Aosekai

Lucky Party Triple 3

2010-08-29T12:34:23Z

สวัสดีครับ ไม่ได้อัพเดทเป็นเรื่องเป็นราวเสียนาน วันนี้ผมจะมาเล่าเกี่ยวกับงาน Lucky Party Triple 3 ของทาง Luckpim ที่ผมได้มีโอกาสไปร่วมงานเมื่อวันที่ 28 สิงหาคม ที่ผ่านมาครับ งานนี้ผมว่าจะไปตั้งแต่ครั้งแรกแล้ว แต่เพราะธุรกิจรัดตัว (พูดยังกับเป็นเศรษฐีพันล้าน) 2 ครั้งแรกเลยไม่ว่างไป พอทราบข่าวเกี่ยวกับงานครั้งที่ 3 นี้ก็เลยหมายมั่นปั้นมือว่าจะต้องลองไปดูให้ได้ แม้ว่าจะไปดูได้แค่ครึ่งวันเช้า เพราะตอนบ่ายผมต้องไปเรียนภาษาญี่ปุ่นต่อที่สมาคมส่งเสริมเทคโนโลยี (ไทย-ญี่ปุ่น) ต่อก็ตามที

ตามกำหนดการแล้ว งานจะเริ่มประมาณ 10 โมงครับ แต่เท่าที่ผมไปถึง 10 โมงกว่าๆ ก็ยังมีเพียงแค่บูทลงทะเบียน กับบูทขายสินค้าของทาง Luckpim เองเท่านั้นที่เปิด และดูเหมือนยังจัดงานได้ไม่เรียบร้อยดีนัก (แต่ก็ถือเป็นเรื่องปกติสำหรับงานการ์ตูนเท่าที่ผมเคยไปมานะ) กว่าจะพีคก็คงเป็นช่วงบ่ายๆ (ซึ่งผมคงกลับไปแล้ว แย่จัง) มาถึงงานแล้วก็จัดแจงลงทะเบียน รับของที่ระลึกเป็นโก๋แก่ขนาดแจกฟรีซองนึง กับโปสเตอร์ Asobi ni Iku yo! แต่ขอภาพ Hidan no Aria ที่ผมชอบมาได้อีกใบ (ภาพโปสเตอร์ดูได้ที่ท้าย Post นี้นะครับ) ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วเลยลองหน้าด้านขอโปสเตอร์ทั้งหมด 4 แบบ (Hidan no Aria, Asobi ni Iku yo!, MM! กับ Mushi to Medama – ขออภัยที่ผมลืมถ่ายภาพ 2 เรื่องหลังมาให้ดูชัดๆ ครับ) ที่มีมาแจกดู แต่ก็อด เพราะต้องเหลือให้คนอื่นบ้าง เป็นอันว่าปฎิบัติการสะสมของแถมทั้งหมดเท่าที่ Luckpim เคยแจกมาของผมเป็นอันต้องหลุด Combo ไป หวังว่าจะต่อ Combo ได้ในงานหนังสือคราวหน้านะ (ถ้าพี่จาก Luckpim ได้อ่าน Post นี้แล้วจะกรุณาส่งโปสเตอร์ใบที่เหลือมาให้ก็จะขอบคุณมากเลยครับ ฮา) จุดลงทะเบียน (จริงๆ ก็รอบๆ งาน) มีตุ๊กตาไส้ไหลจากเรื่อง Kampfer ด้วย เห็นเขาบอกว่าจะมีแจกงานหน้า แต่สำหรับงานนี้แค่เอามาอวดเฉยๆ

หลังจากลงทะเบียนเรียบร้อยแล้ว ผมก็ไปซื้อหนังสือ (ที่กั๊กไว้อาทิตย์นึง เพื่อมาซื้องานนี้เอาของแถมโดยเฉพาะ เหอะๆ) โดยสินค้าทั้งหมดขายในราคาเดียวกับงานหนังสือ (แปลว่าลดเยอะมาก!) เป็นโอกาสดีที่เหล่าสาวกทั้งหลายจะมาจับจ่ายใช้สอยครับ เพราะเป็นที่รู้กันว่าการ์ตูนของ Luckpim จะขายแพงกว่าชาวบ้าน (แต่เป็นราคาที่ผมยอมจ่ายนะ เพราะคุณภาพดีกว่ากันเยอะมาก เป็นสำนักพิมพ์เดียวที่ผมกล้าหยิบโดยแทบไม่ต้องเลือกสัน ดูขอบกาวเลย) ไม่นับว่าแถบที่จัดงานมีทั้งร้าน Hobikore, Nadzproject, Gameshop และร้านเกมอื่นๆ อีก (จุดละลายทรัพย์ชัดๆ) นอกจากนั้นยังมีโปรโมชั่นซื้อครบ 200 บาทแถมปกพิเศษ (ที่ดี :D) ของ Break Blade เล่ม 7 กับ Nyan Koi! เล่ม 4 อีกต่างหาก (ภาพดูได้ที่ท้าย Post นี้เช่นกัน) จุดนี้ผมก็สอยมังงะมาได้ 3 เล่มกับไลท์โนเวลอีกเล่มนึงครับ

ถัดจากนั้นก็เป็นงานเดินชมรอบๆ ตัวงาน จุดแรกที่น่าสนใมุมประกวดภาพระบายสีครับ โดยทาง Luckpim จัดภาพกับสีเทียนไว้ให้ (ดูเฟลๆ ยังไงไม่รู้) ซึ่งตอนเช้าที่ผมไปยังมีภาพไม่มากนัก คิดว่าตอนบ่ายน่าจะมีมาเพิ่มพอสมควรครับ ด้วยความสำเหนียกในความสามารถทางศิลปะของตัวเอง (แปลว่าขี้เกียจ) ผมเลยไม่ได้ไประบายสีกับเขา อ่อ! มีภาพทาโร่หัวขาดของนาย Axess ที่ไปเจอกันที่งานซึ่งแนวมาก จนผมต้องยอมแปะสติ๊กเกอร์โหวตให้เลยทีเดียว (แต่ลงสีได้ห่วยชะมัด)

ต่อไปเป็นจุดโชว์ของที่จะนำมาแจกท้ายงานครับ (ซึ่งผมอยู่ไม่ถึง เสียดายจริงๆ) มีไอเทมที่น่าสนใจอยู่หลายอย่างทีเดียว อย่างเช่นหมอนข้าง (ที่ดีอีกแล้ว :D) หรือแผ่นรองเขียน กับกันพลานิดหน่อย เห็นแล้วก็เกิดกิเลส แอบอยากโดดเรียนภาษาญี่ปุ่นอยู่จับรางวัลเหมือนกัน แต่ต้องยั้งใจเอาไว้ เหอะๆ

ถัดไปก็เป็นรายการเดินชมงานครับ มีสปอนเซอร์มาออกบูทบ้างพอสมควร อย่างเช่นบูทของ Fadalgia (เพิ่งนึกได้ว่าลืมถ่ายภาพบูทนี้มา), Punica, ร้ายขายเสื้อยืด Tomodachi (ร้านนี้ผมขาประจำเลยนะ แต่งานคราวนี้ไม่ได้ซื้ออะไรกลับมา รองานหน้าเห็นว่าจะทำเสื้อ Koizumi ล่ะ!) หรือแม้แต่เครื่องดื่มกระทิงแดงและสปอนเซอร์ (เอาจริงดิ!) ระหว่างนี้ก็มีพิธิกรมาคุยเล่น และบอกเล่ากำหนดการ (ซึ่งผมต้องกลับก่อนอยู่แล้ว เลยไม่ได้สนใจเท่าไหร่) เดินไปเดินมาได้สักพักก็เป็นเวลาประมาณเที่ยงกว่าๆ ได้เวลาที่ผมต้องไปเรียนต่อแล้ว เลยจำใจต้องออกมาจากงานก่อน

สรุปความเสียหายจากงานนี้ ถือว่าเป็นงานการ์ตูนที่ผมซื้อของน้อยมาก ได้การ์ตูนกับนิยายรวมกัน 4 เล่ม และของแถมนิดหน่อยเท่านั้นเอง โดยของแถมก็มีโปสเตอร์ 2 ใบ กับปกพิเศษ 2 ใบที่เล่าถึงไปในตอนแรกครับ

สำหรับงานนี้ผมคงจะวิจารณ์อะไรมากไม่ได้ เนื่องจากไม่ได้อยู่ดูงานจนจบ แต่เท่าที่ดูช่วงเช้าก็อบอุ่นดีครับ และเนื่องจาก Scale งานค่อนข้างเล็ก มีร้านรวงมาออกบูทไม่มากนัก เลยทำให้กลายเป็นใช้เวลาส่วนใหญ่ชวนคนแถวๆ นั้นจับกลุ่มคุยกัน ซึ่งก็อบอุ่นดีครับ สำหรับแฟนๆ Luckpim แล้ว งานนี้คงเป็นงานที่พลาดไม่ได้งานหนึ่ง (อย่างน้อยๆ ก็ไปเหมาหนังสือราคาถูกๆ ได้) แต่สำหรับนักอ่านการ์ตูนและไลท์โนเวลทั่วไปแล้ว ถ้าพอมีเวลา มาลองสัมผัสงานเล็กๆ แบบนี้ดูบ้างก็เป็นประสบการณ์ที่ดีครับ เอาไว้คราวหน้าถ้ามีโอกาส และไม่ติดธุระอะไรจะต้องอยู่จนเลิกงานให้ได้!

