Arian's kronkels

Een Indisch verhaal (2)

2012-01-07T12:25:00.002+01:00

'Mijn vader was 'administrateur' op de plantage, wat zoveel was als de bedrijfsleider geloof ik.' Het geluid van het inruimen van de afwasmachine doet haar inhouden, want haar breekbare stem komt even niet boven het geklots uit. Ik hang inmiddels aan haar lippen en wacht geduldig op het vervolg. Mevrouw Ormel, aan het hoofdeinde, zit met gebogen hoofd en gesloten ogen te luisteren. Haar kopje verdikte kofftie is, zoals gewoonlijk, koud geworden en van de kleine vierkante stukjes brood heeft ze er nog slechts een paar in haar mond gestopt. Als ik er één in haar mond wil stoppen opent ze haar mond heel wijd: ze is het nmiddels gewend om op deze manier geholpen te worden. Maar ze houdt wel de regie met haar goede hand en ook door te knikken als ik vraag of ze nog een stukje wil.
Tegenover mevrouw Keuning zit de oude kromme mijnheer Bugter. Hij heeft zich altijd heel goed geschoren. Zijn wonden en blauwe plekken zien er vandaag goed uit. Ook hij zit met gesloten ogen, maar niet steeds. Soms gaan ze open. Hij luistert goed, hoewel zijn gedachten soms een beetje met hem op de loop lijken te gaan: hij kan spontaan beginnen te vertellen over een willekeurig onderwerp. Vorige week vroeg hij, terwijl ik tijdens het voorlezen een slokje van mijn koffie nam, of ik wel eens bij het drielandenpunt in Vaals was geweest. Ja, dat was ik. Voor de oorlog was het het vierlandenpunt, meldde hij parmantig en daarna vertelde hij behoorlijk precies hoe dat in alkaar had gestoken...
Naast mevrouw Keuning zit mevrouw Louwers. Ze zit altijd bewegingsloos, haar blik naar beneden gericht, maar ze volgt heel precies wat er gezegd wordt. Soms mompelt ze wat, maar het is vaak moeilijk te verstaan en herhalen doet ze amper. Haar ziekte (Lime) belemmert haar geheugen niet, zoals soms blijkt uit een glasheldere opmerking. Ze heeft last van stemmingswisselingen. Soms slaat ze onaangekondigd heel hard op tafel en mompelt een verwensing naar me. (wordt vervolgd)

Een Indisch verhaal (1)

2011-12-22T23:26:00.000+01:00

Mevrouw Keuning is altijd stil en weemoedig. Afwezig ook. Haar breekbare regelmatige gezicht doet een gegoede komaf vermoeden. Ze vertelde me eens dat haar grootvader de eerste arts in Nieuw Guinea was. Vaak staat ze in haar rolstoel op de gang omdat ze hoopt geholpen te worden met een behoefte. Het is tegen beter weten in, want het kan pas over een uur weer. Maar vanmorgen is ze komen aanrijden toen ik aanstalten maakte voor het voorlezen. Na het voorlezen ga ik altijd met mijn vriendin Ciny naar de markt. Maar eerst blijf ik nog even zitten voor een kopje koffie en een praatje.
'Ik zit ook vaak aan vroeger te denken. Ze laat even een stilte vallen, alsof ze zich dreigt te bedenken, maar dan gaat ze met haar breekbare stem verder: 'Vannacht droomde ik over een voorval dat ik heel lang geleden meemaakte. Het is een verhaal dat ik nooit aan mijn ouders heb verteld, want wat we deden was verboden. Mijn ouders hadden iets ten zuiden van Malang, dat is op Oost-Java, een koffie- en rubberplantage. Er valt weer even een stilte, want het spreken gaat haar wat minder goed af, ze raakt af en toe een beetje buiten adem. 'De plantage heette Bandung Roti', gek he dat ik me die naam nog goed kan herinneren. Het was een dorp op zich eigenlijk. Onze plantage lag diep het achterland in, aan een rivier waarvan ik me de naam niet meer herinnerde. Ik speelde meestal met mijn broertjes. 'speelde u niet met de inlandse kinderen' , val ik haar in de rede. Nee, niet zo, zegt ze, wat dromerig voor zich uuit kijkend, die woonden in een dessa aan de andere kant van de plantage en daar kwamen we eigenlijk niet. Ik denk dat mijn ouders liever niet hadden dat we daar veel kwamen. Nee, gek eigenlijk. Later ging ik op school in Malang. Ik herinner me dat ik speelde met de dochter van de assistent Resident. Die heette Harteveld. Gek dat ik me dat nu zo ineens weer herinner.' (wordt vervolgd)

