ARTIRIART

Η κατάρα του MyMarket

2012-12-27T19:01:00.000+02:00

Θα μου πείτε, γιορτινές μέρες και εγώ ρίχνω κατάρες; Ε, τι να κάνω κι εγώ; Δεν φταίω. Έρχονται οι πληροφορίες και με βρίσκουν. Και με βρίσκουν και ανυποψίαστο και τότε είναι που το μέσα μου φουντώνει και οι αντιδράσεις είναι ανεξέλεγκτες! Αναρωτηθήκατε ποτέ, που πάνε τα κοντολήξιμα τρόφιμα των super market; Που καταλήγει το ψωμί που δεν πωλείται την ημέρα παραγωγής του και θεωρείται μπαγιάτικο; Τι γίνονται τα λαχανικά που χάνουν την πρώτη φρεσκάδα τους και χαλάνε τη μόστρα του ασπροφωτισμένου μανάβικου; Ότι κι αν περνάει απ’ το μυαλό σας είναι λάθος. Μην κουράζεστε τζάμπα. Και δεν αναφέρομαι βέβαια σε όλα τα super market αλλά σε μία συγκεκριμένη αλυσίδα. Στα My Market, που μόνο “MY” δεν είναι, αλλά μόνο “HIS”. Διότι ο ιδιοκτήτης, κύριος Παντελιάδης, προσυπογράφει τον κανονισμό της εταιρίας βάσει του οποίου όποιο τρόφιμο είναι για πέταμα, περιλούζεται πρώτα με χλωρίνη -ελληνικής ελπίζω προέλευσης- και μετά τοποθετείται στον κάδο των απορριμμάτων για την αποφυγή συγκέντρωσης άπορων και άστεγων έξω από τα καταστήματα, εικόνα μάλλον αντιαισθητική κατά την άποψή του. Όσο για το ψωμί μίας ημέρας, η παραπάνω διαδικασία ξεκινάει αφού πρώτα το ψωμί έχει ήδη αρχίσει να μουχλιάζει στις αποθήκες, μην τυχόν και κάτι δεν πάει καλά και θεωρηθεί βρώσιμο. Όλα αυτά βέβαια ελέγχονται από το κλειστό κύκλωμα των καταστημάτων για την σίγουρη διενέργεια του εγκλήματος και την πιθανή εξάρθρωση ομάδων εργαζομένων που η ανθρωπιά τους, τους υπαγορεύει να κάνουν και λίγο τα στραβά μάτια αφού ότι πετιέται μπορεί να είναι ακόμη και σωτήριο κατά περιπτώσεις. Θα μπορούσα να γίνω πολύ κακός και να ευχηθώ τα χειρότερα, τώρα που το άστρο φωτίζει ακόμη τις καρδιές και οι πύλες είναι ορθάνοιχτες αλλά όχι δεν θα υποκύψω. Τον έχει καταραστεί η ίδια του η μοίρα. Εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να γνωστοποιήσουμε την πράξη. Ίσως έτσι πιέσουμε ουσιαστικά προς μια κάποια λύση. Σίγουρα υπάρχει.

Digitalicious

2012-07-21T18:53:00.002+03:00

Έχω ξυπνήσει με τα νεύρα μου στο κόκκινο. Δεν με φτάνει η μοναξιά μου, δε με φτάνουν τα χρέη μου στο δημόσιο και σε κάτι συμπεθέρες, έχω και την τηλεόραση βουβή, να παίζει την αστροφεγγιά στο repeat με τον φυματικό Καφετζόπουλο να κάνει camping σε πευκώνα του Χαϊδαρίου, προσφέροντας στις κυψελίδες του τζούρες οξυγόνου, επιμηκύνοντας και τη ζωή του και τα επεισόδια του σήριαλ, αργά και βασανιστικά, χωρίς να ενδιαφέρεται καθόλου για τον άτυχο τηλεθεατή που ξαφνικά βιώνει ημέρες χούντας απλά και μόνο επειδή δεν αποκωδικοποιήθηκε έγκαιρα. Ένα κουτί υπόθεση σού λέει. Που ποιο κουτί και ποια υπόθεση; Που, η μόνη υπόθεση που έχω να κάνω είναι ότι πάμε για επιστράτευση, βλέποντας τις τεράστιες ουρές έξω από τα καταστήματα ηλεκτρολογικών ειδών, όπως τότε που χάριν του Σισμίκ γεμίσανε τα ντουλάπια γάλα εβαπορέ και ζάχαρες, λες και στον πόλεμο η βασική έλλειψη του Έλληνα θα ήταν ασφαλώς η σαντιγύ στον καπουτσίνο του. Και καλά, εμένα δε με σκέφτηκε κανείς. Τη γιαγιά με την πίεση που δεν βγαίνει από το σπίτι λόγω καύσωνα και δεν μιλιέται και με κανέναν από το σόι λόγω κληρονομικών θεμάτων, τη σκέφτηκε κανείς; Πώς θα αποκωδικοποιηθεί η άμοιρη; Που, μέχρι να έρθει να το ψηφιοποιήσει το σήμα της, θα έχει χάσει όλη την πορεία της τουρκάλας ορφανής στο καθημερινό του ιδιωτικού, και άντε να το ξαναπιάσει το νήμα από κει που το άφησε, στις 19 του Ιουλίου που θα χαραχτεί στη μνήμη της ως η μαύρη επέτειος του mpeg4 με σήμα το σιχαμένο καρτούν της digea με την πιο εκνευριστική φωνή που έχει περάσει ποτέ από δέκτη τηλεόρασης. Και μη νομίζεις ότι με έπιασε καμία κρίση αλτρουισμού, καλοκαιριάτικα. Όχι. Τον εαυτούλη μου κοιτάζω. Γιατί, δεν φτάνει που αποκωδικοποίησες το είναι μου και έφτασες και στα πιο απόκρυφα του γενετικού μου κώδικα, θέλεις να αποκωδικοποιήσω και το σήμα μου. Ε, άσε μου και κάτι κωδικοποιημένο να αισθάνομαι μια κάποια μοναδικότητα, ο άνθρωπος. Που μόνο άνθρωπο δε με λες, τελευταία. Και τώρα ειδικά με τα τόσα χιόνια στα άδεια τα κανάλια μου, θα επιστρέψω στον συγχωρεμένο και θα θυμηθώ το ‘γιατί εγώ δεν ήμουν άνθρωπος, γιατί εγώ ήμουν χιονάνθρωπος’, Θεος σχωρέσ’ τον. Και θα έρθω και θα την κλείσω μια για πάντα, τη ρημάδα, και θα συντονιστώ στο youtube να δω και καμιά κηδεία να προκαλέσω καμιά συγκίνηση μήπως και ξεσπάσω λιγάκι γιατί είναι και που με ψεκάζεις και μένω και αδιάφορος γαμώ τις ορμόνες μου, γαμώ.

γαῖα πυρὶ mojito

2012-07-14T16:31:00.000+03:00

Μήνες τώρα ακολουθώ την πρακτική των φακίρηδων. Έριξα την αρτηριακή μου πίεση στα κατώτερα επίπεδα και παρακολουθώ τις εξελίξεις γύρω μου όπως τα χρυσόψαρα μέσα στη γυάλα. Γιατί και να μιλήσει κανείς, τι πρόκειται να κερδίσει; Θα του γίνουν τα νεύρα τσατάλια και μόνο κακό στον εαυτό του θα κάνει, δεδομένου ότι αυτοί που είναι στις υψηλές θέσεις πρόλαβαν και αγόρασαν όλες τις στοκ ωτοασπίδες από την αγορά, πριν αδειάσουν τα φαρμακεία, ώστε να έχουν να αλλάζουν ανά εβδομάδα, μην πάθουν και καμία μόλυνση και πέσουν στην ανάγκη κανενός αγανακτισμένου γιατρού και μετά δεν τους σώζει τίποτα. Παρακολουθούσα λοιπόν με τις οθόνες στο mute και αισθανόμουν πολύ άβολα που ήμουν μέρος αυτής της κατάντιας και δεν μπορούσα να κάνω και τίποτα, ώσπου επιτέλους ήρθαν οι εκλογές και βγήκα από τη γυάλα ευτυχής και αποφασισμένος να ασκήσω το δημοκρατικό μου δικαίωμα και να αλλάξω την κατάσταση που επικρατούσε με την δύναμη της μοναδικής και αδιαπραγμάτευτης ψήφου μου που με σθένος και παρρησία έκλεισα στο φακελάκι που τώρα πια κολλάει όπως η σερβιέτα στο μακό εσώρουχο κάθε αδιάθετης εν ενεργεία θηλυκής ύπαρξης του είδους μας. Μαζεύτηκα και με φίλους να δω τα αποτελέσματα και εκεί που ήμουν έτοιμος να πανηγυρίσω μια κάποια αλλαγή, νάτα τα πρώτα εκλογικά τμήματα. Και να η πτώση του δικομματισμού, και να η άνοδος της Αριστεράς, και να η εξαφάνιση του χέρι-χέρι Γιώργου Λαοκαρατζαφέρη από το τοπίο, και να και η Έλενα Κουντουρά με την καραμέλα στο στόμα να σου τρυπάει τα μηνίγγια με την απαίσια τοποθετημένη στη μύτη φωνή της, και να η αρχή μιας νέας προεκλογικής περιόδου μήπως και καταφέρουμε και είμαστε πιο συγκεκριμένοι στον επόμενο εκλογικό γύρο. Που εμείς, ως Έθνος, μόνο το γύρο με πίτα ξέρουμε. Κι αυτό αλλιώς εννοούμενο από τα Τέμπη και πάνω γιατί ποια κρίση να καταψηφίσει ο έχων τα τρακτέρ και τις επιδοτήσεις για μία γη καμένη που έχει πάψει να την εκμεταλλεύεται και σκοτώνει την ώρα του σε τουρνουά τάβλι στην καφετέρια ‘Η Βοσκοπούλα’, κάτω από τον Πλάτανο τον αιωνόβιο και χιλιοκατουρημένο που τώρα πια τον στόλισαν με τα τίβολι των Χριστουγέννων που τα ανάβουν και δεκαπενταύγουστο γιατί κατά τη γνώμη τους έτσι προσθέτουν στάτους στο σημείο; ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΤΕΡΑΤΑ! Και κει ακριβώς ήταν λοιπόν που άρχισε το μυαλό να καταπιέζεται και ξαφνικά όλα έγιναν σαν πουρές. Με πολύ λίγη πατάτα βεβαίως , γιατί τα υλικά ήταν ήδη πολλά και η χωρητικότητα λίγη. Τι να χωρέσει πια σ’ αυτό το κεφάλι που οι πληροφορίες έρχονταν σωρηδόν και αναιδώς χωρίς ένα κάποιο τακτ από τα μέσα; Όλα, σερβιρισμένα, στο βωμό της τηλεθέασης και της ψηφοθηρίας. Κι εγώ, εκεί, να ανακατεύω και να προσπαθώ ματαίως να αφομοιώσω. Αγράμματοι νεοφασίστες, να χειροδικούν και να χαίρονται. Αναιδείς δεξιές διαφημίσεις στο διαδίκτυο να προσβάλλουν καθημερινώς τους χρήστες και όλοι μαζί να βρίζουν και να βρίζονται σε ένα τοπίο που το μόνο που είχε ανάγκη ήταν λίγο αεράκι ελπίδας να σταθεί κανένας Χριστιανός, ή και όχι, στα πόδια του και να κάνει κανένα νέο βήμα στο καινούργιο. Και να πεθαίνουν και ένας ένας οι καλλιτέχνες και να λες ‘ Ρε Χάρε, πάρε και κανένα λαμόγιο. Έλεος. Και συ διαπλεκόμενος;’. Και να έχεις και την Έφη Σαρρή να σου δηλώνει την επιθυμία της να κλειστεί σε μοναστήρι και να μειώνονται ακόμη περισσότερο οι πιθανότητες να βρεις ένα μέρος να ησυχάσεις. Και να και η Eurovision, μήπως φάμε καμία πίτσα με την ησυχία μας και πάρουμε και κανένα δωδεκάρι και αναθαρρήσουμε οι ξεπεσμένοι, αλλά που; Τα μουσικά βρακιά τα ξεπέρασε η Ευρώπη και πια κουλτουροπιάνεται. Εδώ η Αλέκα και άλλαξε μαλλί και σκελετό μήπως και ψηθεί κανένας ψηφοφόρος ότι εκσυγχρονίστηκε ο Περισσός, αλλά ματαίως οι θυσίες και τα κομμωτήρια. Που, ποια θυσία να κάνω εγώ για σένα, αγαπημένε συμπρωτευουσιάνε, που βγαίνεις με πρωθιέρεια τον Άνθιμο και κράζεις τον χαρούμενο ομοφυλόφιλο που πήρε τους δρόμους να διαδηλώσει την επιλογή του και να ρίξει κι έναν χορό στο τσακίρ κέφι, να κάνει και τις γνωριμίες του και να προσθέσει και τα χρώματα της ίριδας στη βρωμοπόλη σου; Αλλά ευτυχώς που τελικά υπάρχει Θεός. Και εμφανίστηκε σου λέει στα πειράματα με τη μορφή σωματιδίου που έρχεται να με κάνει να ξεχάσω όλα όσα ήξερα ως τώρα και να αναθεωρήσω τα πάντα και να ξανασκεφτώ τελικά ποιος είμαι και ποια η σχέση μου με όλα τα παραπάνω και το σύμπαν γενικότερα. Και μες στη ζέστη να μπορώ να πω, σας γράφω στ’ αρχίδια μου και να πάω σε ένα μπιτσόμπαρο να πιω κάνα κοκτέηλ να το δροσίσω το μποζόνιο μου που τόσα χρόνια το είχα στην αφάνεια. Άει σιχτήρ πια, τραγικέ μου μικρόκοσμε!

