Het Nederlands Fotomuseum, het Rijksbureau voor Kunsthistorische Documentatie en het Centraal Bureau voor Genealogie hebben het initiatief genomen tot de uitgave van een tweedelig naslagwerk over Nederlandse fotografen, dat als werktitel heeft: Photographers in the Netherlands. Born before 1900. Auteur van het naslagwerk is Steven Wachlin. De twee rijk geïllustreerde delen (met hardcover omslag) zullen samen ongeveer 800 pagina’s tellen.
Bron en meer informatie: website CBG

Dit is een belangrijk naslagwerk voor iedereen met belangstelling voor de Nederlandse geschiedenis van de fotografie, maar ook praktisch bij het dateren van foto’s.  Zelf zal ik daarom dit nieuwe handboek denk ik regelmatig gaan gebruiken, daarom behoor ik tot de voorintekenaars :-)

Regionaal Archief Tilburg is nu bijna 1,5 jaar actief op Twitter. Actief zijn is eigenlijk niet het juiste woord. Op dit moment beperken de tweets zich tot geautomatiseerde tweets van het weblog en van YouTube. We proberen wel elke nieuwe volger een persoonlijk welkom te geven, alleen of in een groep nieuwe volgers.

Via onze communicatiemiddelen maken we bekend dat geínteresseerden ons ook kunnen volgen via Twitter. In hoeverre dat resultaat oplevert is niet duidelijk. We kunnen niet zien op basis waarvan nieuwe volgers besluiten ons te volgen. Nu is het eigenlijk passief wachten op meer volgers. In sommige gevallen zijn we wel actief geweest: de wethouders van de gemeente Tilburg. Enkele journalisten en nieuwssites volgens ons Twitteraccount ook.
Het zal in de komende tijd duidelijk moeten worden hoe we Twitter gaan inzetten, op een actievere manier.

Natuurlijk is er op 12 november 2010 de actiedag Follow An Archive waar we aan deel zullen gaan nemen. Meer informatie daarover is te vinden op hun weblog, de Facebookpagina en natuurlijk een Twitteraccount!

Op 12 maart 2010 gingen we de grens van 100 volgers over, 6 maanden later tellen we 201 volgers. Op naar een volgende mijlpaal.

Al tijdens Archives without Borders blogde ik over dit internationale archiefcongres. Het uitgesproken gevoel na de eerste dag bleef ook gedurende de tweede dag hangen. Een aantal sessies die ik bijwoonde zijn echter een apart verslag waard. Zo ook de sessie waarin Olivier Nyirubugara (geboren in Rwanda) die sprak over Non-mediated Archives: Naming as a Human Right Issue.

Mensenrechten en archieven
Bij mensenrechten denken wij aan dingen als vrijheid, onderwijs, gezondheid en dergelijke. Aan iets als het recht om je kind de naam te geven die je wilt, daaraan denken wij westerlingen doorgaans niet. En als wij het hebben over archieven, dan denken we al helemaal niet aan onze eigen naam.

In een goed aantal landen in de wereld ligt dat echter totaal anders. Voor bijvoorbeeld de mensen in Rwanda is hun naam een essentiële record keeping-tool. Olivier illustreerde dit aan de hand van een fragment uit de verfilming van Alex Haley’s boek Roots. Daarin wordt de Gambiaan Kunta Kinte in het Amerika van 1767 als slaaf verkocht aan de planter Waller. Kunta weigert daarbij de naam ‘Toby’ te erkennen, die zijn nieuwe ‘eigenaar’ hem toebedeelt, en krijgt er net zo lang publiekelijk met de zweep van langs tot hij uiteindelijk toegeeft. Ik beken dat ik na een paar zweepslagen naar m’n notitieblokje ben gaan kijken, alhoewel aan het geluid weinig te doen viel…

Archieven en namen
Dat Kunta Kinte zijn eigen naam niet zomaar opgaf, is omdat zijn eigen naam niet zomaar een naam is. Zijn naam is namelijk full of history, full of future. Ik moest meteen denken aan de dubbele Januskop, symbool voor ons vak. Zonder geschiedenis geen toekomst. En dat is juist wat Kunta op dat moment werd afgenomen: zijn geschiedenis en dus zijn toekomst, door zijn ouders volgens eeuwenoude tradities vastgelegd in zijn unieke naam.

Een naam als archief. Er vindt zelfs selectie in plaats, want in één naam kun je natuurlijk niet alle culturele, sociale en economische context verwerken waarin een boreling in de wereld wordt gezet.

Namen en mensenrechten
En dan kom je als Rwandees naar Nederland en blijken wet- en regelgeving alhier niet bedacht op de tradities van je voorvaderen: bij het kiezen van de naam voor je dochter moet je ineens een naam pikken die een breuk in je ‘archief’ en tradities zal veroorzaken. Olivier herhaalde de woorden van Eric Ketelaar, die eerder (hier bijvoorbeeld) zei dat archieven nooit worden gesloten. Maar in dit geval had hij dus ongelijk. Een “violation of human rights”, volgens Olivier.