Ziektes kunnen zo ontluisterend zijn

2011-12-02T21:00:00.001+01:00

    Toen ik bijna vier jaar geleden voor het eerst op haar huiskamer kwam was het gezellig. Aan een tafel werd fanatiek gesjoeld en een vrijwilligster was druk doende dit in goede banen te leiden, af en toe een beetje sjoemelend met de stenen van een wat minder begaafde sjoeler.
Ciny (94), met wie ik nog steeds wekelijks ga wandelen, nadat ik een stukje heb voorgelezen, deed toen nog verwoedde pogingen om zich verstaanbaar te maken. Ze kreeg hulp van een logopediste om haar tong soepeler te maken en fysiotherapie om haar stramme rechterhand wat beweeglijker te maken, maar het hielp weinig.
    Nadat het in haar hoofd plotseling was gaan bloeden waren haar benen verlamd en was haar rechterhand een kromgetrokken leven gaan leiden. Een echte conversatie ging niet meer, Ciny stootte vooral onverstaanbare klanken uit. Aanvankelijk balde ze haar linkervuist als het weer eens niet lukte om mij of haar tafelgenoten iets duidelijk te maken, ze was dan even boos. Maar al snel werd dat minder: ze besefte dat het toch niet hielp. Ze besloot om dan maar na iedere mislukking me met haar mooie blauwe ogen aan te kijken en heel ontwapenend te lachen. Dat doet ze nog steeds, want haar gevoel voor humor laat haar niet in de steek, haar laatste strategie om met haar onmacht om te gaan.
    Ik stelde voor een stukje voor te lezen en binnen korte tijd was de tafel elke week omzoomd door rolstoelen en las ik voor, terwijl de 'zusters' wat eerder konden gaan koffiedrinken na hun eerste vermoeiende uren. Jaren heb ik zo voorgelezen, meestal uit eigen werk: 'De denneboom die de dokter vermoordde', 'Terug in 't Zaantje' en 'Een gewoon Drents meisje'. Het ging erin als koek en omdat het vaak over de oorlog ging, was er altijd aanleiding in te haken op het verhaal met het vertellen van eigen ervaringen: het liep altijd uit in een soort groepsgesprek, waarna ik nog moeite moest doen om op tijd met Ciny te gaan wandelen.
Zo was het die eerste jaren.
    Vandaag de dag doe ik nog steeds hetzelfde. Voorlezen, een praatje maken, Ciny aankleden in haar zware bruine poncho met hoge kraag, en vooruit maar met die kar, op naar de markt. Langs Josefine die zulke lekkere pompoenensoep maakt, langs de stinkende kaasboer en voorbij de heerlijk riekende stroopwafelverkoopster. Ze weet wat de bestelling is, heeft ons al zien aankomen. Zittend op een stoepje leg ik de warme wafel stukje voor stukje voorzichtig in Ciny's mond, die ze daartoe maximaal openspert. Als we bij de kringloopwinkel zijn draaien we linkssom en komen langs de haringkar ('Op ieders dis, De Weerd's vis'), waar Ciny sinds kort geen zout harinkje meer bestelt, en dan zijn we weer op de terugweg. Meestal filosofeer ik daarbij over bomen in relatie met het jaargetijde, de eendjes in de gracht, de zwaan die aan de overkant nestelt. Soms in de vorm van een vraag, waarna Ciny 'ja' zegt of 'nee.' Uit zichzelf zegt ze niets meer. Heel soms wijst ze iets aan. En als ik bijna weer bij haar huiskamer ben zeg ik altijd 'zo, dat was het weer voor deze week'.
    Toen ik vanmorgen binnenkwam was de huiskamer leeg, op vier bewoners na en een 'zuster'. Ciny is in slaap gesukkeld, evenals mijnheer B., die zo lang is dat het altijd net lijkt alsof hij op het punt staat uit zijn rolstoel te vallen. Hij zit-hangt, krom en scheefgezakt te dommelen. Op zijn hoofd ligt een grote zwachtel met pleisters omdat de grote wond op zijn hoofd ineens is beginnen te bloeden. Zijn ene hand is provisorisch verbonden met grote lappen verband. Zijn aderen geven het op. Maar hij vindt het leuk als ik hem aanstoot en vraag of ik hem even bij Ciny's tafel mag zetten voor het aanhoren van mijn voorleeskunst. Ik lees voor uit het aangrijpende boek van Marga Minco', 'Het lege huis', over de terugkeer van een joods meisje in juni 1945 naar Amsterdam. Vandaag luistert ook mevr. K. mee. Ze rijdt haar stoel regelmatig naar de gang, omdat ze heel nodig 'moet', hoewel ze heel goed weet dat ze pas over een uur kan worden geholpen. Verslagen komt ze weer terug, ze verbijt zich, ieder uur, iedere dag. Voor haar lijkt het verblijf hier een straf.
    Als ik voorlees, luid omdat mijneer B. zo goed as doof is, zit alleen mevrouw K. rechtop. De drie anderen zitten gekromd en met hun ogen dicht, een wat bizar tafereel. Naast Ciny zit mevrouw L. Ze ondergaat de gevolgen van de ziekte van Lime, waardoor ze steeds vaker anders denkt en voelt als vroeger. Nu eens vloekt ze binnensmonds, dan weer slaat ze onverwachts met haar handen hard op tafel. Ze is lijkbleek en kijkt heel erg verongelijkt. Ze heeft altijd heel venijnig commentaar: 'daar heb je die dominee ook weer' en 'ik haat je, met je mooie praatjes'. Vandaag maakt ze het heel bont. Na de eerste regels uit mijn voorleesboek begint ze me uit te schelden. De aanweizge zuster laat dit gebeuren. Voor beide andere dames is het wel genoeg en Ciny begint, ineens alert, heel effectief geluiden te maken terwijl ze L. strak aankijkt, 'la la la la', totdat ze stopt. Mevrouw K. vraagt mevrouw L. of ze weet dat ze heel erg onfatsoenlijk is.
Ik zie het tafereel aan en heb medelijden met mevrouw L. Ziektes kunnen zo ontluisterend zijn.

