artobusblog

Bester Quartet - Krakoff

2013-06-27T13:10:00.000-07:00

Nakładem wydawnictwa For Tune ukazał się nowy - pierwszy w historii zespołu Bester Quartet album zawierający płytę CD i DVD.

Zespół jest nowym obliczem legendarnego The Cracow Klezmer Band, który powstał w 1997 roku w Krakowie z inicjatywy kompozytora i akordeonisty Jarosława Bestera. Za sprawą wypracowania oryginalnego, odważnego artystycznie repertuaru, opartego głównie na kompozycjach własnych lub też przygotowanych specjalnie dla tego składu instrumentalnego, zespół nieustannie zdobywa uznanie krytyki muzycznej, jak i publiczności na całym świecie. W styczniu 2013 roku w Filharmonii Narodowej w Warszawie odbył się koncert, na którym oprócz materiału z ostatniego albumu „Metamorphoses” zespół wykonał utwory z przygotowanej dopiero płyty z muzyką Mordechaja Gebirtiga (premiera latem 2013 roku), oraz dwie kompozycje z wcześniejszych płyt. Na wydawnictwo składa się płyta DVD (pierwsza w karierze zespołu) zawierająca rejestrację filmową tegoż koncertu, oraz płyta CD z koncertową ścieżką dźwiękową. Zobaczycie zespół, który wyszedł z knajpek z krakowskiego Kazimierza , po piętnastu latach istnienia zaczarował publiczność zgromadzoną w najbardziej nobliwej polskiej sali koncertowej.

Album, tak jak wszystkie wydawnictwa For Tune ma bogato ilustrowaną, znakomicie przygotowaną od strony edycyjnej książeczkę.

Zapraszam na stronę www.for-tune.pl - gdzie płytę możecie kupić.

Dominik Wania Trio - RAVEL

2013-06-17T08:27:00.001-07:00

W najbliższą niedzielę - 23 czerwca 2013 roku o godzinie 19:00 w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski Sala Laboratorium odbędzie się koncert promujący płytę RAVEL. Zagra Dominik Wania Trio.

To wyjątkowa okazja aby posłuchać tego Tria. Koncertują bardzo rzadko. Należy mieć nadzieję, że po wydaniu swej debiutanckiej - przepięknej płyty - zespół będzie się na naszych estradach pojawiał znacznie częściej.

Płyta ukaże się nakładem wydawnictwa For Tune

tracklista:

01. .Noctuelles

02. Oiseaux tristes
03. Une barque sur l'océan
04. Alborada del gracioso
05. La vallée des cloches

Zespół:

Dominik Wania – fortepian
Max Mucha – kontrabas
Dawid Fortuna – perkusja

W pięknie wydanej książeczce płyty Maciej Karłowski napisał między innymi:

Maurice Ravel uważał się za kompozytora rozumu nie serca, a proces twórczy, twierdził, to nie owoc natchnienia, lecz intelektualna szarada. Z precyzją szwajcarskiego zegarmistrza (jego ojciec był Szwajcarem) pisał, niekiedy wręcz diabolicznie trudne do wykonania utwory, w których nie pozostawiał wykonawcy ani zbyt wiele miejsca na własną interpretację, a ani tym bardziej żadnej przestrzeni improwizatorskiej. Musiał być także człowiekiem wielkiego dystansu do własnej twórczości, skoro komentując swoje opus magnum powiedział: „Udało mi się stworzyć tylko jedno dzieło godne uwagi – Bolero. Niestety nie ma w nim ani trochę muzyki. To tylko misterna tkanina symfoniczna. (...) Nie jest przypadkiem, że ten fonograficzny debiut Dominika Wani, dzieje się właśnie wokół muzyki Ravela. Nie jest też pewnie przypadkiem, że odnosi się do jednej konkretnej kompozycji francuskiego impresjonisty, fortepianowej miniatury „Miroirs”, napisanej w latach 1904 - 1905 a zadedykowanej członkom słynnego francuskiego awangardowego Stowarzyszenia Apaczy, którego Ravel był zresztą członkiem. (...) Na płytę „Ravel” czekali wszyscy śledzący muzyczne działania tego wyśmienitego młodego pianisty i jego Tria.

Grażyna Auguścik i jej przyjaciele - wieczór w Kalinowym Sercu

2013-05-15T21:30:00.001-07:00

Już w najbliższą niedzielę Grażyna Auguścik przylecu do Polski. 19 maja wystąpi jako gość koncertu - Krzysztof Komeda - Muzyka Filmowa w ramach 52 Muzycznego Festiwalu z Łańcucie.

Następnie zagra zaledwie dwa koncerty z duecie z rewelacyjnym chicagowskim pianistą Robem Clearfieldem

20 maja, godz. 20:00, Łomianki, Jazz Cafe, ul. Warszawska 69

22 maja godz. 20:30, Bydgoszcz, Eljazz Club, ul.Kręta 3

23 maja, godz. 20:00 w Warszawa w klubie Wypieki Kultury na ulicy Stolarskiej 2/4 Rob zagra swój solowy koncert, ale Grażyna obicała że na scenie również sie pojawi

Zanim jednak traficie na koncerty obejrzyjcie kilka którkich filmików z wieczoru, który zamienił się w benefis Grażyny Auguscik. W styczniu, w niezwykłym miejscu na warszawskim Żoliborzu ,w Kalinowym Sercu, Grażyna spotkała się ze swoimi przyjaciółmi. Wspólnie z Marią Szabłowską pełnilismy role moderatorów zapraszając na scenę kolejnych gości, prowadząc romowę z naszą Gwiazdą i ..

ze Sławkiem Wolskim o początkach przygody ze śpiewaniem

. ...po prostu lubiłam śpiewać..

z Arturem Dutkiewiczem - o pierwszej płycie „Sun rise, sun set”

...potem wszyscy myśleli że jesteśmy parą...

z Arturem Dutkiewiczem o pracy w duecie

...pamiętam , ze uczyłem Cie nabijać...

z Arturem Dutkiewiczem o warsztatach i byciu pedagogiem

..jak przyjechałaś na warsztaty to wszystkie studentki szalały za Tobą..

z Violą Śpiechowicz o szukaniu swojego miejsca na ziemi i projektowaniu sukienki z chustek jedwabnych

...to był czas kiedy nie było nic...

z Violą Śpiechowicz o tym, że kręta droga jest znacznie bogatsza

...mam tylu fajnych ludzi dookoła...

z Bogdanem Hołownią o studiach w Bostonie i płycie „Pastels”

… wokalistki lubiły z nim przebywać...

z Mietkiem Szcześniakiem o pierwszych spotkaniach, kapeluszach i dzieleniu się muzykami

...ciągle zmieniałaś kapelusze...

z Mietkiem Szcześniakiem o lodowym pejzażu i o myślach aby zmienić zawód i o piosence „Spoza nas”

;;;to jest opowieść o mocnych wrażeniach, które zawsze czekają podczas spotkania z Grażyną..

z Jerzym Iwaszkiewiczem o koncercie Grażyny w Trójce i nagłym olśnieniu

..niech Pani zaśpiewa błagam...

z Adamem Dobrzyńskim o pierwszym spotkaniu na Myśliwieckiej

… na odkrycie Grażyny Auguścik nigdy nie jest za późno...

z Rafałem Garszczyńskim o Słupski

.. gdyby Słupsk leżał w Virginii to już dawno byś miała tam swoje muzeum...

Marek Kądziela o muzyce, swoim graniu jazzu, Hunger Pangs i przeróżnych dylematach

2013-04-24T00:13:00.002-07:00

Dziś wyjeczhała z tłoczni i drukarni płyta zespołu Hunger Pangs - "Meet Meat".
Szefem zespołu jest gitarzysta Marek Kądziela. Obok niego grają - Tomasz Dąbrowski na trąbce i Kasper Tom Christiansen na perkusji.

Zapraszam na koncerty zespołu w sobotę 27 kwietnia do Sali Laboratorium CSW Zamek Ujazdowski w Warszawie na 19:00 i w niedzielę 28 kwietnia do klubu Bajkonur w Łodzi.

Posłuchajcie co o muzyce, swoim graniu jazzu, Hunger Pangs i przeróżnych dylematach mówi Marek Kądziela. Kliknijcie w poniższe obrazki a usłyszycie jego głos.

......czasy naturszczyków się skończyły...

....jestem gitarzystą który ma mocny background harbopowy...

....miałem dylemat jak grać jazz...

....tu można zagrać dużo koncertów...

....Hunger Pangs to jest zespół z któym gram juz kilka lat...

...stworzyłem ten zespół jak się zmęczyłem ładnym brzmieniem...

Hunger Pangs - koncerty promujące płytę Meet Meat

2013-04-23T13:00:00.002-07:00

Zapraszam na koncert zespołu Hanger Pangs do Sali Laboratorium – CSW Zamek Ujazdowski w Warszawie w sobotę 27 kwietnia 2013 roku na godzinę 19:00. Będzie to koncert promocyjny nowej płyty „Meet Meat” wydanej przez nową polską wytwórnie For Tune

Hunger Pangs tworzą Marek Kądziela (gitara), autor większości kompozycji i założyciel, Tomek Dąbrowski (trąbka) oraz Kasper Tom Christiansen (perkusja). Muzycy spotkali się na studiach w Carl Nielsen Academy of Music w Odense (Dania). Wspólnym mianownikiem ich wieloletniej znajomości jest działalność muzyczna zapoczątkowana w 2006 roku, która trwa do dziś (także w ramach innych formacji, np.: K.R.A.N., OFFquartet, Kasper4).Materiał na płytę powstał w latach 2010 - 2012, i został zarejestrowany w trakcie trzech sesji nagraniowych: w Berlinie i dwóch w Odense.

MAREK KĄDZIELA

W książeczce do płyty Edyta Zajdlic napisała:

„Nazwa zespołu pochodzi z książki Marka Hłaski pt. „Nawrócony w Jaffie”. Chodzi o fragment, w którym jeden z bohaterów wyrzuca ostatniego hamburgera przez okno hotelu, pozwalając głodować drugiemu. Nie będziesz przecież syty, jeśli ci powiem, że jestem nażarty. Hamburgera zjada … pies. Hunger Pangs to - słownikowo biorąc - skurcze żołądkowe na tle głodu. I tak też tu jest: stan twórczego głodu towarzyszy muzykom nie tylko w trakcie pracy nad projektem. Owo pragnienie wiele lat wcześniej stało się potrzebą egzystencjalną . Hunger Pangsokreśla tożsamość muzyczną, która kształtowana przez wiele lat, w końcu musi zostać nazwana. „Głód dobrej, bezkompromisowej sztuki, której brak odczuwamy w dzisiejszym świecie” tak Marek .Kądziela definiuje motywację twórców w sferze muzycznych poszukiwań.

TOMASZ DĄBROWSKI

Esencją brzmienia jest BRAK i OBECNOŚĆ. W składzie zespołu nie ma basu. Ten fakt uruchamia nowy obszar poszukiwań dla silnych osobowości muzyków. BRAK zostaje wypełniony innymi dźwiękami. Charakterystyczne brzmienie trąbki jest rozpoznawalne zarówno na polskiej, jak i europejskiej scenie jazzowej. Tomek Dąbrowski współpracował przy realizacji nagrań z muzykami w Nowym Jorku (Kris Davis, TyshawnSorey, RayDrury). Różnorodność doświadczeń wpływa na efekt końcowy zarejestrowany na przedstawianej Państwu płycie. Oryginalny styl muzyczny dotyczy również duńskiego perkusisty, rodem ze Svendborga. Kasper Tom Christiansen jest autorem kompozycji wykonywanych przez niemiecko - duński kwartet jazzowy FUSK ( z RudiMahall`em na klarnecie basowym). Skandynawskie korzenie muzyka mają niewątpliwy wpływ na indywidualne brzmienie jego perkusji. OBECNOŚĆ Marka Kądzieli jako lidera projektu zaowocowała powstaniem wielowątkowych, rozbudowanych kompozycji. Ich charakter jest różnorodny, pełen sprzeczności: począwszy od punkowej ekspresji, poprzez jazzową wyobraźnię, zawiera elementy ballady i klasycznej muzyki współczesnej. Zabawa brzmieniem nadaje muzyce walory kolorystyczne charakterystyczne dla harmonii sonorystycznej w postaci dysonansowych współbrzmień, szmerów. Podróż muzyczna wybiega poza zdefiniowane obszary konkretnych gatunków, w dużej mierze opiera się na aspekcie emocjonalnym oraz kunszcie artystów na światowym poziomie.”

KASPER TOM CHRISTIANSEN

Wacław Zimpel o szkole, muzyce, swoich instrumentach, zespołach i nowej płycie Kwartetu

2013-04-19T15:02:00.000-07:00

Nowa płyta kwartetu Wacława Zimpla - Stone fog - wydana przez nową polską wytwórnie For Tune.
Poniżej kilka krótkich opowieści Wacława szkole, muzyce, nowej płycie i polskim jazzie.Kliknijcie na poszczególne obrazki i posłuchajcie

.... w podstawowej szkole muzycznej grałem na skrzypcach, ale tata kupił mi
harmonijkę ustną......

. .....miałem wrażenie że szkoły są obok muzyki....

.......te wszystkie składy pojawiają się bardzo naturalnie....

.
.....moim ulubionym instrumentem jest klarnet altowy...

.... pewne przestrzenie emocjonalne (...) mogą znaleźć ujście w pewnych
figurach muzycznych ....

Zawiązała się niedawno orkiestra która nosi nazwę To Tu Orchestra ....

.....klasyczny jazzowy skład....aczkolwiek ten zespół realizuje zasadę polifonii....

.Polska jest bardzo wyjątkowym miejscem na jazzowej mapie świata......

Wacław Zimpel Quartet - Stone Fog

2013-04-19T12:06:00.000-07:00

Z radościa donoszę że rozpocząłem współpracę z nową polską wytwórnią płytową FOR TUNE. Jest to niezwykle ambitne przedsięwzięcia za którym stoi człowiek biznesu Witold Zińczuk, a także człowiek jazzu - Jarosław Polit.

W sobotę 20 kwietnia w sali Laboratorium Centrum Sztuki Współczesnej zagra Quartet Wacława Zimpla. Będzie to premiera nowej płyty Quartetu - pierwszej For Tune która szczęśliwie opuściła tłocznię.

Tłumnie przybywajcie zatem na godzinę 19:00. Na stoisku For Tune znajdzie się również druga premierowa płyta tegoż wydawnictwa - Piotr Damasiewicz Project - Imprographic 1

Patrząc na obie okładki zapewne zauważyliście charakterystyczną koncepcję artystyczną. Czarno-białe zdjęcia, układ czcionki, elementy kolorystyczne.

Już wkrótce kolejne tytuły, a do końca roku......ma być ich około czterdziestu!!!!!. Będzie o czym pisać..

Ludowe korzenie Lutosławskiego - koncert

2013-03-26T06:47:00.001-07:00

24 marca w Studiu im. Witolda Lutosławskiego w ramach 17 Wielkanocnego Festiwalu Ludwika van Beethovena odbył się koncert - Ludowe Korzenie Lutosławskiego- w którym wystąpili (grając wspólnie):

Trio Jana Smoczyńskiego:

Jan Smoczyński

Wojciech Pulcyn

Tomasz Waldowski

Janusz Prusinowski Trio:

Janusz Prusinowski - skrzypce, harmonia, śpiew
Michal Żak - klarnet, flet drewniany, szałamaja
Piotr Piszczatowski - baraban, bębenek obręczowy, skrzypce
Piotr Zgorzelski - basy, kontrabas

ATOM String Quartet

Dawid Lubowicz – skrzypce
Marcin Hałat – skrzypce

Michał Zaborski – altówka
Krzysztof Lenczowski – wiolonczela

Karolina Beimcik - śpiew

oraz

GRAŻYNA AUGUŚCIK

Przed koncertem miałem przyjemność opowiedzieć o genezie projektu.

Występ na Wielkanocnym Festiwalu Ludwika van Beethovena jest dla każdego artysty wielkim zaszczytem. Pani Elżbieta Penderecka zaprosiła Grażyna Auguścik do udziału w Festiwalu, jednak wiedzieliśmy że musimy pokazać tu projekt premierowy. Było dla nas jasne również to że nie może to być zwykły jazzowy koncert. Kontekst muzyki klasycznej był dla nas oczywisty. Chciałbym przypomnieć że w roku 2010 Grażyna zaprezentowała swój niezwykle oryginalny koncert Chopinowski gdzie utwory fortepianowe zaaranżowane zostały na głos cztery puzony, akordeon i kontrabas. Jeden koncertów odbył się w Chicagowskim Milenium Park. Zgromadził wielotysięczną publiczność, a jeden z krytyków zaliczył ten koncert do 10 najważniejszych które odbyły się w Chicago. Na liście oprócz Grażyny znalazły się takie nazwiska jak Miles Davies, Ella Fitzgerald..

I jeszcze jeden ważny element który zdecydował o kierunku naszego myślenia.

Grażyna Auguścik jest artystką, która konsekwentnie od lat wzbogaca swój repertuar o tradycyjne polskie pieśni ludowe. W ten sposób do świata jazzu wprowadzone zostały - Matulu, Krywań i wiele innych. Tego typu utwory znajdą Państwo na płytach River, Past Forward, czy choćby na nagranej wspólnie z Triem Andrzeja Jagodzińskiego i orkiestra AUXO płycie Muzyka Polska

W maju ubiegłego roku siedząc w garderobie przed jednym z koncertów zaczęliśmy rozmawiać o koncercie dla Festiwalu i niemal natychmiast ustaliliśmy że skonstruujemy koncert który inspirowany będzie kompozycjami Witolda Lutosławskiego w których wykorzystywał on polski folklor..

