สำหรับคนไม่เคยดูก็สรุปแบบไวๆว่า Survivor คือเกมโชว์ที่เอาคนแปลกหน้าจำนวนหนึ่งไปใช้ชีวิตที่เกาะร้างด้วยกัน แต่ละวันที่ผ่านไปจะมีการแข่งขันทักษะ มีหนึ่งคน(หรือหนึ่งทีม)ได้สิทธิภูมิคุ้มกัน จากนั้นที่สภาเผ่าก็ใช้ระบบโหวตกันว่าใครต้องเดินออกจากเกม ในตอนสุดท้ายเกมจะทำกลับด้านคือคนที่เหลืออยู่ 3 จะ ถูกคนโหวตออกไปก่อนหน้านี้เรียกคณะลูกขุน ลงคะแนนว่าใครจะชนะ

Survivor 50 สร้างจุดขายตามชื่อภาค นั่นคือเปิดโอกาสให้คนดูโหวตลงคะแนนหัวข้อต่าง ๆ ของเกมว่าจะให้เดินไปทางไหน เช่น เพิ่มจุดหักมุมเยอะๆ หรือไม่, ตอน4คนจะต้องแข่งจุดไฟไหม, จะเอาเกมเก่าเกมไหนมาแข่งกัน อะไรแบบนี้ ในภาคนี้ยังนำแฟนรายการระดับเซเล็บมาร่วมสร้างพลอตป่วน เช่น Mr.Beast มาแจกเงิน 2 ล้านดอลลาร์ หรือ Billie Eilish มาสร้างไอเท็มสิทธิภูมิคุ้มกันลับที่ทำเกมป่วนได้มากทีเดียว

ผู้แข่งขันส่วนใหญ่มาจากภาค 40+ ขึ้นไป ซึ่งก็ไม่ได้แปลกมาก ถ้าเก่าที่สุดก็คือ Colby Donaldson จากซีซันที่ 2 ซึ่งเป็นการกลับมาแข่งครั้งที่ 4 โดยเขาก็บอกเองว่าตอนนั้นอายุ 26 แต่ตอนนี้ 51 เกมและร่างกายก็เปลี่ยนไปมาก ส่วนผู้ชนะในเกมคือ Aubry Bracco (ซีซัน 32) ที่กลับมาเล่นเกมเป็นรอบที่ 4 เช่นกัน ซึ่งเดิน Strategy ได้สมดุลที่สุดในทุกคนแล้วของคราวนี้ ก็เหมาะสมกันไป

พอไม่ได้ดู Survivor มานานหลายปี พบว่านอกจากจำนวนผู้เล่นที่อัดเป็นระดับ 24 คน การแบ่งเผ่าเป็น 3 เผ่าในตอนแรก จุดที่เปลี่ยนไปมากคือระยะเวลาของเกมที่เหลือ 26 วัน (เริ่มหลังยุคโควิด) ตัวเกมดำเนินไปเร็วขึ้น แทบจะแข่งเกมคัดคนออกกันรายวัน ส่วนทวิสต์หักมุมทั้งหลาย มองแง่หนึ่งผมว่าทำให้เกมเป็นเรื่องดวงเยอะขึ้น เช่น จู่ๆ ก็ออกแบบระบบโหวตสองรอบ โดยมีหนึ่งคนนั่งชมการทะเลาะกันสองครั้ง ผมว่ามันทำให้เกมยากจนเกินความจำเป็น แต่คิดอีกแง่เพราะรายการดำเนินมานานแล้ว ผู้เล่นก็มีแผนในใจตลอด รายการเลยต้องสร้างสภาวะไม่แน่นอนให้มากที่สุด เผื่อให้คนเล่นต้องเขย่าแผนตลอดเวลากันไป ไม่อย่างนั้นแต่ละสัปดาห์เกมน่าเบื่อเพราะใช้วิธีรุมโหวตได้เสมอ

ณ ตอนนี้ Survivor การันตีว่าจะยังผลิตซีซันที่ 51 ต่อ ในฤดูกาลทีวี 26/27 ทาง CBS เหมือนเดิม ก็ต้องดูกันต่อไปในสภาวะที่ฟรีทีวีทั่วโลกท้าทายขนาดนี้ รายการจะยังสนุกและดึงคนดูได้มากแค่ไหน

The post Survivor 50: In the Hands of the Fans appeared first on Arjin's Blog.

ซีรีส์โดราเอมอนเดอะมูฟวี่รุ่นแรก ผมมีภาคที่ชอบอยู่หลายภาค ซึ่งภาคปราสาทใต้สมุทรก็เป็นอีกตอนที่ชอบมาก มีซีนจดจำเยอะ ตั้งแต่การผลิตอาหารกินใต้ทะเลด้วยแพลงก์ตอน ตำนานสามเหลี่ยมเบอมิวด้า ไปจนถึงรถบั๊กกี้ที่ฝ่าทุกแนวคิด รถยนต์ พูดได้ ขับใต้น้ำได้แบบบนบก อะไรครับเนี่ย!?! และตอนจบที่คนดูภาคนั้นยังไงก็ต้องจำได้แม่น และเจ้าซีนจดจำนี้แหละที่ทำให้เกิดคำถามในหมู่แฟน ๆ ว่า มันจะรีเมกอย่างไรให้ impact กับคนดูได้อีกครั้ง ซึ่งผลลัพธ์คือทำได้ดีมากด้วย (หนังโฆษณาทีวีในญี่ปุ่น เล่นประเด็นคนดูร้องไห้ในโรงกันเพียบด้วย)