Ο κήπος της Χεσθημανής

2012-03-17T04:46:00.001+02:00

Οι μοναδικές στιγμές ελευθερίας στη ζωή ενός ανθρώπου είναι οι καθιστές στιγμές της κένωσης. Στιγμές υπέροχα βρωμερές και ανακουφιστικές, πολλές φορές καλύτερες και από ένα δίωρο σεξ, που έτσι κι αλλιώς πάντα περικλείει και την πιθανότητα μιας αποτυχίας. Στιγμές αυτοκρατορικές, στον προσωπικό σου πορσελάνινο θρόνο, όπου κυρίαρχος των πιο κρυφών σου αισθήσεων, συναντάς το ανώτερο και επανέρχεσαι ήσυχος και δημιουργικός, απαλλαγμένος από κάθε λογής κακή ενέργεια σε κατοικούσε ως τότε. Πρόκειται για τα προσωπικά σου Ελευσίνια Μυστήρια όπου η πορεία και το αποτέλεσμα, σου ανήκουν ολοκληρωτικά και όπου η ανιδιοτέλεια αποθεώνεται στο ύψιστο. Μόνο εσύ με σένα και ενδιάμεσος ο πόνος. Το μόνο δημιουργικό συναίσθημα στη φύση. Και που όσο μεγαλύτερος ο πόνος, τόσο μεγαλύτερη η ευγνωμοσύνη του μετά σου. Η καθημερινή μας προσωπική άνοιξη όπου μέσα σε λίγα λεπτά κάτι πεθαίνει και κάτι γεννιέται απ’ την αρχή, αφήνοντας πίσω μόνο ζωή και εμπειρία. Κι όλα αυτά τόσο παρεξηγημένα από την μικροαστική μας αντίληψη περί ευγένειας και καλών τρόπων συμπεριφοράς, σε βαθμό κακουργήματος, αφού ούτε το όνομά τους δεν μπορούμε να προφέρουμε. Κι είναι τόσο άδικο να μην μπορείς να πας για χέσιμο με την ίδια χαρά που πας σε ένα σκυλάδικο για παράδειγμα, όπου, και εκεί ακόμη, για να αισθανθείς ελεύθερος πας και το μόνο τελικά που αντιλαμβάνεσαι είναι ότι σε έχουν όλοι χεσμένο και μόνο αυτοί το χαίρονται. Και ονειρεύεσαι την ώρα και τη στιγμή που θα βρεθείς, στα ιδιαίτερα, μονάχος, χωρίς βρακί στον κώλο να μηδενίζεις πάλι το κοντέρ στην προσμονή του καινούργιου.

Μη μου το σύμπαν τάραττε

2012-02-25T13:19:00.002+02:00

Και για να μη σε κουράσω, θα μπω κατευθείαν στο θέμα και θα σε ρωτήσω. Αν εγώ, προσωπικά, επιθυμήσω το κακό του Paulo Coelho και συντονιστώ μ’ αυτή μου την επιθυμία, το σύμπαν θα συνωμοτήσει ώστε να μου την πραγματοποιήσει ή λόγω συγγενικών δικαιωμάτων δεν πιάνει; Όχι ότι έχω κάτι προσωπικό μαζί του, αλλά όλη αυτή η ενεργειακή παραφιλολογία των ημερών, έχω την αίσθηση, ότι μας ωθεί με τον χειρότερο τρόπο, σε έναν πολιτισμό του καναπέ και του κρεβατιού με την επίφαση φιλοσοφικών αναζητήσεων υψηλής αισθητικής και ανατολίτικης ευαισθησίας και με βασικό στόχο την αποχαύνωση του αναγνώστη που αδύναμος και ονειροπαρμένος μετονομάζει τη μαλακία σε διαλογισμό και εξυψώνεται σε στρατόσφαιρες ιδεατές και στείρες. Και εντάξει, το δικαίωμα του αυνανίζεσθαι είναι αναφαίρετο δικαίωμα του καθενός. Αλλά, μη μας παίρνεις ρε φιλαράκι στο λαιμό σου και αναζητούμε παντού αστρικές προβολές σαν να πρόκειται να αλλάξει η ζωή μας απλώς με μια γνώση που ούτε στο ταπεραμέντο μας είναι, ούτε στον πολιτισμό μας. Γιατί κι εγώ τους έχω κάνει τους διαλογισμούς μου, τα άνοιξα και τα τσάκρα μου, αλλά το χάρα μου μόνο με κανένα χάδι και κανένα κοψίδι το ικανοποιώ και όπως φαίνεται, κι αυτό θα μου λειφθεί σε λίγο καιρό. Και κει να δεις γλέντια. Που θα ανακαλύψουμε ότι δεν περιεχόμαστε σ’ αυτό το σύμπαν το συμπονετικό που δέχεται παραγγελιές , αλλά στο άλλο, το αδηφάγο. Και μόνοι πια, στο ενεργειακό μας αυγό, δεν θα μπορούμε ούτε σε ένα συνέδριο να πάμε, ούτε μια συνεδρία της προκοπής να απολαύσουμε μιας και αυτά τα εναλλακτικά δεν τα καλύπτει ούτε και το ΙΚΑ. Γι’ αυτό σου λέω, πάψε να παρακαλάς και κούνα και λιγάκι το δαχτυλάκι σου γιατί σε βλέπω να καταλήγεις σαν την Αθανασία του Αιγάλεω να διαδίδεις τις διδαχές που κάποτε σε συγκλόνισαν και δικαίως ακολούθησες πιστά, γιατί πάνω απ’ όλα είσαι και καλός άνθρωπος.

The Esthete family #2

2012-02-13T14:01:00.000+02:00

made in Greece

2012-02-10T02:57:00.000+02:00

Ελληνίδα, Έλληνα,
πολύ μου τα έχετε σπάσει τα νεύρα με την όλη μετριοπάθειά σας σχετικά με τα θέματα της οικονομίας και της πορείας της μαγευτικής μας Ελλάδας, αλλά τι να κάνω που σας αγαπώ; Ναι. Σας αγαπώ. Ως νέα ντεκαπαρισμένη Μαρία Αλιφέρη, σας αγαπώ και το δηλώνω ευθαρσώς παρόλη την απαράδεκτη αναισθησία που σας δέρνει. Γιατί μη μου πεις πως σε ψεκάζουν και γι’ αυτό νταγκλάρεις και έρχεσαι στην αποχαύνωση. Λυπάμαι, αλλά δεν θα σε πιστέψω. Απλώς, όσο έχεις ακόμη οικονομίες και μπορείς και παίρνεις τσιγαράκια και πηγαίνεις στα μπουζούκια, διατηρείς το αναφαίρετο δικαίωμα της γουρουνιάς. Και καλά κάνεις δηλαδή. Ποιος είμαι εγώ που θα σου υποδείξω τη στάση ζωής σου; Αλλά, μωρή γουρούνα, κάθεσαι που κάθεσαι άπραγη στο σπίτι, βλέποντας όλες αυτές τις απαράδεκτες τηλεοπτικές εκπομπές του life style και της προσαρμοσμένης κυτταρίτιδας, κάνε και μια σωστή παράλληλη πράξη. Συντονίσου λίγο με το συμφέρον σου. Θες να ξυρίσεις το μουνί σου; Πάρε bic. Αφού την έχεις την ελληνική τη φίρμα σου, εμπιστέψου την. Μη φας πατατάκια Τσακίρης, τώρα που αγοράστηκε από την Coca Cola, φάε μπισκοτάκια Παπαδοπούλου που παραμένουν ελληνικά και πρόσθεσαν και τα πολύσπορα χαρμάνια και την ανταγωνίζονται τη γερμανική τη συνταγή με μεγάλη επιτυχία. Με λίγα λόγια, έλα στα συγκαλά σου και υποστήριξε λιγάκι ότι μας απόμεινε, πριν πουληθεί κι αυτό μέσα σε μία νύχτα και ψάχνουμε και τα αυγά και τα πασχάλια, που κι ο Μιμίκος, αν συνεχίσεις έτσι, θα τα δανειστεί τα ρούχα της Μαίρης και θα το πουλήσει το κορμί του στα Μέγαρα κάπου στην Εθνική Αθηνών Μεγάρων, τιμή και δόξα στα ξεπουλημένα κοτόπουλα που δεν τα εμπιστεύτηκαν ποτέ οι συμπατριώτες τους. Κι αν περνάει κι απ’ το χέρι σου γλυκέ μου, πάσης Ελλάδος, γείτονα, μία μόνο επιθυμία θα είχα σχετικά με όλους αυτούς που μας έφτασαν σ’ αυτό το σημείο να μιλάμε για όλα αυτά τα δυσοίωνα. Να ταφούν μπρούμυτα.

Λίγο ξύδι για τη Νάνα

2011-12-15T16:56:00.000+02:00

Και σαν να μη μας έφταναν τα προβλήματά μας, θύμωσε και η Νάνα. Γιατί Νάνα μου; Γιατί στεναχωρείς μ’ αυτό τον τρόπο τους πελάτες σου; Ποια σκοτεινή δύναμη σε οδήγησε σ’ αυτή τη συμπεριφορά; Πας καλά κούκλα μου; Και στην τελική, πως την είδες; Η μαμά του Έθνους; Ε, να σου πω κάτι; Αλλά μην συγχιστείς και έρθει η χορδή και τσιτώσει και πιάσεις τις νότες τις άπιαστες. Δεν είσαι η μητέρα μας. Ποτέ δεν ήσουν. Γι’ αυτό ηρέμησε λιγάκι και άσε τα ντεμέκ βαρύγδουπα γιατί δε μασάμε και το βλέπω το Ηρώδειο, άδειο , στην επόμενη τελευταία σου παράσταση. Επί του παρόντος το μόνο που προτείνω είναι λίγο ξύδι. Δεν ξέρω αν θυμάσαι τη λαική ρήση ''Θύμωσες; Ξύδι''. Και που είσαι; Αν θέλεις, προτίμησε το TOP… Νομίζω το εξάγουμε… Είναι κι αυτό μια βοήθεια. Φιλάκια!!!