ป.ล. ภาพเปิด Post คราวนี้ผมลอง Crop เป็น Golden Ratio ไม่รู้ว่ามันจะดูดีขึ้นรึเปล่า

ป.ล. 2 ดูเหมือนว่าผมจะเขียนข้อความสั้นๆ แทรกชุดภาพยาวๆ อยู่หลายจุด อ่านยากไปหรือเปล่าน่ะครับ?

ป.ล. 3 เกลียดเว็บ Luckpim ที่ชอบมาเปลี่ยน Icon เมาส์เราจัง ทำให้ เมาส์จริงกับ Icon ไม่ Sync กันบ่อยๆ ต้องเปิดด้วย Firefox + NoScript เอาแทน :(

ป.ล. 4 เจ้า Axess มันเล่นเพลง Hatsune Miku no Geki shou (เพลงที่ยากบัดซบที่สุดใน Project Diva 2nd) ได้จบเพลงด้วย?! แต่ยังได้ Cheap อยู่ เห็นว่าเทคนิคคือหยุดเกมแล้วเปลี่ยนท่ากดบ่อยๆ เหอะๆ

ป.ล. 5 ซิกิวน์ (คนขวา) บทปกพิเศษ Break Blade นั่นน่ารักเป็นบ้าเลย!

ป.ล. 6 ทำไมคราวนี้ ป.ล. มันเยอะจังแฮะ

PyCLIPS Windows Binary for Python 2.6

2010-08-21T16:02:02Z

I (and my friends) have to develop an expert system for my AI class. My team decided that we will use CLIPS and Python with PyCLIPS as an interface since it’s still being actively maintained. The only problem is that the current Windows binary is too old and only support Python 2.5.

So, I’ve successfully (in fact, accidentally) compiled PyCLIPS 1.0.7.348 with some version of MinGW on my friend‘s machine. The package was tested with Python 2.6 but it should work fine on any Python 2.x too. I won’t created an installer since it’s too much of a hassle. Just drop the package in your site-packages directory and you are good to go. Don’t forget to install CLIPS beforehand.

Download: pyclips-1.0.7.348-clips-6.24.win32-py2.6-unofficial.zip

P.S. I really want to use PyCLIPS icon as a leading image but it’s too small. :(

I am on TV!

2010-08-18T13:49:41Z

ได้ออกทีวีแล้ว! ตั้งชื่อ Post ซะหรู แต่จริงๆ คือได้ออก duocore.tv ครับ เหอะๆ ในตอนพิเศษเปิดตัว Google Chrome ในประเทศไทยที่เคยเขียนบล็อกถึงไปคราวก่อนครับ มีสัมภาษณ์ผมนิดหน่อยตอนท้ายรายการด้วย ไม่บอกว่าคนไหน แต่คิดว่าคงเดากันได้อยู่ดี ยังไงก็ขอแปะไว้เป็นเกียรติประวัติหน่อยแล้วกันครับ (วีดีโออยู่ด้านใน)

จริงๆ เคยได้ออก Internet TV ไปแล้วรอบนึงเหมือนกัน สมัยงาน Barcamp Bangkok ครั้งแรก แต่คราวนั้นแค่โดน FuKDuK.tv ถ่ายติด ไหนๆ ก็ไหนๆ ขอเอามาแปะไว้ด้วยเลยแล้วกันครับ

ป.ล. เอา Video จาก duocore กับ FuKDuK มาแปะลำบากมาก ของ duocore ยังดี แค่ก๊อบ embed มาแปะก็ใช้ได้ แต่ของ FuKDuK ต้องแก้ path เป็น absolute path เองให้หมดถึงจะดูได้ ถ้าผมไม่ควรเอาวีดีโอมาแปะแบบนี้รบกวนแจ้งด้วยนะครับ จะรีบเอาออกให้ทันทีครับ

ป.ล. 2 ภาพเปิด Post ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเนื้อหาอีกแล้วครับ แค่อยากได้ภาพที่มีทีวีมาใส่ แล้วก็ไปเจอภาพซาดาโกะเวอร์ชั่นโมเอะพอดี

Inception

2010-08-10T13:51:57Z

ผมเพิ่งจะมีโอกาสได้ดูครับ กับหนังเรื่อง Inception หรือในชื่อไทยคือ “จิตพิฆาตโลก” เห็นว่ากระแสแรง, เป็นหนังแนวที่ชอบ ประจวบกับผมสอบเสร็จพอดี เลยรีบไปดูก่อนที่มันจะออกโรงไปก่อน (จริงๆ มีอีกเหตุผลนึงคือเห็นบล็อกของพี่มาร์คกับพี่ลิ่วพูดถึงในช่วงเวลาใกล้ๆ กัน เลยกระตุ้นต่อมอยากดูขึ้นมา) ซึ่งต้องขอบอกว่าประทับใจมากๆ ครับ เป็นหนังไม่กี่เรื่องที่ผมจะเก็บ Blu-ray (ถ้ามันทำออกมาในไทย) Post นี้จะเขียนเกี่ยวกับประเด็นต่างๆ ของหนังตามที่ผมเข้าใจ ดังนั้นมันจะเต็มไปด้วยสปอลย์แน่นอน ใครที่คิดจะดูขอให้ข้ามไปก่อน ดูหนังแล้วค่อยกลับมาอ่านอีกทีแล้วกันครับ ขอยืนยัน นั่งยัน นอนยัน ตีลังกายันอีกสักรอบว่าเป็นหนังที่ดีจริงๆ ยิ่งใครชอบหนังแนว Sci-fi, Psychological ห้ามพลาดด้วยประการทั้งปวงครับ

คำเตือน: ข้างล่างนี้จะสปอลย์นะครับ ใครยังไม่ได้ดูแล้วคิดจะดู (ซึ่งผมแนะนำ) ขอให้ข้ามไปก่อนครับ

หนังเรื่องนี้เล่นกับกลไกความฝันของมนุษย์ โดยมีสมมุติฐานว่ามีอุปกรณ์ชิ้นหนึ่งที่ช่วยให้เราสามารถแชร์ความฝันกันได้ จะมีคนๆ หนึ่งทำหน้าที่เป็น Dreamer (เจ้าของความฝัน) และคนอื่นๆ ที่เข้าไปแชร์ความฝัน มีแนวคิดต่างๆ ที่น่าสนใจซึ่งทุกๆ คนที่เคยฝัน (ใครกันจะไม่เคย?) คงจะรู้สึกเห็นด้วยไปกับตัวหนังแน่ๆ เช่น

เมื่อเราแชร์ความฝันของคนอื่น แม้คนอื่นจะเป็นผู้สร้างความฝันขึ้นมา แต่จิตใต้สำนึกของเราจะเป็นผู้ที่เป็นเป้าหมาย (ซึ่งไม่รู้ตัวว่ากำลังฝันอยู่) จะทำการต่อเติมความฝันเหล่านั้น นำไปสู่แนวคิดที่ว่า หาเราสร้างสิ่งที่แทนการปกป้องคุ้มครองและความปลอดภัย (เช่นตู้เซฟ ไปจนถึงป้อมปราการ) เอาไว้ในความฝัน เมื่อเป้าหมายเข้ามาตรงจุดนี้ จิตใต้สำนึกของเป้าหมายจะทำการ Project ความคิดต่อเติมลงไปว่าอะไรคือสิ่งที่เป้าหมายคิดว่าจำเป็นต้องถูกปกป้องคุ้มครอง เป็นช่องโหว่ให้เราสามารถทำการจารกรรมความฝันได้
จิตใต้สำนึกของมนุษย์จะมีระบบป้องกันตัวเมื่อฝันอยู่ โดยหากมันพบอะไรที่ผิดปกติไปจากความคิดของเรา มันจะพยายามกำจัดสิ่งนั้นทิ้งไป โดยทั้งหมดเป็นกลไกของจิตใต้สำนึกที่มนุษย์ไม่สามารถยุ่งเกี่ยวได้ (แต่สามารถฝึกฝนจิตใต้สำนึกให้เป็นหน่วยรบติดอาวุธสงครามได้ ฮา)
เมื่ออยู่ในความฝัน Dreamer สามารถ Alter (ขออภัยที่ผมนึกคำภาษาไทยดีๆ มาอธิบายไม่ได้) ความฝันของตัวเองได้ ทำให้เราสามารถสร้างสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ในความเป็นจริงขึ้นมาได้ (เช่น Penrose stair ในเรื่อง เสียดาย มีใช้อยู่นิดเดียวเอง) ซึ่งแนวคิดนี้เป็นของเล่นสำคัญชิ้นนึงที่ถูกใช้ในเรื่อง ในการต่อสู้กับระบบป้องกันตัวของจิตใต้สำนึก
ความเหลื่อมล้ำของเวลา โดยหนังบอกว่าเมื่อเราฝัน สมองจะทำงานได้ดีกว่าเมื่อตื่น ทำให้เรารู้สึกว่าเวลาผ่านไปช้ากว่าความเป็นจริง ยิ่งถ้าฝันซ้อนฝัน ผลลัพธ์ก็จะยิ่งทวีคูณ
เมื่อเราฝันอยู่ วิธีตื่นจากฝันมี 2 วิธีหลักๆ คือการปลุกจากภายนอก เช่น Free-fall หรือน้ำ, หรือการตื่นจากในความฝันอย่างการตายในฝัน
แต่การตายในฝันไม่สามารถทำให้เราตื่นได้ หากยานอนหลับที่ใช้มีฤทธิ์แรงมากๆ โดยในกรณีนี้ หากเราตายในความฝัน สมองที่ควรจะตื่นกลับไปสามารถตื่นได้ จะถูกส่งไปที่จุดลึกสุดของจิตใต้สำนึกที่เรียกกันว่า Limbo
เมื่อเราต้องเล่นกับความฝัน เราจะสามารถแยกแยะระหว่างความฝันและความเป็นจริงได้อย่างไร? วิธีง่ายๆ คือให้ลองคิดว่าเรามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร เพราะเราไม่สามารถจำช่วงต้นของความฝันได้ หากนึกไม่ออกก็แปลว่ายังฝันอยู่ รวมทั้งให้ลองสังเกตสิ่งผิดปกติต่างๆ รอบๆ ตัวเช่น สภาพอากาศ (เขาว่าหากปวดฉี่ตอนหลับ ก็มักจะฝันถึงฝน) หรือแรงโน้มถ่วง (เขาว่าหากนอนตกเตียง ก็มักจะฝันถึงการปีนเขา โดดร่ม อะไรเทือกนี้)
แม้เราจะแยกแยะระหว่างความฝันกับความเป็นจริงได้ แต่จะรู้ได้อย่างไรว่านี่คือความฝันของเรา หรือของใคร? คำตอบของหนังเรื่องนี้คือ Totem ซึ่งเป็นแนวคิดที่ฉลาดมาก

