Kişisel Edebiyat Blogu

Beraber Olabilirdik (Şiir)

2018-02-07T16:53:00.001-08:00

Yakın olabilirdik.
Birbirini gece ve gündüzde kovalayan
Cömertçe ışıklarını paylaşan
Aynı gökyüzünün sakini güneş ve ay gibi.
Ve yanyana olabilirdik
Muhtevası yüzünden, aynı deryada bir olamayan
Fakat okyanusların kenarlarında buluşup
Sevişen tatlı ve tuzlu sular gibi
Beraber olabilirdik…

Hüseyin Ütün
http://www.huseyinutun.com/siir/beraber-olabilirdik/

Sevgilim, Mânam Benim!

2018-01-30T14:10:00.001-08:00

Bir süredir ortalıklarda yokum bildiğin gibi. Bu kısa ama gerekli ayrılık günleri bana ne katıyor bilmiyorum. İçimdeki yangının ise söndüğünü söyleyemem. Oysa mesafelerin bu elem verici ateşi söndüreceğini düşünmüştüm; ne budalaca! Evet, yakınlığımızdan ve doğalarımızın aykırılığından kaynaklandığını düşündüğüm acı verici keder uzaklaşmakla çare bulmadı. Bir başka şehrin yağmurları ve rüzgarları da beni teskin edemiyor hayatım. Bu şey durmuyor bir türlü.

Sebepsiz acılar çekerek yok ettiğim gençliğimi, şimdi de sana hibe ettiğim gerçeği beni pek fazla yormuyor. Nefes alırken zorlanmak, yaşımdan önce saçlarımın beyazlaması, erkenden seğiren gözler, otobüs duraklarında bile içimi basan hüzün.... Senin hatıralarının dokunduğu mekanlar, duygulardan kaçmakta bir işe yaramıyor. Nede olsa bu ortak gökyüzündeki güneşe ve aya da beraber baktık. Onlardan kaçmak ne mümkün! Beraberken tenimizi okşayıp geçen rüzgarlar; bu kederli dünyayı dönüp dolaşıp her yeni günde tekrar yüzüme vuruyor; hissediyorum hayatım. Bu meltemler, o rüzgarların bir parçası. Hani aynı şehirde, aynı semtte kol kola gezerken biz tek bedenmişcesine okşayan rüzgarlar.

Canım... Şu anda bile sana yakın olan her şeye selam olsun. Eğer karşı iskemlede biri ile göz gözeysen, en içten dileğimdir; kıymetini bilsin. Hoşça vakitler geçir güzelim. Benimle ilgili bir düşüncen dolayısı ile kederlenirsen sana aşk olsun. Ben, senin beni çokça düşündüğünü hayal etmiyorum. Hatta zihninde yok olmaktan korkmuyorum. Çünkü sana olan düşkünlüğüm sevgine olan tutkumu ufuklarcasına aştı. Bencilceydi; beni sevmeni istemek, bana bağlılığının gün ve gün artmasını arzulamak, na şu sigaraya olan bağlılığım gibi bir şeydi. Şimdi sadece seviyorum galiba. Karşılıksız bir şeye dönüştü. Bu işi iyi yaptığımı anladım. Sevme işini. Bu aralar işsiz bir serseri gibi görünüyorum ama işim seni sevmek benim. Hemde gecesi gündüzlü.

Bazen de öylesine derin düşünüyorum ki seni; öylesine derinlerine dalıyorum ki; işte o zamanlar o cânını, tenini yırtıp aşıyor bir garip karanlıklara karışıyorum. Zifiri karanlık bir sonsuzluktan bahsediyorum. Senin olmadığın, benim bile olmadığım bir hiçlik diyarı. Ne tadı var ne tuzu. Sanki ölmüşüm gibi lanet bir hiçlik orası. Sonra bir baykuş, eskicinin gür sesi, çocuklar ve kuşların cümbüşü ile dönüyorum. Birileri çağırıyor. Nasıl ki ölümden sonra dönmek mümkün değilse, ölmeden ölmekte mümkün değil hayatım. Çağırıyorlar işte. Bakkala filan gider misin diyen biri çıkıyor.

Ah ateşten gömlek karşılaşmamız! Ne yaptın bana demek istiyorum ama seninle pek bir alakası yok! Ateşte uzaklaşıp ferahlamak bu alemin kanunu değil mi hem? Bu kaçışla nereye gittiğimi sanıyordum ki ben? O ateş aynı. O hüzün; o keder... Nerden bulaştım ben buna! Ölüm fermanımı elime almış gidiyorum bir yolda. Bu nasıl iş? Demek derin, manalı gözlerin içindeki buymuş? Kaybolup orada olmak; ölüp nefes almak. Kandan gözyaşları kızıl şelaleler gibi yürekten akarken gülümseyerek merhaba demek. Demek bende onlardanım artık.

Kendine dikkat et mânam, sakın kederlere düşme hayatım.

