arxos

Τι μας λέει των Δανών η ευτυχία!

2012-01-10T16:38:00.000+02:00

Της Αγλαΐα Κρεμέζη

Δεν είναι απλά οι ευτυχέστεροι στον κόσμο, αλλά σκίζουν, με 72% των Δανών να δηλώνουν ότι «νιώθουν μια χαρά», ενώ παγκόσμια ο μέσος όρος «ευτυχίας» είναι 21%. Η θετική τους διάθεση δεν οφείλεται σε οικονομική ευμάρεια, αλλά στην εμπιστοσύνη που τρέφουν για αυτούς που τους κυβερνούν και στην αναπτυγμένη κοινωνική τους αλληλεγγύη -αυτό που ο πολιτικός επιστήμονας Robert Putnam αποκαλεί «κοινωνικό κεφάλαιο».

Στη διάρκεια του 2ου Παγκόσμιου πολέμου οι Δανοί έσωσαν σχεδόν ολόκληρη την Εβραϊκή τους κοινότητα από τη Χιτλερική θηριωδία, οργανώνοντας μια πρωτοφανή για κατεχόμενη χώρα συλλογική επιχείρηση. Το κατόρθωσαν δρώντας ομαδικά, επειδή σέβονται την εξουσία, αρκεί να νιώθουν ότι είναι δίκαιη -και φαίνεται πως η δική τους είναι. Δεν παραλείπουν όμως να εκφράσουν δημόσια τη γνώμη τους και να δράσουν ανάλογα, αν διαπιστώσουν πως κάποιοι καταπιέζονται άδικα.

Μελετητές που προσπαθούν να εξηγήσουν την τόσο θετική ψυχολογική κατάσταση της χώρας αυτής επισημαίνουν πως από παιδιά οι Δανοί διδάσκονται την έννοια της ισότητας και της συλλογικότητας. Μαθαίνουν πως δεν είναι ξεχωριστοί και ανώτεροι, αλλά κομμάτια ενός συνόλου και αντιμετωπίζουν όλοι μαζί όποιες δυσκολίες παρουσιαστούν. Εμπιστεύονται και σέβονται τους συνανθρώπους σε όποια ομάδα κι αν αυτοί ανήκουν και η διάχυτη αυτή αίσθηση φέρνει αισιοδοξία και δημιουργεί τις προϋποθέσεις για να προσπαθήσει ο καθένας να κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί στον τομέα του. Δεν είναι περίεργο, λοιπόν, που το Forbes προτείνει τη Δανία σαν καλύτερη χώρα στον κόσμο για επενδύσεις.

Οι άνθρωποι που εμπιστεύονται εκείνους που τους κυβερνούν, αλλά και τους γείτονές τους και αντιστέκονται ενεργά στις κοινωνικές αδικίες, νιώθουν καλά με τον εαυτό τους. Αρα, έχουν περισσότερες πιθανότητες να είναι ευτυχείς, ακόμα και αν τα φέρνουν δύσκολα, λένε οι κοινωνιολόγοι. Οι κάτοικοι χωρών με χαμηλό δείκτη εμπιστοσύνης -στην κυβερνηση, στο γείτονα κλπ- έχουν πολύ λιγότερες πιθανότητες να νιώσουν καλά και να αναπτύξουν δημιουργικά τις δυνατότητές τους.

Στα καθ' ημάς:
Θα έπρεπε, μάλλον, να σταματήσω εδώ. Εξυπνοι είστε, θα κάνετε τους παραλληλισμούς. Ομως, ο πειρασμός είναι μεγάλος να συνεχίσω με την προσωπική μου ιστορία: Μεγάλωσα ακούγοντας τη γιαγιά και τη μαμά μου να μου λένε πως δεν πρέπει να εμπιστεύομαι κανένα, πως όλοι είναι εναντίον μου και ψάχνουν ευκαιρία να μου τη φέρουν. Στο σχολείο, πάλι, στη δεκαετία του '60, δάσκαλοι και καθηγητές άλλο δεν είχαν να μας πιπιλίζουν το μυαλό από το πόσο εμείς οι Ελληνες είμαστε ανώτεροι, ο διαλεχτός λαός του Θεού, απ' ευθείας απόγονοι του Περικλή κι ολοι οι Ανθέλληνες, με πρωτεργάτη τον Φαλμεράιερ, έχουν βαλθεί να μας θάψουν. {Αναρωτιέμαι αν υπάρχει στα Δανέζικα λέξη αντίστοιχη με το «Ανθέλληνες»} Εγώ, όντας πλάσμα αντιδραστικό, διάλεξα από τα παιδικά μου χρόνια να πιστεύω και να κάνω ακριβώς τα αντίθετα από ό,τι μου λέγαν οι «μεγάλοι» και τελικά μάλλον μου βγήκε σε καλό.

Και βέβαια, σε κάθε εκδήλωση της ζωής μου προσπάθησα να κρατιέμαι όσο μακρύτερα γίνεται από το οργανωμένο κράτος και τα πλοκάμια του. Ομως, οι περισσότεροι γνωστοί μου προσδοκούσαν κάτι να αρπάξουν από την κρατική θολούρα και παγαποντιά που μας περιβάλλει και πολλοί τα κατάφεραν. Αυτό, βέβαια, δεν τους έκανε να πιστεύουν στους κυβερνώντες, ακριβώς το αντίθετο. Μάλιστα, οι πιο πολλοί δεν αρκούνται μόνο στο να μην εμπιστευονται το κράτος, που είναι ο πρώτος φαύλος και κλέφτης, η οργανωμένη εφιαλτική γραφειοκρατία που πνίγει ο,τιδήποτε θα μπορούσε να ανθίσει σε τούτο τον τόπο, ανταμείβοντας και δίνοντας προνόμια στην απίστευτη μετριότητα και στην πιο κουτοπόνηρη «καπατσοσύνη». Σαν από κεκτημένη ταχύτητα, οι πολίτες τούτης της χώρας δεν εμπιστευόμαστε κανένα και μοιάζει να είμαστε έτοιμοι να επιτεθούμε και να καταστρέψουμε, προτού καλά-καλά αναρωτηθούμε αν ο διπλανός μας είναι εχθρός ή φίλος. Καταναλώνουμε την περισσότερη από την ενέργειά μας για να θάψουμε και να υπονομεύσουμε τους γύρω μας, παρά για να κάνουμε κάτι δημιουργικό. Ο,τι περισσεύει πάνω από το μέτριο κόβεται στη στιγμή, και χρειάζεται τεράστια δύναμη και επιμονή για να αντισταθείς, να τραβηχτείς μακριά και να αναζητήσεις την τύχη σου αλλού, σε μικρες ομάδες και μεγάλες οργανωμένες κοινωνίες δίκαιες, που δεν φοβούνται, αλλά ανταμείβουν τις ιδέες και τη δημιουργικότητα.

Γιατί υπάρχουν πολλές τέτοιες κοινωνίες και ομάδες, δεν είναι μόνο η Δανία.

πηγή

One World One Revolution

2012-01-10T16:26:00.002+02:00

Εσύ πόσο τον έχεις;

2011-10-07T13:37:00.000+03:00

Εσύ πόσο τον έχεις;: 15.000 τόνοι ψαριών κάθε χρόνο πετιούνται στη θάλασσα νεκρά. Κάνε click και πάρε θέση για να τα σώσεις!

CNN: Γιατί η Ελλάδα πρέπει να πτωχεύσει

2011-09-28T13:58:00.001+03:00

Σε άρθρο του στο CNN, ο Martin Feldstein, καθηγητής Οικονομικών του Harvard, εξηγεί γιατί η Ελλάδα πρέπει, κατά τη γνώμη του, να πτωχεύσει…

Η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να ξεφύγει από μια έτσι και αλλιώς αδύνατη κατάσταση. Έχει ένα μη διαχειρίσιμο δημόσιο χρέος, μια καταρρέουσα οικονομία, ένα χρόνιο έλλειμμα στο ισοζύγιο πληρωμών και αφερέγγυες τράπεζες που χάνουν γρήγορα καταθέσεις.

Η μόνη διέξοδος για την Ελλάδα είναι να χρεοκοπήσει. Όταν γίνει αυτό, θα πρέπει να διαγράψει την κύρια αξία αυτού του χρέους κατά τουλάχιστον 50%. Το τρέχον σχέδιο για τη μείωση της παρούσας αξίας των ομόλογων κατά 20%, είναι μόνο ένα πρώτο μικρό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση.

Εάν η Ελλάδα φύγει από το ευρώ, μπορεί να υποτιμήσει το νέο νόμισμά της, τονώνοντας έτσι τη ζήτηση και θα καταλήξει εντέλει σε εμπορικό πλεόνασμα.

Οι αγορές γνωρίζουν πολύ καλά ότι η Ελλάδα, είναι αφερέγγυα και ότι τελικά θα πτωχεύσει. Γι 'αυτό το επιτόκιο για την ελληνικό τριετές δημόσιο χρέος πρόσφατα ξεπέρασε το 100% και η απόδοση των δεκαετών ομολόγων είναι 22%.

Γιατί, λοιπόν, οι πολιτικοί ηγέτες της Γαλλίας και της Γερμανίας προσπαθούν τόσο σκληρά για την πρόληψη - ή, ακριβέστερα για την αναβολή - του αναπόφευκτου; Υπάρχουν δύο λόγοι:

Πρώτον, οι τράπεζες και άλλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα στη Γερμανία και η Γαλλία έχουν σημαντική έκθεση στο ελληνικό δημόσιο χρέος, τόσο άμεσα όσο και μέσω των πιστώσεων που έχουν επεκταθεί σε ελληνικές και άλλες τράπεζες της ευρωζώνης. Η αναβολή της χρεοκοπίας δίνει στα γαλλικά και τα γερμανικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα χρόνο για να αποκτήσουν τα κεφάλαιά τους, να μειώσουν την έκθεσή τους σε ελληνικές τράπεζες, με τη μη ανανέωση των πιστώσεων, όταν τα δάνεια λήγουν, και να πωλούν τα ελληνικά ομόλογα στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Ο δεύτερος, και πιο σημαντικός λόγος για το γαλλο-γερμανική αγώνα για την αναβολή μιας ελληνικής χρεοκοπίας είναι ο κίνδυνος ότι μία τέτοια θα προκαλέσει πτωχεύσεις σε άλλες χώρες, κυρίως στην Ισπανία και την Ιταλία. Ο κίνδυνος αυτός επισημάνθηκε από την πρόσφατη υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της Ιταλίας από την Standard & Poors.

Μια χρεοκοπία σε μία από τις δύο αυτές μεγάλες χώρες θα έχει καταστροφικές επιπτώσεις για τις τράπεζες και άλλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα στη Γαλλία και τη Γερμανία. Το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας είναι αρκετά μεγάλο για να καλύψει τις χρηματοδοτικές ανάγκες στην Ελλάδα, αλλά όχι αρκετά μεγάλο για να χρηματοδοτήσει την Ιταλία και την Ισπανία, αν χάσουν την πρόσβασή τους στις ιδιωτικές αγορές. Έτσι, οι ευρωπαίοι πολιτικοί ελπίζουν ότι, επιδεικνύοντας ότι ακόμη και η Ελλάδα μπορεί να αποφύγει την πτώχευση, οι ιδιωτικές αγορές θα έχουν εμπιστοσύνη στη βιωσιμότητα της Ιταλίας και της Ισπανίας, για να συνεχίσουν τη χορήγηση δανείων σε λογικές τιμές και τη χρηματοδότηση των τραπεζών τους.

Εάν ωστόσο επιτραπεί στην Ελλάδα να πτωχεύσει τις επόμενες εβδομάδες, οι χρηματοπιστωτικές αγορές θα θεωρήσουν τις χρεοκοπίες στην Ισπανία και την Ιταλία ως πολύ πιο πιθανές. Αυτό θα προκαλέσει άνοδο στα επιτόκιά τους και τα εθνικά χρέη τους θα αυξηθούν ραγδαία, με αποτέλεσμα να οδηγηθούν σε πτώχευση. Με την αναβολή μιας ελληνικής χρεοκοπίας για δύο χρόνια, οι πολιτικοί της Ευρώπης ελπίζουν ότι θα δώσουν στην Ισπανία και την Ιταλία χρόνο για να αποδείξουν ότι είναι οικονομικά βιώσιμες.

Εάν λοιπόν η Ισπανία και η Ιταλία τα καταφέρουν τα επόμενα δύο έτη, η ευρωπαϊκή πολιτική ηγεσία μπορεί να επιτρέψει στην Ελλάδα να πτωχεύσει χωρίς το φόβο της επικίνδυνης μετάδοσης.

Η Πορτογαλία μπορεί να ακολουθήσει την Ελλάδα σε χρεοκοπία και στην έξοδο από την ευρωζώνη. Αλλά οι μεγαλύτερες χώρες θα είναι σε θέση να χρηματοδοτηθούν σε λογικά επιτόκια, και το ισχύον σύστημα της ευρωζώνης θα μπορούσε να συνεχιστεί.

Εάν, ωστόσο, η Ισπανία ή η Ιταλία δεν πείσουν τις αγορές τα επόμενα δύο χρόνια ότι είναι οικονομικά υγιείς, τα επιτόκια θα αυξηθούν σημαντικά, και θα είναι σαφές ότι είναι αφερέγγυες. Σε εκείνο το σημείο, θα χρεοκοπήσουν. Επίσης αναμένεται ότι δε θα είναι, τουλάχιστον προσωρινά, σε θέση να δανειστούν και θα αντιμετωπίσουν τον κίνδυνο να εγκαταλείψουν το ενιαίο νόμισμα.

Αλλά υπάρχει ένας μεγαλύτερος και πιο άμεσος κίνδυνος: Το επίπεδο των ελληνικών επιτοκίων δείχνει ότι οι αγορές πιστεύουν ότι η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει πολύ σύντομα. Ακόμη και πριν συμβεί αυτό, τα επιτόκια του ισπανικού και του ιταλικού χρέους προβλέπεται να αυξηθούν απότομα, βάζοντας τις χώρες αυτές σε οικονομικά δεινό μονοπάτι.

Ίσως έτσι οι πολιτικοί της ευρωζώνης μάθουν με άσχημο τρόπο, ότι η προσπάθεια να ξεγελάσουν τις αγορές είναι μια επικίνδυνη στρατηγική…

πηγή:epikaira.gr

Το τέλος της μυθολογίας της «Ενωμένης» Ευρώπης

2011-09-28T10:02:00.000+03:00

Του Κώστα Παπουλή

1) Δημοκρατία:

H E.E., ως σύλληψη και κατασκευή, ήταν εξ’ αρχής αντίθετη με την Δημοκρατία. Η δημιουργία, ενός υπερεθνικού μπλοκ, τελικά στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης, η κατάργηση των εθνικών κοινοβουλίων και της οικονομικής κυριαρχίας των κρατών, δολοφόνησε και την αστική δημοκρατία, όπως την γνωρίσαμε μέχρι σήμερα. Η πορεία προς τον ολοκληρωτισμό, η παράδοση της εξουσίας στις οικονομικές και πολιτικές ελίτ των ισχυρών οικονομιών και στους εκπροσώπους των τραπεζών, η ανισότητα των εθνών, ήταν το φυσικό επακόλουθο της μεταβίβασης της εξουσίας, από το εθνικό πεδίο στο «υπερεθνικό».

«Αν σήμερα, ο ελληνικός λαός μπορεί να διαδηλώσει εναντίον ενός νόμου-και να τον ανατρέψει- στην πλατεία Συντάγματος, μπροστά στο εθνικό του κοινοβούλιο, αύριο θα πρέπει να πάει στις Βρυξέλλες,…. κάθε έννοια αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας καταλύεται», προειδοποιούσε ο Κ. Καστοριάδης, σε διάλεξη του στην Αθήνα, από την δεκαετία του 80.

Η είσοδος της Ελλάδας στην ευρωζώνη και η εκχώρηση σχεδόν του συνόλου της οικονομικής κυριαρχίας στο ευρωπαϊκό κέντρο, μετέτρεψε το ελληνικό κοινοβούλιο, σε δημαρχείο, στο οποίο τελικά, αφαιρέθηκαν και οι τελευταίες εξουσίες από την τρόικα. Η μετατροπή της πατρίδας μας σε προτεκτοράτο, ολοκληρώθηκε τον τελευταίο χρόνο . Η αποκατάσταση –ακόμη και- της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, περνάει μέσα από την ανάκτηση της οικονομικής κυριαρχίας και συνεπακόλουθα και της εθνικής ανεξαρτησίας.
H έλλειψη δημοκρατικών αρχών στην Ε.Ε., εξηγεί και το «παράδοξο» της άσκησης μιας πιο ακραίας μονεταριστικής

πολιτικής από αυτή των ΗΠΑ, παρά το γεγονός των ευνοϊκότερων συσχετισμών, σε εθνικό επίπεδο, εξαιτίας της ύπαρξης ισχυρών συνδικάτων, αριστεράς κ.λπ.

Έτσι, ιδίως στην ζώνη του ευρώ, το θεσμικό-οικονομικό της πλαίσιο, υποχρεώνει σε αντικειμενικά συντηρητικές μακροοικονομικές πολιτικές, οι οποίες καθιστούν σταδιακά αφόρητη την επιβίωση των εργαζόμενων τάξεων στην περιφέρεια. Είναι να απορεί κανείς, με τα γυαλιά παραμόρφωσης της πραγματικότητας, που φοράει ένα μεγάλο κομμάτι της ευρωπαϊκής αριστεράς, ιδίως του Νότου, που υποδουλώνεται από το ευρώ, και που δεν θέλει να κατανοήσει την συντηρητική και νεοφιλελεύθερη φύση, του «κοινού» νομίσματος.
Το ζήτημα λοιπόν, του ευρώ και της Ε.Ε., δεν είναι ένα «φιλοσοφικό-οικονομικό» ζήτημα. Είναι το κέντρο βάρους, της πολιτικής στάσης κομμάτων και πολιτών. Η στάση του κάθε πολιτικού φορέα απέναντι στο ευρώ και την Ε.Ε., έχει λοιπόν να κάνει με το πόσο είναι αντίθετος, με την παράδοση της οικονομικής και της εθνικής κυριαρχίας σε ιμπεριαλιστικά-οικονομικά κέντρα, στο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο και στην Κ.Ε.Τ, τελικά με την ξένη κατοχή της Ελλάδας.

2) Ευρωπαϊκή «Ένωση» μια επιταχυνόμενη πορεία προς την απόλυτη κυριαρχία του Βορρά :

Από την συνθήκη της Ρώμης και της αλληλεγγύης των κρατών, στην συμφωνία του Μάαστριχτ και το ευρώ, μέχρι το Σύμφωνο Σταθερότητας, έως την σημερινή «Γερμανική-Ευρώπη», όπου οι οικονομικά αδύναμοι λαοί λοιδορούνται και τιμωρούνται, κατά έναν παράξενο εθνικό Δαρβινισμό, μεσολάβησε το νεοφιλελεύθερο πρότυπο, η πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού, και η Γερμανική ενοποίηση. Από τους 632 βουλευτές στην Γερμανία, δεν είναι ούτε σαράντα, αυτοί που βρίσκονταν στο κοινοβούλιο προ του 89 και αυτό έχει δυσάρεστες συνέπειες για την «Ένωση».

Την δεκαετία του 80, η ελληνική κυβέρνηση1 είχε αυτονόητες θέσεις: Η συνύπαρξη οικονομιών-περιφερειών, ανισόμετρης ανάπτυξης, οδηγεί στην διεύρυνση των οικονομικών διαφορών, σε κέρδη για τις ανεπτυγμένες οικονομίες και σε κόστος για τις καθυστερημένες. Για αυτό οι ζημιές των λιγότερο ανεπτυγμένων, πρέπει να αποκαθίστανται, από ισχυρές μεταβιβαστικές πληρωμές, οι οποίες θα αναπληρώνουν την αναπτυξιακή υστέρηση. Διεκδικούσε ακόμη «πρωτόκολλα» για την προστασία και ανάπτυξη της ελληνικής βιομηχανίας κ.λπ.. Θέσεις, που τότε ακούγονταν λογικές και σε κάποιο βαθμό γινόντουσαν αποδεκτές από το διευθυντήριο των Βρυξελλών, για το σύνολο της περιφέρειας. Για αυτό τα ταμεία «συνοχής», ήταν συγκριτικά -με την τελευταία περίοδο- ισχυρά.

Σήμερα, βρισκόμαστε επικεφαλής των υπόλοιπων Νότιων, χαρακτηρισμένοι ως παρίες, που επαιτούν «βοήθεια», δυστυχώς όχι μόνο για την κ. Μέρκελ, αλλά και για τους περισσότερους Γερμανούς, Αυστριακούς, Ολλανδούς, Φιλανδούς πολίτες, ενώ καμία θέση σαν την παραπάνω, δεν ακούγεται όχι μόνο από την ελληνική(;) κυβέρνηση, αλλά και από τις υπόλοιπες της περιφέρειας, είτε της ευρωζώνης, είτε της Ε.Ε.. Αντίθετα, οι ελάχιστες μεταβιβαστικές πληρωμές θα περικόπτονται, ή ακόμη θα υπάρχουν και πρόστιμα, για τους «σπάταλους» και τεμπέληδες Νότιους, που δεν μπορούν να «ισοσκελίσουν» τους προϋπολογισμούς τους, οι οποίοι πληρώνουν και πολλαπλάσια ποσά σε τόκους δημοσίου χρέους-ως ποσοστό του ΑΕΠ- από την Γερμανία. Αλλά πέρα από αυτό, οι ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί, αποτελούν οικονομικό παραλογισμό, περιφρόνηση στοιχειωδών αρχών δημοσιονομικής πολιτικής για την αντιμετώπιση των κυκλικών οικονομικών διακυμάνσεων και των επιπτώσεων των απρόβλεπτων σοκ, απόλυτη εμπιστοσύνη στην αγορά, στην οικονομική δύναμη και στη δυνατότητα κυριαρχίας των ισχυρών οικονομιών, δείγμα της απόλυτης επικράτησης των κοινωνικών δυνάμεων του νεοφιλελευθερισμού στην Ε.Ε..