Marloes en Roshan schitteren in Stadsschouwburg, nov. 2011

2011-11-23T16:03:00.001+01:00

Marloes was mooi in stuk van Ibsen. Roshan verzorgde (met anderen) licht en geluid.

Amsterdam in november

2011-11-23T15:59:00.001+01:00

Een enkele foto van Amsterdam op een kille stakingsdag van het openbaar vervoer in november 2011

Architectuur en Spakenburgse vrouwen

2011-11-23T15:44:00.001+01:00

Op het Centraal Station in Amsterdam hangen in een tunnel mooie, bizarre en grappige foto's van Nederlandse gebouwen met vrouwen in Spakenburgse dracht.

Ons huis is verkocht!

2011-11-12T10:14:00.001+01:00

Ons riante huis (op 315 meter eigen grond) was te koop (omdat we een ander huis wilden kopen, zie elders op deze site.)
We maakten onderstaande folder en verspreidden hem in de buurt. Binnen een week was het huis verkocht!

'Het is zeer ruim (650 kuub) en zeer goed onderhouden. Recent is een nieuwe zonnige ‘loft’op het huis geplaatst.

Het bevat een zeer ruime zonnige woonkamer op de eerste verdieping (6 meter breed en 9 lang en voor de helft 9 meter breed. Hier is de moderne grote Bulthaupkeuken met alle voorzieningen. Het huis is zeer goed geisoleerd, recent spouwmuurisolatie: er is hoegenaamd geen geluid van buiten hoorbaar. Muren zijn opnieuw gevoegd. Het uitzicht op parkeerplaatsen en speelplaats van de Piekschool is ruim. Ook de voortuin is fraai aangelegd en er is een ruime parkeerplaats op eigen grond.

Beneden bevinden zich drie slaapkamers en de badkamer. Eén van de slaapkamers is 4,5 bij 7 en heeft openslaande deuren naar de parkachtige tuin (ong. 10 bij 22). Er is een ruime, deels inpandige garage. Het beschutte terras op het zuiden (5,5 bij 6 is ‘s zomers een droom. De werk– of slaapkamer op de tweede verdieping (5 bij 7,5) is een plaatje. En bevat de (kleine) tweede badkamer. Het huis bevat 2 zeer ruime wc’s en een moderne cv-installatie, designdeuren. De daken zijn (ver)nieuw(d). Begane grond en eerste verdieping hebben houten vloeren (essen).'

Het is te koop voor € 350.000 k.k.

U maakt met ons persoonlijk een vrijblijvende bezichtigingsafspraak

(0317 422268) Arian en Marjon van Diermen

(PS Zolang nog niet officieel via makelaar: 3000 euro korting)

https://picasaweb.google.com/a.van.diermen/Roghorst291?authuser=0&authkey=Gv1sRgCIeepNv45N2N4QE&feat=directlink/

Link naar foto's van Roghorst 291

2011-11-12T10:12:00.001+01:00

https://picasaweb.google.com/a.van.diermen/Roghorst291?authuser=0&authkey=Gv1sRgCIeepNv45N2N4QE&feat=directlink/

Onze nieuwe oude huis: Mooi!

2011-10-18T14:41:00.002+02:00

De westkant (tuinzijde van 'De stal' (1864)

De oostzijde

Eerst moet de asbest weg

Toast op onze 4 'nieuwe' huizen met Carla van Voskuilen van 'BOEi', Onno van de Berg, de makelaar, Arnold van Swaay, de aannemer, de Bruin (BOEi) en de gelukkige nieuwe eigenaren (voor het Brouwershuis.)