Hüseyin Ütün

http://www.huseyinutun.com/sevgilim-manam-benim/

Ücretsiz e-kitap Formatında Yayınladığım "Delilikten Sonra" İsimli Romanım

2017-12-14T19:15:00.000-08:00

"Delilikten Sonra" ilginç bir konuya sahip. Bir şizofren hastasının iyileşmesi üzerine kurulu bir hikaye. Peki nasıl bir şifa bu? Hangi boyutta ve hangi biçimde. Gerçekliği bir kez kaybettiğinizde, tekrar onu tanımanızı sağlayacak kıstaslar nelerdir? Akıl kendi gerçekliğini kurarak kişiyi kendi içine çekip, kendi benliğinde yaşatabilir mi? Veya gerçek dene şey, ne kadar kusursuz ve kuşatıcıdır?

Ücretsiz e-kitap formatında yayınladığım romanımı yeni adresimde bulabilirsiniz.

http://www.huseyinutun.com/delilikten-sonra

Edebiyat İçin Yaşamak!

2017-12-12T17:23:00.001-08:00

Blogu taşımaya devam. Artık her şey daha iyi kategorileniyor ve çok daha rahat okunuyor. Hemde site gerçekten çok havalı. İstediğim her sayfada kolayca, gönlüme zihnime göre kurulum yapıyorum.

Aşağıdaki linkte ise en önemli sayfa var. Benim romanlarım ve öykülerimin yer alacağı en sevdiğim, en çok özen gösterdiğim sayfa. Adı üstünde zaten; sade ve kullanışlı. Yıkımın tek kelime ile toparlanması gibi! Edebiyat... Hemen makalelerimi attım fakat halen zayıf. Aklımda yüz binlerce kelime ve cümle var. Doldurmak zor olmayacak. Çünkü hem seviyorum hem nefret ediyorum. Bu iki zıtlık; bu ateş ve su; bedenimi sonsuzlukta ziyan edeceğim acımı yaratan zıt kutuplar. Fakat artık zevk almaya başladım. Beni merak etmeyin.

http://www.huseyinutun.com/edebiyat/

Yeni Edebiyat ve Yaşam Blogum - www.huseyinutun.com

2017-12-08T10:05:00.003-08:00

Artık blog olayını genişletmenin zamanı gelmişti. Bu yüzden kendi ismimle bir url alarak çalışmalara başladım. Öyle böyle bir blog olmayacak! İçerisinde hem eserlerim, hem arkası yarın romanlarım hemde kişisel yaşantımdan kesitler olacak. Okuyucusu bol bir edebiyat ve yaşam blogu olmasını diliyorum ve beta aşamasında olmasına rağmen linkini sizinle paylaşıyorum.

http://www.huseyinutun.com

Dante: Kayıp Cennet - 2 (Fantastik Roman)

2017-12-07T15:34:00.001-08:00

Şüphe İyidir

Yanaşan Amirale dürbününü uzatan Binbaşı “On derece kuzeybatı efendim!” dedi.

Baştonyek güçlü çenesini kasarak iç çekti ve “Nedir bu Binbaşı?” diye sordu.

“Bir gemi efendim!”

“Şüphesiz.” diyerek tek gözünü Dani’ye dikti.

“Özür dilerim efendim, Kraven’ı bilirsiniz?”

‘Kraven… Çıplak ayak Kraven’mı?”

“O ayyaş katil mi? Hayır efendim Adalar Katliamını yapan Kraven.”

“Bin kişiyi çıplak elleri ile öldüren Kraven mı?”

“İşte o. Galen’den savaşa katıldığını duymuştum.”

“Beni niye uyandırdığını söyle yüzbaşı.”

“O düşündüğümüz Kraven. Gemisinin adına bakın.”

Baştonyek iç geçirip alaycı bir ifadeyle dürbününü yeniden kaldırdı. “Kraven Ohayo ve Tayfası… Deniz tanrıları aşkına, tebeşirle yazmışlar.”

“Kendime sorduğum şu…” diyerek lafa kaldığı yerden devam edecekti Dani fakat Baştonyek yarıda kesti.

“Şunu soruyorsun; O harabe gemi ile bu ıslak cehennemde nasıl canlı kalabilmişler?”

“Hayır efendim sorum şuydu; O harabe gemi ile neden en büyük birlik gemisinin birkaç mil ötesine demir aldılar?”

Baştonyek dürbününü kapadı. Tebessüm ediyor olmalıydı. “Seni heyecanlandırmamak için ilgisiz görünüyorum Dani ama bu tür boklardan çekindiğim kadar hiçbir şeyden çekinmem.” diyerek sislerin ardına bu defa çıplak gözlerle baktı. “Şu da var ki; ünvan avcılarının, binlerce kişiyi öldürdüğü söylenen bu adamı nasıl olup da bu zamana kadar yakalamadıklarını bilmiyorum.? Bu çocuk halen canlı!”

“Meydan mı okuyorlar sence, yoksa dümen tutamayan zavallılar mı?”