Δεν προκύπτει από πουθενά, ότι αυτή ή τάση θα αντιστραφεί, και ότι ως εκ θαύματος, το ευρώ, θα μετατραπεί σε ένα νόμισμα και για τον Νότο, όπου απαραίτητα ένας μεγάλος ομοσπονδιακός προϋπολογισμός, η κάποιος άλλος μηχανισμός μεταφοράς πόρων, θα μειώσει τις εθνικές και περιφερειακές ανισότητες, και η Ελλάδα μαζί με την υπόλοιπη περιφέρεια θα αναπνεύσει. Ουσιαστικά, πρέπει ο πενιχρός προϋπολογισμός του 1,1% του ΑΕΠ της Ε.Ε., να δεκαπλασιαστεί ή να εικοσαπλασιαστεί, όταν η πρόθεση των κεντρικών χωρών είναι να μειωθεί ή να σταθεροποιηθεί. Είναι ίσως πιο πιθανή μια νεκροφάνεια του Λένιν, παρά μία τέτοια εξέλιξη. Τι μέλλον λοιπόν μπορεί να έχει η Ελλάδα και ό Νότος στην ευρωζώνη, αλλά πιθανότατα και στην «Ένωση»; Γιατί να κλάψει για την διάλυση της; Γιατί να υπόκειται θυσίες για την σωτηρία του ευρώ; Γιατί, να παραμείνουμε;

3) Ευρώ, το νόμισμα της Γερμανίας και του Βορρά :

Η ζώνη του ευρώ δεν είναι μια άριστη νομισματική περιοχή. Αν κάποια κράτη συγκροτούν μια τέτοια περιοχή, αυτή είναι σίγουρα η Γερμανία και οι δορυφορικές της χώρες. Έχουν μεγάλη παραγωγική ομοιογένεια, υψηλό βαθμό εμπορίου, κοινούς οικονομικούς κύκλους. Αυτά τα κράτη σίγουρα ωφελούνται από το ευρώ. Αντίθετα οι χώρες του Νότου και ιδιαίτερα η Ελλάδα, η Πορτογαλία και η Ισπανία έχουν αντίθετα χαρακτηριστικά και ζημιώνονται από την συμμετοχή τους στο «κοινό» νόμισμα. Ακόμη και σήμερα που η περιφέρεια της ευρωζώνης βρίσκεται σε βαθιά κρίση και ύφεση, ο κ. Τρισέ ανέβασε τα επιτόκια γιατί φοβόταν πληθωρισμό στην Γερμανία…..

Τα χρόνια του ευρώ, Ο Νότος χρεοκόπησε παραγωγικά και δημοσιονομικά, ενώ η Γερμανία και το κέντρο, βγήκε ο μεγάλος κερδισμένος. Έγινε ο μεγάλος πιστωτής, το αφεντικό της «Ένωσης». Η Καθαρή Διεθνή Επενδυτική Θέση της Γερμανίας από κοντά στα +80 δις ευρώ που ήταν το 1999, προσέγγισε τα +900 δις ευρώ το 2008. Αντίθετα η ελληνική, από περίπου -40 δις ευρώ και -35,3% του ΑΕΠ, κατρακύλησε προς τα -200 δις ευρώ το 2008 . Σήμερα-πρώτο τρίμηνο 2011- έφτασε τα -229 δις ευρώ, και -102% του ΑΕΠ. (Η Κ.Δ.Ε.Θ., αποτυπώνει το ύψος των απαιτήσεων και υποχρεώσεων κατοίκων μιας χώρας, έναντι μη κατοίκων, σε μία συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Αν είναι θετική, η χώρα είναι καθαρός πιστωτής έναντι του υπόλοιπου κόσμου, αν είναι αρνητική είναι καθαρός χρεώστης. Αναφέρεται σε τιμές αγοράς, π.χ. τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου καταγράφονται σε αγοραίες τιμές-όσο πουλιούνται- και όχι στην ονομαστική τους αξία που είναι πολύ μεγαλύτερη). Αντίστοιχα το πλεόνασμα του εμπορικού ισοζυγίου της Γερμανίας, από το 2000 μέχρι σήμερα, ανέρχεται αθροιστικά σε 2,1 τρις ευρώ.

Οι λαοί του Νότου που βγαίνοντας από τις δικτατορίες του Φράνκο, του Σαλαζάρ, και των συνταγματαρχών, φαντάστηκαν την Ε.Ε., ως μία εγγύηση δημοκρατίας, για να μεταβληθούν σήμερα σε προτεκτοράτα, δεν μπόρεσαν να δουν αμέσως και το πραγματικό πρόσωπο του ευρώ. Συνάντησαν την «στρέβλωση» της πρώτης δεκαετίας. Μία αύξηση του ΑΕΠ, μαζί με μια πλαστή ευμάρεια, που δεν προερχόταν όμως από την ενίσχυση της παραγωγικής τους βάσης-αντίθετα αυτή αδυνάτιζε-, αλλά από τον εξωτερικό δανεισμό (ιδιωτικό και δημόσιο), που σπαταλήθηκε στην αύξηση της κατανάλωσης εισαγόμενων αγαθών, στην δημιουργία κατοικιών, σε φαραωνικά έργα υποδομής, σε ολυμπιακούς αγώνες κ.λπ.

Ο τελικός λογαριασμός της «χρυσής» δεκαετίας της ΟΝΕ στην Ελλάδα, έβγαλε κερδισμένο το παρασιτικό στρώμα του ελληνικού αστισμού, και χαμένους τους περισσότερους Έλληνες. Αυτός ο παρασιτικός ελληνικός αστισμός που κυριαρχεί στην χώρα, δεν έχει εναλλακτική επιλογή επιβίωσης, παρά την πάση θυσία παραμονή στο ευρώ, αφού από την μία δεν διαθέτει διαφορετικό σχέδιο ανάπτυξης, και από την άλλη δεν επιθυμεί να βρεθεί χωρίς πλάτες, πρόσωπο με πρόσωπο, με τον ελληνικό λαό.

Ήταν προμελετημένο σχέδιο των αρχιτεκτόνων της ΟΝΕ το σημερινό αποτέλεσμα; Δύσκολα μπορεί κανείς να απαντήσει. Όμως, με τα λόγια του Γερμανού υπουργού των οικονομικών, η συνέχεια του ευρώ, πέρα από φτώχεια και δυστυχία για το Νότο, σημαίνει και μειωμένη εθνική κυριαρχία…..άρα την επέλαση της νέας (οικονομικής) Βέρμαχτ.

δ) Το αύριο της ευρωζώνης, ισοδυναμεί με λεηλατημένα προτεκτοράτα στο Νότο:

Δεν χρειάζεται να ξέρει κανείς σπουδαία οικονομικά, για να καταλάβει, ότι το σχέδιο που εφαρμόζεται στην Ελλάδα, δεν έχει καμία πιθανότητα επιτυχίας. Άρα, μία νέα και πολύ μεγάλη αναδιάρθρωση του χρέους είναι απαραίτητη . Η Ελλάδα που ουσιαστικά έχει χρεοκοπήσει εδώ και ενάμιση έτος, σύρεται με την καθοδήγηση της Γερμανίας σε σύντομο χρόνο και σε μία τυπική χρεοκοπία, η οποία για τους Γερμανούς θα μετατραπεί σε «ελεγχόμενη». Τι σημαίνει ελεγχόμενη χρεοκοπία; Σημαίνει απλά και καθαρά, αγοράζω την εθνική σας κυριαρχία και την χώρα σας τοις μετρητοίς….

Ενισχύεται λοιπόν ο γεωπολιτικός ρόλος της Γερμανίας με την έξοδό της στην Μεσόγειο, μέσω της νέας κατοχής της Ελλάδας και βραχυπρόθεσμα και του υπόλοιπου Νότου. Άλλωστε οι Γερμανοί πολιτικοί το διατυμπανίζουν: Να «πληρώσει» μεν η Γερμανία, αλλά να υπάρξει και οικονομική ενοποίηση, στην οποία οι «χρεοκοπημένοι» δεν θα έχουν λόγο, όχι μόνο για την οικονομική πολιτική που θα εφαρμόζεται στις χώρες τους, αλλά και για γενικότερα ζητήματα που θα άπτονται της εθνικής τους πολιτικής.

Μήπως όμως με την ύφεση και την λιτότητα στο Νότο «χάνει» οικονομικά η Γερμανία και το ευρωπαϊκό κέντρο, επειδή «μειώνονται» οι αγορές στις οποίες απευθύνονται; Όσοι διατυπώνουν μια τέτοια υπόθεση, ξεχνούν ότι «οι οικονομικές σχέσεις δεν διεξάγονται στο κεφάλι μιας καρφίτσας», αλλά μέσα σε τεράστια γεωγραφικά μεγέθη. Αντιστρέφοντας το ερώτημα, θα ρωτούσαμε: η περιφέρεια της Αθήνας, ή και τα υπόλοιπα μεγάλα αστικά κέντρα έχασαν, από την ερήμωση της ελληνικής υπαίθρου, ή καλύτερα των ορεινών περιοχών; Εν’ ολίγοις, και σύμφωνα με την θεωρία της σωρευτικής αιτιότητας που ανέπτυξε ο Μυρντάλ, και πουθενά δεν διαψεύστηκε, ιδίως σε οικονομικές συνθήκες μιας χώρας (που η ευρωζώνη τις προσεγγίζει σε μεγάλο βαθμό), τα αναπτυξιακά κέντρα ωφελούνται από την αποψίλωση της περιφέρειας.

Συμπερασματικά η «περιφέρεια του Βερολίνου», η Γερμανία και άλλες ανεπτυγμένες περιφέρειες θα συνεχίσουν να αναπτύσσουν την παραγωγική τους βάση. Η ανάπτυξη τους και η διερεύνηση των διαφορών τους με τις περιφέρειες του Νότου, θα ενταθεί, αφού θα απελευθερωθούν στο σύνολο τους οι δυνάμεις «σωρευτικής αιτιότητας», που ο εξωτερικός δανεισμός της περιφέρειας της ευρωζώνης, είχε σε μερική αδράνεια. Αφού η ροή κεφαλαίων θα αλλάξει φορά, μια που ο Νότος πρέπει να αποπληρώσει τουλάχιστον μέρος αυτών που δανείστηκε, καταδικάζεται σε αιώνια λιτότητα και στασιμότητα, άρα και σε τεράστια ανεργία. Ένα νέο μεταναστευτικό ρεύμα, προς το Βορρά αναπτύσσεται σήμερα, που καλύπτει τα κενά του σε επιστημονικό δυναμικό (που δεν ξόδεψε για να το μορφώσει) και στερεί την περιφέρεια της ευρωζώνης, από την αφρόκρεμα της εργαζόμενης νεολαίας της.

Οι Γερμανοί και οι δορυφορικές τους χώρες, έχουν διαλέξει μοντέλο για το ευρώ και την Ε.Ε.. Βαδίζουν με οργανωμένα βήματα προς την οικονομική και πολιτική κυριαρχία. Όσοι νομίζουν ότι οι Μέρκελ και οι λοιποί είναι ανίκανοι να διαχειριστούν την κρίση, στην ευρωζώνη, κάνουν μεγάλο λάθος. Απλώς στοιχηματίζουν, σε μία Ευρώπη, που μετά την κρίση θα είναι της αρέσκειας τους.

Μπορεί να ακούγονται διάφορες φωνές στην πολιτική και οικονομική ελίτ της Γερμανίας, όμως οι ηγετικές δυνάμεις εκφράζονται από την κ. Μέρκελ. Αυτές οι δυνάμεις επιθυμούν την παραμονή της Ελλάδας και της υπόλοιπής περιφέρειας , στο ευρώ, χωρίς βέβαια δομικές αλλαγές. Θέλουν να εξαργυρώσουν το χρέος, μέσω της πλήρης οικονομικής και πολιτικής κυριαρχίας τους. Ας μην απειλούν όμως, την Ελλάδα με αποβολή από το ευρώ. Το ίδιο ισχύει και για την κυβέρνηση των δοσίλογων του ΠΑΣΟΚ, ενός κόμματος που στο παρελθόν (ορθά) καταδίκαζε την ένταξη μας στην ΕΟΚ. Είναι αυτή άλλωστε η ένταξη στην ΕΟΚ και κύρια στην ευρωζώνη, που μας οδήγησε στην καταστροφή και στην σημερινή κρίση. Για μας η στάση πληρωμών και η επιστροφή στο εθνικό μας νόμισμα, είναι μία μεγάλη ευκαιρία, που κάτω από την κατάλληλη πολιτική, μπορεί να εξελιχθεί σε ευλογία για το τόπο και τις δυνάμεις της εργασίας. Θα «χάσουμε» την ξένη διοίκηση, τους τόκους και το χρέος, τα νέα γερμανικά στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας στις ειδικές οικονομικές ζώνες, τις απέραντες εκτάσεις που θα εκχωρηθούν για παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας στους πιστωτές, την ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας, του νερού και του ρεύματος, τις απολύσεις, το φυσικό μας πλούτο από την κατάσχεση, την νέα μετανάστευση κλπ. Για αυτούς, το ευρώ, και την Ε.Ε., θα αρχίσει η μεγάλη περιπέτεια της διάλυσης, που ούτως ή άλλως δύσκολα θα αποφευχθεί, καθώς η απόκλιση κέντρου-περιφέρειας θα μεγαλώνει, και όλο και περισσότερο οι λαοί στο Νότο, θα συνειδητοποιούν ότι δεν έχουν κανένα μέλλον στο κάτεργο του ευρώ και της Ε.Ε.. Η επιστροφή στα εθνικά νομίσματα θα είναι συντριπτική ήττα για το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο και την «παγκοσμιοποίηση» που προωθεί, ενώ για τους λαούς θα είναι σημαντική ανάκτηση οικονομικής και λαϊκής κυριαρχίας.

Ας έχουμε για παράδειγμα την Ισλανδία, που περήφανα αρνήθηκε το χρέος, που το ΑΕΠ της βυθίστηκε σε δύο χρόνια-όπως και της Ελλάδας- -12%, και σήμερα ανακάμπτει με +2,5%., που τα έβαλε με το παγκόσμιο κεφάλαιο και κέρδισε. Όμως παραδειγματιζόμαστε από τους Ισλανδούς, όχι μόνο γιατί έσωσαν την οικονομία τους και το κοινωνικό τους κράτος, αλλά γιατί δικάζουν τον παλιό πρωθυπουργό τους και εισάγουν με πρωτοφανή δημοκρατικό τρόπο νέο Σύνταγμα. Γνωρίζουμε επίσης, ότι όλα αυτά τα πέτυχαν, γιατί έχουν την οικονομική και εθνική τους κυριαρχία, γιατί απλούστατα είναι εκτός Ε.Ε..

(1): Οι θέσεις της ελληνικής κυβέρνησης την δεκαετία του 80, καταγράφονται και στον Οικονομικό Ταχυδρόμο, στο αφιέρωμα για τα 40 χρόνια της Ευρώπης, 20 Μαρτίου, 1997.

πηγή: alfavita.gr

Ανερχόμενη χίμαιρα

2011-09-22T15:01:00.001+03:00

του Γιάνη Βαρουφάκη

Το θαύμα που περίμεναν (ότι ίσως η παγκόσμια οικονομία απογειωθεί βοηθώντας την ευρωζώνη να ξεπεράσει την Κρίση) δεν έγινε και το δηλητήριο το οποίο χορηγούσαν ως φάρμακο (συνδυασμός μεγάλων δανείων στα πτωχευμένα κράτη υπό τον όρο της σμίκρυνσης του εθνικού εισοδήματός τους) απεδείχθη... δηλητηριώδες. Οποία έκπληξις!

Έπρεπε λοιπόν να φτάσουμε στα τέλη του 2011 για να αποδεχθούν οι ευρωπαίοι ηγέτες μας την απλή πραγματικότητα ότι η χρεοκοπία του ελληνικού δημοσίου απλώς αναβλήθηκε (ενώ παράλληλα διογκώνεται) με την Μνημονιακή πολιτική που ακολουθούν εδώ και ενάμιση χρόνο. Μπορεί δημοσίως να λένε ότι το Μνημόνιο απέτυχε επειδή δεν εφαρμόστηκε αλλά, πιστέψτε με, γνωρίζουν καλά ότι, όπως και να εφαρμοζόταν (βλ. π.χ. την Ιρλανδία όπου εφαρμόστηκε έως τελευταίας τελείας), η αποτυχία του ήταν δεδομένη ως προς το ένα και μοναδικό, εν τέλει, ζητούμενο: Την μείωση του ποσοστού χρέους των υπερχρεωμένων κρατών-μελών της ευρωζώνης.

Κάπου εκεί, στα μέσα του Αυγούστου, και αφού η Κρίση πέρασε τα όρια της λεγόμενης περιφέρειας [εισβάλλοντας στην Ιταλία (με τα spreads της να χτυπούν κόκκινο) και στην Γαλλία (όπου οι τράπεζες μπήκαν στην τελική ευθεία της πλήρους απομόνωσής τους από την διατραπεζική αγορά)], οι ιθύνοντες άρχισαν να συνειδητοποιούν τι συμβαίνει. Να καταλαβαίνουν ότι τα ψέματα τελείωσαν. Μαζί τους τελείωσε και η Μνημονιακή πολιτική που εξορκίζει την πτώχευση, στοχοποιεί όσους τολμούν να αναφέρονται σε αυτήν, και επιμένει στα παχυλά δάνεια από τα οποία θα αποπληρώνονται οι (πτωχευμένες) τράπεζες, υπό τον όρο γενικευμένης λιτότητας που συρρικνώνει τους ρυθμούς ανάπτυξης παντού, με αποτέλεσμα να αυξάνονται τα ελλείμματα και να διογκώνονται κι άλλο τα χρέη.

Στο σημείο αυτό, όπου συνειδητοποίησαν πως το παραμύθι τελείωσε, ήρθε η Απορία: "Και τώρα τι κάνουμε;", σκέφτηκαν με "κάποια" καθυστέρηση. Υπό το καθεστώς πανικού, αποφάσισαν να ξανασκεφτούν την κήρυξη πτώχευσης των πτωχευμένων (ή, πιο ευγενικά, την αναδιάρθρωση του χρέους τους) ως μία λύση. "Αν είναι να πρέπει συνέχεια να τους δανείζουμε την ώρα που το χρέος τους διογκώνεται, μήπως είναι καλύτερα να τους αφήσουμε να κάνουν στάση πληρωμών στους δανειστές τους και εμείς, τα χρήματα που θα τους δίναμε να τα δώσουμε στις δικές μας τράπεζες για να καλύψουμε τις ζημίες που θα τους προκαλέσει η στάση πληρωμών;"

Θα μου πείτε: Και γιατί δεν το είχαν σκεφτεί αυτό νωρίτερα να γλυτώναμε την ταλαιπωρία, την αδιέξοδη λιτότητα, τα πάρε-δόθε της τρόικα, την αγωνία για τις δόσεις; Ο λόγος διττός: Πρώτον, επειδή στις αρχές του 2010 τα χρέη του δημοσίου μας στις τράπεζές τους ήταν περισσότερα από ότι σήμερα, δύο περίπου χρόνια μετά, αφού από τότε το ευρωπαϊκό δημόσιο έχει πάρει στους ώμους τους μεγάλο μέρος του δημόσιου προς τις τράπεζες χρέους. Δεύτερον, όσο μειωτικό και να ακούγεται για τους ηγέτες μας, δεν είχαν συνειδητοποιήσει ότι μια τριπλή κρίση χρέους-τραπεζών-ύφεσης δεν ξεπερνιέται με περισσότερο χρέος και μικρότερο ΑΕΠ.

Έτσι φτάσαμε στην παρούσα ιστορική στιγμή όπου κάποιοι εκ των ισχυρών σκέφτονται σοβαρά να κλείσουν την κάνουλα των δανείων προς το ελληνικό δημόσιο, να το αφήσουν να κάνει στάση πληρωμών και να στείλουν το ζεστό παραδάκι στις τράπεζές τους. Τι τους σταματάει όμως; Γιατί θεωρώ σχεδόν βέβαιο ότι και η επόμενη δόση θα δοθεί; Η απάντηση είναι απλή: Επειδή δεν μπορούν να προβλέψουν το κόστος μιας στάσης πληρωμών για το τραπεζικό σύστημά τους. Να το πω απλά: Όταν η Αμερικανική κυβέρνηση, υπό υπουργίας του Hank Paulson, άφησε την Lehman Brothers να πτωχεύσει, ο Paulson είχε υπολογίσει ότι τα χρέη της Lehman δεν ξεπερνούσαν τα $60 δις. Σκέφτηκε λοιπόν ότι αν την αφήσει να κλείσει, θα δώσει ένα μάθημα στους υπόλοιπους και με το πολύ $100 δις θα κάλυπτε την μαύρη τρύπα που θα άνοιγε η κατάρρευση της Lehman. Εκείνο που δεν είχε υπολογίσει ήταν τα στοιχήματα τα οποία είχαν γίνει για το αν η Lehman θα κλείσει. Στοιχήματα τα οποία είχαν βάλει άλλες τράπεζες, επενδυτικές και κανονικές, τα οποία ήταν τόσο αλληλένδετα που τελικά κατέληξαν να είναι αδύνατον να υπολογιστεί το χρηματικό ποσό που χρειαζόταν για να καλυφθεί το κενό που άφησε στο χρηματοπιστωτικό σύστημα η Lehman. Για του λόγου το αληθές, σκεφτείτε τούτο: Ξέρετε πόσοι υπάλληλοι του λογιστικού οίκου Price Waterhouse Coopers μαζί με εργαζόμενους της τ. Lehman εργάζονται σήμερα, τρία ολόκληρα χρόνια μετά την κατάρρευση της Lehman, προσπαθώντας να ξεμπλέξουν το κουβάρι της πεσούσας τράπεζας ώστε να ανακαλύψουν πόσα χρωστάει σε ποιον και αν κάποιος χρωστάει σε εκείνην; Επτακόσιοι πενήντα! Μάλιστα. Και ξέρετε για πόσο καιρό προβλέπεται να εργάζονται έως ότου βρουν άκρη οι εν λόγω λογιστές; Τουλάχιστον δεκαπέντε χρόνια ακόμα!

Τι σχέση αυτή η, όντως, ενδιαφέρουσα ιστορία με την πτώχευση του ελληνικού δημοσίου; Έχει και παραέχει: Η Ελλάδα είναι η Lehman του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος. Ήταν το κλίμα (το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα) στραβό, το έφαγε κι ο γάιδαρος (μια απειλούμενη στάση πληρωμών του ελληνικού δημοσίου), παράγινε το κακό (καταρρέουν οι Γαλλο-γερμανικές τράπεζες, πλήρως απομονωμένες από τις διεθνείς χρηματαγορές καθώς κανείς δεν τολμά να τις δανείσει φοβούμενοι ότι δεν θα πάρουν τα χρήματά τους πίσω - όπως ακριβώς φοβούνται για το ελληνικό, το πορτογαλικό, το ιρλανδικό και τώρα πια και το Ιταλικό δημόσιο). Γιατί αυτός ο φόβος; Επειδή ξέρουν καλά ότι πάνω στα δεκαέξι ψωροδισεκατομμύρια ευρώ που χρωστά το δημόσιό μας στις Γαλλικές, φερ' ειπείν τράπεζες, έχουν "χτιστεί" πολλαπλάσια στοιχήματα έκδοσης άλλων τραπεζών (ή παραρτημάτων τους) τα οποία δεν έχουν καταγραφεί ποτέ. Όπως και με την κατάρρευση της Lehman, η οποία έφερε στην επιφάνεια τον κρυμμένο όγκο του παγόβουνου των χρεών των υπόλοιπων, έτσι και με μια ελληνική στάση πληρωμών όλοι οι τραπεζίτες του κόσμου τρέμουν ότι θα κάνει την εμφάνισή του ένα υπέρογκο ποσό χρεών που έχει "χτίσει" το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα (υπό την μορφή στοιχημάτων) επί των ορατών χρεών του...