Jasjes van Joke

2011-10-16T11:36:00.002+02:00

Marjon in een Jasje van Joke Wippoo, die prachtige hesjes, jasjes en andere kleding maakt en verkoopt. Zie www.jasjesvanjoke.nl

Daar doen wij niet aan

2011-10-13T21:33:00.001+02:00

Een vriend van mij, wie dat doet er niet toe, hij heet Wim, wandelde gisteren met een vriend van hem, wie doet er niet toe, hij heet Gerard, naar de Eng. De heren hadden een genoeglijke kout en voor ze het wisten naderden ze het indrukwekkendste stuk Wageningen, daar waar de bebouwing overgaat in glooiende velden tot aan de rand van het onafzienbare woud dat wel reikt tot Zwolle, kortom de Wageningse Eng. Enfin, daar aangekomen openbaarde zich bij Wim een manifeste behoefte die plotseling zo hevig was dat hij besloot bij de dichtstbijzijnde woning aan te bellen. Resoluut wendde hij de steven en stapte op de woning af, een prachtig huis met een puntdak. Even aarzelde de rijzige man met zijn vriendelijke, om niet te spreken van innemende gelaat, maar de nood was nu zo hoog, het water stond hem bij wijze van schrijven nu bijna tot aan de lippen, dat hij aanschelde. Het scheen Wim eindeloos, de boodschap drong extra aan, maar toen verscheen, godzijdank, een grote man in de deuropening die vriendelijk teruggroette en vroeg wat hij voor Wim kon doen. Wim formuleerde op de manier die hem eigen is (bedachtzaam en beleefd), de korte vraag of hij even gebruik mocht maken van het toilet. De man dacht even na, schudde toen zijn hoofd en zei kordaat en mededogen-loos: 'Daar doen wij niet aan' en sloot de deur.

Boontjes snijden

2011-10-12T22:41:00.000+02:00

Boontjes snijden kan ik nog als de beste. En ik help ook mee met het schillen van aardappelen hoor. Ik lach tegen die meneer die zomaar naast me is gaan zitten. O, nu zie ik het, hoe heet hij toch ook al weer. Ik lach maar eens heel vriendelijk en laat zien dat ik al veel boontjes getopt heb. Nu weet ik het weer, het is Arian. 'Waar is Marjon?' vraag ik, maar nu ben ik alweer vergeten waarom ze er niet is. Daarom vraag ik het nog maar eens. Hij kwam me halen, hielp me in de rolstoel en hup daar ging. Ik kon niet eens even gedag zeggen! Ik was bang dat hij me naar een andere plek zou brengen waar ik niemand ken. We reden een stukje in de auto, ik zat net even lekker om me heen te kijken toen we bij een heel groot huis kwamen waar ik nog nooit was geweest. Er stonden heel veel auto's. zoveel heb ik er nog nooit gezien, wil je het geloven? Hij hielp hij me weer in de rolstoel en toen moest ik wachten en liep hij weer weg. Zomaar! En daar zat ik, moederziel alleen. Ik was bang dat hij niet meer terug kwam en dat ik daar steeds moest blijven. Er liepen wel mensen, maar ze liepen langs me heen. Ik kende niemand! Voelde me zo alleen. Ineens was hij er weer en toen reden we door een lange gang. Heel lang. En toen moesten we weer wachten en toen gingen we weer door een lange gang en toen moest ik nodig plassen. De man hielp me en ook nog een zuster. En toen moest ik op een bed gaan liggen. Dat was nog moeilijk, maar toen ik lag kwam er uit een deur een man aan met een witte jas en die voelde aan mijn been en hij zei iets. Maar waarover het ging ben ik vergeten. Toen moest ik weer van bed af. Moeilijk hoor. En toen klom ik weer in de rolstoel en toen reden we weer door een hele lange gang. En toen moest ik weer wachten. Ik schrok een beetje, want hij liep weer weg, die man. Toen we weer in de auto zaten keek ik om me heen en ik had die straat jaren niet gezien. Tjonge wat was dat lang geleden. Hij reed naar mijn huis en het leek wel of ik me iets herinnerde, maar ik weet niet meer wat het was. Hij wees ook ergens naar, maar waarom dat weet ik niet meer. En toen was ik zomaar weer bij me thuis. Gelukkig waren die anderen er ook nog. Eentje vroeg of ik naar het ziekenhuis was geweest, maar dat dat was niet zo. En toen ging hij weg, hoe heet hij toch alweer, ik ken hem wel, maar ....

Op de grote stille heide...

2011-09-22T21:47:00.003+02:00

Mijn lieve vrouw Marjon zorgt voor demente bejaarden. In dat kader zingt ze liedjes van vroeger met ze, zoals 'Op de grote stille heide'. Gisteren zong ze dit lied en een van de oudjes zong in plaats van 'hoe ver is mijn heide' 'hoe erg is mijn lijden...'

