artobusblog

Garść znakomitych recenzji

2012-02-22T02:29:00.000-08:00

Od premiery płyty "The Beatles Nova" Grażyny Auguścik i Paulinho Garcii minęły trzy miesiące. Ukazało się kilka znakomitych recenzji. Ot wybrane fragmenty:

„ Wobec tej płyty jestem zupełnie bezsilny. Zakochałem się w niej od pierwszego wejrzenia, choć zanim posłuchałem płyty usłyszałem ten materiał na żywo. Grażyna Auguścik i Paulinho Garcia grają piosenki z tej płyty we dwoje, bez udziału pozostałych muzyków, którzy wzięli udział w nagraniu płyty. Nie wiem, która wersja jest lepsza. Na koncercie muzycy brzmią w sposób niezwykły. To magiczne porozumienie dwojga ludzi, którzy są jednym instrumentem. Ich głosy splatają się zbliżając się do siebie i oddalając dokładnie tak jak trzeba i wtedy kiedy trzeba. (…) Dwa głosy i gitara w zupełności wystarczają do pokazania tego, co artyści widzą w kompozycjach spółki John Lennon i Paul McCartney. Wydawać by się mogło, że na temat znanych z repertuaru The Beatles przebojów powiedziano już wszystko. Tak jednak nie jest. Nie byłem do tej płyty początkowo nastawiony jakoś szczególnie entuzjastycznie. Po poniedziałkowym koncercie już jestem zwyczajnie oczarowany. To bardzo proste, czasem wręcz zaskakująco uproszczone podejście do melodii, które wszyscy znamy. (…)

Magiczne porozumienie dwojga wokalistów, nie może wynikać jedynie z tego, że grają razem od wielu lat. To musi być jakaś nieokreślona magia. Nie wiem i wiedzieć nie chcę, ile scenicznej spontaniczności i emocji wynika z aranżacji, a ile rodzi się na scenie. Faktem jest, że głosy Paulinho i Grażyny splatają się ze sobą w sposób zdumiewający, nieprawdopodobny i niespotykany. (…) Ta muzyka to magia nastroju, brzmienia, każdego dźwięku, to wydarzenie zupełnie niezwykłe, nie poddające się standardowemu warsztatowi recenzenta”

Rafał Garszczyński (Radio Jazz, Jazzpress)

„ Muzycy poznali się w Chicago przed 15 laty i od tej pory ich muzyczne poczynania połączyły się tworząc doskonały tandem okrzyknięty przez wielu krytyków najciekawszym jazzowym duetem wokalnym ostatnich lat. Współbrzmienie harmonii wokalnych piosenkarki i brazylijskiego gitarzysty akompaniującego im obojgu wytwarza niezwykle ciepły i intymny wręcz klimat będący wypadkową południowego temperamentu Garcii i słowiańskiej duszy Pani Grażyny. (…) Już od pierwszych dźwięków otwierającego płytę: ''When I'm 64'' słychać iż mamy do czynienia z wyjątkowym i nowatorskim podejściem do tak znanych nam od lat kompozycji. Jakże trudno zaskoczyć słuchacza czymś świeżym w odniesieniu do utworów The Beatles, przekonało się przez lata całe wielu artystów próbujących tego dokonać. Tymczasem Auguścik i Garcia odkrywają w estetyce samby i bossa novy zupełnie inny potencjał ukryty w tych tak prostych przecież melodiach. (….) To płyta, która obowiązkowo powinna znaleźć się w płytotece fana The Beatles, jako przykład doskonałej transkrypcji na najwyższym światowym poziomie. To płyta dla miłośników brazylijskich brzmień, miłośników jazzu, miłośników pięknych melodii... To jedna z niewielu pozycji fonograficznych ostatnich lat, która plasując się na najwyższym z możliwych poziomie artystycznym, mogącym zaspokoić gusta niezwykle wymagającego słuchacza -jest jednocześnie płytą niezwykle przystępną i przyswajalną. ''The Beatles Nova'' sprawdzi się zarówno podczas kontemplacyjnego słuchania jak i jako niezobowiązujące tło muzyczne. Strzał w dziesiątkę!”

Longplay recenzje.blog

Jeśli przymknąć oczy, zapomnieć, że Grażyna jest „nasza” to słychać tutaj wszystko: i swingujący balsam jej głosu, najsubtelniejsze akordy oraz biegnące niczym ogniki wirtuozerskie nutki gitary. Ale także powiew najprzedniejszej, doskonałej wokalistyki. To, że ogranej znanymi przebojami – nie szkodzi. Może właśnie takiej płyty potrzebowała i Grażyna i …my ! To jest Nasza Grażyna, którą prawdziwą karierą rozgrywa między Chicago a startym krajem.

Dionizy Piątkowski

„ Ciemna, nastrojowa, teatralna scena spowita dyskretnym światłem reflektorów. Dwa mikrofony, dwa krzesła i nic więcej. Punktualnie na scenę wchodzi Grażyna Auguścik w asyście jednego z najwybitniejszych wykonawców muzyki brazylijskiej Paulinho Garcii. Od jego pierwszych nut wygranych na gitarze z miejsca przenosimy się w odległe upalne zakątki świata, czujemy namacalnie zbawienną bryzę od morza i leniwie sączący się czas. Trudno się tej muzyce nie poddać. Ona wibruje, głaszcze, zmysłowo szepce. A delikatny głos Auguścik tylko tę pieszczotę podbija. I tak przez dwie godziny, ani chwili oddechu. (…)

„The Beatles Nova” to już trzecia wspólnie nagrana płyta przez ten duet. Ta wieloletnia współpraca zaowocowała perfekcyjną harmonią, niebywałym porozumieniem i otwartością na siebie. Są jak jeden organizm, który śpiewa jednym głosem. Nawet wtedy, gdy śpiewają na przemian, fraza wyśpiewana przez Auguścik płynnie przechodzi we frazę Garcii. Jedno jest czułe na drugie, reaguje na siebie. (…) Publiczność była ukontentowana. Dostała dokładnie to na co liczyła. Było lirycznie, nostalgicznie, leniwie i przede wszystkim bardzo ciepło. Idealny wprost zestaw na chłodne jesienne dni i nadchodzącą zimę”

Beata Wach (Jazzarium)

Do rozpoczęcia marcowej trasy koncertowej pozostało juz tylko kilka dni.

Zapraszamy na koncerty

Grażyna Auguścik, Paulinho Garcia - When I'm 64

2012-02-13T01:33:00.000-08:00

Oglądajcie i podziwiajcie piękny animowany teledysk do piosenki "When I'm 64" z płyty "The Beatles Nova" Grażyny Auguścik i Paulino Garcii, zrealizowany przez genialnego Piotra Piotrowskiego

http://www.youtube.com/thebeatlesnova

Legendarne Ząbki - pierwsza recenzja

2012-02-07T05:04:00.000-08:00

Rafał Garszczyński na swoim blogu napisał pierwszą recenzję - Legendarnych Ząbek.

http://www.subiektywnydziennikmuzyczny.blogspot.com/2012/02/intuition-orchestra-legendarne-zabki.html

Jestem dumny, wzruszony i zaskoczony......... Zawsze człowiek się trochę dziwi jak czyta takie rzeczy o swojej muzyce....