Αυτός ο φόβος είναι το μοναδικό εμπόδιο που θα σταματήσει την τρόικα από το να μην δώσει τις δόσεις στο ελληνικό δημόσιο. Στο τέλος θα δοθεί εκτός αν αποφασίσουν οι Γερμανοί και οι Γάλλοι να ρισκάρουν (επιτρέποντας μια ελληνική στάση πληρωμών) με σκοπό να ανακαλύψουν τον όγκο των τραπεζικών χρεών που έχουν οικοδομηθεί πάνω στα ορατά χρέη. Έως τώρα δεν έχουν δείξει την τάση να πάρουν αυτό το τερατώδες ρίσκο. Όμως, τις τελευταίες μέρες κερδίζει έδαφος ένα σενάριο που ενισχύει εκείνους που πιστεύουν ότι συμφέρει τις πλεονασματικές χώρες μια στάση πληρωμών. Είναι το εξής:

Η Ελλάδα προβαίνει σε στάση πληρωμών και παράλληλα η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ): (α) μειώνει τα επιτόκια σχεδόν στο μηδέν, και (β) δημιουργεί έως και €2 τρις νέου χρήματος με το οποίο αγοράζει μαζικά μετοχές τραπεζών (ακόμα και ελληνικών) και ομόλογα των υπόλοιπων (πλην Ελλάδας) κρατών ώστε να στηρίξει τις αγορές. Σύμφωνα με τους θιασώτες του σεναρίου αυτού, οι κινήσεις αυτές, εφόσον αστραπιαίες και αποφασιστικές, θα πετύχουν ταυτόχρονα την εξαφάνιση του ελληνικού προβλήματος χρέους, την σημαντική υποτίμηση του ευρώ (που θα βοηθήσει τις εκτός ευρωζώνης εξαγωγές ελλειμματικών και πλεονασματικών χωρών) και, τέλος, τον τερματισμό της συζήτησης περί ευρωομολόγων κλπ. Όσο για την Ελλάδα, το σενάριο αυτό προβλέπει παραμονή της στην ευρωζώνη με ακόμα πιο γρήγορη συρρίκνωση του ελληνικού δημοσίου, μείωση του ΑΕΠ μας κατά 35% με 40% (σε σχέση με σήμερα, και όχι σε σχέση με το 2009), κατάργηση (ουσιαστικά) των συντάξεων (καθώς τα ασφαλιστικά ταμεία θα πτωχεύσουν μαζί με το δημόσιο) και συγχώνευση των τραπεζών σε μία ή το πολύ δύο (υπό την χρηματοδότηση της ΕΚΤ και υπό τον όρο την απόλυση του 80% των τραπεζο-υπαλλήλων).

Ας αφήσουμε, σε αυτό το σημείο, την συζήτηση για το τι θα σημαίνει κάτι τέτοιο για την Ελλάδα. Σας διαβεβαιώ ότι οι ευρωπαίοι ηγέτες δεν ενδιαφέρονται για αυτό. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι κατά πόσον μια στάση πληρωμών της Ελλάδας, επιλεγμένη από την ΕΕ, θα μπορέσει να μείνει στο πλαίσιο του παραπάνω σεναρίου. Αν το σενάριο αυτό πείσει, τότε τον Δεκέμβρη η στάση πληρωμών θα είναι πραγματικότητα. Όσο δεν πείθει, η φαρσοκωμωδία της διαπραγμάτευσης του κ. Βενιζέλου με την τρόικα θα επαναλαμβάνεται κάθε δίμηνο.

Κλείνω με τους λόγους που θεωρώ ότι το σενάριο αυτό στερείται βάσης τόσο στην πολιτική όσο και στην καθαρά οικονομική πραγματικότητα της υπαρκτής Ευρώπης (όπως λέγαμε κάποτε του "υπαρκτού σοσιαλισμού"). Στο πολιτικό επίπεδο, η ΕΚΤ δεν έχει την ευχέρεια να ρίξει τα επιτόκια τόσο γρήγορα και επιθετικά στο 0% καθώς η Γερμανία απειλείται από αυξημένο πληθωρισμό (αντίθετα με την υπόλοιπη ευρωζώνη) και μια τέτοια κίνηση θα αυξήσει κατά πολύ την κλιμακούμενη σύγκρουση της ΕΚΤ με την Γερμανία - κάτι που κρίνω όλο και λιγότερο πιθανόν δεδομένης της ταυτότητας του επόμενου Προέδρου της ΕΚΤ ο οποίος, ως Ιταλός, θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του να αποδείξει ότι είναι Γερμανότερος των Γερμανών. Στο οικονομικό στερέωμα, οι λόγοι που το σενάριο αυτό είναι βαθειά νυχτωμένο είναι ότι δεν λαμβάνει υπ' όψη του τα δομικά, αρχιτεκτονικά προβλήματα της ευρωζώνης.

Πράγματι, πρόκειται για σενάριο που θεωρεί την ευρωζώνη ως πανομοιότυπη με την δολαριοζώνη (γνωστή και ως ΗΠΑ). Δεν είναι όμως. Από την στιγμή που οι αγορές και οι πολίτες της ευρωζώνης έχουν αρχίσει να υπολογίζουν ότι η πιθανότητα διάλυσης του ευρώ είναι μη αμελητέα, ένα ευρώ σε μια ελληνική τράπεζα έχει μικρότερη προσδοκώμενη αξία από ένα ευρώ σε μια Ιταλική, το οποίο υπολείπεται της προσδοκώμενης αξίας ενός ευρώ σε Γαλλική τράπεζα, το οποίο με την σειρά του υπολείπεται της αξίας ενός 'γερμανικού' ευρώ. Από την στιγμή που αυτές οι προσδοκίες έχουν αναδυθεί, μια μείωση του επιτοκίου της ΕΚΤ δεν μπορεί να τις εξαφανίσει όσο γενναία και να είναι. Αντίθετα, θα εκληφθεί ως ένδειξη πανικού από την ΕΚΤ και, έτσι, θα πυροδοτήσει φυγόκεντρες δυνάμεις που θα επισπεύσουν την έξοδο της Γερμανίας από το ευρώ, και συνεπώς την κατάρρευση του κοινού νομίσματος.

Συμπερασματικά, τις τελευταίες ημέρες κερδίζει έδαφος ένα σενάριο-χίμαιρα το οποίο ενδυναμώνει όσους βορειο-ευρωπαίους, υπό το καθεστώς πανικού, αρχίζουν να το πιστεύουν, προτείνοντας στην τρόικα να μην δώσει την επόμενη δόση, πυροδοτώντας έτσι τεχνηέντως μια ελεγχόμενη (εύχονται) στάση πληρωμών του ελληνικού δημοσίου. Το σενάριο αυτό είναι απατηλό, καθώς δεν υπολογίζει τις καταστροφικές συνέπειες για το ευρωσύστημα που οφείλονται στην κακή του αρχική δόμηση. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν κερδίζει έδαφος. Η τραγωδία της Ευρώπης έγκειται στο γεγονός ότι είτε επικρατήσει αυτό το σενάριο είτε η Ευρώπη συνεχίσει όπως πορεύεται (με τις δόσεις να δίνονται με αντάλλαγμα όλο και πιο απάνθρωπες ανθρωποθυσίες - καθώς το να μιλάμε απλώς για λιτότητα πια αποτελεί ασέλγεια επί της ελληνικής γλώσσας), η κατάρρευση του ευρώ είναι προδιαγεγραμμένη, όπως και η νέα δεκαετία του '30 που θα ακολουθήσει. Εκτός βέβαια κι αν η Ευρώπη μας ξαφνιάσει ευχάριστα και αλλάξει ρότα. Προς το παρόν κανένα μαντάτο δεν αφήνει περιθώριο τέτοιας αισιοδοξίας. Από την άλλη ίσως (ποιος ξέρει;) να βρισκόμαστε στο σκοτεινότερο δευτερόλεπτο της νύχτας, εκείνο που προηγείται του πρώτου σκιρτήματος της ανατολής.

protagon.gr

greece on the edge.....

2011-09-21T12:32:00.003+03:00

C’mon make my day

2011-09-20T09:00:00.000+03:00

του Νίκου Χαραλαμπίδη από το protagon.gr

Η κατήφεια (γνωστή και ως γκαντίφλα) βασιλεύει. Τα μούτρα μας είναι κρέας και δεν υπάρχει φως στην άκρη του τούνελ. Ούτε καντήλι. Είναι έτσι όμως;

Πριν από λίγες ημέρες, η δικαστική απόφαση που απέρριψε το αίτημα της ΔΕΛΤΑ, της μεγαλύτερης γαλακτοβιομηχανίας στην Ελλάδα και μέλος του ομίλου MIG, δικαίωσε τη δράση της Greenpeace, αναπτερώνοντας την ελπίδα. Τουλάχιστον την ελπίδα κάθε μικρού και αδύναμου, που νοιώθει καθημερινά να τα βάζει με θηρία, σε ένα παιχνίδι που μοιάζει να μην έχει νόημα αφού όλοι λένε ότι είναι στημένο.

Οι λεπτομέρειες της υπόθεσης, ίσως δεν έχουν τόσο ενδιαφέρον, αν και έχουν τη σημασία τους. Αυτό που όμως έχει ενδιαφέρον, ειδικά στις μέρες μας, είναι ότι η ΔΕΛΤΑ χρησιμοποίησε επικοινωνιακά και σαν συγκριτικό πλεονέκτημα -για όσο αυτό την εξυπηρετούσε- την καταχώρησή της σε υψηλή θέση στον Οδηγό Καταναλωτών. Όταν όμως, βάσει των απαντήσεών της, το αποτέλεσμα δεν της ήταν πια αρεστό, κινήθηκε δικαστικά (αίτηση ασφαλιστικών μέτρων) ζητώντας να αποσυρθεί ο Οδηγός Καταναλωτών της Greenpeace. Η εταιρία ισχυρίστηκε ότι αδικήθηκε εσκεμμένα από την περιβαλλοντική οργάνωση (με τη δημοσιοποίηση της βαθμολογίας της ΔΕΛΤΑ στον Οδηγό Καταναλωτών για τα Μεταλλαγμένα στα ζωικά προϊόντα, που εκδίδει η Greenpeace σε τακτά διαστήματα). Το δικαστήριο απέρριψε συνολικά το αίτημα!

Σε ένα «αφανές» δικαστήριο (Μονομελές Πρωτοδικείο), μια «αφανής» δικαστής έβγαλε μια ιστορική απόφαση, επιβεβαιώνοντας ίσως ότι οι ηρωικές πράξεις γίνονται από απλούς ανθρώπους. Μια απόφαση που βάζει το συμφέρον των καταναλωτών και το δικαίωμά τους στην ενημέρωση, πάνω από τις απαιτήσεις της μεγαλύτερης γαλακτοβιομηχανίας της χώρας. Μια απόφαση που λέει ότι, ακόμα και σήμερα, ο Δαβίδ έχει ελπίδες να ρίξει κάτω τον Γολιάθ. Με ένα μικρό, αλλά στοχευμένο βόλι. Και αυτός, να παγιδευτεί από το ίδιο το μέγεθος και το βάρος του, ώστε να πέσει στο καναβάτσο.

Ελπίζω και εύχομαι η συγκεκριμένη απόφαση να ανοίξει δρόμους και για άλλες αντίστοιχες περιπτώσεις. Η είδηση δεν «έπαιξε» σε κανένα από τα «παραδοσιακά» ΜΜΕ (εφημερίδες, τηλεόραση, ραδιόφωνο). Ίσως, τα πάλαι ποτέ κυρίαρχα ΜΜΕ και αυτά που μονοπωλούν τη διαφημιστική πίτα, σκέφτηκαν ότι – στις εξαιρετικά δύσκολες μέρες μας – δεν μπορούν να ρισκάρουν, δυσαρεστώντας ένα τόσο μεγάλο εν δυνάμει πελάτη! Στην καλύτερη περίπτωση, υπήρξε αναφορά σε «μεγάλη ελληνική γαλακτοβιομηχανία».

Η απόφαση όμως αξίζει πολλά, επειδή βγήκε ακριβώς μέσα στο συγκεκριμένο οικονομικό, πολιτικό, και κοινωνικό πλαίσιο. Λίγες ημέρες πριν από τον αναμενόμενο καυτό Σεπτέμβρη, η απόφαση του δικαστηρίου ήρθε να μας τονώσει το ηθικό. Ήρθε να ρίξει λάδι στο καντήλι της ελπίδας. Τελικά είναι μάχες που αξίζει να τις δίνεις ακόμα και όταν μοιάζουν χαμένες. Αρκεί να το πιστεύεις, να το θέλεις και να έχεις μερικές χιλιάδες ανθρώπους, να σε υποστηρίζουν ανιδιοτελώς!

ΥΓ. Όσο για τη «μεγάλη ελληνική γαλακτοβιομηχανία», μπορεί να χρησιμοποιήσει υπεύθυνα το μέγεθος και το αξιόλογο δυναμικό της, στο πλαίσιο της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης, για να ανοίξει δρόμους στην πιστοποίηση και τη σήμανση, στην ποιότητα και τον ανταγωνισμό.

*Ο Νίκος Χαραλαμπίδης είναι διευθυντής του ελληνικού γραφείου της Greenpeace.

http://www.protagon.gr

Η άβολη αλήθεια για την πετρελαιοκίνηση

2011-09-19T18:29:00.002+03:00

Μέσα σε δύο μόνο μήνες, το ΥΠΕΚΑ εξέδωσε 29 ανακοινώσεις για υπέρβαση των ορίων όζοντος στην Αθήνα! Άσθμα, βρογχίτιδα, ερεθισμοί και άλλα προβλήματα στην υγεία προκαλούνται στους πολίτες των δύο μεγαλουπόλεων από το φωτοχημικό νέφος, τα επίπεδα του οποίου αναμένονται να αυξηθούν δραματικά εφόσον το ΥΠΕΚΑ επιτρέψει την πετρελαιοκίνηση σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

μεγέθυνση

Το όζον είναι παράγωγο των αντιδράσεων που συμβαίνουν στην ατμόσφαιρα από την έκλυση οξειδίων του αζώτου (NO_x). Και τι σχέση έχει αυτό με την πετρελαιοκίνηση; Πολύ απλά ακόμα και με τις σημερινές αυστηρότερες προδιαγραφές, τα πετρελαιοκίνητα εκλύουν τρεις φορές περισσότερα οξείδια του αζώτου από τα αντίστοιχα βενζινοκίνητα, συμβάλλουν δηλαδήαναλογικά περισσότερο στη δημιουργία φωτοχημικού νέφους επηρεάζοντας άμεσα τη δημόσια υγεία. Επιπλέον, οι κλιματολογικές συνθήκες της χώρας μας επιδεινώνουν ακόμα περισσότερο την κατάσταση. Όσο περισσότερη ηλιοφάνεια υπάρχει, τόσο πιο εύκολα τα οξείδια του αζώτου πυροδοτούν τις εξάρσεις του όζοντος και του φωτοχημικού νέφους, το οποίο εισπνέουν οι πολίτες.

«Επιτρέποντας την πετρελαιοκίνηση σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, είναι σαν να ρίχνουμε πετρέλαιο σε μια φωτιά που ήδη σιγοτρώει τα σωθικά μας», αναφέρει ο Τάκης Γρηγορίου, υπεύθυνος για θέματα ενέργειας και κλιματικών αλλαγών στο ελληνικό γραφείο της Greenpeace. «Το δήθεν επιχείρημα ότι μπορούμε εφ’ όσον το κάνουν άλλες χώρες της Κεντρικής και Δυτικής Ευρώπης καταρρίπτεται, αφού οι συνθήκες δημιουργίας του φωτοχημικού νέφους είναι διαφορετικές. Ας καταλάβουμε λοιπόν ότι άλλο Αθήνα, άλλο Βρυξέλλες».

Παρόλα αυτά, για πολλοστή φορά έρχονται στο προσκήνιο οι φωνές εκείνων που θεωρούν ότι ήρθε η ώρα της άρσης της απαγόρευσης της κυκλοφορίας πετρελαιοκίνητων επιβατηγών οχημάτων σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Υποστηρίζουν μάλιστα ότι η άρση αυτή επιβάλλεται για περιβαλλοντικούς λόγους, αφού οι σύγχρονοι πετρελαιοκινητήρες έχουν επιλύσει πολλά από τα περιβαλλοντικά προβλήματα του παρελθόντος. Η αλήθεια όμως είναι, ότι ακόμα και με την νέα ευρωπαϊκή νομοθεσία τα πετρελαιοκίνητα επιβατικά αυτοκίνητα εκπέμπουν πολύ περισσότερα οξείδια του αζώτου σε σχέση με τους αντίστοιχους βενζινοκινητήρες.

greenpeace

2011-09-19T18:24:00.002+03:00

Όταν το ευρωκουστούμι δεν ταιριάζει

2011-09-19T12:31:00.002+03:00

Το άρθρο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στις 8 Αυγούστου 2011 στην σουηδική εφημερίδα Dagens Nyheter, ναυαρχίδας του σουηδικού τύπου, και περιγράφει την κατάσταση στην Ελλάδα αντικειμενικά, κόντρα στην κυρίαρχη προπαγάνδα των ευρωπαϊκών ΜΜΕ (και των σουηδικών ΜΜΕ δυστυχώς μεταξύ αυτών).

Η Ελλάδα βυθίζεται όλο και περισσότερο στην οικονομική κρίση. Η Κάισα Έκις Έκμαν επισκέφτηκε μια παρεξηγημένη χώρα με ένα διερρηγμένο κοινωνικό συμβόλαιο, όπου..

όλοι συμφωνούν μεταξύ τους.

Πώς θα νιώθαμε αν όλα όσα μας ανήκαν πουλιόνταν για να ξεπληρώσουμε δάνεια από τα οποία δεν είδαμε ποτέ όφελος; Αν οι μισθοί μας μειώνονταν στο μισό και τα λεφτά πήγαιναν κατευθείαν σε ξένες τράπεζες; Και αν εμείς, ενώ προετοιμαζόμασταν να ζήσουμε στο όριο διαβίωσης, ως επιστέγασμα όλων αποκαλούμασταν τεμπέληδες και κακομαθημένοι; Αν κάποιος εξοικειωθεί με αυτή την κατάσταση, μπορεί να αποκτήσει μια ιδέα πώς είναι να είσαι Έλληνας αυτή τη στιγμή.

Έχω μόλις επιστρέψει από την Ελλάδα. Σε μία χώρα που βρίσκεται σε κρίση επικρατεί μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα. Μια καχεξία και απελπισία, αναμεμιγμένη με την πολιτική αφύπνιση που ακολουθεί μεγάλα γεγονότα και προκαλεί ευφορία. Ξαφνικά, οι χαμηλοί μισθοί και η δυσκολία πληρωμής των λογαριασμών, από ατομικό πρόβλημα του καθενός, απέκτησαν κοινό πολιτικό περιεχόμενο. Ορισμένοι σκέφτονται να μεταναστεύσουν. Άλλοι να ρίξουν την κυβέρνηση. Μια αναγκαία αντιασφυξιογόνα μάσκα κρέμεται σε πολλά σπίτια, ως ανάμνηση των διαδηλώσεων των 28 και 29 Ιούνη, οπότε το κοινοβούλιο υπερψήφισε το πακέτο στήριξης προς την Ελλάδα. Δεν νομίζω ότι έχω βρεθεί παλιότερα σε χώρα όπου όλοι μα όλοι που συνάντησα να συμφωνούν. Είναι όλοι αγανακτισμένοι με το ευρώ, με τη Γερμανία, με την κυβέρνησή τους και με τους εαυτούς τους που την ψήφισαν. Ύστερα από μια βδομάδα στην Αθήνα, μπορώ να πω ότι αν ήμουν Ελληνίδα, θα ήμουν κι εγώ αγανακτισμένη.

Αυτά που μαθαίνουμε για την Ελλάδα από τις σουηδικές εφημερίδες είναι πάνω κάτω ότι οι Έλληνες δουλεύουν πολύ λίγο και αμείβονται πολύ καλά. Ο υπουργός Οικονομικών της χώρας μας, Άντρες Μπόρι, έχει δηλώσει ότι «οι Έλληνες βγαίνουν στη σύνταξη στα 40». Στο άρθρο «Ερωτήσεις και Απαντήσεις για την Ελλάδα» της 17/6 στην Dagens Nyheter γραφόταν ότι οι μισθοί στην Ελλάδα έχουν αυξηθεί κατακόρυφα». Η καγκελάριος της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ έκανε έκκληση στους Έλληνες να δουλεύουν περισσότερο και να μην κάνουν τόσο πολύ καιρό διακοπές. Όλα αυτά καρυκευμένα με τη συνηθισμένη μπούρδα περί ενός τεράστιου και μη αποτελεσματικού κράτους. Τώρα θα αναλάβει η Ευρωπαϊκή Ένωση και θα τους δανείσει ακόμα περισσότερα χρήματα, αυτό θα μπορούσε να βάλει σε μια τάξη τα πράγματα, άρα γιατί διαμαρτύρονται;

Τι τραγικός αχταρμάς παραπληροφόρησης! Και τι τραγική έλλειψη αλληλεγγύης προς μία χώρα που οφείλουμε τώρα να υποστηρίξουμε! Οι Έλληνες εργάζονται τις περισσότερες ώρες στην Ευρώπη – 42 ώρες τη βδομάδα σύμφωνα με τη Eurostat, την στατιστική υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα είναι 803 ευρώ. Το πραγματικό όριο ηλικίας δεν είναι τα 40 χρόνια, όπως ισχυρίζεται ο Άντερς Μπόρι, αλλά τα 61,4.

Πρόκειται δηλαδή για έναν από τους πιο σκληρά εργαζόμενους και ταυτόχρονα πιο χαμηλά αμειβόμενους λαούς της Ευρώπης. Όμως έχουν μια χώρα που εξαρτάται από τον τουρισμό και όχι από κάποια αμιγώς δικιά της μεγάλη παραγωγή. Και μια χώρα με ένα διερρηγμένο κοινωνικό συμβόλαιο.Όπου ο κόσμος δεν εμπιστεύεται το κράτος ενώ το κράτος δεν παρέχει στους πολίτες του ούτε τις βασικές κοινωνικές υπηρεσίες. Και το οποίο, ως επιστέγασμα όλων, βρίσκεται στη θηλιά του ευρώ.

Κάθε εθνικό νόμισμα μπορεί να παρομοιαστεί με ένα ρούχο. Κάθε χώρα φορούσε μέχρι πρότινος το ρούχο που της ταίριαζε. Μπορούσε να το στενέψει και να το φαρδύνει αν ήταν ανάγκη. Για παράδειγμα, μπορούσε να υποτιμήσει το νόμισμά της σε περίοδο κρίσης, ή να αυξομειώνει τα επιτόκια ανάλογα με τι ανάγκες της.