Utwory te Witold Lutosławski komponował w pierwszej połowie lat 50-tych. Tu krótki cytat z IX tomu Historii Muzyki Polskiej pióra Tadeusza Kaczyńskiego , tomu poświęconego Witoldowi Lutosławskim

„Żadnego z folklorystycznych utworów Lutosławski nie włączył do katalogu swoich głównych dzieł, z wyjątkiem Koncertu na orkiestrę. Przyczyn zaliczenia ich w ten sposób do drugiej kategorii można upatrywać w tym, że większość z nich powstała na konkretne zamówienia, przyjmowane w celach zarobkowych. Do folkloru sięgnął wprawdzie dobrowolnie, ałe oparte na nim utwory nie uważał za całkowicie samodzielne. Pracując nad własnym systemem kompozytorskim nie był bowiem jeszcze zdolny posunąć się do przodu o własnych siłach. Potrzebował - jak się wyraził - „protezy", którą stał się dla niego folklor. W związku z tym wolał ten dział swojej twórczości nazywać „nurtem", a nie „okresem"

Z tych kliku zdań jasno wynika że Witold Lutosławski nie cenił zbytnio utworów napisanych w „nurcie” związanym z muzyka ludową. Tu jednak pozwolę sobie na małą osobistą dygresję. Podstawową i średnia szkołę muzyczna skończyłem w klasie klarnetu. Na obu stopniach edukacji jednym z utworów które musiałem wykonać na egzaminach końcowych były Preludia Taneczne Witolda Lutosławskiego. Dla mnie to właśnie ten utwór były pierwszą XX-wieczną kompozycją z którą musiałem się zmierzyć jako młody muzyk. Być może dlatego że katalizatorem był w tym przypadku folklor wejścia w świat muzyki współczesnej okazał się bezbolesny, a jednocześnie intrygujący. Pamiętam z podstawówki że gdy z panią akompaniatorką ćwiczyłem Preludia Taneczne na sali nagle pojawiały się koleżanki i koledzy pragnący posłuchać tej niezwykłej muzyki innej niż utwory na co dzień grywane w szkołach.. Kilku kolegów z tej właśnie grupki do dziś zajmuje się wykonywaniem i komponowaniem muzyki współczesnej

Na koncercie widzowie nie usłyszeli jednak utworów Witolda Lutosławskiego. Były to nowe kompozycje inspirowane zarówno twórczością mistrza, ale także muzyką ludową, a.także utwory ludowe zagrane w sposób tradycyjny.

Gdy wspólnie z Grażyną wymyśliliśmy koncepcje utworu trzeba było znaleźć muzyków którzy nam ją zrealizują. Grażyna od razu zaproponowała aby kompozycja utworów zajął się znakomity pianista, kompozytor i producent muzyczny Jan Smoczyński. Ku naszej radości propozycje przyjął i przystąpił do pracy nad utworami. .

Pierwszym wyborem Grażyny jeśli chodzi o zespół grający muzykę ludową był Janusz Prusinowski Trio. Wiedza Janusza Prusinowskiego na temat muzyki ludowej, znajomość źródeł okazała się dla projektu bezcenna. Janusz podsyłał nam różne materiały z których Jan komponując koncert mógł korzystać.

Trzeci element zespołu, reprezentujący w pewnym sensie świat muzyki klasycznej to kwartet smyczkowy, jedyny w Polsce w którym wszyscy ,muzycy improwizują , czyli Atom String Quartet

Ot fragmenty dwóch recenzji koncertu które już sie pojawiły w sieci:.

Dorota Szwarcman w swoim blogu - Co w duszy gra - napisał miedzy innymi::

„Ludowe korzenie Lutosławskiego” – takie hasło może być ryzykowne dla purystów, którzy wiedzą (ale przecież wszyscy wiedzą, którzy mają jakieś o nim pojęcie), że Lutosławski komponował używając tematów ludowych, bo przez pewien czas po prostu nie mógł inaczej – bo socrealizm. Tak więc raczej nie korzenie, lecz tworzywo, i to tylko na pewien czas; kompozytor je porzucił, kiedy tylko mógł.(....) . Ten program został zaaranżowany w większości przez Jana Smoczyńskiego, a poza jego triem udział wzięli Atom String Quartet oraz Trio Janusza Prusinowskiego, które poza udziałem w tych aranżach grało też parę ludowych autentyków, świetnie uzupełniających całość. Główną jednak bohaterką koncertu była Grażyna Auguścik, do której ten repertuar pasował idealnie, bo to przecież właśnie ona wprowadziła motywy polskiego folkloru do wokalu jazzowego. Śpiewała znakomicie, a trzeba powiedzieć, że aranże były bardzo – by tak rzec – taktowne, nie naruszające substancji, bo, co ciekawe, okazuje się, że harmonizacje Lutosławskiego – cierpkie brzmienia, zestawienia akordów – są nawet trochę jazzujące. Dwa fragmenty Tryptyku śląskiego były śpiewane z tekstem, z kolei części Małej suity i Preludiów – scatem, częściowo w unisonie z klarnetem lub fletem. Całość była nagrywana, więc może coś z tego będzie…
Wszyscy byliśmy pełni podziwu dla artystki, która przeżywa właśnie życiową tragedię, a mimo to nie tylko nie przerwała wizyty w Polsce, ale dała tak znakomity koncert niczego nie dając po sobie znać. Nieprawdopodobny profesjonalizm"

Mam dwie uwagi do tego co napisała Dorota. Określenie - ARANŻACJA - jest w tym wypadku nie właściwe. Mamy tu bowiem do czynienia z INSPIRACJĄ - a to co innego. Przesadą jest tu również doszukiwania się - " harmonizacji Lutosławskiego"..

Tomasz Handzlik napisał natomiast::

"(.....) Dobrze więc się stało, że w związku ze świętowanym w tym roku jubileuszem kompozytora Auguścik je przypomniała. Tym bardziej, że za sprawą aranżacji, której dokonał młody pianista jazzowy Jan Smoczyński, otrzymaliśmy prawdziwą perełkę.
Zamysł był taki, by na bazie kompozycji Lutosławskiego stworzyć kompozycje jazzowe, będące zarówno muzycznymi miniaturami, jak też punktem wyjścia do improwizacji. Stąd w zespole Auguścik trio jazzowe Smoczyńskiego (Wojciech Pulcyn – kontrabas, Tomasz Wałdowski – perkusja oraz lider na fortepianie i instrumentach klawiszowych), jak też Atom String Quartet, czyli smyczkowy kwartet grający jazz. Drugi element tego projektu, to ludowa kapela Jana Prusinowskiego, która folkowo-jazzowe aranżacje utworów Lutosławskiego uzupełniała prawdziwymi melodiami, tańcami czy piosnkami ludowymi (żywiołowymi do tego stopnia, że co poniektórzy członkowie zespołu ruszyli na scenie w taneczne pląsy).

Na mnie największe wrażenie zrobiła jednak warstwa jazzowa. Smoczyński znalazł bowiem genialną receptę (nie on pierwszy) transpozycji klasyki czy też folkloru na język improwizacji. Pięknie więc zabrzmiały duety Auguścik z fletem lub klarnetem (kapitalny Michał Żak), które z subtelnej bądź skocznej melodii przeradzały się w takt rozwoju frazy w czysto improwizowane, a nawet free jazzowe szaleństwa jazzowego tria.
Auguścik zachwycała mocnym i klarownym głosem o niezwykle szerokim ambitusie. Czyste uderzenia w bardzo wysokim rejestrze mroziły krew w żyłach, by chwilę później zaczarować nas niskim, nieco chłodnym i tajemniczym tembrem. Tak właśnie zabrzmiała wywiedziona z „Tryptyku śląskiego” kompozycja, którą Smoczyński kapitalnie zaaranżował na modłę klasycznej jazzowej ballady. On sam porwał też zgrabnie wplecioną w ten folkowo-jazzowy klimat elektroniką i kosmicznymi frazami wygrywanymi na kultowym syntezatorze ARP Odyssey. (...)
I jeszcze post scriptum. Muzyczny świat obiegła już wiadomość, że Grażynę Auguścik na dzień przed niedzielnym koncertem dotknęła rodzinna tragedia. Artystka mogła odwołać występ, to zrozumiałe. W obliczu takiego cierpienia każde wypowiedziane słowo, nawet kondolencje brzmią jak banał. Trzeba jednak podkreślić, że to, iż Auguścik zdecydowała się zaśpiewać, że nie zerwała festiwalowego programu świadczy o jej ogromnym profesjonalizmie:".

Pierwszy koncert jest za nami. Przed nami wielkie zadanie pokazanie go światu. Mamy się bowiem czym pochwalić.

Autorem zdjęć które tu umieściłem jest . Bruno Fidrych. - copyright „Stowarzyszenia im. Ludwiga van Beethovena”. Na tym poniżej Pani Elżbieta Penderecka wręcza Grażynie Auguścik, kwiaty

Na zakończenie zachwycona publiczność

Bester Quartet

2012-12-27T11:33:00.001-08:00

Mijający 2012 rok będzie w historii zespołu Bester Quartet szczególny, bowiem w lipcu w nowojorskiej wytwórni Tzadik Johna Zorna ukazała się pierwsza płyta sygnowana nowa nazwą grupy - znanej wcześniej jako Crakow Klezmer Band.

Nowy 2013 zaczyna się bardzo interesująco. Już 10 stycznia Bester Quartet zagra w Filharmonii Narodowej w Warszawie. Koncert rejestrować będzimy z myślą o wydaniu pierwszego DVD w historii zespołu. Serdecznie zapraszamy wszystkich którzy będą wówczas w Warszawie. Wiemy, że Filharmonia sprzedała jak dotąd ponad 3/4 biletów, a więc jeszcze można je kupić. Śpieszcie się jednak bo myślę że w dniu koncertu może ich już w kasie nie być.

Cztery dni później Bester Quartet rozpoczyna nagranie kolejnej - ósmej już płyty. Tym razem będą to aranżacje muzyki Mordechaja Gebirtiga - "PROJECT GEBIRTIG".

Niemal natychmiast po zakoczeniu nagrań zespół wsiada w samolot i leci na koncert do Rzymu.

W oczeliwaniu na nowe wydawnictwa zachęcamy do kupowania płyty "Metamorphoses". Dziś w poznańkim Wydaniu Gazety Wyborczej ukazała się recenzja płyty - autorstwa Tomasz Janasa.

Cała recenzja poniżej:

"Metamorphoses" zespołu Bester Quartet to doskonała propozycja dla fanów world music i jazzu. Nagrali ją muzycy związani z The Cracow Klezmer Band, wydała ją wytwórnia Tzadik, a w Polsce posłuchamy jej dzięki poznańskiej oficynie Multikulti "Metamorphoses" to z jednej strony album debiutancki, ale jednocześnie siódmy w dyskografii zespołu. Jak to możliwe? Zespół Bester Quartet, który nagrał ten krążek, formalnie rzeczywiście debiutuje. Tyle że jest on bezpośrednim kontynuatorem dokonań The Cracow Klezmer Band.
Drugi z wymienionych zespołów między rokiem 2000 a 2007 wydał sześć płyt - wszystkie nakładem prestiżowej oficyny Tzadik. Potem, m.in. ze względu na dalekie odejście od idei grania muzyki klezmerskiej, grupa zmieniła nazwę. Oczekiwanie na nowy materiał zespołu trwało prawie sześć lat. Jednak wszelkie obawy co do artystycznej formy muzyków rozwiewa już rozpoczynający całość utwór "Hope" ze zwiewną melodią, lekko orientalizującą, prowadzoną przez akordeon lidera Jarosława Bestera wspieranego momentami przez grającego tu gościnnie na trąbce Tomasza Ziętka (znanego m.in. z grupy Pink Freud). Utwór rozkwita w improwizację - pełną swobody i blasku.
Kolejne tematy potwierdzają, że nie tylko pod względem kompozytorskim, ale też aranżacyjnym i wykonawczym "Metamorhoses" jest dziełem domkniętym i przemyślanym do ostatniego szczegółu. Utwór "The Time of Freedom" zdaje się zmierzać w kierunku muzyki współczesnej, ale także folku, również tradycji żydowskiej. "The Magic Casket" jeszcze wzmacnia skojarzenia nurtem etno. Dla odmiany tytułowy "Metamorphoses" szybuje gdzieś w kierunku ekstatycznej jazzowej improwizacji. "The Life of a Man" już od pierwszego przesłuchania wpada w ucho dzięki urzekającej melodii - bo też nie przypadkiem dedykowany jest Astorowi Piazzolli. "The God-Forsaken" zniewala liryzmem i melancholią, a ponowna obecność Ziętka zdaje się nas niemal odsyłać do wielkich nagrań trębacza Dave'a Douglasa sprzed kilku lat. Z kolei "The Fantasia" to utwór momentami niemal taneczny, motoryczny.
Wspomniana powyżej różnorodność składa się na fascynującą całość. Właśnie fakt występowania obok siebie utworów nieco odmiennych w charakterze, za to spojonych wspólną wizją i interpretacją, sprawia, że słucha się tego krążka z niesłabnącym zainteresowaniem. Bester Quartet zgrabnie wymyka się wszelkim gatunkowym szufladkom (muzyki klezmerskiej, folkowej, jazzowej, współczesnej), tworząc z wielu elementów swoją własną, autorską, przejmującą i porywającą opowieść. To na pewno jeden z najlepszych krążków nagranych przez krajowych artystów w tym roku.
Do Polski płyta dotarła z pewnym opóźnieniem (na świecie ukazała się już kilka miesięcy temu), na szczęście, staraniem polskiego dystrybutora Tzadika (poznańskiego Multikulti), jest już dostępna. Naprawdę warto po nią sięgnąć!"

Polska muzyka w radiu

2012-12-27T04:58:00.001-08:00

Zbyt mała ilość polskiej muzyki w mediach - to jeden z głównych problemów z jakim borykają sie polscy artyści i managerowie muzyczni. Tymczasem wśród radiowców podnoszą się głosy że polskiej muzyki w radiach jest za dużo. W ubiegłym tygodniu przeczytałem taki tekst w branżowym newsletterze kolegów radiowców. Poniżej moja odpowiedź opublikowana w tymże. Myślałem że zostanę przez czytelników wbity w ziemię, a tymczasem na forum pojawiły się dwa wpisy podzielające moją diagnozę sytuacji. Mój tekst poniżej:

W swoim życiu miałem to szczęście, że mogłem na Radio popatrzeć z kilku stron. Najpierw w latach osiemdziesiątych grałem w kapelach rockowych. Do radia przychodziłem na wywiady i miałem to szczęście, że piosenki moich zespołów nie miały problemów ze znalezieniem drogi na radiową antenę. W latach dziewięćdziesiątych współtworzyłem rynek radiofonii komercyjnej. Jako szef muzyczny i programowy rockowego radia Wawa praktycznie jednoosobowo decydowałem, co powinno znaleźć się na antenie radia a co nie. Potem, gdy zostałem szefem programu Grupy Radiowej Agory zacząłem tworzyć radio „nowoczesne”, którego niemal każdy element był poddany badaniom. Muzyka została zapieczętowana w playliście.

Był to moment, w którym ostatecznie uformował się nasz radiowy rynek. Z roku na rok stawałem się coraz bardziej urzędnikiem wypełniającym procedury. Po kilkunastu latach bycia w radiowym oku cyklonu ponownie wywróciłem moje zawodowe życie do góry nogami. Od 2004 roku powróciłem do zawodowego zajmowania się muzyką, a prowadzenie audycji radiowych stało się moim hobby.

Gdy stanąłem po drugiej stronie i gdy to ja, jako muzyk, stałem się petentem zabiegającym o zainteresowanie radiowców zrozumiałem w jak trudnej sytuacji znaleźli się polscy muzycy i jak niewiele o ich zawodowej sytuacji wiedzą radiowcy.

Postanowiłem napisać ten tekst poruszony artykułem „Prawo bardziej, nie rynek” Tomasza Kaczyńskiego – redaktora naczelnego Grupy Gra. Jeden z akapitów poświęcił obowiązkowi „promowania” – jak się wyraził – polskich wykonawców. Tomasz pisze – „Zacieramy jednak powoli granice różnicujące muzycznie stacje radiowe. Dorzucamy się do portfeli polskich artystów i strażników ich praw autorskich. Musimy, więc grać polskie piosenki tym samym promując ich autorów i jeszcze płacimy za to”.

W tych trzech zdaniach pojawiło się kilka spraw, do których muszę się odnieść.

Koledzy radiowcy – zastanówmy się – gdzie leży główny problem „zacierania się granic” – o których pisze Tomasz. Sami wiecie jak trudno jest polskiemu wykonawcy przebić się na radiową antenę ze swoją najnowszą produkcją. Podstawowym argumentem szefów muzycznych stacji wzbraniających się prze graniem polskich piosenek jest to, że polska muzyka jest marną kopią przebojów zachodnich. Bardzo często jest to prawda, ale……czy szef muzyczny Zetki, RMF, Trójki, ESKI, WAWY puści na antenę polską piosenkę, która, nie przypomina przeboju zagranicznego, odbiega od przyjętej piosenkowej sztancy? Uświadommy to sobie wreszcie, że to my radiowcy doprowadziliśmy do tego, że artyści którzy mają ambicje funkcjonować w masowej pop kulturze są właśnie przez nas zmuszani do powielania schematu – przeboju radiowego – bo inaczej nie mają najmniejszej szansy na antenowe zaistnienie. Wykształciliśmy zasadę, która powoduje, że muzycy, którzy komponują oryginalną, polską muzykę dawno już przestali mieć nadzieję na jej prezentacje w radiu i nawet o to nie zabiegają, a Ci, którym na tym zależy produkują podróbki – bo radiowcy właśnie tego oczekują.