Dani cevap veremedi.

“Bazen fareler tesadüfle yılanın deliğine düşer. Yılanın tam ağzına… Tesadüfler yaşamın cilvesidir binbaşı. Belki bu olanlar öyle bir şeydir. Çünkü öyle bir şöhretle sedurlar arasında canlı kalmak imkansız. Bir mağaraya kapanmadığı da belli.”

Yüzünü buruşturarak “Bir eşeğin sırtında fillerin arasında dolaşıyor.” diyerek devam etti. “Eşeğin sırtındaki filin kalbine sahip… Bir filin düşüşünü gören bir adam, fillerden asla çekinmez. Düşünsene onu suya gömmüşüz! Sedurlar altlarına edip Mithra kıyılarına kürek çekerdi!”

“Sedurlar onu sahiplenemiyorlar. Eylemleri yok, amaçları yok!”

“Amaçsız vahşiler!” dedi Baştonyek. “Yeryüzünde daha korkunç bir tamlama yoktur. Kaplan maskeli savaşçılar da tıpkı böyle değil mi?”

Tükürür gibi bir hareketle “Onlar tam bir baş belası!” dedi. “Tarafları olmayan vahşiler. Sadece sıcak kan için soğuk denizlere indiler. Bir gün barbar sedurlardan, diğer gün Birliğimizden bir tayfayı katlediyorlar. Hayvan maskeleri takıyorlar ama… Bir kaplan tok olduğu vakit yanından yürüyerek geçebilirsin. Onun vahşeti açlığındadır. Ama insan vahşileşince kılıcını hangi kalbe soktuğunun bir önemi kalmaz. Değil mi?”

Baştonyek sislerin ardındaki harap kalyondan dikkatini alıp Dani’ye döndü. Baştan aşağı onu şöyle bir süzdü. Dani kırklarında, uzun, ince bir adamdı. Saçları halen siyahtı ve üstlerinden dökülmüş olmasına rağmen kalanları ensesine doğru itina ile taramıştı.

“Badem yağı kokuyorsun. Söylesene insan cehennemin ortasında niye saçlarını tarar? Çizmelerin de kusursuzca parlıyor…”

‘Kendime olan saygım ile ilgili. Bu savaşı tarih yazacak. O sebeple dürbünü tutuşum, kılıcımı kavrayışım bir farklılık ifade etmeli.”

“Daha önce savaşmadan önce vücuduna güzel kokular süren bir adam tanımıştım. Şimşekler aşkına! Kafasından aşağı çiçek esanslarını boca ederdi. Tek dileği öldüğü zaman cesedinin güzel kokmasıydı.”

“O adamı anlayabiliyorum.”

“Dinle Binbaşı; onlara bir ziyaret yapalım, niyetlerini öğrenelim. Yoksa büyük tayfamızın adı çok geçmeden, Kardeş Denizlerde ödleğe çıkar. Oraya git ve onları tehdit et!”

“Birkaç top atışı ile halletsek olmaz mı?”

“Sis halen yoğun, barutun ateşine sinekler gibi uçuşacak sedurların etrafta mevzilenmediğinden emin olamayız. İkincisi, o adam gerçek bir katil olabilir. Bilirsin; nura sahibi bir adamın gemisine isabet eden toplar sadece onu kızdırmaya yarar.”

Evet, sislerin arasında bir hayalet gemi vardı. Hayaletler ışıktan suretler giymiş varlıklar olarak tasavvur edilir. O halde o gemi bir cesetti. Sisin yoğun buğusunun ardından gülümseyen dişleri çürümüş yaşlı bir ihtiyara benziyordu.

Amiral tedirgindi. Binbaşı, Baştonyek’in aklını kurcalayan şeyi biliyordu. Savaş tecrübesi ile ilgili bir şey. İkisi de savaşın ve tuzağın nereden geleceğini tam olarak kestiremiyordu. Genellikle iyi bir tuzak, tıpkı böyle zamanlarda sıradanlık ve kestirilmezlik içinde belirir.

Sanki bir hayalet ile dövüşecekmiş gibi hazırlanan dev kalyonun panik halinde hazırlık eden tayfalarının aksine genç Pristof omzundaki tek kaplan pençeli rütbesi ve bordo pelerini ile hayretten, bedeni birbirine katılmış şekilde dolanıyordu. ‘Hurafeler yüzünden dağılan bir gemi… Ne yazık!’ diye mırıldandı genç asker. Olanlar anlamsızdı.

Baştonyek gibi büyük bir komutan gecenin köründe, neredeyse bitik bir sedur gemisine karşı savaş pozisyonu alan tayfasını ciddiyetle seyrediyordu. Ona göre bu gece bu gemide olanlar Birlik için içler acısı bir durumdu. Halat germekten yorulup iskele omuzluğun küpeştesine yaslanmış, piposuna tütün dolduran altmışlı yaşlarının ortalarındaki yaşlı tayfa seslendi. “Senin yöneteceğin hademe tayfalar yokmu? Ne diye dolanıyorsun parlak pelerin!” Gemiye sonradan dahil olan Prsitof sakalsız beyaz yüzünü yaşlı adama çevirip “Bu ne cüret!” dedi. “Yevmiye ile savaşan denizci; kim olduğumu biliyor musun?”