Daarna vervolgde hij met een uiteenzetting van de functies van de naam in onze cultuur en de verschillen met de functies van de naam in zijn cultuur. Maar het belangrijkste punt was toen al gemaakt. Al met al een verrassende parallelsessie – Olivier verving trouwens een andere spreker – die een bijzonder inkijkje gaf in een andere cultuur en die bovendien een verrassende en persoonlijke draai gaf aan het fenomeen archieven.

Indrukwekkend en inspirerend.

Van de website

Worlds of Women is a project that aims to inspire researchers, both academics and those actively interested in researching working women’s history, to look beyond national borders. This is an overview of available sources at the Labour Movement Archives and Library (ARAB) in form of essays and inventories.

[Gabriela Salazar. Photo: Francis Vlieghe. Copyright: VVBAD]
Op de tweede dag sprak Gabriela Salazar uit Mexico over de rol van archieven in het nakomen van  internationale afspraken over mensenrechten. Zij bepleitte in haar presentatie dat archivarissen een actieve rol in dat proces moeten spelen. Zij betitelde archieven als “silent witnesses of the truth” en de taak van archivarissen is het om die papieren stille getuigen een stem te geven.
Er waren meer presentaties uit landen met een recent roerig verleden die aan actieve rol voor tenminste archieven voorstonden. Maar Gabriela was erg uitgesproken. De archivaris als activist.
Eric Ketelaar eindigde er zijn samenvatting van het congres mee: “Climb out of the safety of your institution and become an activist archivist! An archivist without borders”. Maar hij bedoelde dat niet zoals Gabriela Salazar.
In landen waar archiefzorg en archivering nog niet op een niveau staan zoals in Nederland en West-Europa spelen heel andere problemen en vragen dan hier. Daar zijn grote bevolkingsgroepen op zoek naar herstel van hun positie, naar recht, naar verklaringen en verantwoording. Genoegdoening voor aangedaan onrecht. Informatie in archieven kan daar een belangrijke rol in spelen.

[Mario H. Ramirez. Photo: Francis Vlieghe. Copyright: VVBAD]
In El Salvador, zo vertelde Mario Ramirez, was er tijdens en na de burgeroorlog veel archiefmateriaal niet bewaard, actief vernietigd of niet in handen gesteld van de archiefdiensten. Wat er wel was, kon niet altijd geraadpleegd worden omdat de machthebbers geen toestemming gaven. Mondelinge getuigenissen zijn soms niet genoeg om verdachten veroordeeld te krijgen. Ondersteuning door papieren bewijzen helpt. Een mevrouw uit Libanon verklaarde nog dat ook de daders behoefte hebben om hun verhaal te vertellen. Die verhalen kunnen ook een ander licht werpen op wat er nu werkelijk gebeurd is. Vanuit de organisatie, was het systematisch, zat er een opdracht achter of was het persoonlijk initiatief.
Waar we in Nederland bijna uitsluitend te maken hebben met processen van criminelen waar dit soort van onderzoeken belangrijk zijn, in landen met een gewelddadig verleden door burgeroorlogen spelen die vragen ook naar de regering, de leiders van die periode.
Dichterbij is er bv. in Spanje nog steeds een onverwerkt verleden waar archieven een rol in zouden kunnen spelen, maar daar ligt dat ook nog heel erg gevoelig.

Daar kwam ik toch een beetje in gewetensnood. Ik ben van mening dat archivarissen een zo objectief mogelijke positie moeten innemen. In sommige presentaties kwam dat ook terug. Archivarissen moeten onafhankelijkheid zijn. Dat is heel belangrijk om een goed en zo volledig onmogelijk beeld van het verleden van een gemeenschap te krijgen. Ook de pijnlijke periodes moeten daar een plaats in hebben. Als een archivaris teveel naar de macht hangt en daar afhankelijk van is, krijg je altijd een gekleurd beeld en daarmee een onvolledig beeld van een samenleving. Bij sterke dictatoriale regimes is dat natuurlijk een stuk moeilijker dan in een stabiele democratie. Hoewel ook daar de archivaris alert moet blijven op wat hij wel of niet in handen krijgt. Is een archivaris teveel een tegenstander van het regime of een regering, dan kleurt dat net zo goed zijn keuzes.

De film over de Neurenberger processen (Neurenberg, Its lessons for today) na de Tweede Wereldoorlog in 1948 liet nog eens haarscherp zien dat de archieven, de dossiers die je als trouw ambtenaar van het Duitse Rijk had aangelegd en onderhouden in een andere setting, waarbij de macht in handen kwam van de overwinnaars, je ondergang betekenden. In het ene geval gaf de verantwoording over je handelen je de zekerheid dat je je baan (en soms hoofd) hield, in het andere geval kon je er je hoofd mee verliezen. Letterlijk.