ด้วยแนวคิดต่างๆ เหล่านี้ นำไปสู่ Application ในการจารกรรมเอาข้อมูลลับออกมาจากจิตใต้สำนึกของเป้าหมายผ่านทางความฝัน แต่แนวคิดที่เฉียบมากๆ ของเรื่องคือ หากเราสามารถดึงเอาข้อมูลออกมาจากความฝันได้ เราก็น่าจะสามารถฝังความคิดอะไรบางอย่างลงไปในจิตใต้สำนึกของเป้าหมายได้เช่นกัน แต่การทำเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะการจะฝั่งความคิดอะไรบางอย่างลงไปในตัวเป้าหมายนั้น เราจำเป็นจะต้องทำให้เป้าหมายเชื่อว่านั่นเป็นความคิดของตัวเองให้ได้ โดยวิธีที่ Cobb เลือกใช้คือการใช้ฝันซ้อนกันหลายๆ ชั้นเพื่อดำดิ่งลงไปสู่ห้วงลึกในจิตใต้สำนึกของเป้าหมาย และวางต้นกำเนิดของความคิดที่จะเติบโตเป็นความคิดที่เราต้องการ

ช่วงต้นๆ ของหนังเป็นการอธิบายแนวคิดเกี่ยวกับความฝันของหนัง และแนะนำให้รู้จักตัวละครในทีมแต่ละคน (ซึ่งสุดท้ายแล้วแม้จะดูจบไปผมก็ยังเมาๆ จำตัวละครสลับกันบ้างเป็นครั้งคราว แต่ก็ดูรู้เรื่องทั้งหมดนะครับ) พอดำเนินเรื่องไปถึงกลางๆ เรื่อง หนังจะออกไปแนวหนังจารกรรม มีการสร้าง Dream Team ขึ้นมาสำหรับงานเฉพาะกิจ แม้จะมีฉากยิงกันเยอะมาก พร้อมทั้งฉากต่อสู้ไร้แรงโน้มถ่วงสุดเท่ แต่ผมก็ไม่อาจเรียกหนังเรื่องนี้ว่าเป็นหนัง Action ได้ เพราะหนังขายแนวคิดฉลาดๆ หลายๆ อย่างเกี่ยวกับความฝัน และปริศนาต่างๆ ในเรื่อง ยิ่งในช่วงท้ายๆ ของเรื่องที่ลงกันไปถึงจิตระดับลึกๆ จะยิ่งสนุกและชวนสับสนมาก ทำให้การดูและตามหนังให้ทันก็เป็นความสนุกอีกอย่างหนึ่งของหนังเช่นกัน ถ้าใครคิดว่าจะเข้าไปดูหนังชิวๆ ไม่อยากคิดอะไรมาก รับรองว่าดูไม่รู้เรื่องและไม่สนุกแน่นอนครับ

หลังจากดูจบ ตอนเดินออกมาจากโรงหนังรู้สึกเมาค้างนิดหน่อย เพราะตอนดูนี่ต้องคอยปรับระดับความเข้าใจขึ้นๆ ลงๆ ว่าตอนนี้อยู่ในความฝันชั้นไหน พอเดินออกมาจากโรงหนัง แอบรู้สึกเหมือนเพียงแค่ตื่นจากฝันขึ้นมาอีกชั้นหนึ่งอยู่หลายนาที เป็นครั้งแรกที่ผมดูหนังจบแล้วอินได้ขนาดนี้ ความประทับใจหลังดูจบนี่ให้ 11/10 เลยครับ

ตอนนี้นึกย้อนกลับไปพบว่าหนังทิ้งประเด็นต่างๆ ที่น่าสนใจไว้ให้ขบคิดเยอะมาก (อย่างเช่นตอนจบของหนัง Cobb ตื่นอยู่จริงๆ หรือเปล่า? หรือทั้งหมดที่ดูมาจะเป็นแค่ความฝันอีกชั้นหนึ่ง? จริงๆ แล้ว Cobb ยังอยู่ใน Limbo หรือเปล่า?) แม้ว่าตอนเดินออกจากโรงหนังผมจะคิดว่าผมเข้าใจเรื่องทั้งหมด แต่ระหว่างหาข้อมูลประกอบการเขียน Post นี้ก็พบว่าหนังสามารถตีความได้หลากหลาย ตามแต่วิธีคิดของแต่ละคน ซึ่งนำไปสู่ความสนุกในการ Discuss กันหลังจากดูหนังจบอีกต่อ โดยรวมถือว่าเป็นหนังที่ผมชอบที่สุดเรื่องหนึ่งเท่าที่เคยดูมา หลังจากคิดวิเคราะห์อย่างถ้วนถี่แล้ว ขอให้ 10/10 ครับ

สำหรับใครที่ดูจบแล้ว (อ่านมาถึงตรงนี้ ก็คิดว่าน่าจะดูกันมาแล้วนะครับ) ผมมีเรื่องอยากจะชวน Discuss เกี่ยวกับช่วงท้ายๆ ของหนังสักหน่อย โดยผมเห็นเว็บเมืองนอกว่ากันว่าฝันถัดจาก Snow Fortress นั่นคือ Limbo ซึ่งเป็น Shared state ของทุกๆ คน (เข้าใจว่าผ่านเครื่องในโลกความเป็นจริงเลย) แต่ผมเชื่อว่าตอนโดนยิง Fischer ยังไม่ตาย และ Cobb กับ Ariadne หลับไปอีกชั้นหนึ่งเพื่อตามไปปลุก Fischer (เหตุผลที่ไม่ต้องใช้อุปกรณ์อะไรเพราะนี่เป็นความฝันของ Eames การที่ Fischer ตื่นขึ้นมาแล้วไม่มีแผลก็สามารถอธิบายได้ด้วยเหตุผลข้อนี้เช่นกัน) โดยฝันชั้นถัดไปเป็นฝันของ Cobb และสุดท้ายที่ Cobb ก็ตายในฝันชั้นนั้น แล้วเข้าไปสู่ Limbo เพื่อช่วย Saito กลับมา โดยเป็นความสามารถเฉพาะตัวของ Cobb ที่ผมเชื่อว่าเคยไป Limbo มารอบนึงแล้ว เลยสามารถรู้ตัวได้ว่าอยู่ใน Limbo และตาม Saito กลับมาได้ ใครสนใจลองไปตามอ่าน Discussion ของเขาดูก็สนุกดีเหมือนกันครับ

ก่อนปิดท้าย ขอฝากว่าใครที่ยังไม่ได้ดู แต่ดันทุรังอ่าน Post นี้ไปแล้ว อยากให้ลองไปดูกันจริงๆ ครับ รับรองว่าจะไม่ผิดหวังอย่างแน่นอน สุดท้ายขอจบด้วยภาพสรุปตัวละครจาก FlickSided และโปสเตอร์จากหนังเรื่องนี้แล้วกันครับ

ป.ล. เรื่องนี้ผมไปดูที่โรง SFX เซ็นทรัลลาดพร้าวครับ เซ็งมากๆ ได้ยินมาว่ามีตั๋วราคานักเรียน/นักศึกษาอยู่ ปรากฎว่าพอไปถึงก็โดนส่งให้วิ่งวุ่นไปทางนู้นทางนี้เพื่อทำบัตรอะไรของมันไม่รู้ กว่าจะได้ซื้อตั๋วจริงๆ ก็เสียเวลาไป 10-20 นาที แถมพอเข้าไปในโรง หนังดันฉายเบี้ยวไปซะ 5 นาทีแรก เสียความรู้สึกอย่างแรง คราวหน้าไม่ดูโรงนี้อีกแล้วแน่ๆ