The Esthete family #1

2011-12-11T04:10:00.001+02:00

Όταν έκλαψε η Μπήλιω

2011-12-01T17:37:00.000+02:00

Αχ, Μπήλιω μου, Μπήλιω μου! Ποιος να το ‘ξερε να σε ειδοποιήσει να είσαι προετοιμασμένη. Ήρθαν οι ανάδρομοι πλανήτες και έκατσαν πάνω απ’ το κεφάλι σου και το έκαναν το θαύμα τους. Και εμείς ακόμη, που σε κοροϊδέψαμε, που περιμέναμε πως και πως την ανακρίβειά σου, που ζούσαμε για το σαρδάμ και το κόμπιασμά σου, ακόμη κι εμείς παγώσαμε μπροστά στην αλήθεια σου. Γιατί όπως και να το κάνουμε, μόνη σου ήσουν, μόνη και πιστή στις τέχνες και τον πολιτισμό αυτού του τόπου. Η μελαχρινή ευχάριστη των απογευμάτων μας με το πειραγμένο σίγμα σου και την χρόνο με το χρόνο όλο και πιο φανταχτερή ελιά πάνω από το στόμα σου, γέφυρα πολιτισμού από το ποπ στο κλασικό και τούμπαλιν. Και το τηλεοπτικό κοινό χωρίς ενημέρωση πια, παγωμένο μπροστά στους άδειους δέκτες να περιμένει μήπως κι αλλάξει κάτι και ξαναβγείς να το καλησπερίσεις με ζωντανή μουσική, συγγραφείς και φωτογράφους, ορφανοί όλοι τους πια, χωρίς καμία πρόσβαση στην τηλεοπτική πραγματικότητα της μαγειρικής και του σκυλάδικου. Άνθρωποι αποσβολωμένοι μπροστά στο βουρκωμένο σου αντίο, που παραφράζοντας τον Καβάφη σκέφτονται ''και τώρα τι θα γίνουμε χωρίς τη Μπήλιω…. ήσαν μια κάποιο λύσις''.

Κούνια που με κούναγε

2011-11-25T18:43:00.000+02:00

Πάντα μου άρεσε να κάνω κούνια. Η παιδική χαρά της γειτονιάς μου ήταν η παιδική μου απόδραση στο μέλλον. Κάθε σπρωξιά και ένα βήμα ψηλότερα. Η αίσθηση του αέρα, κόντρα στο παιδικό μου πρόσωπο, κάθε φορά και πιο κοντά στην αίσθηση μιας δυνατής συγκίνησης πέραν των όσων είχα ως τότε βιώσει και επεξεργαστεί. Όνειρα για ένα άλμα ζωής στο παντοτινό και το άπιαστο. Και η προτίμησή μου πάντα στις κούνιες χωρίς πλάτη. Μία μόνη σανίδα επαφής και δύο αλυσίδες που ήξερες πως ανά πάσα στιγμή μπορείς να αφήσεις και να αφεθείς στην πηχτή βαρύτητα του παρόντος μένοντας για ένα δευτερόλεπτο μετέωρος στο κενό σαν τη απόλυτη ευκαιρία αιώρησης στο αβέβαιο που τότε φάνταζε μοναδικά γοητευτικό. Και όσο τα χρόνια περνούσαν, εγώ εκεί, να ανακαλύπτω και νέους τρόπους επανάληψης του αισθήματος, κάνοντας τα πόδια κουπιά στον αδιόρατο αέρα που πιστός κάθε φορά στους νόμους του μου έδινε την ευκαιρία και τη χαρά να ταξιδεύω στα όνειρά μου. Και τα όνειρα να μη σταματούν ποτέ και να με περιμένουν για νέες περιπέτειες πιο αδηφάγα κι απ’ τον ίδιο το δημιουργό τους. Και η ζωή να προχωρά και η σανίδα να έλκεται όλο και πιο κοντά στο έδαφος και οι αλυσίδες να μαγνητίζουν την σκληρή παλάμη μου και το παιχνίδι μου ταλαιπωρία και μόνο μου όνειρο η φυγή. Μακριά από την κούνια.

Η παρέα μεγαλώνει - Η Esthète family ήρθε για να μείνει!

2011-11-23T02:37:00.000+02:00

Γεώργιος Παπανδρέου - The sequel

2011-11-11T04:04:00.000+02:00

Γιώργο μου, με συγχωρείς που σκάλισα τα οικογενειακά σου κειμήλια, αλλά είμαι λίγο περίεργος και ψάχνοντας, μία εδώ και μία εκεί, έπεσα τυχαία στο διάγγελμα του παππού σου πριν από 67 χρόνια και τρόμαξα. Σαν κακόγουστο αστείο μοιάζει. Η ίδια υπογραφή, 67 χρόνια αργότερα, σε κρίσιμη περίοδο του ίδιου κράτους. Απλώς, ο λόγος του παππού είναι άκρως πολιτικός, ενώ ο δικός σου, μικρέ ανόητε εγγονέ του, σαν ‘Σκέφτομαι και γράφω’ με θέμα ‘Αγαπάς την Ελλάδα; Απόδειξη!’. Ευτυχώς που ο παππούς πια, διελύθει εις τα εξ ων συνετέθη και γλιτώσαμε το τρίξιμο. Γιατί, αυτό μόνο μας έλειπε. Για του λόγου το αληθές λοιπόν, επισυνάπτω και τις δύο ομιλίες για να μην θεωρηθώ και προκατειλημμένος απέναντί σου, μικρό ελληνόπουλο της διασποράς.

Διάγγελμα του πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου (6-12-1944)

Διάγγελμα του Πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου προς τον ελληνικό λαό στις 6 Δεκεμβρίου 1944

Με βαθείαν θλίψιν απευθύνομαι σήμερον προς το Έθνος ... Διότι, δυστυχώς, η εθνική μας ένωσις έχει πλέον διασπασθή. Γνωρίζει ο ελληνικός λαός, με πόσην πίστιν, επαλαίσαμεν, από την εποχήν του Λιβάνου, διά την πραγματοποίησιν της εθνικής μας Ενώσεως. Από τότε εκηρρύτταμεν το σύνθημα: Μία πατρίς, μία κυβέρνησις, ένας στρατός εις την υπηρεσίαν της Πατρίδος εις τα διαταγάς της Κυβερνήσεως. Η επίτευξις της εθνικής μας ενώσεως υπήρξεν ευτυχές γεγονός. Και απέδωκε, κατά το τρίμηνον της κυβερνήσεως, μέγα αγαθόν υπέρ της Χώρας. Επραγματοποίησεν το "θαύμα" της αναιμάκτου απελευθερώσεως. Και από την καρδίαν ολοκλήρου του Έθνους υψώθη αίνος προς την κυβέρνησιν της εθνικής ενώσεως διά την ευτυχήν αυτήν και ιστορικής υπηρεσίαν προς την Χώραν.

Και η εθνική κυβέρνησις, εγκατασταθείσα εις την ελευθέραν πατρίδα εξακολούθησε το έργον της. Με τας προγραμματικάς κατευθύνσεις της 18ης Οκτωβρίου καθώρισεν τους σκοπούς της. Μαζύ με την ανοικοδόμησιν των οικονομικών ερειπίων έχει να εκτελέσει και τον δεύτερον άθλον: την μετάβασιν από την ανώμαλον περίοδον της εθνικής αντιστάσεως εις το ελεύθερον κράτος δικαίου, εις την επιβολήν της ελευθερίας και του νόμου, εις την πλήρην αποκατάστασιν των λαϊκών ελευθεριών και της λαϊκής κυριαρχίας. Συνεπείς προς τας επαγγελίας μας εκηρύξαμεν την αποστράτευσιν της πολιτιφυλακής του ΕΑΜ καθώς και των ανταρτικών δυνάμεων. Και εκηρύξαμεν επίσης την επιστράτευσιν της κλάσσεως του 1936, όπως απαρτίσει την Εθνοφυλακήν, η οποία να αναλάβει την υπεράσπισιν της ελευθερίας και την επιβολήν του νόμου. Αι κυβερνητικαί αποφάσεις είχον ληφθεί ομοφώνως και δικαίως ηλπίσαμεν ότι εντός του Δεκεμβρίου θα συνετελείτο η αποκατάστασις του ελευθέρου Ελληνικού Κράτους Δικαίου, το οποίον θα ήτο εγγυητής των ελευθεριών και προστάτης της ελευθερίας του λαού.

Και απροόπτως επήλθεν η κρίσις. Διατί;

Ποίος έπταισεν;

Η ευθύνη του εμφυλίου πολέμου εις τον οποίον μας οδηγούν είναι τραγική. Και το Έθνος πρέπει να γνωρίζει ποίος έπταισεν. Η επαγγελία της αποστρατεύσεως των ανταρτικών μας δυνάμεων περιέχεται εις τας προγραμματικάς δηλώσεις της κυβερνήσεως. Δεν εξηρτήθη τότε από κανέναν όρον. Εκ των υστέρων ετέθησαν όροι. Εζητήθη, εκ των υστέρων, όπως τεθή εκτός υπηρεσίας ολόκληρον το Σώμα της Χωροφυλακής. Τοιαύτη επαγγελία της αυστηράς εκκαθαρίσεως. Και μ'όλα ταύτα, διά να αποδείξωμεν την απολύτως καλήν μας πίστιν, διά να εμπνεύσωμεν πλήρη εμπιστοσύνη χάριν της παγιώσεως της Εθνικής μας Ενώσεως απεδέχθημεν τον όρον. Μας εζητήθη κατόπιν, όπως οι αξιωματικοί, οι οποίοι θα ετοποθετούντο εις την προσωρινήν Εθνοφυλακήν, την συγκροτούμενην από την κλάσσιν του 1936, εκρίνοντο από τους Υπουργούς της άκρας αριστεράς. Εις τας παλαιάς συμφωνίας μας δεν υπήρχε τοιαύτη υποχρέωσις. Υπήρχε μόνον η υποχρέωσις όπως ο Υπουργός των Στρατιωτικών κι ο Αρχιστράτηγος είναι πρόσωπα κοινής εμπιστοσύνης.

Και μ'όλα ταύτα, απεδέχθημεν και αυτόν τον όρον χάριν της παγιώσεως της Εθνικής μας Ενότητος. Και όταν κατά λάθος, λόγω του επείγοντος, εστάλησαν αξιωματικοί εις τας Επαρχίας, ως στελέχη της Εθνοφυλακής, χωρίς προηγουμένην έγκρισιν της άκρας αριστεράς, όχι μόνον προέβημεν εις την άμεσον ανάκλησίν των, αλλά απεφασίσαμεν αμέσως μεταβολάς εις το Υπουργείου των Στρατιωτικών. Εδέχθημεν τας παραιτήσεις του Υφυπουργού των Στρατιωτικών και του Γενικού Διευθυντού του Προσωπάρχου. Και αναθέσαμεν το Υπουργείον των Στρατιωτικών εις τον Στρατηγόν τον οποίον μας επρότειναν.