เนื้อเรื่องในภาคนี้แบบรวบรัดเมื่อทุกคนอยากไปพักร้อนแบบใหม่ไม่ซ้ำใคร เลยตัดสินใจไปแคมป์กันที่ภูเขาใต้ทะเล ซึ่งที่นั่นทุกคนได้พบกับเรือโบราณ อาณาจักรมนุษย์ใต้ทะเล และการต่อสู้เพื่อปกป้องอาณาจักร

ผมไปดูโดราเอมอนภาคนี้ที่โรงหนัง 4DX ซึ่งเป็นโดราเอมอนมูฟวี่ภาคแรกที่เพิ่มระบบฉายนี้เข้ามา นอกจากเก้าอี้สั่น ลมน้ำปะทะตอนลงสู่มหาสมุทร เอฟเฟตก์ต่าง ๆ ก็ถูกใช้งานได้คุ้มค่าดี หวังว่าตอนฉายที่ไทยจะมีรอบ 4DX ให้ได้มอบประสบการณ์อะไรใหม่ ๆ นะ

ว่าด้วยภาพรวมของหนัง สิ่งที่อัปเกรดก็คืองานภาพใต้ทะเลที่สวยงามอลังพลิ้วไหว ขณะที่เนื้อเรื่องถูกปรับรายละเอียดปลีกย่อยต่างไปจากเวอร์ชันต้นฉบับไปมากพอสมควร แต่เส้นเรื่องรวมไม่ได้เปลี่ยนไปนัก สามารถมองเป็นรีเมกที่ไม่ได้ทำให้คนจดจำเนื้อเรื่องต้นฉบับทายถูกตลอดนัก (ฮา) สิ่งที่เด่นขึ้นมาในภาคนี้คือการเล่นประเด็นสิ่งแวดล้อมในทะเล ซึ่งเน้นไปจนถึงฉากจบของเรื่องเลย ขณะที่บั๊กกี้ที่เป็นตัวทะเลาะในเวอร์ชันต้นฉบับ ถูกปรับให้เด็กลง พร้อมแทรกแนวคิด AI เข้าไปแบบเนียน และประเด็นนี้ก็ส่งไปยาวจนถึงฉากไคลแมกซ์ของหนัง ซึ่งน่าสนใจว่าแม้คนที่ดูต้นฉบับมาแล้ว การดำเนินไปเพื่อปูสู่ฉากสำคัญก็ยังยอดเยี่ยมมากเลย (เขียนมาขนาดนี้ ยืนยันว่าไม่สปอยนะ!!)

ภาพรวมให้เทียบกันระหว่างต้นฉบับกับภาครีเมก ก็ต้องยอมรับว่าความดาร์กหม่นนั้นภาคต้นฉบับโหดกว่าเยอะ ขณะที่เวอร์ชันรีเมกก็ปรับตามยุคสมัยของอนิเมะครอบครัว แต่ยังทรงพลังในฉากสำคัญ ก็รอดูที่ไทยอีกรอบครับ แต่ใด ๆ คุ้มมากที่ได้ไปดูที่ญี่ปุ่น 4DX คนดูเต็มโรง แม้เด็กเยอะ แต่ทุกคนเงียบมีสมาธิดีมาก

ที่สำคัญการดูรอบญี่ปุ่นทำให้ได้ดู End Credit ซึ่งเป็นการสปอยเนื้อเรื่องภาคถัดไป (เวอร์ชันฉายไทยจะตัดออก) โดยคำใบ้ก็น่าจะพูดถึงเหตุการณ์ยุคปฏิบัติอุตสาหกรรมที่อังกฤษ เดาทางไม่ถูกเหมือนกันว่าจะไปแนวไหน อย่างไรก็ตามอนาคตของโดราเอมอนมูฟวี่ก็น่าเป็นคำถามเพราะตอนนี้ซีรีส์รุ่นแรกได้ถูกรีเมกไปครบแล้ว (ฮา) จะยังไงต่อดี!

The post Doraemon: New Nobita and the Castle of the Undersea Devil – รอบที่ญี่ปุ่น appeared first on Arjin's Blog.

อันนี้เลยมาไล่เรียงว่าตอนนี้มีอะไรที่ไม่ใช้ ไม่ชอบ ปิดโน่นนี่ใน iPhone กลายเป็นคนซื้อ 10 ใช้ไม่ถึง 5

ปิดปุ่ม Camera Control

คนอื่นอาจจะชอบ แต่ผมไม่ชอบปุ่มนี้เลย กลายเป็นพลาดกดโดนบ่อย เราสามารถปิดการทำงานปุ่มนี้ไปเลยได้นะ (เนี่ย เขาใส่มา ก็ไม่ใช้)

Settings > Accessibility > Camera Control เลือก None

ปิดการทำจอมืด เมื่อคลิปสาดแสง

iPhone กลัวแสบตาจากคลิปที่สว่างจ้า แต่กลายเป็นมองไม่เห็นเลยทีนี้ (ประสบบ่อยเวลาดูบันทึกคอนเสิร์ต) ปิดความฉลาดนี้ได้

Settings > Accessibility > Motion > Dim Flashing Lights แล้วปิด

ปรับ Liquid Glass iOS 26

iOS 26 มาพร้อมดีไซน์ที่สุดแสนล้ำ คิดมาเยอะนั่นคือ Liquid Glass (แต่คนทำลาออกไปแล้ว) แม้สั่งให้ทุกอย่างเหมือนเดิมไม่ได้ แต่เราก็พอปรับให้พอใจขึ้น ไม่ต้องกระจกทุกสรรพสิ่งได้โดยไปที่

Settings > Accessibility > Display & Text Size > จากนั้น ปรับตรง Reduce Transparency กับ Increase Contrast

ปิด Reachability

โทรศัพท์จอยาวจะมีปัญหาคลาสสิกคือ ถือมือเดียว นิ้วเอื้อมด้านบนไม่ถึง เขาเลยทำฟีเจอร์ Reachability ให้ปัดโซนด้านล่างนิด ๆ แล้วจอครึ่งบนจะตกลงมา อันนี้ใครถนัดคล่องมือก็ดีไป แต่ถ้าไม่ พอใจถือสองมือแก้ปัญหา รำคาญจอหล่น ก็ปิดได้โดยไปที่

Settings > Accessibility > Touch > Reachability แล้วปิด

เนี่ย…เขาทำมาให้ ก็ไม่ยอมใช้

The post ปิดฟีเจอร์นั่นนี่ของ iPhone appeared first on Arjin's Blog.