Drugi mit, który w polskim społeczeństwie jest powszechny to zasobność portfeli polskich artystów. Otóż koledzy radiowcy, pauperyzacja polskiego środowiska muzycznego jest wręcz przerażająca. Musicie przecież wiedzieć, że płyty praktycznie przestały się sprzedawać. Koszty produkcji materiału muzycznego na płytę najczęściej przekraczają wpływy ze sprzedaży nośnika. Jak wiecie również internet nie wygenerował jeszcze mechanizmów, które pozwalają na zarabianie na umieszczanej tam przez artystów muzyce, a na dodatek jak wiecie większość użytkowników uważa, że muzyka w necie powinna być za darmo. Aby muzyk mógł zarobić pozostają, więc koncerty. Ale i tu mamy poważny kryzys, którego ten rok był apogeum. Pieniądze państwowe z budżetów kultury przeszły do budżetów promujących Euro 2012. Płatne koncerty to rzadkość. Jeśli już zespół zdecyduje się na zagranie koncertu za bilety, to przy średniej cenie za bilet 20 PLN jest w stanie w klubie dostać 2000 PLN. Jeśli zespół składa się z czterech osób to widzicie, że po zapłaceniu za transport, nocleg i jedzenie, w kieszeni zostaje jedynie dziura. Efektem jest to, że portfele 95% polskich muzyków są puste.

Pomimo sytuacji, w której ponad trzydzieści procent muzyki w radiach powinna być polska (i tu chodzi tylko o piosenki bo muzyka instrumentalne w myśl ustawy się nie liczy) i tak większość współczesnej produkcji polskiej na radiowych playlistach się nie znajduje. Radiowcy w kółko grają „sprawdzone” przeboje z lat 80-tych i 90-tych. Nic dziwnego, że wydaje im się, że kółko grają to samo. Od szefa muzycznego jednej BARDZO WAŻNEJ stacji radiowej usłyszałem ostatnio, że tygodniowo wprowadzają na playlistę tylko jedną polską piosenkę…..

Wnioski? Klucz, do jakości i różnorodności polskiej muzyki leży w Waszych rękach koledzy Radiowcy. Jeśli otworzylibyście szerzej drzwi do Waszych playlist dla oryginalnej polskiej twórczości, okazało by się, że jej poziom jest wyższy niż Wam się dzisiaj wydaje. Zyskałby na tym Wasze anteny. Jeśli tego nie zrobicie – kondycja polskiej muzyki rozrywkowej będzie pikować w dół, a Wasze anteny będą pełne szmiry. Oczywiście powiecie zaraz, że Wasi słuchacze nie chcą słuchać nowych, dziwnych polskich piosenek. Sami jednak wiecie, że słuchacze chcą tego, do czego są przyzwyczajeni. To WY kształtujecie ich wrażliwość i gust. Musimy to sobie otwarcie powiedzieć, że wychowaliśmy pokolenie przywykłe do kulturowego plastiku. Czy nie widzicie w tym swojej winy? Ja tę winę w sobie dostrzegłem, ale dopiero wtedy, kiedy stanąłem po drugiej stronie radiowego lustra.

Koledzy radiowcy w Grecji, Francji, Niemczech nie mają podobnych dylematów jak my. Tam granie ich własnej muzyki jest czymś naturalnym, wystarczy tylko włączyć radio.

Premiera płyty - Grażyna Auguścik - Man behind the sun

2012-11-13T10:37:00.002-08:00

Już jest w sklepach!!!! Śpieszcie kupić bo to naprawdę piękna płyta. W środku znajdziecie tekst Rafała Garszczyńskiego o Grażynie, o Nicku Drake i o płycie. Ponieważ wydawnictwo jest międzynarodowe, to zamieszczony tam tekst jest po angielsku.. Jeśli wolicie czytać po polsku to zapraszam do lektury. Oto cały płytowy tekst Rafała:

Graż…

Wieloletnia obserwacja muzycznej drogi Grażyny Auguścik jest doprawdy fascynująca. To opowieść o skromnej do dziś dziewczynie ze Słupska , która uczyła się grać na gitarze w lokalnej szkole muzycznej. W końcówce lat siedemdziesiątych Grażyna postanowiła zacząć śpiewać. Początkowe próby obejmowały zarówno śpiewanie jazzowe, to nowoczesne, jak i to bardziej tradycyjne. Nieco po drodze próbowała piosenki studenckiej, i bardziej rozrywkowych form dotarcia do szerokiej publiczności zdobywając w Polsce nagrody na ważnych festiwalach.

Nie wypominając Grażynie wieku, zdecydowała się wyjechać na studia do Berklee College of Music w Bostonie dość późno, jak na wokalistkę w wieku ponad 30 lat. Pewnie była w swojej grupie najstarsza… Pewnie też była najlepsza… W sumie nieważne czy lepsza od innych, ale na pewno była bardzo dobra.

Zanim skończyła jedną z najsłynniejszych jazzowych szkół świata zdążyła już na dobre zaistnieć na najbardziej konkurencyjnym z jazzowych rynków. Od dawna mieszka na stałe w Chicago. Często gra również koncerty w Polsce. Potrafi uwieść największe sale koncertowe wypełnione po brzegi wymagającą publicznością, jak i dać z siebie wszystko dla kilkunastu osób. Kocha muzykę, od lat będąc jej oddana bez reszty. Nie szuka popularności, codziennie robi swoje…. Większość swoich płyt wydaje sama, co wymaga nie tylko zdolności organizacyjnych i wiele cierpliwości, ale przede wszystkim wielkiej wiary we własny talent i umiejętności.

Grażyna od lat współpracuje z młodymi muzykami z Chicago. Kiedy ma okazję, chętnie gra też z największymi nazwiskami. Śpiewała między innymi z Jimem Hallem, Johnem Medeskim, Michaelem Breckerem i Patricią Barber.

Ja już nie pamiętam, kiedy usłyszałem ją pierwszy raz na żywo. Znam wiele osób, które po jednym występie Grażyny są jej fanami już na zawsze.

Grażyna Auguścik idzie swoją własną drogą. Ciągle poszukuje nowych pomysłów. Ileż na świecie powstaje nowych płyt z kolejnymi wersjami jazzowych standardów. Właściwie o wszystkich z nich później piszemy, że to kopiowanie czegoś co już było. O żadnej z płyt Grażyny nie potrafiłbym tego napisać, choć często korzysta ze znanych kompozycji.

Grażyna powiedziała mi kiedyś, że głos jest potęgą. Istotnie, to najbardziej skomplikowany instrument na świecie, wyposażony w nieskończoną ilość barw i przewyższający możliwościami artykulacyjnymi wszystkie inne skonstruowane przez człowieka maszyny do produkcji dźwięków… Dlaczego więc nie ma zbyt wielu wybitnych wokalistek? Żeby śpiewać, trzeba mieć coś do opowiedzenia. Można być wirtuozem gitary, czy saksofonu. Nie można być wirtuozem głosu. Śpiew jest sposobem na przekazywanie emocji i narzędziem do wyrażania siebie umożliwiającym opowiedzenie historii, których nie da się opowiedzieć przy pomocy innego instrumentu…

Grażyna nie szuka jednak popularności. Ona gra muzykę i robi swoje… konsekwentnie od wielu lat.

Nick…

Nick Drake to ukryty skarb. Każdy zna Boba Dylana. On jest wielkim poetą. Niektórzy potrafią jednak dostrzec, że są też inni, a wśród nich tacy, którzy mimo, że nie zrobili równie wielkiej światowej kariery, zasługiwali na nią z pewnością. Częścią legendy wielu muzyków jest ich krótkie, bądź pogmatwane życie… Wśród nich są z pewnością Tim Hardin i Tim Buckley – Amerykanie i jeden jedyny w gronie największych poetów rocka Anglik – Nick Drake. Co różni amerykański folk od angielskiego, a raczej Nicka Drake’a od pozostałych? Nick Drake to nie tylko teksty, to również świetne muzycznie kompozycje. U Nicka Drake’a muzyka nie jest tylko dodatkiem do śpiewanego tekstu. Jest jego częścią, podkreślającą jego znaczenie nie tylko melodią, ale też aranżacją, wykorzystującą całkiem pokaźne instrumentarium do tworzenia mrocznej, co tu dużo ukrywać… depresyjnej aury. W ten sposób Nick Drake staje się Muzykiem a nie tylko poetą z gitarą w ręku.

Jednak nie to najbardziej odróżnia Nicka Drake’a od Boba Dylana, Tima Hardina i Tima Buckleya, to fakt, że śpiewa o swoich własnych, a nie cudzych emocjach i uczuciach. Bob Dylan pozostaje największym poetą rocka. Powinien dostać za to literackiego Nobla (niestety do dziś nagrody nie dostał…. A czasu na to pewnie coraz mniej, bo Nobla przyznaje się tylko żyjącym). Jednak Bob Dylan to głos pokolenia, Tim Hardin i Tim Buckley też śpiewają często komentując bieżące wydarzenia, czy opowiadając historie podsuwane przez innych. Taką tradycję odziedziczyli po poprzednim pokoleniu wędrujących bardów – Woodym Guthrie i Pete Seegerze. To samo w sobie nie jest złe, jednak za wszystkich śpiewać się nie da. Nick Drake tego nie robił, nie chciał naprawiać świata, nic nie chciał… poza śpiewaniem i opowiadaniem światu tego, co miał w głowie ten ogarnięty nieśmiałością introwertyk. Nic nie chciał… Wielu uważa, że nawet nie chciało mu się żyć..

Nick Drake nie był głosem pokolenia, śpiewał o swoim świecie, nie o świecie innych. Był i do dziś jest w związku z tym prawdziwy i aktualny… Nick Drake potrafił napisać melodie, które przyklejają się do ucha i nie potrafimy o nich zapomnieć. Niebanalne, nieoczywiste, a jednak takie, które latami będziemy nucić nie wiedząc co to jest. W melodiach Nicka Drake’a można odnaleźć zarówno elementy dawnej muzyki staroangielskiej, jak i zaszczepione przez muzyków Fairport Convention bluesowe frazy, ale to w sumie nie jest najważniejsze… Tej muzyki nie da się rozłożyć na czynniki pierwsze, bo nie trzeba… A to cecha nagrań najwyższej próby.

Tak więc to muzyka w pełni autorska, emocjonalna, raczej niezbyt łatwo poddająca się adaptacjom. Dlatego też niezwykle rzadko jego piosenki nagrywają inni. Pierwszym, który się odważył był Elton John, zanim wydał swoją pierwszą autorską płytę i zanim ukazała się pierwsza płyta samego Nicka Drake’a. Później sukcesem były raczej nagrania instrumentalne – jak choćby Brada Mehldaua.

Nick Drake był nie tylko poetą. Był wirtuozem gitary. Na jego drugim z trzech albumów zagrał John Cale (Velvet Underground), przyszedł do studia na chwilę i już tam został. Robert Smith (The Cure) nazwę zespołu wymyślił zainspirowany jedną z piosenek Nicka Drake’a, a jego grę na gitarze nazwał niemożliwą do podrobienia. Jego nagrania fascynują dzisiejsze gwiazdy, jak Peter Buck (R.E.M.), Kate Bush, Ben Watt (Everything But The Girl), Paul Wheeler, czy Elvis Costello.

Wielu porównuje jego historię do równie niezwykłego życia Roberta Johnsona. On również nagrywał śmiertelnie zawstydzony wciśnięty w najciemniejszy zakątek studia, tak jak Nick Drake swój ostatni album – „Pink Moon”. Mieli tyle samo lat, kiedy umarli. Nick nagrał 28 piosenek i 4 miniatury instrumentalne, Robert 29 piosenek i trochę wersji alternatywnych… Obaj nie byli zbyt popularni za życia. Obaj są dziś postaciami niezwykle ważnymi dla historii muzyki. O obu krąży wiele legend związanych z niezwykłą techniką gry na gitarze. Obaj czekali na odkrycie jakieś 25 lat… Ja mam jednak wrażenie, że szczyt popularności Nicka Drake’a jeszcze przed nami…

„Man Behind The Sun: The Music Of Nick Drake”

Trochę Wam zazdroszczę.

Wśród osób czytających ten tekst znajdzie się wielu, fanów Grażyny, którzy o Nicku Drake’u usłyszą po raz pierwszy… Dla Was to będzie wielkie odkrycie. Słuchając tego albumu po raz pierwszy poznacie nie tylko niezwykły pomysł Grażyny na poezję Nicka Drake’a, ale też dowiecie się o istnieniu człowieka, którego debiut – „Five Leaves Left” porównywano do „Astral Weeks” Van Morrisona. Z pewnością jako fani Grażyny pozostajecie jej wierni od lat, macie już większość, jeśli nie wszystkie jej albumy. Teraz macie przed sobą niezwykłą podróż w świat jednego z największych poetów rocka w towarzystwie swojej ulubionej wokalistki…

Wśród Was jest też pewnie wielu fanów Nicka Drake’a, wypatrujących od lat każdej ciekawostki z nim związanej… Odkryjecie zatem niezwykłą wokalistkę, która pokaże Wam za chwilę swój własny świat, w którym znalazła miejsce na Wasze ulubione teksty. Ten album możecie śmiało postawić obok trzech płyt Nicka. Jest równie dobry, a moim zdaniem może nawet ciekawszy. Wam zazdroszczę nawet bardziej niż fanom Grażyny. Przed Wami nie tylko wyśmienita płyta, którą właśnie macie w ręku, ale również inne płyty Grażyny Auguścik, po które z pewnością sięgniecie już za chwilę…

Pomysł Grażyny na kompozycje Nicka Drake’a jest niezwykły. Nie bez przyczyny mało było w ciągu prawie 40 lat, jakie minęły od dnia śmierci Nicka, prób zmierzenia się z jego twórczością. To kompozycje i teksty niezwykle osobiste. Z jednej strony związane z ludzkimi emocjami, więc zawsze aktualne, z drugiej jednak trudne do zaśpiewania w innym miejscu i czasie przez innego wykonawcę. Większość z nich nie jest też łatwa muzycznie. Piosenek Nicka Drake’a nie da się po prostu zaśpiewać. Trzeba wejść w ich świat, zrozumieć je i odnaleźć w nich kawałek siebie. Czasem to inna emocja, niż ta, która bywa najważniejsza dla autora.

Wielu uważa, że Nick Drake to najsmutniejszy poeta współczesnej muzyki. Trzeba jednak użyć mocnych środków, żeby dotrzeć do duszy słuchaczy, poruszyć ich serca. Potrafił to Nick Drake 40 lat temu, być może wtedy był w tym najlepszy. Dziś potrafi to Grażyna Auguścik.

A ja ciągle mam wątpliwości, czy piosenki, które znajdziecie na „Ten Pieces of Drake” nie są lepsze od oryginału. Z pewnością są równie osobiste, wypełnione po brzegi emocjami, skłaniające każdego do refleksji, będąc jednocześnie ucztą muzyczną. To nie zdarza się w dzisiejszej za szybko zmieniającej się rzeczywistości zbyt często. Od „Ten Pieces of Drake” można się uzależnić, uważajcie…

Trzeba przyznać Rafałowi że potrafi pięknie pisać. Na dodatek jest jedną z niewielu, a może jedyną osobą w Polsce któa o Nicku Drake'u wie wszystko. Nie dość że pisze to jeszcze robi fantastyczne zdjęcia. Poniżej jego foty z koncertu Grażyny w Radiowej Trójce:

Na zdjęciach od góry: Grażyna Auguscik, Matt Ulery - kontrabas, Rob Clearfield - fortepian,, John Kregor - gitary, Jon Deitemyer - perkusja

Nowa płyta i trasa koncertowa Grażyny Auguścik

2012-10-21T13:23:00.001-07:00

Grażyna Auguścik – “Man behind the sun” – songs of Nick Drake

Premiera płyty: 13 listopada – dystrybucja EMI

Trasa koncertowa:

3. listopada – Koszyce (Słowacja) – Kosice Jazz Festiwal - Historická

radnica, Košice – 22:00

4. listopada - Kraków – Kopalnia Soli w Wieliczce – Krakowskie Zaduszki

Jazzowe – 18:00

5. listopada - Wilno (Litwa) – Kościół pod w. św. Katarzyny – 19:00

7. listopada - Praga (Czechy) - Divadlo u hasicu – 19:30

8. listopada – Szczecin – klub Rocker – 19:00

9. listopada – Słupsk – Słupski Osrodek Kultury – 19:00

10. listopada – Warszawa Studio im Agnieszki Osieckiej + transmisja na antenie Programu III Polskiego Radia – 22:00

Skład zespołu:

Grażyna Auguścik - śpiew

Rob Clearfield - fortepian, fortepian Fendera, Wurlitzer

Matt Ulery - kontrabas

Jon Deitemyer - perkusja

John Kregor - gitary

Grażyna Auguścik o swoim zespole:

To grupa młodych, utalentowanych muzyków, ciągle rozwijająca się i doskonaląca swoje muzyczne umiejętności. Studiowali na wyższych uczelniach muzycznych w różnych częściach USA, ale obecnie wszyscy mieszkają w Chicago. Pracuję z nimi od siedmiu lat i mogę powiedzieć, że dziś są dla mnie prawdziwymi muzycznymi partnerami, uczymy się wzajemnie od siebie i inspirujemy. Matt, Rob, Jon maja swoje projekty, komponują, aranżują, są liderami swoich zespołów a jednocześnie współpracują z wieloma innymi muzykami.