Grażyna Auguścik i Paulinho Garcia - trasa koncertowa The Beatles Nova - marzec 2012

2012-02-06T12:53:00.000-08:00

Już za niespełna miesiąc ruszamy w kolejna trasę koncertową z Grażyną Auguścik i Paulinho Garcią.

Trasa wygląda tak:

2 marca – EMPIK Junior w Warszawie – spotkanie z fanami i mini recital - g.18:00

3 marca - Warszawa – Och-Teatr - g. 19:30

4 marca - Opole – Narodowe Centrum Polskiej Piosenki - Sala Kameralna - g. 20:00

5 marca – Wrocław – Etno Jazz Festiwal – Synagoga pod Białym Bocianem – g. 19:00
6 marca - Bratysława – Sala Kameralna Radia Bratysława

7 marca - Praga - Klub Jazz Time – g. 21:00

8 marca - Świdnica - 19 Międzynarodowe Noce Jazzowe – Klub Bolko – g. 19:30

9 marca - Ostrów Wielkopolski - Kino Komeda – g.20:30
10 marca - Kazimierz Dolny - Dom Architekta SARP – g.19:00

12 marca - Poznań.- Klub Pod Pretekstem – g. 19:00
13 marca - Leszno - Centrum Kultury i sztuki – g.20:00
15 marca - Łódź – impreza zamknięta
16 marca - Radomsko - Sala Widowiskowa Miejskiego Domu Kultury g.19:00

17 marca - Mrągowo - Pensjonat Wileński g.19:00

.
Na koncertach usłyszycie głównie piosenki Beatlesów w brazylijskich aranżacjach z płyty "The Beatles Nova", a także inne piękne utwory, również śpiewane po polsku.

Dodatkowo 14 marca Grażyna zagra jako gość w koncercie zespołu - THE INTUITION ORCHESTRA -
w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski – Sala Laboratorium – godz.20:00. Ten - awangardowy, intuicyjny koncert zagramy z okazji premiery płyty FROMM, o której napiszę już niebawem

Legendarne Ząbki

2012-02-01T12:12:00.000-08:00

Nakładem wytwórni Requiem ukazało się kolekcjonerskie wydanie projektu - Legendarne Ząbki..

Oto kilka słów napisanych o Legendarnych Ząbkach przez jednego z nas - muzyków tej formacji - Bolka Błaszczyka:
:
"Legendarne Ząbki to zapis sesji nagraniowych efemerycznych formacji, które w połowie lat 80-tych tworzyli Jacek Alka, Bolek Błaszczyk, Ryszard Wojciul i Robert Wyszyński i ich goście na warszawskiej Pradze i podwarszawskich Ząbkach. Jako adepci szkół muzycznych, przeczuwając czające się sidła rutyny, ocalili to, co było ich wewnętrznym ogniem – grupową improwizację. Publicznie wystąpili tylko raz - na dyplomowym recitalu Roberta w klasie perkusji w szkole muzycznej na Bednarskiej. Uszkodzony, poćwiartowany jazz, erupcje czystej energii free, cytaty z muzycznego renesansu, odniesienia do współczesnej klasyki, parodie, to efekty twórczego transu wkraczających wówczas w pełnoletność muzyków. Muzyka LZ nie jest ani trudna, ani niezrozumiała, stanowi wielobarwną mozaikę, zagraną odważnie i bez fałszywego zadęcia.

Na materię brzmieniową formacji składają się m.in.: perkusja (także automatyczna – radziecka), ksylofon, instrumenty dęte, wiolonczela, gitara basowa, polskie organy elektryczne, zabawki, sporadyczne taśmowe podkłady i spontaniczne akcje wokalne. Przed włączeniem zapisu muzycy niemal niczego nie ustalają, ale grając przeważnie dbają o zwartą formę i wyrazistość brzmienia. Starają się przy tym uwiecznić swe działania w możliwie profesjonalny sposób. Wykreowane dźwiękowe historie wytrzymały próbę czasu i radykalnie odcinają się na tle tego co najczęściej opatruje się pojęciem jazzowej czy rockowej ekstremy".

Właścicielem Reqiuem jest Łukasz Pawlak. Prawdziwy pasjonat i człowiek niezwykły. Nie dość że wyszukuje i wydaje muzykę niszową, to jeszcze robi to w mistrzowski edytorsko sposób. Okładka Legendarnych Ząbek która widzicie na górze, to nie zwykłe CD. Format okładkowego kartonika ma wielkość dawnego analogowego singla. Całość graficznie jest MAJSTERSZTYKIEM. Tak wygląda środek po rozłozeniu.

A tak tył

W środku jest książeczka w której oprócz archiwalnych zdjęć znalazły się teksty Bolka i moje - o naszym wspólnym graniu, jak również .dwa moje teksty literackie.

W jednym z tekstów opisałem moja droge do Legendarnych Ząbek i dalej....:

"Zaczęło się od szkoły muzycznej i jazzu, który pokochałem będąc uczniem klasy szóstej. Zainteresowanie jazzem wśród nastolatków w latach siedemdziesiątych i na początku osiemdziesiątych było rzadkością nawet w środowisku szkoły muzycznej. Nigdy nie odczułem na swojej skórze niechęci do muzyki improwizowanej wśród moich pedagogów zarówno w podstawówce, jak i w szkole średniej. Miałem szczęście, bo tępienie aspiracji jazzowych w czasie komuny stało się częścią biografii wielu muzyków. U mnie było odwrotnie. Mój nauczyciel od klarnetu – z podstawowej szkoły muzycznej w Warszawie przy ulicy Kawęczyńskiej, zaprosił mnie i kilku innych kolegów na próbę młodzieżowego big-bandu do MDK przy ulicy Łazienkowskiej. Dostałem do ręki saksofon, posadzono mnie przy pulpicie z nutami i od razu musiałem sobie radzić zarówno z nowym instrumentem jak i z nową muzyką. W big bandzie zakotwiczyłem na cztery lata. Grali w nim m.in. obecny trębacz Filharmonii Narodowej – Mariusz Niepiekło i kotlista Sinfonii Varsovii – Piotr Kostrzewa. W big bandzie nauczyłem się grać na saksofonie, ale nie było tam miejsca na improwizacje. Zresztą tylko jeden z nas – saksofonista Piotr Malak, grający później w latach osiemdziesiątych w zespole Israel potrafił improwizować i czasem dostawał do zagrania jakieś solóweczki. Pierwsze próby improwizacyjne zaliczyłem na pianinie, na przerwach w szkole. Oczywiście z jazzem nie miało to wiele wspólnego. Ot dzieciaki siadywały wspólnie przy klawiaturze i grały co było akurat modne. A modne było granie rock’n’rolla i melodyjki z animowanego czeskiego filmu Spaflik i Spagetka. Rosła jednak wokół naszej klasy fama improwizatorów i fanów jazzu. Na zakończenie roku szkolnego w siódmej klasie ( rok 1979) za bardzo dobre wyniki w grze na klarnecie dostałem w nagrodę najnowszą płytę Jana Ptaszyna Wróblewskiego!!! Na marginesie - całkiem niedawno podpisał mi się na niej sam Ptaszyn i trzymam tego analoga jak osobistą relikwię.
    Big Band przetrwał do stanu wojennego. 13 grudnia 1981 mieliśmy zagrać na finałowym koncercie Mokotowskiej Jesieni Muzycznej w Teatrze Rozmaitości. Koncert rzecz jasna się nie odbył, a Big Band już nigdy więcej się nie zebrał. Pan Skrzypczak wyjechał zarabiać walutę do NRF, a ja szukając miejsca do grania innej muzyki niż w szkole, wspólnie z moim kumplem z podstawówki Robertem Wyszyńskim poszliśmy do MDK na Łazienkowską. Spotkaliśmy tam nowego instruktora kółka muzycznego – Mirosława Bulicza. Był to przemiły starszy pan zakochany w jazzie. Staliśmy się szybko jego oczkiem w głowie, bo inni młodzieńcy przychodzili aby grać rocka, a my pilnie uczyliśmy się od niego skal, improwizacji - jazzu. Na łazienkowskiej spędziliśmy w sumie około trzech lat. W zespole, który nazwaliśmy - Deep Raver Jazz Band, grałem na saksofonie altowym i klarnecie, Robert na fortepianie, a na perkusji nasz kolega z klasy - Tomek Borowik. Brakowało nam basisty. Któregoś dnia dołączył do nas student z SGPiS, którego ani imienia ani nazwiska dziś nie pomnę.
   Lata osiemdziesiąte były czasem gdy w Polsce wybuchł rock, więc my grający jazz – na wszelkich przeglądach na który nas posyłano byliśmy ewenementem. Po którymś z występów podeszła do nas pani z telewizji i zaprosiła do popularnego programu młodzieżowego 5-10-15. Formuła była taka, że młody zespól oceniany był przez zawodowców. My byliśmy w historii programu jedynym zespołem jazowym, a razem z nami zaproszony był Extra Ball - Jarosława śmietany. Byliśmy podekscytowani możliwością zagrania w telewizji, ale nie wszyscy. Nasz kolega basista odmówił. Program nagrywany był na początku 1983 roku. Stan wojenny jeszcze trwał. Basista zakomunikował nam, że jest bojkot reżimowej telewizji i on nie może wystąpić bo będzie miał przechlapane na uczelni. Nie przyjmował naszej argumentacji, że przecież bojkot dotyczy zawodowych artystów, głownie aktorów. W efekcie na nagranie z kontrabasem przyszedł człowiek którego widzieliśmy pierwszy raz w życiu – Marek Wojtczak – późniejszy basista Zespołu Reprezentacyjnego. W telewizorze zaśpiewała z nami jeszcze pewne młoda wokalista – lecz jej imienia też nie pamiętam. Nasz występ wzbudził uznanie kolegów i naszych nauczycieli, czego efektem były koncerty Deep Raver Jazz Bard w ogólniakach do których chodziliśmy, a nawet w sali koncertowej naszej starej muzycznej podstawówki. Na tym koncercie zagraliśmy już z innym perkusistą, również naszym kumplem z podstawówki z klasy o rok starszej - Jackiem Alką, oraz dwoma młodszymi kolegami Bolkiem Błaszczykiem na wiolonczeli i Władkiem Zychem na trąbce. Bolek – wpadał czasem do nas na próby. Choć był od nas młodszy – o zgrozo – o trzy lata – to zwracał swoją uwagę nieprzeciętnym talentem muzycznym i otwartą głową. Bolek w pewnym momencie założył drugi skład pod okiem pana Bulicza, ale czasem oba zespoły się mieszały. Ostatnim utworem na naszej płycie jest właśnie nagranie z koncertu z Kawęczyńskiej. Prosty, ale dynamicznie zagrany blues o regularnej budowie. Gra z nami na saksofonie tenorowym również Bulicz, a na basie - Mariusz Kubicki.
   Rok 1984 był ostatnim rokiem współpracy z panem Buliczem. Stracił on etat w MDK. Spotkaliśmy się jeszcze kilka razy w sali jakiejś szkoły w której uczył, ale nasze drogi szybko się rozeszły. Bulicz był konserwatystą i nie mógł zaakceptować naszych coraz mocniejszych dążeń do uwolnienia się z krępujących więzów tradycyjnego jazzu. Nie byliśmy zainteresowani już odgrywaniem standardów. Rozpoczęła się nasza droga poszukiwań własnych dźwięków, własnej estetyki. Interesował nas improwizacja nie ograniczona skalami, chorusami, konwencjami. Kochaliśmy muzykę współczesną i awangardę w sztucę. Animatorem różnych działań, nie zawsze muzycznych, był Bolek. W swoim archiwum mam taśmy z rejestracją spotkań, na których nagrywaliśmy fragmenty tekstów losowo wybieranych z przypadkowych książek i pism i układających się w abstrakcyjne dialogi, mam zapis koncertu na trzy wiolonczele podczas której jedynym który potrafił na wiolonczeli grać był Bolek. Pamiętam sesje plastyczne w których robiliśmy collage z najróżniejszych przedmiotów, artystyczne periodyki które sami pisaliśmy i wydawaliśmy, nasze pierwsze wiersze i teksty literackie. Pamiętam noce dyskusje o filozofii. Jedna z takich dyskusji zaowocowała sesją nagraniową w Ząbkach.
   W Ząbkach pod Warszawą mieszkał Robert. W budynku klubu sportowego mieścił się Dom Kultury. Najpierw Robert, a potem ja – byliśmy tam przez jakiś czas instruktorami muzycznymi. Dzięki temu mieliśmy dostęp do sali prób i sprzętu – który jak na tamte lata był imponujący. Świetne bębny, piece gitarowe, mikrofony. Akustyka sali była straszna. Dźwięk niosło i odbijało od ścian, ale to okazało się naszym sprzymierzeńcem.
   Po raz pierwszy zarejestrowaliśmy wówczas muzykę w całości wyimprowizowaną. Tak powstały Legendarne Ząbki. Nagrania które złączyły nasze muzyczne dusze mocnym, nierozerwalnym węzłem. Nas trzech - Bolka, Jacka i mnie. Choć od tych pierwszych nagrań minęło już ćwierć wieku, to idea wspólnego improwizowania jest dla nas ciągle żywa. Co kilka lat schodzimy się gramy. W latach osiemdziesiątych w Ząbkach i domu u Jacka, w dziewięćdziesiątych w Warszawskiej Stodole i w Centrum Sztuki Współczesnej. Wreszcie, po najdłuższej przerwie, w nowym tysiącleciu w ramach nazwanej wreszcie grupy – The Intuition Orchestra realizując nagrania i koncertując ze znakomitymi gośćmi – Zdzisławem Piernikiem, Grażyną Auguścik, Marcinem Krzyżanowskim, Piotrem Glińskim, Jackiem Malickim, Marcinem Olakiem, Maćkiem Szczycińskim, Mikim Wieleckim i innymi.
Legendarne Ząbki są zatem dokumentem głębokiej przeszłości, ale bądźcie czujni – The Intuition Orchestra istnieje i gra".

Wydanie Legendarnych Ząbek stało się preludium do płyty - FROMM - The Intuition Orchestry, która pojawi się w sprzedaży na początku marca

Więcej szczegółów na temat tej płyty i koncertu The Intuition Orchestry (14 marca w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie) w nastepnych wpisach.