Όταν όμως εισήχθη το ευρώ, όλες οι χώρες έπρεπε ξαφνικά να φορέσουν τα ίδια ρούχα. Μόνο που τα μέτρα των ρούχων πάρθηκαν για να ταιριάζουν σε ορισμένες μόνο χώρες – όπως τη Γερμανία και τη Γαλλία. Για άλλες χώρες, όπως η Ελλάδα, το εν λόγω κουστούμι δεν ταίριαζε.

Η Ελλάδα κυβερνάται για δεκαετίες από δύο «δυναστείες» – τη συντηρητική Νέα Δημοκρατία και το σοσιαλδημοκρατικό ΠΑΣΟΚ, με δύο οικογένειες στην κορυφή, μία στο κάθε κόμμα. Και οι δύο κυβερνήσεις έχουν πάρει μεγάλα δάνεια, αλλά λίγοι ξέρουν τι δρόμο πήραν τα χρήματα των δανείων. Πολλά από αυτά έχουν εξαφανιστεί στη διαφθορά και σε σκοτεινά συμβόλαια. Λέγεται ότι η κατασκευή ενός δρόμου στην Ελλάδα κοστίζει πολύ περισσότερο απ’ ότι στις υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς παρεμβάλλονται πάρα πολλοί μεσάζοντες. ΈΟ λαός δεν θέλει να πληρώνει φόρους μιας και δεν παίρνει τίποτα ως ανταπόδοση από το κράτος. Ενα μεγάλο μέρος των φορολογικών εσόδων πηγαίνει στη στήριξη μιας κρατικής γραφειοκρατίας που υπάρχει για να εξυπηρετεί μόνο τον εαυτό της. Ταυτόχρονα οι βασικές κοινωνικές υπηρεσίες αποτελούν πονεμένη ιστορία για τον κόσμο. Ένας ασθενής πρέπει να πληρώσει φακελάκι στο γιατρό για να τον φροντίσει, ενώ οι Έλληνες μαθητές χρειάζονται ιδιαίτερα μαθήματα για να ανταποκριθούν στις σχολικές εξετάσεις. Και μέσα σ’ όλα αυτά, ήρθε η οικονομική κρίση το 2008. Η Ελλάδα, η οικονομία της οποίας εξαρτάται από τον τουρισμό, επλήγη ακόμα πιο σκληρά.

Υπό άλλες συνθήκες, η κυβέρνηση θα μπορούσε να υποτιμήσει το εθνικό νόμισμα για βγει η χώρα από την κρίση. Όμως μετά την εισαγωγή του ευρώ, κάτι τέτοιο είναι αδύνατο. Η Ελλάδα περιορίζεται από το κουστούμι της το οποίο δεν μπορεί να βγάλει. Κι έτσι το κουστούμι καταστρέφεται – μόνο που αυτό δεν επιτρέπεται να συμβεί, καθώς το ίδιο φοράνε και οι υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι προτιμότερο λοιπόν να πετσοκοφτεί αυτός που το φοράει.

Αυτό ονομάζεται «εσωτερική υποτίμηση» και σημαίνει απλά ότι αντί να υποτιμηθεί η αξία του νομίσματος περικόπτεται το εισόδημα του λαού. Κατ’ απαίτηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, οι Έλληνες κρατικοί γραφειοκράτες έβαλαν σε εφαρμογή ένα σχέδιο. Οι μισθοί θα συμπιεστούν και μεγάλα τμήματα γης θα ιδιωτικοποιηθούν. Παραλίες, αεροδρόμια, εθνικές οδοί και κατά το ήμισυ όλες οι δημόσιες επιχειρήσεις θα ξεπουληθούν. Στην πλατεία Συντάγματος κυκλοφορεί μια φήμη ότι η Ακρόπολη θα εξαγοραστεί από μια γερμανική εταιρεία.

Έμενα στο σπίτι κάποιων νέων που ανήκουν στη «γενιά των 700 ευρώ». Σύντομα θα μεταμορφωθούν στη «γενιά των 500 ευρώ». Είναι στην ηλικία μου – 30 χρονών και πάνω – όχι τόσο νέοι τελικά, όπως νιώθουν πιο νέοι απ’ ότι είναι καθώς ακόμα αναρωτιούνται τι θα κάνουν στο μέλλον. Κανείς τους δεν έχει παιδιά. Το να κάνουν παιδιά είναι κάτι αδιανόητο γι’ αυτούς. Είναι μορφωμένοι, έχουν πολλά χρόνια πανεπιστημιακών σπουδών στο ενεργητικό τους, όμως δουλεύουν ευκαιριακά ως διακοσμητές γάμων. Ο ασφαλέστερος τρόπος να βρουν μια σταθερή δουλειά ήταν παλιότερα δια μέσου του κράτους, όμως αυτό πρόκειται τώρα να αλλάξει. Η κατάσταση αυτή δεν είναι εντελώς άγνωστη· το ίδιο ισχύει για τη γενιά μας σε όλη την Ευρώπη. Μόνο που στην Ελλάδα συμπιέζονται επιπλέον οι μισθοί μέχρι το κατώτερο όριο, με πρόσχημα την κρίση.

Στην πλατεία Συντάγματος διοργανώνεται κάθε απόγευμα συνέλευση. Όταν βρέθηκα εκεί στα μέσα του Ιούλη, ο αρχικός ενθουσιασμός είχε κάπως υποχωρήσει. Οι συμμετέχοντες δεν ήταν πια χιλιάδες, παρά εκατοντάδες. Ο καθένας μπορούσε να πάρει το λόγο και να μιλήσει ενώ τα θέματα ήταν διάφορα: από προτάσεις για γενική απεργία μέχρι εκκλήσεις να μην κλέβονται αντικείμενα από τους συγκεντρωμένους στην πλατεία. Ορισμένες ελληνικές λέξεις στριφογυρίζουν επίμονα στο μυαλό μου. Μία από αυτές είναι ο «Ισημερινός», που Σημαίνει Εκουαδόρ. Ο πρόεδρος του Εκουαδόρ, Ραφαέλ Κορέα, ήταν ένας μεγάλος ήρωας για την πλατεία. Τρεις στους τέσσερις Έλληνες επιθυμούν η Ελλάδα να ακολουθήσει το παράδειγμα του Εκουαδόρ και της Αργεντινής: να κηρύξει στάση πληρωμών του χρέους. Ένας στους τέσσερις θέλει να φύγει η χώρα από το ευρώ. Αυτό που πρέπει να καταλάβει κανείς είναι ότι οι Έλληνες δεν είναι εξοργισμένοι με ένα αναγκαίο κακό – παρά με ένα μη αναγκαίο κακό.

Το πακέτο στήριξης που δόθηκε στην Ελλάδα δεν επιλύει την κρίση, παρά αναγκάζει τη χώρα να βυθιστεί βαθύτερα σ’ αυτήν. Αντί να γίνουν επενδύσεις στην ύπαιθρο, να φτιαχτεί κάποια παραγωγή που να μην βασίζεται στον τουρισμό, να χτιστεί κράτος πρόνοιας και να γεμίσει ο λαός αισιοδοξία, περικόπτονται τα εισοδήματα του κόσμου. Το ΔΝΤ, διαβόητο για τις πολιτικές λεηλασίας του στον τρίτο κόσμο, τα μάζεψε και έφυγε από τη Λατινική Αμερική. Τώρα κατασπαράσσει τα άκρα της Ευρώπης. Θα το αφήσουμε αυτό να συμβεί;

Κάισα Έκις Έκμαν

πηγή: www.antinews.gr

http://www.dn.se/kultur-noje/debatt-essa/kajsa-ekis-ekman-nar-eurokostymen-inte-passar

Θετική σκέψη ναι – Υπνωση όχι, μεσιέ Σοσέ

2011-08-30T10:10:00.000+03:00

ένα εξαιρετικό άρθρο του Γιώργου Χριστοδουλόπουλου (gchord@enet.gr) που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Ε

«Σκεφτείτε θετικά! Είναι μεταδοτικό!» λέει με ένα πρόσφατο βιβλιαράκι ένας επικοινωνιακός σύμβουλος του Σαρκοζί, απαντώντας στο διάσημο «Αγανακτήστε» που κυκλοφόρησε πριν από έναν χρόνο και ενεργοποίησε τον «ιό» των καταλήψεων των πλατειών στον ευρωπαϊκό Νότο. Προφανώς, αυτή η αγωνία για το ποια «ασθένεια» –του ύπνου ή του ξύπνιου– θα μολύνει περισσότερους δεν αφορά μόνο τη γαλλική κοινωνία. Εξαπλώνεται σαν επιδημία στον πλανήτη. Και, φυσικά, δεν περιορίζεται στο πλαίσιο της ακαδημαϊκής συζήτησης. Γίνεται δράση – και αντίδραση. Οπότε εσύ διαλέγεις: αν θα κατέβεις στους δρόμους και τις πλατείες της χώρας σου ή αν θα πας μια βόλτα στην εξοχή...

Eχουμε θολώσει, όπως λέει μια φίλη μου, και αυτή η θολούρα κυριεύει το μυαλό των περισσότερων που ζουν σήμερα στη χώρα. Κοινή είναι η ανασφάλεια, η αγωνία για το μέλλον, αλλά και τα ερωτήματα: Θα πτωχεύσουμε; Τι σημαίνει αυτό; Τι μας έφερε ώς εδώ; Η παγκόσμια κρίση του καπιταλιστικού συστήματος; Το εγχώριο πελατειακό σύστημα και οι εγγενείς αδυναμίες του νεοελληνικού κράτους; Οι λαμογιές των επιτήδειων; Η διαφθορά; Η σήψη; Η κακογουστιά; Τα ΜΜΕ που παραπλανούν; Η έλλειψη παιδείας που κάνει το κοινό καλό να υποβαθμίζεται σε εμπορικό trend και τα κοινά αγαθά να αποτιμώνται σε χρήμα; Εμείς οι ίδιοι, που είδαμε την ελευθερία μας ως πιστωτική κάρτα;

Κάποιοι φοβούνται πως έχουμε ήδη αργήσει πολύ, αλλά το θετικό είναι που έστω και τώρα τέτοια ερωτήματα ταράζουν τη μακαριότητα των πολλών, φορτίζοντας το (γεμάτο στερεότυπα) συλλογικό μας υποσυνείδητο. Ακόμα και η «αγανάκτηση» έφτασε στα μέρη μας από την Ισπανία και τους εκεί indignados αφού χρειάστηκε ένα πανό που –όπως ειπώθηκε– υψώθηκε σ’ έναν αγώνα μπάσκετ, για να κεντρίσει το περιθρύλητο «εθνικό μας φιλότιμο». Αλλά, μέρες που ζούμε, και για να μην οδηγηθούμε στη συλλογική κατάθλιψη, ας μένουμε στα θετικά αφού δούμε και προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε τη συνολική εικόνα. Ισως να μας φαίνεται αστεία η μονίμως χαμογελαστή έκφραση ενός βουδιστή μοναχού η Ανατολή, άλλωστε, μας έμαθαν πως είναι πολύ μακριά από μας που «ανήκομεν εις την Δύσιν». Η καθαρή σκέψη, όμως, απαιτεί απεγκλωβισμό από κάθε είδους δόγματα.

«Δεν έχουμε ανάγκη την αγανάκτηση, αλλά τη δράση» διαβάζω σ' ένα βιβλιαράκι που κυκλοφόρησε πρόσφατα στη Γαλλία. Σωστά, μπορεί εύκολα να πει κανείς. Πόσες αναγνώσεις, όμως, χωρά αυτή η φράση σ' έναν κόσμο, όπως ο δυτικός, που έχει μάθει να λειτουργεί με τη δυϊστική αντίληψη του καλού και του κακού, της αισιοδοξίας και της απαισιοδοξίας χωρίς ίσως να συνειδητοποιεί πως αυτά τα δίπολα είναι αδιαχώριστα; Ισως, όμως, να βρισκόμαστε στην αρχή αυτής της κατανόησης της ενότητας, του αδιαχώριστου του ανθρώπου και της φύσης. Εστω και αν η περίφημη «θετική σκέψη» μας αγγίζει, συνήθως, ως «new age» μόδα.

«Positivez! C'est contagieux», σε ελεύθερη μετάφραση «Ενεργοποιηθείτε θετικά, θετικοποιηθείτε, είναι μεταδοτικό», είναι το μότο που επιλέγει για να διαφημίσει το «Μανιφέστο για την αισιοδοξία» («Manifeste pour l'optimisme») ο συγγραφέας του ομώνυμου βιβλίου, Τιερί Σοσέ (Thierry Saussez, γενν. 1949). Αφορμή πήρε από ένα άλλο βιβλιαράκι 32 σελίδων που στους έξι μήνες της κυκλοφορίας του έχει πουλήσει πάνω από 1.500.000 αντίτυπα και έχει δώσει μορφή σ' ένα κύμα που εξαπλώθηκε στις ευρωπαϊκές πλατείες. Οι «αγανακτισμένοι» χρωστούν το όνομά τους στο «Indignez - vous!» (Αγανακτήστε)του 93χρονου πολιτογραφημένου γάλλου αντιστασιακού και παλιού διπλωμάτη Στεφάν Εσέλ. «Μας καλεί», γράφει για τον Εσέλ στο δικό του πόνημα-απάντηση ο Τιερί Σοσέ, «να αγανακτήσουμε για τα πάντα: τον βασιλιά-χρήμα, τις ανισότητες, τη δικτατορία των οικονομικών αγορών, την παγκοσμιοποίηση, τους πλούσιους... Αλλά η αγανάκτηση είναι χωρίς λύσεις και χωρίς ελπίδα. Δεν καταφέρνει παρά να συντηρήσει αυτήν τη γαλλική κακοδαιμονία, τη μεγαλοποίηση των κινδύνων και των πόνων, την καταφυγή στη θυματοποίηση και την αναζήτηση αποδιοπομπαίων τράγων. Δεν είναι αγανάκτηση αυτό που η Γαλλία έχει ανάγκη αλλά δράση, κινητοποίηση... Αρκετά με τη δυσπιστία, τη λατρεία της παρακμής! Οχι άλλοι προφήτες της δυστυχίας!» «Σκεφτείτε θετικά», όπως θα έλεγαν και οι εμψυχωτές ψυχολόγοι-ψυχοθεραπευτές, που προσπαθούν να τονώσουν τους ασθενείς τους με καθημερινές θετικές επιβεβαιώσεις. Αλλά σ' έναν κόσμο εξαιρετικά μπερδεμένο, όπως ο σημερινός, αυτή η προτροπή έχει τόσες αναγνώσεις όσες και οι προθέσεις.

Από τη μια, λοιπόν, ο Εσέλ, μέλος του γαλλικού σοσιαλιστικού κόμματος και υποστηρικτής της Μαρτίν Ομπρί για τις γαλλικές προεδρικές εκλογές του 2012. Από την άλλη, ο συγγραφέας του «Μανιφέστου για την αισιοδοξία» Τιερί Σοσέ, σύμβουλος επικοινωνίας του Νικολά Σαρκοζί, διευθυντής (από το 2008 ώς το 2010) της Υπηρεσίας Πληροφοριών της γαλλικής κυβέρνησης και δημιουργός του διαφημιστικού πρακτορείου «Image et Strategie Europe», ως επικεφαλής του οποίου έχει παρουσιάσει μια αξιοζήλευτη καριέρα συμβούλου επικοινωνίας πολιτικών όπως ο Ζακ Σιράκ, ο Αλέν Ζιπέ, ο Εντουάρ Μπαλαντίρ, αλλά και αρχηγών κρατών ή πρωθυπουργών από την Ευρώπη και την Αφρική.

Για τον Σοσέ δεν είναι παρά μια ευκαιρία να υπερασπισθεί (εν όψει, μάλιστα, και της νέας υποψηφιότητας Σαρκοζί στις επερχόμενες προεδρικές εκλογές της Γαλλίας) την τόσο προσφιλή στους υψηλούς πελάτες του μυθολογία της νεοφιλελεύθερης οικονομίας από τη μια και από την άλλη να αντιπαρατεθεί στους «προφήτες της δυστυχίας»: τον Στεφάν Εσέλ, τον Εντγκάρ Μορέν και τον Αλέν Μπαντιού. Αυτοί οι γκρινιάρηδες (μαρξιστές ή μη) αριστεροί με τις εμμονές τους βλέπουν μόνον έναν κόσμο που οδηγείται σε αλυσιδωτές καταστροφές. Ομως, όταν ο Μορέν μιλά για την Αποκάλυψη, αναφέρεται στην κατάσταση στην οποία έχει οδηγήσει την ανθρωπότητα η κερδοσκοπία του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού. Ο Μορέν προτείνει τη μεταμόρφωση: να σκεφτόμαστε, δηλαδή, το καλό ολόκληρης της ανθρωπότητας σε συνέχεια με το παρελθόν. Να αντλήσουμε, όπως λέει, ιδέες από τις τρεις κληρονομιές του παρελθόντος: από την ελευθεριακή για την αυτονομία του ατόμου, από τη σοσιαλιστική για να βελτιώσουμε την κοινωνία και από την κομμουνιστική για να δημιουργήσουμε την κοινότητα. Να επιστρέψουμε στις πηγές τους για να αναγεννήσουμε τα πάντα. Αυτά, όμως, για τον Σοσέ δεν είναι παρά ξαναζεσταμένο φαγητό. «Η επαναανακάλυψη του τοπικού και η συμμετοχική δημοκρατία ως τρόποι για τη σωτηρία του οικοσυστήματος δεν μας είναι απαραίτητα» υποστηρίζει. «Ποτέ στην ιστορία της η ανθρωπότητα δεν είχε κάνει τόσο σημαντικά βήματα στους τομείς της οικολογίας, της οικονομικής ρύθμισης, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

Πράγματι, θα απαντούσε ο Μορέν, αλλά, η ανθρώπινη βαρβαρότητα, πέρα από το παραδοσιακό της πρόσωπο του πολέμου, της σύγκρουσης, της κυριαρχίας, της εκμετάλλευσης, των βασανιστηρίων και της ταπείνωσης, έχει πλέον αποκτήσει και τη σύγχρονη τεχνοοικονομική της εκδοχή που βασίζεται στον υπολογισμό και το ψεύδος. Από τις ανθρώπινες ιδιότητες αναγνωρίζει μόνον εκείνες που μπορούν να καταγραφούν με αριθμούς. Η αγάπη, το μίσος, η χαρά, η θλίψη, το βάθος δηλαδή της ανθρώπινης φύσης, είναι ψιλά γράμματα για τη σύγχρονη τεχνοοικονομική βαρβαρότητα. Αλλά «είναι η οικονομία της αγοράς που κινεί τον κόσμο» λέει ο Σοσέ. «Και η Γαλλία είναι μια πλούσια χώρα, δεν κινδυνεύει να ακολουθήσει τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου που δοκιμάζονται από την κρίση, δεν έχει σχέση με τα "PIGS"». Σε προσωπικό ή επαγγελματικό επίπεδο, οι Γάλλοι είναι αισιόδοξοι, αλλά σε επίπεδο κοινωνίας είναι από τους πιο απαισιόδοξους λαούς στον κόσμο. Γι' αυτό ευθύνονται (ποιοι άλλοι;) οι «προφήτες της δυστυχίας», μη νεοφιλελεύθεροι στοχαστές με τα «πεσιμιστικά» κηρύγματά τους. Οπως ο 74χρονος Αλέν Μπαντιού, ο τελευταίος επιζών φιλόσοφος, που μαζί με τον Λιοτάρ, τον Λακάν, τον Ντελέζ, τον Αλτουσέρ και τον Ντεριντά απετέλεσαν την περίφημη γαλλική σχολή του '60, που μιλά για την επερχόμενη εξέγερση της νεολαίας απέναντι στην παγκοσμιοποιημένη κρίση. «Η νέα γενιά», αντιτείνει ο Σοσέ, «βλέπει την παγκοσμιοποίηση ως ευκαιρία, δεν έχει καμιά νοσταλγία για το παρελθόν και τις ιδεολογίες του, μέσα από την ατομική πραγμάτωση και καθώς όλοι είναι συνδεδεμένοι, κάποια στιγμή θα έρθει η ευημερία και σε συλλογικό επίπεδο, σωματική, ηθική, πνευματική». Τώρα, πώς θα γίνει αυτό, όταν άλλα λένε (και για τη Γαλλία ακόμα) οι δείκτες της οικονομίας, ή πώς μπορούμε να έχουμε ανάπτυξη και ευημερία όταν μειώνονται οι μισθοί και οι άνθρωποι χάνουν τη δουλειά τους, όπως θα αντέτεινε ο Μορέν;

«Πρέπει από το σύνολο των ατομικών μας πεποιθήσεων να δημιουργήσουμε μια συλλογική δύναμη» θα απαντούσε ο Σοσέ. Ή, αλλιώς, «Always look at the bright side of life» (βλέπε πάντα την ευχάριστη πλευρά της ζωής), όπως τραγουδούσε ως κατά λάθος εσταυρωμένος στο «Life of Brian» ο εκ των Μόντι Πάιθονς Γκράχαμ Τσάπμαν. Ακόμα και στα χειρότερα η θετική στάση μπορεί να αποβεί ευεργετική. Ο στόχος αλλάζει ανάλογα με την οπτική γωνία. O Σοσέ, ως καλός διαφημιστής, προετοιμάζει το έδαφος για την προεκλογική εκστρατεία του Σαρκοζί, προσπαθώντας να εμφυσήσει πνεύμα αισιοδοξίας στον γαλλικό λαό, που ακόμα δεν έχει βιώσει την κρίση όπως οι Ελληνες ή οι Πορτογάλοι. Στη Βαστίλλη, λέει ο Σοσέ, δεν συγκεντρώνονται παρά 100-150 άνθρωποι που φαντασιώνονται πως θα γκρεμίσουν το σύστημα. Ως έμπειρος της πολιτικής επικοινωνίας προβάλλει ίσως τη θετική αντιμετώπιση και την αισιοδοξία για να προλάβει τη μεταλαμπάδευση του κύματος αγα- νάκτησης στους Γάλλους εν όψει των προεδρικών εκλογών που πλησιάζουν. Αλλά τόσο ο Εσέλ μέσα από το κείμενό του όσο και οι «αγανακτισμένοι» μέσα από το λόγο που διατυπώνουν στις συνελεύσεις και τις ιστοσελίδες τους αισιόδοξοι δεν δηλώνουν; Ομως η δική τους αισιοδοξία δεν εξαντλείται σε μια βόλτα στη θαλερή γαλλική εξοχή, όπως πρότεινε ο Σοσέ για κείνους ουσιαστική αισιοδοξία μπορεί να γεννά η αυτοοργάνωση, η επανοικειοποίηση του δημόσιου χώρου, ο σεβασμός στη διαφορετική άποψη, ο διάλογος σε αντίθεση με τους μονολόγους των τηλεοπτικών παραθύρων, το όραμα –για άλλους, η ουτοπία– της αποανάπτυξης, το ξαναζωντάνεμα ενός εγκαταλελειμμένου χωριού, η συνειδητότητα του «εμείς» μέσα από την αυτοσυνειδησία... Ο δρόμος για την ελευθερία, τελικά, με τα βήματα, ενδεχομένως, ενός γιόγκι ή ενός ζεν μοναχού.