โดราเอมอนภาคนี้มาพร้อมธีมยุโรปยุคกลาง เนื้อเรื่องคือของวิเศษใหม่ ไฟฉายเชื่อมภาพที่ทำให้เราสามารถเข้าไปผจญภัยในโลกของภาพวาดได้ นำพาแก๊งโดราเอมอนไปพบกับโลกของราชรัฐอาร์โตเรีย ที่ปรากฏในภาพซึ่งกำลังเป็นข่าวในโลกปัจจุบัน ที่นั่นทั้งหมดได้พบกับ แคลร์ เด็กสาวสดใสร่าเริง พร้อมกับตัวละครที่มีปริศนาเบื้องหลัง พร้อมกับการต่อสู้เมื่อราชรัฐอาจกำลังล่มสลายจากเหตุไม่คาดฝัน

อย่างที่เขียนในรีวิวโดราเอมอนภาพยนตร์ทุกภาค ว่าเนื้อเรื่องจะเดินตามสูตรคือ ทำอะไรสักอย่าง เดินทางสู่พื้นที่ใหม่ พบเพื่อน เมืองมีปัญหาจึงต้องร่วมกันแก้ไขให้ผ่านพ้นไปได้ พลอตของภาคนี้ยังคงอยู่ในสูตรสำเร็จนี้ โดยเส้นเวลาฉีกไปจากภาคอื่นเพราะเป็นโลกที่อยู่ในภาพวาด ที่ไม่เคยถูกค้นพบหรือมีจริง

ตัวละครแคลร์ถูกออกแบบมาให้ lively เมื่อเทียบกับตัวละครเพื่อนใหม่ในหลายภาค มีความกวนและน่าจดจำ ขณะที่ไมโลซึ่งปกติคาแรกเตอร์นี้จะเป็น “เพื่อนใหม่โนบิตะ” ประจำภาค ถูกลดบทรองลงมาแทน ก็ถือเป็นเรื่องฉีกไปจากขนบของโดราเอมอนมูฟวี่ที่ดี เพราะเชื่อว่าตัวละครแคลร์คนดูน่าจะหลงรักได้ง่ายกว่า

โดราเอมอนมูฟวี่ภาคนี้ใช้เวลาไม่นานเพื่อเริ่มเปิดจุดหักมุมทีละส่วน แม้ไม่ใช่มุกใหม่อะไร แต่ก็ทำงานได้ผลดีตามสเต็ปของเรื่อง ช่วง 20 นาทีสุดท้าย หนังใส่แอ็คชันแบบไม่ยั้ง และไม่เบามือด้วย ขณะที่ของวิเศษถูกงัดมาสู้แบบเต็มที่เช่นกัน เรียกว่าถ้าชอบแนวแฟนตาซีล้ำ ภาคนี้สู้กันจนฉากสุดท้ายเลย แถมตอนท้ายเรื่องยังพลิกอีกครั้งให้ซึ้งเศร้าได้ผลดีด้วย

มองว่าเป็นโดราเอมอนมูฟวี่ตอนใหม่ที่วางเนื้อเรื่องได้ดี สนุก มีครบทุกรส (ดีกว่าภาคที่แล้วมากกกก) ส่วนปีหน้า 2026 โดราเอมอนจะกลับมารีเมกอีกครั้ง และเป็นหนึ่งในตอนที่ชอบมากนั่นคือ “ผจญภัยใต้สมุทร” (อย่างน้อยก็รู้จักสามเหลี่ยมเบอมิวด้าจากการอ่านม่อนนี่แหละ) และเป็นตอนที่ครบรสมาก ก็รอรับชมกันต่อไป

The post Doraemon: Nobita’s Art World Tales appeared first on Arjin's Blog.

BNK48 ในยุค post-2nd Gen มีการเปลี่ยนแปลงหลายอย่าง ตั้งแต่ เฌอปรางขึ้นมาเป็นผู้จัดการวงเต็มเวลา, กิจกรรมวงที่มีอะไรใหม่มากขึ้น, การขึ้นเป็นกัปตันวงของฮูพ ที่มีสไตล์ของตัวเอง และการใช้พลังของ TikTok ทำกระแสตลอด แต่เพราะเป็นวงดนตรีก็ต้องพูดถึงภาพเพลงด้วย ซึ่งมีทั้งการรีเฟรช 365 Nichi No Kamihikouki ในยุคใหม่, การนำเพลงเต้นหนัก Rumor มา จนสร้างกิจกรรม Dance busking ขึ้นมาใหม่, Saikyou Twintail กลายเป็นไวรัล TikTok แบบไม่มีใครคิด จนมาถึง Colorcon Wink ที่อาจบอกได้ว่าเป็นเพลงเลือกตั้งที่ลงตัวที่สุดในบรรดา 5 เพลง แทบทุกองค์ประกอบ แถมสองเพลงรองในซิงเกิ้ลนี้ก็มีสไตล์ตัวเองทั้ง Chouhatsu no Aozora ที่พี่เอิร์นมาแนวเท่เซ็กซี่ และ 11-Gatsu no Anklet ที่เป็นเพลงคลาสสิกของ AKB48 ทั้งหมดอาจไม่ถึงกับพาวงไปในยุคพีค แต่ก็ทำให้วงมีทิศทางและยังสนุกในการติดตาม