Twee dagen luisteren naar archivarissen die ieder op hun eigen wijze, met hun eigen problematieken proberen de archieven in hun land op orde te krijgen, om doelen te dienen, die wij hier in Nederland, bijna alleen nog als “dode letter” prediken: Archieven zijn belangrijk voor de rechtzoekende burger.

En zo is het.

Zowel zakelijk als privé moet of wil ik nog wel eens grote bestanden versturen. Zeker op het BHIC moet dat op een simpele manier kunnen, omdat je klanten niet mag vermoeien met technisch gedoe of te veel knopjes. Tot voor kort gebruikten we Box.net en later eSnips, maar we gaan switchen naar WeTransfer weet ik na vanavond. Ik kwam deze supereenvoudige website op het spoor via de blog Schrijven voor internet.

WeTransfer is Nederlands, is gratis, werkt zonder inlog en kan tot 2GB aan bestanden versturen. De ontvanger krijgt een downloadlink en jij een email als de bestanden zijn gedownload. Piece of cake dus. Uitproberen gaat sneller dan het lezen van deze blogpost (die zeker voor mijn doen toch al behoorlijk snel wegleest). Een aanrader dus!

Plaatje

[Nathan Mnjama. Photo: Francis Vlieghe. Copyright: VVBAD]

In die jonge landen, jonge democratieën, zouden de archieven een rol kunnen vervullen bij het opbouwen van een Nationale Identiteit, natievorming. 
Jonge staten kampen met een gebrek aan archieven en hebben vaak ook geen traditie om archieven te bewaren. Nathan Mnjama (Botswana/Kenya) sprak op dinsdag over de problemen die daardoor bestaan op het Afrikaanse continent. De archieven die er zijn, zijn opgemaakt door de voormalige koloniale overheersers en bevatten nauwelijks informatie over de bewoners van het land, of de geschiedenis van het land. Bovendien zijn hele delen van die archieven mee terug gegaan naar het land van de kolonisator nadat een kolonie onafhankelijk werd. Dat levert een gebrekkige archiefcollectie op.
De geschiedenis van het land en de bewoners is vaak vastgelegd in gezangen of verhalen. Die zijn nooit op de een of andere manier vastgelegd, behalve in het geheugen van de vertolkers. De tribale samenleving in Afrika maakt het lastiger om daar actief verhalen te verzamelen. Je bent daar eerder lid van een stam dan van een land.

Er zijn allerlei initiatieven om alsnog die verhalen vast te leggen op audio en/of video, maar dat is een moeilijke taak. Het is noodzakelijk om de initiatieven te intensiveren. Ook in Afrika loopt de verhaalcultuur gevaar en gaat daarmee belangrijk informatie over identiteit van mensen en stammen verloren. In die verhalen staan vrienden en vijanden opgesomd, maar ook regels over wie je wel en niet mag trouwen etc.

Aan de andere kant staan de voormalige koloniale machten die in eigen land soms meer archiefmateriaal over de voormalige kolonie hebben dan de zelfstandige koloniën bezitten. We hebben daar in Nederland een mooi voorbeeld van met het archief van de Verenigde Oostindische Compagnie. Met name over de vroege geschiedenis, uit de 17de en 18de en 19de eeuw, zit daar veel kennis in over volkeren, topografie, flora en fauna.

Mnjama concludeerde dat archieven wel degelijk bruikbaar zijn om te helpen een natie te bouwen, om inhoud te geven aan een nationale identiteit als de tekortkomingen in de archiefcollectie en archieftraditie maar in ogenschouw worden genomen. Actief beleid om hiaten op te vullen verdient alle aandacht om de rol van de archieven in dit proces te versterken.

[Trudy Huskamp Peterson. Photo: Francis Vlieghe. Copyright: VVBAD]

Trudy Huskamp Petersen belichtte als afsluiting van de eerste congresdag een soort neo-kolonialisme dat universiteiten en andere onderzoekscentra, soms ook archieven, uitoefenen in de Derde Wereld. In het kader van hun onderzoeksprojecten digitaliseren zij archieven of bestanddelen daaruit en plaatsen die vervolgens online op de website van hun instelling. Dat lijkt allemaal prachtig, de bronnen netjes openbaar en beschikbaar. Maar er zit een keerzijde aan. 
Soms zijn die bronnen alleen voor “serieuze” onderzoekers beschikbaar. Voor het archiefdienst waarvan de bronnen zijn gedigitaliseerd betekent dat domweg dat ze niet meer beschikken over hun eigen materiaal. Het betekent vaak ook dat het archief in kwestie niet of nauwelijks meer wordt geraadpleegd in de oorspronkelijke bewaarplaats waardoor ze in hun verantwoording naar hun overheid niet kunnen aantonen dat die archieven wel degelijk gebruikt worden. Zo kan een digitaliseringsactie die in zichzelf goed bedoeld is, er toe leiden dat de archiefdienst minder geld ontvangt vanwege teruglopende bezoekersaantallen. Daardoor kunnen archiefinstellingen hun rol minder goed ontwikkelen terwijl er vaak nog heel veel werk te verzetten is.
Ze betoogde dat de afspraken tussen onderzoeksinstituut en archiefinstelling dringend aan verbetering toe waren en er meer begrip moet komen voor de situatie in de ontwikkelingslanden.