Ο θυμός, για τον βουδισμό, είναι ενέργεια οι ρίζες του βρίσκονται στην άγνοια, τις λάθος αντιλήψεις, την έλλειψη κατανόησης, εξαφανίζεται όταν γεννιέται μέσα μας μια άλλη ενέργεια, εκείνη της συνειδητότητας. Ο βουδιστής αντιμετωπίζει το θυμό εξασκώντας τη συνειδητότητα της αναπνοής και το συνειδητό περπάτημα, ώστε να γεννήσει μέσα του την κατανόηση και τελικά την ενέργεια της συμπαντικής συνειδητότητας. Και η θετική σκέψη είναι ένα από τα πιο σημαντικά βήματα σ’ αυτόν το δρόμο. Προϋποθέτει ευγνωμοσύνη, αναγνώριση του εαυτού, σαφείς στόχους, οργάνωση, σκληρή δουλειά, επιμονή και πίστη. Positive vibrations, που θα τραγουδούσε και ο Μπομπ Μάρλεϊ...

«Δεν είμαστε απλώς οι "αγανακτισμένοι" που παρουσιάζουν τα ΜΜΕ» διαβάζω σε ανακοίνωση της λαϊκής συνέλευσης της πλατείας Συντάγματος. «Είμαστε ενεργοί πολίτες, αποφασισμένοι να αγωνιστούμε με κάθε τρόπο που θα αποφασίζουμε όλοι μαζί μέσα από τις λαϊκές μας συνελεύσεις μέχρι να φύγουν όλοι όσοι μας έφεραν εδώ, κυβέρνηση, τρόικα, μνημόνια και μεσοπρόθεσμα, τράπεζες και οι εντεταλμένοι τους, κ.λπ., μέχρι να πάρουμε πίσω τις ζωές μας και να εγκαταστήσουμε πραγματική δημοκρατία με σχέσεις ισότητας, δικαιοσύνης και αξιοπρέπειας». Να ένα... σεμινάριο θετικής σκέψης και δράσης, όχι όπως την εννοεί ο κ. Σοσέ και το πολιτικό σύστημα που εκπροσωπεί, αλλά όπως τη νοηματοδοτούν χιλιάδες άνθρωποι που πέταξαν από πάνω τους το πέπλο της εθνικής κατάθλιψης. Ανθρωποι που πριν δεν είχαν αυτήν την ευκαιρία συναντήθηκαν, γνωρίστηκαν, έσπασαν τον πάγο μιλώντας μπροστά σε κοινό, μοιράστηκαν εμπειρίες, βρήκαν αυτά που τους ενώνουν, ανέλαβαν να καθαρίσουν την πλατεία τους οι ίδιοι χωρίς να περιμένουν το συνεργείο του δήμου, ψηλαφώντας, ενδεχομένως, μια συλλογική πραγματικότητα που δεν θα βασίζεται στην ιδιοκτησία, στον εγωισμό και την απληστία...

Χρειάζεται, προφανώς, δρόμος ώστε να γίνουν ορατές οι αλλαγές σε μια διαδικασία μεταμόρφωσης. Η Ελλάδα δεν είναι Ελβετία, χώρα με αμεσοδημοκρατικού τύπου παράδοση 200 χρόνων, ούτε έχουμε την κουλτούρα που απαιτεί ένα τέτοιο εγχείρημα ώστε να μην οδηγηθεί σε τυραννία. Αλλά μέσα στο μπέρδεμα και τη θολούρα των καιρών, το πρόταγμα της άμεσης δημοκρατίας, που βάζουν σήμερα οι «αγανακτισμένοι», μπορεί και να ιδωθεί ως ευκαιρία. Οπως λένε, όμως, και οι ψυχοθεραπευτές, είναι θέμα επιλογής να βλέπεις το ποτήρι μισογεμάτο αντί για μισοάδειο και οπτικής γωνίας. Ο απαισιόδοξος βλέπει τη δυσκολία σε κάθε ευκαιρία ο αισιόδοξος βλέπει την ευκαιρία σε κάθε δυσκολία. Αρκεί να επιλέγει να φορτίζει θετικά την ύπαρξή του, αντικαθιστώντας τις αρνητικές σκέψεις με θετικές. Η ποιότητα της ζωής μας, εξάλλου, καθορίζεται από την ποιότητα των σκέψεών μας. Αν ακούσεις το κοράκι να κράζει, έλεγε ο Επίκτητος, δεν πρέπει να σε συνεπαίρνει η φαντασία σου και να το θεωρείς κακό σημάδι που σε παρασύρει σε φόβο και αδράνεια, αλλά να λες πως, αν εσύ το θέλεις, όλα αποτελούν καλούς οιωνούς, όλα είναι αίσια. Οι σκέψεις μας, έλεγε, είναι κτήμα μας και οριοθετούν την εσωτερική μας ελευθερία, η διαφύλαξη της οποίας είναι για μας το υπέρτατο αγαθό. Παιδί δούλων, δούλος ο ίδιος και από ένα σημείο και έπειτα απελεύθερος, ο έλληνας στωικός φιλόσοφος δεν θα μπορούσε –ιδιαίτερα στις αρχές του 2ου μ.Χ. αιώνα, χρόνια ακμής της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που ζούσε– παρά να εκτιμά περισσότερο από καθετί την έννοια της ελευθερίας. Αδικο είχε;

πηγή:http://www.kala-nea.gr

Love story in milk

2011-08-15T22:12:00.000+03:00

Καπιταλισμός: ιστορία ενός έρωτα

2011-08-15T21:29:00.000+03:00

Ο Μάικλ Μουρ είναι πριν απ’ όλα ένας entertainer. Ενας αρτίστας, κράμα δηκτικού δημοσιογράφου και προικισμένου ηθοποιού της stand up κωμωδίας που καταγγέλλει τα κακώς κείμενα. Τα ντοκιμαντέρ του είναι ιστορίες με καλούς και κακούς σε μια Αμερική που μοιάζει να ’χει ξεχάσει το αληθινό όνειρό της. Στο «Kαπιταλισμός: ιστορία ενός έρωτα» περιγράφει την πρόσφατη οικονομική κρίση σαν μια καλοστημένη απάτη.

Η ταινία αρχίζει με μια ένοπλη ληστεία (με εικόνες από κάμερα ασφαλείας στο εσωτερικό μιας τράπεζας) και τελειώνει με τον Μουρ να σφραγίζει ένα οικοδομικό τετράγωνο της Γουόλ Στριτ με την κίτρινη ταινία με την ένδειξη: crime scene do not cross, που χρησιμοποιεί η αστυνομία για να αποκλείει περιοχές όπου έχουν τελεστεί εγκλήματα. Ο κακός στο προκείμενο έγκλημα είναι οι σύγχρονοι Γραμματείς και Φαρισαίοι: οι άπληστοι τραπεζίτες και χρηματιστές, και ο καλός η πάλαι ποτέ ευημερούσα μεσαία τάξη. «Δεν υπάρχει πια τίποτα ανάμεσα σε αυτούς που έχουν τα πάντα και σε αυτούς που δεν έχουν τίποτα», λέει ένας από τους ανώνυμους Αμερικανούς που καταθέτουν απόψεις και κυρίως συναισθήματα στον κινηματογραφικό φακό.

Δείτε το trailer.

Καταναλωτισμός…

Ο καπιταλισμός ήταν σαν μια ιστορία αγάπης για τη μεσαία τάξη κι έγινε σαν μια ιστορία τρόμου. Ο Μουρ αδιαφορεί για τον Ανταμ Σμιθ, τον Κέινς και τον Μαρξ. Γίνεται η συνείδηση του μέσου Αμερικανού και αρκείται σε ένα πικρό σχόλιο για ό,τι οδήγησε την Αμερική στις καλύτερες μέρες, αλλά και για ό,τι την πρόδωσε. Η αφίσα της ταινίας προαναγγέλλει την ειρωνεία, τον σαρκασμό και την οργή του. Η αισθητική της παραπέμπει στον σοσιαλιστικό ρεαλισμό, ενώ το σύνθημα: «Μη ρωτάτε τι μπορεί να κάνουν τα υψηλόβαθμα στελέχη για σας, αλλά τι μπορείτε να κάνετε εσείς για τα υψηλόβαθμα στελέχη», παραφράζει προβοκατόρικα τη γνωστή ρήση του JFK.
Ο «Καπιταλισμός» του Μουρ δεν είναι ούτε μια περίληψη πολιτικής οικονομίας, ούτε ένα φαντεζί ρομάντζο. Είναι ένα ντοκιμαντερίστικο μελό που παρουσιάζει την Αμερική της αποβιομηχάνισης και των γκόλντεν μπόις, σαν μια γκρίζα ζώνη «με βρικόλακες που δεν ρουφούν το αίμα, αλλά το χρήμα του κοσμάκη», κατά τον ίδιο σε ένα ρεπορτάζ της ιταλικής «Ρεπούμπλικα» τον περασμένο Αύγουστο.
Ο Μουρ έχει μια απλοϊκή αντίληψη για τον καπιταλισμό και συγχέει την πολιτική οικονομία του με το αμερικανικό όνειρο. Υστερα από ένα overdose ειρωνείας, στο οποίο παραλληλίζεται η Αμερική του Μπους του νεώτερου με την παρακμάζουσα αρχαία Ρώμη, αρχίζει να απαριθμεί τα βήματα που απομάκρυναν τη χώρα από τις αξίες και τ’ όνειρό της. Ο 55χρονος Μουρ αναπολεί τα όμορφα παιδικά του χρόνια σε μια πόλη του Μίσιγκαν που ήκμασε χάρη στην αυτοκινητοβιομηχανία. Το Μίσιγκαν άλλαξε, όπως και η υπόλοιπη Αμερική, στα χρόνια του Ρέιγκαν. Η νεοφιλελεύθερη πολιτική του έριξε τον άνθρωπο στο περιθώριο, κατέστρεψε την πραγματική οικονομία, φετιχοποίησε το πλαστικό χρήμα. Οι άνθρωποι αυτού του προέδρου (όπως και των προέδρων που ακολούθησαν μέχρι το βατερλώ της χώρας επί υιού Μπους) δεν έμοιαζαν σε τίποτα με τους ανθρώπους του Ρούσβελτ και άλλων σπουδαίων Αμερικανών ηγετών. Ηταν αδίστακτοι τραπεζίτες. Ο Κάρτερ μας είχε προειδοποιήσει, λέει ο Μουρ, για το εφήμερο όνειρο του καταναλωτισμού που πήρε τη θέση του πατροπαράδοτου αμερικανικού ονείρου.

…και απληστία

Ο παλιός σερίφης των χολιγουντιανών b movies, που έγινε διάσημος χάρη στα διαφημιστικά σποτ, γκρεμίζει την υποδομή της βιομηχανίας, μειώνει τους φόρους των πλουσίων και περιορίζει τα δικαιώματα των εργαζομένων. Και όλα αυτά, σύμφωνα πάντα με την ταινία, όχι για να γίνει πιο ανταγωνιστική η Αμερική απέναντι στην Ευρώπη και την Ιαπωνία, αλλά γιατί οι τραπεζίτες ήθελαν εδώ και τώρα υψηλά κέρδη.
«Πρέπει να αλλάξουμε τις αξίες μας», λέει ο επαναστατημένος καθολικός Μουρ, σε ένα παραλήρημα ηθικολογίας διανθισμένο με σλόγκαν του στυλ «αυτός ο καπιταλισμός είναι αμαρτία». Ο καπιταλισμός, βέβαια, δεν είναι αμαρτία, ούτε μια ηθική τάξη πραγμάτων. Ούτε το δίλημμα «καπιταλισμός ή δημοκρατία», που διατυπώνεται προς το τέλος, έχει σοβαρή βάση. Ο Μουρ σε αυτή τη μικρή ιστορία αγάπης και πόνου για την Αμερική προσπαθεί απλώς να δει το φως του Ρούσβελ και την ελπίδα του Second Bill of Rights στο βλέμμα και στα λόγια του Ομπάμα.

Δείτε

Καπιταλισμός: ιστορία ενός έρωτα (Capitalism: a love story, 2009)

Στο τελευταίο δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ του, ο εκκεντρικός Μάικλ Μουρ αναπολεί τις ευτυχισμένες μέρες της ακμάζουσας Αμερικής και τα βάζει με τους τραπεζίτες, με τον Ρέιγκαν και φυσικά με τον Τζορτζ Μπους τζούνιορ. Προς το τέλος της ταινίας θυμάται τον ευθύ και αποφασιστικό Ρούσβελτ προσδοκώντας από τον Ομπάμα ένα νέο new deal. (Εκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Στις αίθουσες από 10/12.)

O Ρότζερ και εγώ (Roger & me, 1989)
Η ταινία που σημείωσε μεγάλη εμπορική επιτυχία στις αμερικανικές αίθουσες κι άλλαξε τη μοίρα του ντοκιμαντέρ. Ο Μουρ κινηματογραφεί με αφοπλιστικό χιούμορ τη μάταιη προσπάθειά του να συναντήσει και να πάρει συνέντευξη από τον διευθυντή της Τζένεραλ Μότορς. Το ερώτημα του Μουρ είναι απλό: γιατί η αυτοκινητοβιομηχανία μετέφερε τις δραστηριότητές της στο εξωτερικό προκαλώντας τεράστια κύματα διαρθρωτικής ανεργίας.

Φαρενάιτ 9/11 (Fahrenheit 9/11, 2004)
Ο Μουρ γίνεται διάσημος σε Αμερική και Ευρώπη (Χρυσός Φοίνικας στις Κάννες) σατιρίζοντας σε βαθμό χλεύης τον Τζορτζ Μπους τζούνιορ από την ημέρα της εισόδου του στον Λευκό Οίκο μέχρι την εμπλοκή των ΗΠΑ στο Ιράκ.

Sicko (2007)
Το αγαθό της υγείας παρουσιάζεται από τον Μουρ σαν βορά στα χέρια των ασύδοτων ασφαλιστικών εταιρειών. Το «Sicko» είναι το πιο τρανταχτό επιχείρημα υπέρ της ασφαλιστικής μεταρρύθμισης του Ομπάμα.

Δημοσιεύτηκε στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 29-11-2009

πηγή:http://demans2.wordpress.com

Δημόσιο For Ever....!!!

2011-08-09T19:01:00.001+03:00

Οι Στιγμές που έχουμε ζήσει όλοι μας στις συναλλαγές μας με το δημόσιο τομέα είναι μοναδικές ..Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς και τι να πρωτοαναφέρει...Ο καθένας μας μπορεί να έχει κανα τσουβάλι από αυτές τις καταστάσεις..Καταστάσεις που σε εξοργίζουν και σου κάνουν τα νεύρα κουρέλι αλλά αναγκαστικά τις υπομένεις για να κάνεις απλά την δουλειά σου..

Όμως τελικά ποιο είναι το πρόβλημα του δημοσίου...Η γραφειοκρατία ή απλά η γαϊδουριάορισμένων...? Μάλλον η αλήθεια κρύβεται κάπου στην μέση...Αφιερωμένο λοιπόν γιατί πλέον είμαστε προετοιμασμένοι...χαχα

***Οποιαδήποτε ομοιότητα με πράγματα και καταστάσεις ανήκει στην σφαίρα της φαντασίας....
*****Φυσικά και όλο το δημόσιο δεν λειτουργεί έτσι και υπάρχουν και πολλές πολλές εξαιρέσεις όμως δυστυχώς τέτοια φαινόμενα παρουσιάζονται πολύ συχνά...

Bonus Video...Δημόσιο For Ever

πηγή:http://ilovethessaloniki.blogspot.com

Η «μαφία» των τροφίμων και τα μεταλλαγμένα

2011-08-08T20:24:00.000+03:00

Tο στιγµιότυπο που διαδραµατίστηκε πριν από, περίπου, έναν µήνα στο Νταβός, κατά τη διάρκεια του Παγκόσµιου Οικονοµικού Φόρουµ (WEF), αποτυπώνει µε τον πιο ωµό τρόπο το πώς διαµορφώνονται οι τιµές των τροφίµων, το ποιοι και πώς αποφασίζουν ποιοι λαοί θα λιµοκτονήσουν, το ποιοι βρίσκονται πίσω από την παγκόσµια κρίση τροφίµων και, για να εξυπηρετήσουν ποια συµφέροντα, χιλιάδες άνθρωποι πεθαίνουν καθηµερινά από την πείνα.

Η είδηση πέρασε στα ψιλά και δείχνει τον επικεφαλής της USAID (U.S Agency for International Development - Οργανισµός των Ηνωµένων Πολιτειών για τη ∆ιεθνή Ανάπτυξη) δόκτορα Rajiv Shah να πλαισιώνεται, µεταξύ άλλων, από τους γενικούς διευθυντές της Unilever και της Monsanto και όλοι µαζί σαν µια γροθιά να κηρύττουν την έναρξη του συµποσίου «Πραγµατοποιώντας ένα νέο όραµα για τη γεωργία».

Το νέο όραµα της USAID για τη γεωργία µεταφράζεται στην υποστήριξη 17 πολυεθνικών κολοσσών που δραστηριοποιούνται κυρίως στους τοµείς της βιοτεχνολογίας και των µεταλλαγµένων τροφίµων, υποστήριξη που συνίσταται, όπως ο δόκτορας ανέφερε χαρακτηριστικά, «στη δηµιουργία συνεργιών µεταξύ του δηµόσιου και ιδιωτικού τοµέα για την αντιµετώπιση της παγκόσµιας πρόκλησης της ασφάλειας των τροφίµων».

Εν ολίγοις, οι Αµερικανοί έχουν επεξεργαστεί σχέδιο για να αντιµετωπίσουν την πείνα που µαστίζει τον πλανήτη, υποστηρίζοντας τις 17 «πρωταθλήτριες» εταιρείες - Archer Daniels Midland, BASF, Bunge Limited, Cargill, Coca-Cola, DuPont, General Mills, Kraft Foods, Metro AG, Monsanto Company, Nestlé, PepsiCo, SABMiller, Syngenta, Unilever, Wal-Mart, Yara International - που κατηγορούνται για καταστροφή του περιβάλλοντος, της δηµόσιας υγείας και των καλλιεργήσιµων εκτάσεων µέσα από τη χρήση εντοµοκτόνων, φυτοφαρµάκων και την αποθέωση των γενετικά τροποποιηµένων σπόρων. Εταιρείες που συχνά έχουν κατηγορηθεί για παραβίαση των εργασιακών σχέσεων ακόµα και των ανθρωπίνων δικαιωµάτων.

Ο προφέσορας Rajiv Shah δεν µπορούσε, µάλιστα, να κρύψει τον ενθουσιασµό του για το σχέδιο σωτηρίας του κόσµου και έφτασε στο σηµείο να δηλώσει… «είµαστε µάρτυρες µιας άνευ προηγουµένου ευκαιρίας για την καινοτόµο και µεγάλης κλίµακας σύµπραξη µε τον ιδιωτικό τοµέα που θα επιφέρει σηµαντικά επιτεύγµατα στον πόλεµο ενάντια στην παγκόσµια πείνα».

Το µεγάλο κόλπο

Ο επικεφαλής της USAID, για να αποδείξει ότι δεν είναι µόνο λόγια και ότι η σωτηρία των υπανάπτυκτων χωρών είναι θέµα χρόνου, αφού θα βάλουν το χεράκι τους οι πολυεθνικές των µεταλλαγµένων, ανακοίνωσε δύο µέτρα… Το πρώτο αφορά την Τανζανία, την αφρικανική χώρα όπου ένα στα πέντε παιδιά πεθαίνει από την πείνα πριν συµπληρώσει τα πέντε του χρόνια. Ο δόκτορας ανακοίνωσε ότι η USAID επενδύει 2 εκατοµµύρια δολάρια στην Τανζανία για «την ταχεία και βιώσιµη γεωργική ανάπτυξη της χώρας που θα αποφέρει σηµαντικά οφέλη για τους µικρούς αγρότες και τις αγροτικές κοινότητες». Η χρηµατοδότηση γίνεται µε τη συνεργασία δηµόσιων και ιδιωτικών φορέων και το σχέδιο είναι η χώρα να εξελιχθεί σε «σιτοβολώνα» των µεταλλαγµένων µε τον τριπλασιασµό της γεωργικής παραγωγής της, που θα βγάλει, όπως υποστηρίζουν οι εµπνευστές του σχεδίου, από τη φτώχεια 2 εκατοµµύρια ανθρώπους και θα δηµιουργήσει 500.000 θέσεις εργασίας! Πίσω από τη χρηµατοδότηση, βέβαια, και την εκτέλεση του «φιλάνθρωπου» σχεδίου είναι οι πολυεθνικές εταιρείες Yara, General Mills, Monsanto και Syngenta, µε το σχέδιο να προβλέπει την επέκτασή τους στο µέλλον σε τουλάχιστον ακόµα πέντε χώρες της Αφρικής. Το δεύτερο βήµα που έκανε η USAID στο Νταβός ήταν η υπογραφή µνηµονίου κατανόησης µε τον κολοσσό της βιοτεχνολογίας DSM, που αποτελεί τον µεγαλύτερο παραγωγό στον κόσµο ιχνοστοιχείων και βιταμινών, με στόχο την αύξηση της διατροφικής ποιότητας στον αναπτυσσόμενο κόσμο, ξεκινώντας με την «οχύρωση» του ρυζιού σε χώρες όπως το Μπανγκλαντές, η Καμπότζη, η Γκάνα, το Μάλι, η Σενεγάλη και βέβαια η Τανζανία.

Όλες αυτές οι πρωτοβουλίες εντάσσονται στο πρόγραμμα «Feed the Future» που προωθεί η αμερικανική κυβέρνηση με στόχο, όπως αναφέρεται, τη βελτίωση της γεωργικής παραγωγικότητας, την προώθηση της ανάπτυξης της αγοράς και τη διευκόλυνση της ανάπτυξης των εμπορικών συναλλαγών στις 20 πιο επισφαλείς επισιτιστικά χώρες του πλανήτη. Μόνο που η βοήθεια έρχεται μέσα από επενδύσεις στην καινοτομία και την έρευνα, δυο αθώες εκ πρώτης όψεως λέξεις, που κρύβουν όμως τις πραγματικές προθέσεις, που δεν είναι άλλες από την προώθηση της τεχνολογίας των γενετικά τροποποιημένων τροφίμων και των εντομοκτόνων και ζιζανιοκτόνων που τα συνοδεύουν, μέσα από τη χειραγώγηση των καλλιεργειών και την επιβολή της σποράς που πλασάρουν διεθνώς οι κολοσσοί της γενετικής μηχανικής.