กลับมารีวิวงานจับมือแบบเร็ว ๆ ซึ่งครั้งสุดท้ายที่ได้มาคืองานจับมือของซิงเกิ้ล 12 – Believer ฉะนั้นภาพก็คงต่างกันไปมาก โดยงานจับมือ Colorcon Wink จัดที่เดอะมอลล์บางกะปิ ข้อสังเกตที่เห็นคือ

• จำนวนรอบลดลงเหลือ 5 รอบปกติ+1 พิเศษ (เดิม 6 รอบปกติ+1 พิเศษ)
• สามารถเบิ้ลบัตร (สูงสุด 5) ได้ทุกรอบปกติ (เดิมให้แต่รอบเช้า)
• รอบพิเศษสูงสุด 100 ใบ (เดิม 50 ใบ)
• คนน้อยลงในทุกส่วน (แง….)
• เทรดโซนก็เบาบางตามสภาพ
• พักเบรกหาของกินง่ายมาก เพราะชั้น MCC Hall ร้านอาหารเยอะมาก

ดีเทลของการไปร่วมกิจกรรมคงไม่ลงรายละเอียด ก็รวมๆว่าสนุกดีครับ ส่วนถามว่าโดนตกไหม ก็พิสูจน์ได้ว่าจบงานนั้นก็ไปทั้งละครเวทีรุ่น 3 แถมไปดูเธียเตอร์อีกหลายครา (ฮา…)

The post BNK48 Handshake 19th Single Colorcon Wink appeared first on Arjin's Blog.

พลอตของนากรักมาก ม๊ากมาก ย้อนไปในยุคของแม่นากพระโขนง ซึ่งถูกหมอผีจับไว้และให้ข้อเสนอ หากพิสูจน์ได้ว่าความรักทั้งสองเป็นชั่วนิรันดร์จริง นากต้องทำให้พี่มากในยุคปัจจุบันยังคงรักอยู่ นากจึงถูกส่งมาในโลกปัจจุบัน ซึ่งได้พบกับมากที่ตอนนี้เป็นคริส พระเอกชื่อดังแห่งยุค จะด้วยอะไรก็ตามแต่ นากได้แคสต์บทมาเป็นแสดงภาพยนตร์เรื่องแม่นากพระโขนง รับบทเป็นนาก ซึ่งมีคริสรับบทเป็นพี่มาก แล้วหนังนี้มีโหน่ง-เท่ง เป็นผู้กำกับ กลายเป็นหนังแม่นากซ้อนหนังที่มีแม่นากแสดงอีกที

ว่าไปพลอตก็ดูทบหลายชั้นแต่ไม่ซับซ้อน ปัญหาใหญ่ของ นากรักมาก ม๊ากมาก คือการที่หนังเล่าแบบเส้นเรื่องสองส่วน และแทบไม่ซ้อนทับกันเลย นั่นคือ การเล่าเรื่องนากในยุคใหม่ที่ต้องทำให้คริสระลึกให้ได้ว่าเคยเป็นมากที่รักนากมาก่อน ซึ่งจริงๆ พลอตนี้ก็น่าสนใจนะ เพราะเล่นทั้งความตกยุคของนาก การแก้ปัญหาด้วยการใช้พลังพิเศษ คริสที่เป็นภาพสะท้อนพระเอกยุคนี้ที่ต้องคีปแฟนคลับ แต่หนังมีเส้นเรื่องที่สองคือส่วนตลกของหม่ำ-เท่ง-โหน่ง ที่พยายามเล่นกับงานเก่าสไตล์พาโรดี้ทั้ง บอดี้การ์ดหน้าเหลี่ยม และโป๊ะแตก ที่เป็นหนังคัลท์ของหม่ำ จ๊กมก (ออกตัวว่าครั้งแรกที่ดู อะไรวะ แต่ก็เห็นว่ามีมมหาศาลยังใช้ได้ถึงปัจจุบัน) ทีนี้เราอยากดูหนังเรื่องนี้ก็เพราะเส้นเรื่องส่วนหลัง ก็เลยทำให้การดูหนังนี้มีความสับสนว่าควรสนใจและคิดไงกันแน่

พอหนังเดินเรื่องแยกสองส่วนกันชัดเจนสลับไปมา ก็เลยไม่สุดสักทาง จังหวะตลกที่แทรกมาแต่ละครั้งก็ได้ผลอยู่ แต่เหมือนมาตัดอารมณ์ของพาร์ตนาก-มากไปเสียอย่างนั้น ขณะที่สับสนไปมาหนังก็พามาถึงฉากสุดท้ายว่าความรักของสองคนเป็นไปไม่ได้แล้วจบลงไป

ดูจบก็คิดได้ว่า แม้หนังจะแยกสองพาร์ตใหญ่จนน่าจะแยกไปทำสองเรื่อง แต่หากเลือกจับแค่ทางใดทางหนึ่ง หนังก็อาจน่าสนใจน้อยลงด้วยในภาวะที่หน้าหนังก็สำคัญ …ยากจริงๆ

The post นากรักมาก ม๊ากมาก appeared first on Arjin's Blog.