Matt Ulery ma na swoim koncie 4 płyty autorskie, w tym ostatnią wydana przez wytwornie Dave Douglasa. Jon Deitemyer

nagrał autorska płytę rok temu. Od niedawna, wspólnie z Johnem Kregorem grają w zespole Patricii Barber. Rob Clearfield współpracuje również z muzykami ze sceny nowojorskiej.

Grażyna Auguścik o swojej, autorskiej interpretacji piosenek Nicka Drake’a mówi:

„Muzyka Drake’a wciąga. Kiedy po nią sięgniesz nie możesz przestać jej słuchać. Po prostu uzależnia. Jest w niej smutek i zniechęcenie, a jednocześnie tęsknota za miłością i wolnością. Odchodzenie i wracanie, walka dwóch światów: życia i śmierci. To piękna, pełna emocji muzyka, której nie można się oprzeć. Nagrałam ją z udziałem wspaniałych, młodych muzyków, którzy dziś są w wieku Nick Drake’a. Są oni jednocześnie współautorami tej magicznej przygody. Cieszę się, że naszym nowym projektem przedłużamy trwanie tej muzyki na następne pokolenia”.

Nick Drake - to brytyjski wokalista, gitarzysta i autor piosenek. Za życia nie zdobył dużej popularności i uznania. Rzadko koncertował, a jego występy były bardzo krótkie. Cierpiał na chorobliwą nieśmiałość, do tego stopnia, że w studio nagrywał odwrócony do ściany, by uniknąć spojrzeń innych. Permanentnie pogrążony w depresji i wątpiący w swój talent. Nagrał tylko trzy płyty. Ostatnią - Pink Moon (1972) nagrał w dwóch dwugodzinnych sesjach (obie zaczęły się o północy) jedynie w obecności dźwiękowca. Pink Moon, surowa i emocjonalnie ekshibicjonistyczna, jest uznawana za jego najlepszą płytę. Po jej nagraniu postanowił, że porzuci zawód muzyka.. Artysta coraz bardziej pogrążał się w depresji i pozostawał w kontakcie już tylko z najbliższymi przyjaciółmi. W 1974 roku Drake powrócił na chwilę do życia i zajął się pisaniem materiału na nową płytę, ale w nocy z 24 na 25 listopada umarł z powodu przedawkowania antydepresyjnego leku Tryptizol. Do dziś nie wiadomo, czy było to samobójstwo, czy wypadek. Drake, nie doczekawszy sławy za życia, zyskał ją po śmierci. Doceniony za pełne poetyzmu i bólu teksty, łagodny głos i melancholijny urok muzyki stał się inspiracją dla wielu współczesnych artystów, takich jak muzycy R.E.M., Robert Smith, Brian Molko, Devendra Banhart, Beth Gibbons, Norah Jones, czy Brad Mehldau.

Bester Quartet - Metamorphoses - telewizja, radio, koncerty

2012-10-21T11:33:00.002-07:00

W przyszłym tygodniu w polskich sklepach wreszcie powinna pojawić się płyta „Metamorphoses”

BESTER QUARTET

(dawniej The Crakow Klezmer Band)

Światowa premiera płyty miała miejsce w Nowym Jorku w lipcu. Wydawcą jest wytwórnia John Zorna – Tzadik.

Ostatnie tygodnie to intensywna promocja płyty, oraz oczywiście koncerty. Zespół odwiedził m.in. poranny program Kawa czy Herbata w I programie TVP

Jarek Bester był gościem wielu rozgłośni radiowych. Poniżej dwa linki do stron Radiowej Jedynki i Dwójki, gdzie znajdziecie zapis rozmowy Jarka z Pawłem Sztompke (PR1) i Kubą Borysiakiem (PR 2)

http://www.polskieradio.pl/7/160/Artykul/707698,Polacy-uwielbiani-w-Izraelu-Za-muzyke-zydowska

http://www.polskieradio.pl/8/478/Artykul/705780,Nagrywaja-u-Presinera-wydaja-u-Zorna-jada-do-Brukseli

Metamorphoses ukazuje nowe oblicze znanego na całym świecie zespołu występującego przez 10 lat pod nazwą The Cracow Klezmer Band, a od pięciu jako Bester Quartet.

Metamorphoses - prezentuje wirtuozerskie utwory oparte na klasycznych formach kompozycyjnych z uwzględnieniem szeroko rozumianej improwizacji. Tematy muzyczne przepełnione są nostalgią oraz charakterystyczną dla Bester Quartet miękkością barw i niepowtarzalnym klimatem.

Bester Quartet - jest swego rodzaju fenomenem na światowym rynku muzycznym. Grupę tworzą czterej wybitni instrumentaliści, wykształceni muzycy klasyczni. Charakterystyczną cechą zespołu jest wykonawstwo muzyki o szerokim przekroju stylistycznym, w którym zasymilowane zostały wybrane elementy muzyki klasycznej, jazzowej, awangardowej oraz dokonania współczesnej kameralistyki gdzie fundamentem do budowania niepowtarzalnych form instrumentalnych jest improwizacja.

Formacja ta jest nowym obliczem legendarnego The Cracow Klezmer Band, który powstał w 1997 roku w Krakowie z inicjatywy muzyka młodego pokolenia, kompozytora i akordeonisty Jarosława Bestera.

Za sprawą wypracowania oryginalnego, odważnego artystycznie repertuaru, opartego głównie na kompozycjach własnych lub też przygotowanych specjalnie dla tego składu instrumentalnego, zespół nieustannie zdobywa uznanie krytyki muzycznej, jak i publiczności na całym świecie.

Bester Quartet dokonał niezliczonej ilości nagrań dla stacji telewizyjnych i radiowych, a także współpracował w wieloma wybitnymi artystami szeroko rozumianej muzyki jazzowej, klezmerskiej i awangardowej: John Zorn, Tomasz Stańko, Grażyna Auguścik, John McLean, Don Byron, Frank London, Jorgos Skolias, Aaron Alexander, Ireneusz Socha i inni.

Zespół koncertował w wielu prestiżowych salach oraz klubach muzycznych, m.in. w Polsce, USA, Wielkiej Brytanii, Tajwanie, Czechach, Finlandii, Włoszech, Estonii, Francji, Ukrainie, Węgrzech, Szwecji, Szwajcarii, Austrii, Belgii, Holandii, Niemczech oraz Kanadzie.

Owocem wieloletniej współpracy z niezwykle prestiżową nowojorską wytwórnią Tzadik Johna Zorna jest wydanie jak dotąd sześciu albumów zespołu:

1.De Profundis (TZ 7143)

2.The Warriors (TZ 7157)

3.Bereshit (TZ 7183)

4.Sanatorium under the Sign of the Hourglass (TZ 7349)

5.Balan (TZ 7358)

6.Remembrance (TZ 8116)

Skład zespołu

Jarosław Bester - akordeon

Jarosław Tyrała - skrzypce

Oleg Dyyak - akordeon, klarnet, instrumenty perkusyjne

Mikołaj Pospieszalski – kontrabas

W najbliższych tygodniach zespół będzie można obejrzeć na koncertach w:

11.11.2012 - Bukareszt ( Rumunia)

15.11.2012 - Bruksela

17.11.2012 - Wroclaw

18.11.2012 - Kielce

29.11.2012 - Nowy Sad ( Serbia )

13.12.2012 - Gdynia

10.01.2013 - Warszawa

2012-09-22T05:52:00.000-07:00

Nasze "Legendarne Ząbki" wciąż poruszają i znajdują kolejnych zagorzałych wielbicieli. Przypomnę że płytę z nagraniami z lat osiemdziesiątych zespołu, który dziś funkcjonuje pod nazwą The Intuition Orchestra wydało Requiem Records na początku 2012 roku. Poniżej recenzja, choć lepiej powiedzieć impresje autora artykułu napisane po przesłuchaniu płyty. Tekst opublikowany został na stronie - www.musicnow.pl, a jako podpis figurują inicjały BB. Oto tekst:

"Czarno-białe zdjęcie z lat 50. Gdzieś przy trasie W–Z. Grupa chłopców schodzi w dół po stopniach. To oni – Legendarne Ząbki. A jednak nie, zespół powstanie dopiero w 1984 roku. Zdjęcie na okładce płyty, jak sami twierdzili, przedstawia ich schodzących po tych stopniach w czasie, gdy jeszcze ich tam nie było, w innym wcieleniu. Są tam, ale nie do końca. Oni, ale nie całkiem oni. Rozpoznają to zdjęcie jako antycypację własnej legendy. Czas zatacza koło. „Czas nie istnieje!” – jak napisze później Bolesław Błaszczyk, jeden z członków grupy.
Idea kolistego, zamkniętego i nieskończonego czasu przyświeca Archive Series, w ramach której wydany został ten niezwykle oryginalny (jak na lata 80.) materiał, zapis epoki, która, pomiędzy stanem wojennym a upadkiem komunizmu wydała muzyczne twory (m.in. Kafel – zespół, z którym przez krótki czas współpracowała Kasia Nosowska czy industrialny 997, którego „charakterystyka obejmuje traumatyczną dezintegrację Polski lat 80., powiew ceraty, paździerzu i betonu oraz kontrolę widowisk”) niepodobne do innych, głęboko kontestujące rzeczywistość od środka, komunizm jako rzeczywistość tout court. Ten nowy rodzaj kontestacji można by nazwać krytyką ontologiczną czy metafizyczną, dotykająca samych podstaw istnienia, wpisaną w codzienną szarzyznę egzystencji. Niczym w poezji Białoszewskiego, słuchająca „donosów z rzeczywistości”, tej najniższej, najzwyklejszej, w której czai się jednakże ziarno wyzwolenia. Sztuka jako eksperyment z rzeczywistością – muzyka jako nieposkromiona i samowystarczalna w swej fantasmagorii improwizacja to szczelina, która pozwala wejrzeć do królestwa prawdziwej wolności. Wolności od rzeczywistości – otchłani konieczności.
Takie też są Legendarne Ząbki. Nieprzypadkowo patronuje im, przywołany pewnej czerwcowej nocy 1985 roku, Gottfried Wilhelm Leibniz – twórca filozoficznej monadologii. Ich muzyka to eksperyment w wymyślonym przez nich samych stylu modern monadologic. Złożony z niespełna 20-letnich fascynatów eksperymentalnej muzyki Bogusława Schaeffera zespół postawił sobie za cel przeniesienie jego idei do muzyki. Zawieszenie sensu zarówno merytorycznego, jak i muzycznego – oto podstawowe założenie. „Jeśli „monada jest dla siebie całym światem”, tylko samowystarczalna, odseparowana od wszelkiego „stylu” i brukająca z błotem wszelkie konwencje muzyka, może rościć sobie prawo do miana prawdziwej improwizacji. Muzyka monadologiczna wykorzystuje więc wszelkie instrumenty i zaimprowizowane dźwięki: żywa perkusja miesza się tu z radzieckimi automatami, saksofon zakreśla zdradzieckie wolty, przechodząc zgrzytliwie w harmonijkę (z melodyjką jakby z serialu „Zmiennicy”) czy wiolonczelę. Poszczególne dźwięki przeszkadzają sobie wzajemnie, stanowią odrębne byty, które działają na siebie tylko „tu i teraz”. Muzyka ta sama jest jak leibnizowska monada – styka się z klasyką jazzowego modernizmu Coltrane’a czy Trzcińskiego, nowojorskiej awangardy w stylu Johna Zorna czy dokonań Studia Eksperymentalnego Polskiego Radia, choć być może sama tego nie chce i nie czuje.
Legendarne Ząbki to połamany free (!) jazz zagrany w dekadzie szarej niczym papier toaletowy wydawany oczywiście na kartki i zarazem na swój nieporadny sposób tęskniącej za twórczą i kolorową swobodą zachodniej sztuki. Pierwsze skojarzenia po przesłuchaniu tego niesamowitego zbioru nagrań: eksperymentalny jazzgot zmieszany z punkową zadziornością, matematyczna precyzja przesiąknięta groteską i psychodelią rodem z PRL-owskich programów edukacyjnych poświęconych życiu skorupiaków lub sile ciążenia. Tylko ludzie pamiętający choć jeden najdrobniejszy szczegół lat 80. poczują ten świdrujący, bulgoczący, gwiżdżący kolaż odgłosów wydawanych przez proste programatory, szpulowe magnetofony i instrumenty klawiszowe Roland wsparte nieznośną perkusją i niepokojącymi odgłosami wyłapanymi z codzienności.
Trudno, napiszę to: naprawdę polecam tę płytę. Piszę to z wielkim przekonaniem, choć wiem, że niewprawne ucho może mieć kłopot z przebrnięciem przez pierwsze kilka kompozycji. Skąd ten entuzjazm? Wiąże się on z ulgą, jaką przyniosło mi to wydawnictwo. Ja przeczuwałem tę płytę tak, jak chłopaki z „Ząbek” odnaleźli się na zdjęciu z lat 50. Ich muzyka antycypowała wdrukowaną we mnie legendę „betonowego modernizmu lat 80.”. Narodziła się ona pewnie gdzieś w głębokim dzieciństwie, pomiędzy „Przybyszami z Matplanety”, smakiem pierwszej coca-coli i znalezioną na strychu trzeszczącą płytą Sekstetu Komedy z 1956 roku. A może wcześniej – gdy schodziłem po stopniach przy trasie W–Z? Przecież „czas nie istnieje”…

Organoleptyka:
Archive Series, w ramach której wydano płytę, zasługuje na nagrodę dla „najlepiej_wydanej_serii_płytowej” w kraju nad Wisłą w XXI wieku: nietypowy format tekturowego opakowania, stylizowane na pieczątki numery egzemplarzy, ciekawe wnętrze książeczki wypełnionej zdjęciami i historyjkami dotyczącymi dziejów „legendarnej” grupy. To wszystko tworzy niepowtarzalny klimat balansujący pomiędzy szorstkością i nijakością późnopeerelowskich czasopism a nieco mroczną estetyką annałów dawno zapomnianej wiedzy. Industrialne i eleganckie zarazem. No i Leibniz, którego w pierwszej chwili możecie nie zauważyć…
Krotochwile:
Wymijająco napiszę, że kompilacja nagrań, jakie złożyły się na to wydawnictwo stanowi właściwie (zgodnie z ideą modern monadologic) jeden wielki zbiór krotochwilnych ujęć rzeczywistości. Te utwory nie mogą się „podobać”, bo i cóż to za pretensjonalne określenie. One mogą zaciekawiać, męczyć, drążyć i świdrować nasze mózgi byśmy sami mogli w nich odkryć cząstkę siebie z tamtych lat, która została uwięziona w kompozycji-monadzie." BB

Bester Quartet - Metamorphoses - pierwsze recenzje

2012-09-07T08:07:00.002-07:00

W połowie lipca w nowojorskiej wytwórni płytowej Tzadik należącej do Johna Zorna ukazała się płyta – Metamorphoses – krakowskiego zespołu Bester Quartet (występującej niegdyś pod nazwą Cracow Klezmer Band). Płytę na razie można zamówić tylko na stronie zespołu - www.besterquartet.com, lub na stronach sklepów "światowych" - jak choćby na Amazonie.

Mamy już pierwsze recenzje tego wydawnictwa. Oto wybrane fragmenty, które znakomicie opisują z jednej strony rynkową pozycję zespołu, a także zawartość płyty:

„(………………….) Otóż, wbrew narzekaniom i utyskiwaniom, które dość łatwo usłyszeć w jazzowym środowisku, zarówno muzyków, jak też tzw. działaczy i tych co o muzyce piszą, Bester Quartet robi światową karierę. Jakoś znajduje pieniądze na kolejne projekty, ma kontrakt ze światową wytwórnią, dystrybucje na całym świecie, gra sporo koncertów, nagrywa coraz bardziej dojrzałe płyty. Skutecznie wygrywa w wielu krajach wyścig nie tylko do serc, ale też, co w sumie dla zawodowców równie ważne – do portfeli fanów ciekawej muzyki.

Tym samym muzycy zespołu udowadniają, że zwyczajnie trzeba robić swoje, każdego dnia coraz lepiej i lepiej, skupiać energię na myśleniu o nowym projekcie, a nie narzekać na fakt, że z grania jazzu nie ma pieniędzy. To właśnie część alternatywnej rzeczywistości, bo Bester Quartet to prawdziwa gwiazda światowa, w odróżnieniu od gwiazd niby światowych, które znane są praktycznie tylko z regularnego bywania na polskich wakacyjnych festiwalach. (…………..)

Jeszcze parę płyt Jarosława Bestera i jego kolegów z zespołu, a uwierzę, że za pomocą akordeonu i skrzypiec można stworzyć w kilku taktach nastrój dowolny nastrój równie efektywnie, jak za pomocą trąbki i tenorowego saksofonu. Klimaty żydowskie, paryskie kafejki, jazzowe kluby Nowego Jorku, podkrakowska wieś… Może być na wesoło, albo na smutno, wszystko jedno, wszystko się uda. To wszystko usłyszycie na „Metamorphoses”. A kiedyś myślałem, jak wielu, że jazzowy kwintet z trąbką i saksofonem jest najdoskonalszą formą małego zespołu muzycznego… Zaczynam przekonywać się do tego, że są też inne, co najmniej równie dobre. (…………………..)

To przepiękny album. Podobno John Zorn uznał, że to najlepsze nagranie Bester Quartet. Ja tego nie słyszałem i nie wiem, czy to prawda, ale z pewnością to jedna z najlepszych płyt tej grupy. (…………………..)”

