θα το αφήσεις για την επόμενη εβδομάδα, συνεχίζοντας υγιεινή παραδοσιακή διατροφή με κουκιά και μπάμιες…

Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται η μεγάλη πολιτική παρεξήγηση της στρεβλής εποχής, που μας έλαχε να ζήσουμε, με τον ανέμελο γόνο στο τιμόνι… άλλο η μακροοικονομική εικόνα, και άλλο η κοινωνική αίσθηση της οικονομίας.

Και όπως είχε πει κάποιος διάσημος οικονομολόγο κάποτε, «δεν με ενδιαφέρει η μακροοικονομία, αφού μακροπρόθεσμα θα είμαστε όλοι νεκροί»!

Η κυβέρνηση όμως θέλει να μιλά για το πρώτο, με τους πολίτες να επιμένουν να ζουν το δεύτερο.

Και όταν τα πράγματα δυσκολεύουν, τότε επιστρατεύεται ο φόβος.

Όταν τα επιχειρήματα για το σήμερα δεν αρκούν, εμφανίζεται το επιχείρημα για το αύριο.

«Αν δεν είμαστε εμείς, ποιος ξέρει τι θα γίνει».

«Κυριάκος ή χάος»!

Και, σε ακόμη πιο δραματική εκδοχή… «αν δεν επανεκλεγεί ο Κυριάκος μας, θα μας φάνε οι Τούρκοι»!!!!!

Η εθνική ασφάλεια όμως δεν είναι αστείο, και ούτε προσφέρεται για εκβιασμούς και πιέσεις του κοΖμάκη από κάποιους επαγγελματίες πολιτικάντηδες, που δεν πήγαν καν φαντάροι.

Η Τουρκία αποτελεί πραγματικό γεωπολιτικό παράγοντα, και οι ελληνοτουρκικές σχέσεις απαιτούν σοβαρότητα, αποτρεπτική ισχύ, και σταθερή πολιτική.

Αλλά άλλο η εθνική στρατηγική, και άλλο η μετατροπή της γεωπολιτικής ανασφάλειας σε κομματικό επιχείρημα, προκειμένου να ξαναφήσουμε κάποιους που στηρίζουν και καλύπτουν μαϊμού αγρότες, που πάνε για πότισμα οδηγώντας… Φερράρι!

Μια κυβέρνηση πρέπει να ζητά την εμπιστοσύνη των πολιτών επειδή μπορεί να εξηγήσει τι έκανε, τι δεν έκανε, και τι σκοπεύει να κάνει.

Όχι επειδή μπορεί να τους πείσει ότι απέναντι στο κόμμα υπάρχει το χάος.

Η αλαζονεία είναι το πραγματικό καμπανάκι!

Και κάπου εδώ φτάνουμε στην ουσία…

Δεν είναι μόνο οι τιμές.

Δεν είναι μόνο η οικονομία.

Δεν είναι μόνο τα σκάνδαλα, οι μίζες, και οι πολιτικές κρίσεις.

Είναι το όλο ύφος.

Είναι η αίσθηση ότι κάποιοι κυβερνητικοί παράγοντες έχουν αρχίσει να αντιμετωπίζουν την κοινωνική δυσαρέσκεια όχι ως προειδοποίηση, αλλά ως ενόχληση.

Όταν στον πολίτη που δυσκολεύεται να βγάλει τον μήνα απαντάς με ειρωνεία, αργά ή γρήγορα η ειρωνεία επιστρέφει στην κάλπη.

Όταν του λες ότι «όλα πάνε καλά», ενώ εκείνος έχει μελανιάσει από την ακρίβεια, δεν τον πείθεις. Τον εξοργίζεις…

Και όταν η πολιτική εξουσία αρχίζει να πιστεύει ότι η κοινωνία της χρωστά ευγνωμοσύνη επειδή κυβερνά, τότε έχει ξεχάσει κάτι στοιχειώδες, ότι σε μια δημοκρατία, η κυβέρνηση δεν κάνει χάρη στους πολίτες, αλλά οι πολίτες της κάνουν την τιμή να την εκλέγουν.

Θα μου πείτε πως αυτά είναι ψιλά γράμματα για γόνους, και τα κομματικά τσουτσέκια τους… και θα έχετε δίκιο.

Και η αντιπολίτευση τι κάνει; Τόσα κόμματα υπάρχουν;

Εδώ λοιπόν βρίσκεται το δεύτερο μισό του προβλήματος.

Η κυβέρνηση μπορεί να εμφανίζει αλαζονεία όταν αισθάνεται ότι δεν απειλείται. Αλλά για να αισθανθείς παντοδύναμος χρειάζεσαι και κάποιον απέναντί σου που να μην πείθει.

Και η σημερινή αντιπολίτευση δεν πείθει, αφού πληρώνει ακριβά την αδυναμία της να παρουσιάσει μια πειστική, συνεκτική, και αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση.