Οι «δούρειοι ίπποι»

Οργανώσεις που προωθούν την οργανική γεωργία και τη βιώσιμη ανάπτυξη, εδώ και δυο χρόνια έχουν καταγγείλει τον ρόλο του «δούρειου ίππου» που παίζουν οι εταιρείες κολοσσοί της βιοτεχνολογίας μέσα στη USAID. Χαρακτηριστική είναι η επισήμανση ενός από τους μεγαλύτερους μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς στον κόσμο του OCA (Organic Consumers Association), που διαθέτει περισσότερα από 800.000 μέλη και δραστηριοποιείται στον τομέα της οργανικής γεωργίας αλλά και γενικότερα σε θέματα υγείας, δικαιοσύνης και βιώσιμης ανάπτυξης. Ο μη κερδοσκοπικός οργανισμός OCA εδώ και δυο χρόνια έχει επισημάνει ότι πίσω από το πρόγραμμα «Feed the Future» βρίσκονται μεγάλες εταιρείες μεταλλαγμένων και κατηγορούν τον Μπαράκ Ομπάμα ότι επί της ουσίας στρέφεται κατά των μικρής έκτασης και έντασης καλλιεργειών με μοναδικό σκοπό να προωθήσει τα συμφέροντα των αμερικανικών εταιρειών και να αντικαταστήσει «τα σακιά με το σιτάρι, το ρύζι και το καλαμπόκι με σακιά με φυτοφάρμακα, λιπάσματα και γενετικά τροποποιημένους σπόρους». Εν ολίγοις, όπου υπάρχει φτώχεια, όπου υπάρχει λιμός, σεισμός και καταποντισμός, εμφανίζεται η USAID και προωθεί τη σπορά των μεταλλαγμένων. Είναι χαρακτηριστικό ότι, όταν πριν από δυο χρόνια το Πακιστάν χτυπήθηκε από φονικές πλημμύρες, με αποτέλεσμα περισσότεροι από 2.000 άνθρωποι να χάσουν τη ζωή τους και περισσότεροι από 2 εκατομμύρια να αναγκαστούν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και τις καλλιέργειές τους, η USAID ξεκίνησε πρόγραμμα για την «ανάσταση» του γεωργικού τομέα με τη συμπαράσταση των πολυεθνικών που προωθούν τους μεταλλαγμένους σπόρους, παρά την αντίθετη γνώμη των τοπικών κοινοτήτων που έβλεπαν τις δραστικές αλλαγές να έρχονται και την υποδούλωσή τους σε ένα άλλου τύπου μοντέλο ανάπτυξης της γεωργίας.

Τον κώδωνα του κινδύνου είχε κρούσει τότε η μη κυβερνητική οργάνωση του Πακιστάν «Roots for Equity» λέγοντας ότι «η καταστροφή δεν έχει ακόμα τελειώσει. Η μεγαλύτερη απειλή βρίσκεται στον τρόπο που η κυβέρνηση σκέφτεται να αναδομήσει τη γεωργία σε συνεργασία με μεγάλες πολυεθνικές». Η πρόβλεψη της μη κυβερνητικής οργάνωσης ήταν προφητική αφού, δυο χρόνια μετά, τα μεγαλόπνοα σχέδια για την ανάπτυξη γεωργικών καλλιεργειών μεγάλης κλίμακας, καθοδηγούμενα από τις πολυεθνικές, οδήγησαν τον λαό του Πακιστάν σε ακόμα μεγαλύτερη φτώχεια.

Η επόμενη εφόρμηση της USAID ήταν στην Αϊτή, αμέσως μετά τον φονικό σεισμό, όπου η βοήθεια για την ανοικοδόμηση της χώρας είχε την υπογραφή της Monsanto, με αποτέλεσμα οι εξαθλιωμένοι κάτοικοι να χάσουν ακόμα και τον έλεγχο των φυσικών πόρων που είχαν απομείνει στις τοπικές κοινότητες.

Πείνα και µεταλλαγµένα

Αυτό που δεν µπορεί να εξηγήσει κανένας από τους διάφορους «σωτήρες» του πλανήτη και τους «Ροµπέν των ∆ασών» των απανταχού φτωχών και πεινασµένων είναι πώς είναι δυνατόν ο πλανήτης να έχει τη µεγαλύτερη υπερεπάρκεια τροφίµων στην ιστορία του και την ίδια ώρα τους περισσότερους ανθρώπους που λιµοκτονούν. Τα στοιχεία αποκαλύπτουν ότι τα τρόφιµα που παράγουµε ξεπερνούν κατά, περίπου, 50% τις διατροφικές ανάγκες των κατοίκων της Γης, ενώ εκατοµµύρια άνθρωποι πεινάνε και εκατοµµύρια ενήλικες και παιδιά πάσχουν από παχυσαρκία. Και βέβαια δεν µπορούν οι σωτήρες να δώσουν απάντηση γιατί οι αιτίες που οδηγούν στην πείνα δισεκατοµµύρια ανθρώπους δεν έχουν καµιά σχέση µε την έλλειψη τροφίµων. Οι βασικές αιτίες που οδηγούν στην πείνα είναι η άδικη κατανοµή τους, η αδυναµία πρόσβασης, οι κακές σοδειές τα τελευταία χρόνια και εξαιτίας των ακραίων καιρικών φαινοµένων που συνεπάγονται οι κλιµατικές αλλαγές, η παγκόσµια αύξηση της κατανάλωσης κρέατος, η κερδοσκοπία των αγροτικών αγαθών, η αύξηση της τιµής του πετρελαίου και η επεξεργασία των σιτηρών για να χρησιµοποιηθούν ως βιοκαύσιµα.

Όπως έχει επισηµάνει κατά καιρούς η Greenpeace, η πρώτη διεθνής περιβαλλοντική οργάνωση που ξεκίνησε παγκόσµια καµπάνια κατά των γενετικά τροποποιηµένων οργανισµών, τα µεταλλαγµένα τρόφιµα δεν πρόκειται να ταΐσουν τους φτωχούς και πεινασµένους, αφού δεν έχουν καν καταφέρει να αυξήσουν την παραγωγή, παρά µόνον τα κέρδη των εταιρειών. Είναι, επίσης, χαρακτηριστικό ότι οι περισσότερες µεταλλαγµένες καλλιέργειες προορίζονται για ζωοτροφές και όχι για τη διατροφή.

Τον κώδωνα του κινδύνου έκρουσε πριν από 3 χρόνια και ο ΟΗΕ στην πρώτη έκθεση - αποτίµηση της παγκόσµιας γεωργίας (IAASTD, 2008), στην οποία απορρίπτει κατηγορηµατικά τα µεταλλαγµένα ως λύση στην επισιτιστική κρίση και στις αυξανόµενες τιµές των τροφίµων. Στην έκθεση καταδικάζονται επίσης οι µέθοδοι της εντατικής βιοµηχανικής γεωργίας και επισηµαίνεται ότι ο πλανήτης µπορεί να παράγει και περισσότερα και πιο ποιοτικά τρόφιµα µε γεωργικές µεθόδους που σέβονται τη βιοποικιλότητα, την ανθρώπινη εργασία και τη φύση.

Η έκθεση του ΟΗΕ συντάχθηκε από 400 επιστήµονες από όλο τον κόσµο και καλούσε τους ισχυρούς του πλανήτη σε ριζική αλλαγή των µεθόδων γεωργίας προκειµένου να αντιµετωπιστούν οι ραγδαίες αυξήσεις των τροφίµων, η πείνα, οι κοινωνικές αδικίες και οι περιβαλλοντικές καταστροφές. Οι δραµατικές επισηµάνσεις του ΟΗΕ δεν εισακούστηκαν, βέβαια, όπως δεν εισακούστηκαν και οι δραµατικές προβλέψεις των επιστηµόνων του Οργανισµού Τροφίµων και Γεωργίας (FAO) του ΟΗΕ που εδώ και τρία χρόνια είχαν προβλέψει µε ακρίβεια σε ποιες περιοχές του πλανήτη η αύξηση στις τιµές βασικών ειδών διατροφής θα οδηγήσει σε κοινωνικές αναταραχές και συγκρούσεις. Είναι µάλιστα χαρακτηριστικό ότι µόλις πριν από περίπου έναν µήνα και την ίδια στιγµή που στο Νταβός USAID και κολοσσοί των µεταλλαγµένων έκαναν σόου για τη σωτηρία των λιµοκτονούντων του πλανήτη, ο Οργανισµός Τροφίµων και Γεωργίας του ΟΗΕ επισήµανε για µία ακόµα φορά ότι ο δείκτης τιµών των τροφίµων έφτασε τον Ιανουάριο σε επίπεδο - ρεκόρ. Όπως υπογράµµισαν οι επιτελείς του FAO, η ανοδική τάση στις τιµές των τροφίµων δεν πρόκειται να υποχωρήσει και είναι νοµοτέλεια ότι χώρες µε χαµηλό εισόδηµα και διατροφικό έλλειµµα θα βρεθούν αντιµέτωπες µε κοινωνικές αναταραχές και κοινωνικά αδιέξοδα.

H κρίση σε αριθμούς

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του ΟΗΕ για το 2011, η επισιτιστική κρίση θα δημιουργήσει ασφυκτικές συνθήκες για 1.000.000.000 ανθρώπους. Η τιμή της ζάχαρης και του κρέατος βρίσκονται στα υψηλότερα επίπεδα που έχουν καταγραφεί ποτέ, ενώ το 2010 η τιμή του σιταριού αυξήθηκε κατά 47%, του καλαμποκιού κατά 50% και της σόγιας κατά 34%.

Σήμερα περισσότεροι από 820 εκατομμύρια άνθρωποι στις αναπτυσσόμενες χώρες υποσιτίζονται, από τους οποίους πάνω από το 60% ζει στην υποσαχάρια Αφρική και τη Νότια Ασία. Ο υποσιτισμός σκοτώνει κάθε χρόνο 3.500.000 παιδιά κάτω των πέντε ετών, ενώ περιορίζει την ανάπτυξη άλλων 178 εκατομμυρίων. Περιβαλλοντικές οργανώσεις επισημαίνουν παράλληλα την άμεση σχέση της εκτίναξης της επισιτιστικής κρίσης με τη ραγδαία αύξηση των βιοκαυσίμων. Όπως υπογραμμίζει η περιβαλλοντική οργάνωση Φίλοι της Γης, τα κράτη - μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης που επενδύουν σε όλο και περισσότερες εκτάσεις στην Αφρική, θα πρέπει να μειώσουν τους στόχους τους για τα βιοκαύσιμα, αλλιώς θα αυξήσουν το ποσοστό των ανθρώπων που υποφέρουν από την πείνα και τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα στην Αφρική.

Την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσον αφορά τα βιοκαύσιμα καταδικάζει και η Greenpeace, αφού εκτιμά ότι τα σχέδια για αύξηση της χρήσης τους στην Ευρώπη την επόμενη δεκαετία απαιτούν παγκοσμίως 69.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα νέων εκτάσεων για ενεργειακές καλλιέργειες. Όπως επισημαίνει η διεθνής περιβαλλοντική οργάνωση, μια περιοχή ίση με τη διπλάσια έκταση του Βελγίου θα πρέπει να μετατραπεί σε χωράφια και φυτείες έως το 2020, θέτοντας δάση, οικοσυστήματα και φτωχές κοινότητες σε κίνδυνο.

πηγή:http://www.topontiki.gr

“Βιολογικό Μάτριξ: Ο Αγώνας της Ύπαρξης να ξεπεράσει τον εαυτό της”

2011-08-07T12:48:00.000+03:00

“O μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου, είναι πάντα ο ίδιος του ο εαυτός. Και αυτός ο εχθρός είναι ο πιο δύσκολος να τον πολεμήσεις, γιατί έχει την ικανότητα να ξεφεύγει από κάθε απόπειρά σου να τον παγιδέψεις, να τον περιορίσεις, να τον «ορίσεις». Γιατί ο εαυτός σου, δεν είναι ποτέ εδώ – ταυτόχρονα, όμως, στέκεται πάντα ενάντια σε κάθε σου θέληση, σε κάθε σου απόφαση, σε κάθε σου επιθυμία. Κάπου μέσα στα βάθη της αντίληψής μας, όλοι μας γνωρίζουμε τη δυσάρεστη αλήθεια: Ότι δεν είμαστε δέσμιοι μονάχα των κοινωνικών, πολιτικών, οικονομικών, πληροφοριακών matrices, αλλά και κάποιων ισχυρότερων και αρχαιότερων μηχανισμών που μας κρατούν σφιχτά, κυριολεκτικά «από τα αχαμνά». Ότι είμαστε δέσμιοι στη μηχανιστική φύση μας, στη «βελτιστοποιημένη βιολογική υπόσταση του κυνηγού», στα ένστικτα του «πρωτεύοντος θηλαστικού» και στην αυστηρή «φυσική επιλογή»…
Αν αντικρίσουμε τον εαυτό μας χωρίς να τον κρύψουμε πίσω από την πονηρή λεξούλα «εγώ», θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι δεν είμαστε τίποτε παραπάνω από προγραμματισμένες και απόλυτα μηχανικές αντιδράσεις στα ερεθίσματα του περιβάλλοντος… Και δεν αναφέρομαι μονάχα στη σωματική μας φύση, που είναι ολοφάνερα υποταγμένη σε χίλιους δυο χημικούς και μηχανικούς μηχανισμούς, αλλά και στην ψυχολογική-πνευματική μας υπόσταση, που κι αυτή είναι παγιδευμένη σε ατελείωτους «προγραμματισμούς», απομεινάρια της «φυσικής επιλογής» και του αιώνιου αγώνα για επιβίωση. Δυστυχώς κανένας μας, όσο ισχυρή θέληση κι όσο πολυμήχανη εφευρετικότητα κι αν διαθέτει, δεν μπορεί να ξεπεράσει αυτά τα ψυχικά και βιολογικά συμπλέγματα (complexes). Και δεν μπορούμε να τα ξεπεράσουμε, γιατί αυτά συνθέτουν κατά κάποιον τρόπο την ίδια μας την ύπαρξη. Χωρίς αυτά δεν θα ήμασταν άνθρωποι…

Οι έννοιες βιολογικό matrix, μηχανιστική φύση, βελτιστοποιημένη βιολογική υπόσταση κλπ, αν και ως λέξεις είναι γνωστές, στην ουσία είναι πολύ ξένες για την καθημερινή σκέψη μας και πολύ λίγοι είναι εκείνοι που μπορούν να ισχυριστούν ότι τις καταλαβαίνουν σε βάθος. Σκεφτείτε τι σημαίνουν. Είναι φριχτές αλήθειες, κωδικοποιημένες, που κάποιοι συνειδητοποίησαν εδώ και πολύ καιρό, αλλά προτίμησαν να κρύψουν πίσω από επιστημονικοφανείς ορισμούς, μήπως κι έτσι τις ξορκίσουν ή τις ξεχάσουν. Ας δούμε όμως «πόσο βαθιά φτάνει η ποντικότρυπα» που ανοίγεται πίσω τους, τολμώντας να κρυφοκοιτάξουμε μέσα τους… Ας μιλήσουμε πρώτα για το «βιολογικό matrix». Ζούμε σε ένα κλειστό οικοσύστημα, ένα πλέγμα που αποτελείται από την ενεργειακή-τροφική-γενετική διασύνδεση των τρισεκατομμυρίων ζωντανών (βιολογικών) πλασμάτων που ζούνε σ’ αυτόν τον πλανήτη που λέγεται Γη. Το βιολογικό υλικό που κυκλοφορεί σε ένα κλειστό οικοσύστημα, δεν χάνεται και δεν «ξεφεύγει» ποτέ από αυτό και, ταυτόχρονα, δεν καταστρέφεται ποτέ πραγματικά. Μεταμορφώνεται, μεταλλάσσεται, ανασχηματίζεται, εξελίσσεται, αλλά δεν σταματά ποτέ να υπάρχει, και είναι βασικά απαράλλαχτο: το DNA που περιέχεται στα κύτταρά μας, είναι το ίδιο σχεδόν DNA που κρύβεται στα κύτταρα των πιο ταπεινών αλλά και των πιο απίστευτων πλασμάτων του πλανήτη, όπου κι αν αυτά κρύβονται, στα βάθη των ωκεανών, σε ανήλιαγες τρώγλες, στα πιο ψηλά βουνά, με πραγματικά ελάχιστες διαφοροποιήσεις από είδος σε είδος. Και υπάρχει μεν σε χιλιάδες πιθανές διαφοροποιήσεις, αλλά είναι πάντα το ίδιο, ακόμη και πέρα από τον τόπο και το χρόνο, με τον ίδιο τρόπο που μια γλώσσα σαν τα Ελληνικά είναι πάντα Ελληνικά, όσες διαφορετικές προτάσεις κι αν καταφέρεις να φτιάξεις χρησιμοποιώντας την. Το Μέσον είναι το Μήνυμα – και το DNA είναι η Ζωή, αυτοπροσώπως…

Εμείς, κάθε πλάσμα ξεχωριστά, δεν είμαστε παρά κομμάτια του, κύτταρα, ενώ αυτό είναι το πλήρες σώμα…