Dla zainteresowanych Legendarnymi Ząbkami - płytę będzie można kupić w sklepie internetowym - www.serpent.pl i na koncercie 14 marca

Sztywny Pal Azji - po koncercie

2011-12-06T13:51:00.000-08:00

Chyba już jestem za stary na rockn'rolla. Po koncercie, do rana przewracałem się w łóżku. Wstałem żeby odwieźć dzieciaki do szkoły i znów się położyłem. Przespałem cały dzień i dopiero dziś jakoś do siebie dochodzę. No dobrze, trochę przesadzam. Zżarł mnie po prostu stres i zmęczenie po całym dniu w klubie. Taki los organizatora.
Wszystko wypadło by świetnie gdyby przyszło trochę więcej ludzi. Niestety w klubie było pustawo. Odwykliśmy ze Szpalem od takiej sytuacji. W tym roku na całej trasie - a tych koncertów było 60 - frekwencja dopisywała. Ze startem koncertu poczekaliśmy pół godziny - wiedząc jak trudno zaparkować w okolicach Hybryd
Nasi przyjaciele nas nie zawiedli. Walter Chełstowski przyniósł obiecaną jarocińską deskę

Powyżej widzicie jej fragment, z pieczątką i historią. Na pewno zdjęcie jest za małe abyście mogli przeczytać, więc przepiszę ten tekst ręcznie:

"Pan Walter Chełstowski
W dniu 07 czerwca 2.010 r. w Jarocińskim Ośrodku Kultury odbył się koncert zespołu .DŻEM - dokładnie w 30 rocznicę ich pierwszego występu na scenie Jarocińskiego Ośrodka Kultury.
Wydarzenie to związane było z obchodami 30. rocznicy pierwszego festiwalu w Jarocinie.
Był to ostatni koncert na scenie JOK-u, gdyż zaraz po koncercie scena Jarocińskiego Ośrodka Kultury została rozebrana a fragmenty desek zostały rozdane członkom zespołu i fanom.
Jako pomysłodawcy i twórcy oraz organizatorowi Festiwalu W Jarocinie przesyłamy fragment deski z historycznej sceny Jarocińskiego Ośrodka Kultury z podpisami członków jednego z zespołów, który swoje pierwsze kroki stawiał na tejże scenie.
Jarocin. 8 czerwca 2010 r."

Po drugiej stronie deski znajdują sie podpisy członków zespołu Dżem.

Tomek Kopeć - prezes Polskiej Fundacji Muzycznej przyniósł prototyp Karolinki, czyli piękną porcelanową figurkę wręczaną jako trofeum na Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. Wygląda ona tak:

Deska i Karolinka miały być zlicytowane w ramach akcji Help Maciek, o której pisałem w poprzednim poście. Założyliśmy jednak że nie puścimy tych cennych pamiątek niżej niż za 1 000 PLN. Nie chcąc wywierać presji na naszych gościach nie licytowaliśmy ich ze sceny. Deklaracje miał zbierać Krzysiek prowadzący stoisko z płytami i książkami. W dzisiejszych czasach tysiąc złotych to dużo.....więc przedmioty te poczekają na inną okazję. Udało na się za to zlicytować inne, drobniejsze rzeczy. - płyty i książki.

Oto Bożena Sitek trzymająca w ręku płytę Siekiery (podarowaną również przez Waltera Chełstowskiego) i ja z płytą Sztywnego Pala Azji

Udało nam się również wylicytować gitarę, połamaną niegdys na koncercie przez zespół Big Cyc.

W licytacji pomógł nam niezastąpiony Krzysiek Skiba. Licytacja w jego wykonaniu to bylo coś!!!

A teraz trochę o muzyce :)

O 19:30 na scenę wyszły dziewczyny z Krakowa, czyli Trans Lola. Nie słyszałem ich wcześniej i przyznam że ich koncert była dla mnie zaskoczeniem. Do tej pory widziałem tylko jedna polska kapelę złożoną z dziewczyn (mam na myśli prawdziwy band a nie sztuczna komercyjną kreację) - była to Trójmiejska grupa - Oczi Czorne. Trans Lola jednak to zupełnie inna bajka. Punkowa ekspresja, prowokacja i emocje. Czasem wydawało się, że to właśnie te elementy są ważniejsze niż sama muzyka. Warto zwrócić uwagę na niezwykle charyzmatyczną wokalistkę - Gabi. I jeszcze jedno, oprócz własnych piosenek, dziewczyny zagrały kilka napisanych przez Yankę Dyagilewą, ikonę niezależnej kultury rosyjskiej, która zmarła tragicznie w roku 1991.
Jeszcze jedno wyjaśnienie dlaczego właśnie Trans Lola na naszym urodzinowym koncercie.
Łączy nas długa przyjaźń z Ewą - basistką Trans Loli. W latach osiemdziesiątych Ewa była dziewczyną Bogusia Łyszkiewicza - założyciela i wokalisty Chłopców z Placu Broni. Byli piękną parą!! Ewa chciała grac na basie i specjalnie dla niej Boguś i Kisiel, który wówczas grał nie tylko w Szpalu ale i w Chłopcach , stworzyli zespół The Nos.. W roku 1988 The Nos nagrał dwie piosenki dla Rozgłośni Harcerskiej. Jedna z nich znajdziecie na płycie Polskie Single 1988 (o tej serii płyt i książek mojego autorstwa pisałem we wcześniejszych postach). W nagraniu wziął udział również Tomek Lipiński grający na harmonijce ustnej, oraz perkusista Szpala - Ciapek - była więc to prawdziwa super-grupa. Ewa natomiast przychodząc do studia ledwo wiedziała jak się trzyma bas. Dziś gra zawodowo.

Drugim suportem był zespół KID A. To bardzo młodzi chłopcy. Wyglądają jak nastolatkowie, ale grają jak zawodowcy. Maja już zresztą na swoim koncie kilka spektakularnych wyczynów (o co w dzisiejszych komercyjnych czasach niezwykle trudno). Grali na debiutach opolskich, byli w Hit Generatorze. Mają zasobą prawie 100 koncertów. Chłopcy są z okolic Chrzanowa, więc Sztywny Pal Azji czuje szczególny obowiązek promowania swoich ziomali, widząc ich niezwykły potencjał. KID A ma gotowy materiał na debiutancka płytę, którą zamierzam pomóc im wydać.

No i na koniec ostatni w tym roku koncert na 25 lecie Sztywnego Pala Azji. Całość zarejestrowaliśmy i jeśli zarówno dźwięk i obraz będą w należytej jakości to koncert ukaże się na DVD - być może już w styczniu.

Poniżej kilka fotek z koncertu, których autorem jest Jarek Blaminsky

Sztywny Pal Azji - koncert w Hybrydach - licytacja HELP MACIEK

2011-12-03T08:58:00.000-08:00

Przypominam o koncerice. Sztywny Pal Azji - 4 grudnia (niedziela) w Warszawie w klubie Hybrydy..

Start o 19:00

Będziemy licytować kila cennych pamiątek na rzecz akcji HELP MACIEK.