ออกตัวว่าไม่ได้ไปดูการแสดงสดของ BNK48 นานมาก งานสุดท้ายที่ไปดูคือคอนเสิร์ตจบการศึกษาของเฌอปราง ซึ่งเป็นงานที่ flow และจัดเซตลิสต์ได้สนุกดี ทำให้ลืมภาพจำคอนเสิร์ตจบการศึกษาของสมาชิกรุ่น 1 ที่ไม่น่าจดจำไปได้มาก แต่จากนั้นก็ดู Live เท่าที่มีให้ดู พอเห็นประกาศว่าสมาชิกรุ่น 3 จะจัดละครเวทีเลยคิดว่าน่าสนใจพอที่จะไปดูกับตาเลย

เหตุผลที่คิดว่าละครเวที เป็นพาร์ตการฝึกฝนของสมาชิกที่ควรไปสนับสนุน เพราะละครเวทีเป็นเรื่องของสมาธินักแสดง การลำดับเนื้อเรื่อง การเปลี่ยนฉาก การเล่นกับจังหวะอารมณ์คนดูในระดับเหมาะสมตามการแสดงในฮอลล์ แตกต่างจากกิจกรรมอื่นของศิลปินไอดอล เป็นทักษะอีกอย่าง เป็นสตอรี่ที่ทำให้เราเห็นความสามารถของเมมเบอร์ที่ไม่เคยเห็น จริงอยู่พอเป็นงาน BNK48 มันก็ดูต้องลุ้นหน่อยว่าจะออกมาแบบไหน เพราะมีโอกาสออกหน้าทั้งงานคุณภาพจดจำสวยงาม ไปจนถึงงานที่ไม่อยากจดจำไปเลย

แต่สมาชิกรุ่น 3 ก็ไต่ระดับอีกครั้ง เพราะงานค่อนข้างดีมากเลยแหละ ถึงแม้ข่าวว่าจะมีบันทึกการแสดงให้ดูย้อนหลัง แต่ยืนยันว่าการรับรู้บรรยากาศร่วมมันเจ๋งมากกว่าเยอะ

Rabbit in Borderland the Musical โปรโมตว่าเป็นเนื้อเรื่องฉากถัดมาจากหนังสั้น The RA3BBIT ที่ออกมาเมื่อสามปีที่แล้วตอนสมาชิกรุ่น 3 เดบิ้ว คนดูจะได้ลุ้นว่าเหล่ากระต่ายจะต้องเจอกับอะไร จะเอาชนะซอมบี้ได้หรือไม่ ด้วยตัวหนังสั้นมีความจริงจัง แอ็คชัน ขึงขัง โปสเตอร์ละครก็ออกมาโทนทึมดูขรึมจริงจัง ละครเวทีนี้ก็เลยถูกเดาว่าคงจริงจังดราม่ามาก ก่อนเริ่มการแสดงในฮอลล์ยังเปิดหนังสั้น RA3BBIT ให้ดูซ้ำอีกรอบเพื่อทบทวนเนื้อเรื่องด้วย

ฉากแรกของละครเริ่มต้นด้วย Interlude เหมือนก่อนเริ่มการแสดง สมาชิกทั้ง 14 คน ปรากฏตัวในชุดสเตจ BIII พร้อมกับเพลง Mammoth ที่ดุดันขึงขังปลุกเร้าอารมณ์คนดู ว่าเรากำลังจะไปต่อสู้ปะทะกับอุปสรรคที่เข้ามา … มันต้องจริงจังมากแน่ละครเรื่องนี้

การปูเช่นนั้นได้ผลมากเพราะเมื่อไฟของการแสดงเพลงแรกดับลง ละครเปิดฉากมาในฐานบัญชาการที่ฮูพ เฟม เอิร์ธ คุยกันเรื่องการตามหาเซรุ่มรักษาซอมบี้ แล้วเกรซที่ตอนหนังสั้นจบว่าอยู่กับเจ้าเข็มสองคน เพื่อเฝ้าเฌอปรางที่กลายเป็นซอมบี้และถูกมัดเอาไว้ ก็ปรากฏตัว พร้อมเปิดเรื่องเลยว่าได้กัดแขนเฌอปรางขาดตายไปแล้ว ส่วนเจ้าเข็มก็โดนเฌอปรางกินไปเช่นกัน ขณะที่สมาชิกคนอื่น(ที่แกรดจากวง)ก็หายเข้าป่าไปหมดเลย เป็นการปูแบบรวดเร็วว่าตัวละครรับเชิญเหล่านี้ … ไม่มาแน่ๆ

ฉากแรกใช้บทสนทนาแบบติดตลกจำนวนมาก เพื่อบอกให้คนดูรู้ว่านี่เป็นละครที่จะตลกนะ พลิกความคิดที่ว่าละครน่าจะจริงจังไปให้หมด ไดอะล็อกแบบไม่เน้นจริงจัง เช่น ใส่ฟันปลอมกัดแขนขาดนะไม่ต้องกลัวติดเชื้อ หรือการให้เฟมมายืนคูลๆ พูดว่าสุดยอดเลยพี่ หรือวิธีผสมเซรุ่มแบบการ์ตูนพร้อมอุปกรณ์มากมาย ตอนร่ายคาถาก็ร้องเพลง Green Flash ทั้งหมดของฉากแรกเพื่อส่งสาส์นกับคนดูว่า ละครนี้ตลกนะ โปรดอย่าจริงจังกับสิ่งที่จะเห็นต่อจากนี้

ละครใช้การแบ่งฉากเล่าเรื่องเป็น 3 ฉากหลัก ทำให้เมมเบอร์ที่อยู่บนเวทีมีจำนวน 4-5 คน ไม่ล้นและคนดูสามารถโฟกัสได้ เมื่อเข้าฉากที่ 2 ซึ่งเป็นศูนย์กักกันโรค แต่ละตัวละครก็พากันเล่าว่าตนเองโดนซอมบี้กัดมาอย่างไร และเตรียมกลายร่างในเวลาอันสั้น พร้อมกับหนึ่งเพลงในการเล่าเรื่อง ทำให้เห็นว่าเพลง Hammer ตลกแค่ไหน และปิดท้ายว่ายาหยี ไม่ได้โดนซอมบี้กัด แต่บังเอิญเข้ามาอยู่ที่นี่เฉยๆ ปัญหาคือประตูที่นี่แข็งแรงจนหนีออกไม่ได้…