Rüya Avcısı (Şiir)

2017-11-30T06:14:00.002-08:00

Rüyalarda karşılaşmak umuduyla uyuyorum.
Uyuyorum, birbirimizi düşlerde de olsa buluruz diye
Uyanıyorum rüyada seni inşa etmek için
Güzel, sakin, sessiz bir kasabada
Beni sevdiğin bir döşek hazırlıyorum,
Kıpkırmızı güller, çay ve mercimek çorbası
iki ruh var birde, benliklerini bırakıp sevmeye iştiyak duyan,
Birbirlerine rapt olmuş, sarılan iki sarmaşık gibi
Hiç ayrılmamak üzere birbirine dolanan.

Hüseyin Ütün

Koparılmış Çiçekler (Şiir)

2017-11-27T06:33:00.000-08:00

Yaşamam bile sorunsa sana; bu nasıl ihtiyaç, nasıl sevgi sendeki
Mutsuz olmayalım o halde,
Evet kansız ve gürültüsüz bitirelim bu işi.
Çiçeklerimi kopardığın her zaman
Bunun benim aşk anlayışım olmadığını biliyordun
Düşünüyorum ki; daha büyük bir şeyler olduğunu biliyorsun
Rüzgarlar ve yağmurlar altında sevişmekten, daha yoğun bir şey.

Ama son çıkardığın fırtına beni bir hayli üzdü bilmelisin,
Küsmek ne kelime, bütün gün lanet edip duruyorum.
Sonsuz ikilikte; beni iterek kendine çekmek aman ne marifet
Pes ediyorum, sen kazandın.
Yaraladın bu sefer gerçekten.
Aman ne marifet kör adamı kendine aşık etmek!
Ama böyle seviyorsun demek.
Sevgilim; son fırtınandan sonra, kalbim paramparça oldu; bilmelisin.
Beni iyi bitirdin.

Hüseyin Ütün

Ruhların Okyanusu

2017-11-25T06:55:00.000-08:00

Madde alemde gezinip duran ruhlarız. Kendimizden önce nesillerce heba olan et ve çeliği hesaba katmadan, an'ın bize getirdiği ile oyalanır dururuz. Şiddetli gelişim öylesine vahim bir olgu ki onun gerçekten olmadığını söylemek ermiş işi. Yani olaylar gerçekleşir ve önümüze gelir; benliğimiz bu gerçekliği kavramak için öylesine isteklidir ki... Sanki tedbir edecek başka varlık yoktur alemi bizden başka. Olaya yakınlaşmalı, çözmeli ve ona muhakkak tesir etmeliyiz.

Yerinde duran şeylerin ismini biliriz. Kayalar, ağaçlar veya... Bizler yerinde durmakla ancak cezanın en büyüğünü yeriz. Yerimizde saymak yasak bize. Ya şövalyeler gibi savaşacağız veya öğrenecek, öğreteceğiz. İnsan bilinci ve bedeni, yerinde saymayı ceza kabul eder. Canınız sıkılır ve ayaklarınız durmaktan yorulur. Sonra kalkmak istersiniz. Bela ile dolu olsa bile, bu alemin canına, umudunuzu, hediyelerinizi bulmak için dalarsınız. En çirkin bile umutludur, aynı güneşi paylaştığı diğer şanslıların rızkından kazanmak için. Umut ölüleri yatağından kaldırır. Tanrı eğer ölülerin üzerine biraz olsun umut serpse, o halde mezarlıklardan çürümüş etleri ve kemikleri ile ayrılırdı onlar. bir nefes daha; umuduma erişebilmek için bir dakika daha derlerdi.

AH bu güzel hayat! Neden cehennemlerden biçildiğini söylemiyorsun insanlara. Bu örtün, bizi her daim kandırmakta. O güzel güneşin ve ay'ın; muhteşem çayırların ve sevgi serpilmiş her bir yanın... Hangi er, şelalelerine bakarken bu yaşam kötü der, hangi kadın binbir cümbüşlü renklerini gördüğünde onları tenine sürünmek, giyinmek istemez. Hangi köpek yanıbaşına atılan taze eti kemirirken, bu ziyafeti unutmak ister. İsteriz her birşeyini. Ve ararız bu nimetlerin kaynaklarını. Yağmurları ve tatlı rüzgarları... Buldukça da gökyüzüne tekrar bakar ve yenisini dileriz. Sonra yine arayış, sonra yine yol... O kadar şekil değiştirir ki renklerin ve nimetlerin; her birini tatmaya ömür yetmez. İşte bu bize umut verir. Ruhlarımız göğsümüzden çıkacak gibi olur seni sonsuzca keşfetmek için.