Het kleed van de weduwe (2)

2011-09-15T19:32:00.001+02:00

Mevrouw Keuning is vanmorgen heel gespannen. En verontwaardigd. Ze heeft een half uur geleden gevraagd om hulp op het toilet. Maar die is pas weer om half twaalf gepland. Dan heeft ze anderhalf uur gewacht, meestal op de gang bij het toilet. 'Ik vind ook dat er regels moeten zijn, maar ze maken voor mij nooit eens een uitzondering'. Ze beeft nu van woede over zoveel onrechtvaardigheid. 'Maak je nou niet zo druk', zegt Hogendoorn, die tegenover haar zit. 'Je hebt jezelf er maar mee en het helpt toch niet'.
Mevrouw x, ik weet haar naam niet want ze is van een andere tafel, schuift aan. Ze is vijf en tachtig, maar oogt, ondanks dat ze in een rolstoel zit, jong. Als ik vraag hoe oud ze is en mijn verbazing uit over haar leeftijd, vertelt ze dat ze altijd jonger wordt ingeschat. Ze is al veertig jaar weduwe, vertelt ze. 'Maar ik heb nog wel relaties gehad hoor', zegt ze, alsof ze wil zeggen dat het leven toch door is gegaan. 'Maar vroeger werd er wel veel over geroddeld; ik weet niet, alsof mensen me dat niet gunden. Je had toen de uitdrukking 'op het kleed van een weduwe wordt vaak getrapt'. Dat was vroeger nu eenmaal zo.' (Ik zit perplex om de mooie uitdrukking).
Als ik met mevrouw Ormel naar en over de markt heb gewandeld, een harinkje voor haar heb gekocht voor bij het avondeten en met haar gesmikkeld van een warme stroopwafel (die ik in stukjes breek en om en om in mijn en haar mond stop terwijl een witpapieren servetje onder haar kin steeds dreigt weg te waaien, en ik haar kin regelmatig met mijn eigen zakdoek schoonveeg omdat er een niet aflatend straaltje bruin sap uit haar mond komt), als we dat allemaal hebben gedaan komen we langs Jozefien, een prachtige zwarte mevrouw met kroeshaar die de heerlijkste soepen maakt in haar kleine keuken, genaamd 'Keuken', aan de Hoogstraat. Ze wuift ons binnen, hoewel haar toko nog niet geopend is, en we komen niet weg zonder een pittig venkelsoepje te hebben geproefd. Weer met wit servetje onder Ciny's kin en nu met groen straaltje en weer met verlossende zakdoek.
Als we bij 'Pieter Pauw' terug zijn (dan loop ik ook op mijn laatste benen) rijdt mevrouw Willemsen, geduwd door de activiteitenbegeleidster haarzelf, ons in volle vaart voorbij. 'Vanwaar die haast?', vraag ik. 'Omdat ik nodig moet lossen', prevelt ze enigszins benauwd.
Als ik Ciny (half) onder haar tafel schuif is het papieren tafelkleedje vervangen door glanzend wit damast. De andere dames zitten al klaar en de stalen oven maakt nog een laatste piepje. Of Ciny nog trek heeft....?

Het kleed van de weduwe (1)

2011-09-15T01:04:00.004+02:00

Kamer 2 heeft vandaag een vriendelijke Duitse verzorgster, althans van oorsprong Duitse. Ze blikt vanachter haar brilletje koket en heel alert de kamer in. Als ik binnenkom verwelkomt ze me met een kopje koffie met een 'sinterklaasje', hetgeen me de opmerking ontlokt dat Sinterklaas dit jaar wel heel vroeg een aanvang neemt. 'Vroeger bij ons in Duitsland vierden we ook wel Sinterklaas, maar dat was niet meer dan ein bons op de deur, achter welke ein zak snoep stond', zegt ze met een duidelijk accent. 'Maar hier heb ik geleerd om gedichten te maken en die sinterklaasliedjes zijn ook zo leuk.' Het werd beaamd. Plotseling staat ze op om de koffie- en theekopjes op te ruimen en zegt: 'Ja, ik heb een tic met 'ordnung' (bij mij moet alles netjes opgeruimd zijn). Ik moet er besmuikt om lachen en kijk mevrouw Hoogendoorn rechts van mij steels aan. Ze geeft me een knipoogje terug. Knipoogjes, daar is mevrouw Ormel, de bijna 95-jarige ineengedoken ex-verzetstrijder met wie ik nog elke week een ommetje maak, ook goed in. Ciny spreekt nauwelijks meer, maar haar knipoogjes en ook andere non-verbale berichten zijn vaak heel duidelijk en om een grapje kan ze nog lachen.
'Komt u uit Duitsland, mevrouw?', vraag ik belangstellend, alsof ik dat nog niet wist. 'Kunt u dat horen dan?', vraagt ze quasi-verbaasd. Ja, ik kon het horen.
Rolstoelgebonden oude mensen trekken vaak krom. Hun gestel zakt een beetje ineen en het wordt erg vermoeiend om het zware hoofd steeds omhoog te houden. Het oogt een beetje zielig, het roept ongemerkt de gedachte op dat ze ook wel dement zullen zijn of geestesziek. Maar dat is lang niet altijd zo, zoals bijvoorbeeld de oude heer Bugter. Een heel lange tachtiger die ook altijd voorovergebogen in zijn rolstoel zit. Hij is zo lang dat het lijkt alsof die gebogen houding veroorzaakt wordt door de op het oog veel te kleine rolstoel. Alsof hij zich krommen moet om niet uit de stoel te vallen. Boven op zijn hoofd heeft hij een wond die maar niet helen wil, mijn oog trekt er onwillekeurig naartoe. Maar hij is altijd perfect geschoren en gekleed. Regelmatig geef ik hem daarvoor een complimentje, waarop hij glimlachend naar boven kijkt met de blik van 'neem je me nou in de maling?' Vaak maakt hij een opmerking over een voetbalwedstrijd waarvan hij beelden op de tv heeft gezien. Het is altijd het begin van een gesprekje.
(wordt vervolgd)