Google Chrome Launch Event

2010-08-05T05:15:20Z

เมื่อวันที่ 2 สิงหาคมที่ผ่านมา ผมได้มีโอกาสไปร่วมงานเปิดตัว Google Chrome ภาคค่ำสำหรับ Blogger ที่ True Digital Park ใน Digital Gateway ครับ (ช่วงบ่ายๆ มีงานรอบสื่อมวลชน ผมอ่านหนังสือสอบอยู่เลยไม่ได้ไป รายละเอียดถาม @rtsp ไม่ก็อ่านจาก Blognone ละกัน) ซึ่งต้องขอขอบคุณ @DominixZ ที่ชวน (แถมยังใช้เส้นจองตั๋วให้ :D) มา ณ ที่นี้ด้วย จริงๆ แล้วตอนไปก็ไม่ได้กะจะไปบล็อกเนื่องจากช่วงนี้สอบอยู่ และถ้ารอสอบเสร็จค่อนเขียนมันคงจะนานจนลืม เลยถ่ายภาพมาไม่มากนัก แต่เพราะงานเข้าท่าจริงๆ เลยอดเขียนบล็อกบอกเล่าประสบการณ์ไม่ได้ครับ

เริ่มแรกเดินเข้างานมา ก็มีให้คนที่ลงทะเบียนไว้ก่อนเซ็นต์ชื่อ รับของที่ระลึกเป็นเสื้อยืด Google Chrome, แฟ้ม Google Chrome, เอกสารแนะนำ Google Chrome กับปากกา Google อีกด้ามนึง (ขอลงภาพรวมกันทีเดียวท้าย Post นะครับ) เมื่อเข้ามาในงาน บรรยากาศของงานดูดีมากครับ มองไปทางไหนก็ Google Chrome ไปหมด การตกแต่งทำได้ลงตัว มี Theme Showcase จากฝีมือศิลปินชาวไทย (Theme ยันต์ 5 แถวนี่… คิดได้ไง?) มีกระดานให้เขียนเล่นด้วย เสียดาย ผมลืมถ่ายภาพกลับมา แต่คิดว่าคงหาดูได้จากแบไต๋และสื่ออื่นๆ ครับ

ก่อนจะเริ่มงาน เนื่องจากนี่เป็นภาคค่ำ เลยมีเลี้ยงอาหารด้วยครับ โดยการจัดแต่งก็สร้างสรรค์มาก ทำเป็นข้าวกล่อง Google Chrome, น้ำพันซ์ Google Chrome (ที่อยู่ในภาพเปิด Post นี้) หรือแม้แต่โดนัท Google Chrome นอกจากนี้ยังมีขนมอบอื่นๆ เช่นพวกทาร์ตให้กินเล่นกันด้วย ซึ่งต้องขอบอกว่าอร่อยมากๆ ทุกอย่างเลยครับ อยากลุกออกจากงานมากินให้ครบทุกอย่างแล้ว Review ลงบล็อกให้ครบแต่ยังไม่ด้านพอ เลยขอกินแค่อย่างละหน่อย แล้วถ่ายภาพมายั่วละกันครับ

ก่อน Post นี้จะกลายเป็น Review อาหารไป ขอกลับเข้าสู่ Main Event ของงานนี้ ซึ่งก็คือการเปิดตัว Google Chrome สำหรับ Blogger พร้อมสโลแกน “Google Chrome เร็ว!” โดยมีการสาธิต Features ต่างๆ ของ Google Chrome เช่นแต่ละ Tab แยก Process กัน, Incognito Mode, Theme, Extension ต่างๆ (ประเด็นนี้ค่อนข้างเน้น เข้าใจว่าอยากให้นักพัฒนาที่ไปร่วมงานลองเขียน Extension กัน) และอื่นๆ ซึ่งดูเหมือนสอนจระเข้ให้ว่ายน้ำนิดหน่อย เพราะด้วยความลับแลของงาน คนที่ไปส่วนใหญ่ก็เป็นคนที่คลุกคลีในวงการนี้ ซึ่งก็ใช้ Google Chrome กันเป็นประจำอยู่แล้ว

จากนั้นเป็นการการสัมภาษณ์ Partner ที่พัฒนา Extension ให้กับ Google Chrome โดย @nytonkla (คนซ้ายสุด) กับคุณพรทิพย์ กองชุน ผู้จัดงาน (คนขวาสุด – ขอขอบคุณ Comment ด้านล่างครับ) ซึ่งก็มีนักพัฒนาจากธนาคารกสิกรไทย (คนที่สองจากซ้าย ตอนแรกตั้งใจจะไปบ่นเรื่อง App K-Mobile Banking Plus ใน iPhone ห่วย แต่ก็ไม่เห็นตัวตอนเลิกงาน สงสัยกลับไปก่อน) และ @thangman22 จาก Tarad.com (คนที่สามจากซ้าย) นอกจากนี้ยังมี @LewCPE มาแจมในฐานะผู้พัฒนา Extension Lao to Thai ด้วย

ถัดไปก็เป็นช่วง Q&A ซึ่งก็ไม่ค่อยมีคำถามอะไรมากนัก ช่วงนี้ผมถามไปว่า Google Chrome มันมีปัญหาเวลาเปิด Tab มากๆ ก็ได้รับคำตอบมาว่าเนื่องจาก Chrome แยก Process สำหรับแต่ละ Tab เพื่อความปลอดภัย ทำให้ตรงนี้เป็น Security Trade-off ซึ่งก็ต้องทนกันไป (ผมใช้ Firefox กับ NoScript ก็ปลอดภัยพอตัว, รับ Tab ได้มหาศาล แต่ช้ากว่า Google Chrome เยอะ)

ต่อไปก็เป็นการตอบคำถามชิงรางวัลครับ โดยรางวัลมีตั้งแต่ลูกบอล Google ไปจนถึง Bean Bag ลาย Google Chrome โดยคำถามก็มีไล่ตั้งแต่ง่ายมากๆ (Icon Incognito Mode คืออะไร) ยันยากบัดซบ (ชื่อ Google Chrome มีที่มาจากไหน คำตอบคือ UI Google Chrome ออกแบบมาแบบ Minimalistic พยายามลด Chrome ของ Browser ลงให้มากที่สุด เลยตั้งชื่อล้อว่า Browser ทั้งตัวนี่คือ Chrome ไปเลย) ซึ่งผมก็โชคดี ได้ลูกบอล Google Chrome ติดไม้ติดมือกลับบ้านมาด้วยครับ

ก่อนจบงานก็เป็นการถ่ายภาพหมู่ ซึ่งผมไม่ได้ใช้ iPhone ถ่ายมา แต่เดี๋ยวคนจะมีคนโพสต์ภาพเองแหละมั้ง และแจกของที่ระลึกที่เหลือเช่นพวกปากกา สมุดให้หยิบกันตามสบาย (จะได้เอาสมุดโน้ต Google มาใช้แทนสมุดโน้ต Priston Tale ที่ใช้มานมนานสักที) ก็มีหยิบปากกากับสายห้อยคอมาฝาก @Finalay กับ @nopthanit ตามที่ขอมาด้วย

ก่อนจบ Post นี้ขอบอกว่างานสนุกมาก ทาง Thoth Media จัดงานออกมาได้เจ๋งจริงๆ (อวยกันเข้าไป บริษัท Part-time ตัวเอง ฮา) ทั้งอาหาร (ผมชอบจุดนีมาเป็นพิเศษ) และบรรยากาศภายในงาน ถ้ามีงานแบบนี้คราวหน้าอีก ไม่พลาดแน่นอนครับ ก่อนกลับบ้านถูก Duocore สัมภาษณ์ด้วย ไว้ถ้าตอนนี้ออกและมีผมติดอยู่ อาจจะเอามาลงให้ดูกันอีกทีครับ

สุดท้ายนี้ขอปิด Post ด้วยภาพรวมของฝากทั้งหมดที่ผมได้มาจากงานครับ

Update: เพิ่มชื่อคุณพรทิพย์ กองชุน ตามที่ Comment ด้านล่างแนะนำมาครับ

My thought on Thai soap opera

2010-07-25T13:37:00Z

อาทิตย์นี้ขอบ่นเกี่ยวกับละครน้ำเน่าไทยครับ รู้สึกว่ามันไร้สมอง บั่นทอนปัญญา ดูแล้วเสียสุขภาพจิตมากๆ แต่ก็หนีไม่พ้น เพราะที่บ้านชอบดูกัน ขอแยกบ่นเป็นข้อๆ ไปตามที่นึกออกนะครับ อาจจะวกวนและหยาบคายไปบ้าง ขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยครับ และส่วนหนึ่งอาจจะซ้ำกับบทความของ Bangkok Post ที่ @Finalay เคยเอามาให้อ่านครับ เนื่องจากผมเห็นด้วยกับบทความนี้มากๆ