Το DNA είναι η βασική μήτρα (matrix) πληροφορίας που απ’ αυτήν χτίζεται η μορφή και η υπόστασή μας. Eίναι η «γλώσσα της ζωής», το κωδικοποιημένο μήνυμα που περιέχεται στα πλάσματα και τα πληροφορεί τι είναι, πώς πρέπει να μεγαλώσουν, τι πρέπει να εκτελέσουν, ποιος είναι ο τελικός τους σκοπός, πότε πρέπει να «ανακυκλωθούν» πεθαίνοντας. Ναι, ακόμη και ο θάνατος είναι μια μυστική μαγική λέξη, ένα «password» κρυμμένο μέσα στις αλυσίδες του DNA, το οποίο κανένας hacker δεν έχει μέχρι σήμερα καταφέρει να «σπάσει» και να ξεπεράσει. Μια απλή πληροφορία σε δυαδική μορφή, on – off. Και αυτό το ελάχιστο bit πληροφορίας, καθορίζει όλη την ύπαρξή μας, σημαδεύοντας το ύστατο όριό της… Όπως πρόσφατα παρατήρησαν οι βιολόγοι, αφού προχώρησαν αρκετά στην αποκωδικοποίησή του, το DNA δεν είναι μια όμορφη μαθηματική εξίσωση, ούτε ένα βιολογικό «ποίημα». Πολλά κομμάτια μέσα στη δομή του είναι «θόρυβος», άσχετες και παράδοξες πληροφορίες που δεν χρησιμεύουν πουθενά, γενετικές φρικαλεότητες σε λανθάνουσα μορφή που περιμένουν την ευκαιρία για να εκφραστούν. Όλοι αυτοί οι εφιάλτες δεν βρίσκονται κάπου εκεί έξω, αλλά μέσα στα ίδια μας τα κύτταρα. Το χάος, το αναπάντεχο, το παράξενο, βρίσκεται μέσα στην ίδια μας τη φύση, κρυμμένα μέσα στη ίδια τη θεϊκή γλώσσα που μας δίνει ζωή. Έτσι, μπορούμε να πούμε ότι το DNA είναι μια χαοτική virtual σούπα δεδομένων που κοχλάζει και ξεπετάει μορφές και πλάσματα. Μέσα σε οποιοδήποτε κύτταρο του ανθρώπινου σώματος κρύβονται δισεκατομμύρια πιθανά και απίθανα πλάσματα, τα οποία θα μπορούσαν να είμαστε εμείς. Αν κάποιο γονίδιο είχε τοποθετηθεί σε άλλη θέση, εσύ που διαβάζεις αυτό το κείμενο, ίσως τώρα να ήσουν ένας άνθρωπος-ελέφαντας, να είχες τρία πόδια, ίσως ένα μονάχα μάτι, ίσως να μην είχες ζήσει για πάνω από μερικά λεπτά σ’ αυτόν τον κόσμο. Παρόλα αυτά, τα χιλιάδες χρόνια φυσικής επιλογής έχουν επιβάλει ένα μορφολογικό πρότυπο που ακολουθούμε όλοι μας, χωρίς κανένα δικαίωμα επιλογής. Αυτό το μορφολογικό πρότυπο είναι το ψυχικό και βιολογικό πρότυπο του «ανθρώπου», η εξειδανικευμένη του μορφή, το «καλούπι» από το οποίο όλοι μας οφείλουμε να δημιουργούμαστε. Και όταν γράφω «οφείλουμε», το εννοώ κυριολεκτικά. Οποιαδήποτε απόκλιση από αυτό το καλούπι τιμωρείται με θάνατο και απομόνωση. Ακολουθώντας κάποια προγραμματισμένη ακολουθία εντολών, απορρίπτουμε αμέσως οποιοδήποτε πλάσμα έχει την ατυχία να υλοποιήσει μια δική του έκφραση του βιολογικού ή ψυχικού DNA. Με απλά λόγια, αν το παιδί που θα γεννήσουν δυο άνθρωποι δεν είναι «συμβατό» και παρόμοιο με τους υπόλοιπους ανθρώπους, αν έχει κάποιο χαρακτηριστικό που δεν είναι αναμενόμενο, τότε το παιδί αυτό απορρίπτεται από το κοινωνικό σύνολο. Θεωρείται ένα τέρας, μια «ανωμαλία της φύσης», ένα βδέλυγμα. Και η έκφραση «ανωμαλία της φύσης», αποκαλύπτει ότι οι άνθρωποι δεν θέλουμε να αφήσουμε τη φύση να κάνει ό,τι αυτή θέλει, πιστεύουμε ότι είμαστε κάτι παραπάνω από αυτήν, αν και ακολουθούμε πάντοτε τυφλά τις διαταγές της… Η ανθρώπινη φυλή προσπάθησε, στο χρονικό διάστημα που διαρκεί η ύπαρξή της, να σπάσει το βιολογικό matrix δημιουργώντας ένα «κοινωνικό» ανθρώπινο matrix, το οποίο τελικά δεν αποδείχτηκε καλύτερο ή χειρότερο από το φυσικό, αλλά προστέθηκε κι αυτό πάνω από τα προηγούμενα, αυξάνοντας την καταπίεση και την ανελευθερία των πλασμάτων που έτυχε να γεννηθούν κάτω από την «προστασία» του. Αυτός που βρίσκεται πιο κοντά στα πρότυπα κάθε «κοινωνικής ομάδας», έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να γίνει αποδεκτός από τους άλλους, να βρει σεξουαλικούς συντρόφους, να τεκνοποιήσει περισσότερες φορές, επιβάλλοντας τελικά τη δική του έκφραση του DNA σε περισσότερα παρακλάδια της ανθρώπινης ύπαρξης. Αν κάποιος έχει την ατυχία να μην ταιριάζει με τα πρότυπα, θεωρείται άσχημος, εχθρικός, και υπάρχει σημαντική περίπτωση το DNA του να μην περάσει την «κοινωνική» επιλογή και να σταματήσει εκεί, αφού δεν θα αποκτήσει συνεχιστές. Αυτά ισχύουν, όπως είπαμε, όταν κάποιο πλάσμα απλώς δεν ακολουθεί τα κοινωνικά πρότυπα. Φανταστείτε λοιπόν τι συμβαίνει όταν δεν ακολουθεί τα βιολογικά, όταν είναι «ανώμαλο» σε σχέση με τους «τυποποιημένους ανθρώπους», όταν είναι ένα πρωτόγνωρο επόμενο βήμα στη σκάλα της εξέλιξης… Κι όμως, αυτή η ανωμαλία, η απόκλιση από το «καλούπι», είναι επιθυμητή από την πλευρά της φύσης. Αν τα παιδιά γεννιόνταν χωρίς να αλλάζουν ποτέ, η εξέλιξη δεν θα προχωρούσε, και στο σύμπαν δεν θα ζούσε τίποτε άλλο πέρα από μονοκύτταρους οργανισμούς. Η εξέλιξη είναι επιθυμητή από τη Φύση, είναι μια από τις σημαντικότερες λειτουργίες του matrix, γιατί έτσι γεννιούνται πλάσματα που είναι «βελτιστοποιημένα» σε σχέση με το περιβάλλον τους, είναι περισσότερο βιώσιμα, καταναλώνουν λιγότερη ενέργεια και παράγουν περισσότερο έργο. Και είναι φανερό πως το σύμπαν επιζητά να υπάρχουν τέτοια πλάσματα, όπως εμείς επιζητούμε να έχουμε στο κινητό μας μπαταρίες που ζυγίζουν και κοστίζουν λιγότερο, αλλά περιέχουν περισσότερη ενέργεια και διαρκούν μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Η φύση κατασκευάζει πλάσματα για να καταφέρει κάποια στιγμή να αντιστρέψει το «βέλος της εντροπίας». Αυτή την άποψη υποστήριξε ο Αυστριακός νομπελίστας φυσικός Έρβιν Σρέντιγκερ, στο βιβλίο του Τι είναι Ζωή. Η «εντροπία» είναι με απλά λόγια η φθορά, η φυσική συνέχεια των πραγμάτων, που γίνονται ολοένα και πιο φτωχά σε ενεργειακή ποιότητα. Επιστημονικά αντιπροσωπεύει την αύξηση της ενέργειας ενός «συστήματος» που έχει πλέον «ξοδευτεί», που έχει γίνει ακατάλληλη για να παράγει οποιαδήποτε εργασία. Και επειδή η εργασία σχετίζεται πάντα με τη δημιουργία κάποιας «τάξης», η εντροπία σχετίζεται με την αταξία, την τυχαιότητα, τη φθορά. Η εντροπία του σύμπαντος, σύμφωνα με το νόμο που διατύπωσε το 1850 ο Γερμανός φυσικός Ρούντολφ Κλόιζιους, αυξάνεται συνεχώς, με τελικό αποτέλεσμα η ενέργεια του σύμπαντος να ξοδευτεί κάποια στιγμή όλη. Τότε το σύμπαν θα καταλήξει στο «θερμικό θάνατο». Θα μετατραπεί σε ένα νεκρό χάος, όπου όλη η τάξη θα έχει εξαφανιστεί και τίποτε δεν θα συμβαίνει πια. Ο θερμικός θάνατος του Σύμπαντος είναι μια από τις πιο έγκυρες και επιβεβαιωμένες κοσμολογικές προβλέψεις για το ορατό τουλάχιστον Σύμπαν. Όταν το Σύμπαν θα φτάσει σ’ αυτόν σε μερικά τρισεκατομμύρια χρόνια, όλες οι συγκεντρώσεις ενέργειας θα έχουν διαλυθεί, όλα τα αποθέματα «υψηλής ποιότητας» ενέργειας θα έχουν τελειώσει, και το Σύμπαν θα είναι παντού «χλιαρό», εξισορροπημένο, ακίνητο. Δηλαδή νεκρό. Ο Σρέντιγκερ υποστήριξε ότι η ζωή είναι ένας μηχανισμός που το ίδιο το Σύμπαν δημιούργησε, για να αλλάξει την εντροπία, για να την καταπολεμήσει, για να την αντιστρέψει. Για να αντικαταστήσει δηλαδή τη «φθορά» με τη «βελτίωση», τη διάλυση με τη δημιουργία, τη μείωση της ποιότητας της ενέργειας με την αύξησή της. Σύμφωνα με τον Στρέντιγκερ η τελική αποστολή της ζωής είναι να δημιουργήσει πλάσματα που θα καταφέρουν τελικά να παράγουν περισσότερο έργο από την ενέργεια που θα καταναλώνουν, να φθείρουν λιγότερο από όσο θα βελτιώνουν, άρα να καταφέρουν να σώσουν το σύμπαν από τον περίφημο «θερμικό θάνατο». Δεν είναι παράξενο; Όλοι μας νομίζουμε ότι ζούμε στην εποχή της «δημιουργίας», σε μια χρονική περίοδο κατά την οποία ο κόσμος «βελτιώνεται» και «μεγαλώνει», αλλά στην πραγματικότητα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: ζούμε στην εποχή της φθοράς, στην κάθοδο σε ένα σκοτεινό και παγωμένο θερμικό θάνατο, σε μια καθημερινή πορεία προς το μηδέν, και όχι προς κάποια θεϊκή «τελείωση». Ο κάθε αγώνας μας έχει νόημα, μονάχα όταν βαδίζει ενάντια στην εντροπία, ενάντια στο χρόνο, ενάντια στο θάνατο. Και κάθε πλάσμα που πεθαίνει χωρίς να βοηθήσει να κάνουμε ένα βήμα προς την «εποχή της δημιουργίας», τη μελλοντική στιγμή που το σύμπαν θα σταματήσει να φθείρεται, είναι ένα πλάσμα που πέθανε χωρίς να καταφέρει τίποτε, είναι ένας σύμμαχος του κενού, του τέλους, του σκοταδιού… Η απειλή αυτού του θερμικού θανάτου ολόκληρου του Σύμπαντος, είναι ίσως ο λόγος για τον οποίο το σύμπαν-matrix επιβραβεύει τη συνεχή εργασία και αυτοβελτίωση, και ίσως είναι η απόλυτη δικαιολογία για τη σκληρότητα που βιώνουμε καθημερινά. Μια σκέψη που πρέπει να έχουμε πάντα στο μυαλό μας όταν μιλάμε για τη «σκληρότητα του κόσμου», είναι πως κι εμείς οι ίδιοι είμαστε τα παιδιά των νικητών, τα παιδιά των πλασμάτων που κατάφεραν να αντεπεξέλθουν στις δυσκολίες, πάλεψαν με τις υπερβολικές απαιτήσεις του κόσμου, κι όχι μόνο κατάφεραν να επιβιώσουν, αλλά κατάφεραν να φέρουν στον κόσμο κι άλλους ανθρώπους, να τους μεγαλώσουν και να τους τροφοδοτήσουν με τα απαραίτητα όπλα για να συνεχίσουν κι εκείνοι τον πόλεμο. Και ο πόλεμος δεν θα τελειώσει παρά μόνο τη στιγμή που η εντροπία, η φθορά, θα σταματήσει να είναι δυνατότερη από τη δημιουργία… Η παραπάνω σκέψη, είναι πολύ πέρα από τη Νιτσεϊκή ή τη Χεγκελιανή άποψη. Δεν βλέπει το πλάσμα ως πολεμιστή που καλείται να επιβληθεί σε κάθε αδυναμία, ούτε ως εγώ που βρίσκεται σε διαρκή πόλεμο με την ανυπαρξία του, αλλά ως μηχανισμό του Σύμπαντος που έχει φτιαχτεί για να βελτιώσει την ίδια τη φύση του Σύμπαντος, ως ουσιαστικό κομμάτι του Σύμπαντος με σημαντική αποστολή… Τα σημερινά ανθρώπινα πλάσματα μοιάζει σήμερα να έχουν καταφέρει να βάλουν ένα φρένο στην πολυμορφική μανία της «χαοτικής σούπας» της ζωής. Δημιούργησαν ένα σταθερό πρότυπο, τον «Πολιτισμό», ο οποίος μοιάζει να οδηγεί σε κάποιο σημαντικό στόχο (ο οποίος όμως παραμένει πάντοτε αδιευκρίνιστος και ασαφής) και ο οποίος ορίζει «πώς πρέπει να είμαστε». Έχει όμως δίκιο σ’ αυτό τον ορισμό; Η ανθρωπότητα μοιάζει να καμαρώνει για την επιτυχία του Πολιτισμού, αλλά όπως διαπιστώνουμε καθημερινά, η σταθερότητα που επιβάλλει είναι κάτι που η φύση δεν θέλει πραγματικά. Για αυτό λοιπόν το Σύμπαν γύρω μας, βάλλει καθημερινά ενάντια στη σταθερότητα των ανθρώπων. Μας επιτίθεται συνεχώς με νέα προβλήματα, με νέες ασθένειες, με νέους κινδύνους. Μας πιέζει να εγκαταλείψουμε την κάθε πεποίθησή μας ότι τα πράγματα είναι σταθερά και αμετακίνητα. Για αυτό μας πληγώνει στα πιο αδύναμα σημεία μας, δεν μας δίνει αυτά που επιθυμούμε, μας πολεμά και στο τέλος μας σκοτώνει, αν και μας δίνει ταυτόχρονα κάθε φορά την υπόνοια ότι υπάρχει τρόπος διαφυγής από όλα αυτά! Το Σύμπαν μοιάζει να περιμένει από εμάς να σκαρφιστούμε τρόπους και κόλπα, να εξελιχθούμε και να γίνουμε επιθετικότεροι, να εντοπίσουμε μέσα μας τα χαοτικά εκείνα στοιχεία που θα μπορούσαν να γίνουν εργαλεία και όπλα, για να καταφέρουμε να αντιμετωπίσουμε την κατάρα που βαραίνει το Σύμπαν κι εμάς τους ίδιους μαζί… Αν είναι έτσι, κάθε σταθερότητα είναι εχθρός μας. Πρέπει να επαναστατήσουμε απέναντι στη σταθερότητα, απέναντι στη φθορά που έρχεται μαζί της, απέναντι στην ίδια μας τη βιολογική υποδομή. Πρέπει, με άλλα λόγια, να ξεπεράσουμε τους ίδιους μας τους εαυτούς, να σταματήσουμε να είμαστε μηχανές που υπακούουν στους σημερινούς νόμους της Φύσης, αλλά να βρούμε τα κρυφά εκείνα μυστικά της Ύπαρξης που θα μας μετατρέψουν σε ένα καινούργιο είδος πλασμάτων, σε όντα ελεύθερα από κάθε βιολογική και μηχανιστική «υποταγή». Και μαζί μας θα απελευθερωθεί και το Σύμπαν, το οποίο θα έχει έτσι καταφέρει να παράγει μια πηγή αρνητικής εντροπίας, μια πηγή αστείρευτη, που εξ ορισμού θα γεμίσει όλο το σύμπαν με δημιουργία, κάνοντάς το να αποφύγει το θάνατο…

Ίσως, ο Θεός (αν θέλετε να χρησιμοποιήσουμε αυτή τη λέξη) να συνειδητοποεί πως και ο ίδιος είναι ένα στιγμιαίο φαινόμενο, μια διακύμανση του κενού, και πως είναι καταδικασμένος να εξαφανιστεί στο επόμενο κοσμικό δευτερόλεπτο (που μπορεί να είναι ένα πολύ μεγάλο ανθρώπινο χρονικό διάστημα, αλλά μια στιγμή μονάχα για το σύμπαν). Εξαιτίας της αγωνίας του επερχόμενου χαμού του, ο Θεός χώρισε, λοιπόν, τον εαυτό του σε δισεκατομμύρια κομμάτια και έδωσε, στο καθένα από αυτά, την ευκαιρία να ανακαλύψει τον τρόπο να ξεπεράσει τον εαυτό του. Έτσι, όταν κάποια στιγμή οι «διαχωρισμένοι» εαυτοί επανασυνδεθούν, το αποτέλεσμα θα περιέχει μεγαλύτερη συνείδηση και μεγαλύτερη ουσία από όση η αρχική θεϊκή μάζα…

Όλα αυτά μας φέρνουν μπροστά σε μια υπόθεση. Ίσως, αντίθετα με αυτό που νομίζουμε, να μην είμαστε εμείς που προσπαθούμε να ξεφύγουμε από τη φυλακή του Σύμπαντος. Ίσως το ίδιο το Σύμπαν, εκφρασμένο μέσα από εμάς, προσπαθεί να ξεφύγει από το προδιαγεγραμμένο μέλλον του. Για αυτό μας εφοδίασε με δυνατότητες και μηχανισμούς όπως η αυτοσυνείδηση, που δεν έχουν καμιά σχέση με τη μηχανιστική πλευρά της επιβίωσης. Μηχανισμούς όπως τη φαντασία, τη συνείδηση, την αγωνία για να δούμε πέρα από αυτό που βλέπουμε αυτή τη στιγμή, την ανάγκη για «απόδραση». Τα κύτταρά μας και τα σώματά μας, ίσως είναι επίτηδες τόσο προβληματικά, ώστε να συνειδητοποιήσουμε την πεπερασμένη φύση μας, ώστε να νιώσουμε θλίψη για τη μικρότητά μας, έτσι ώστε να επαναστατήσουμε κάποτε απέναντι στο ίδιο το εγώ μας, απέναντι στο κυτταρικό DNA και στα δίκτυα που μας κατασκευάζουν και μας κάνουν αυτό που είμαστε. Με αυτή τη λογική, το matrix είμαστε εμείς οι ίδιοι, και παλεύουμε να ξεφύγουμε μονάχα από τον εαυτό μας και την αναπόφευκτη κατάληξή μας …

ΤΟ «ΚΙΝΕΖΙΚΟ ΔΩΜΑΤΙΟ» Με τα προηγούμενα σχετίζεται το «Επιχείρημα του Κινέζικου Δωματίου», ένα φιλοσοφικό ερώτημα-πείραμα που σχεδιάστηκε για να αποδείξει ότι οι μηχανές δεν θα μπορέσουν ποτέ να αποκτήσουν συνείδηση, αλλά άνετα μπορεί κάποιος να το χρησιμοποιήσει στους συλλογισμούς του σχετικά με την ανθρώπινη ύπαρξη. Το «πείραμα» αυτό καταλήγει σε ένα συμπέρασμα που είναι απόλυτα σχετικό με τα προηγούμενα. Το «Επιχείρημα του Κινέζικου Δωματίου» διατυπώθηκε από τον φυσικό Τζον Ρ. Σιρλ το 1980, για να αποδείξει ότι οι υπολογιστές δεν πρόκειται ποτέ να αποκτήσουν συνείδηση, όσο «έξυπνοι» κι αν καταφέρουν να γίνουν. Το πείραμα ζητά να φανταστούμε ότι είμαστε κλεισμένοι μέσα σε ένα σφραγισμένο δωμάτιο, στο οποίο δεν υπάρχουν πόρτες και παράθυρα. Το μόνο πράγμα που διαθέτει αυτό το δωμάτιο, είναι δυο λεπτές σχισμές, από τις οποίες δεν μπορεί να περάσει ούτε φως ούτε ήχος, παρά μόνο ένα λεπτό κομμάτι χαρτί. Μέσα στο δωμάτιο, εκτός από εμάς, υπάρχει και ένα βιβλίο, στις σελίδες του οποίου υπάρχουν πολύπλοκοι κανόνες αντιστοιχίας συμβόλων (και οι κανόνες αυτοί, αν θέλουμε, είναι δυνατόν να αλλάζουν από κάποια εξωτερική θέληση, αλλά αυτό δεν επηρεάζει καθόλου τα συμπεράσματα του πειράματος). Από τη μια, λοιπόν, σχισμή του δωματίου, μπαίνουν χαρτιά, στα οποία επάνω υπάρχουν ζωγραφισμένα άγνωστα και ακατανόητα σύμβολα. Εσύ, που βρίσκεσαι μέσα στο δωμάτιο, κοιτάς τα σύμβολα στο χαρτί, ανοίγεις το βιβλίο και ακολουθείς τους κανόνες του, για να βρεις ποια είναι η σωστή αντιστοιχία. Σε ένα κενό χαρτί ζωγραφίζεις την αντιστοιχία που βρήκες και το τοποθετείς στη δεύτερη σχισμή, που το ρουφάει και το βγάζει έξω. Ο Σιρλ μας αποκαλύπτει ότι τα σύμβολα στο αρχικό χαρτί είναι ερωτήσεις στα κινέζικα, ή μια οποιαδήποτε άλλη γλώσσα που σύμφωνα με το πείραμα δεν γνωρίζουμε εμείς, ο έγκλειστος δηλαδή του δωματίου. Οι κανόνες είναι έτσι φτιαγμένοι, που η απάντηση (το εξερχόμενο χαρτί με την αντιστοιχία των συμβόλων) είναι πάντοτε μια λογική απάντηση, στα κινέζικα κι αυτή. Σύμφωνα με τον Σιρλ, ο έγκλειστος μέσα στο δωμάτιο δεν πρόκειται να μάθει ποτέ κινέζικα, ούτε να καταλάβει τι γράφουν τα χαρτιά – αλλά και οι «απέξω» δεν θα μάθουν ποτέ αν μέσα στο δωμάτιο υπάρχει μια συνειδητή οντότητα ή ένας αυτόματος μηχανισμός. Ο σκοπός για τον οποίο ο Σιρλ διατύπωσε αυτό το «νοητικό πείραμα» ήταν να υποστηρίξει ότι δεν θα κατασκευαστεί ποτέ μια συνειδητή τεχνητή νοημοσύνη ή ότι ακόμη και αν κατασκευαστεί, εμείς, οι έξω από το κουτί, δεν θα έχουμε ποτέ τη δυνατότητα να το διαπιστώσουμε. Διάφοροι διανοητές έχουν αγκαλιάσει το επιχείρημα αυτό σαν ένα από τα δυνατότερα στην ιστορία της σκέψης. Δεν είναι δύσκολο να βγάλουμε κι εμείς ένα μικρό συμπέρασμα από το «επιχείρημα», σχετικά με τους ίδιους μας τους εαυτούς: Το γεγονός ότι «εργαζόμαστε» σύμφωνα με τους δεδομένους κανόνες (ή σκεφτόμαστε, αντιδρούμε, απαντούμε, κτλ., διαλέξτε όποιο ρήμα θέλετε), δεν είναι σε καμιά περίπτωση ενδεικτικό ότι διαθέτουμε συνείδηση, ότι καταλαβαίνουμε τι συμβαίνει γύρω μας. Άνετα μπορεί να είμαστε «ανύπαρκτοι», «άψυχοι», «ανούσιοι», και ας το κοινωνικό σύνολο να μας θεωρεί αξιότιμα μέλη του, φτάνει να ακολουθούμε τον προγραμματισμό μας…

Όμως, ένα ερώτημα παραμένει: Μια πραγματική νοημοσύνη, τι θα έκανε τελικά αν βρισκόταν μέσα στο «κινέζικο κουτί»; Αν ο ένοικος του κουτιού έχει πραγματική νοημοσύνη, θα ακολουθούσε κι αυτός το πρόγραμμα αιώνια; Νομίζω ότι εδώ υπάρχει μια σημαντική απάντηση που μας αποκαλύπτει κάτι για την ίδια μας τη φύση: Είναι σίγουρο ότι μια συνειδητή ύπαρξη, αργά ή γρήγορα θα αρχίσει να αναρωτιέται τι συμβαίνει. Γιατί πρέπει να κάνει αυτή την ηλίθια και ανόητη εργασία; Ποιος βάζει τα χαρτιά στη σχισμή και ποιος λαμβάνει τις απαντήσεις; Και τα ερωτήματα θα φουντώνουν, θα μετατρέπονται ολοένα σε μια μεγάλη υπαρξιακή αγωνία. Κάποια στιγμή ο συνειδητός ένοικος δεν θα μπορέσει να ανεχτεί άλλο την άγνοια, θα αρχίσει να μουτζουρώνει τα χαρτιά, θα τα σχίζει, δεν θα απαντάει, μέχρι που στο τέλος η αγωνία του θα γίνει τόσο μεγάλη, που θα προσπαθήσει να σπάσει τους τοίχους του «κινέζικου δωματίου» και, ίσως, τελικά, τα καταφέρει! Μόνο τότε θα μπορέσει να αποδείξει ότι είναι κάτι πέρα από ένα απλό μηχανικό σύστημα…

Άρα, το σημαντικότερο χαρακτηριστικό της συνείδησης, αν δεχτούμε ότι αυτό θα έκανε κάθε πραγματικά συνειδητό πλάσμα, είναι το ξεπέρασμα των ορίων. Πιστεύω ότι το δυνατότερο «σύστημα ασφαλείας» που μας κρατά δέσμιους σε κάθε είδους φυλακή εντοπίζουμε γύρω μας, είναι ότι δρούμε σχεδόν πάντα με τον αναμενόμενο τρόπο, αντιδρούμε με συγκεκριμένο «πρόγραμμα», είμαστε με λίγα λόγια «τυποποιημένοι». Και «τυποποίηση» σημαίνει έλλειψη εξέλιξης, έλλειψη πειραματισμού και, τελικά, έλλειψη συνείδησης. Χωρίς την επανάσταση απέναντι στην ίδια μας την ουσία, δεν θα βγούμε ποτέ από το «κινέζικο κουτί» μας, δεν θα είμαστε ποτέ πραγματικά ελεύθεροι να ζήσουμε, παρά μόνο θα ζωγραφίζουμε ακατανόητα σύμβολα σε ανόητα χαρτιά, ακολουθώντας κανόνες που δεν έχουν κανένα πραγματικό νόημα…

Αντίθετα, ολόκλητο το Σύμπαν περιμένει -και μας έχει προετοιμάσει για αυτό- να επαναστατήσουμε. Να σχίζουμε τα χαρτιά και να σπάσουμε τους τοίχους της φυλακής μας. Η απελευθέρωση από το «κινέζικο δωμάτιο» μιας μηχανιστικής ύπαρξης και η δημιουργία ενός πραγματικά «ελεύθερου» όντος, το οποίο τελικά θα καταφέρει να αντιστρέψει ακόμη και το βέλος της εντροπίας, ακούγεται μια πολύ θετική και αισιόδοξη προοπτική. Αλλά δεν είναι πραγματικά έτσι όταν ο ανώριμος εαυτός μας φτάνει στο σημείο να την αντιμετωπίσει. Γιατί, κάθε σκέψη μέσα στο κεφάλι μας που μας ικανοποιεί και μας κάνει να αισθανθούμε όμορφα και ζεστά, είναι μια σκέψη που σχετίζεται με το παρελθόν, με τη χαμένη μας αθωότητα, με τη σταθερότητα των μορφών που μας περιέβαλλαν όταν ήμασταν παιδιά – με την ανέμελη ύπαρξή μας, που ήταν προστατευμένη από τους γονείς μας ή τους άλλους ανθρώπους που μας αγάπησαν, από τους φίλους, τους εραστές…

Κανείς μας δεν προτίθεται να κάνει τη βουτιά προς την άβυσσο της ανακάλυψης νέων μορφών και νέων τρόπων ύπαρξης (αυτό που όπως είπαμε επιζητά το Σύμπαν), αλλά προτιμούμε πάντοτε να επιστρέψουμε στο «όμορφο και ασφαλές» παρελθόν, όπου δεν υπήρχαν αγωνίες, δεν υπήρχαν σκέψεις θανάτου και φθοράς… Δυστυχώς ή ευτυχώς, όμως, είμαστε υποχρεωμένοι εκ των πραγμάτων να τα ξεπεράσουμε όλα αυτά. Κάθε «δίκτυο», κάθε «φυλακή», κάθε «σύστημα», που στήνεται γύρω μας έρχεται σε θεμελιώδη σύγκρουση με την ίδια μας τη φύση, και αργά ή γρήγορα νιώθουμε ότι μας παγιδεύει και ότι απομυζά τη ζωή μας. Είμαστε αναγκασμένοι να σπάσουμε το matrix της ίδιας μας της ύπαρξης, να μεταλλαχτούμε, να μετατραπούμε σε κάτι ανώτερο, μεγαλύτερο, ελεύθερο από τους κάθε φυσικούς νόμους-δεσμούς της τωρινής μας ύπαρξης, όσο κι αν πονάει κάτι τέτοιο. Αλλιώς, η θλίψη του χαμένου και ξεχασμένου σκοπού δεν σβήνει ποτέ και ο επερχόμενος θάνατος οδηγεί απλά στην ανυπαρξία…”

πηγή:http://www.antidogma.gr
Read more about Βιολογικό Μάτριξ: Ο Αγώνας της Ύπαρξης να ξεπεράσει τον εαυτό της | Αντιδογματισμός on:
http://www.antidogma.gr/?p=2581&utm_source=INK&utm_medium=copy&utm_campaign=share&

Oktapodi

2011-08-05T21:19:00.000+03:00

(2007) - Oscar 2009 Animated Short Film

Καλοκαιρινές διακοπές στο σπίτι;

2011-08-05T12:02:00.000+03:00

Της Αρτεμις Αντωνίου Σύμβουλος Ψυχολόγος και Συνθετική Θεραπεύτρια

Mία πρόσφατη δημοσκόπηση έδειξε ότι έξι στους δέκα Έλληνες πολίτες δηλώνουν πως η οικονομική στενότητα δεν τους αφήνει φέτος και πολλά περιθώρια για καλοκαιρινές διακοπές – τουλάχιστον όπως συνήθιζαν να τις κάνουν ως τώρα. Ο κύριος λόγος δηλώνουν ότι είναι από τη μια τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν και από την άλλη το υψηλό κόστος των διακοπών.
Σύμφωνα με μια άλλη πρόσφατη κοινοτική δημοσκόπηση για το Ευρωβαρόμετρο, στην Ελλάδα το 20% δηλώνει ότι δεν θα κάνει διακοπές. Από αυτούς το 58% επικαλείται ως αιτία την οικονομική στενότητα.