Okyanuslar oluklara doluşan yağmur damlalarıdır. Hayat denizi ise durmakla cezalandırılmış ruhların büyük iştiyak ve umutla daldığı bir denizdir.

Tıpkı tatlı suların tuzlu sulardan ayrıştığı gibi ayrışır insanoğlu bu denizde. Her birey, içiçe geçmeden kendi müstakil alanında debinip durur. Her biri payına düşeni arar durur. Doymak bilmeden bu tatlı cümbüşü sindirmek ister bir ömür boyu.

Hüseyin Ütün

2017-11-25T05:36:00.000-08:00

Temizleyip paklayıp beni
Adının hoş türküsünü öğrettin
en tatlı melodilerle fısıldayayım diye.
Güzel masallar anlattın kahramani sen olduğun
Öyle bildim ki seni
Beni tanıyanlar başka birini bilmem sandı
Sonra birgün hazır edip beni makamında
Yanaştın olmadığın biri gibi yanıma
Kabzalı kuşak sarıp çepeçevre belime
Tebessüm eden dudaklarımı mühürledin
Sonra en keskin kılıçları verip de elime
Birde savaş dedin benimle.

Elim kolum bağlı onun emrine...
Ama öyle sınırsız bir adamımdır ki ben
Kafirleri tövbe ehli sanırsınız kötülüğümde
Ve bu kılıçlar anca beni keser bilirim
Çünkü cevheri bendendir onların
Dilim kadar keskindirler bilirim
Ama ben emir ehliyim
Sallamaktan çekinmem asla
Kalbine isteyenin kalbine
Kalbime istersen kalbime saplarim.

Hüseyin Ütün

Edebiyat Blogları - Şiir Blogları

2017-02-11T13:29:00.000-08:00

Kendime ait blogspot edebiyat blogum neredeyse 10. senesini dolduruyor. Garibim site kendi başına bayağı google'da yol almış ve bu yüzden makalelerimi ve şiirlerimi günde neredeyse 100'e yakın insan okumaya başlamış. Bu sebeple bana bir şevk geldi ve kendimi geliştirmeye karar verdim. Elbette kendi yeteneklerim ile bir wordpress sitesi oluşturdum. Edebiyat blogları ve şiir blogları arasında yerini alması için Özgün Edebiyat başlığı altında yayınladığım siteme http://www.huseyinutun.com/ adresinden erişebilirsiniz.

Dante: Kayıp Cennet - Sayfa

2016-11-23T00:41:00.002-08:00

1.KISIM-1. BÖLÜM

Sisler ve Alevler

Genç bahriyeli korkusudan titriyordu. Muhtemelen az sonra Nervin Baştonyek gibi bir canavarın uykusunu bölecek kişi olmanın heyecanıydı bu. Koşar adımlar ile alt güvertede yürürken şöyle söyleniyordu; ‘Efendim ben… Büyük amiral, bağışlayın efendim! Kraven denen şu adam…’ Güç sahibi insanların vereceği tepkiler her an kolayca kestirilebilir değildir. Hele ki Baştonyek gibi bir çılgının… Bahriyelinin bacakları titriyordu, kuzey denizinin buz gibi soğuğundan ve heyecandan.

Bahriyeli kaptan kamarasının kapısını tıklatmış ve durumun aciliyetinden dolayı Amiralden ses gelmeden içeri dalmıştı. Kendini uyuyan bir ayının inine dalıp bir çubuk ile bedenini dürtüklüyormuş gibi hissediyordu. İnsanlar çoğu zaman hayvan refleksleri verirler; canavarı uyandırdığında onu beslerse kendine bir zarar gelmeyeceğini düşünüyordu. O, avcıya avından haber verecekti. “Amiral Baştonyek efendimiz! Şey efendim, kalkmalısınız! Yani yanımıza gelmelisiniz, yani efendim kalkmaya teşrif buyurup yanımıza şey etmelisiniz!” diye hıçkırarak haykırdı. Amiral tedirgin uyuyan bir adamdı. Hele ki böylesine bir savaşta keyif edecek vakti kendine hak görmüyordu. Üzerinde ki yorganı sol eli ile beline indirerek, uzakta ki tehlikeye hafifçe inleyen bir Kurt gibi “Önemli bir şeyler olduğunu anlıyorum.” diyerek yatağından yavaşça gergin bir yay gibi dikildi. Uzun parkasını askıdan alıp iki metrelik geniş kemikli dev bedenine geçirirken, genç bahriyeli Baştonyek’in ağırlığı ile gerilip gıcırdayan meşe kalaslarının neredeyse çatlayacağını sanmıştı. O gerçekten büyük bir askerdi! Cüsseside öyleydi. İki metreye yakın boyu vardı, yüzelli kilo civarında ağırlığı olmalıydı. Yaşı da hayli olmasına rağmen güçlü kaslarının üzerinde ki derinin kırışıklığı dışında pekte yaşlılık alameti taşıdığı söylenemezdi.