เต็มไปด้วยเศรษฐีไร้สมอง วันๆ เอาแต่คิดเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ถ้าเป็นฝ่ายตัวร้ายก็คิดแต่จะจับผู้หญิง/ผู้ชาย ดูแล้วไม่รู้ว่าเอาตังมาจากไหนมากมาย หลายครั้งที่บอกว่าเป็นสมบัติของเจ้าคุณปู่ทวชรุ่นที่ 1,385 หรืออะไรก็แล้วแต่ ยังไงมันก็ดูไม่ Make Sense เลยสักนิดอยู่ดี
ทำไมต้องมีฉากตบตีกันพร่ำเพรื่อเหลือเกิน เอียน รองลงมาก็ฉากข่มขืน (แต่ถ้าคุณอยู่ฝ่ายพระเอก/นางเอก ก็จะรอดอย่างปาฏิหารย์) ฉากต่อสู้ก็ง๊องแง๊ง เอาทุนไปทุ่มกับฉากตบตีหมดรึไง?
ไม่เคยทำ Research เกี่ยวกับ Theme เรื่องของตัวเองเลย หลายครั้งที่พยายามจะกล่าวถึงเรื่องหรืออาชีพเฉพาะทาง (อย่างเช่นโปรแกรมเมอร์, หมอ) แต่ทั้งหมดทั้งมวลนั่น Implement ด้วย Common Sense ของผู้จัดที่ไม่รู้ว่าใช้สมองส่วนไหนคิด (Medula Oblongata?) ทำไมมันไม่เหมือน Common Sense ของชาวบ้านชาวช่องที่ผมรู้จักเลยฟะ เช่นส่ง Email ด้วย Microsoft Paint หรืออะไรเทือกนี้ (แม้ว่าเดี๋ยวนี้ช่อง 3 จะทำ Animation ฉากเฉพาะทางดูดีขึ้น แต่ก็ไร้ความคิดอยู่ดี)
เนื้อเรื่องซ้ำซาก ไม่มีความคิดสร้างสรรค์แม้แต่น้อย ไม่ว่าเรื่องไหนๆ ก็มีแต่แย่งสมบัติกันไปวันๆ ขอเรื่องของคนขยันทำงาน ก่อร้างสร้างตัวขึ้นมาบ้างได้มั้ย หรือจะเป็นเรื่องชิงไหวชิงพริบ ใช้สมองวางแผนกันอย่างแยบคาย ทำเหมือนกับว่าเงินมันเป็นพรที่ฟ้าประทานมาอะไรอย่างนั้น
ฉากตลกไร้สมองก็เหมือนกัน เรื่องไหนๆ ก็ต้องมีตัวตลกมาทำอะไรงี่เง่าๆ อยู่เรื่อย บั่นทอนมาก
ตัวละครไม่มีมิติเลยสักนิด ไม่มีที่มาที่ไป พื้นฐานความคิดอะไรเลย ขอแค่ Fill ตัวละครให้ครบบท พระเอก นางเอก เพื่อนพระเอก/นางเอก ตัวร้าย เศรษฐี คนใช้ ก็ได้ละครเรื่องนึงแล้ว Classification ได้ไม่เกินนี้จริงๆ
ตอกย้ำเรื่องชนชั้นวรรณนะอย่างชัดเจน ตัดสินค่าของมนุษย์ด้วยด้วยเงินและพรรคพวก (เป็นฝ่ายพระเอก/นางเอก หรือฝ่ายตัวร้าย) หรือสังคมไทยจะชอบของแบบนี้? พวกคนใช้และคนจนนี่เป็นบทที่ไม่มีวันโงหัวขึ้นเลยจริงๆ (ถ้าไม่จับเศรษฐีได้ หรือเป็นเศรษฐีปลอมตัวง๊องแง๊งมา)
ดูแล้วเหมือนว่าผู้จัดละครไทยจะคิดว่าคนดูไม่มีสมอง ตัดสินอะไรด้วยตัวเองไม่เป็น ต้องแบ่งโลกเป็น 2 ฝ่ายให้เห็นอย่างชัดเจน พระเอกนางเอกก็ดีใจหาย (แม้ว่าตอนนี้จะมีเทรนด์สู้คนเข้ามาบ้าง แต่โดยรวมก็ถือว่าเป็นคนดีที่หนึ่ง) ตัวร้ายก็ร้ายบัดซบอย่างไม่มีเหตุผล
ตัวร้ายต้องกรี๊ดๆ แว๊ดๆ ไปวันๆ โคตรจะน่ารำคาญ เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา คำพูดถากถาง และการกลั่นแกล้งสารพัด โลกนี้มันมีมนุษย์พรรค์นี้อยู่จริงๆ เหรอ?
ฝ่ายนางเอกก็เหมือนกัน ถ้าไม่ซึนเดเระก็ดีใจหาย ไม่รู้คุณเธอเอาชีวิตรอดมาในยุคปัจจุบันได้ยังไง (คุณน้องทรายจากเรื่องอะไรไม่รู้ที่แม่ผมติดช่อง 7 ตอนนี้ ดูแล้วสมน้ำหน้าเหลือเกิน) ถ้านางเอกซึนเดเระ ตอนจบจะต้องมีเหตุให้พระเอกบาดเจ็บ แล้วนางเอกถึงจะชอบพระเอกได้
ตัดสินปัญหาด้วยคำว่าธรรมดาชนะอธรรม ขอแค่คุณอยู่ฝ่ายพระเอก/นางเอก ไม่ต้องใช้ความคิด ความพยายามอะไร แค่ร้องไห้ไปเรื่อยๆ เดี๋ยวแม่มก็ Happy Ending อยู่ดี
ไม่เคยมีพัฒนาการเลย ถึงแม้ว่าเดี๋ยวนี้จะพยายามยัดเทรนด์เกาหลีไร้สมองเข้ามาบ้าง แต่โดยรวมๆ แล้วก็ไม่เคยเปลี่ยนไปตั้งแต่สมัยที่ผมยังติดละครเมื่อสิบก่อนเลยสักนิด
ทำไมต้องมีแต่ Happy Ending? ฉากจบพระเอกต้องได้กับนางเอก ทุกคน (ที่อยู่ฝ่ายเดียวกัน) Happy แต่ตัวร้ายถ้าไม่โดนประหนามหยามเหยียดไม่มีชิ้นดีให้คนดูสะใจเล่น ก็กลับตัวจากหน้ามือเป็นหลังตีนได้อย่างไม่มีเหตุผล
ทำไมต้องจัดตัวละครเป็นคู่ๆ ด้วย ตอนจบแม่มก็ต้องลงเอยกันอย่างไม่มีเหตุผล
จะบอกว่าคนดูชอบแบบนี้ แต่ละครต่างชาติที่มีโอกาสได้เข้ามาฉายในไทย (อย่างเช่นพวกแดจังกึม, ซอนต๊อก ผมเคยดูผ่านๆ ถึงจะน้ำเน่าบ้าง ก็เห็นว่าพอใช้ได้) ก็ได้พิสูจน์แล้วว่ามันก็ดังได้เหมือนกัน หรือผู้จัดละครไทยจะมีปัญญาแค่นี้?
อาจจะมีอีก แต่ตอนนี้ผมนึกออกแค่นี้ ยังไงอาจจะมีอัพเดททีหลังครับ

โดยรวมๆ รู้สึกว่านี่มันเป็นแผนการล้างสมองคนไทยระดับชาติรึเปล่าฟะ? อ่านแล้วอย่าเข้าใจผิดนะครับ ผมไม่ได้เกลียดละครไทยไปซะหมด นานๆ ทีก็มีเรื่องที่ผมชอบอยู่เหมือนกัน (เช่น สี่แผ่นดิน หรือ อยู่กับก๋ง สร้างสรรค์มาก) แต่ละครน้ำเน่าไทยนี่มันเหลืออดจริงๆ นอกจากจะไม่สร้างสรรค์แล้ว ยังบั่นทอนสติปัญญาอีก เอาเวลาไปดูอนิเมห่วยๆ ยังคุ้มค่ากว่ากันเยอะ เชื่อผม

ป.ล. ไม่อยากเอาภาพละครไทยขึ้นบล็อก ขอเป็นภาพน้ำเน่าญี่ปุ่นรุ่นคลาสสิก (แต่ผมดันชอบ เอ๊ะ! ยังไง?) แล้วกันนะครับ

ป.ล. 2 อาทิตย์หน้าคงไม่อัพเดทนะครับ ติดสอบ

Petdo Doll

2010-07-21T13:37:06Z

เพิ่งสั่งไปเมื่อวันอังคารที่ผ่านมา วันนี้ (พฤหัส) ก็มาถึงแล้วครับ รวดเร็วน่าประทับใจมาก ใครสนใจสามารถสั่งได้ที่ i am petdo ราคาตัวละ 299 บาท และเพิ่มอีก 77 บาทหากต้องการให้ส่งแบบ EMS สามารถจ่ายได้ทั้งวิธีโอนเงินผ่านธนาคารแบบปกติ หรือแม้แต่ Paypal ก็ยังได้!