Blinde woede

2011-07-20T22:18:00.007+02:00

Vanmorgen was het weer zover. Ik zat weer in mijn rol als gezelschapsheer aan de tafel met vier oude dames. Drie van hen zaten er pront bij. Nette kleren, het grijze haar gewatergegolfd. Ze waren blij me weer te zien want ik was er een paar weken tussenuit geweest. Het gaat nergens over en bovendien is het meeste toch al gezegd. Maar goed, toch is mijn aanwezigheid even weer wat anders. We schrikken van de plotselinge harde klap op tafel van de vierde mevrouw, mevrouw L. Die zit altijd half voorovergebogen en kijkt heel stuurs. Ze is boos. Boos omdat ik er ben, boos omdat de psychologe even een praatje komt maken en haar even zacht aanraakt. Als ze praat is dat staccato. Ze praat zo snel als een mitrailleur en altijd onverwachts. Ze wacht niet op een korte stilte, maar mitrailleert haar korte zinnen op haar tijd. 'Raak me niet aan' roept ze op punt 50-snelheid en ze maakt een korte snelle boksbeweging naar de psychologe, maar die wijkt behendig en trekt haar hand weg. 'Ik wist niet dat u dat vervelend vindt' zegt ze verontschuldigend. Mevrouw H. zegt zacht dat ze altijd zo doet en dat we ons er niets van aan moeten trekken. Mevrouw B. kijkt geërgerd op en bijt L. toe: 'Kattekop', me dunkt een nogal milde toevoeging. Mevr. L. heeft haar antwoord direct klaar: 'Geit'. De toegesnelde verzorgster kijkt mevrouw L. bestraffend aan en zegt dat ze gewoon moet luisteren en niet zo vervelend moet doen. 'Het is hier nog erger als een kostschool', mitrailleert L. nu. Ik vraag of ze op kostschool is geweest. Het antwoord komt direct: 'Niet intern, maar extern'. Ik vraag door, maar dit levert jammer genoeg niets op. L. vindt waarschijnlijk dat ze al teveel heeft gezegd. Maar voor mij heeft ze nu ook iets klaar: 'Je hebt je niet geschoren', (als je in het nauw gedreven bent kun je het beste een nieuw wapen in de strijd gooien.) Ik beloof mijn leven te beteren.
Mevrouw O. zegt niets, maar kijkt glimlachend naar L. Die minzame reactie ontlokt L.'s reactie: 'Je kunt best praten'. Ze vervolgt: 'Ik wil hier niet vastgehouden worden. Ik ga naar huis'. Maar ze kan zich niet meer zelfstandig voortbewegen. Voor me zit een verbitterde vrouw, boos op ons, boos op het bezoek, boos op de verzorgende en misschien wel op zichzelf. En soms is er die blinde woede. Ik vraag me af welke snaar ik bij haar moet bewegen, maar kom er even niet uit. De psychologe geeft me een knipoogje. En dan is er weer een schot: ''Als je mijn meisjesnaam eens wist...' Het is een 'cliffhanger' die me de rest van de dag bezighoudt.