Baştonyek alt güvertenin merdivenlerinden Krusto’nun ana güvertesine çıktığında uyku sersemliğinin üstüne basarak panik halinde savaş donanımlarını hazırlayıp, kılıçlarını kuşanan denizcileri izledi. Amiral güvertede tüm heybeti ile görününce bir duraksama anı oldu. Bahriyeliler kısa bir süre onun çekik, sert bakışlı gözlerini süzüp bir korku zerresi bakındılar. O, her zaman ki gibiydi; mağrur ve kendinden emin. Bahriyelilerin yüreğine su serpilmişti. Kaptanlarından, Doğu Birliğinin en önemli Amirallerinden biri olan Baştonyek’in ruhundan cesaret almışlardı.

İkinci kaptan Binbaşı Dani dürbününü indirdi, sancak baş omuzluktan ellerini beline bağlayarak ağır adımlarla ilerleyen kaptanını süzüyordu. Kundun’da doğmuş bir adam olduğundan Nura’ya karşı kişisel bir kini vardı. Kundun’un altınları yüzünden birçok çocuk yetim, sayısız kadın dul kalmıştı. Dani standart bir askerdi ve herhangi bir Nura potansiyeli yoktu. Nura olmadan bir insanın çok daha yetkin bir hayat yaşayabileceğine inanıyordu. Rama ordusuna katıldığında özgür halklardan biri olarak katılmanın utancını yaşamamıştı. Komutanı Nervin Baştonyek’te eski bir Sedurdu ve Don Lusyo ile beraber gençliğinde Molossus ve çıraklarına karşı savaşmıştı. Sedurlara göre bir dönekti. Doğululara göre geleceği görebilen bir dehaydı. Bunca namını bırakıp Kaiken’in ordusuna katılmıştı çünkü.

Dani’nin gecenin bir yarısı top sesleri, bağrışmalar olmadan kaptanını neden uyandırdığını anlatmalıydı elbet. Tayfanın neden hayalet görmüş gibi taş kesildiğini de! Ah şu Kadim Dünya mitleri… Hayalet silahlar, orduları dize getiren tek adamlar… Binbaşının dürbününün ucunda gördüğü sıradan bir savaş çağrısı değildi, kestirilemez şiddetti. O iyi bir askerdi ve tüm iyi askerler gibi gizemden nefret ediyordu.

https://www.wattpad.com/user/hseyinutun

Sinema Haberleri, Dizi Haberleri, Film İnceleme İçin sinemamagazin.com

2016-10-03T05:16:00.002-07:00

En güncel sinema ve dizi haberleri, film incelemeleri için açtığımız sitenin adıdır sinemamagazin.com. Her geçen gün geliştirmeye devam edeceğiz ve yakında birçok eski ve yeni filmin eleştirilerini yayınlayacağız.

Mazlumlar zalim olana kadar mazlumdurlar.

2016-09-12T07:40:00.000-07:00

İnsanın yaşam potansiyeli beşeriyet ölçüsünde toplum veya zihninin kendinde bulunan potansiyeli beşeriyet ölçütlerinden düşük görüp cebretmesi ile mazlumlaşır. Oysa beşeriyet aynı bilgi üzerinden işlediği için herbir kişide aynı sonuçları verir. Yani imkan dahilinde yeryüzüne yerleşip rızkı ile nimetlenen her kişi rızkı ölçüsünde aleme kendi hakikatini sunar. Mazlum kişi yerleştirildiği hakikat içinde toplumun onu cebretmesi ile içe dönerek alem hakikatlerini kendinde daha henüz tecelli etmemiş bilgiden okur. Bu sayede duru görününen hakikat kişinin kalbine merhamet ve şefkat indirir. Oysa bu durumda ki kişi sadece onu cebreden alem hakikatlerinin onu bastırmasıyla o makamda durmaktadır. Yani Onda ki merhamet kalıcı ve daim değil değişken bir bilgidir. Çünkü acı ve keder kişinin kalbinde, kişinin kemal ölçütü ne olursa olsun her daim çalışan birinci duru bir görüye sahiptir. Bu duru görü elde edilmekle kişi hakikat ölçütlerini kendinde Kemal olmasa dahi etüt edebilecek görüye ulaşır. Ama birinci duru görü sadece alemin kaim edilmesinde kullanılan etki ve tepki, yani hakikati meydana çıkmayı bekleyen olay döngüsünü oluşturmak maksadı ile var olan bilgidir ve gerçek hakikat değil onun kokusu ve mazlumdada geçici masumluğu oluşturan şeydir.