Maciek Miernik - muzyk, basista, kompozytor, realizator nagrań, producent, znany m. in. z grup Index, Aurora, Noah-Noah, Restrykcja, Reflection, Flashback, 1984 - jest ciężko chory. Zmaga się z nowotworem układu krwiotwórczego (szpiczak mnogi, wyniszczający kości). To stało się bardzo nagle. Maciek jest po ciężkiej operacji kręgosłupa. Wstawiono mu pięć tytanowych implantów. Być może trzeba będzie zrobić przeszczep szpiku. Są też przerzuty do żebra i biodra. Miesiąc temu rozpoczął chemioterapię, gdyż na naświetlania było już za późno. Z relacji przyjaciół Maćka wynika, że wyprzedał już całe swoje studio muzyczne. Nakłady na leczenie są bardzo wysokie. Od kilku lat jest ustatkowanym mężem Ady, a od trzech i pół roku jest szczęśliwym tatą ślicznej Lenki, dla której jest gotów walczyć z tym choróbskiem z całych sił. Wszyscy, którzy spotkali go na swojej drodze wiedzą, jakim jest wspaniałym człowiekiem. Od 20 lat mieszka i tworzy w Nowym Jorku i prawie zawsze goszczą u niego przyjaciele, znajomi i nieznajomi z Polski, którym nigdy nie odmówił pomocy. Teraz on się znalazł w trudnej sytuacji
Ponieważ brakuje jeszcze pieniędzy na przeszczep szpiku (70 tys. zł. operacja + koszty 3-tygodniowego pobytu w sterylnych warunkach w szpitalu, czyli około 80 tys.) nadal prowadzimy zbiórkę środków na konto:
„Maciej Miernik” – 56 1440 1101 0000 0000 1361 7821
Polska Fundacja Muzyczna
ul. Kruczkowskiego 12/2, 00-380 Warszawa
Prosimy też o ciągłe wysyłanie smsów o treści Help Maciek na nr 7248 (2.46 z vat) – ta akcja trwa nadal!

Oto lista fantów, które będziemy licytować na naszym niedzielnym koncercie, ich ofiarodawcy::

Walter Chełstowski - oryginalna deska z Jarocińskiej sceny - z certyfikatami oryginalności
Polska Fundacja Muzyczna - Tomasz Kopeć - Karolina - nagroda FPP w Opolu (licytować ja będziemy jako trofeum przechodnie - (na pół roku)
Walter Chełstowski - płyta LP - Siekiera -1984 z autografem
Grzegorz Witkowski - Grunt to bunt - książka o Jarocinie z autografami
Adam Lisowski - fragment gitary połamanej na koncercie przez zespół Big Cyc
Sztywny Pal Azji - płyty LP - Szukam nowego siebie

Po za tym będzie stoisko na którym będzie można kupić plyty z autografami ufundowane przez różnych muzyków, płyty zespołu Macka, plakaty z koncertu help maciek - cześć z autografami

Przybywajcie zatem, bawcie się dobrze i pomóżcie Maćkowi..

Sztywny Pal Azji box 1986-2011

2011-12-03T08:12:00.000-08:00

Jutro ostatni koncert na 25 lecie zespołu. MTJ obiecał nam przygotowanie na koncert box - wszystkich sześciu studyjnych płyt zespołu. Poligrafia jest gotowa, pięć płyt wytloczonych. Niestety master szóstej okazał się uszkodzony i........ cały wysiłek aby zdążyć na 4 grudnia trafił szlag.

Box w sklepach pojawi się w styczniu. Jeśli się uda to jednocześnie z DVD z koncertu który gramy jutro.
W pudełku znajdziecie sześć płyt i książeczkę w której Jarek Kisiński pisze o początkach zespołu, Janek Skaradziński o poszczególnych płytach - patrząc na nie jak niezależny krytyk, a ja o pracy nad ostatnią płytą i o ponownym wejściu Sztywnego Pala Azji na scenę rockową:

"Gdy w roku 1990 rozstałem się z zespołem Sztywny Pal Azji nie przypuszczałem, ze kilkanaście lat później nasze drogi znowu się połączą. Jarek Kisiński konsekwentnie pozostał rock’n’rollowcem, a ja wszedłem w świat muzyki współczesnej, a zawodowo – do Radia. Pomiędzy rokiem 1992-2004 byłem szefem muzycznym , programowym a w końcu dyrektorem generalnym w różnych stacjach komercyjnych. Jednak na początku 2005 roku powróciłem do muzyki. Zbudowałem domowe studio zacząłem realizować swoje projekty. Latem niespodziewanie odezwał się do mnie Jarek Kisiński. Spotykaliśmy się w Krakowie w jakiejś knajpce. Kisiel był na rozdrożu. Grywał czasami po szyldem Sztywny Pal Azji, choć wśród jego muzyków nie było nikogo z pierwotnego składu zespołu. Leszek Nowak i Ciapek mieli swój Sztywny Pal – w którym nie było dla Kisiela miejsca. Jarek miał głowę pełna pomysłów, ale potrzebował wsparcia. Trafił na mnie w idealnym momencie.

Początkowo postanowiliśmy tworzyć coś zupełnie nowego. Jarek na długie tygodnie przenosił się do Warszawy, gdzie słuchaliśmy muzyki, dyskutowaliśmy i nagrywaliśmy jego muzyczne pomysły. Potrzebowaliśmy żywych muzyków i tu też dopisało nam szczęście. Pierwszy basista Szpala – grający od kilkunastu lat w TLove – Paweł Nazimek - zaprosił na próbę gitarzystę Michała Kwiatkowskiego i perkusistę – na co dzień technicznego TLove – Budzika. Panowie zaczęli regularnie grać, powstawały nowe kompozycje. Zespół brzmiał ostro, nowocześnie i bardzo obiecująco. Nie mieliśmy tylko wokalisty. Zdesperowani daliśmy ogłoszenie w Radiu Wawa, o zespole poszukującym śpiewającego chłopaka – w podkładzie spotu poleciały stare nagrania Szpala. Odzew był całkiem niezły, ale poziom straszny. Zaczęliśmy rozglądać się na „rynku”, obserwując laureatów programów prezentujących nowe wokalne talenty. Spotkaliśmy się z Piotrem Lato – uczestnikiem Big Brothera, o zdecydowanie rockowym image’u . Nagraliśmy nawet wspólnie piosenkę – „Mundi, mundi mundial” skomponowaną specjalnie na konkurs przeboju mundialowego. Piotr jednak nie czuł się jednak dobrze w nowych piosenkach Kisiela i przyprowadził na próbę młodego chłopaka – laureata ostatniej edycji programu Idol – Bartka Szymoniaka. Bartek wyglądał świetnie, bardzo chciał, ale stylistycznie był od nas bardzo daleko….Latem 2006 roku niespodziewanie zmarł Janusz Deda – pierwszy perkusista Sztywnego Pala. Na rynku w Chrzanowie odbył się pożegnalny koncert dla „Cytka”. Po raz pierwszy od 1990 spotkałem się tam z Leszkiem Nowakiem i Ciapkiem. Chłopcy grywali czasami jako Sztywny Pal Azji.. Leszek – który przejął po odejściu Kisiela funkcje leadra zespołu, traktował granie jako hobby. Pracował zawodowo i miał czas dla zespołu tylko we weekendy. Spotkanie Kisiela i Ciapka zaowocowało nowym pomysłem – „po cóż było zaczynać wszystko od początku. – może warto jednak popracować nad ponownym wprowadzeniem Sztywnego Pala Azji na tory zawodowstwa”. Przypadek sprawił że w Chrzanowie zamieszkał Jacek Śliwczyński – niegdyś basista TLove Alternative. Zajmował się zawodowo fotografowaniem, ale marzył mu się powrót do basu i rock’n’rolla. Trzon nowego Szpala był zatem gotowy – znakiem zapytania był jednak Leszek Nowak. Spróbowaliśmy nagrać na próbę dwie nowe piosenki - „Dance Floor Poland” i „Mleko”. Aby wprowadzić nowy element i zasiać ferment w umyśle Leszka zaprosiliśmy do nagrań też Bartka Szymoniaka. Efekt nagrań nas nie zadowolił. Latem 2007 zamknęliśmy się z Kisielem i Ciapkiem w moim studiu przeniesionym do domu na Mazurach i zaczęliśmy składać do kupy materiał na nową płytę. Przyjechał też Leszek który był w okolicy na wakacjach i ……. nie potrafił znaleźć się w nowym repertuarze, a po za tym nie miał dla nas czasu. Zrozumieliśmy że stracił serce do muzyki i ze nie możemy na niego liczyć. Postanowiliśmy nagrywać beż Leszka. Na sesje nagraniową do studia w „Boguchwale” zaprosiliśmy Bartka. Początkowo wyglądało to źle. Męczył się niemiłosiernie, a my razem z nim. W pewnym momencie Kisiel stwierdził – „to nie ma sensu. Ten chłopak do nas nie pasuje”. Mieliśmy mu to powiedzieć ale Bartek podjął ostatnia próbę zaśpiewania piosenki ….. Byliśmy zaskoczeni!. „Tak, to jest to!” Kolejne miesiące spędziliśmy w studiu braci Baryckich w Warszawie. Powstawał koncept album – w którym poszczególne piosenki opowiadały historię wymyślona przez Jarka. Całość zilustrowana została komiksem narysowanym przez Mirka Urbaniaka. W lutym 2008 płyta „Miłość jak Dynamit.” ukazała się w sklepach. To był nowy początek – nowego Sztywnego Pal Azji".

