Gisteren volgde ik twee workshops: Linkedin en Twitter (zie jeanetbathoorn.nl; aanrader als je wilt leren hoe social media zakelijk te gebruiken). Ik weet het nu nog zekerder: mijn website moet op de schop, moet een bundeling zijn van alles wat ik doe: zakelijk, privé, op internet, etc. Want scheiding tussen die werelden? Laat met niet lachen.
Vier jaar geleden startte ik met mijn weblog. Ik was laaiend enthousiast. Kon m’n ei kwijt over wat ik zakelijk meemaakte en soms kwam daar wat privé tussendoor. Sommige mensen waarschuwden: hou het zakelijk! Niet echt geprobeerd, lukte ook niet.
Internet ontwikkelde zich. Linkedin kwam (op). Twitter kwam. Wat privé was, zond men steeds vaker de wereld in. Zakelijk bleken social media ook ontzettend interessant. De fout die men vaak maakte: proberen te verkopen via bijvoorbeeld Twitter. Werkt niet.

Vertellen waar je mee bezig was, dát werkt. Kennis delen, dát werkt. Elkaar helpen, dát werkt. Zien en lezen, gezien en gelezen worden.

Ondertussen stond mijn website toch een beetje stil. Mijn berichten schreef ik steeds onregelmatiger hoewel ze nog steeds gelezen werden. En zeker in het begin leverde dat ook werk op. Maar nu…mijn website inspireert me niet meer. Blokkeert me zelfs, misschien. Het ontwerp maakte ik zelf met het beetje HTML-kennis die ik bezit. Kijk er maar naar: blokken, kaders. Ik heb verhalen te vertellen, maar ze komen niet (meer).

Ja, het is tijd ze te doorbreken. Tijd om m’n website af te breken en opnieuw te bouwen. Wat herrijst zal meer zijn dan een zakelijke website: een mix van wie ik ben. Zakelijk, privé, internet: ik.

(teruglezend klinkt het alsof ik een enorm ego heb. dat valt best mee, eigenlijk!)

Een tekstschrijver interviewt regelmatig. Deze week alleen al heb ik 6 interviews. Leuk, want het haalt je achter het scherm vandaan en, hoewel ik vaak telefonisch interview, ook uit huis. Vóór elk interview voel ik nog steeds lichte kriebels in m’n buik. Gelukkig, want gezonde spanning helpt me scherp te blijven.

Die kriebels hebben niets te maken met twijfel aan mijn eigen kwaliteit. Hoewel ik mezelf ervoor behoed arrogant te worden, weet ik dat ik wel een goed gesprek kan voeren. Nee, ik denk dat het dezelfde spanning is die elke topsporter voor een wedstrijd heeft, of zou moeten hebben. Zonder spanning geen passie, denk ik. En zonder passie…tja, zonder passie kan een sporter zichzelf nooit 100 procent geven. Laat staan een tekstschrijver die een goede tekst moet leveren.

De spanning is het hoogst op het moment net vóór het interview. Dan spoken de vragen door m’n hoofd: wie en hoe is de te interviewen persoon, hoe zal het gesprek zich ontwikkelen, stel ik de juiste vragen, ga ik weg met alle informatie, wordt het – kortom – een succes?

En dan vallen de eerste woorden, dan stel ik de eerste vraag, dan vergeet ik de kriebels. En voordat ik het weet is het alweer voorbij en heb ik een paar kantjes driftig gemaakte aantekeningen die alleen ik kan lezen. Op naar huis en uitwerken!