De eerder genoemde Nathan Mnjama reageerde op haar presentatie met instemming en vertelde en passant dat er in Afrika nog 500 onderzoekspublicaties niet zijn ontvangen, die bij het toelaten van de onderzoekers in de archieven wel zijn beloofd.


[Aanvulling: zie ook de discussie over dit laatste onderwerp die Tom Cobbaert startte op Archief 2.0]

CIA World Factbook Dashboard

Iets dergelijks was aan de hand in 1993.
Nadat in 1992 de piekuren en daluren hun intrede hadden gedaan, waaraan ook Het Gebouw zich moest onderwerpen, moest een jaar later Het Gebouw verdwijnen, en nam de VPRO – althans voorlopig – afscheid van de piekuren.
Op vrijdag 1 oktober 1993 sloot het Gebouw zijn deuren, met een bijzondere uitzending onder het motto: “Luister naar wat niet meer kan op Radio 1″

In dit bericht is de hele vijf uur durende uitzending van het Gebouw van 1 oktober 1993 te beluisteren, met een uitgebreide beschrijving van de inhoud.
Aan de uitzending werd meegewerkt door bijna alle Gebouwmedewerkers die in het 9-jarig bestaan van dit roemruchte programma te horen zijn geweest. Te horen zijn natuurlijk de prachtige tune ‘Justine’. Verder zijn te horen enkele fragmenten van hoogtepunten uit de afgelopen 9 jaar, zoals Jan Wolkers over de P.C. Hooft prijs, reportages over de val van het communisme in de DDR, in Tsjecho-Slowakije en Roemenië, en over het Plein van de Hemelse Vrede in Peking, daags naar het bloedig neerslaan nan de opstand, en columns van Cor Galis. 

Luister naar ‘wat niet meer kan op radio 1′

Band 1:

Band 1:
Aankondiging omroeper Arie Kleijwegt. Tune. Inleiding eerste half uur
Presentator Harmke Pijpers met een introductie van verslaggever John Jansen van Galen.
04:22 Fragment eerste uitzending. Het gebouw, 12-10-1984
07:56 John, Ronald, Harmke praten over de eerste uitzending.
11:05 Hans Dorrestijn met het DPA.
18:05 John en Harmke in gesprek met Djoeke over NL-buitenland en de programma’s van het nieuwe seizoen.
22:00 STER-Nieuws-STER
28:56 Aankondiging door omroeper Arie Kleijwegt.  Tune. Inleiding tweede half uur door Harmke en John;
31:36 fragment van een interview van Karin de Bok met medewerker Boddeke van het RIVO (Rijks Instituut voor Visserij Onderzoek) over het verband tussen watervervuiling en wasmiddelgebruik.
36:21 Tussentekst Harmke en John;
38:09 Column omroeper Cor Galis, herhaling Het gebouw, 29-03-1985;
42:19 Tussentekst Harmke en John;
44:00 Fragment interview van Steven Albers met schrijver Jan Wolkers over de P.C. Hooft prijs: “Laat ze die prijs maar in hun reet stoppen,” (o.a. over Martin van Amerongen, een kwijlebabbel als Büch, Vasalis, Henry Miller, Moravia, Arthur Miller, Joyce en Joseph Conrad) , 09-12-1988;
49:52 Tussentekst Harmke;
50:25 De kortste reportage ooit uit het Gebouw:  reportage van Jan Chris de Boer over een vrouwencamping, 17-05-1985;
51:18 Tussentekst John en Harmke;
52:23 Einde verkeersinformatie. Inleiding tweede uur door Arie Kleijwegt, tune. Inleiding door Harmke en Felix Rottenberg;
56:26 Fragment telefonisch verslag van Peter Flik en Harmke Pijpers over de val van de Berlijnse muur, 10-11-1989;
59:50 Tussentekst Harmke en Felix;
01:01:25 Fragment Fred Stroobants telefonisch vanuit Praag over de val van het communisme in Tsjecho-Slowakije, 23-11-1989. Fred hoort de interviewers Djoeke Veeninga en Jan Donkers niet en vertelt enthousiast verder;
01:04:55 Tussentekst
01:05:52 Fragment telefonisch verslag door de ontroerde ambassadeur Coen Stork van de val van het communistische regime in Roemenië, onderbroken door de STER,  22-12-1989. Terugblik door Harmke en Djoeke;
01:10:49 Begin STER-reclame;
01:11:02 Inleiding vierde half uur door Felix, Harmke, Djoeke met een terugblik op de verslaggeving in Oost-Europa;
01:14:15 Inleiding Felix Rottenberg
 01:15:40 Fragment van een rollenspel in de vorm van een discussie over de vredesbesprekingen in het Midden-Oosten met journalisten Michael Stein (als PLO), Bertus Hendriks (als Jordanië), Joost Vermeulen (als Syrië), Inez Polak (als Israël) en historicus Maarten van Rossem (als VS), 25-10-1991;
01:17:28 Tussentekst Harmke en Felix, over de A-status;
01:19:00 Fragment memo van Chris Kijne, uitgesproken door Cor Galis vanaf locatie op het Drielandenpunt te Vaals, bij het bereiken van de A-status, 22-11-1991;
01:23:28 Inleiding door Harmke;
01:24:02 Muziekoptreden van de Arthur Ebelink band.
01:27:25 Tussentekst Felix;
01:28:11 fragment Klaas Vos op Koninginnedag te Vlieland, hij wil Prins Constantijn ontmoeten, 30-04-1993;
01:32:07 Tussentekst Harmke en Felix;
01:32:50 ‘de Vissers’, door Herman Koch (Borat);
01:34:15 Begin Sterreclame en einde band 1; 