Συνέχεια αξιώσεων

Αλλά μας εζητήθη ακόμη, μαζύ με την αποστράτευσιν των Ανταρτικών Δυνάμεων και η διάλυσις της Ορεινής Ταξιαρχίας και του Ιερού Λόχου. Τοιούτος όρος δεν περιέχεται εις τας κοινάς προγραμματικάς μας δηλώσεις . Απηντήσαμεν, ότι αποτελούν τακτικόν Στρατόν.- Και ότι, ακόμη ο πόλεμος συνεχίζεται και αι δύο αυταί Στρατιωτικαί μας Μονάδες είναι αι μόναι, τας οποίας διαθέτομεν, μέχρι της οργανώσεως του τακτικού μας Στρατού, προς συμμετοχήν της Ελλάδος εις τον κοινόν Συμμαχικόν Αγώνα. Και ιδίως, τους ανεκοινώσαμεν, ότι αυτή είναι η γνώμη και της Βρεττανικής Κυβερνήσεως και του Συμμαχικού Στρατηγείου.

Και εν τούτοις επιδιώξαμεν πάλιν να εύρωμεν μίαν ικανοποιητικήν λύσιν. Μας επροτάθη να διατηρηθούν και μονάδες των Ανταρτικών μας Μονάδων. Και μας ηξιώθη προσθέτως, όπως η η δύναμις της Μονάδος του ΕΛΑΣ είναι ίση προς το σύνολον των Δυνάμεων της Ορεινής Ταξιαρχίας και του Ιερού Λόχου και της Μονάδος του ΕΔΕΣ. Και απεδέχθημεν και αυτήν την πρότασιν.

Είχαμεν, κατόπιν τούτου, ελπίσει ότι τα επίμαχα θέματα διηυθετήθησαν και ότι θα εβαδίζαμεν ομαλώς προς το Μέλλον.

Και όμως, απροόπτως, επήλθεν η κρίσις. Διατί;

Την 1ην Δεκεμβρίου, συμφώνως προς την ομόφωνον απόφασιν ολοκλήρου του Υπουργικού Συμβουλίου, έπρεπε η Πολιτιφυλακή του Ε.Α.Μ. να παραδώση υπηρεσίαν εις το νέον Σώμα της Εθνοφυλακής.- Αλλά η Πολιτοφυλακή ηρνείτο να παραδώση. Και τότε εκρίναμεν, ότι η Διαταγή της παραδόσεως έπρεπε να υπογραφή από όλα τα Μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου. Και εθεωρήσαμεν την συνυπογραφήν θέμα εμπιστοσύνης.- Αλλά οι Υπουργοί της άκρας αριστεράς παρά την ομόφωνον προηγουμένην απόφασιν δεν υπέγραψαν.

Και επήλθεν η Κρίσις.

Και τώρα, ενώπιον της συνειδήσεως του Έθνους, τίθεται το ερώτημα: Ποίος πταίει; Το Έθνος γνωρίζει, ότι εξηντλήσαμεν όλας τας προσπαθείας μας διά την διατήρησιν της Εθνικής μας Ενότητος.- Επροτιμήσαμεν να εκτεθώμεν εις σφοδράς επικρίσεις διά την υπέρμετρον υποχώρησίν μας εις τας αξιώσεις της άκρας αριστεράς.- Αλλά δεν μας επτόησεν η επίκρισις διότι αρχή του Πολιτικού Βίου μας δεν είναι η Δημοτικότης, αλλά το Χρέος.

Παραμείναμεν σταθεροί εις την προσπάθειαν, διότι εγνωρίζαμεν ποία κατάρα διά τον τόπον θα ήτο ο εμφύλιος πόλεμος. Και σήμερον, έχομεν την συνείδησιν ήρεμον, ότι δεν επταίσαμεν. Ολόκληρος η ευθύνη, ενώπιον της Ιστορίας και ενώπιον του Έθνους βαρύνει την ηγεσίαν της άκρας αριστεράς.

Διότι επανελήφθη, δυστυχώς, η περιπέτεια του Λιβάνου. Και πάλιν, επεκράτησαν οι αδιάλλακτοι. Φαίνεται, ότι εδέχοντο να υπάρχη Κυβέρνησις Εθνικής Ενώσεως, αλλά υπό τον όρον, η ολική δύναμις να ευρίσκεται εις τας χείρας των. Και διά τούτο, όταν έφθασαν αι προθεσμίαι της αποστρατεύσεως, εξηγέρθησαν. Και επέβαλαν τας θελήσεις των. Και οδηγούν την χώραν, με τα ένοπλα συλλαλητήρια, με την γενικήν απεργίαν, με την ανασύστασιν της Κεντρικής Επιτροπής του ΕΛΑΣ εις εμφύλιον πόλεμον.

Τοιουτοτρόπως έγιναν ένοχοι. Εις μάτην κατηγορούν από χθες την Κυβέρνησιν, ότι προετοιμάζει τον Φασισμόν. Ότι απειλεί τας Λαϊκάς Ελευθερίας, ότι εστράφη προς την Αντίδρασιν.

Ο Νόμος της ανασυντάξεως του Στρατού μας εψηφίσθη ομοφώνως από το Υπουργικόν Συμβούλιον. Και όταν ο Στρατός μας ανασυντάσσεται κατά τρόπον σύμφωνον και με την γνώμην των, με ποίαν υλικήν δύναμιν οδηγούμεν εις τον Φασισμόν; Όλοι οι Οικονομικοί και Κοινωνικοί Νόμοι της Κυβερνήσεως επροτάθησαν από τους Υπουργούς της ’κρας αριστεράς και εψηφίσθησαν ομοφώνως από όλα τα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου. Πώς λοιπόν εστράφημεν προς την Αντίδρασιν;

-Όχι. Η Κυβέρνησις παραμένει σταθερά εις τας κοινάς προγραμματικάς κατευθύνσεις, αι οποίαι δεν αποτελούν παραχώρησιν προς την άκραν αριστεράν, αλλά πολιτικήν πίστιν μας.

Παραμένομεν πάντοτε θανάσιμοι εχθροί του Φασισμού, πολέμιοι της αντιδράσεως, σημαιοφόροι της Ελευθερίας και της Κοινωνικής Δικαιοσύνης.

Και απόδειξις παρέχεται σήμερον ακόμη, εις την διαμάχην της Πολιτοφυλακής του Ε.Α.Μ και της Εθνοφυλακής του Λαού. Η ’κρα αριστερά υποστηρίζει την Πολιτοφυλακήν, η οποία ανήκει εις μίαν Οργάνωσιν. Ημείς υποστηρίζομεν τη Εθνοφυλακήν, η οποία ενσαρκώνει την Ιδέαν του Λαού.- Κηρύττουν την Λαοκρατίαν με λέξεις και ημείς την καθιστώμεν πράξιν.

Ιδού οι υπεύθυνοι

Εν ονόματι του Λαού και του Έθνους κατηγορούμεν την ηγεσίαν της Άκρας αριστεράς, ότι οδηγεί εις εμφύλιον πόλεμον, ο οποίος αποτελεί θανάσιμον συμφοράν της Πατρίδος.

Αλλά συγχρόνως, θέλομεν να απευθυνθώμεν προς τους παλαιούς οπαδούς των.- Απευθυνόμεθα προς του Αξιωματικούς και τους άνδρας του Ε.Λ.Α.Σ., της Πολιτιφυλακής, καθώς και προς τα μέλη του Ε.Α.Μ., διά να τους είπωμεν: -"Επαλαίσατε, κατά την περίοδον της Εθνικής Αντιστάσεως, εναντίον του Κατακτητού. Και προσθέσατε ενδόξους τίτλους εις την Ιστορίαν των Εθνικών μας Αγώνων.- Και επαλαίσατε εναντίον του Κράτους.- Αλλά το Κράτος, τότε, ήτο της Κατοχής.- Και ωφείλατε να παλαίσετε ...

Σήμερον, καλείσθε επίσης από τους παλαιούς σας ηγέτας να παλαίσετε εναντίον του Κράτους.- Σήμερον όμως είναι το Κράτος της Ελλάδος. Ημπορείτε να να το πράξετε;- Με την γενικήν απεργίαν βυθίζετε σήμερον εις δυστυχίαν τον Λαόν μας. Και με την στασιαστικήν ανασύστασιν του Ε.Λ.Α.Σ. εγκαινιάζετε τον εμφύλιον πόλεμον, ο οποίος αφήνει ανοικτά τα σύνορα εις τους Εχθρούς της Πατρίδος".

ΝΕΟΙ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, ευγενείς και γενναίοι Αγωνισταί των Εθνικών μας Αγώνων, είναι δυνατόν να πλήξετε την Πατρίδα, εις την καρδίαν; Η Πατρίς έχει επιζήσει από τα πλήγματα και των τριών βαρβάρων κατακτητών. Αλλά δεν θα δυνηθή να επιζήση από τα πλήγματα των τέκνων της. Όχι, Νέοι της Ελλάδος, μέλη του Ε.Α.Μ. Δεν ημπορείτε να στρέψετε τα όπλα εναντίον της Πατρίδος. Κατά το στάδιον της Δουλείας η φωνή της Οργανώσεως ήτο συγχρόνως και φωνή της Πατρίδος. Και ωφείλατε να υπακούετε. Σήμερον. δυστυχώς άλλη είναι η φωνή της Οργανώσεως και άλλη η φωνή της Πατρίδος. Οφείλετε να υπακούσετε εις την φωνήν της Ελλάδος. Η Κυβέρνησις γνωρίζει ότι έχει εις το πλευρόν της την μεγίστην πλειοψηφίαν του Ελληνικού Λαού, εκφράζει επίσης την βαθείαν ευγνωμοσύνην της προς την Κυβέρνησιν και τους Εκπροσώπους ενταύθα της Μεγάλης Βρεττανίας διά την αμέριστον αυτών συμπαράστασιν προς αποκατάστασιν της τάξεως και της ελευθερίας του Ελληνικού Λαού.

Αλλά θέλομεν εις το πλευρόν μας όλους τους Έλληνας. Διότι αγωνιζόμεθα τον Αγώνα της Ελλάδος.

Ηνωμένοι, οφείλομεν να αποκαταστήσωμεν την Ελευθερίαν και τον Νόμον και να βαδίσωμεν πάλιν αποφασιστικοί προς το Μέλλον.

Με την βοήθειαν όλων των τέκνων της, καθώς και των Μεγάλων Συμμάχων μας, η Πατρίς θα επανεύρη τον δρόμον της.

ΖΗΤΩ Η ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΑΣ!

Διάγγελμα του πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου (9-11-2011)

Διάγγελμα του Πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου προς τον ελληνικό λαό στις 9 Νοεμβρίου 2011

Ελληνίδες, Έλληνες,

Η σημερινή ημέρα είναι σημαντική και ελπιδοφόρα για την πατρίδα μας. Σήμερα, κάνουμε πράξη το εθνικά επιβεβλημένο, θα έλεγα και αυτονόητο: οι βασικές πολιτικές δυνάμεις του τόπου βάζουν μαζί πλάτη, μέσα από μια Κυβέρνηση ευρύτερης στήριξης, για να κάνει η χώρα τα απαραίτητα εθνικά βήματα. Όχι μόνο για την παραμονή μας στο ευρώ, αλλά για όλα αυτά που είναι αναγκαία, προκειμένου να βγει η χώρα από μια κρίση, στην οποία μπήκε εξαιτίας σφαλμάτων του παρελθόντος, αλλά και μιας δεινής και δύσκολης παγκόσμιας οικονομικής κρίσης.

Από την πρώτη στιγμή που φάνηκε το πρωτοφανές μέγεθος της κρίσης, ήταν σαφές πως αυτό έπρεπε να κάνουμε. Να συνεργαστούμε. Όπως κάνουν οι πολιτικές δυνάμεις σε τόσες χώρες ανά τον κόσμο, πόσο μάλλον στην Ευρώπη, όταν βρισκόμαστε, μάλιστα, μπροστά σε μια μεγάλη κρίση.