Bu yüzden kişiyi kuşatan herbir varlığın bilgisi, kişinin hakikatinde ki bilgiyi harekete geçirir. Kalp cebredildiği ölçüde ona tecelli eden şeyin şeklini alarak parça olarak boşluğa koyulur. Oysa ki mazlum kendisini zalimden kaçıran bilgiye sahip olsa hakikatinden dolayı o bilgiye zalimin niteliğinde sirayet edecektir.
Mazlumun zalim ile olan savaşı ise sürekli olarak mazlumluğun yücetilmesi bilgisi ile muamele görür. Beşeriyet yücelttiği her bir hakikati kendi biçimine döndürmekte sonucu Hak olarak kabul eder. Yani Mazlumun şartlarının yücelmesi. İşte bu yolda mazlumluk hakikatinden çıkarak zalimlik şekline bürünmektedir. Çünkü alemin her bir hakikati zihni cebretmekte aynı sonucu verir. Yani kişi mazlumluğu geçirmekle zalimliğe aday olmaktadır.

Hüseyin ütün

Belalarım

2016-09-09T04:45:00.001-07:00

Ne çok endişe duyuyorum. Ne de çok korkuyorum, kontrolsüzce üzerime yağan bela yağmurlarından. Oysa olacak olan geliyor ve yolunu bulan su gibi buluyor beni. Yuvasına kolunu sokanı ısıran yılan, başını okşarken sokan bir akrep... Emredilmiş bir ufka bakıyorum nereye dönsem. Beni toprak çağırıyor çoşkun ekinleri ile, gökyüzü küsüyor sonra. Ve sonra ne ekin ne hasat. O halde gel diyor belam; süslü ziynetleri ile yeryüzünün, bir ışık çakıyor gözüme ve sonra tuzak kuruyor boydan boya. Örümcek ağlarında inzivaya çekilmek isteyen örümcekler gibi ikamet ediyorum toprağa. Toprak bir kapan ve kıstırıyor beni belam.

Volkanların yanında oturmayayım diye, ferah denizlere kaçtığım zaman, nemden yıkılmış başıma, sessizlik ve huzur için evime örttüğüm tavan. Sonra sevdiklerim... Ben arzu etmeden gidiyorlar. Hasret, özlem, artık yüreğimde uzaklaştığım o harlı volkan. Ben nereye kaçsam hep bir bela yağmuru, hangi köşeye saklansam bir akrep. Ekmeğe uzanan ellerim; işte yılanın ağzında bedenim. Ekmeğim yılanların ininde.

2016-09-07T03:35:00.005-07:00

Köhne pencererelerimin rutubetli manzaralarına nurdan perdeler gerip bana cennetini göstersen de, ateşe perçinlenmis tutsak ruhumu göğün semalarında gezdirip ferahlatsanda, bir tebessüm görmeden cãnımı sana vermem sultanım.

07,10.2016 - Hüseyin Ütün

Kırık Çiçekler

2016-09-06T05:11:00.004-07:00

Okyanuslar kadar derin sevgiler için icad edilmiş kalpleri
Menfaatlere aşık sevgililerle yıprattık
Sonsuzluğa kanat çırpsın diye yaratılmış
o mukaddes ruhlarımızın destanlarını
Sonu belli kötü masallarla yazdık

Baştan sona kırılmış bir insan olmak
Sen baştan sona yitirdiğin o destanın kahramanı;
adın kırık çiçekler isimli
kötü masallarda geçiyor.

Hüseyin Ütün 06,10,2016

Efsaneler

2016-03-31T00:51:00.000-07:00

Her bir efsanenin altında onu tetikleyen, onun zeminini kuran, yeryüzüne intikam yeminleri ettiren bir zulüm vardır. Eğer zulüm olmasaydı, kahramanlar olmazdı. Eğer zulüm olmasaydı kendini feda eden büyük erlerin hayatından bahsedemezdik. Çünkü rahat döşekler üstünde her bir adam, tembel bir yaşam ve rahatı kollamak için nefes alan kişiler olurdu. Mutlu düzen öylesine zehirli bir koku yayar ki, onu kollamaya çalışanlar ondan tat dahi alamadan onun çevresinde bir ömür nöbet tutarlar. Onu korumak için kayıp bir yaşama dönüşürler. Ama düzen bozulduğunda; çocuklar ve kadınların hayatı tehlikeye girdiğinde, mutluluk nöbetçileri uyku ile geçen ömrüne veryansın ederek tatlı döşeğinden kalkar ve kılıçlarını zulmün üzerine çeker. Herşeyini feda edenlerin hikayeleri böyle başlar.

Kayıp Cennet

Hüseyin Ütün

Rüyalar Hayal Ediyorum.

2016-03-27T13:28:00.001-07:00

Artık rüyalarımda çekiyorum günden kalan acılarımı
Rüyalar hayal ediyorum, gözlerimi kapatıp.

Hüseyin Ütün

Aç Gözlerini ki, Gün Doğsun

2016-03-26T17:09:00.000-07:00

Uyan ey gözleri mahmur olanım.

Uyan ki güneş uyansın.

Senin ruhunun diriliği ile

bana diri geliyor günler.

Sen uykudayken sanki karanlık

ve hep ölüm keder.