Π.χ. ο αμετανόητος  Αλέξης, που επιστρέφει δριμύτερος στην πολιτική σκηνή, αλλά η επιστροφή ενός παλιού πολιτικού απατεώνα δεν διαγράφει το παρελθόν, ούτε δημιουργεί αυτόματα νέο πολιτικό κεφάλαιο.

Οι πολίτες δεν αναζητούν απλώς κάποιον που θα καταγγείλει την κυβέρνηση, πόσο μάλλον κάποιον που κόντεψε να μας κάνει… Σομαλία.

Αναζητούν κάποιον που θα τους πει τι θα κάνει διαφορετικά.

Και κυρίως πώς…

Μέσα σε αυτό το σκηνικό λοιπόν, η προαναγγελία νέου πολιτικού φορέα από τον Σαμαρά έχει ασφαλώς ιδιαίτερο πολιτικό ενδιαφέρον, και είναι η μόνη εξέλιξη που βάζει φωτιά στα μπατζάκια των «αρίστων», και των μιζαδόρων.

Ένας πρώην πρωθυπουργός, και πρώην πρόεδρος της ΝΔ, επιχειρεί να δημιουργήσει έναν νέο πολιτικό χώρο, αμφισβητώντας ευθέως τη σημερινή ηγεσία, και διεκδικώντας ακροατήριο που θεωρεί ότι δεν εκφράζεται από τη σημερινή κυβέρνηση, και τις πομφόλυγές της.

Το αν αυτή η προσπάθεια θα εξελιχθεί σε πραγματική πολιτική ανατροπή είναι κάτι που δεν μπορεί να προεξοφληθεί.

Και ίσως αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον στοιχείο.

Για πρώτη φορά ύστερα από χρόνια, το κυβερνητικό αφήγημα δεν αντιμετωπίζει απλώς την παραδοσιακή αντιπολίτευση, αλλά και την πιθανότητα αναδιάταξης του ίδιου του χώρου της κεντροδεξιάς.

Η απειλή δηλαδή έρχεται από τα ίδια τα σπλάχνα της παράταξης, που έχει εκτροχιαστεί… με τον «βασιλιά» της να είναι γυμνός, και κανείς να μην τολμάει να του το πει, μη τυχόν και χάσει την καρέκλα του…

Το αν ο «αψηλός» Καλαματιανός θα μπορέσει να μετατρέψει τη δυσαρέσκεια σε αποτελεσματική πολιτική πρόταση είναι το μεγάλο ερώτημα.

Διότι το πραγματικό πρόβλημα, τελικά,  είναι η κυρίαρχη πολιτική κουλτούρα των «αρίστων», που επιμένει να αντιμετωπίζει τον πολίτη σαν οπαδό.

Αν είσαι μαζί μας, είσαι «λογικός».

Αν διαφωνείς, είσαι «μίζερος».

Αν ανησυχείς, είσαι υπερβολικός.

Αν ζητάς λογοδοσία, είσαι… ύποπτος.

Και αν επιμένεις ότι κάτι δεν πάει καλά, μάλλον δεν κατάλαβες το success story, και χρειάζεσαι πολιτική… πλασμαφαίρεση, ή κάτι πιο δραστικό (ίσως διορισμό ως μετακλητός), αφού όλα είναι ζάχαρη! Το λέει και ο Σπύρος…

Δυστυχώς, η παντοδυναμία και η αυτάρκεια της εξουσίας είναι πάντα επικίνδυνη, ειδικά  όταν μετατρέπεται σε αίσθηση ακαταδίωκτου, κι εκεί βρισκόμαστε σήμερα

Η χώρα χρειάζεται κάτι πολύ απλό… να μπορεί κάποιος πολίτης να πει ότι δυσκολεύεται, χωρίς οι κυβερνώντες και οι βολεμένοι γλείφτες τους να του απαντούν ότι η χώρα… «πετάει».

Γιατί μπορεί πράγματι η χώρα να πετάει, αλλά αν οι πολίτες δεν μπορούν να πληρώσουν ούτε το εισιτήριο, και ταξιδεύουν στο αμπάρι, τότε κάποια στιγμή θα αρχίσουν να αναρωτιούνται ποιος ακριβώς ταξιδεύει στην πρώτη θέση, και γιατί.

Και ακόμη, ποιος τελικά πιλοτάρει το αεροπλάνο, ποιος πληρώνει τα εισιτήριά τους, τις σαμπάνιες τους, αλλά και ολόκληρο το κόστος της πτήσης…

Εδώ λοιπόν είναι που χρειάζεται μια αεροπειρατεία… εκ των έσω!

The post Η χώρα πετάει business class! Οι πολίτες ας πάρουν το λεωφορείο… appeared first on antinews.gr.