Αν δεν υπήρχε τώρα αυτή η συνεργασία μεταξύ μας – τώρα, στη μεγάλη κρίση – πότε θα είχαμε αυτή την εθνική συνεργασία; Από την αρχή εγώ επεδίωξα σταθερά τη συμπόρευση, τη συστράτευση, να ενώσουμε τις δυνάμεις μας. Αυτό, πιστεύω, επιθυμούσαν σταθερά και οι πολίτες της χώρας, όλο αυτό το διάστημα.

Γι’ αυτό το πνεύμα της συνεννόησης μεταξύ μας, προσπάθησα από την πρώτη στιγμή. Η πολιτική συναίνεση στο αυτονόητο, τους βασικούς εθνικούς στόχους, ήταν το ζητούμενο. Δεν την είχαμε. Τώρα, την έχουμε. Σήμερα, παρά τις διαφορές μας, και είναι υπαρκτές οι πολιτικές και ιδεολογικές μας διαφορές, αφήνουμε στην άκρη τις άγονες συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις. Αναλαμβάνει μία Κυβέρνηση πολιτικών δυνάμεων της χώρας μας, η οποία υπερβαίνει κόμματα και προσωπικές προκαταλήψεις.

Έτσι, θα κάνουμε μαζί, με εθνική ενότητα, τα αναγκαία βήματα, για να κατοχυρώσουμε την εφαρμογή των αποφάσεων της 26ης και 27ης Οκτωβρίου. Αυτή η συμφωνία παρέχει στη χώρα μας ασφάλεια, σε μια ιδιαίτερα ταραγμένη εποχή.

Παράλληλα, ελπίζω και αγωνίζομαι και για κάτι ακόμα: με αυτή την προσπάθεια, να ανοίξει μια νέα εποχή στη χώρα μας. Αυτή, της ειλικρινούς συνεργασίας και της συμπόρευσης σε όσα μας ενώνουν. Έχουμε ανάγκη, περισσότερο από ποτέ, να πιστέψουμε οι ίδιοι στον εαυτό μας, στις δυνατότητές μας, στη χώρα μας, αλλά και να σηματοδοτήσουμε παντού ότι εδώ, στην πατρίδα μας, όταν έχουμε να αντιμετωπίσουμε ένα σοβαρό πρόβλημα, δεν είμαστε μεταξύ μας εχθροί. Μπορούμε να κοιτάξουμε ο ένας τον άλλο χωρίς μίσος, χωρίς πόλωση, με αλληλεγγύη προς τον διπλανό μας, με αγάπη προς την πατρίδα, να ξαναβρεθούμε στις γειτονιές, στις πλατείες, απλά, να κουβεντιάσουμε.

Από την αρχή ήταν προφανές ότι, για να πετύχουμε αυτή την ιστορική συμφωνία, θα έπρεπε να συμφωνήσουμε σε ένα πρόσωπο, που θα μας ένωνε και θα είχε την στήριξη όλων μας. Και πιστεύω ότι η επιλογή είναι ιδιαίτερα θεσμική και ενισχύει τους δημοκρατικούς θεσμούς.

Για εμένα, προσωπικά, το αξίωμά μου ποτέ δεν θα μπορούσε να σταθεί εμπόδιο σε μια επιβεβλημένη εθνική συνεργασία. Πήρα την απόφαση αυτή, με μόνο γνώμονα το μέλλον του τόπου. Το μέλλον της Ελλάδας.

Πήρα αυτή την απόφαση, με στόχο να συμβάλω και σε μια νέα πολιτική νοοτροπία, σε ένα νέο πολιτικό πολιτισμό, αυτόν που βασίζεται στην πεποίθηση ότι, οι Έλληνες μαζί, παλεύοντας ο ένας στο πλευρό του άλλου, μπορούμε να πετύχουμε τα πάντα, να χτίσουμε μια Ελλάδα πολύ διαφορετική, αυτήν που θέλουμε. Αυτή και μόνο η αξία, μου επιτρέπει να προχωρήσω σ’ αυτό τον δρόμο με αποφασιστικότητα και σιγουριά.

Σήμερα, οι βασικές πολιτικές δυνάμεις της χώρας ενώνουμε τις δυνάμεις μας, για να εγγυηθούμε στις Ελληνίδες και στους Έλληνες ότι, τους επόμενους μήνες, θα κάνουμε ό,τι είναι απαραίτητο, όχι μόνο για να μείνει η χώρα μας ασφαλής στο ευρώ, αλλά και για να εφαρμόσουμε τη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου και να αξιοποιήσουμε τα μεγάλα οφέλη της.

Είναι μια συμφωνία, που δικαιώνει τις προσπάθειες και τις θυσίες του Ελληνικού λαού, τις δύσκολες θυσίες των τελευταίων δύο ετών. Είναι απόλυτη εθνική προτεραιότητα να προστατέψουμε αυτή τη συμφωνία ως κόρη οφθαλμού, λαμβάνοντας υπόψη και τη ραγδαία επιδείνωση – όπως βλέπουμε γύρω μας – της κατάστασης στην ευρύτερη περιοχή.

Η νέα Κυβέρνηση θα πορευτεί με έναν προσδιορισμένο Οδικό Χάρτη, όλους τους επόμενους μήνες. Με τη στήριξη όλων μας.

Πρώτον, για να διασφαλίσει άμεσα την καταβολή της 6ης δόσης.

Δεύτερον, για να θέσει άμεσα σε εφαρμογή τη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου. Αυτό σημαίνει: να ξεκινήσουν άμεσα και να ολοκληρωθούν το ταχύτερο δυνατό οι διαπραγματεύσεις με τους εταίρους μας για το νέο πρόγραμμα στήριξης, που θα φτάσει μέχρι το 2014 και που μας εξασφαλίζει 130 δις ευρώ.

Να ξεκινήσουν επίσης άμεσα οι διαπραγματεύσεις, για να πετύχουμε τη μείωση του χρέους έως 100 δις ευρώ μέσα στους επόμενους μήνες. Και αυτή η σημαντική μείωση του χρέους θα σημάνει, βεβαίως, και πολύ σημαντική μείωση των τόκων που πληρώνουμε κάθε χρόνο και, άρα, και πάρα πολύ ουσιαστική ελάφρυνση για τον Ελληνικό λαό.

Παράλληλα, η νέα Κυβέρνηση καλείται να συνεχίσει στο δρόμο όλων των μικρών, αλλά και μεγάλων αλλαγών, αυτών που ξεκινήσαμε, χτυπώντας τα βαθύτερα αίτια του οικονομικού προβλήματος, διότι το οικονομικό πρόβλημα είναι η κορυφή του παγόβουνου.

Τα βαθύτερα αίτια είναι ένα πελατειακό σύστημα, η έλλειψη διαφάνειας, η αντίληψη της ιδιοτέλειας και ιδιοποίησης του πλούτου της χώρας, η φοροδιαφυγή ως μέσο πλουτισμού, η εξαγωγή των χρημάτων στην Ελβετία και σε άλλες χώρες. Είναι όλα αυτά, τα οποία εμείς σήμερα χτυπάμε και πρέπει να συνεχίσει σε αυτό το δρόμο και η νέα Κυβέρνηση. Και πιστεύω ότι, με τις πλάτες περισσότερων κομμάτων, μπορούμε πιο αποτελεσματικά να βάλουμε τάξη στη χώρα και να εγγυηθούμε την κοινωνική δικαιοσύνη, το αίσθημα δικαίου, που ζητά τόσο πολύ – και δίκαια – ο Ελληνικός λαός.

Θέλω, λοιπόν, σήμερα να στείλω και ένα μήνυμα αισιοδοξίας και σιγουριάς σε όλους τους Έλληνες. Όταν ολοκληρωθεί η εφαρμογή της συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου, τα προβλήματα, βεβαίως, δεν τελειώνουν με τη μία, αλλά η διαδρομή μας θα γίνει πιο σίγουρη, πιο εύκολη, πιο ελπιδοφόρα. Η χώρα μας θα είναι πιο ασφαλής, πιο δυνατή. Θα στηριχθούμε στις δικές μας πια και όχι σε «δάνειες» δυνάμεις. Με λιγότερο χρέος, με απαραίτητους πόρους για τα επόμενα χρόνια, θα έχουμε σιγουριά. Με λιγότερους τόκους, θα υπάρχει μεγαλύτερη έμφαση στην ανάπτυξη και λιγότερο στη λιτότητα.

Με το σχηματισμό αυτής της Κυβέρνησης, στέλνουμε και ένα ισχυρό μήνυμα προς τους εταίρους μας και τη Διεθνή Κοινότητα. Ότι εμείς, οι Έλληνες, ξέρουμε να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας, ξέρουμε να συνεργαζόμαστε. Ανασκουμπωνόμαστε και ενωνόμαστε στα δύσκολα.

Τώρα, όλοι υπερβαίνουμε εαυτούς. Τα τελευταία δύο χρόνια, βρεθήκαμε όλοι μαζί αντιμέτωποι με τη μεγαλύτερη δοκιμασία των τελευταίων δεκαετιών. Είμαι περήφανος που, παρά τις δραματικές αντιξοότητες, καταφέραμε όλοι μαζί να κρατήσουμε τη χώρα μας όρθια.

Ακόμα και με αστοχίες, που ήταν αναπόφευκτες, αποφύγαμε τη βέβαιη χρεοκοπία, με συνεχείς μάχες, σκληρές διαπραγματεύσεις, ιστορικές επιτυχίες. Τη δημιουργία του μηχανισμού διάσωσης, που δεν υπήρχε στην Ε.Ε., το Μάιο του 2010. Τη βελτίωση των όρων της αρχικής μας συμφωνίας, τον περασμένο Μάρτιο. Την ιστορική απόφαση του Ιουλίου και, μετά, την ακόμα καλύτερη απόφαση της 26ης Οκτωβρίου, για τα ελληνικά συμφέροντα.

Και παράλληλα, παρά την κρίση, καταφέραμε να βάλουμε μπροστά μεγάλες και μικρές αλλαγές σε κάθε τομέα της κυβερνητικής πολιτικής, σε κάθε τομέα του δημοσίου βίου της χώρας. Πρωτόγνωρες αλλαγές σε μέγεθος, ταχύτητα και βάθος, αν συγκρίνουμε το τι έγινε στη χώρα μας τα δύο τελευταία χρόνια, με τις προηγούμενες δεκαετίες.

Αλλαγές, που θα φέρουν αποτελέσματα και στο άμεσο μέλλον, αλλά και μεσοπρόθεσμα, δημιουργώντας μια καλύτερη Ελλάδα για όλους. Θα αποτελούν μια σταθερή βάση για όλους μας και, βεβαίως, για τις νέες γενιές. Και αυτή η βάση, είναι βάση για τη νέα Κυβέρνηση που αναλαμβάνει.

Όπως έχω πει, μπροστά στο εθνικό συμφέρον, δεν λογαριάζω, ούτε λογάριασα ποτέ μου τίποτα: κανένα αξίωμα, καμία καρέκλα, κανένα πολιτικό ή προσωπικό κόστος. Γιατί για εμένα, η Ελλάδα είναι πάνω απ’ όλα. Σε κάθε μου ταξίδι, τη σημαία της χώρας, την κουβαλώ στην καρδιά μου. Και πάντα θα κουβαλώ τη σημαία της ελληνικής υπερηφάνειας και της ελληνικής αξιοπρέπειας.