Band 2:

Band 2
00:00:30 Programmatune, Justine;
00:03:28 Inleiding derde uur door Harmke en Rik Zaal en inleiding Standplaats;
00:02:44 Fragment van  Standplaats ‘Sri Lanka’, met Fieneke Diamand en Harm Botje (herfst 1992);
00:07:00 Tussentekst Harmke en Rik;
00:08:45 Fragment van zgn Sirene-uitzending, uit protest tegen de plaatsing van kruisraketten, 01-11-1985;
00:10:30 Discussie tussen Harmke, Rik, John Jansen van Galen en Ronald over de ’sirene-uitzending’;
00:14:14 Fragment van een – mislukt – interview van Michal Citroen met Vitesse-trainer Bert Jacobs,  11-10-1991;
00:15:20 Tussentekst Harmke en Rik;
00:15:46 Muziekoptreden van de Arthur Ebelink band.
00:18:31 Tussentekst Harmke en Rik;
00:19:04 Fragment reportage uit Libanon van Arnold Karskens, presentator is Roel van Broekhoven, 11-01-1985;
00:22:43 Tussentekst Harmke en Rik;
00:23:42 Column Cor Galis: Ik heb het overleefd, zoals u merkt…
00:26:10 Tussentekst Harmke;
00:27:37 Compilatie van ‘De Opdracht’, waarin Ton van der Graaf de opdracht krijgt dronken te worden op de Euromast, 09-11-1984;
00:34:30 Tussentekst Rik;
00:35:11 Harmke imiteert minister van Verkeer en Waterstaat Neelie Smit-Kroes;
00:36:45 Tussentekst Harmke en Henk van Hoorn;
 00:39:43 Fragment interview van Ronald en Henk met advocaat Gerard Spong over een incestzaak, 13-10-1989;
00:41:35 Tussentekst Harmke en Henk. Discussie tussen Henk van Hoorn (die in 1990 het Gebouw heeft ingeruild voor de NOS), Rik, Karen de Bok, Ronald, Stan van Houcke over de nieuwe journalistieke koers op Radio 1;
00:53:15 Einde derde uur.
00:53:30 Aankondiging vierde uur door Arie Kleijwegt. Tune. Inleiding Harmke en Stan. Muziek. Inleiding volgend fragment door Harmke.
00:56:29 Fragment van een mislukt interview met topman J.R.M. van den Brink van de ABN AMRO-bank. Vd Brink liep weg na een column van vd Boogaard over CDA-voorman Bert de Vries. Salverda probeert vd Brink nog terug te halen. (Ondervragingen door Feike Salverda, 28-12-1984).
01:01:25 Tussentekst Harmke en Stan;
01:02:53 Fragment telefonisch verslag van Philippe Scheltema van de herbegrafenis van staatsman Imre Nagy in Hongarije. Studiogesprek met twee voormalig Hongaarse vluchtelingen in Nederland. 16-06-1989;
01:07:39 Stan en Fred Stroobants over Euroburo;
01:09:43 Muziekoptreden van de Arthur Ebelink band.
01:12:24 Inleiding Stan;
01:12:27 Fragment uitzending waarin Klaas Vos een bezoek brengt aan een kapperswinkel. (15-01-1993);
01:18:00 Inleiding Stan en Harmke;
01:18:42 Fragment van een reportage van Frenk van der Linden en Willem van Kemenade op het plein van de Hemelse Vrede in Peking, de dag na de neergeslagen studentenopstand, 09-06-1989;
01:23:32 Inleiding Harmke;
01:23:48 Fragment van de ‘Belmemo’ van Cor Galis en Ger Jochems: Telefonisch vraaggesprek met een gevangenisdirecteur over het affiche-ophangverbod (o.a. tegen Pausbezoek en over de dood van kraker Hans Kok) in een vrouwengevangenis, 02-12-1988
01:27:44 Inleiding Stan;
01:28:15 Fragment column van schrijver Adriaan Morrien aan boord van de MS Mercuur, 31-05-1991;
01:34:44 Inleiding Stan;
01:35:10 Marjan Luif als ‘De Groentevrouw’;
01:38:34 Inleiding Stan en Harmke;
01:39:24 Muziekoptreden van de Arthur Ebelink band.
01:48:06 einde band