Sen yoksan canım eğer,

nasıl söyle yaşamaya değer,

Açıl gözleri sevgilimin,

Açıl ki bitsin ölüm; başlasın yaşam.

Hüseyin Ütün-Yarım Yüzlü Adam

Sevginin Bilinmezliği

2016-03-20T16:47:00.002-07:00

Sevgideki en büyük tuzak, kendi beşeriyetimizin sırrıdır. Bizler zihnimizdeki gerçekleri avama tavır olarak aksederken nasıl ki onlarca elekten geçirip, iyilik, güzellik ve dürüstlükle bulamaç edip sunuyor ve bunların gerçeklerimiz olmadığını biliyoruz ya; işte işler sevmeye gelince, aşk gün gelip çatınca, göz ardı ettiğimiz o yüzlerce elekten geçmiş sözlerimiz ve tavırlarımız aklımıza binlerce sorular bırakır ve o soru hep aynı yola çıkar; ya gerçekten sevmiyorsa. Bir insan sevmeden seviyorum demişse birgün, nefretlerini gizleyipte halka karışmak için yüzüne bir tebbessüm takındı ise işte o insan seviyorum diyene ‘bir daha söyle’ demezmi?

Hüseyin ütün - Kayıp Cennet

Fecir vakti

2016-03-15T14:47:00.001-07:00

Yeni Ay'ım, yeni Güneşim
Her sevgide değişen semalarım.

Ah yine fecir yine fecir,
Ne Ay'ım var nede Güneşim.

Hüseyin Ütün

Avcı

2016-03-15T14:34:00.002-07:00

Avcılar, avladıkları hayvanda acıyı gözetmezler. Avlayan için bir hayvanın ruhu yoktur. Eğer olduğuna inansaydı; okunu indirir, kılıcını kınına sokardı. Fakat avlarken zevk duyduğu şeylerin bir ruhu olduğuna inanmak istemez avcı. O halde, bir şefkat gelirdi çünkü yüreğine. Ah insanoğlu; gözardı etmekte üstüne yoktur onun. Bir Ceylanın yaşam dairesi ormanlardır, derelerin kenarlarıdır. Ama onun yaşam mihmarı bir avcı için tuzakların diyarıdır.

Kayıp Cennet - Hüseyin Ütün

Dramlar...

2016-03-15T08:35:00.001-07:00

Dramlar güzel manzaralardan daha çekicidir. Güzel bir çiçek ile ölmüş bir köpek yanyana durduğunda, ölümün o kesif bakışı kişiyi öylesine kendine çeker ki, o an dünya hep ölüm olur. Ruh, sahibini güzelin sarhoşluğundan manasının kıyımına bakmaya zorlar. Ölüme boyanan gözler ise bir süre renkleri içemez, gökyüzü hala mavidir ama gözler karanlık...

Ulu Meyve Ağacı (şiir)

2015-10-13T12:16:00.002-07:00

Dallarında meyva olan ağaçların altında

Gövdesinde gölgelendiğim ulu çınarların dibinde bittim.

Bir ağaç özledim senin gibi

Hem gölge veren hemde meyve.

Şimdi o ulu ağaçtan koparılmıştım

Meyvesiydim oysa onun ben

Ve suyuydum onun can veren

Hatrıma geldi onun dibinde söylediğim şarkılar

Sanki ateş yakmaz gibi, sanki derinler boğmaz gibi

Sandırır dı beni o nameler

Topraklarımdan çıkarılmıştım ben

Dediler o topraklar senin değil

Ağaçlar dedim ben

Dediler kökleri toprağımıza bağlı

O halde ağacım dedim.

Onu sökmek toprağımızdan pahalı

Aç kalmak istemem ondan mahrumken

Boğazımdan geçmez meyve eğer onun dalından değilse

Hem Güneş beni dağların gölgesinde bile yakar artık

Gölge onun ki değilse

Ve git dedi sahibi;

Ormanlar dolu oğlum unutma; onun gibi ağaçlarla

Şimdi ormanda bir katilim

O sanmak için kafamda onun şekilleri

Dallar göğe bakmalı ve meyveler aşağıya

Olmasın ne bir eksik ne fazla

Dalları kırıp, gövdeleri kesip

o ulu meyva ağacını yaratmak istiyorum

ve elimde hain bir balta

Bağırıyor bana; bir ağaç yaratmak için

İşe yaramaz keskin bir balta

Tüm ormanı kan götürmüş gibi

Sen sevme diyorlar bütün canlılar

Bağırıyor bir engin meşe; Ey katil dur artık

Bizde ulu çınarlı meyve ağacı yok

Bir kuru ağacın altına çekilmiş ağlıyorum

Onu bulamıyorum, onu bulamıyorum,

Evet onun bir eşi benzeri yok!

Uyan seven kişi diyor sarmaşıklar

Ve bir şarkı tutturmuş tilki

Bütün orman katiline türkü okuyor şimdi

Senin ağacın cennette, senin ağacın cennette...

Hüseyin Ütün