Rafał Garszczyński – Radio Jazz

Bester Quartet na Festiwalu Kultury Żydowskie w Krakowie w Synagodze Temple. fot.Paweł Mazur

„(………………) To wirtuozerskie utwory oparte na klasycznych formach kompozycyjnych z uwzględnieniem improwizacji. To tematy muzyczne przepełnione nostalgią oraz charakterystyczną dla Bester Quartet miękkością barw i niepowtarzalnym klimatem.” Nic dodać, nic ująć ta płyta właśnie taka jest. Dla wyznawców talentu lidera (należę do nich) to kolejny kamień milowy ewolucji jego stylu. Tutaj zdecydowanie najmniej - na tle całego dorobku wirtuoza wszelkiej maści akordeonów - pierwiastka typowego dla żydowskiego zaśpiewu czy skal. I chyba tutaj właśnie najbliżej do jazzowego idiomu, również dzięki trudnemu do przecenienia wkładowi trębacza – Tomasza Ziętka. Typowa dla wcześniejszych dokonań Bestera „klezmerka” ustępuje tutaj miejsce niemal klasycznej elegancji, wkładającej całość w ramy tak piękne, że dzięki artyzmowi pozostałych członków formacji (szczególne brawa dla kolejnego z długiej listy Pospieszalskich – kontrabasisty - Mikołaja, syna Marcina) muzyka ta może gościć na scenach klasycznych jak i jazzowych czy world music. W przypadku płyt, o których piszemy na łamach Jazz Forum, nieczęsto używamy zwrotów „piękna”, „przejmująca”, „głęboka”. Zdają się one odrobinę nie przystawać do jazzowej materii, specyficznej narracji i retoryki. Ale co począć, gdy muzyka na Metamorphoses taka jest? Reasumując –polecam.

Piotr Iwicki - Jazz Forum

Od lewej: Jarosław Tyrała, Jarosław Bester, Oleg Dyyak, Mikołaj Pospieszalski

„(…………..)Otwierający album utwór „Hope" oparty jest na prostej, łatwo wpadającej w ucho melodii, którą można nawet pogwizdywać. Tajemnicza linia basu Mikołaja Pospieszalskiego i zadziwiające, wydmuchiwane bez wibracji dźwięki trąbki występującego gościnnie Tomasza Ziętka (ex Pink Freud) zaciekawią każdego. „The Time of Freedom" to popis wirtuozerii akordeonisty Jarosława Bestera i skrzypka Jarosława Tyrały. Momentami prześcigają się w nutach niczym sprinterzy, to znów zwalniają, by zagrać chwytliwy motyw. Kontrasty rytmów i harmonii znajdziemy także w tytułowym temacie. Ukłonem w kierunku tango nuevo Astora Piazzolli jest kompozycja „The Life of a Man".

Bestera inspirują melodie ludowe, tak jak w utworze „The God - Forsaken", gdzie podsuwa prosty motyw do improwizacji. Nostalgiczne solówki akordeonu, trąbki i skrzypiec krzyżują się i przeplatają w sposób chwytający za serce. Klarnet Olega Dyyaka nieodparcie kojarzy się z muzyką klezmerską Kazimierza, ale jego w „Prologu" przenosi nas na ukraińskie stepy. Następująca po nim kompozycja „Solitude" jest jakby retrospekcją dawnej świetności Rzeczpospolitej obejmującej wiele narodów.

Na płycie „Metamorphoses" nie znajdziemy wyraźnych związków z muzyką żydowską, co mogłaby sugerować nazwa wydawcy. Są ciekawe kompozycje, różnorodne aranżacje, częste zmiany nastrojów, a przede wszystkim wirtuozeria i pomysłowość w solówkach. Jarosław Bester może ubiegać się o palmę pierwszeństwa wśród najlepszych akordeonistów-improwizatorów. To album dla zwolenników ambitnej muzyki improwizowanej, ale i melodii świata.”

Marek Dusza - Rzeczpospolita

Zdjęcia po próbie w Ćwiczeniówce i historia gmachu Biblioteki Ordynacji Krasińskich

2012-08-24T14:32:00.001-07:00

No i po próbie generalnej w Ćwiczeniówce. W sobotę koncert w Pułtusku. Oto garść zdjęć autorstwa Rafała Garszczyńskiego. Na górze rzut ogólny na niszę na piętrze w której próbowaliśmy

A tu gromadząca się po mału publiczność

Grażyna Auguścik, Wojtek Pulcyn, Jarek Bester, Piotr Hausenplas

Janek Stokłosa

Piotr Sapilak

Paweł Wojciechowski

Poznaliście już wszystkich członków zespołu to napiszę jeszcze parę słów o miejscu próby. Na zdjęciach wnętrze wygląda obskórnie, ale cały w tym urok. A najważniejszy jest "genius loci". Tak wygląda krótka historia gmachu Biblioteki Ordynacji Krsińskich:

Utworzona w roku 1844 pod zaborem rosyjskim jako instytucja ordynacka, Biblioteka Krasińskich udostępniała swe bogate zbiory od roku 1860 w Warszawie, w pałacu Czapskich przy Krakowskim Przedmieściu, a od 1914 we własnej, wznoszonej jeszcze przez kilkanaście lat siedzibie przy ul. Okólnik. Neoklasycystyczną budowlę biblioteczną wzniesiono z inicjatywy i nakładem Edwarda Krasińskiego. Projektował gmach Juliusz Nagórski, prowadził jego budowę Henryk Gay, a wykonawcą była polska firma Martens i Daab. Prace i zasiedlanie pałacu trwały dwadzieścia lat. Zbiory przechowywano w nim już od 1913 roku, udostępniano je, prowizorycznie, od stycznia 1914. Gmach przekazano oficjalnie użytkownikom w grudniu 1930 roku. Była to najokazalsza i najnowocześniejsza siedziba biblioteczna Warszawy. Na frontonie okazałego gmachu biblioteczno-muzealnego, który został zaprojektowany specjalnie dla zbiorów Krasińskich, umieszczono ich rodowe zawołanie: Amor patriae nostra lex [miłość ojczyzny naszym prawem]. Podczas II wojny światowej władze okupacyjne włączyły Bibliotekę do Staatsbibliothek Warschau, , a jej siedziba służyła okupantom jako miejsce przechowywania najcenniejszych zbiorów bibliotecznych stolicy. Po upadku powstania warszawskiego, w październiku 1944 roku, gmach BOK i złożone w nim skarby piśmiennictwa i dzieła sztuki zostały spalone. Ocalałą część zbiorów Biblioteki Ordynacji Krasińskich przyjęła po wojnie Biblioteka Narodowa.

Po wojnie gmach na Okólniku otrzymała w roku 1958 Biblioteka Narodowa, której już wcześniej przekazano ocalałą część zbiorów Biblioteki Ordynacji Krasińskich. W częściowo odbudowanym budynku dawnej BOK umieszczono niektóre pracownie BN, głównie drukarnię, introligatornię specjalistyczną i wydawnictwo. Nieprzystosowana do takich funkcji, nie remontowana i nie restaurowana budowla szybko niszczała i zmieniała swój charakter. Biblioteka Narodowa opuściła ją w roku 1989, po przeprowadzce do nowej siedziby na Polu Mokotowskim. Następnie był „Okólnik” przez pewien czas siedzibą NSZZ „Solidarność”– Regionu Mazowsze. Od wielu lat, z powodu niewyjaśnionego stanu prawnego, centralna część gmachu, opuszczona, niszczeje. Zamieszkałe są skrzydła boczne. O minionej świetności ważnej dla polskiej kultury budowli przypomina jedynie niewielka tabliczka na drzwiach dawnej Biblioteki Ordynacji hr. Krasińskich.

Od kilku tygodni tymczasowym gospodarzem gmachu jest „Stowarzyszenie Mieszkańców Smolna”, które do końca września organizuje codzienne bezpłatne koncerty. Początek zawsze o 17. Możecie wpadać słuchać, oglądać wystawy, słuchać poezji. Magiczne miejsce. Szkoda że będzie działało jeszcze tylko miesiąc.

Grażyna Auguścik gra Chopina w Ćwiczeniówce.

2012-08-24T01:01:00.001-07:00

Jutro Grażyna Auguścik wystąpi na Światowym Zjeździe Polonii w Pułtusku. Zaśpiewa muzykę Chopina,

Już dziś (piątek 24 sierpnia) wszyscy chętni mają jedyną okazję aby posłuchać próby otwartej przed koncertem. Na to niecodzienne zdarzenie zapraszamy do starego budynku Biblioteki Krasińskich
na ulicy Okólnik (naprzeciwko Uniwersytetu Muzycznego) – zwanym od kilku miesięcy Ćwiczeniówką.

Początek o godzinie 18:00. Każdy może przyjść i posłuchać. Nie będzie to zwykły koncert bo jak to na próbie muzycy mogą przerywać wykonanie utworu, dyskutować, poprawiać….jak to na próbie. Widownia również nie będzie musiała uczestniczyć w wydarzeniu od początku do końca, tylko tyle ile
będzie chciała.

Przy okazji będzie można zobaczyć jak wygląda obecnie jedne z niewielu ocalałych w Warszawie oryginalnych budynków, w którym przed laty znajdowały się wspaniałe zbiory. Państwa przewodnikiem będą ludzie związani ze towarzyszeniem Mieszkańców Smolnej – na czele z Jarkiem Chołodeckim –
tymczasowi gospodarze tego gmachu.
.
http://www.youtube.com/watch?v=ZXBwj7tq_Hs

W roku 2010 w Millennium Park w Chicago chopinowski koncert Grażyny zgromadził dziesięciotysięczną widownię i uznany został przez Chicago Tribune za jeden z najlepszych koncertów ostatnich trzydziestu lat.

Chicago Tribune.
http://www.gmarecords.com/3-decades-of-jazz-concerts-in-chicago-and-beyond-press.html

Jeśli nie che Wam się czytać po angielsku to donoszę że w artykule Słynny amerykański krytyk Howard Reich podał zestawienie 10 najlepszych koncertów, jakie widział na przestrzeni ostatnich trzech dziesięcioleci. Tę listę w układzie chronologicznym tworzą następujące koncerty: Oscar Brown Jr – 1983, Ella Fitzgerald – 1991, Miles Davis – 1991 (Grant Park, Chicago; przedostatni koncert Milesa przed śmiercią), Wynton Marsalis Septet – 1994, Frank Sinatra – 1994, Marcus Roberts – 1995, Tropicana Orchestra – 1998, Danilo Perez – 2005, Igor Butman – 2005, Grażyna Auguścik – 2010.

W uzasadnieniu Reich pisze: „Koncert Auguścik miał miejsce 25 lipca br. w Pritzker Pavilion w Millennium Park (Chicago). Rocznica 200 urodzin Fryderyka Chopina była obchodzona na całym świecie, ale rzadko w sposób tak oryginalny i z takim ogniem. Urodzona w Polsce,
mieszkająca w Chicago wokalistka wystąpiła z międzynarodową grupą instrumentalistów”.

Koncert zapowiadany był również przez inne ważne amerykańskie media. Neil Tesser w „The New York Times” informował, że: „Program koncertu złożony będzie wyłącznie z utworów Chopina w zaskakujących aranżacjach, bez fortepianu, czyli instrumentu, na który kompozytor pisał prawie wyłącznie, w niezwykłej obsadzie instrumentalnej: z amerykańską wokalistką jazzową, polskim akordeonistą (Jarek Bester), międzynarodowym chórem puzonów, śpiewającym gitarzystą (Paulinho Garcia), harmonijką ustną (Howard Levy) i arabską lutnią oud (Ronnie Mallery).
„Aranżacje – pisał Tesser – mieszczą się w szeroko pojmowanej formule hybrydy klasyki i jazzu. Ale jakby już sama instrumentacja była nie dość radykalna, to Grażyna Auguścik wykorzystuje w sposób obrazoburczy barwy dostępne dla jazzowych wokalistów i instrumentalistów. Utwory Chopina pozostają rozpoznawalne, ale często służą jako odskocznia do innych muzycznych interakcji”.
Howard Reich zapowiadając koncert w „Chicago Tribune” pisał, iż: „Wokalistka przedstawi swoje własne wyobrażenia o Chopinowskich preludiach, etiudach i nokturnach z pomocą kilku polskich wirtuozów i ich chicagowskich odpowiedników. W centrum całego brzmienia jest przede wszystkim jej zwiewny głos. Płynność fraz i lekkość tonu sprawiły, że Auguścik jest jedną z najbardziej podziwianych w Chicago wokalistek. Polskie korzenie, uwidoczniające się w liryzmie jej muzyki – nadały jej indywidualny rys”.

Koncert który zaprezentujemy obecnie jest nową aranżacją wykonywanego dwa
lata temu materiału. tym razem zespół wystąpi w składzie:
Grażyna Auguścik – śpiew
Jarosław Bester – akordeon
Wojciech Pulcyn – kontrabas
Piotr Hauseplas – wiolonczela
Jan Stokłosa – wiolonczela
Piotr Sapilak – wiolonczela
Paweł Wojciechowski – woilononczela

The Intuition Orchestra - Gramy muzykę która nie udaje... - romowa opublikowana w majowym Jazzpressie

2012-08-15T06:36:00.003-07:00

W kwietniu po ukazaniu się płyt - The Intuition Orchestra "Fromm" i "Legendarne Ząbki" Rafał Garszczyński namówił mnie na długą rozmową o tym jak zaczęła się mona przygoda z graniem muzyki intuicyjnej. Wywiad zmienił się w moją opowieść o życiu i muzyce, a opublikowany został w majowym numerze internetowego miesięcznika Jazzpress.

Oto on:

Rafał Garszczyński: Opowiedz swoją muzyczną historię… Gra na przeróżnych instrumentach nie jest Twoim jedynym zajęciem, próbowałeś wielu różnych stylów…

Ryszard Wojciul:

Jeśli jesteś wystarczająco cierpliwy to opowiem Ci moją historię. Szczególnie początki są interesujące bo przełamują pewien panujący stereotyp. Ale od początku……moja muzyczna historia rozpoczęła się w ….szkole muzycznej. Najpierw była podstawówka (lata siedemdziesiąte XX wieku hehe). Mój przykład pokazuje, że stwierdzenie – czym skorupka za młodu nasiąknie…, jest jak najbardziej prawdziwe. Chodziłem do podstawowej szkoły muzycznej mieszczącej się w Warszawie na ulicy Kawęczyńskiej. Od piątej klasy moim głównym instrumentem był klarnet. W klasie szóstej mój ówczesny profesor pan Ryszard Skrzypczak zrobił coś niezwykle - jak na tamte czasy – niekonwencjonalnego. Zaprosił mnie i jeszcze dwóch innych kolegów z klasy klarnetu na próbę big-bandu do Młodzieżowego Domu Kultury, który mieścił się na ulicy Łazienkowskiej. Mieliśmy po 11, 12 lat. Pan Skrzypczak dał nam do rąk saksofony, posadził za pulpitami z nutami i kazał grać.

Ryszard Skrzypczak i Big Band z Łazienkowskiej. Na pierwszym planie z saksofonem tenorowym Piotr Malak, dalej z altem Rys Wojciul

Rzuceni na głęboką wodę musieliśmy od razu zmagać się z nowymi instrumentami, nawą muzyką i kompletnie nową – zespołową sytuacją. Powiedziałem że było to niekonwencjonalne bo zwykle tradycyjni klarnetowi pedagodzy trzymali adeptów tego instrumentu z dala od saksofonu. Każdy z nas po za tym słyszał historie jak to za komuny młodzież ze szkół muzycznych chcąca grać jazz była prześladowana i wyrzucana ze szkół. Mnie przydarzyło się coś zupełnie innego. I to nie tylko ze strony tego jednego nauczyciela. Doszło do tego że pani dyrektor szkoły, wiedząc o mojej rozwijającej się fascynacji muzyką jazzową, na koniec siódmej klasy za bardzo dobre wyniki w nauce gry na klarnecie jako nagrodę wręczyła mi najnowszą płytę Jana Ptaszyna Wróblewskiego! Podstawówka była ważna jeszcze z jednego powodu. To tam nawiązałem przyjaźnie, które trwają do dziś. To z kumplami z tejże podstawówki przemierzyłem wspólnie drogę od grania jazzu tradycyjnego do muzyki free. Moją The Intuition Orchestrę do dziś współtworzą Bolek Błaszczyk – trzy roczniki młodszy i Jacek Alka – rocznik starszy ode mnie. W latach osiemdziesiątych grał z nami jeszcze mój przyjaciel z klasy – Robert Wyszyński. To z nim razem w roku 1982 założyliśmy nasz pierwszy jazzowy zespół Deep Raver Jazz Band, do którego dołączyli Jacek i Bolek. I tu znów okoliczności nam sprzyjały. Wśród kadry MDK na Łazienkowskiej pojawił się pasjonat jazzu – pan Mirosław Bulicz. Przez następne dwa lata to on uczył nas jazzu. Pokazywał skale, nieznane nam standardy jazzowe, wysyłał na przeglądy młodych zespołów, gdzie zawsze byliśmy jedynymi jazzmanami.