Ontruiming

2011-07-12T22:27:00.006+02:00

Vanmiddag hebben we de mooie aanleunwoning van mijn schoonmoeder geruimd. We waren met zijn zessen, haar drie kinderen met aanhang. Dat is nog een hele klus hoor, de vloerbedekking verwijderen en haar spullen selecteren voor bewaren of wegdoen. Veel verdwijnt in vuilniszakken, veel gaat er naar 'Noppes', de stichtng die de spullen ophaalt en voor een zacht prijsje weer 'in de markt' zet en de rest wordt verdeeld.
Het is vreemd, maar we hebben samen veel gelachen om elkaars grappen over vroeger. Over wat we met elkaar en met onze ouders hadden meegemaakt, vooral in die beginjaren, toen we dongen om de hand van hun zoon en dochters. Niet dat we over 'moe' grappen maakten, maar ja je moet er toch even doorheen hè. Hoewel, 'even'. We zijn al jaren bezig mijn schoonmoeder te begeleiden om haar zo lang mogelijk nog 'op zichzelf' te kunnen laten zijn. Elke keer werd de hulp van 'Het Pennemes', uitgebreid, totdat ze echt niet meer verder kon in haar knusse woninkje. En nu is ze door het Pennemes liefdevol opgenomen in een zorgafdeling.
Het was eigenlijk al de zoveelste keer dat er moest worden opgeruimd, overlegd en verdeeld. Maar deze keer was het wel erg rigoreus. Het is natuurlijk een verdrietig gebeuren. En misschien was het daarom dat we extra veel grappen maakten tussen het voortdurende overleg over wat er met dit en met dat gebeuren moest. Het huisje werd steeds leger en aan het eind van de middag was het zover. De deur werd voor de laatste keer dichtgedaan. Gedaan was het en ons gelach was allang verstomd.
Ik was weemoedig, een beetje verdrietig. Zo gaat het immers met ons allemaal. Ons hele leven staat in het teken van het verzamelen van huisraad, bewaren van foto's, selecteren van wat wegkan. (Behalve het krijgen en houden van werk, het krijgen en houden van een partner, krijgen en verzorgen van kinderen, vrienden etc.) En dan, in je laatste jaren wordt stukje bij beetje alles weer afgebroken. Dat wat haar identiteit gaf, geluk, veiligheid en zelfvertrouwen: haar partner, haar huisraad, haar foto's, haar vrienden en vriendinnen, haar ouders, haar gezondheid, haar geheugen, haar zelfbeschikkingsrecht, en tenslotte verdwijnt ze zelf ook. Het verpulverde, als haar hersenen, als vrat een akelig insect elke dag een stukje van haar op.
Totdat een schoonzoon de deur van je laatste woninkje achter zich sluit.
Uit.

Zaanse humor

2011-07-12T21:46:00.000+02:00

Piekfijn zag ze er vanmiddag uit, de oude dame die met mij voor de lift stond te wachten. Ze had mooie krullen van een pas gezet permanentje, een prachtige broek en mooie jas. Naast haar stond haar rijzige dochter, dat kon niet missen. 'Wat ziet u er mooi uit, u hebt vast een leuk uitje', merkte ik belangstellend op. De oude mevrouw glimlachte ietwat verlegen naar haar dochter. 'nou een uitje, dat zou ik niet zeggen', antwoordde ze. 'Ik moet naar de VU voor een bestraling en ze maakte een alleszeggende beweging naar haar hals. 'Ach', vulde haar dochter aan, 'je bent er weer eens even uit hè.'

Een stapje terug

2011-07-03T22:37:00.002+02:00

Ze zijn hier zo goed voor me.
Een paar dagen geleden ben ik naar mijn nieuwe kamer gebracht. Eerst had ik het niet door, want mijn meubeltjes stonden er al. De kamer is mooi en groot en ik kijk uit op het binnenplantsoen. Maar ik zit nu steeds bij mensen. Vreemden, ik ken ze niet hoor. Allemaal vrouwen en een man. Een hele grote man met hele grote handen. Bootwerker was hij.
Jammer, ik ben de laatste tijd zo vergeetachtig. En weet je wat zo vervelend is, ze vragen steeds hoe mijn man heette en waar ik woonde en hoe mijn kinderen heten enzo. Dat weet ik wel, maar ik kan er zo vaak niet op komen. Dat geeft me soms wel een vervelend gevoel. Dat laat ik niet merken hoor. Ik blijf zoveel mogelijk vriendelijk. Maar dat is wel eens moeilijk.
Nu mag ik ook niet meer zelf brood klaarmaken. Dat is ook jammer, want dat gaf me nog even het gevoel dat ik dat zelf nog kon. Ze doen nu alles voor me. Ze wassen me, en kleden me aan. Ze maken mijn brood voor me klaar, bij al die vreemde mensen. Ach, ze bedoelen het wel goed, maar ik mag zelf niets meer en dat vind ik soms niet leuk. Ik kan nu ook geen thee meer zetten, want ik kan de waterkoker niet meer vinden. Jan komt nog wel eens en Lida en Marjon ook. Ik dacht dat Marjon boos op me was, want ze kwam een hele tijd niet. Maar nu is het weer goed.
Ze zijn wel heel goed voor me hier hoor.
Ik weet vaak niet wat ik zeggen moet. Dan zit ik maar te denken over alles, maar ik kan niet zo goed herinneren en dan ben ik weer even in de war. Soms zit er hier eentje en daar ook eentje, aan de andere kant en ik weet niet wat ze komen doen. En de zusters maken plezier en grapjes die ik niet begrijp. Dan lach ik maar een beetje, want als ze denken dat ik dat niet begrijp worden ze misschien boos op me. Soms ben ik ook een beetje bang, want ik ben zo alleen. Als ik wakker word en als er dan een zuster komt ben ik bang dat ze boos op me zijn en dan ga ik maar weer in bed liggen.
Ik ben ook eens meegeweest naar de dieren. Met een bus. Hier zat er eentje en daar ook en op een tak ook. Ze keken me soms ook aan. Maar ik kende ze niet, die dieren. Ik wist ook niet wat ik daar doen moest. Eentje duwde mijn rolstoel. Die kende ik ook niet. Gelukkig brachten ze me ook weer terug.
Ze zijn wel heel goed voor me hoor.
Toen kwam iemand voorlezen. Ik geloof dat het uit de Bijbel was. En toen ging hij weer weg. En toen kreeg ik thee. En toen kwam er eentje naast me zitten. Die ken ik niet. En aan de andere kant ook. En toen kwam er eentje naast me en prakte mijn eten. En toen en toen en toen en toen.