ในจังหวะเปลี่ยนฉาก ซึ่งใช้เวลาประมาณ 1 นาทีต่อฉาก ละครเลือกวิธีดึงความสนใจคนดูโดยเริ่มจากการปล่อยซอมบี้ออกมาเดินป่วนในบริเวณคนดู ซึ่งทั้งหมดเป็นสมาชิกรุ่น 4 (เสียงเอ็มมี่แว้ดแบบระยะประชิดยังติดหูมาก) ถือเป็นวิธีจัดการเวลาที่ครีเอตดี เพื่อปูไปสู่ฉากสาม ที่ละครไต่เลเวลความบันเทิงไปอีก ให้โยเกิร์ตกับแพนเค้กนั่งคุยกัน แล้วใช้ซีนแบบการ์ตูนเมื่อแพนเค้กมัวแต่ร้องมิวจิกกี้ จนไม่ได้ดูว่าโยเกิร์ตกำลังปิดประตูกันซอมบี้บุก จากนั้นละครก็โชว์ความแยบยลของบท เมื่อทั้งสองคนวิ่งหนีออกจากบ้านร้าง วิ่งไปบ้านหลังที่สองเพื่อเจอ มีน-โมเน่ต์ และใช้ไดอะล็อกสั้นๆ แต่คนดูเกตและฮาทันทีคือ “คงปลอดภัยขึ้นกว่าบ้านฟาง เพราะนี่คือบ้านไม้” ซึ่งก็เดาได้ว่าบ้านไม้ก็จะพัง เพื่อหนีไปบ้านอิฐและพบกับป๊อปเป้อนั่นเอง

ละครยังคงใช้การเปลี่ยนฉากแต่ละครั้ง ทั้งให้ซอมบี้ 5 ตัววิ่งมาหาคนดู หรือใช้เมมเบอร์วิ่งเข้าป่ามาพื้นที่คนดู ก็เรียกว่าเป็นวิธีทำให้คนดูสนุกว่าน้องจะเดินมาใกล้ไหมที่แปลกใหม่ดี

การดำเนินของละครครึ่งหลัง เริ่มนำตัวละครแต่ละฉากมาเจอกัน เพื่อปูไปสู่ฉากสุดท้ายที่ทุกคนอยู่ในเวทีเดียวกันทั้งหมด ละครจบเรื่องด้วยการขนานกับสถานการณ์จึงที่ป๊อปเป้อประกาศจบการศึกษา ด้วยการบอกว่าป๊อปเป้อจะเป็นซอมบี้และจบตัวเองลงเหมือนที่เฌอปรางจบตัวเองในหนังสั้น เพลง Mata Aeru Hi Made ปูเพื่อให้ฉากนี้พลิกเข้าโหมดซึ้งในช่วงท้าย จากนั้นจบที่เพลงชาติรุ่นสาม First Rabbit เป็นอันจบการแสดงความยาว 80 นาที

สิ่งที่แข็งแรงมากคือบทที่เข้าใจคาแรกเตอร์สมาชิกแต่ละคน ดึงจุดเด่นมาเล่นแบบไม่ล้นเกินไป แต่ละเพลงที่แทรกมาให้ร้องก็กำลังดี ไม่ได้เต็มเพลงจึงไม่ยืดยาว แถมยังร้องสดดนตรีสดอีก พาร์ตการแสดงได้เห็นว่าสิ่งที่เมมเบอร์เคยบอกว่าใช้ Acting Coach มาฝึกนั้นได้ผลขนาดไหน ไม่มีการนอกบท ลืมบท หรือเสียสมาธิ คนดูถูกพาไปตามบทบาทตัวละครอยากให้เป็นเช่นนั้นจริง

ถ้าให้สรุป Rabbit in Borderland the Musical เป็นงานเทสต์ใหม่ที่วง BNK48 ไม่เคยทำ มาในแบบที่จริงจังในทุกส่วน ยิ่งทราบเบื้องหลังว่าทีมเขียนบทและโปรดักชันมีประสบการณ์ทำละครเวทีมาหลายเรื่องก็ถือเป็นเรื่องดีทั้งกับสมาชิกและคนดู ถ้าจะเสียดายก็แค่ละครน่าจะมีการแสดงซ้ำอีกหลายรอบ เพราะละครเวทีความสนุกคือแต่ละรอบที่มีรายละเอียดไม่ซ้ำเนี่ยแหละ ไม่รู้เหมือนกันว่าจะมีโอกาสเห็นอะไรแบบนี้อีกไหมในอนาคต

ชอบนะ ดีใจที่ได้มาดู ต้องพูดซ้ำเพราะไปงานจับมือก็พูดกับน้องไปแล้ว ว่าทั้งหมดเริ่มจากไลฟ์แม่ค้าน้องฮูพที่เชียร์คนดูไลฟ์ตอนนั้นให้กดบัตรนั่นเอง

The post BNK48: Rabbit in Borderland the Musical appeared first on Arjin's Blog.