Sala Koncertowa Szkoly Muzycznej na Kawęczyńskiej.Zdjęcie pierwsze: Mirosław Bulicz, Jacek Alka, Rys Wojciul. Zdjęcie drugie:Mirosław Bulicz, Rys Wojciul, Władek Zych, Jacek Alka, Mariusz Kubicki, przy fortepianie niewidoczny Robert Wyszyński, a za fortepianem szykujący się do wejścia na scenę Bolek Błaszczyk

W roku 1983 zostaliśmy zaproszeni do popularnego programu 5,10,15. Byliśmy tam jedynym w historii zespołem jazzowym i zagraliśmy wspólnie z Extra Ballem Jarka Śmietany. W roku 1984 nasze drogi z panem Buliczem się rozeszły. Był jazzowym konserwatystą a nas odgrywanie standardów już nie bawiło. Umieliśmy już improwizować, fascynowała nas muzyka współczesna. Chcieliśmy eksperymentować. W roku 1985 nagraliśmy pierwszy materiał całkowicie wyimprowizowany. Nagrania poprzedziła nocna dyskusja o filozofii. Bolek wykładał nam teorię Leibniza. Według niej świat składa się z bliżej nieustalonej, ale ogromnej liczby całkowicie od siebie odseparowanych i nie wpływających na siebie bezpośrednio bytów, z których każdy jest „całym światem dla siebie samego”. Te poszczególne byty Leibniz nazywa monadami. Postanowiliśmy tę teorię odwzorować w muzyce, określając ją jako - modern monadologic. Tak do szło do rejestracji muzyki, która ostatnio ukazała się nakładem Requiem Records - na przepięknie wydanym albumie – „Legendarne Ząbki”

Ząbki to nazwa miejscowości w której nagrań dokonaliśmy, a legendarne? Nagrania te bardzo szybko przeszły do legendy w naszym środowisku. Jak to się dziś mówi – stały się kultowe dla małej grupki osób. My nie mieliśmy wówczas złudzeń że grając taką muzykę możemy „zaistnieć” . Nawet nie myśleliśmy o tym aby te nagrania pokazać gdzieś komuś. Pomysł taki za to wpadł do głowy pewnemu naszemu znajomemu, który wysłał naszą kasetę jako zgłoszenie do popularnego wówczas festiwalu „Po za kontrolą”. Dzięki temu jego powołany naprędce zespół zakwalifikował się do koncertu na głównej scenie, ale tematu nie będę rozwijał bo zdążyliśmy mu już to wybaczyć. W latach osiemdziesiątych spotykaliśmy się, już tylko z Bolkiem i Jackiem kilka razy nagrywając nasze improwizacje. Najciekawsze fragmenty można znaleźć na płycie „Legendarne Ząbki”. Ja natomiast na kilka lat wchłonięty zostałem przez scenę rock’n’rollową. Muzykę tę grałem zawsze, niemal równolegle z jazzem. W liceum grałem najpierw w punkowej formacji „Haos”, która potem zmieniła się w reaggowe „Ngezi”.

Ngezi. Od lewej - Zbyszek Skarżyński, Rys Wojciul, Marek Hyliński. Rok 1984

Moim pierwszym profesjonalnym zespołem były Róże Europy, z którymi wystąpię na wielu koncertach – w tym jarocińskich i nagrałem ich debiutancką płytę,

Róże Europy. Rok 1986.Od lewej Rys Wojciul, Artur Orzec, Piotr Klatt

Potem stałem się częścią Sztywnego Pala Azji – zagrałem kilkadziesiąt koncertów, nagrałem dwie płyty.

Sztywny Pal Azji u szczytu popularności. Rok 1988. Przy perkusji - Janusz Deda - Cytek, tyłem Jarek Kisiński i Rys Wojciul

W tym czasie wielokrotnie zapraszany byłem do studia lub na scenę przez takie zespoły jak Tilt, Chłopcy z Placu Broni, Tubylcy Betonu, Malarze i Żołnierze i inne. Współtworzyłem, moim zdaniem fantastyczny zespół Oczy Amelki, który niestety miał pecha że istniał w czasach przełomu politycznego, kiedy to stare mechanizmy branżowe upadły, a nowe się nie narodziły. Zrobiliśmy kilka bardzo ciekawych nagrań które utknęły w archiwach na zawsze, a zespół przestał istnieć.

Rok 1990. Oczy Amelki, Od lewej: Rys Wojciul, Grzegorz K. Witkowski, Grześ Marczak, Paweł Pękalski, Witek Kwiatkowski

Moje rockowe życie łączyłem z innym – nobliwym i poważnym życiem studenta muzykologii na Uniwersytecie Warszawskim. W latach dziewięćdziesiątych szukając mojej drogi życiowej trafiłem do radia, gdzie przeszedłem bardzo szybką drogę kariery – od szeregowca do generała, ale to opowieść na inną okazję. W tym czasie postanowiłem, że zarabiać będę w radiu a grać – to co lubię – czyli muzykę – nazwijmy to współczesną i mój jazz. Po kilku latach przerwy spotkaliśmy się ponownie z Bolkiem i Jackiem. To był rok 1992. Mieliśmy zagrać koncert w warszawskiej Stodole. To był jedyny czas w naszej historii że zrobiliśmy kilka prób, przygotowaliśmy materiał, który miał ułożone formy, tematy. To co graliśmy można śmiało określić punk jazzem. Muzyka była brutalna, pełna agresji i naszej pasji. Zespół nazwaliśmy Transylwania (później okazało się że w tym samym czasie działał w Polsce również zespół rockowy o tej samej nazwie). Brakowało nam instrumentu basowego, więc zaprosiliśmy na jedną z prób kolegę ze średniej szkoły muzycznej, który był kontrabasistą, ale funkcjonował wówczas na scenie warszawskiej jazzowej jako doceniany pianista. Myślę że nigdy wcześniej, ani potem nie spotkała się z takim graniem i czuł się wyraźnie zagubiony. Po godzinie próby spakował instrument i powiedział nam że „bardzo przeprasza ale nie zagra z nami bo się wstydzi”. W tym samym czasie wspólnie Bolkiem i naszym przyjacielem Jarkiem Siwińskim – wówczas studentem kompozycji na Akademii Muzycznej, powołaliśmy do życia Gupę MM. Nazywaliśmy się grupą multimedialna bowiem oprócz muzyków członkami zespołu była tancerka, mim, aktor i plastyczka. Nasz pierwszy koncert odbył się podczas dużej wystawy sztuki w Toruniu, a potem w klubie Stodoła.


Rok 1991. Grupa MM po koncercie w Stodole. Od lewej:Bolek Błaszczyk, Kasia Sznuk, Rys Wojciul, Piotr Suzin, Monika Gut, David Foulkes, Jarek Siwiński

Zagraliśmy m.in. kompozycję TIS MW2 Bogusława Schaeffera – pierwszy w historii utwór tzw. teatru instrumentalnego. Kilka lat później analiza naszego spektaklu znalazła się w muzykologicznej pracy doktorskiej. Z olbrzymim zdziwieniem przeczytaliśmy w bardzo poważnym piśmie, że nasze interpretacja znalazła złoty środek i trafiła w idealne sedno zamysłu kompozytora. Opinia tam była dla nas tym większym zaskoczeniem bo nie dość, że zmieniliśmy skład instrumentalny (wprowadzając np. nieistniejący w czasach kiedy utwór powstawał syntezator}, nie dość że dodaliśmy zupełnie nową partię do wykonania przez aktora (opartą na wstępie teoretycznym dodanym do partytury) to jeszcze wydłużyliśmy partię założonej przez kompozytora improwizacji zespołowej – którą jak wiesz ukochaliśmy szczególnie. Grupa MM istniała trzy lata. Naszą siedzibą było przez ten czas Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, a konkretnie Sala Laboratorium gdzie mieliśmy próby i gdzie wystawialiśmy nasze premiery. Przygotowaliśmy ich w tamtym czasie kilka. Zagraliśmy również kilka koncertów w innych miejscach.

Rok 1994. Grupa MM po koncercie na festiwalu w Gdańsku. Od lewej: Kasia Sznuk, Daria Dobrochna Kwiatkowska, Piotr Suzin, Bolek Błaszczyk, Agnieszka Skolik, Jarek Siwiński, Monika Gut, Rys Wojciul

Korzystając z faktu że mieliśmy praktycznie nieograniczony dostęp do świetnej Sali z fortepianem postanowiliśmy reaktywować Transylwanię. Zwieźliśmy do Laboratorium sprzęt nagrywający, rozstawiliśmy instrumenty i graliśmy………przez tydzień. Wychodząc tylko po to aby się przespać i coś zjeść. Nagraliśmy godziny improwizowanej muzyki. Byliśmy przeszczęśliwi i przekonani że nagraliśmy dzieło naszego życia. Jednakże życie potoczyło się w innym kierunku. . Od 1995 roku porzuciłem muzykę na dziesięć lat, co miało związek głównie z tym że wszyscy - zarówno z Grupy MM i Transylwanii weszliśmy w prawdziwe dorosłe życie. Porodziły się nam dzieci, trzeba było zarabiać. Każdy z nas poszedł w inną zawodową stronę. Ja zostałem w branży radiowej. U szczytu mej korporacyjnej kariery, którejś nocy obudziłem się i pomyślałem że nigdy już nie będę profesjonalnie grał… Spłynęło mi po policzku kilka łez. Jednak nigdy nie mów nigdy. W 2004, gdy roku wielka korporacja zrezygnowała z moich usług, postanowiłem wrócić do muzyki. Założyłem własną firmę - Artobus i na początek chciałem nagrać coś oryginalnego, coś co będzie artystycznie, ale i komercyjnie znaczące. Zająłem się tematem pieśni wielkopostnych, które niezwykle rzadko są śpiewane po za kościołem, a są niezwykle poruszające i piękne. Po dwóch latach pracy wydałem płytę „O duszo wszelka” zawierającą moje autorskie, i śmiało mogę powiedzieć - bardzo nowatorskie wersje tych pieśni.

W nagraniach wzięli udział muzycy z bardzo różnych środowisk - jazzmanów reprezentował kontrabasista – Wojtek Pulcyn. Zaśpiewali - Kasia Groniec, Iwona Loranc, Mariusz Lubomski i genialny kwartet wokalny – Il Canto MInore. Płyta otrzymała rewelacyjne recenzje i sprzedała się w nakładzie bardzo przyzwoitym. Niestety udało mi się zorganizować tylko dwa koncerty – w Filharmonii Narodowej i w Studiu Agnieszki Osieckiej w Trójce. Tylko dwa bowiem impreza była piekielnie kosztowana. Na scenie miałem osiemnastu muzyków, a za wszystko płaciłem z własnej kieszeni. Patronat nad koncertem w FN przyjął wprawdzie Minister Kultury, wówczas Michał Ujazdowski, ale wsparcia finansowego od niego nie dostałem. W ogóle walcząc o zaistnienie moich pieśni na szeroki rynku stwierdziłem ze smutkiem, że w naszym katolickim kraju, temat ten nikogo nie obchodzi. Pomimo że ja sam nie mogę nazwać siebie człowiekiem religijnym, chcąc iść za ciosem nagrałam jeszcze materiał bożonarodzeniowy pod tytułem – Gwiazdko świeć nam mocniej i przygotowałem jeszcze do nagrania pieśni wielkanocne (mam demo z przepięknym śpiewaniem Grażyny Auguścik), ale ten ostatni projekt nie został zrealizowany z banalnego powodu – braku finansowania. Po za twórczością „świętą” w swoim nowym muzycznym życiu reaktywowałem jeszcze moją rockową formacje, czyli Sztywny Pal Azji i wyprodukowałem dla nich płytę, a po za tym – wróciłem do grania muzyki improwizowanej. W roku 2009, czyli po prawie piętnastu latach przerwy spotkaliśmy się ponownie we tróję aby grać. Ja, Bolek Błaszczyk i Jacek Alka. Z inicjatywą, aby coś wspólnie „uderzyć” wyszedł Bolek, który od kilku lat grał w Grupie MoCarta. Pomyślałem, że szuka odskoczni od znakomitej wprawdzie, ale stylistycznie zamkniętej i określonej muzyki którą na co dzień wykonuje. Widziałem że jego awangardowa natura tęskni za graniem intuitywnym, podobnie jak ja. Spotkaliśmy się na Sali prób Grupy MoCarta. Zwieźliśmy również sprzęt rejestrujący. Ku mojemu zaskoczeniu Bolek zaprosił jeszcze Jacka Malickiego. Członka legendarnej „Grupy w składzie” która muzykę i intuitywną grała jeszcze w latach siedemdziesiątych. Graliśmy kilka godzin i nagraliśmy bardzo ciekawy materiał. Nasze pierwsze po latach spotkanie uświadomiło nam że możemy wspólnie tworzyć znakomitą muzykę, że w świecie kolektywnej improwizacji czujemy się fenomenalnie i że naszego potencjału nie możemy zmarnować. Nazwaliśmy naszą formację – The Intuition Orchestra i postanowiliśmy działać. Do dziś zorganizowaliśmy cztery sesje nagraniowe. Na każdą zapraszaliśmy innych gości. Z sesji w której udział wzięli, prócz mnie i Bolka – wiolonczelista Marcin Krzyżanowski i perkusista Kapeli ze Wsi Warszawa – Piotrek Gliński – wydana została w ograniczonym nakładzie płyta – którą recenzowałeś na swoim blogu. Najbardziej jazzowy materiał nagrany z udziałem Marcina Olaka – gitara, Moniki Szulińśkij – perkusja i Macieja Szczycińskiego – kontrabas – leży i czeka wydawcę, natomiast płyta Fromm, gdzie gramy wspólnie z Jackiem i gośćmi Grażyną Auguścik i Zdzisławem Piernikiem jest od kilku tygodni w sklepach.

RG: The Intuition Orchestra to muzyczny fenomen. Z tego co mówisz wynika, że zespół istnieje już jakieś 25 lat. Można powiedzieć, że macie skrajnie niekomercyjne nastawienie do rynku? Czy to rodzaj buntu, czy raczej odskoczni od rynkowej rzeczywistości i poszukiwania wolności twórczej wypowiedzi nie skrępowanej pomysłami producentów?

RW: Jak dobrze policzyć to można powiedzieć że istniejemy już od lat trzydziestu :) Nigdy nie myśleliśmy o naszym graniu w kategoriach komercyjnych. Zawsze robiliśmy to tak naprawdę dla siebie. Zarówno Bolek jak i ja jesteśmy obecni na rynku muzycznym od lat, ale niewielu wie że gramy muzykę awangardową. Bolek znany jest dziś jako członek Grupy MoCarta, ja niestety cały czas postrzegany jestem przez pryzmat rock’n’rolla z którym tak naprawdę rozstałem się wiele lat temu. Zastanawiam się na tym czy dzisiejsza moc naszej muzyki nie jest właśnie sutkiem tych kilkudziesięciu lat które minęły. Lat w których spotkaliśmy się rzadko, ale w miarę konsekwentnie budowaliśmy nasz wspólny muzyczny świat bez jakiegokolwiek komercyjnego celu, bez wyścigu. Grana przez nas muzyka intuitywna powstaje w czasie realnym, na scenie bądź w studiu i powstaje bez żadnych ustaleń, bez prekomozycji, których, aby wspólnie grać po prostu nie potrzebujemy. Dziś zapraszając do współpracy gości, jesteśmy dla nich katalizatorami muzyczny emocji, które jak widać po efektach stapiają się w spójna i bardzo dojrzałą muzykę.

The Intuition Orchestra na dziedzińcu CSW Zamek Ujazdowski. Od lewej: Marcin Olak Martcin Krzyżanowski, Rys Wojciul, Piotr Gliński, Zdzisław Piernik, Bolek Błaszczyk

RG: Wyobrażasz sobie trasę zespołu – na przykład 20 koncertów w miesiąc? Udałoby się zachować spontaniczność, która w Waszej muzycznej koncepcji jest tak ważna?

RW: Jestem przekonany że tak. Każdy dzień jest inny, każda sytuacja, każda sala, każda publiczność jest inna. Nasz koncert w CSW trwał 70 minut, a wszyscy twierdzili że był bardzo krótki. Mogliśmy grać dużo dłużej, ale mamy świadomość że nasza muzyka jest trudna. Lepiej zostawić trochę niedosytu niż słuchaczy zmęczyć. Nasze sesje nagraniowe trwają za to kilka godzin. Może w tym miejscu jeden komentarz do Twoich recenzji naszych płyty i koncertu. Kilkakrotnie zaznaczałeś w nich, że nasza , muzyka jest improwizowana, ale i tu cytuję z pamięci: „z pewnością coś jest wcześniej ustalone, przynajmniej w zakresie kolejności naszkicowanych zaledwie kompozycji i miejsca na partie solowe”. Otóż Rafale – nic nie jest ustalone. Jedynym ustaleniem przed koncertem w CSW było to że zaczynam na EWI i to że mam prawo do zatrzymania akcji każdego z muzyków. Pełniłem role superwajzora który mógł sterować napięciami muzycznymi. I to wszystko. Z moich uprawnień skorzystałem trzy razy. Muzyka płynęła, partie solowe były konsekwencją wydarzeń na scenie.

The Intuition Orchestra. Od lewej: Bolek Błaszczyk, Grażyna Auguścik, Jacek Alka, Rys Wojciul i nieco schowany Zdzisław Piernik


Zdzisław Piernik i jego niezwykłe trąby

Bolek Błaszczyk

Kluczem do sukcesu, oprócz togo o czym mówiłem wcześnie, czyli naszej historii jest jeszcze umiejętność wzajemnego słuchania – jako podstawa i swego rodzaju muzyczny altruizm. Nie ma w nas chęci brylowania indywidualnego, wirtuozowskim popisów. Chcemy wspólnie kreować muzykę i gości z takim podejściem i wrażliwością zapraszamy do naszych działań. Jestem zatem pewny że trasa koncertowa nie wpłynęła by na jakość grania, bo spontaniczność nie jest tu elementem determinującym. Mogę jedynie wyrazić żal, że taka trasa nie odbędzie się, przynajmniej nie w najbliższym czasie. Trudno jest nam w takim składzie zebrać się na scenie, głównie z powodu niezwykle zajętego kalendarza Bolka i Grażyny.