Band 3:

Band 3
00:00:35 Inleiding laatste uur door Arie Kleijwegt, Harmke en Stan. Tune.
00:03:32 fragment van interview van Harmke Pijpers met neonazi en skinhead Theo Kreisler in Arnstadt in de DDR, november 1991;
00:09:40 Inleiding Harmke;
00:10:22 Fragment zomerserie ‘De ontmoeting’, met actrice Adelheid Roosen en oud-hoofdcommissaris van politie Jan Blauw als gesprekspartners. 07-02-1992;
00:15:48 Inleiding Harmke;
00:16:05 Muziekoptreden van de Arthur Ebelink band;
00:19:20 Inleiding Harmke;
00:19:30 Fragment van een telefonisch vraaggesprek van Stan met een imitator van NOS journaal medewerker Gerard Arninkhof, die zou schnabbelen voor de BVD;
00:22:16 Tussentekst Harmke, Ton van der Graaf en Stan;
00:23:10 Laatste column door Cor Galis;
00:26:23 Inleiding door Harmke;
00:27:00 Fragment van ‘Onvoorbereid’ waarin Dini Bangma en Klaas Vos ergens onvoorbereid worden afgezet, 1993;
00:32:08 Slottoespraak directeur radio Jan Haasbroek;
00:37:00 Optreden van cabaretière Marjan Luif;
00:40:40 Tussentekst Harmke en Stan;
00:40:54 Column door Arie Kleijwegt: “We did it – I did it my way…”
00:41:14 Tune Justine. Afkondiging Harmke Stan. Muziek. Tune Justine. Afscheid.
00:55:37 Einde

Medewerkers aan deze uitzending:
Steven Albers, Dini Bangma, Jan Chris de Boer, Karen de Bok, Ronald van den Boogaard, Roel van Broekhoven, Michal Citroen, Jan Donkers, Hans Dorrestijn, Arthur Ebeling Band, Peter Flik, Cor Galis, Ton van der Graaf, Jan Haasbroek, Henk van Hoorn, Stan van Houcke, John Jansen van Galen, Ger Jochems, Arnold Karskens, Willem van Kemenade, Herman Koch, Arie Kleijwegt, Frenk van der Linden, Marjan Luif, Geert Mak, Harmke Pijpers, Felix Rottenberg, Philippe Scheltema, Fred Stroobants, Djoeke Veeninga, Klaas Vos, Rik Zaal.
De tekeningen in dit bericht zijn afkomstig uit het VPRO Schetsboek, VPRO, maart 1989, met tekeningen van Rupert vander Linden.

Over het verdwijnen van Het Gebouw.

In de loop van de jaren ‘90 was de roep om een echte nieuws- en actualiteitenzender, aangestuurd door een centrale zenderredactie steeds luider geworden. Radio 1 moest een duidelijker gezicht krijgen, om een einde te maken aan de rommelige programmering op radio 1, waar iedere zendgemachtigde zijn eigen gang kon gaan, en om de concurrentiepositie van Radio 1 te versterken ten aanzien van regionale en commerciële omroepen en met de televisie.
Sommigen vreesden het  verdwijnen van gedegen achtergrondinformatie: “het is toch veel beter om te weten waarom dingen gebeuren dan alsmaar weer die lauwe soep van feiten te herhalen. Die eindeloze herhalingen, filemeldingen en weermannen, dat maakt horendol.” Aldus Gebouwregisseur Peter Flik in de VPRO-gids van 19-6-1993).  Men waarschuwde voor toenemende mediahypes en voor nieuws brengen als er geen nieuws is.

‘Monter bergafwaarts’, zo luidde de titel van de nooit gepubliceerde interne notitie van radiodirecteur Jan Haasbroek, die hij schreef over de veranderingen in die jaren: “Er zijn door de VPRO-radio opmerkelijk veel voorstellen gedaan om de teloorgang van de radio te keren. Praktisch altijd zijn die voorstellen in eerste instantie afgewezen. Bij ons leidde dat nimmer tot langdurig chagrijn of erger.” (Bron: Eerste woorden, laatste woorden”, Haasbroek, 1996)

Tip van: Rolf Hage

Je kunt oa. zoeken op naam, datum aankomst, land van herkomst etc.
Meer passagierslijsten e.d. zijn te vinden in de Archiefzoeker.  Zoek met emigratie  of passagierslijsten.