ตอนนี้ผมขอไปเตะเจ้าตัวนี้ฉลองก่อนครับ ;)

Light Novel Festa

2010-08-03T18:22:25Z

ในงานเทศกาลหนังสือเด็กและเยาวชนคราวนี้ นอกจากผมจะได้สอยหนังสือมามากมายแล้ว ผมยังมีโอกาสไปร่วมงาน Light Novel Festa อีกด้วย โดยงานนี้เป็นความร่วมมือระหว่าง DEX, วิบูลย์กิจ, YUMEYA, และ Luckpim เพื่อพูดคุยเกี่ยวกับเรื่อง Light Novel พร้อมทั้งเปิดตัว DVD กับ Presenter ของ Toradora! รวมทั้ง Light Novel เรื่องอื่นๆ (เช่น Ichiban Ushiro no Daimaou) อีกด้วย

จริงๆ แล้วตอนแรกผมก็ไม่ได้สนใจงานนี้อะไรมากมายนักหรอก (เลยถ่ายภาพมาไม่เยอะ ขออภัยด้วยครับ) แค่ได้ยินข่าวมา และพอดีวันนั้นต้องไปซื้อหนังสือของ Luckpim ที่ยังขาด เลยแวะไปดูงานด้วยเลย แต่ปรากฎว่าสนุกกว่าที่คิดครับ

ที่หน้างาน เห็นมีโปสเตอร์ Toradora! แปะอยู่ด้วยครับ (เห็นตอนแรกผงะไป 1.8 วินาที นึกว่าโปสเตอร์ AV) ผมไปถึงงานก่อนเวลาประมาณครึ่งชั่วโมง เห็นเขาเริ่มต่อแถวอะไรไม่รู้กันแล้ว ถามท้ายแถวก้ไม่มีใครรู้ว่าแถวอะไร แต่ต่อไว้ก่อน ไอ้เราเห็นแถวแบบนี้ก็อดใจไม่ได้ เลยไปต่อกับเขาบ้าง ในระหว่างนี้ก็มีให้เขียนชื่อเพื่อจับฉลากชิงฟิกเกอร์น้องปู (Senjougahara Hitagi) จากเรื่อง Bakemonogatari กันด้วย (ฟิกเกอร์ตัวนี้ผมมาดูทีหลังแล้วไม่สวยเลย) หนึ่งชั่วโมงผ่านไป (อย่าสับสน งานเลทไปครึ่งชั่วโมงครับ) ถึงจะรู้ว่ามันคือแถวเข้างาน เพื่อซื้อ DVD Toradora! Vol.1 Limited Edition (และ Palmtop Tiger Edition ที่แถมฟิกเกอร์อีกซึ่งแพงบรรลัย) สำหรับคนที่ไม่ได้จองไว้ก่อน และสินค้าอื่นๆ อีกภายในงาน เช่นพวก Light Novel จากค่ายต่างๆ (ที่วางขายทั่วไปอยู่แล้ว ถ้าเป็นแฟนคงเก็บกันหมดแล้วล่ะ) หรือฟิกเกอร์กับแฟ้มพลาสติกจากร้าน YUMEYA ซึ่งร่วมๆ เลยไม่ค่อยมีอะไรน่าสนใจสำหรับผมเท่าไหร่ ผมซื้อมังงะ Ichiban Ushiro no Daimaou ไปเล่มเดียว แล้วก็เขียนชื่อร่วมจับฉลากรางวัลจากวิบูลย์กิจตอนท้ายงาน จากนั้นก็มานั่งตรงที่นั่งสัมมนา ซึ่งได้ที่นั่งหน้าสุดเลย ทำเลดีมาก (เพราะชาวบ้านแห่กันไปช้อปปิ้งอยู่นั่นเอง)

ช่วงนี้จอ Projector หน้างานก็ฉาย Toradora! พากย์ไทยไปเรื่อยๆ ซึ่งก็สนุกดีครับ ดูไปเรื่อยๆ เพลินๆ เรื่องคุณภาพผมคงวิจารณ์อะไรมากไม่ได้ครับ เนื่องจากไม่ค่อยได้ติดตามอนิเมลิขสิทธิ์ไทยมากนัก (อ้าว หางโผล่แล้วเรา) โดยรวมก็รู้สึกว่าโอเคดีครับ แต่พอฟังเสียงไปสักพักดันนึกขึ้นมาได้ว่า “คนพากย์ไทกะนี่มันเสียงโนบิตะนี่หว่า” เท่านั้นแหละ ฮากระจาย Tweet กันแทบไม่ทัน

อ่อ! ในงานนี้ผมยังได้พบกับ @jantp27 อีกด้วย ซึ่งเธอก็สอย Toradora! Vol.1 Palmtop Tiger Edition (อันที่แพงระยับ ชุดละ 2,500 บาท) ผมเลยขอถ่ายรูปเก็บไว้สักหน่อย

หลักจากฉายอนิเมไปได้สักพัก พิธีกรของงานนี้ก็คือ บ.ก. ยูตะ จากวิบูลย์กิจ (คนซ้าย) และคุณกวินทร์ จาก DEX (คนขวา) ก็ขึ้นมาบนเวที พูดคุยฆ่าเวลากันไปเรื่อยๆ ซึ่งช่วงนี้ผมก็มีโอกาสได้ทำตัวเป็นผู้สื่อข่าวจำเป็น ซักถามข้อสงสัยส่วนตัวต่างๆ Live Tweeting กันสดๆ ซึ่งสรุปประเด็นที่ได้ฟังมาและถามมาได้ดังนี้

DEX ไม่คิดจะเอาอนิเม Ichiban Ushiro no Daimaou เข้ามา เนื่องจากล่อแหลมไปหน่อย
วิบูลย์กิจจะจัดงาน Comic Party ของตัวเองวันที่ 2-3 ตุลาคมนี้ ที่ซีค่อนสแควร์เหมือนเดิม เห็นว่าจะมีแจก Trading Card อะไรกันด้วย ผมไม่เคยไปงานนี้ ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นยังไง
Saint Seiya Next Dimension กับนิยายโคนันเล่ม 5 ของวิบูลย์กิจ จะออกงานหนังสือเดือนตุลาคม
ปีหน้าวิบูลย์กิจจะลุยตลาด Light Novel
DEX จะเอา Kamen Rider Decade เข้ามาปีหน้าเช่นกัน
วิบูลย์กิจมีความคิดที่จะจัด Pack การ์ตูนขาย แต่ยังไม่แน่ใจว่ารูปแบบจะเป็นยังไง จะได้เห็นกันอย่างเร็วก็งานหนังสือเดือนมีนาคม ปีหน้านู้น
วิบูลย์กิจพูดถึงคนทำ Scanslations แจกบนอินเทอร์เนตว่าให้ระวังตัวกันบ้าง เข้าใจว่าเป็นการเล่าข่าวที่ช่วงนี้ทางญี่ปุ่นและอเมริกาเข้มงวดกวดขันกันมากขึ้น ไม่ใช่ว่าวิบูลย์กิจซีเรียสเรื่องนี้ (ยังเห็นพูดว่าจะแจกก็มิดชิดหน่อย แถมยังไม่แอนตี้ร้านเช่าการ์ตูน)
สำหรับ Tsubasa Reservior Chronicle ของวิบูลย์กิจ น่าจะจบได้ปีหน้า ส่วน xxxHOLiC ที่เห็นดองไปนานเพราะไม่ผ่าน QC ของทางญี่ปุ่นสักที (เหมือนว่าจริงๆ มีดราม่าเบื้องหลัง พาดพิงบุคคลที่สามอีก เลยเล่าไม่ได้)
DEX ยังไม่คิดจะออก Blu-ray เร็วๆ นี้ เนื่องจากตลาดยังไม่พร้อม แต่ถ้าอนาคตมีความต้องการก็ไม่แน่ แต่ยังไงคงต้องขายแพงแน่นอน (เห็นว่าอย่างต่ำๆ ก็ 800 บาท) เพราะไทยอยู่โซนเดียวกับญี่ปุ่นและอเมริกา ขายถูกกว่ากันมากไม่ได้ เดี๋ยวมันจะไหลไปหมด
ต่อไปวิบูลย์กิจจะไม่สามารถ Reprint การ์ตูนเก่าๆ ด้วย License เดิมได้อีกแล้ว แปลว่าเราจะไม่ได้เห็น Hajime no Ippo (ก้าวแรกสู่สังเวียน) ฉบับ Reprint อีกต่อไป และ Love Hina พิมพ์ใหม่ที่ออกมา 5 เล่มก็จะถูกลอยแพอยู่แค่นั้น
@WasuKarnlakorn ฝากคำถามถึงวิบูลย์กิจเกี่ยวกับคุณภาพการพิมพ์ (เช่นหมึกเลอะ) ได้รับคำตอบมาว่าทราบถึงปัญหาแล้ว และหาทางปรับปรุงอยู่ แต่คงจะไม่ทำแบบ Premium ราคาแพง เนื่องจากราคาปัจจุบันก็มีแนวโน้มว่าจะพุ่งขึ้นไปอีกอยู่แล้ว

ถัดมาก็เข้าสู่ช่วงพิธีการเล็กน้อยครับ เป็นการเปิดตัวผู้ชนะการคัดเลือก Presenter Toradora! ของประเทศไทย ซึ่งก็คือคุณ Natty (ไหนหว่า… ผมไม่รู้จัก) นั่นเองครับ รวมถึงเปิดโอกาสให้ถ่ายรูปร่วมกันด้วย ซึ่งผมก็ได้ไปถ่ายมาเหมือนกัน แต่เก็บไว้คนเดียวครับ ไม่ให้ดู ฮา