Για έναν πολύ απλό λόγο: η Ελλάδα δεν είναι μοίρα. Η Ελλάδα και το να είσαι Έλληνας, είναι επιλογή. Και για εμένα, η Ελλάδα ήταν και είναι επιλογή, πόσο μάλλον ως παιδί της Διασποράς. Για εμένα, η Ελλάδα ήταν και επιλογή και πυξίδα και όραμα. Και στόχος μου πάντα, ήταν να μεταφέρω την Ελλάδα των μεγάλων δυνατοτήτων, που ξέρουμε ότι έχουμε. Των συγκριτικών πλεονεκτημάτων, που διαπιστώνω καθημερινά ότι έχει η χώρα μας. Από την ομορφιά της φύσης και τη δημιουργικότητα των ανθρώπων, μέχρι τον πλούτο του πολιτισμού μας σε κάθε γωνιά της χώρας μας, στο χωριό, στο βουνό, στο νησί, στη γειτονιά. Όλα αυτά που μπορούμε να προσφέρουμε στα παιδιά μας, στον ευρωπαϊκό και παγκόσμιο πολιτισμό.

Θέλω να ευχαριστήσω θερμά όλους όσοι δούλεψαν για να φτάσουμε μέχρι εδώ, τους στενούς μου συνεργάτες, αλλά βεβαίως και ολόκληρο τον Ελληνικό λαό. Γι’ αυτό, πάνω απ’ όλα, θέλω από καρδιάς να ευχαριστήσω εσάς, όχι μόνο για την εμπιστοσύνη, αλλά για την αντοχή και επιμονή σε δύσκολες καταστάσεις.

Να ευχαριστήσω κάθε Έλληνα και κάθε Ελληνίδα. Χάρη σε εσάς, η Ελλάδα κέρδισε το χρόνο που χρειαζόταν, και για να πείσει τους Ευρωπαίους εταίρους μας, και για να αντιμετωπίσει τα μεγάλα προβλήματα της εποχής, όπως την ανάγκη να βάλουμε επιτέλους τη Δημοκρατία πάνω από τις αγορές, τον άνθρωπο πάνω από τις αγορές, τον πολίτη, στο επίκεντρο, πάνω από τις αγορές, κάτι που ζητά η ανθρωπότητα, η Ευρώπη, κάτι που ζητά και η Ελλάδα. Και η Δημοκρατία, για εμάς, είναι παράδοση, τιμή και υπερηφάνεια, που κουβαλούμε αυτή την αξία.

Χάρη σε εσάς, χάρη στις δικές σας προσπάθειες, η Ελλάδα σήμερα εξακολουθεί να ελπίζει και να αγωνίζεται.

Κλείνοντας, θέλω να ευχηθώ κάθε επιτυχία στο νέο Πρωθυπουργό και στη νέα Κυβέρνηση. Θα είμαι δίπλα τους. Θα στηρίξω με κάθε μου δύναμη αυτή την προσπάθεια και εντός και εκτός Ελλάδας. Την εθνική μας προσπάθεια.

Σας ευχαριστώ.

Πολιτική γένους θηλυκού

2011-11-01T15:22:00.000+02:00

Άρχισαν τα όργανα. Το ένστικτο της μάνας ξύπνησε. Ο γυναικείος πληθυσμός της Βουλής των Ελλήνων αντιδρά. Και έρχομαι και σκέφτομαι, ο ανυποψίαστος πολίτης. Πού ήσουν τόσα χρόνια, κούκλα μου; Τι ψήφιζες; Πού ζούσες; Δηλαδή, τι θέλετε; Να τρελαθούμε όλοι μαζί; Αλλά δεν το εκφράζω. Απλά παρακολουθώ, άναυδος. Τι όνειρο να είδαν όλες αυτές, χθες βράδυ; Γιατί ο Πρωθυπουργός, σίγουρα ψάρι είδε. Λαχτάρα! Κι ήρθε το ξημέρωμα και άρχισαν τα τηλεφωνήματα. Μεταξύ eyeliner και concealer η ανησυχία διάχυτη στους μαύρους, προς ανοικοδόμηση, κύκλους από την αγρύπνια στα cocomat μαξιλάρια της κυβερνήσεως. Και τα αποφασιστικά βλέμματα να κεντράρουν τις κάμερες, στοχεύοντας σταθερά τις πληγωμένες συνειδήσεις των ευνουχισμένων τηλεθεατών. Όλη η θηλυκή ορμόνη της Βουλής συντονισμένη. Κοσμά και Δαμιανού θα γίνει της πουτάνας! Γιατί και η πουτάνα, γυναίκα εργαζόμενη είναι και θα παίξει κι αυτή το ρόλο της στα γεγονότα. Κορίτσια, προσοχή μόνο να μη σας φύγει κανένας πόντος. Γιατί δεν σας θέλω απεριποίητες. Μη μας πουν και βλάχους. Για μια αισθητική ζούμε. Άντε, κι η Παναγιά μαζί μας.

Το βαθύ ''κούρεμα''

2011-10-25T02:53:00.000+03:00

Τελικά οι ευρωπαίοι το αποφάσισαν. Θα με κουρέψουν. Κι εδώ που τα λέμε δεν έχουν κι άδικο. Ένα κουρεματάκι δεν θα με χαλάσει. Βαρέθηκα τόσα χρόνια την ίδια κόμη. Χιλιάδες χρόνια τώρα, βόστρυχοι και μπούκλες ελαφρά λαδωμένες όπως στα αγάλματα. Τύπου μοντέρνα με ρετρό κόμμωση, από τα φυλλάδια του ΕΟΤ έως τις έθνικ κολεξιόν των διεθνών μας. Και ήρθε ο εταίρος και έγκωσε. Σου λέει, εκσυγχρονίσου κούκλα μου. Καλή η ιστορία σου, αλλά φτιάξε και μια κουπ της προκοπής να σε έχω δίπλα μου ισότιμη συνομιλήτρια. Ανέβασε λίγο επίπεδο, να φρενάρει το μάτι στη θέα σου, να γουστάρουμε. Πού είναι η θηλυκότητά σου; Και κάτι σαν χαστούκι με χτύπησε και σκέφτηκα, γιατί όχι; Αλλαγή εδώ και τώρα. Όμως, πριν πάμε στον κομμωτή τον Ευρωπαίο, έχω να θέσω και τις παραμέτρους μου. Μη με κάνετε σαν τα μούτρα σας. Έχω και μια προσωπικότητα να υποστηρίξω. Γιατί αυτά τα γερμανικά σαντρέ και τα άλλα τα λευκά ντεκαπαρισμένα ασημοκεντρικά, μου αλλοιώνουν την κουλτούρα και καταπιέζομαι. Θα προτιμούσα μια ανταύγεια στο ζεστό του ήλιου και μια ωραία φαρδιά χωρίστρα σαν τους δρόμους της πυρόσβεσης που λέει και η Νικολακοπούλου. Αυστηρό κεφάλι, σχεδόν άκαμπτο, μήπως και ισορροπήσει όλη την υπόλοιπη κατάσταση και με πάρετε κάποτε στα σοβαρά. Γιατί, πια, κουράστηκα. Κουράστηκα να με χλευάζετε, επειδή είμαι ο εαυτός μου και νιώθετε ανασφάλεια. Τι να κάνω; Να γίνω σαν και σας δεν γίνεται. Δεν ήμουν ποτέ. Πώς να γίνω τώρα; Άσε που δεν θέλω. Και η αλήθεια είναι ότι δεν σας εμπιστεύομαι κιόλας. Γι’ αυτό, μη νομίζετε ότι θα σας αφήσω μόνους στο κομμωτήριο. Τον έχετε ακουστά τον Τρύφωνα; Ο καλύτερος του είδους. Και όνομα, και show και χορευταράς και αποψάτος. Για ποια με περάσατε; Για καμιά τυχαία; Α, και καλά που το θυμήθηκα. Μαζί με το κούρεμα, κλείστε μου και ένα μανικιούρ. Είναι οι μέρες μου. Και μη σας ξανακούσω να με φωνάζετε Ellada… Καλύτερα να κλειδώσουμε στο Ada… Γράφει διαφορετικά…

Με το μέτρο του Μάνου

2011-09-30T21:08:00.000+03:00

Παρακολουθώντας την σύγχρονη ελληνική μουσική , με μεγάλη λύπη θα μπορούσαμε να πούμε ότι κανείς παρατηρεί μια γενική ροπή στο ανοργασμικό και το άτεχνο. Πλην ελαχίστων σημαντικών σταθερών, τα τελευταία τριάντα χρόνια, η φθίνουσα πορεία της αγγίζει όλο και περισσότερο τα όρια της καρικατούρας του εαυτού της. Αγχωμένοι καλλιτέχνες να προσπαθούν να αναβιώσουν ένα αίσθημα νεκρό, ανήμποροι να παρακολουθήσουν τις νέες ποιότητες της καθημερινότητας όπως αυτές διαμορφώνονται στους νέους ρυθμούς της κοινωνίας. Αυνάνες τραγουδιστές του σουξέ να κυνηγάνε μια νεολαία παρατημένη και ξεχασμένη από αυτούς τους ίδιους, εδώ και χρόνια. Εταιρείες παραγωγής,, φαντάσματα του παρελθόντος, να προσπαθούν να εξαργυρώσουν την παλιά τους αίγλη κατασκευάζοντας ρεπλίκες του παλιού, δήθεν ποιοτικοί εκπρόσωποι μιας νέας γλώσσας, τελικώς αντιαισθητικής και φυσικά καθόλου ελληνικής. Κι όλα αυτά, σ’ αυτή την ίδια γειτονιά που είναι για όλους μας ένα κλουβί, όπως πολύ εύστοχα σηματοδοτούσε ο Μάνος Χατζιδάκις στη δεκαετία του ’60. Τότε που, πραγματικά, παρά τα προβλήματα μιας πληγωμένης από τον πόλεμο κοινωνίας που φλέρταρε ερήμην της με τους συνταγματάρχες, ο Χατζιδάκις με την παρουσία του και μόνο, όριζε το μέτρο των πραγμάτων και δημιουργούσε τις κατευθυντήριες προς μια ουσιαστική παρουσία όχι μόνο της μουσικής αλλά και του τραγουδιού ‘’που μας αποκαλύπτει και μας εκφράζει εκ βαθέων, κι όχι που κολακεύει τις επιπόλαιες και βιαίως αποκτηθείσες συνήθειές μας’’. Στην ίδια γειτονιά όπου το φως του Τσαρούχη και το γαλάζιο του Ελύτη εξακολουθούν να συνυπάρχουν και να καταγράφονται ως φτηνό φόντο στη ζωντανή σύνδεση κάποιου τηλεοπτικού προγράμματος ή κάποιας δήθεν εξεζητημένης ταινίας περασμένα από το color correction κάποιου φτηνού τεχνοκράτη. Σημάδια των καιρών που η τέχνη δυστυχώς αντιγράφει τη ζωή και παρακολουθεί τη μιζέρια της και που ίσως κάπου σε μια γωνιά ανασυγκροτείται για να επιτεθεί, παρακολουθώντας και μαθαίνοντας τη νέα γλώσσα που τόσο βίαια την αλλοίωσε και την ανάγκασε να βάλει εκπτώσεις διαρκείας.

ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΙΑΠΟΜΠΕΥΣΗ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ!