.
Jest tez dużo zdjęć z archiwum zespołu - jak choćby to - które zespół wysłał jako zgłoszenie do Jarocina w roku 1986

Od lewej: Leszek Nowak, Pwaeł Nazimek, Jarek Kisiński. Niżej śp Cytek, czyli Janusz Deda, a z saksofonem Azja, czyli Andrzej Turek

25 lat zespołu Sztywny Pal Azji

2011-11-25T11:30:00.000-08:00

4 grudnia w Warszawskim klubie Hybrydy odbędzie się koncert zespołu Sztywny Pal Azji z okazji 25 lecia zespołu. Podczas koncertu, który będzie miał charakter benefisu z udziałem zaproszonych gości, przeprowadzona będzie licytacja w ramach akcji "Help Maciek" .Wśród ofiarodawców przedmiotów do licytacji będzie między innymi Walter Chełstowski, który przyniesie deskę ze sceny w Jarocinie.Deskę po której stąpali wszyscy najważniejsi muzycy rockowi naszego kraju. Deska ma certyfikaty oryginalności i jest na 100% autentyczna.Będą oczywiście także inne cenne rockowe fanty.

To będzie ostatni koncert na naszej trasie z okazji 25 lecia. W ciągu mijającego roku Sztywny zagrał kilkadziesiąt koncertów. Największy był w czerwcu na rynki w Chrzanowie. Przyszło kilkanaście tysięcy ludzi.

W Hybrydach będziemy kręcić DVD. Przybywajcie zatem licznie i krzyczcie głośno!!!

Zagrają dwa suporty - znakomici, młodzi i zdolni chłopcy czyli - KID A, oraz ostre punkowe dziewczyny z Krakowa - czyli TRANSLOLA

W Hybrydach bedzie miała miejsce premiera boxu sześciu studyjnych płyty - Sztywny Pal Azji 25 lat. Do wszystkich płyt udało nam się dodać wiele unikatowych i nigdy nie publikowanych nagrań - zarówno koncertowych jak i studyjnych. Znajdziecie tam nagrania z Jarocina z roku 1986, z sesji dla Trójki z roku 1987, 1989, piosenki z filmu Sara, sesję supergupy The Nos, piosenkę mundialową z roku 2006, ostatnie nagrania z Leszkiem Nowakiem z roku 2007 i wiele, wiele innych. Razem za Szpalem zagrali w nich miedzy innymi - muzycy zespołu Dżem, Tomek Lipiński, Boguś Łyszkiewicz, Marcin Kydryński, Piotr Lato, Andrzej Krzywy, Jacek Skubikowski, Krzysztof Ścieranski..

Moja historia grania ze Sztywny Palem Azji zaczęła się 24 lata temu. Opisałem ją ze szczegółami w książeczkach z serii Polskie Single Oto wybrane fragmenty:

"Późna jesienią 1986 zadzwonił do mnie mój kolego ze szkolnej ławy Paweł Sito. Pracował w Rozgłośni Harcerskiej – stacji nadającej wówczas tylko na falach krótkich, a więc trudno uchwytnej dla normalnych radioodbiorników, współpracował także z Markiem Niedźwieckim przy Liście Przebojów Trójki, oraz uczestniczył aktywnie w rockowym alternatywnym światku. Paweł poprosił abym przyjechał z saksofonem do studia gdzie płytę nagrywa rewelacja ostatniego Jarocina zespół Sztywny Pal Azji. Nagrałem saksofon do dwóch utworów (Kultura i Proces). Zespół był z Chrzanowa, więc traktowałem to zdarzenie w kategoriach koleżeńskiej, jednorazowej przysługi. Kilka dni później Paweł zadzwonił ponownie ze smutną wiadomością. Nagrane przeze mnie partie saksofonu zostały niechcący skasowane więc muszę przyjechać jeszcze raz. Kilka miesięcy później spotkałem Szpala ponownie na koncercie w Operze Leśnej w Sopocie i to był początek współpracy która trwa do dziś,… ale o tym opowiem później. Sztywny Pal Azji powstał niedługo przez swoim Jarocińskim sukcesem w roku 1986. Jarek Kisiński miał za sobą współpracę z zespołem Instytucja, którego singlowe nagranie znajdziecie na płycie z roku 1985. W roku 1986 Jarek powołał do życia dwa zespoły- Woyzeck i Sztywny Pal Azji. Oba wysłały swoje kasety do Jarocina, obia zostały zaproszone do udziału w festiwalu. Szpal dostał się do tzw. złotej dziesiątki i tak rozpoczęła się oszałamiająca kariera zespołu. W ciągu dwóch następnych lat zagrali kilkadziesiąt koncertów i nagrali płytę która na stałe weszła do kanonu polskich płyt rockowych. Piosenka „Wieża radości wieża samotności” jest jednym z najczęściej publikowanych i najczęściej emitowanych w radiu polskich piosenek. Zawsze znajduje się w wszelkich zestawieniach największych polskich przebojów. W notowaniach listy programu trzeciego utrzymywała się przez 27 tygodni! Sława, która niespodziewanie spadła na zespół była również bardzo kłopotliwa. Leszek Nowak – wokalista i pianista zespołu jak każdy chłopak w tamtych czasach podlegał obowiązkowi służby wojskowej, przed którą czasowo chroniły studia, bądź talent w wynajdywaniu okoliczności które taką służbę odraczały. Jedną z możliwości uniknięcia „wzięcia w kamasze” było odpracowanie wojska np. w kopalni. W tamtym czasie Leszek był takim – górnikiem-poborowym. Podlegał regułom służby, więc nie mógł swobodnie dysponować swoim czasem. Zespół grywał więc koncerty głownie w weekendy, ale ciśnienie rynku było znacznie większe. W pewnym momencie gdy przed zespołem otworzyła się szansa na zagranie lukratywnej trasy koncertowej Leszek posunął się do czynu heroicznego. Aby dostać zwolnienie lekarskie złamał sobie mały palec ręki. Na trasie grał ze sztywnym zagipsowanym paluchem. Kilkanaście miesięcy później zrobił coś jeszcze bardziej szalonego. Aby móc przyjechać na dwa tygodnie do studia na nagranie płyty poparzył sobie rękę kwasem. Takie to ofiary trzeba było ponosić wówczas, aby móc grać rock’n’rolla!"