ถัดจากนั้นก็เริ่มการสัมมนาเกี่ยวกับ Light Novel สักทีครับ ซึ่งบรรยากาศก็ค่อนข้างสบายๆ มีการ Quiz กันเล็กน้อยว่า Light Novel คืออะไร และให้ลองยกตัวอย่าง Light Novel ที่กลายเป็นอนิเมกันดูเพื่อชิงรางวัล จุดนี้เทคโนโลยีช่วยได้มากครับ ผมเปิด Wikipedia เพื่อดูรายชื่อ Light Novel กันสดๆ ตรงนั้นเลย และก็ได้รางวัลมาเป็นสมุดโน้ต Reborn ครับ (รางวัลข้ามค่าย!) ถ่ายภาพมาไม่ค่อยชัดเท่าไหร่ แต่ขี้เกียจถ่ายใหม่ละ ช่างมันเถอะ

จากนั้นก็เป็นการเฉลยคำถามเมื่อสักครู่ โดยการเปิด OP/ED จากอนิเมเรื่องต่างๆ ที่มีต้นกำเนิดมาจาก Light Novel ครับ ซึ่งจุดนี้ทางทีมงานขออนุญาติไม่ให้ถ่ายภาพ เนื่องจากกลัวปัญหาเรื่องลิกขสิทธิ์ แต่พูดได้คำเดียวว่าช่วงนี้เฮฮาปาร์ตี้กันมากๆ ครับ โดนดักแก่กันไปเยอะ ซึ่งช่วงนี้ก็ทำให้รู้ว่าคุณกวินทร์นั้นโอตาคุเข้าขั้นทีเดียว (ส่วน บ.ก. ยูตะตามมุกโอตาคุไม่ค่อยทัน)

เข้าสู่ช่วงท้ายงาน ช่วงนี้เป็นการจับฉลากแจกรางวัลต่างๆ ครับ โดยเริ่มจากรางวัลของทางฝั่งวิบูลย์กิจ ซึ่งมีตั้งแต่ของกระจุกกระจิก ยันภาพลับจากเรื่อง Ichiban Ushiro no Daimaou ที่ห้ามเปิดดูในงาน! ส่วนรางวัลใหญ่ที่สุดนั้นบอกถึงรสนิยมของ บ.ก. ยูตะได้ดีมากๆ และเป็นรางวัลที่ผม (โชคดี?) ได้มาด้วย ขอยกไปกล่าวตอนท้ายทีเดียวเลยนะครับ ถัดมาก็เป็นรางวัลจากทางฝั่ง DEX และ YUMEYA ซึ่งก็มีทั้งแฟ้มและของสะสมต่างๆ จากญี่ปุ่น และรางวัลใหญ่ก็คือฟิกเกอร์น้องปู 3 ตัว ซึ่งผมไม่ได้ถ่ายภาพมาครับ

หลังจากนั้นก็เป็นช่วงปิดงานครับ มีการช้อปปิ้งกันต่ออีกนิดหน่อย ซึ่งผมก็ไปเดินดูอีกรอบ แต่ก็ไม่มีอะไรน่าสนใจเป็นพิเศษ ยกเว้นที่บูทของวิบูลย์กิจ ซึ่งผมไปบ่นกับเขาว่าซื้อ Light Novel ของ DEX เล่มใหม่ทั้ง 4 ปกจากร้านนายอินทร์มา แต่ดันไม่ได้ของแถมอะไรเลย เพราะไม่รู้ว่าในงานนี้มีแจก สุดท้ายพี่แกก็ใจดีหยิบแผ่นรองเมาส์ (ที่เรียกกันว่าแผ่นรอง iPad) ที่เป็นของแถมสำหรับคนซื้อในงานมาให้ใบนึงครับ ก่อนจะเดินออกจากงานผมเห็นพี่ที่นั่งข้างๆ แกไปขอลองโปสเตอร์ Toradora! ที่ติดอยู่ในงานกลับบ้านมาได้ (ใบเดียวกับที่แถมกับชุด DVD Limited Edition) ผมเลยไปขอมาบ้าง คุ้มดีเหมือนกันครับ

ก่อนกลับบ้านก็ไปเดินดูงานหนังสือกับ @jantp27 อีกนิดหน่อย ไม่ได้อะไรเป็นพิเศษ แล้วก็นั่ง MRT กลับบ้านทางเดียวกัน

กลับมาที่รางวัลใหญ่ที่ผมได้จากวิบูลย์กิจครับ ซึ่งนั่นก็คือ… ฟิกเกอร์ “บากิ” นั่นเอง?! (จริงๆ คือเรื่อง Hanma Baki และสำหรับคนที่ไม่รู้จัก บากิคือการ์ตูนกล้ามโฉดชื่อดังครับ ผมเคยเปิดผ่านๆ ดิบเถื่อนมาก)

ได้ตัวนี้มา ไม่ค่อยดีใจเท่าไหร่เลยครับ เหอะๆ ดวงจะขึ้นทั้งที ทำไมไม่ได้น้องปูฟร้า แต่เอาเถอะ ไหนๆ ก็ได้มาแล้ว ขอถ่ายภาพในชมกันแทนการ Review ก็แล้วกันนะครับ เนื่องจากผมก็ Review ฟิกเกอร์ไม่ค่อยเป็นเหมือนกัน อีกทั้งจะให้ Review ฟิกเกอร์ชิ้นแรกของผมเป็นบากิมันก็จะน่าเศร้าไปหน่อย

ไหนๆ ก็ได้มาแล้ว ลองจับมาถ่ายรวมกับสาวๆ ของผมสักนิดแล้วกัน (มาคิดดูตอนนี้ รู้สึกเหมือนเสนียดจะติดสาวๆ เรามั้ยฟะ…)

ดูๆ ไปแล้วไม่เข้ากันอย่างแรง – -” สุดท้ายนี้ขอปิด Post ด้วยภาพ สวยๆ งามๆ เจริญหูเจริญตากันสักนิดดีกว่าครับ

เย้ย?! ผิดรูปๆ

ป.ล. สิ้นหวังแล้ว! ชาตินี้ไม่คิดไม่ฝันว่าบล็อกของเราจะมี Tag “Hanma Baki” orz

Total damage from Book Festival for Young People 2010

2010-08-10T13:43:22Z

เทศกาลหนังสือเด็กและเยาวชน (ที่เด็กโข่งอย่างเราดันไปร่วมงาน) งวดนี้สนุกมากครับ โดนไปหลายอย่างทีเดียว (แม้ว่าของเก่าอ่านไม่หมดยังเหลืออีกกองพะเนินก็ตาม) นอกจากนี้ยังมีงาน Light Novel Festa ที่ผมได้มีโอกาสไปเข้าร่วม (จริงๆ คือว่างงานอู้งานไปเที่ยว) ซึ่งก็สนุกทีเดียว สำหรับรายละเอียดสามารถตามอ่านได้จากอีก Post นึงนะครับ สำหรับ Post นี้จะขอลิสต์ความเสียหายจากงานหนังสือครับ อ่อ! ผมจะไม่เล่าถึงมังงะที่ซื้อในงานนะครับ เนื่องจากซือเป็นปกติอยู่แล้ว จำไม่ค่อยได้เหมือนกันว่าเล่มไหนซื้อมาจากงาน ฮา

เริ่มกันที่ฝั่ง JLight

Toradora เล่ม 2 (Limited Edition) – มีหน้าสีนิดเดียว แถมราคาแพงกว่าเล่มปกติพอตัว แต่ด้วยความเป็นสาวกที่ดีก็ต้องซื้อเอาไว้
Wagaya no Oinari-sama เล่ม 3
Shakugan no Shana เล่ม 10
Shounen Onmyouji เล่ม 12

ซื้อไม่ถึง 500 บาทเลยไม่ได้โปสเตอร์ แต่โปสเตอร์พวกนั้นก็ได้จากงานที่แล้วมาหมดแล้ว (แถมหลายใบอีกต่างหาก คราวที่แล้วทำยอดได้เยอะมาก ถ้าพอจะจำกันได้) ได้มาเป็นปกผ้า Shana แทน ซึ่งก็โอเค เพราะได้ใช้งานจริงๆ (เอามาห่อ Light Novel ของ Luckpim ได้พอดีอีกต่างหาก)

สำหรับฟาก Luckpim ก็โดนไปตามนี้

คู่มือทำความเข้าใจสาวช่างฝัน – เล่มนี้ผมอ่านจบแล้ว เฮฮาดี แต่ไม่ค่อยรู้สึก Exclusive เท่าไหร่ ไม่รู้ทำไม
Zero no Tsukaima เล่ม 3
Hidan no Aria เล่ม 1 – ถาม Luckpim ว่าจะเมื่อไหร่จะออกมังงะรวมเล่ม ได้คำตอบว่าต้องรอดูกระแสก่อน ทั้งๆ ที่เห็นอยู่ใน 8-Alive แล้วแท้ๆ

ถ่ายให้ดูกันชัดๆ อีกทีนึง เนื่องจากผมตีซี้กับพี่ที่บูทได้เป็นลูกค้าประจำ พี่เขาเลยให้หยิบที่คั่นหนังสือมาครบทุกใบ ขอบคุณมากครับ

ส่วนโปสเตอร์แถม (ขออนุญาติไม่แกะ เนื่องจากขี้เกียจม้วนกลับ) ผมเก็บได้หมด ต้องขอขอบคุณ @naokikun ที่ช่วยสมทบทุน ทำยอดแลกโปสเตอร์ทั้ง 2 ใบที่แจกคราวนี้ ตอนนี้ผมก็พูดได้เต็มปากว่าจะสมของแถมจาก Luckpim ครบทุกอย่างแล้ว อุว๊ะฮะฮะฮ่า!