Deena Stryker: Photographs of Cuba, 1963-1964 

From the website:

 Deena Stryker was a journalist who traveled to Cuba with her camera in the early years of the Revolution. Her black and white photographs open a window into an unsettled time, after the Bay of Pigs and before Che’s departure for the Congo, when Fidel Castro was solidifying his control over the revolutionary government.

De akten 1901-1932 stonden al online.

“The A-files are a key to unlocking the fascinating stories of millions of people who traveled to the United States in search of opportunity, including my own grandfather” said Archivist of the United States David S. Ferriero. “They include information such as photographs, personal correspondence, birth certificates, health
records, interview transcripts, visas, applications and other information on all non-naturalized alien residents, both legal and illegal. The snapshot of American life that develops from each file can, in some cases, serve as a one-stop-shopping for researchers.”

The Immigration and Naturalization Service (INS), the predecessor agency of USCIS, began issuing aliens Alien Registration numbers in 1940, and on April 1, 1944, began using this number to create the A-Files. A-Files document the famous, the infamous, the anonymous and the well-known, and are an historical and genealogical goldmine. These files contain an abundance of relatively modern immigration documents in one file, making them a rich source of biographical information.

A-Files are eligible for transfer to the National Archives when 100 years have passed since the birth date of the subject of a file. These transfers to the National Archives ensure that these records will be saved and made available to the public. The National Archives at Kansas City will maintain A-Files from all USCIS district offices except San Francisco, Honolulu, Reno, and Guam. These files will be housed at the National Archives at San Francisco because of the significant research use of related immigration files there. Files to be housed at the National Archives at San Francisco are currently being prepared for transfer.

A-Files may be viewed in person by appointment at the National Archives at Kansas City or copies of files may be ordered for a fee. For additional information on requesting A-Files, visit
http://www.archives.gov/research/genealogy/aliens/a-files-kansas-city.html.
(Source NARA)

In augustus vroegen we de websitebezoekers welke cursus hij/zij graag zou willen volgen bij het Archief. Het grootste gedeelte van de stemmers (37,5 procent) voelt het meest voor een cursus genealogie of familiegeschiedenis. Zo wat een vijfde van de stemmers wilde graag aanschuiven bij de cursus paleografie. De cursussen historisch onderzoek, huizenonderzoek en verhalen vertellen, kunnen rekenen op elk 10 procent van de stemmers. De rest van de stemmers wilde graag een ander soort cursus. We gaan uiteraard kijken of er een haalbaar voorstel bij deze ideeën zit.

Salut Laurent, merci beaucoup pour tout!

Met o.a.
-   Een volledig en gedetailleerd overzicht van alle ontsloten archieven van Mechelen
-   Bronnen voor stamboom- en huizenonderzoek
-   Overzicht van de Mechelse geschiedenis
-   Online inventarisraadpleging
-   Duizenden publicaties over de Mechelse geschiedenis
-   De Regionale Beeldbank Mechelen met duizenden oude foto’s, prentbriefkaarten en plannen van Mechelen
(bron: Archiefforum)

Het pand kwam onder beheer van de opgerichte Stichting voor Kunst ENNU. De stichting heeft een actieve en positieve bijdrage geleverd aan het kunstklimaat van de stad. De kunstenaars zelf hebben het pand verlaten.

Toen de laatste Ennubewoner Nan Groot Antink naar Eindhoven verhuisde, werd met mij contact gezocht. Uit de ruimten is een archief meegenomen, dat naast affiches uit die tijd, ook de tijdgeest weerspiegelt van de ledenvergaderingen en de exposties. Een en ander zou in dit tijdsgewricht naar alle waarschijnlijk een meer digitaal karakter hebben gehad en verloren zijn gegaan.

De Ennukapel fungeert nu als expositieruimte van het Centrum voor Beeldende Kunst Tilburg (CBKT). Een gedeelte van het gebouw blijft in gebruik als atelierruimte voor kunstenaars

De versie uit 1951:
http://www.archive.org/details/MedicalEffectsOfAtomicBombsVol6Published

Visitors to NASA on The Commons can help tell the photos’ story by adding tags, or keywords, to the images to identify objects and people. In addition, viewers can communicate with other visitors by sharing comments. These contributions will help make the images easier to find online and add insight about NASA’s history.