"Koncerty Nowej Sceny organizowane były w Trójmieście przez Waldka Rudzieckiego i MCK pomiędzy 1986, a 1989 rokiem. Była to swego rodzaju odpowiedź na Warszawski festiwal Poza Kontrolą. W ramach Nowej Sceny odbyło się osiem festiwali. Ten który odbył się latem 1987 roku w Sopockiej Operze Leśnej w sposób zasadniczy wpłynął na moje życie. Pojechałem z Różami Europy, które grały wówczas wesoły rock’n’rollowy repertuar, w trakcie którego – singlowy „List do Gertrudy Burgund” był jednym wolnym numerem. Przed koncertem wspólnie z basistą Grzesiem K. wybraliśmy się na sopocki Monciak. Nie mieliśmy za dużo czasu więc poszliśmy w strojach, w których występowaliśmy na scenie – czarne swetry, korale, białe rękawiczki bez palców i czarne półbuty z czubami. Od razu zostaliśmy zatrzymanie przez patrol milicji obywatelskiej i wsadzeni do milicyjnej Nyski. Gdy usiłowaliśmy się dowiedzieć o co chodzi, kierowca pojazdu odezwał się do dowódcy patrolu – „Staszek, ale mieliście przecież cieplaków nie przyprowadzać!”. Po tych słowach stało się jasne ze zostaliśmy uznani za osoby o odmiennej preferencji seksualnej. Okazało się, że w czasach PRL-u nie tylko afiszowanie się ze swoimi poglądami politycznymi mogło skończyć się aresztowaniem. Milicjanci chcieli nas zapuszkować na 48 godzin, lecz po długim przekonywaniu że jesteśmy muzykami zespołu rockowego, a korale to tylko nasz image sceniczny – zostaliśmy wypuszczeni. W garderobie przed koncertem spotkałem kolegów ze Sztywnego Pala Azji – głównej gwiazdy koncertu, dla których kilka miesięcy wcześniej nagrałem partie saksofonu na ich debiutancką płytę. Okazało się, że saksofonista zespołu nie dojechał, więc poprosili mnie abym z nimi zagrał. Po koncercie, Jarek Kisiński – szef zespołu - wydał polecenie ich ówczesnej managerce - Marzenie Wojciechowskiej, - „załatw to jak chcesz, ale on musi z nami nagrywać” - kilka tygodni później miała się bowiem odbyć sesja nagraniowa zespołu dla Rozgłośni Harcerskiej. Marzena była osobą znaną w środowisku. W roku 1987, jako szef programowy toruńskiego klubu Od Nowa organizowała ważny festiwal „Rock Naokoło Roku”. Zadzwoniła do mnie kilka dni później. Perspektywa dalszej współpracy ze Sztywnym Palem wydała mi się ekscytująca, ale korzystając z obecności Marzeny w Warszawie zaprosiłem ja na kawę, aby omówić szczegóły. Już wkrótce zostałem nie tylko członkiem zespołu Sztywny Pal Azji, ale również osobistym narzeczonym jego managerki. Po kolejnych dwóch latach pobraliśmy się, a świadkami na naszym ślubie byli Jarek Kisiński i Bożenka Sitek z Rozgłośni

Harcerskiej. Utwór Szpala „Piosenka dla” pochodzi właśnie z tej sesji na którą z wielkim „poświeceniem” miała skaptować mnie Marzena. Zarejestrowane zostały cztery nagrania, z których tylko „Piosenka dla” ukazała się na wydanej w roku 1988 składance – „Radio Nieprzemakalnych”. Pozostałe trzy nigdy nie zostały wydane. Co gorsza nikt nie można odnaleźć taśmy matki z tej sesji, a była ona w historii zespołu zupełnie wyjątkowa. Po sukcesie płytowego debiutu Jarek Kisiński – kompozytor i autor wszystkich utworów zespołu, próbował skierować kapelę na nową drogę. Nagrane piosenki, po za balladą którą znajdziecie na płycie, są zadziwiająco niestandardowe i niekomercyjne. W utworze „Owady” Marcin Kydryński grał na sitarze, a ja na klarnecie, w „Psach wojny” na tle hipnotycznego pochody basowego Leszek Nowak wykonuje coś w rodzaju rapowanej melodeklamacji. Niezwykłość brzmienia tych nagrań wiąże się również z tym, że studio Programu III Polskiego Radia na Myśliwieckiej (obecnie świetne studio im. Agnieszki Osieckiej) było wyposażone w sprzęt, który już w tamtych czasach nadawał się do muzeum. Jednak Leszek Kamiński, dla którego była to jedna z pierwszych realizacji, potrafił wyciągnąć z archaicznego stołu bardzo interesujący sound. W studiu był wówczas tylko jeden procesor dźwięku – pogłos który wyglądał jak wielki kaloryfer z wajchą do zmiany biegów. Aby osiągnąć pożądany efekt trzeba było ta wajchą umiejętnie poruszać. Jedyne ocalałe kopie tych nagrań zachowały się na zwykłych kasetach. Może kiedyś uda się je odrestaurować".

. No i udało się odrestaurować i znajdziecie te nagrania jako bonusy w boxie - Sztywny Pal Azji 25 lat

SERDECZNIE ZAPRASZAM NA KONCERT DO HYBRYD

4 GRUDNIA 2011. START IMPREZY GODZINA 19:00

Po koncercie Wandy Warskiej

2011-11-24T09:56:00.000-08:00

Musiałem dziś trochę odreagować po wczorajszym dniu. Wszystko poszło tak jak powinno, ale nerwowe napięcie towarzyszyły mi do samego końca koncertu. . Sala - pełna zaproszonych VIP-ów - była zachwycona. Pani Wanda czarowała cały wieczór. Opowiadała, śpiewała i słuchała swoich gości. Możdżer i Pańta towarzyszyli jej na scenie bez przerwy. Stuhr siedział przy stoliku i w wyznaczonych momentach czytał fragmenty dziennika Warskiej, a także pod koniec zaśpiewał piosenkę.. Budzisz-Krzyżanowska wyszła na scenę by przeczytać kilka wierszy Gabrieli Kurylewicz. Stanko pojawił się na końcu. Najpierw razem z Warską (również z Możdżerem i Pańtą) zagrali My Funny Valentine. Pani Wanda śpiewała oczywiście po polsku. W połowie utwory zeszła na scenę i przez 15 minut mieliśmy koncert wspaniałego, zupełnie wyjątkowego Tria. Jednak bohaterem wieczory była oczywiście Wanda Warska. Po koncercie dostała naręcza kwiatów i całą masę uścisków i życzeń jeszcze wielu lat na scenie.

Dziś około 15 Pani Wanda zadzwoniła do mnie i wygląda na to że energia i pomysły jej nie opuszczają. zaproponowała nowy koncert na którym Grażyna Auguścik zaśpiewała by jej piosenki!! Znakomita idea. Musimy ją jak najszybciej ją zrealizować.