2011-09-22T22:40:00.000+03:00

Άκου να δεις, φίλε μου. Εδώ και μέρες σκεφτόμουν ότι ίσως θα έπρεπε να είμαι λίγο συγκρατημένος με αυτά που συμβαίνουν στη χώρα μας. Οκ, τα κάναμε σκατά και με κάποιο τρόπο πρέπει να τα διορθώσουμε. Γενικά, είμαι υπομονετικός άνθρωπος και μπορώ και συγκρατούμαι. Σκεφτόμουν όλα αυτά που πιθανόν έχουν περάσει και από το δικό σου μυαλό. Ότι δηλαδή, έχουμε την τιμή να βιώνουμε την μαύρη σελίδα της ιστορίας της χώρας μας από αρχαιοτάτων χρόνων, ότι βαδίζουμε στο γκρεμό και διάφορα άλλα τέτοιου είδους δυσοίωνα, άλλα πάντα διατηρώντας την ψυχραιμία μου και μια ελπίδα ζωντανή με τα χίλια ζόρια που μπορεί μέρα με τη μέρα να πεθαίνει, αλλά διατηρεί έτσι κι αλλιώς το δικαίωμα να μας θάψει όλους. Όμως, φτάνει κάποια στιγμή και η ώρα που το σύστημα κρασάρει. Ο εγκέφαλος καίγεται και ο έλεγχος χάνεται. Δεν συγκρατούνται τα νεύρα. Πιέζουν από μέσα προς τα έξω και οι πράξεις κρίνονται εκτός ορίων και αιρετικές. Σ’ αυτό ακριβώς το σημείο είναι που λες ‘’χέστηκα’’! Δεν με ενδιαφέρει καθόλου. Δε με νοιάζει. Πώς το λένε; Όπως και να το λένε, η πρότασή μου είναι μία. Δημόσια διαπόμπευση. Μην τύχει πολιτικός στο δρόμο μου. Λάθος του. Και δεν χρειάζονται πολλά πολλά. Ένα ΑΕΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ και μια στοχευμένη απόχρεμψη είναι αρκετά. Κι είναι και μία κίνηση που δεν χρειάζεται και παρέα, τώρα που οι συναθροίσεις απαγορεύτηκαν. Κι όχι γιαούρτια και ντομάτες. Κοστίζουν. Άει στο διάολο γελοίοι!!!! Που μαύρη η ώρα και η στιγμή που σας έφερε στο δρόμο μου. Δημόσια διαπόμπευση, να μην τολμάτε να κυκλοφορείτε πέραν της Βουλής και του σιχαμένου σπιτιού σας. Ζήτω το έθνος, ζήτω ο Matisse. Άσχετο αλλά έτσι κι αλλιώς τον προτιμώ. Φτου!

Η ελληνική περιφέρεια είναι εδώ!

2011-09-03T22:04:00.000+03:00

Αποθεώθηκε και φέτος η ελληνική περιφέρεια. Όλο το καλοκαίρι, βρισκόταν μπροστά μου, καλυμμένη ή όχι, πάντα στητή και αγέρωχη, σημείο αναφοράς όλων των ελλήνων παραθεριστών. Απενοχοποιημένη από τις παλιές απόψεις περί αισθητικής, παρέλαυνε με θράσος και υπερηφάνεια, εκτοπίζοντας όλες τις επίδοξες ανταγωνίστριες της διεθνούς αγοράς. Ταλαιπωρημένη μέσα σε στενά τζιν, αεράτη μέσα σε φαρδιές φούστες, εκτεθειμένη στην ακτινοβολία πίσω από ένα μαγιό τριών τετάρτων ή και ολόγυμνη πάνω στην άμμο την καυτή, αποθέωνε την ύπαρξή της προκαλώντας δέος σε όλες τις Φιλιππινέζες νταντάδες των πλουσίων παραθεριστών του καλοκαιριού. Αναιδώς τοποθετημένη σε μαυρισμένα κορμιά και καλοθρεμμένους μηρούς να διεκδικεί μια θέση στο πάνθεον των διακοπών μας και να το καταφέρνει αβίαστα. Γιατί, αυτό το χώμα είναι δικό τους και δικό μας. Και γιατί, η μεσογειακή διατροφή, τελικά, τρέφει κώλο. Και μαγκιά μας! Και όσο και να αισθανόμαστε άσχημα, θα τη βολτάρουμε την περιφέρειά μας και ας μας κοιτάνε οι Βόρειες σαν εξωγήινους. Ίσως κι αυτές, έτσι να ήταν προγραμματισμένες να γίνουν και από το κρύο να μάζεψαν. Δεν βαριέσαι… Κωλοκατάσταση!

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ - ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΟΠΤΙΚΟΑΚΟΥΣΤΟΥΜΕ!

2011-08-29T14:42:00.000+03:00

ΜΕ ΧΑΡΑ ΚΑΙ ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟ ΣΑΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΝΟΥΜΕ ΤΗ ΣΚΕΨΗ ΜΑΣ ΝΑ ΔΙΑΔΩΣΟΥΜΕ ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΣΕ ΟΠΤΙΚΟΑΚΟΥΣΤΙΚΗ ΜΟΡΦΗ. ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΟΣΟΥΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑΙ, ΝΑ ΕΠΙΛΕΞΟΥΝ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΑΡΕΣΚΕΙΑΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΟΥΝ ΜΕ ΟΠΟΙΟ ΜΕΣΟ ΕΠΙΘΥΜΟΥΝ. Η ΟΠΤΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΑΠΟ ΜΑΣ.
ΣΤΕΙΛΤΕ ΜΑΣ ΤΗΝ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ ΣΕ MP3 ΣΤΟ MAIL ΤΟΥ BLOG www.artiriart.gmail.com
ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΣΑΣ.

Το άλογο των διακοπών

2011-08-21T11:53:00.000+03:00

Οι διακοπές μου φέτος ήταν ένα όνειρο. Ήμουν για είκοσι μέρες πάνω σ’ ένα φτερωτό άλογο και προσγειωνόμουν μια εδώ και μια εκεί, χωρίς ενδοιασμούς και αναστολές. Ένα μικρό λευκό άλογο με δυο διάφανα φτερά, μεμβράνες της νιότης μου, που ξαναγύρισε, δώρο στην πιθανότητα. Γιατί στις διακοπές, όλα είναι πιθανά. Κι έτσι, οι δρόμοι έπαψαν να έχουν νόημα για μένα και τα χωριά, μικρές μακέτες ενός παλιού αισθήματος που κρατιόταν από τα βράχια, μες στα δέντρα, γύρω από την πλατεία με τον πλάτανο. Κι οι θάλασσες, διάφανο κορμί να κερνάει δροσιά και αλάτι τα περήφανα βράχια του στέρεου τοπίου. Και στην αγκαλιά μου ένα μωρό, να ανακαλύπτει την ομορφιά και να μην το αντέχει αλλά να συνεχίζει. Και το άλογο να προχωρά πέρα απ’ το παράλογο και να με φτάνει στο λογικό του ανεπανάληπτου και να με καθαρίζει απ’ όλα αυτά που ο χειμώνας συσσώρευσε στο νου και την καρδιά και να φωτίζεται και η πιο κρυφή χαρά της ζωής από το άσπρο γάλα των μικρών σύννεφων του βοριά που χόρευαν δίπλα μου τον καλοκαιρινό τους χορό, στροβιλίζοντας το σώμα τους στο άπειρο. Και μια γιαγιά στο πλάι του δρόμου να πουλάει πορτοκάλια και δυο βρώμικα κατσίκια να τρώνε ότι χλωρό απόμεινε από τη ζέστη του καλοκαιριού και δυο καστανά μάτια να χαμηλώνουν στο μεγαλείο και να βουτάνε στα νερά, απόφαση μιας ζωής που δεν θα αφυδατωθεί ποτέ γιατί από τη φύση της ξέρει ποιο είναι το σωστό. Και την ώρα του αποχαιρετισμού, το άλογο έκλαψε και μου χάρισε τα φτερά και ένα πήλινο φλιτζάνι φτιαγμένο από το χώμα του τόπου που με φιλοξένησε. Και εγώ γεμάτος και πανευτυχής, πεζός στο δρόμο της επιστροφής να χαμογελάω και να ξέρω το γιατί. Γιατί έτσι.

Αθάνατη Ελληνική Επαρχία

2011-07-26T22:18:00.002+03:00

Είναι πολύ ωραία η αίσθηση να μπορείς να φεύγεις από την πόλη και να πηγαίνεις στην εξοχή για λίγες μέρες. Αφήνεις πίσω τα καυσαέρια και τα τσιμέντα και μέσα σε λίγες ώρες βρίσκεσαι μέσα στα πεύκα και τη θάλασσα, ακούγοντας μόνο τα τζιτζίκια και την πηχτή σιωπή της νύχτας. Και μένεις εκεί, στο παραθαλάσσιο χωριό από δίπατα σπίτια με κεραμίδι και δρόμους στενούς που μετά βίας χωράνε δυο αυτοκίνητα μαζί. Πρωινό στο μπαλκόνι με θέα το απέραντο γαλάζιο και μετά για μπάνιο στην παραλία με τα σκούρα βότσαλα. Μα πρώτα μια στάση για καφέ στο χέρι, βολεμένο στην τετραπglή χάρτινη θηκούλα για άνετη μεταφορά, απλό σαντουιτσάκι ζαμπόν τυρί, χωρίς ντομάτα για να μην αναγglιτσιάζει και τα νεράκια δώρο. Η θάλασσα ένα ποίημα! Δροσερή και φιλόξενη και πιο κει μια ευχάριστη κυρία να διαλύει τη μαγεία της στιγμής με την εκνευριστική, δυνατή φωνή της που χρησιμοποιεί σαν κράχτη της παρουσίας της. Κι ο ήλιος να σιγοκαίει το ανυποψίαστο δέρμα σου και όλο αυτό να σου αρέσει γιατί το σκούρο είναι πιο γοητευτικό μέσα από τα λινά πουκάμισα του καλοκαιριού. Και μετά ντουζάκι στο σπίτι και φαγητό στην ταβέρνα της Ευθυμίας που ετοιμάζει μαζί με τον άντρα της μεζέδες της περιοχής και ψητά κρέατα μεγαλωμένα στην αρμύρα της θάλασσας. Και από την αυλή του σχολείου να ακούγεται κάτι σαν μουσική και να πηγαίνεις από περιέργεια να δεις τι τρέχει και να βρίσκεσαι έκπληκτος στον χορό του εξωραϊστικού συλλόγου, με τους χωριανούς να εξωραΐζουν τους πόθους τους με ουισκια και λουλουδούδες υπό τους ήχους μιας ανελέητης ντραμς και ενός βιολιού στη μελωδία της Όμορφης Ευβοιώτισσας. Και μετά για ποτάκι στην παραλία με τον μαυρισμένο μυώδη μπάρμαν να αναρωτιέται αν προτιμάς την μαργαρίτα σου κανοgnική ή ντάκιουρι και τους θαμώνες να διασκεδάζουν, άλλοι με σαγιονάρα και άλλοι με κόκκινη γόβα, ανάλογα πάντα με την αισθητική που αποφάσισαν να λανσάρουν για αυτό το καλοκαίρι. Και μόλις φτάνει η ώρα της επιστροφής να ανακαλύπτεις ότι ίσως είναι μια καλή ιδέα να επιστρέψεις το άλλο σαββατοκύριακο για το καλοκαιρινό γλέντι στο κέντρο Τα Κουνέλια όπου κάποιοι καλλιτέχνες της περιοχής θα κάνουν ό,τι καλύτερο για να σου μείνουν αξέχαστοι… Εύκολο!