RG: Ja dzielę muzykę na tą, która mi się podoba i tą, od której trzymam się z daleka. Czasem czuję się nieco bardziej kompetentny niż inni i ośmielam się pisać o muzyce dobrej i tej nieco gorszej… Jednak słuchacze i rynek lubi szufladkować, to ludziom ułatwia wybór kolejnych płyt… Zawsze nowy album trzeba w sklepie postawić obok czegoś…. Jak nazwałbyś muzykę The Intuition Orchestra

RW: Jeśli chciałbyś abym umieścił ją w jakiejś określonej stylistyce to nie ma na to szans. Nasza muzyka jest zawieszona gdzieś pomiędzy estetyką współczesnej muzyki klasycznej i free jazzu. Oczywiście zapraszani przez nas goście wpływają znacząco na przesunięcia w tę lub tamtą stronę. Tak jak powiedziałem wcześniej materiał nagrany wcześniej z gitarzystą jazzowym Marcinem Olakiem siłą rzeczy ma więcej odniesień do jazzu niż klasyki. Grając wspólnie z Grażyna Auguścik – wokalistą o szerokich możliwościach i niezwykłych muzycznych horyzontach, a jednocześnie z ikoną polskiej awangardy klasycznej – Zdzisławem Piernikiem uzyskujemy balans idealny, a jednocześnie najtrudniejszy do zdefiniowania. Bliżej nam do Stockhausena czy do Ornetta Colemana, a może do Antohonego Braxtona, albo Art. Ensemble of Chicago? Każdy może szukać analogii jakich chce. My gramy muzykę która nie udaje czegoś. Jest wypadkową naszych doświadczeń, wiedzy i erudycji muzycznej. Gramy muzykę która jest w najszczerszy sposób nasza własna.

RG: O ostatnim koncercie The Intuition Orchestra z Grażyną Auguścik i Zdzisławem Piernikiem pisaliśmy w numerze kwietniowym. Pamiętam, że na koncercie było sporo kamer… Będzie DVD?

RW: Koncert nagraliśmy w sposób niezwykle profesjonalny. Już lada dzień film będzie zmontowany i gotowy do eksploatacji. Co z nim możemy zrobić? Wyemitować w TVP Kultura, może uda się wydać na DVD bo pierwszą propozycję już dostaliśmy. Film zamierzam wysłać na kilka festiwali muzyki intuicyjnej na których chcielibyśmy zagrać.

RG: Planujecie jakieś kolejne przedsięwzięcia?

RW: Następną sesją nagraniową zorganizujemy jesienią. Chcieliśmy zaprosić na nią Andrzeja Przybielskiego…….ale nie zdążyliśmy. Znakomicie współpracuje nam się z Zdzisławem Piernikiem i z Grażyną Auguścik. Chcielibyśmy ten skład eksploatować jeszcze w miarę możliwości na koncertach.

RG: Z kim chcielibyście zagrać, gdyby nie było ograniczeń budżetowych i kontraktowych?

RW: Jak widzisz długo się nad odpowiedzią na to pytanie zastanawiam i mam kłopot. Zapraszając na sesję Grażynę i Zdzisława myślałem o symbolicznym połączeniu świat jazzu i klasyki, myślałem połączeniu niskiego tonu tuby z wysokim głosem żeńskim. Znając twórczość naszych gości byłem przekonany również, że będą oni potrafili wejść płynnie w nasz meta język muzyczny i sposób myślenia. Jeśli teraz miałbym CI wymienić jakieś nazwisko wielkiej gwiazdy to zrobiłbym to mechanicznie bez konkretnego pomysłu co obecność takiej osoby wniosłaby do The Intuition Orchestry. Dla nas ważne jest to aby grać wspólnie, a nie grać z kimś i dlatego takie personalne wybory muszą być bardzo przemyślane.

RG: Jesteś rodzajem człowieka renesansu… Twoja działalność to nie tylko aktywne muzykowanie. Jesteś też managerem kilku muzyków, producentem, dziennikarzem muzycznym, człowiekiem radia, fachowcem od marketingu muzycznego…

RW: Dziękuję Ci bardzo za ten renesans. Staram się po prostu być aktywny i realizować się w tych dziedzinach na których się znam. Rzeczywiście mój Artobus to dziś głównie menagement. „Opiekuje się” Grażyną Auguścik – z którą poznałem się przy realizacji płyty Fromm, a także zespołem Bester Quartet – dawniej Crakow Klezmer Band. Odkąd zająłem się tą robotą na pełny etat otrzymuję całą masę nowych propozycji. Niektóre są bardzo interesujące. Artyści szukają ludzi którzy potrafili by nadać ich karierom rozpędu. Rynek jest trudny, współczesne czasy nie sprzyjają ambitnym twórcom. Staram się im pomagać. Po za tym od lat konsekwentnie próbuję popularyzować i promować moją ukochaną muzykę - czyli jazz. Ta samozwańcza „misja” zatrzymała mnie przy mikrofonie radiowym. W Tok FM, którego w dawnych czasach byłem szefem, w każdą sobotę wieczorem siadam za mikrofonem by w audycji WWWJAZZ poopowiadać o jazzie. Dwa lata temu udało mi się w końcu doprowadzić do wydania serii dwudziestu płyty – Giganci Jazzu przedstawiających sylwetki najwybitniejszych twórców i historię jazzu. Jako dziennikarz wykraczam jednak także po za jazz. Wydawnictwo MTJ od kilkunastu miesięcy wydaje przygotowywaną przeze mnie serią płyt z książeczkami pod tytułem – Polskie Single – gdzie piszę o historii polskich piosenek i ich twórców. W ubiegłym roku natomiast spędziłem kilka miesięcy pisząc historię muzyki – mam na myśli muzykę klasyczną – bo przecież jestem dyplomowanym muzykologiem.

RG: Teraz nieco z innej beczki, ale lubię to pytanie zadawać, często wychodzi z tego coś fajnego… Jaką muzykę masz w swoim Ipodzie?

RW: Może Cię zaskoczę, ale nie mam Ipoda. Jeśli chodzi o słuchanie muzyki jestem konserwatystą. Jestem kolekcjonerem płyt. Moja jazzowa płytoteka liczy kilka tysięcy pozycji. Płyta jest dla mnie zamkniętym i gotowym dziełem z którym staram się obcować. Lubię mieć płytę w ręku, przeczytać i powąchać książeczkę, lubię dźwięk płynący z dużych głośników. Nie lubię natomiast słuchać muzyki w biegu i w złych warunkach akustycznych. Jeśli to robię to nie jest to prawdziwe słuchanie tylko uzupełnianie dźwięków otaczającego świata, dźwięków która za często stają się po prostu kakafonią. Jeśli zaś zadałbyś mi pytanie czego słucham to najwięcej jazzu – ze względu na audycje i duże ilości płyt z którymi się musze zapoznać. Jeśli starcza mi czasu to równie chętnie sięgam po muzykę rockową jak i klasyczną – tę współczesną i tę dawną. Jednym słowem słucham wszystkiego co jest dla mnie ciekawe nie dzieląc muzykę na gatunki, tylko na to czy jest dobra czy zła. A zła potrafi być wszędzie i na tę szkoda życia.

RG: Jesteś też managerem kilku artystów i zespołów. To jak znajdujesz na to wszystko czas, to pewnie tajemnica biznesowa. Opowiedz proszę o tym co się dzieje u Grażyny Auguścik i innych Twoich podopiecznych…

RW:W marcu zagraliśmy z Grażyną trasę koncertową promującą płytę The Beatles Nova. Przed nami teraz kolejne duże wyzwania. Staram się wprowadzić Grażynę na rynek europejski. Pracujemy na premierą nowej – niezwykle ciekawej płyty – nagranie z amerykańskim zespołem. Na płycie znalazły się piosenki Nicka Drake’a – angielskiego barda który zmarł w roku 1973. Płyta znakomita, ale i trudna w realizacji w Polsce. Jak tu przy tak małych środka przeznaczanych na kulturę zorganizować trasę koncertową pięciu amerykańskich muzyków? Grażyna rozpoczęła również pracę nad nowym materiałem z amerykańskim gitarzystą Johnem McLeanem. Cały czas nie nagrała jeszcze genialnego projektu Chopinowskiego którym zaczarował publiczność w Chicago w roku 2010. A z Bester Quartet szykuje premierę ich nowej – pierwszej od pięciu lat płyty – którą wyda wytwórnia Johna Zorna – Tzadik. Płyta ukaże się w lipcu i jak się zapewne domyślasz trzeba zorganizować promocję i koncerty. Pracy jest więc dużo.

RG: Znajdujesz czas, żeby ćwiczyć, saksofon wymaga dość stałego doskonalenia techniki?

RW: Ćwiczę głównie na klarnecie basowym, bowiem jest to dla mnie nowy instrument. Kupiłem go przed sesją Fromm, czyli w roku 2010. Cały czas z nim walczę bo jest, delikatnie mówiąc bardzo niedoskonale wykonany. Tak naprawdę ćwiczę intensywnie na kilaka tygodni przed jakimś muzycznym wyzwaniem. W moim przypadku jest to kwestia uzyskania odpowiedniej kondycji mięśni ust i rozruszania placów. Nie mam z tym jednak większych problemów. Dałem radę wrócić do grania po niemal dziesięciu latach przerwy, to dziś kilkutygodniowe przestoje w ćwiczeniu nie wpływają na moją biegłość. Najwięcej gram latem kiedy przenoszę moje studio do domu na Mazurach i wtedy ćwiczę cały czas.

Rys Wojciul

Bester Quartet

2012-08-06T10:13:00.000-07:00

Szanowni wielbiciele muzyki – znakomicie skomponowanej i zaaranżowanej, wirtuozowsko zagranej. Nowojorska wytwórnia Tzadik - Johna Zorna wydała właśnie płytę krakowskiego zespołu Bester Quartet – Metamorphoses.

Bester Quartet tworzą czterej wybitni instrumentaliści, wykształceni muzycy klasyczni. Charakterystyczną cechą zespołu jest wykonawstwo muzyki o szerokim przekroju stylistycznym, w którym zasymilowane zostały wybrane elementy muzyki klasycznej, jazzowej, awangardowej oraz dokonania współczesnej kameralistyki, gdzie fundamentem do budowania niepowtarzalnych form instrumentalnych jest improwizacja.

Bester Quartet jest nowym obliczem legendarnego The Cracow Klezmer Band, który powstał w 1997 roku w Krakowie z inicjatywy kompozytora i akordeonisty Jarosława Bestera. Za sprawą wypracowania oryginalnego, odważnego artystycznie repertuaru, opartego głównie na kompozycjach własnych lub też przygotowanych specjalnie dla tego składu instrumentalnego, zespół zdobył uznanie krytyki muzycznej, i publiczności na całym świecie. Bester Quartet dokonał niezliczonej ilości nagrań dla stacji telewizyjnych i radiowych, a także współpracował w wieloma wybitnymi artystami szeroko rozumianej muzyki jazzowej, klezmerskiej i awangardowej: John Zorn, Tomasz Stańko, Grażyna Auguścik, John McLean, Don Byron, Frank London, Jorgos Skolias, Aaron Alexander, Ireneusz Socha i inni. Zespół koncertował w wielu prestiżowych salach oraz klubach muzycznych, m.in. w Polsce, USA, Wielkiej Brytanii, Tajwanie, Czechach, Finlandii, Włoszech, Estonii, Francji, Ukrainie, Węgrzech, Szwecji, Szwajcarii, Austrii, Belgii, Holandii, Niemczech oraz Kanadzie. Owocem wieloletniej współpracy z niezwykle prestiżową nowojorską wytwórnią Tzadik Johna Zorna jest wydanie jak dotąd siedmiu albumów zespołu:

1. De Profundis

2. The Warriors

3. Bereshit

4. Sanatorium under the Sign of the Hourglass

5. Balan

6. Remembrance

7. Metamorphoses

Od dwóch lat Bester Quartet występuje w składzie:

Jarosław Bester - bayan
Jarosław Tyrała - skrzypce
Oleg Dyyak - bayan, klarnet, duduk, instrumenty perkusyjne
Mikołaj Pospieszalski - kontrabas

Gościem specjalnym na płycie Metamorphoses jeta trębacz Tomasz Ziętek

Metamorphoses - to wirtuozerskie utwory oparte na klasycznych formach kompozycyjnych
z uwzględnieniem improwizacji. To tematy muzyczne przepełnione nostalgią oraz charakterystyczną dla Bester Quartet miękkością barw i niepowtarzalnym klimatem.

Metamorphoses - to dziesięć utworów - nieprzewidywalnych, intrygujących, zaskakujących, a nade wszystko oryginalnych, wykonanych z niezwykłą precyzją...

Płyta została nagrana przez jednego z najwybitniejszych Polskich inżynierów dźwięku Tadeusza Mieczkowskiego w Studio Preisnera w Niepołomicach pod Krakowem.

A to wolne tłumaczenie oryginalnej notki zamieszczonej na płycie:

Od 1997 roku filar awangardowego projektu Radical Jewish Culture i jedna z najbardziej uznawanych grup muzycznego nurtu New Jewish Renaissance – Bester Quartet (znany poprzednio jako The Cracow Klezmer Band) wydał już sześć mistrzowskich albumów z gatunku nowej żydowskiej muzyki w nowojorskiej wytwórni Tzadik. Zespół rozpoznawalny poprzez swój wirtuozerski i odważny artystycznie repertuar zawsze odbierany w kategoriach muzyki najwyższej klasy, koncertował w wielu prestiżowych miejscach na świecie. Jego najnowsza płyta reprezentuje najwyższe osiągnięcia w dziedzinie kompozycji, łączy dramatyczne brzmienie, klasyczną precyzję oraz zafascynowanie improwizacją z żydowską tradycją.

Serdecznie zapraszam do słuchania i już wkrótce na koncerty.

AKIKO w Polsce

2012-07-27T12:32:00.000-07:00

Gdzieś w kwietniu otrzymałem pytanie czy nie zachciałbym pomóc w zorganizowaniu pobytu w Polsce japońskiej wokalistce jazzowej Akiko. Chodziło o zorganizowanie kilku koncertów i znalezienie dobrego zespołu z którym mogłaby zaśpiewać. Znalezienie muzyków nie sprawiło kłopotu. Od razu pomyślałem o gitarzyście Marcinie Olaku. Gorzej było z koncertami. W wakacje życie klubowe zamiera.Dodatkowo strefy kibica w większości miast wydrenowały skutecznie lokalne budżety, czego efektem jest brak pieniędzy na kulturę właściwie do końca roku. Udało się zorganizować zatem tylko dwa występy Akiko - na festiwalu Jazz na Buduku i w poznańskim klubie Pod Pretekstem.

Kim jest Akiko, co śpiewa i co robiła w Polsce?

Najpierw krótka notka biograficzna i trochę linków:

AKIKO - w jej repertuarze znajdziemy ponad 500 standardów jazzowych, ale Akiko jest śpiewaczką niezwykle uniwersalną. Niemal każda jej płyta to eksploracja innego muzycznego stylu.

Pracowała ze znakomitymi producentami - Swing Out Sister, Tatsuo Sunaga, Yasuharu Konisi (ex:Pizzicato Five), Bugge Wesseltoft (Jazzland).

Swoje nagrania realizowała także po za Japonią - w Paryżu, Londynie, Nowym Jorku, Rio de Janeiro i Oslo.

Akiko jest także sama cenioną producentką , autorką piosenek. Pracując nad swoimi płytami z wielką starannością dba o każdy element począwszy na doborze piosenek a kończąc na szacie graficznej.

Akiko kreuje swój własny styl, jest niezwykle intrygującą reprezentantką nowej ery japońskiego jazzu.

http://akiko-jazz.com/

http://www.youtube.com/watch?v=tOxp9HiPWKk

http://www.youtube.com/watch?v=F6ewzpZP_T4

http://www.youtube.com/watch?NR=1&feature=endscreen&v=9SajYmZpUeg

Akiko czerwiec spędziła w Europie. Tuż przed przylotem do Polski grałą koncert w Kopenhadze wspólnie z jej koleżanką = klasyczną pianistką Yuką. Yuka studia pianistyczne ukończyła.......w Warszawie na Akademii Muzycznej i to właśnie Yuka chciała pokazać Akiko kraj w którym studiowała.

Na zdjęciu poniżej Akiko i Yuka i .......Syrenka na starym mieście w Warszawie.

Na festiwal Jazz Na Buduku zostało zaproszone Trio Marcina Olaka. Marcin zaproponował organizatorom aby rozszerzyć koncert jego zespołu o występ Akiko.

Teraz wypada dodać notkę o Marcinie:

Marcin Olak - jest jednym z ciekawszych gitarzystów na polskiej scenie jazzowej. Jako jeden z nielicznych gra jazz na gitarze klasycznej i akustycznej, wykorzystując specyficzne możliwości brzmieniowe i artykulacyjne tych instrumentów; czasem sięga też po gitarę elektryczną. Chętnie porusza się na pograniczu różnych stylistyk: między jazzem a muzyka współczesną, między formą zamkniętą a improwizowaną. Koncertuje i nagrywa solo i w zespołach: od formacji free - jazzowych, poprzez orkiestrę symfoniczną, aż do klasycznych zespołów kameralnych. Na szczególną uwagę zasługuje jego autorski projekt, Marcin Olak Trio, zdobywający uznanie coraz to szerszej publiczności. Marcin także aranżuje i komponuje: jest autorem utworów kameralnych, tematów jazzowych i piosenek, nie stroni także od większych form.