Wanda Warska w Studui im. W. Lutosławskiego

2011-11-22T15:12:00.000-08:00

23 listopada, we środę, w Radiowym Studiu Koncertowe im. Witolda Lutosławskiego, odbędzie się niezwykły koncert Wandy Warskiej - w wigilię urodzin Andrzeja Kurylewicza

Pani Wanda poprosiła mnie o pomoc w jego organizacji.

Popatrzcie na listę wykonawców!!!!!
Wanda Warska - śpiew, Leszek Możdżer – fortepian, Tomasz Stańko – trąbka, Teresa Budzisz – Krzyżanowska - recytacje, Maciej Stuhr – recytacje i śpiew, Paweł Pańta – kontrabas, Piotr Hausenplas – wiolonczela
Biletów już nie ma, ale mam nadzieję wszyscy będą mieli okazje kiedyś ten koncert zobaczyć, lub usłyszeć. Całość będzie zarejestrowana i mam tylko nadzieję, ze materiał ten nie utknie na wieki w szafie.

Polskie Single 89

2011-11-21T14:15:00.000-08:00

W sklepach jest już kolejna płyta z serii Polskie Single

Książeczkę o roku 1989 zacząłem od opisania historii budowy fabryki płyt Polskich Nagrań. Oto początek tekstu:

„Proszę Państwa, 4 czerwca 1989 roku skończył się w Polsce komunizm” - powiedziała w w Dzienniku Telewizyjnym aktorka Joanna Szczepkowska. Wraz z komunizmem kończyła się w Polsce stara epoka. Zmieniały się również mechanizmy rządzące rodzimym biznesem muzycznym. Wszyscy wiedzieli, że gospodarka komunistyczna była pełna absurdów, że nie nadążała za rzeczywistością. Przyjrzyjmy się np. historii tłoczni płyt i siedziby Polskich Nagrań. Przez lata mieściła się ona w Warszawie przy ulicy Płockiej, w budynkach które przypominały raczej zwykłe baraki niż porządną fabrykę. Pierwsze wzmianki o budowie nowej tłoczni pojawiły się w roku 1976. Inwestycja jednak nie mogła ruszyć. Udało się dopiero, kiedy dyrekcja Polskich Nagrań obiecała ówczesnemu premierowi - Piotrowi Jaroszewiczowi wydanie płyty jego córki, młodej śpiewaczki operowej. Budowa rozpoczęła się w roku 1980 i planowana była na pięć lat. Nowa tłocznia miała produkować 30 milionów płyt rocznie – co w porównaniu z sześcioma milionami wyprodukowanych płyt w roku 1980 miało być znaczącym wzrostem. Pierwsza część potężnej fabryki była gotowa w roku 1986. Kilkanaście miesięcy zajęło jeszcze oddanie do użytku całości tłoczni i wykończenie biurowca - nowej siedziby Polskich Nagrań. Całość gotowa było w roku 1989.Gdy Polskie Nagrania, za zaciągnięte kredyty kupiły maszyny do tłoczenia czarnych płyt, świat przestawiał się na produkcję kompaktów. Rok 1989 przyniósł Polskim Nagraniom 2 miliardy złotych strat. Kolejne lata to stopniowe kurczenie się firmy i przejmowanie jej majątku przez prywatne - nomenklaturowe spółki.

Nie tylko Polskie Nagrania przeżywały zapaść. Również inne firmy fonograficzne nie radziły sobie najlepiej. Rok 1989 był rokiem śmierci tradycyjnego singla. Nie ukazała się żadna mała płytka, a na single w nowej, kompatowej wersji, trzeba było poczekać jeszcze kilka lat.

Książeczkę jak zwykle przepieknie wyrysował Piortek Piotrowski. A na płycie znajdziecie następujące piosenki:

1. De Mono - Kochać inaczej

2. Chłopcy z Placu Broni - Kocham wolność

3. Sztywny Pal Azji - Nie zmienię świata

4. Tilt - Jeszcze będzie przepięknie

5. Kombi - Nietykalni

6. Róże Europy - Mamy dla was kamienie

7. Kobranocka - Zataczówka

8. Ziyo - Wyspy

9. Formacja Nieżywych Schabuff - Faja 89

10. Balcan Electrique - Je mi podaj

11. Gardemia - Papierosy i zapałki

12. T.Love - Wychowanie

13. Lech Janerka - Bez kolacji

14. Ziemek Kosmowski - Pustynia

15. Korba - Składam broń

16. Grzegorz Skawiński - Dziś tracisz mnie

17. Maanam - Się ściemnia

18. Mariusz Lubomski - Spacerologia

Grażyna Auguścik - Kawa czy Herbata

2011-11-21T13:52:00.000-08:00

15 listopada Grażyna Auguścik i Paulinho Garcia wystąpili w programie Kawa czy Herbata w TVP Zagrali piosenkę "Things we said today." z płyty The Beatles Nova

Grażyna Auguścik - Trasa koncertowa The Beatles Nova

2011-11-21T13:05:00.000-08:00

Zakończyła się już niestety pierwsza trasa koncertowa Grażyny Auguścik i Paulinho Garcia promująca płytę The Beatles Nova

13 listopada Białystok - klub Fama

14 listopada Warszawa - Teatr Druga strefa

17 listopada - Elbląg - Centrum Spotkan Europejskich "Światowid"

18 listopada - Słupsk - Restauracja "et Cetera"

19 listopada - Kołobrzeg - Sala Widowiskowa Regionalnego Centrum Kultury

20 listopada - Warszawa - Teatr Studio

Sale były pełne, przyjęcie owacyjne. W następnych postach opublikuje zdjęcia z koncertów. Jedno trzeba powiedzieć - czasy dla sztuki ciężkie, ale infrastruktura, organizacja i entuzjazm - zarówno widzów jak i organizatorów nastraja bardzo optymistycznie

Grażyna Auguścik - The Beatles Nova

2011-11-21T12:06:00.000-08:00

18 listopada ukazała się płyta Grażyny Auguścik i Paulinho Garcia „The Beatles Nova”.

Grażyna współpracuje z Paulinho już od 10 lat. . Znalazły się na niej słoneczne, „brazylijskie” wersje słynnych piosenek zespołu The Beatles. Pyta została nagrana w bardzo niecodzienny jak na XXI wiek sposób. Przy nagraniu użyto oryginalnego sprzętu z lat siedemdziesiątych. Rejestracji dźwięku dokonano przy użyciu jednego mikrofonu, w sali konserwatorium w Chicago. Reżyserem dźwięku był Ken Christianson specjalizujący się w tego typu produkcjach.

Grażyna Auguścik o muzyce, którą tworzy z Paulinho Garcia:

„Nasza muzyka z "krainy łagodności" uspakaja, relaksuje. Jest nareszcie chwila ciszy, o którą coraz trudniej dziś w muzyce - melancholijnie i dobrze. Wydawałoby się, że muzyka brazylijska to przede wszystkim bomba energetyczna z ogniem. Owszem, jest tak w wielu przypadkach. W naszym to energia nasycona słońcem, która leczy.”

ARTOBUS.

2011-11-21T10:58:00.000-08:00

Jestem muzykiem, kompozytorem, muzykologiem, dziennikarzem i managerem kilku znakomitych artystów. W moim blogu będę pisał o świecie muzyki patrząc na niego z różnej perspektywy. Jako organizator, lub jako konsument, jako krytyk i teoretyk, a także jako fan i entuzjasta.
Zaczynam :)