Fietsdag met onze buurtjes

2011-07-02T18:56:00.001+02:00

Fietsen en lekker eten: verjaardagscadeau voor Arian en Marjon. Aanwezig: Mariette en Bert Heijnen, Wim en ria Wigt en Rene en Connie Siemens.

Voorhang

2011-07-02T18:43:00.000+02:00

Veteransparade Wageningen, May 5, 2011

2011-05-22T22:21:00.003+02:00

120.000 bezoekers en feestvierders op Bevrijdingsdag in de stad van de bevrijding. En natuurlijk de grote parada van de laatsten der mohikanen, onze dappere bevrijders.

Ibiza

2011-05-21T21:04:00.006+02:00

Onze voortuin (mei 2011)

2011-05-20T23:47:00.001+02:00

Het oranjetipje of 'zo vrij als een vlinder'.

2011-05-01T15:31:00.005+02:00

Vorige week maakten we een fietstocht. Meestal ben ik nogal euforisch over een dergelijke rit, maar nu moet ik toch gewag maken van een tocht met hindernissen. Marjon had haar zinnen gezet op het tipje, een zeldzaam vlindertje dat haar opwachting maakt rond koninginnedag. Ja, wat dacht je wat. Honderden vlinders zagen we. Maar het waren steeds 'witjes' die vrolijk voorbij fladderden. Kilometer na kilometer werden afgelegd, over de Bennekomse Berg, langs het Roekelse zand, over de Ginkelse hei, langs de schaapskooi met Wientjes' IJsjes, over het slingerpad naar Mossel, door het tekenpad, over de konijnenberg, langs de hazenburcht, het vossenhol en de konijnenbelt en door het kikkermoeras.
Na elke honderd meter, wees M. zwijgend naar iets voor haar en stapte af om het rondfladderende stukje onbezorgde natuur te bestuderen. Net nadat we op de Renkumse meent waren gearriveerd gebeurde het. Marjon gooide haar kostbare kleinood (fiets) pardoes tegen de vlakte en nu zag ze er een. Net toen ik stopte was hij echter alweer gevlogen. Jammer, we bleven nog een half uurtje ter plekke, spiedend naar alles wat bewoog. Voorbij peddelende mooiweer-fietsers moeten gedacht hebben dat we, zo in halfbevroren en turende stand, een nieuwe uit het verre oosten overgewaaide mystieke bewegingsleer aan het beoefenen waren. Helaas, het tipje hield het voor gezien. Enigszins teleurgesteld stapten we weer op, want het was natuurlijk pas echt als ik haar ook zag.

We fietsten 'onderlangs', Wageningse term voor het fietspad onder langs de Wageningse Berg. Lome koeien in roodbonte tinten tuurden ons in de naar het westen neigende nog nazinderende zon na. Een beetje meewarrig leek de blik in hun ogen, om zoveel mensen die zich van hot naar her leken te bewegen. De gedachte 'maar waarom toch zo'n haast?', meende ik te mogen opmaken uit hun non verbale communicatie.

Afijn, we naderden de stad van de Vlinderstichting en de Bevrijding, toen Marjon, als door een wesp gestoken, haar fiets weer wegwierp en over-geestdriftige geluiden begon te uiten, wijzend naar een, jawel, naar een oranjetipje dat, zo vrij als een vlinder, ons pad kruiste. En nu zat alles ons mee. Het vlindertje zag onze intense blijdschap, streek over haar hart en neer op een paardebloem en liet ons ongegeneerd onze gang gaan om haar zinsbegoochelende schoonheid te bewonderen.

De zon scheen in horizontaal schierlicht over onze achtertuin. Nog even nagenietend zaten we ons avontuur te verwerken toen, alsof het doodnormaal was, een tipje nog even gebruik wilde maken van onze tuin. Was ze in ons kielzog meegezogen?
Hieronder zie je hoe mooi ze was.
Ik heb niet gelogen, toch?