Jazz na Buduku śmiało można nazwać imprezą magiczną. Odbywa się już od dziewięciu lat w gajówce Buduk na pograniczu Polski-Litewskim.. Organizatorem jest Nadleśnictwo Głęboki Bród i Ośrodek "Pogranicze - sztuk, kultur,narodów w Sejnach. Koncerty odbywają się na podwórzu Gajówki, a estradą jset.........stodoła, co widać poniżej.

Gościem tegorocznej imprezy był Prezydent Bronisław Komorowski, którego zamiłowanie do lasów i polowań jest powszechnie znane. Ciekawe co pomyślała sobie Akiko, kiedy nagle przed koncertem przedstawiona została Prezydentowi naszego kraju i ucięła sobie miłą pogawędkę z Pierwszą Damą

Jak widzicie Akiko zaprezentowała się w tradycyjnym japońskim stroju wzbudzając powszechne zainteresowanie, również mediów. Przyznacie, że w swoim kimonie na polanie leśniczówki wygląda niesamowicie.

Koncert był znakomity, a zespół w składzie Akiko, Marcin Olak, Maciek Szczyciński i Krzysztof Szmańda bisował kilkakrotnie.

Próby i koncert w dość chłodny wieczór sprawiły że następnego dnia Akiko miała problem z głosem. Martwiliśmy się bardzo bo następnego dnia trzeba było ruszać do Poznania. Nasze obawy były jednak niepotrzebne. Akiko się wyleczyła, a koncert w klubie Pod Pretekstem zaczarował publiczność. Tu również w pierwszej części Akiko wystąpiła w stroju tradycyjnym.

Przed częścią drugą przebrała się w piękną czarną suknie. Na bis zaśpiewała po japońsku Oczi czornyje wywołując entuzjazm publiczności, który ukoiła piękną i nastrojową ludową piosenką japońską.

Dwa dni po koncercie w Poznaniu Akiko wróciła do Japonii. Ja natomiast już intensywnie myślę nad jej prawdziwą trasą koncertową po Polsce i Europie na wiosnę przyszłego roku

O duszo wszelka - w radiu i na youtube

2012-04-03T07:50:00.001-07:00

Wielki Tydzień. Ostatnie dni w roku w których w kościołach wykonuje się pieśni wielkopostne. W domach się ich nie śpiewa.....no chyba że u kogoś jest taka tradycja. Do domu polecam moją płytę "O duszo wszelka". Mówiłem o niej dziś na antenie radiowej jedynki. Przeglądając zapowiedź audycji na radiowym portalu trafiłem na dwie piosenki z mojej płyty umieszczone przez kogoś na youtube.

"Wiatr w przelocie" w wykonaniu Iwony Loranc

"Gorzkie żale" zaśpiewane przez Kasię Groniec.

Nie są to teledyski - ot ścieżka dźwiękowa z płyty - i ładne zdjęcia obu dziewczyn.
Warto dodać że oprócz Kasi i Iwony usłyszycie tu znakomicie śpiewający kwartet wokalny Il Canto Minore

O duszo wszelka

2012-03-27T04:42:00.001-07:00

Kiedy w roku 2004 postanowiłem zakończyć moją przygodę z wielką korporacją medialną wiedziałem że chcę wrócić do zajmowania się muzyką. Nie miałem konkretnych pomysłów, więc zacząłem zastanawiać się od czego by tu zacząć.Lata spędzone na kierowniczym stołku w firmie nastawionej na zysk przyzwyczaiły mnie do myślenia rynkowego.Szukałem tematu atrakcyjnego artystycznie i jeszcze nie wyeksploatowanego. Temat polskich pieśni wielkopostnych wydał mi się idealnie spełniającym założone kryteria. Pieśni piękne, śpiewane w kościele, ale rzadko nagrywane. Omijane przez artystów z obawy przed tematyką śmierci Jezusa, z obawy przed wkraczaniem w sferę sacrum, gdzie łatwo wpaść w pułapkę banału, albo otrzeć się o profanację.

W roku 2005 przystąpiłem do pracy, która trwała niemal dwa lata. Do nagrani zatrudniłem znakomitych artystów. Oto lista:

Śpiewają:

Katarzyna Groniec

Iwona Loranc

Mariusz Lubomski

Kwartet wokalny Il Canto Minore w składzie:

Wanda Laddy - sopran

Marta Lawrence – alt

Sławomir Łobaczewski - tenor

Michał Straszewski - Bas

Grają:

Ryszard Wojciul – syntezatory, samplery, fortepian, saksofon, EWI,

Wojciech Pulcyn – kontrabas

Jarosław Kisiński – gitara

Paweł Iwaszkiewicz – bombardy, flety

Wanda Laddy – hrotta

Paweł Muzyka – viola da gamba, Fidel

Jakub Gawlik – akordeon

W lutym 2007 roku nakładem firmy Universal ukazała się płyta "O duszo wszelka". W pięknej książeczce znalazły się freski drogi krzyżowej autorstwa znakomitego Franka Maśluszczaka

Recenzje były rewelacyjne. Oto ich drobna garść :

Fragment recenzji Roberta Sankowskiego z Gazety Wyborczej

„Wolnej od komercyjnego kontekstu ekipie realizującej płytę "O duszo wszelka" udała się rzecz niezwykła - stworzyła dzieło nowoczesne, ale mocno osadzone w tradycji. Pozbawione nachalnego skrzywienia marketingowego, ale przystępne. Wymagające skupienia i ambitne, ale przyjazne także dla nieco mniej wyrobionego słuchacza.

Znamy te utwory. W nowych aranżacjach Ryszarda Wojciula czasem zaskakują, ale to przecież wciąż pieśni, które można usłyszeć na nabożeństwach wielkopostnych. Tutaj nabierają jednak nowego wymiaru i szczególnego oddechu. Wciąż przesycone są sakralnym klimatem, ale nabiera on uniwersalnego, związanego już nie tylko z Wielkim Postem wymiaru. Zarazem stają się jakby trochę bliższe temu paradygmatowi, jakim operuje współczesna, przecież mocno zdesakralizowana kultura. Przemawiają nowoczesnym, niekojarzącym się z klimatem kościelnego nabożeństwa językiem.

Duża w tym zasługa intrygujących interpretacji Katarzyny Groniec, Iwony Loranc, Mariusza Lubomskiego i kwartetu Il Canto Minore. A także aranżacji. Niby oszczędnych, zachowujących gdzieś pierwotną surowość kompozycji, a jednocześnie nieortodoksyjnych, wplatających w nie elementy bliskowschodniej muzyki etnicznej ("Ludu mój ludu"), muzyki dawnej ("Krzyżu święty", "Ogrodzie oliwny") czy jak najbardziej współczesnego elektronicznego ambientu czy nawet trip hopu ("Przystąpcie bliżej"). Posłuchajmy, jak wspaniale rozwijają się "W krzyżu cierpienie" czy "O duszo wszelka".

Trudno im nie ulec, bo to bardzo mistyczne i - co tu dużo mówić - piękne wersje.”

Fragment recenzji Marka Duszy z Rzeczpospolitej:

Album „O duszo wszelka może stać się okazją do swoistych muzycznych rekolekcji. Z pewnością odkrywa ogromny potencjał artystyczny naszych pieśni wielkopostnych.

Fragment recenzji Jarka Szybracha z portalu ONET.PL:

„Z tym większą radością witam album zatytułowany "O duszo wszelka", choć jego zawartość z radością wiele wspólnego nie ma - to molowe pieśni wielkopostne, pełne smutku i bólu. Łatwo przy ich interpretacji popaść w emfazę, łatwo zapędzić się w katatoniczne utyskiwanie i jednowymiarowe muzyczne ponuractwo. Na szczęście ekipa dowodzona przez Ryszarda Wojciula (wiele lat temu muzyka Róż Europy i Sztywnego Pala Azji, później zajmującego się m.in. muzyką współczesną) ominęła wszystkie mielizny, każdej z pieśni nadając nowy wymiar. Każda bowiem została tu potraktowana indywidualnie, a jej aranżacja i instrumentacja nie zostały podporządkowane jakiejś wydumanej, z góry narzuconej koncepcji, lecz w naturalny sposób wypływają z nut i emocji w nich zawartych. Niech więc was nie zdziwią dźwięki muzyki dawnej sąsiadujące z nowoczesną elektroniką, niech nie zaskoczy was jazz płynnie przechodzący w wysmakowaną world music spod znaku Dead Can Dance czy Madredeus. Paradoksalnie, tak szeroki wachlarz środków artystycznych nie zaszkodził spójności "O duszo wszelka", bo charakter owych pieśni - m.in. "Gorzkich żalów", "Ludu, mój ludu", "Wisi na krzyżu" - nie pozwala na zbytnie folgowanie eksperymentatorskim zapędom, wymaga dyscypliny i rozwagi. Mamy więc do czynienia z interpretacjami odważnymi, ale poważnymi i jeśli Wojciul wywraca do góry nogami tradycyjne aranżacje, nie robi tego, by popisać się wyobraźnią, ale by podkreślić naturalne piękno kompozycji.”

Fragment recenzji Piotra Iwickiego z Gazety Wyborczej:

„płyta zdumiewa klimatem i genialnym połączeniem tradycyjnych pieśni wielkopostnych z konwencją estetyki Etno & Word music. Mamy więc ludzki głos, wyśpiewane stylowo, powściągliwie frazy starych polskich pieśni, ale też oprawę syntezatorów i samplingu, sprawnie przełamaną naturalnym akustycznym brzmieniem bombard, fletów, violi da gamba i gitary. Reasumując znakomita płyta, być może przełamująca pewne artystyczne tabu.

Przyznacie, że to co przeczytałem mogło połaskotać moje ego. Plany miałem wielkie. Szykowałem serię koncertów w salach filharmonii. Wynająłem profesjonalnych handlowców którzy szukali finansowania. Okazało się jednak, że w naszym katolickim kraju temat ten nikogo nie interesuje.Sam wynająłem salę Filharmonii Narodowej, zebrałem i opłaciłem zespół. Wydatek był spory bo na scenie było osiemnastu muzyków. Patronat nad koncertem objęli - ówczesny Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego - Michał Ujazdowski i Marszałek Województwa Mazowieckiego - Adam Struzik (od którego urzędu dostałem jedyną dotację finansową). Koncert zakończył się owacja na stojąco. Powtórzyliśmy go jeszcze kilka dni później w Studiu Agnieszki Osieckiej w Trójce i ......... tyle. Sprzedało się około 4 i pół tysiąca płyt.

Dziś po pięciu latach wytwórnia MTJ wprowadziła na rynek reedycję płyty. Więc jeśli jej jeszcze nie znacie to czym prędzej kupujcie. Jest bowiem niezastąpiona w tworzeniu pięknej atmosfery zbliżającego się szybko Wielkiego Tygodnia.

Garść znakomitych recenzji

2012-02-22T02:29:00.000-08:00

Od premiery płyty "The Beatles Nova" Grażyny Auguścik i Paulinho Garcii minęły trzy miesiące. Ukazało się kilka znakomitych recenzji. Ot wybrane fragmenty:

„ Wobec tej płyty jestem zupełnie bezsilny. Zakochałem się w niej od pierwszego wejrzenia, choć zanim posłuchałem płyty usłyszałem ten materiał na żywo. Grażyna Auguścik i Paulinho Garcia grają piosenki z tej płyty we dwoje, bez udziału pozostałych muzyków, którzy wzięli udział w nagraniu płyty. Nie wiem, która wersja jest lepsza. Na koncercie muzycy brzmią w sposób niezwykły. To magiczne porozumienie dwojga ludzi, którzy są jednym instrumentem. Ich głosy splatają się zbliżając się do siebie i oddalając dokładnie tak jak trzeba i wtedy kiedy trzeba. (…) Dwa głosy i gitara w zupełności wystarczają do pokazania tego, co artyści widzą w kompozycjach spółki John Lennon i Paul McCartney. Wydawać by się mogło, że na temat znanych z repertuaru The Beatles przebojów powiedziano już wszystko. Tak jednak nie jest. Nie byłem do tej płyty początkowo nastawiony jakoś szczególnie entuzjastycznie. Po poniedziałkowym koncercie już jestem zwyczajnie oczarowany. To bardzo proste, czasem wręcz zaskakująco uproszczone podejście do melodii, które wszyscy znamy. (…)

Magiczne porozumienie dwojga wokalistów, nie może wynikać jedynie z tego, że grają razem od wielu lat. To musi być jakaś nieokreślona magia. Nie wiem i wiedzieć nie chcę, ile scenicznej spontaniczności i emocji wynika z aranżacji, a ile rodzi się na scenie. Faktem jest, że głosy Paulinho i Grażyny splatają się ze sobą w sposób zdumiewający, nieprawdopodobny i niespotykany. (…) Ta muzyka to magia nastroju, brzmienia, każdego dźwięku, to wydarzenie zupełnie niezwykłe, nie poddające się standardowemu warsztatowi recenzenta”

Rafał Garszczyński (Radio Jazz, Jazzpress)

„ Muzycy poznali się w Chicago przed 15 laty i od tej pory ich muzyczne poczynania połączyły się tworząc doskonały tandem okrzyknięty przez wielu krytyków najciekawszym jazzowym duetem wokalnym ostatnich lat. Współbrzmienie harmonii wokalnych piosenkarki i brazylijskiego gitarzysty akompaniującego im obojgu wytwarza niezwykle ciepły i intymny wręcz klimat będący wypadkową południowego temperamentu Garcii i słowiańskiej duszy Pani Grażyny. (…) Już od pierwszych dźwięków otwierającego płytę: ''When I'm 64'' słychać iż mamy do czynienia z wyjątkowym i nowatorskim podejściem do tak znanych nam od lat kompozycji. Jakże trudno zaskoczyć słuchacza czymś świeżym w odniesieniu do utworów The Beatles, przekonało się przez lata całe wielu artystów próbujących tego dokonać. Tymczasem Auguścik i Garcia odkrywają w estetyce samby i bossa novy zupełnie inny potencjał ukryty w tych tak prostych przecież melodiach. (….) To płyta, która obowiązkowo powinna znaleźć się w płytotece fana The Beatles, jako przykład doskonałej transkrypcji na najwyższym światowym poziomie. To płyta dla miłośników brazylijskich brzmień, miłośników jazzu, miłośników pięknych melodii... To jedna z niewielu pozycji fonograficznych ostatnich lat, która plasując się na najwyższym z możliwych poziomie artystycznym, mogącym zaspokoić gusta niezwykle wymagającego słuchacza -jest jednocześnie płytą niezwykle przystępną i przyswajalną. ''The Beatles Nova'' sprawdzi się zarówno podczas kontemplacyjnego słuchania jak i jako niezobowiązujące tło muzyczne. Strzał w dziesiątkę!”

Longplay recenzje.blog

Jeśli przymknąć oczy, zapomnieć, że Grażyna jest „nasza” to słychać tutaj wszystko: i swingujący balsam jej głosu, najsubtelniejsze akordy oraz biegnące niczym ogniki wirtuozerskie nutki gitary. Ale także powiew najprzedniejszej, doskonałej wokalistyki. To, że ogranej znanymi przebojami – nie szkodzi. Może właśnie takiej płyty potrzebowała i Grażyna i …my ! To jest Nasza Grażyna, którą prawdziwą karierą rozgrywa między Chicago a startym krajem.

Dionizy Piątkowski

„ Ciemna, nastrojowa, teatralna scena spowita dyskretnym światłem reflektorów. Dwa mikrofony, dwa krzesła i nic więcej. Punktualnie na scenę wchodzi Grażyna Auguścik w asyście jednego z najwybitniejszych wykonawców muzyki brazylijskiej Paulinho Garcii. Od jego pierwszych nut wygranych na gitarze z miejsca przenosimy się w odległe upalne zakątki świata, czujemy namacalnie zbawienną bryzę od morza i leniwie sączący się czas. Trudno się tej muzyce nie poddać. Ona wibruje, głaszcze, zmysłowo szepce. A delikatny głos Auguścik tylko tę pieszczotę podbija. I tak przez dwie godziny, ani chwili oddechu. (…)

„The Beatles Nova” to już trzecia wspólnie nagrana płyta przez ten duet. Ta wieloletnia współpraca zaowocowała perfekcyjną harmonią, niebywałym porozumieniem i otwartością na siebie. Są jak jeden organizm, który śpiewa jednym głosem. Nawet wtedy, gdy śpiewają na przemian, fraza wyśpiewana przez Auguścik płynnie przechodzi we frazę Garcii. Jedno jest czułe na drugie, reaguje na siebie. (…) Publiczność była ukontentowana. Dostała dokładnie to na co liczyła. Było lirycznie, nostalgicznie, leniwie i przede wszystkim bardzo ciepło. Idealny wprost zestaw na chłodne jesienne dni i nadchodzącą zimę”

Beata Wach (Jazzarium)

Do rozpoczęcia marcowej trasy koncertowej pozostało juz tylko kilka dni.

Zapraszamy na koncerty

Grażyna Auguścik, Paulinho Garcia - When I'm 64

2012-02-13T01:33:00.000-08:00

Oglądajcie i podziwiajcie piękny animowany teledysk do piosenki "When I'm 64" z płyty "The Beatles Nova" Grażyny Auguścik i Paulino Garcii, zrealizowany przez genialnego Piotra Piotrowskiego

http://www.youtube.com/thebeatlesnova

Legendarne Ząbki - pierwsza recenzja

2012-02-07T05:04:00.000-08:00

Rafał Garszczyński na swoim blogu napisał pierwszą recenzję - Legendarnych Ząbek.

http://www.subiektywnydziennikmuzyczny.blogspot.com/2012/02/intuition-orchestra-legendarne-zabki.html

Jestem dumny, wzruszony i zaskoczony......... Zawsze człowiek się trochę dziwi jak czyta takie rzeczy o swojej muzyce....