สิบปีว่าไม่เท่าตาเห็น เป็นคอนเสิร์ตที่ใช้แนวทางคือ พาคนดูไปเจอคูมอิ้งในรูปแบบที่ไม่เคยเจอมาก่อน ผ่านบทเพลงที่คุ้นกันดี ทุกเพลงได้รับการ arrange ใหม่ เน้นโชว์การร้องมากขึ้น แต่ไม่น่าเบื่อนะ ไม่ว่าจะเป็นซีนเปิดที่ลงมาจากเพดาน ซึ่งคูมอิ้งก็ออกตัวว่าไม่ชอบที่สูง, ซีนเล่นเปียโน ที่ยกเปียโนลอยขึ้นมาด้วย หรือจะซีนร้องเพลงกับวงออเคสตรา

ผมไปดูรอบวันเสาร์ 2 สิงหาคม ซึ่งแขกรับเชิญก็อยู่ในเกณฑ์เดาได้และเซอร์ไพรส์ เริ่มตั้งแต่ พีพี-บิวกิ้น ที่บิวกิ้นก็มารับเชิญในคอนใหญ่คราวที่แล้ว, B5 ซึ่งเป็นโมเมนต์จดจำ เพราะคูมอิ้งได้โชว์การร้องร่วมกับกรุ๊ปที่เป็นตำนาน จากนั้นเกสต์เฉพาะวันเสาร์ ที่ออกตัวว่าเกินคาดอยู่เหมือนกัน เล่นขนมาทั้ง เฟย์ฟางแก้ว กับธามไท คนดูเลยได้เห็นคูมอิ้ง Hit Me Up กันไป (รอบวันอาทิตย์ไม่ได้มา คนดูเลยต้องตะโกนขอให้เต้นด้วย … ฮา)

คอนเสิร์ตจบลงด้วยเพลง ภาพที่สวยที่สุด พร้อมกับซีนที่อิ้งกลับขึ้นไปบนเพดานอย่างสวยงาม

มวลรวมของคอนเสิร์ตมีจังหวะสนุกอยู่บ้าง แต่เป็นการเน้นส่วนร้องมากกว่า ซึ่งคูมอิ้งทำได้ดีอยู่แล้ว รายชื่อเพลงคิดว่าดีไปอีกขั้นที่ไม่ได้พยายามใส่มาให้ครบ (Close Up รู้สึกแบบนั้น) ไม่รู้เหมือนกันว่าจบคอนนี้ ครั้งถัดไปจะมาแบบไหนอย่างไร โจทย์สำคัญของคอนเสิร์ตอิ้งก็คงเป็นอย่างที่อิ้งพูดไว้ “คนดูเรียบร้อยกันเกินไปนะ” คงท้าทายว่าทำไงจะลุกมาจอยกว่านี้

…ไม่ใช่ไม่ดีนะ แต่นี่แหละความแตกต่างไม่เหมือนใคร (ฮา)

The post Ink Waruntorn สิบปีว่าไม่เท่าตาเห็น appeared first on Arjin's Blog.

ซีรีส์ Netflix สุดไฮป์ของชาวโซเชียลประจำสัปดาห์จนคิดว่าไม่ต้องพูดรายละเอียดอะไรให้มากแล้ว แต่ดูจบก็อยากบันทึกไว้สักหน่อยเหมือนกัน ความที่ซีรีส์ไม่ยาวมากมี 7 ตอน ก็สามารถดูจบได้ในเวลาสั้น (ผมไม่ขนาดดูจบคืนเดียวนะ) และชอบจังหวะซีรีส์ที่เดินฉับสับไว้ดี

Mad Unicorn หรือสงครามส่งด่วน เป็นซีรีส์ 7 ตอนลง Netflix ออริจินัล ผลิตโดย GDH ซึ่งเท่าที่ทราบเป็นงาน budget สูงเบอร์ต้นๆ เท่าที่ Netflix ทำคอนเทนต์ไทยมา ผลลัพธ์จึงเป็นงานซีรีส์โปรดักชันเว่อวังมากในหลายฉาก ความคาดหวังจากทาง Netflix ก็คงสูงตามกันไป

ซีรีส์บอกว่า Inspired จากเรื่องจริงของผู้ก่อตั้งสตาร์ทอัปขนส่งสีเหลือง ที่มีสถานะเป็นยูนิคอร์น (Valuation 1 Billion USD) รายแรกของประเทศไทย (เขียนข่าวนี้เอง) ซึ่งผู้ก่อตั้งนั้นเคยเล่าประวัติชีวิตในสื่อต่าง ๆ และว่าตามจริงก็น่าสนใจมากพอจนควรพัฒนาเป็นซีรีส์นั่นเอง

เนื่องจากชีวิตจริงย่อมมีรายละเอียดส่วนจริงจังและไม่สนุกในเชิงละคร ซีรีส์จึงใช้คำว่า Inspired เพราะเติมเรื่องราวเข้าไปจากความจริงเยอะอยู่เหมือนกัน ส่วนที่จริงคงเป็น เด็กดอยลำปาง พูดภาษาจีนได้ดี เคยทำงานหลายอย่าง เลือกทำขนส่งเพราะเห็นโอกาสจากตอนไปประเทศจีน กระบวนการทำงานฮาร์ดคอร์มาก และ Raise Fund เป็นยูนิคอร์นรายแรกของไทย

ซีรีส์ใช้เวลาช่วงครึ่งแรกกับการ “ตั้งบริษัท” ซึ่งวางปมหลายอย่างให้เห็นเพื่อปูว่าประโยคที่ว่าทำบริษัทเพราะความแค้นคืออะไร จากนั้นครึ่งหลังจึงเข้าสู่พาร์ตการแข่งขันต่อสู้ เพื่อนำพาบริษัทไปสู่เป้าหมาย โดยวางเดินพันสำคัญที่แพ้ไม่ได้เอาไว้ แล้วขมวดสู่ตอนจบของเรื่อง สูตรนี้ทำให้นึกถึงช่วงท้ายของ วัยรุ่นพันล้าน ที่เป็นหนังจากค่ายนี้เหมือนกัน (ตอนเป็น GTH) ซึ่งพระเอกต้องสู้ทุกทางให้ส่งของเข้าโกดังทันเวลา