Το κάστρο της μνήμης

2011-07-13T21:32:00.000+03:00

Πάντα πίστευα ότι οι αναμνήσεις είναι άχρηστες. Πίστευα ότι αναφέρονται στα φαντάσματα του παρελθόντος μας και ότι μας κρατάνε πίσω, δίπλα τους, απλά για να συνεχίζουν να έχουν την επίφαση της ισχύος τους, ξεκλέβοντας απλώς λίγες στιγμές από το παρόν μας χωρίς νόημα. Αμφισβητούσα τα συναισθήματα που μπορεί να προκαλούν, τονίζοντας πάντα την άποψη ότι πρόκειται για συναισθήματα ξαναζεσταμένα σ’ ένα τσουκάλι ακατάλληλο για τη φύλαξη νωπών γέλιων και δακρύων. Εξοργιζόμουν με τους ανθρώπους που πάντα είχαν να θυμούνται κάτι από το μακρινό παρελθόν τους και να κινούνται βάσει αυτού σε ένα παρόν διαφορετικό και επανατοποθετούμενο. Είχα πάντα στο μυαλό μου το τώρα και περιφρονούσα επιδεικτικά το τότε. Ξεχώριζα με μαεστρία τη μνήμη από την ανάμνηση και έκρυβα καλά φυλαγμένα τα αναμνηστικά της ζωής μου σε περίτεχνα κουτιά από χαρτί και μέταλλο στα πιο ψηλά σημεία της βιβλιοθήκης μου. Κι όλα αυτά, μέχρι τη στιγμή που η πηχτή ζέστη του καλοκαιριού, τυλιγμένη με τα αρώματα της πόλης ξετύλιξε το περιτύλιγμα και άρχισαν να σκορπάνε, δεξιά και αριστερά, γνωστές φιγούρες, χρώματα, γεύσεις, καταστάσεις και το μυαλό άρχισε να παραδίνεται σ’ αυτό το περίεργο χαμάμ του χρόνου και να αφήνεται στις αισθήσεις οι οποίες χοροπηδούσαν σ’ ένα πάρτι γενεθλίων γιορτάζοντας και τα τριάντα τόσα χρόνια μιας ύπαρξης που από τα τέσσερα, σηκώθηκε στα δύο και αυτή τη στιγμή της μάθαιναν πως θα μπορούσε ακόμη και να πετάξει, αν το ήθελε. Και καμία προσπάθεια αντίστασης. Ήταν όλα δικά μου και ήταν εκεί. Ο χορός των νιάτων μου σε μια ανασυγκρότηση αισθήματος νέου που περιείχε τα πάντα. Χτισμένα μες στα χρόνια με της σιγουριάς τα υλικά και της αθωότητας τα πνεύματα να φωτίζουν το οικοδόμημα μιας ζωής μοναδικού ρυθμού και πρωτότυπης σύλληψης αρμονικά συντονισμένο με την προσωπικότητα του παρατηρητή. Κι εγώ, στον πιο ψηλό πυργίσκο, χτίζοντας τα νέα πατώματα, να κοιτώ τις βάσεις και να αναπολώ κάθε χτύπο και κάθε νέο πετραδάκι που έβαζα, τότε, τις μέρες που δεν υπολόγιζα καθόλου στην ανάπτυξη. Και όλο αυτό να με συγκινεί πραγματικά και να με δυναμώνει για τα επόμενα γνωρίζοντας καλά πως τα υπόγεια, κάποτε ήταν οροφή.

Πολίτης Αθηνών

2011-07-07T15:06:00.000+03:00

Από τότε που σε γνώρισα, πάντα μου έλεγες ότι θα ήθελες πολύ να μπορούσες να φύγεις για κάποια άλλη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα και να ζούσες εκεί. Πάντα, αυτό ήταν κάτι που σε γοήτευε. Πάντα πίστευες ότι εκεί τα πράγματα λειτουργούν καλύτερα απ’ ότι στην Αθήνα ή και την Ελλάδα γενικότερα. Κι εγώ πάντα αρνητικός. Δεν ήθελα ούτε να το ακούσω. Ποτέ δεν καταλάβαινα την ανάγκη σου αυτή. Όσο κι αν προσπαθούσα, ήταν πέρα από τη λογική μου. Κάποια στιγμή και για άσχετους λόγους μου είπες ότι θα ήθελες να μάθεις τους λόγους για τους οποίους μου αρέσει να μένω σ’ αυτό το μπουρδέλο. Μπήκα σε απίστευτες σκέψεις. Έπρεπε να καταφέρω να μεταποιήσω τις αισθήσεις σε λέξεις και με αυτές να τις περιγράψω το ίδιο δυνατές όπως υπάρχουν μέσα μου χωρίς να χάσουν τη μαγεία και τη δύναμή τους. Δύσκολο. Αλλά όχι και ακατόρθωτο. Έτσι, αφέθηκα. Και ξαφνικά βρέθηκα στην Πειραιώς, σε μια αφόρητη κίνηση, που μου έδινε όμως το δικαίωμα να παρατηρώ για πολύ ώρα στο βάθος τον πάλλευκο Παρθενώνα με φόντο τον αττικό ουρανό και δυο κοτσύφια να ερωτοτροπούν στη λεύκα της νησίδας, περαστικά, στο ταξίδι τους προς την αναζήτηση του καλοκαιριού. Και πιο κει ένα λιμάνι ανοιχτό στην Μεσόγειο και μια παράκτια γραμμή, απαρχή του αιώνιου Αιγαίου και λίγοι φοίνικες, φυτεμένοι πρόσφατα στη σειρά, με γεωμετρική ακρίβεια, προσπάθεια καλλωπισμού της απογευματινής μας βόλτας. Και άνθρωποι αγχωμένοι στους απελπιστικά γκρίζους δρόμους, να κανονίζουν ραντεβού για μια μπύρα ή ένα καφέ στις μικρές οάσεις της πόλης, μέσα στα στενά των παλιών γειτονιών και τις ταράτσες των νεοκλασικών κτιρίων που επιβίωσαν από τη βία της αντιπαροχής. Και δυο παιδιά με κοντομάνικο στη γειτονιά μου να παίζουν ποδόσφαιρο με τέρμα δυο κουτάκια coca cola και μια γιαγιά να τους φωνάζει να μη της σπάσουν το γεράνι στο παράθυρο. Και δυο υγρά μάτια στη θέα δυο άλλων ματιών στη μέση της Ερμού, πίσω απ’ το εκκλησάκι της Καπνικαρέας. Κι όλοι μαζί, αγανακτισμένoι, έξω από το κοινοβούλιο για να μη χαθούν αυτές οι γεύσεις στο βωμό του ευρωπαϊκού ονείρου και γίνουμε και μείς όπως όλες οι άθλιες πρωτεύουσες που πάντα ονειρευόσουν. Και μέσα σ’ όλα αυτά, η ερώτηση μέσα μου να γίνεται πιο έντονη από ποτέ. Σου αρκεί; Και η απάντηση αυθόρμητη στην σιγουριά της καθημερινότητας που καλημερίζεις τον περιπτερά και βρίζεις τον ταξιτζή, χρέος στην ισορροπία του ταπεραμέντου σου. Μου αρκεί. Κι όσο παραμένεις, μου περισσεύει.

ΑΝΑΣΧΙΣΜΑΤΙΣΜΟΣ

2011-06-17T17:34:00.000+03:00

Ε, λοιπόν, κουράστηκα! Εδώ ο κόσμος χάνεται και στη Βουλή κουρεύονται. Είναι δυνατόν; Κύριε πρωθυπουργέ μου, όταν καίγεται ο κώλος σου ψάχνεις τρόπο να τον σβήσεις. Κι αν όχι, προσπαθείς να κατευνάσεις τον πόνο γιατί όσο να ‘ναι πρόκειται και για σημείο ευαίσθητο. Απολήξεις νεύρων, υπεραιμάτωση, χλωρίδα… προς Θεού. Δείξε μια ευαισθησία στα πράγματα. Άνθρωποι είμαστε κι εμείς. Περιμένουμε από σένα το κατιτίς μας. Κι εσύ, αναίσθητα και απροκάλυπτα μας ανακοίνωσες ανασχηματισμό. Άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς, για να πούμε και την παροιμία μας. Κι εντάξει, έπρεπε να βρεις έναν τρόπο να το βουλώσουν. Σε καταλαβαίνω. Αλλά εμένα, τον απλό, τον άμοιρο, τον χωρίς ελπίδα, ποιος με καταλαβαίνει άραγε; Εδώ Πολίτης. Μ’ ακούει κανείς; Βγάλτε την ηχομόνωση από το παλάτι και στήστε λίγο αυτί. Σας φωνάζω. Δώστε την προσοχή σας παρακαλώ. Μην σέρνετε αυτή τη χώρα κι άλλο στο αμμοχάλικο. Οι πόνοι είναι πια αφόρητοι. Και το χειρότερο, αρχίζει και αναισθητοποιείται η περιοχή και ο πόνος δεν ενοχλεί και το κορμί γίνεται σκληρό και η ψυχή μαυρίζει και τα ένστικτα αμολιούνται χωρίς κανένας πολιτισμός να μπορεί να τα συγκρατήσει και οι πράξεις των ανθρώπων θα κριθούν απάνθρωπες από τα αποστειρωμένα όργανα της οργανωμένης πολιτείας σας που τεχνοκρατικά ρυθμίζει ένα μέλλον μάλλον ληγμένο σαν τα χάπια που παίρνουν οι χιλιάδες καταθλιπτικοί σας οπαδοί. Και το σχίσμα στο κόμμα σας να βρείτε άλλον τρόπο να το επουλώσετε. Τώρα προέχουν άλλα πράγματα. Τόσος σταρχιδισμός ; Δεν σας το ‘χα . Και για να τελειώνουμε με αυτό το θέμα. Δεν ψηνόμαστε με τίποτα!!!! Είστε κουραστικοί και ντεμοντέ. Καταλάβετέ το. Δεν εκπροσωπείτε κανέναν. Κι αυτό είναι μεγάλη επιτυχία. Τριακόσιοι άνθρωποι χωρίς αντίκρισμα. Μήπως κοιτούσαμε και την περίπτωση του Guinness. Νομίζω προσφέρει και χρηματικό έπαθλο.

Σοφία ορθή ακούσωμεν;

2011-06-11T15:59:00.000+03:00

Που είναι οι παππάδες, οέο… ; Είναι δυνατόν να μην έχουν ακουστεί καθόλου μέσα σ’ όλον αυτό τον πανικό που διαπερνά τη χώρα; Θα μου πεις, γιατί… Γιατί, έτσι! Γιατί, εκεί που δεν τους σπέρνουν ξέρουν να φυτρώνουν. Εδώ, τίποτα. Και δεν εννοώ φυσικά να κατέβουν ωσάν νέοι Παπαφλέσσες στις συγκεντρώσεις, με τα λάβαρα της επανάστασης, που το είδαν κι αυτό τα όμορφα ματάκια μου. Ούτε να βγαίνουν στον άμβωνα, ιεροκήρυκες της σύνεσης και της αντίστασης όπως αυτοί την αντιλαμβάνονται, διά λόγου Θεού. Προς Θεού. Μιλάω για ουσιαστική παρουσία στα πράγματα με λόγο αιχμηρό και πράξεις τολμηρές. Διάβασα σε ένα blog για την σφραγισμένη περιουσία του Μακαριστού Χριστόδουλου. Πρόκειται για αντικείμενα και μετρητά, αξίας μερικών εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ. Και θα μου πείτε, εντάξει, ο άνθρωπος ήταν οικονόμος. Και θα το σεβαστώ. Και θα κράξω, ΜΠΡΑΒΟ! ΑΞΙΟΣ! Αλλά εάν η περιουσία ενός ανθρώπου του Θεού είναι τόσο μεγάλη, η περιουσία του συνόλου του κλήρου και της εκκλησίας φτάνει σε εξοργιστικά υψηλά επίπεδα; και θα απαντήσω, ναι. Και πάλι θα πω, δεν με νοιάζει. Χέστηκα. Μέχρι ένα σημείο βέβαια. Γιατί εννοείται ότι δεν με νοιάζει πόσα εκατομμύρια έχουν στις τράπεζες της Ελβετίας, αλλά με νοιάζει που δεν δείχνουν ένα, μικρό έστω, ενδιαφέρον γι’ αυτή την Ορθόδοξη χώρα που καταρρέει και δεν μπορεί να πιαστεί από πουθενά, παρά από το να ανάψει ένα κερί και να προσευχηθεί για το θαύμα, πληρώνοντάς το 2 ευρώ, αποτίμηση κάποιου ψευτοαντιπροσώπου με λιμουζίνα και φιλιππινέζα.