เกี่ยวกับโปสเตอร์นี่มีเรื่องเล่านิดหน่อย คือตอนผมไปงานรอบแรกซื้อของไปส่วนนึง พอแลกโปสเตอร์ได้แค่ใบเดียว เลยเลือกใบสีฟ้ามา หลังจากนั้นพอไปอีกรอบนึงซื้อของที่ยังขาดจนยอดครบ ปรากฎว่าโปสเตอร์ใบสีเหลืองดันหมด พี่เขาบอกว่าต้องรอ Reprint งานหน้า ตอนแรกก็จะตัดใจรองานหน้าแล้ว แต่พอดีวันอาทิตย์ (งานหนังสือวันสุดท้าย) โทรไปถามรายละเอียดว่าต้องเมลล์ไปติดต่อเรื่องรับของงานหน้าที่ไหน พี่เขาบอกว่ามีคนสละสิทธิ์โปสเตอร์สีเหลือง ให้เรามารับไปได้ เลยรีบบึ่งไปรับกันตอนนั้นเลย สรุปว่างานนี้เสียค่ารถไปหลายทีเดียว เพื่อโปสเตอร์ทั้งสองใบนี้

ต่อไปเป็นนิยายของ DEX ซึ่งไม่รู้คิดยังไงหันมาจับตลาด Light Novel

Gloria Dawn เล่ม 1-2
Ichiban Ushiro no Daimaou เล่ม 1 – เล่มนี้เห็นว่าจับมือกับวิบูลย์กิจทำตลาดร่วมกัน (วิบูลย์กิจทำมังงะขาย) เสียดายที่ไม่เอาอนิเมเข้ามาด้วย (ทาง DEX บอกว่าอยากเอาเข้ามาเหมือนกัน แต่ไม่กล้า เหอะๆ)
CUTTING ~Case of Mio~

ของแถมที่ได้คือแผ่นรองเมาส์ (ที่ทีมงานเรียกว่าแผ่นรอง iPad เพราะใหญ่มาก) ซึ่งมีแจกเฉพาะคนที่ซื้อในงาน Light Novel Festa จริงๆ แล้วผมก็ไม่ได้หรอกเพราะซื้อจากร้านนายอินทร์มาก่อนแล้ว แต่หลังงาน Light Novel Festa เลิกผมลองไปบ่นๆ ให้พี่คนขายของวิบูลย์กิจฟัง เขาเคยค้นใบที่เหลือมาให้ ขอบคุณอีกเช่นกันครับ

สุดท้ายเป็นหนังสือสปอยล์ Biohazard ของ ThaiGamerNetwork ครับ ส่วนฟิกเกอร์ “บากิ” ข้างๆ นั่นจับฉลากได้มาจากงาน Light Novel Festa ซึ่งรายละเอียดอยู่อีก Post นึง และถ้าใครสังเกต ในภาพเปิด Post นี้ยังมีโปสเตอร์อีกใบนึง อันนั้นเป็นโปสเตอร์ Toradora! ที่แถมให้กับคนที่ซื้อ Vol.1 DVD Limited Edition เท่านั้น แต่ผมเห็นมีพี่คนนึงไปขอลอกใบที่แปะไว้ในงานมาได้ ผมเลยไปขอมาบ้าง เหอะๆ

สรุปว่างานนี้หมดไปค่อนข้างเยอะ แต่ก็สนุกมาก ว่าแต่จะอ่านทั้งหมดนั่นจบหมดก่อนงานหนังสือตุลานี้มั้ยน้า…

I hate PlayStation Store

2010-07-11T14:48:11Z

ผมซื้อ PlayStation 3 มาได้สักพักแล้วครับ ค่อนข้างมีความสุขกับมันดี (แม้ว่าจะต้องซื้อแผ่นแท้ แถมไม่ค่อยมีเวลาเล่นก็ตาม) โดยฟีเจอร์นึงที่ผมคิดว่าผมน่าจะชอบในตอนแรกก็คือ PlayStation Store ครับ เพราะผมประทับใจระบบ Online Store มาจาก AppStore ของ Apple (ผมไม่ Jailbreak iPhone ผมนะ ซื้อเอาจาก AppStore ตลอด และมีความสุขกับมันดี) และการที่สามารถซื้อ DLC ของเกมและ Content ต่างๆ มาเล่นได้ทันทีจากหน้าจอทีวีก็เป็นไปเดียที่เข้าท่ามาก แต่พอได้มาลองใช้จริงๆ ก็พบว่า Store ของ Sony นั้นมัน “ห่วยบัดซบ” เหลือเกิน ขอแยกบ่นเป็นข้อๆ ดังนี้

ผูกบัตรเครดิตเข้าไปยากมาก ผมเสียเวลาไปหลายชั่วโมงเพื่อ Google หาว่าผมใส่ข้อมูลตรงไหนผิด มันถึงไม่ยอมรับบัตร สุดท้ายพบว่าเป็นเพราะที่อยู่ของผมมันมี “.” (จุด) อยู่ด้วย ไร้สาระจริงๆ
หลังจากผูกบัตรเครดิตเข้าไปแล้ว ไม่ได้ใช้ระบบหักเงินเวลาซื้อเหมือน AppStore แต่ใช้วิธีเติมเงินเข้าไปใน Account โดยบังคับว่าเติมได้ทีละ 300, 600, 1000 และ 2919 บาท เท่านั้น แล้วค่อยไปซื้อของเอาด้วยวงเงินใน Account อีกที แปลว่าผมจำเป็นต้องเสียเงินมากกว่าค่าของที่ต้องการจะซื้อเสมอ (ซึ่งมันไม่มีทางพอดี)
แต่ละ Store สามารถผูกกับ PlayStation Account ได้ Account เดียวเท่านั้น ทำให้แต่ละคนต้องเปิดคนละหลายๆ Account เพื่อไล่เก็บของเฉพาะแต่ละ Store ให้ครบ แล้วยังต้องคอยจำอีกว่าซื้ออะไรไว้ Account ไหน และการเติมเงินหลายๆ Account แปลว่าต้องมีเงินค้างเสียเปล่าอยู่หลายๆ Account อีก
Store ของญี่ปุ่น และอเมริกา ไม่รับบัตรเครดิตไทย ต้องไปซื้อ PSN Card มาเติมเงินเข้าไปใน Account เท่านั้น นี่จะเอาเงินไปประเคนให้ถึงที่ยังจะไม่อยากได้อีกนะ
เพราะโปรโมชั่นและสินค้าของแต่ละ Store รวมทั้งการจัดวาง Layout ของ Store แตกต่างกัน โซนอเมริกา กับญี่ปุ่นนี่จะมี Content หลายหลาย แต่แถบฮ่องกงหรือไทยนี่เหมือนจะเป็นลูกเมียน้อย แทบไม่มีอะไรเลย ทำให้การซื้อของข้าม Store เป็นเรื่องปกติและจำเป็นมาก
Interface ย่ำแย่โคตรๆ การ Search หาของแต่ละอย่าง หรือดู List ว่าซื้ออะไรไปแล้วบ้างค่อนข้างลำบาก
ไม่มีระบบ Rating สิ่งที่ต้องทำก่อนซื้อของแต่ละอย่างก็คือ Google
ราคาที่ขึ้นใน PlayStation Store ยังไม่รวมภาษี ราคาจริงของมันต้องจ่ายเพิ่มอีกนิดหน่อย จริงๆ มีบอกอยู่ตรงหน้า Confirm การซื้อขาย แต่ถ้าไม่สังเกตก็จะไม่รู้ตัวเลย จนกว่าตังที่คำนวณไว้ว่าพอดีดันไม่พอ
แม้ว่าตัวเกมนั้นจะ All-zone แต่ DLC บางเกมดันเสือกล็อกโซนซะงั้น ก่อนจะซื้อแต่ละตัวต้องหาข้อมูลให้ดีก่อนว่าเรามีแผ่นโซนไหน และต้องไปซื้อจาก Store โซนไหน
ไม่ใช่แค่ DLC เท่านั้น แต่เกมเต็มๆ บางเกมที่ดาวน์โหลดจาก PlayStation Store ก็ล็อกโซนอีกต่างหาก ถ้าซื้อมาไม่ตรงกับโซนเครื่องแปลว่าเสียตังฟรีสถานเดียว

ดูเหมือนว่า Sony ยังต้องทำการบ้านในเรื่อง Online Service อีกเยอะ แต่สุดท้ายแล้วถึงมันจะห่วยแค่ไหน ผมก็ยังต้องจำใจซื้อของจากมันอย่างไม่มีทางเลือกอยู่ดี แย่จริงๆ

ป.ล. ภาพ PS3-Tan นี่มันหายากเหลือเกิน สุดท้ายเลยหาภาพซั่วๆ มาแปะแทน