หากถามความสมจริง ซีรีส์ได้พยายามทำให้มากที่สุดบนข้อจำกัดเวลา เพราะธุรกิจขนส่งนั้นมีรายละเอียด (ที่สนุกเช่นกัน) อยู่มาก แต่เอามาเล่าทั้งหมดก็ไปหาสารคดีดูดีกว่า อย่างไรก็ตามยอมรับว่าครึ่งหลังนั้นดูโอเว่อร์เป็นเรื่องแต่งมากทีเดียว แต่ถ้าไม่ติดอะไรก็เป็นโทนการ์ตูนต่อสู้ที่จังหวะเชือดเฉือนสนุกดี บนโปรดักชันฉากหลังที่ยิ่งใหญ่ทุกฉาก

ผมยังชอบจังหวะต่าง ๆ ในซีรีส์ มันสนุกในเชิงละคร สันติคือคนบ้าจริงจังแบบเป้าหมายไว้พุ่งชน ตัวละครอื่นต่างมีคาแรกเตอร์ชวนจดจำ โดยเฉพาะทุกซีนของเสี่ยวหยูดีมาก แม้ตัวละครนี้จะเติมขึ้นมาเพื่อเหตุผลทางละครก็ตาม (ฮา) ส่วนในแง่เราเรียนรู้อะไรจากเรื่องนี้ ก็คงเป็นแกนหนึ่งของคนเป็นผู้ประกอบการว่ามีอะไรที่ต้องขบคิดบ้าง มากกว่านั้นคงไม่ถึงกับแนะนำหรือเชียร์อะไร เพราะอย่างที่บอกว่าซีรีส์เล่าได้เพียงระดับหนึ่งตามข้อจำกัดของเวลา อยากได้สาระทางธุรกิจแบบ Fact ไปนู่นเลย ไปฟังบทสัมภาษณ์ต้นเรื่องเลยมีเยอะแยะ

ตัวอย่างประเด็นอื่นที่ให้คิดดูต่อได้หากดูจบ

• Warehouse ในเรื่องโฟกัสที่เดียวในกรุงเทพฯ ซึ่งมีสำนักงานใหญ่อยู่ในนั้น ความจริงคือโกดังกระจายสินค้าต้องปรับเพิ่มลดขยาย ตามภูมิภาคด้วย นี่เป็นจุดซับซ้อนอย่างหนึ่งของธุรกิจขนส่งพัสดุ และมีเกร็ดเยอะมากจนทำแยกได้อีกเรื่องเลย ตรงนี้ซีรีส์ข้ามไปเลย มีแค่บอกว่าสายอีสานจ้างเหมาอีกที
• ซีรีส์พูดถึงการเติบโตในธุรกิจขนส่งเพราะอีคอมเมิร์ซ แต่โลกความจริงวันนี้อีคอมเมิร์ซต่างมาทำขนส่งของตนเองกันแล้วนะ อันนี้หมัดหนักกว่า Easy Express ด้วย
• ปัญหา Tech issue ในช่วงท้าย นึกดูว่าถ้า VC รู้จะเป็นอย่างไร (ผมไม่รู้นะว่าเรื่องนี้จริงหรือไม่จริง)

The post Mad Unicorn appeared first on Arjin's Blog.

เมื่อเดือนก่อน Sushiro ประกาศเพิ่มตัวเลือกเวลากดสั่งผ่านแท็บเล็ต ให้ระบุว่าลดข้าวเหลือครึ่งหนึ่งได้ ซึ่งสามารถเข้าใจได้เลย โดยเฉพาะคนที่ไป Sushiro บ่อย เพราะเทรนด์การกินคนไทยคือ “เหลือข้าว” และ “ลอกกินเฉพาะปลา” แบบจริงจังมาก เราสามารถเห็นโต๊ะที่จานกองจะเต็มไปด้วยก้อนข้าว เรื่องนี้ไม่ได้เป็นแค่ผู้หญิงด้วย เพราะผู้ชายก็เป็น

ใครก็คงอธิบายเรื่องนี้ว่าเพราะคนไทยคิดว่ากินข้าวอิ่มเร็ว แถมเรายังนิยมลดคาร์บด้วย พาลคิดไปว่าคนญี่ปุ่นนี่กินคาร์บกันเก่งเกินไปไหม ที่น่าสนใจคือซูชิร้านสายพานเนี่ยมันไม่บุฟเฟต์ แปลว่าราคาที่จ่าย = มีข้าวด้วย การที่คนยังยินดีไม่กินข้าวก็ดูงงดี น่าจะไปร้านอาหารญี่ปุ่นมีซาซิมิ หรือไปบุฟเฟต์ตักปลาดิบน่าจะตรงเป้าหมายกว่า

แต่คนญี่ปุ่นไม่ได้กินซูชิมันมีข้าวทำให้อิ่ม แต่เพราะข้าว+ปลา คือสมดุล ปลาดิบสดที่สไลซ์ออกมาจากปลาเลย (ในแนวซาซิมิที่เข้าใจ) นั่นไม่ใช่การดึงรสชาติสูงสุดของปลาออกมา แต่ปลาที่ process บวกกับข้าวปรุงรสที่ถูกต้อง นั่นคือรสชาติดีที่สุด ถ้าอยากให้อินก็แนะนำคลิปรายการ Eat Direction ของ The Cloud ซึ่งสนทนากับเจ้าของร้านโอมากาเสะ Fillets

ดูแล้วก็อยากกินซูชิให้ลงรายละเอียดมากขึ้น ติดตรง…อิ่มไว (ฮา)

The post กินซูชิ แต่ไม่กินข้าว appeared first on Arjin's Blog.