Three sets of photos share a common theme of NASA beginnings. The “Launch and Takeoff” set captures iconic spacecraft and aircraft taking flight. “Building NASA” spotlights ground-breaking events and the construction of some of NASA’s one-of-a-kind facilities. The “Center Namesakes” set features photos of the founders and figureheads of NASA’s 10 field centers.
(bron: NASA)

Ieder jaar wordt afwisselend in Noord-Brabant en Vlaanderen de Brabantse Archivarissendag gehouden, een gezamenlijke studie- en gezelligheidsdag voor archiefbroeders uit alle dorpen ende steeden die ooit deel uitmaakten van het grote hertogdom Brabant. Maar wat het thema ook is, na iedere aflevering keer ik met hetzelfde gevoel huiswaarts: wat hebben we het in Nederland toch goed. Wat dat betreft is zo’n Brabantse Archivarissendag simpelweg een jaarlijks lesje in tevredenheid.

Bewustwording
En ziedaar ook zo ongeveer de reden om deel te nemen aan het internationale congres Archives without Borders, dat gisteren en vandaag plaatsheeft in Den Haag, waar toepasselijk is gekozen voor het Vredespaleis als plek om met z’n allen bij elkaar te komen. Bewustwording van het feit dat het vak van archivaris méér is dan de dingen waar ik me dagelijks mee onderhoud en dat in andere landen vaak hele andere thema’s centraal staan in de uitoefening van ons beroep.

Mario H. Ramírez (USA) vertelde over de schaarste aan primaire bronnen betreffende het gewelddadige verleden van El Salvador, over dat de inhoud van archieven feitelijk bepaald is en wordt door de machthebbers. Niet iedereen heeft gelijke toegang tot die bronnen en het verhaal van slachtoffers van de burgeroorlog wordt slechts moeizaam verteld. Wat is de rol daarin van de archivaris?

Karsten Kuehnel (Duitsland) legde uit hoe al tijdens de Tweede Wereldoorlog de International Tracing Service ontstond als een met het front meeschuivende bureaudienst. Het is tegenwoordig hèt centrum voor iedereen die nog steeds op zoek is naar vermiste kinderen en ouders. Familieleden die zelfs tot op de dag van vandaag nog worden teruggevonden, door gebruik te maken van een ongekende hoeveelheid van miljoenen bijeengebrachte persoonsgegevens.

Trudy Huskamp Peterson (USA) bracht naar voren hoe in een soort van neo-koloniale samenwerking tussen onderzoeksinstellingen in het westen en archiefinstellingen in Afrika, Azië en Zuid-Amerika, deze laatsten eigenlijk noodgedwongen meewerken aan projecten die uiteindelijk zelfs de gronden onder hun eigen bestaan afgraven. Over hoe door het inpikken van de informatie tenslotte het beheer van de informatiedrager in gevaar komt.

Erfgoed
En daar zit ik dan. Dagelijks in de weer met het zoeken naar antwoorden op vragen als: hoe kunnen we het mensen zo makkelijk mogelijk maken om verhaaltjes over hun bolderkar en hobbelpaard te uploaden naar onze website? En breinbrekers als: op welke manier kunnen we onze digitale ansichtkaarten en andere kiekjes nog beter doorklikbaar maken? Ik chargeer.

Erfgoed. Gestimuleerd dan wel gedwongen door boven en beneden is dit de laatste jaren het toverwoord geworden, dat de oorspronkelijke functie van archieven volledig naar de achtergrond heeft gedrukt: het archief voor de recht- en bewijszoekende burger, archiefstukken als fundamenten van een goed functionerende democratie.

De kracht van het E-woord lijkt soms dermate sterk, dat die paar recht- en bewijszoekende burgers zo nu en dan zelfs als hinderlijk worden ervaren. Ze snoepen met die ene vaak complexe vraag immers een flinke hap uit de tijd die je beschikbaar hebt om het archief als lekker erfgoed aan de man te brengen. De snacker moet gevoed, de massa bereikt.

Heroriëntatie
Gisteren stapte ik de borrelvloer op met in mijn hoofd een heroriëntatie op de uitoefening van mijn beroep. De komende jaren voorzien vele collega’s een (beleids)verandering in het aankijken tegen archieven: van archief als erfgoed terug naar archief als (verantwoordings)informatie. Openbaar maken wordt bijvoorbeeld weer belangrijker dan hapklaar maken.

Ik ben er nog niet uit. Het is eigenlijk nog te vroeg om deze blogpost te typen. Maar waar we de laatste jaren ons bestaansrecht proberen aan te tonen door de macht van het getal – de getallen van een groot en divers publiek – moeten we de komende jaren dat bestaansrecht misschien beter proberen aan te tonen door de wèrkelijke kracht van archieven in te zetten: als een van de peilers waarop een democratie functioneert. Juist dat maakt archieven ook uniek en geeft ze hun ware betekenis.

Nou goed, ik ben er dus nog niet uit, ik denk er nog over na. Misschien dat deze blogpost in de komende dagen – als mijn gedachten wat rijpen – nog enigszins wordt herschreven. Maar het bovenstaande moest al even op pixel.

Plaatje