Ωστόσο, σύμφωνα με την ίδια δημοσκόπηση που καταγράφει τις τουριστικές τάσεις στην Ευρώπη και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι διστάζουν να επιλέξουν διακοπές στο εξωτερικό, καθώς δηλώνουν ότι έχει πληγεί και η δική τους τσέπη από την κρίση.
Αλλαγή στις συνήθειες;
Η αλλαγή στις προσωπικές, τις οικογενειακές ή / και τις κοινωνικές συνήθειες όπως είναι και οι διακοπές, ομολογουμένως φαίνεται να αποτελεί μια πρόκληση που μπορεί να συνοδεύεται από ποικίλα συναισθήματα. Ειδικά όταν αυτές οι αλλαγές οφείλονται σε χειροπιαστούς παράγοντες όπως π.χ. η οικονομική κατάσταση, οι επαγγελματικές υποχρεώσεις, τα θέματα υγείας και όχι σε προσωπικές και εθελοντικές επιλογές τότε μπορεί κανείς να αισθανθεί την ενόχληση, την απογοήτευση ή ακόμη και θυμό για το ότι πρέπει να αναπροσαρμόσει τις ανάγκες του σε νέα πιο περιοριστικά ίσως δεδομένα.
Ιεράρχηση των αναγκώνΕίναι φανερό ότι ένα διάστημα διακοπών μακριά από το σπίτι δεν μπορεί εύκολα να αντικατασταθεί. Ωστόσο, υπάρχουν τρόποι να κάνεις κάποια πράγματα διαφορετικά ακόμη κι αν δεν πας διακοπές ως συνήθως;
Για παράδειγμα πώς θα ήταν αν:

Έδινες μεγαλύτερη έμφαση στον καλό ύπνο.
Μείωνες ό,τι σου προκαλεί υπερβολική αδράνεια ή / και υπερβολικό αρνητικό στρες στην καθημερινότητά σου.
Έδινες περισσότερη έμφαση στην καλή διατροφή και την άσκηση.
Έδινες μεγαλύτερη έμφαση στις σχέσεις σου.
Έκανες το σπίτι σου ένα χώρο άνεσης και χαλάρωσης και την πόλη σου τον τουριστικό σου προορισμό.
Αποφάσιζες να ασχοληθείς πραγματικά με ένα χόμπι που σου αρέσει.
Προγραμμάτιζες διακοπές για αργότερα.

Πώς θα μπορούσες να επικοινωνήσεις και να μοιραστείς με την οικογένεια και τους φίλους σου τις ιδέες και ανάγκες σου και τι θα μπορούσατε, ίσως, όλοι μαζί να κάνετε για αυτό; Συχνά όταν οι άνθρωποι λειτουργούν καλά ομαδικά τότε οι πιθανότητες για περισσότερες, καλύτερες (και ίσως οικονομικότερες) επιλογές μπορούν να αυξάνονται.

Για ποιο λόγο;
Ανεξάρτητα με το κλίμα που φανερά υπάρχει σε σχέση με την οικονομική κρίση, θα ήταν μάλλον χρήσιμο να υπενθυμίζεις στον εαυτό σου τους λόγους που Εσύ αποφασίζεις να αλλάξεις τη διαχείριση των οικονομικών σου και να επαναπροσδιορίζεις τις προτεραιότητές σου, όπως π.χ. να περιορίσεις ή / και να αλλάξεις τις διακοπές σου.
Για παράδειγμα:

Οι λόγοι αυτοί σχετίζονται με το ότι εκτιμάς και αποδέχεσαι τη δική σου οικονομική κατάσταση με πιο ρεαλιστικό τρόπο;
Τι σκοπό έχουν οι επιλογές σου;
Θεωρείς ότι ο τρόπος που διαχειρίζεσαι τα οικονομικά και τις προτεραιότητές σου είναι εποικοδομητικός; Π.χ. Είναι περισσότερο μια πράξη υπευθυνότητας και πρόληψης μεγαλύτερων δυσκολιών; Eίναι μια υπερβολική αντίδραση φόβου και πανικού υποβάλλοντας τον εαυτό σου σε πραγματικά περιττές στερήσεις; Xαρακτηρίζεται από παρόρμηση κάνοντάς σε αργότερα να νιώθεις αδύναμος / η που έχασες τον έλεγχο ή άγχος γιατί ξόδεψες πολλά παραπάνω απ’ όσα μπορούσες;

Αν σκεφτείς πάνω σε αυτά ή παρόμοια ερωτήματα θα μπορούσες ίσως να κατανοήσεις περισσότερο πώς λειτουργείς πάνω σε αυτά τα θέματα καθώς, επίσης, να αποκτήσεις μεγαλύτερο νόημα για τις επιλογές που αποφασίζεις εν τέλει να κάνεις.

πηγή:http://www.iatronet.gr

Ο “χορός του θανάτου” των ΗΠΑ

2011-08-03T11:37:00.000+03:00

Ο «χορός του θανάτου» για το χρέος των ΗΠΑ συνεχίζεται με το σύνολο του πληθυσμού να κάθεται, βλέποντας με τρόμο και με ένα όπλο στο μέτωπο, κάτι που είναι ενδιαφέρον, δεδομένου ότι βρισκόμαστε σε πόλεμο. Οξύναμε τον πόλεμο μας κατά της Λιβύης, με το Λονδίνο να πετάει έξω την Λιβυκή κυβέρνηση και εγκαθιστώντας τους αντάρτες σε ένα πραξικόπημα. Η γκρίνια για τον προϋπολογισμό είναι εντελώς εκπληκτική, δεδομένου ότι βρισκόμαστε σε πόλεμο.

Ο Μπους ξεκίνησε τους πολέμους του χαμηλώνοντας τη φορολογία, και τώρα αυτό το τρελό καθεστώς μείωσης των φόρων συνεχίζεται, καθώς οι πλούσιοι αποφεύγουν να πληρώνουν για τους πολέμους τους, τους οποίους θέλουν σαν τρελοί. Έχουν βασικά κηρύξει τον πόλεμο σε όλους σχεδόν τους Μουσουλμάνους, και σχεδιάζουν έναν τεράστιο παγκόσμιο πόλεμο κατά της Κίνας, την ίδια ώρα που κάνουν μπίζνες στην Κίνα.

Αυτά τα εντελώς παρανοϊκά πράγματα γίνονται παράλληλα με τις ΗΠΑ να διασώζουνολόκληρο το τραπεζικό συστήματος των χωρών του ΝΑΤΟ, με το να αφήνουν την FED, χωρίς καμία εποπτεία από κανέναν, να δανείζει πάνω από 16 τρισεκατομμύρια δολάρια σε ιδιωτικές επενδυτικές τράπεζες και διεθνείς κεντρικές τράπεζες! Με μηδενικά επιτόκια, δηλαδή δωρεάν. Αυτό εξαπέλυσε έναν παγκόσμιο κύμα πληθωρισμού στα εμπορεύματα (σ.σ. για παράδειγμα πετρέλαιο, χρυσός, κτλ που «ανεβαίνουν», διότι βασικά τα νομίσματα πληθωρίζονται) και στα χρηματιστήρια (σ.σ. διότι το φρέσκο χρήμα που τυπώνεται καταλήγει στις τσέπες τους, και άρα ότι και να γίνονται, δε «διασωθούν»), και αυτό με τη σειρά του προκαλεί τώρα επαναστάσεις, εξεγέρσεις και χρεωκοπίες σε ολόκληρο τον πλανήτη. Επιστρέφοντας στο «αυτουργό» όλων αυτών, τις ΗΠΑ, βλέπουμε ότι έχουν εμπορικά ελλείμματα ασταμάτητα κατά τη διάρκεια σχεδόν ολόκληρου του Ψυχρού Πολέμου και τώρα του πολέμου κατά της τρομοκρατίας, και οι πολύ πλούσιοι έχουν «εξαιρεθεί» από το να πληρώνουν, ειδικά από το 1980 με την άνοδο του Ρέιγκαν στην προεδρία.

Η Ρωσία ζητά τον«άμεσο τερματισμό» της σύγκρουσης στη Λιβύη, και έτσι η Ρωσία δεν θα αναγνωρίσει τους Λιβύους αντάρτες – Λαβρόφ . Ο πρώην αξιωματικοί της KGB γνωρίζουν την ήττα, όταν τη βλέπουν, μιας και έχουν την δει να συμβαίνει και στο παρελθόν, στη Ρωσία, έτσι όταν λένε, “Δεν υπάρχει στρατιωτική λύση στην κατάσταση της Λιβύης”, πρέπει να τους λάβουμε σοβαρά υπόψη. (σ.σ. παρεμπιπτόντως, αν ανοίξετε το λινκ, θα δείτε ότι τις δηλώσεις αυτές τις έκανε ο Μεντβέντεφ μαζί με τη Μέρκελ…)

Στο Κογκρέσο, […] δεν υπάρχει καμία πιθανότητα να δουν τη διαφαινόμενη ήττα διότι οι πόλεμοι έχουν πληρωθεί μέσω φθηνής πίστωσης. Έτσι, ποτέ μα ποτέ δεν έχει ακουστεί η παραμικρή πρόταση για την παραμικρή θυσία από τους πλούσιους. Οι πλούσιοι, παρεμπιπτόντως, ελέγχουν το στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα μας, βγάζουν τεράστια κέρδη από αυτό και δε φαίνονται ιδιαίτερα πρόθυμοι να δώσουν πίσω όλον αυτό τον πλούτο προς το κράτος, ώστε να πληρώσει για τους πολέμους που τροφοδοτούν την αύξηση των εισοδημάτων τους. Κυριολεκτικά θέλουν και την πίτα ολόκληρη και να τη βομβαρδίσουν επίσης. Αυτή η μονόδρομη ροή, όπου συσσωρεύονται χρέη ενώ την ίδια ώρα μαίνονται συνεχώς οι πόλεμοι, είναι ένας πολύ καλός τρόπος για να πτωχεύσει μια χώρα. Πολλές αυτοκρατορίες στο παρελθόν το έχουν δοκιμάσει αυτό και όλες είχαν το ίδιο τραγικό τέλος: χρεωκοπία.

Οι πλούσιοι έχουν προπαγανδίσει όσο περισσότερο γίνεται την ιδέα ότι το φτωχότερο μισό της χώρας που κατέχει περίπου το 2% του πλούτου, σε σύγκριση με το ανώτερο 10% του πληθυσμού που κατέχει πάνω από το 50% του πλούτου, θα πρέπει να φορολογείται βαριά για αυτούς τους παράφρονες πολέμους. Το να προσπαθούν απεγνωσμένα να προκαλέσουν αισθήματα ενοχής στις κατώτερες τάξεις των εργατών που έχουν δει τις θέσεις εργασίας να εξαφανίζονται και τους μισθούς να εξατμίζονται, για να πληρώσουν για τους πολέμους που πλουτίζουν τους πλούσιους ακόμα περισσότερο, και πέρα από κάθε φαντασία, είναι καθαρή τρέλα. Ωστόσο, αυτή η προπαγάνδα προωθείται αδίστακτα από πλούσιους εκδότες, και άλλους αλήτες που δεν ενδιαφέρονται αν η χώρα χρεοκοπήσει, απλά δεν θέλουν να χάσουν καθόλου από τον δικό τους πλούτο, άσχετα με το πόσο επικίνδυνο είναι αυτό στο μέλλον.

Και η ιστορία είναι πολύ σαφής σχετικά με αυτό: Οι αυτοκρατορίες που πηγαίνουν στον πόλεμο και στη συνέχεια δε φέρνουν πίσω κανένα λάφυρο και ξοδεύουν μέσω δανείων για περιπέτειες που φέρνουν πίσω λίγα ή τίποτα, και το κάνουν αυτό αφήνοντας τις ελίτ χωρίς καμία συνέπεια, οι χώρες που φορολογούν τους φτωχούς για να πληρώσουν για άσκοπους πολέμους, καταλήγουν να πεθαίνουν. Δηλαδή, οι δική τους λαοί εξεγείρονται και οι εκστρατείες στο εξωτερικό καταρρέουν, ενώ η κυβέρνηση στο εσωτερικό επίσης καταρρέει.

Έχουμε έναν όλο κι όλο σοσιαλδημοκράτη στη Γερουσία. Εδώ είναι η τελευταία δημόσιαδήλωσή του για το χάος στην Ουάσινγκτον:

Στις 2 Αυγούστου λήγει η προθεσμία για την αύξηση του ορίου χρέους των 14.3 δις δολαρίων 14.300.000, και μια ακόμα μεγάλη εθνική δημοσκόπηση έδειξε ότι η Ουάσιγκτον δεν έχει καμία επαφή με τη μεγάλη πλειοψηφία των Αμερικανών που θέλουν να δουν ένα συνδυασμό περικοπών των δημοσίων δαπανών και αυξήσεων στους φόρους, ως μέρος μιας συμφωνίας για τη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος των ΗΠΑ. […] Η ιδέα είναι δημοφιλής παντού στην Αμερική, φαίνεται, εκτός από το Καπιτώλιο, όπου οι Ρεπουμπλικανοί έχουν αποκλείσει το να καταργηθούν οι φορολογικές ελαφρύνσεις και το κλείσιμο στα παραθυράκια για τους πλουσιότερους Αμερικανούς και τις πιο επικερδείς εταιρείες.

Από την αυγή των θρησκειών που δημιουργήθηκε από το φόβο των ανθρώπων, όταν κάτι πάει δεν πάει καλά ή οι θεοί έπρεπε να τραφούν με ανθρώπινο αίμα, η ελίτ συνήθως δε θυσιαζόταν για να σώσει τους οπαδούς της, θυσίασαν κάποιον που ήταν πολύ πιο ανίσχυρος. Φυλακισμένους, παιδιά, παρθένες, οποιονδήποτε άλλον: Είχαν την τάση να πετούν αυτούς στα σαγόνια των νευριασμένων θεών. Έτσι είναι και στη σύγχρονη εποχή: Όταν υπάρχει ανάγκη για θυσίες, οι πλούσιοι και οι ελίτ όλοι δείχνουν προς εμάς και να λένε να πάμε να πηδηχτούμε εμείς σε μια πύρινη λίμνη, όχι οι ίδιοι.

Στην τελευταία δεκαετία, οι πολύ πλούσιοι, οι οποίοι παρεμπιπτόντως ελέγχουν το στρατιωτικό σύμπλεγμα μας, έχουν ξοδέψει πολλά εκατομμύρια δολάρια για τα δέκατα όγδοα γενέθλια των παιδιών τους, ενώ την ίδια στιγμή στέλνουν τα παιδιά της εργατικής τάξης και των φτωχών στους πολέμους που φέρνουν αυτά τα τεράστια κέρδη. Το να γιορτάζουν την ενηλικίωση των κακομαθημένων τους παιδιών τους την ίδια ώρα που τα παιδιά [των φτωχών] έρχονται σπίτι ακρωτηριασμένα, ψυχωτικά ή νεκρά,αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του χάσματος μεταξύ των πλούσιων και των φτωχών που είναι τελικά η αιτία για τη μελλοντική εξέγερση που θα συμβεί τελικά εδώ.

Εδώ είναι μια καλή ομιλία του σοσιαλδημοκράτη γερουσιαστή μας Bernie Sanders:

Αν οι επιχειρήσεις και οι οικογένειες που έχουν ετήσιο εισόδημα 1 εκατομμύριο δολάρια ή παραπάνω πλήρωναν φόρους στο ίδιο επίπεδο με το 1961, οι ερευνητές της εφορίας βρήκαν ότι το Υπουργείο Οικονομικών θα εισέπραττε επιπλέον 716 δισεκατομμύρια δολάρια το χρόνο.
Με άλλα λόγια, αν η ομοσπονδιακή κυβέρνηση άρχιζε να φορολογεί τους πλούσιους και τις επιχειρήσεις τους με τους ίδιους συντελεστές που ίσχυαν μισό αιώνα πριν, το δημόσιο χρέος θα είχε σχεδόν εξαφανιστεί μέσα στην επόμενη δεκαετία. (σ.σ. στην πραγματικότητα βέβαια, αυτό δεν ισχύει, διότι αν η φορολογία ανέβαινε, οι καπιταλιστές θα έβγαζαν τα λεφτά τους εκτός των ΗΠΑ. Γι’ αυτό και δεν πολυλειτουργεί πλέον η «επιστροφή στο παρελθόν» που προτείνει, και πλέον με τη συμπεριφορά τους δεν αφήνουν άλλη επιλογή από το να τους ανατρέψουμε πλήρως)
[…]
Γιατί λοιπόν δεν φορολογούμε τους πλούσιους; Γιατί οι πολιτικάντηδες μας είναι τόσο αποφασισμένοι να προωθήσουν την «δημοσιονομική πειθαρχία» απολύσεων και περικοπών και λιτότητας στο «μέσο Αμερικανό»;
Δεν υπάρχει κανένα μυστήριο. Το πολιτικό μας σύστημα αδυνατεί να φορολογήσει τους πλούσιους, επειδή οι πλούσιοι έχουν αρκετά μεγάλη περιουσία για να εξαγοράσουν το πολιτικό σύστημα.

Οι πόλεμοι χωρίς να πληρώνουν τελειώνουν σύντομα για τους πλούσιους. Παλιότερα, οι Ρεπουμπλικάνοι πρόεδροι, ξεκινώντας με το Ρέιγκαν, αντιλήφθηκαν ότι το κοινό θα συναινούσε σε τρελούς πολέμους αν δεν χρειαζόταν να πληρώσει γι αυτούς. Έτσι, η ιδέα της χρησιμοποίησης δανεικών για να πληρώσουν για τους πολέμους έγινε το Άγιο Δισκοπότηρο του στρατιωτικού/βιομηχανού συμπλέγματος που υπολόγισε ότι οι στρατιωτικές δαπάνες για το Πεντάγωνο θα μπορούσε να διπλασιάζονται κάθε 4-6 χρόνια και κανένας δεν θα παρατηρούσε το σχετικό γράφημα όπου η γραμμή ανεβαίνει μέχρι το άπειρο.

Τώρα που οι πλούσιοι προωθούν την περικοπή της κοινωνικής ασφάλισης και του Medicare, και ενδεχομένως όλων των άλλων υπηρεσιών που χρησιμοποιούνται από τους Αμερικανούς πολίτες, αυξάνοντας παράλληλα τις στρατιωτικές δαπάνες, η λαική υποστήριξη επιτέλους αρχίζει να γίνεται ολοένα και μικρότερη για τις αμυντικές δαπάνες. Η πλειοψηφία των Αμερικανών θέλουν το τρένο του πολέμου να σταματήσει. Αν είναι να λιμοκτονήσουμε στο σπίτι μας ή να πεθάνουμε από ασθένειες χάρη στους πολέμους μας, τότε είναι πολύ πιο εύκολο απλά να σταματήσουμε τους πολέμους, έτσι δεν είναι;
[…]
Οι τράπεζες πήραν ένα σωρό κεφάλαια («πακέτα σωτηρίας») από την Fed, μόλις 2 χρόνια πριν και τώρα ετοιμάζονται να σωθούν από το ναυάγιο που οι ίδιοι και οι φίλοι τους δημιούργησαν. Όταν η ιδεολογία των Ρεπουμπλικάνων για μηδενική ρύθμιση των πιστωτικών αγορών, κανέναν νόμο για τις τοκογλυφικές πρακτικές τους, μηδέν φόρους επί των πλουσίων είχαν πρωτοπροταθεί από την συμμορία του Ρίγκαν, οι τραπεζίτες επευφημούσαν. Τώρα που το χάος που ενέκριναν και προώθησαν ρίχνει την αυτοκρατορία μας «στα βράχια», φοβούνται. Λοιπόν, όλα τα αποθέματα ρευστότητας που έχουν επισκιάζονται από τα μετρητά που κατέχουν οι ξένες δυνάμεις, που είχαν τεράστια κέρδη εμπορικού πλεονάσματος έναντι των ΗΠΑ από την εποχή του Ρέιγκαν. (σ.σ. πχ η Κίνα, που εξάγει στις ΗΠΑ πολύ περισσότερα από αυτά που εισάγει, και έτσι έχει συσσωρεύσει τεράστια ποσά σε δολάρια)
Αρχίζουν να φοβούνται και οι κινεζικές προειδοποιήσεις έχουν αγνοηθεί. Οι ΗΠΑ δεν μπορούν να γλιτώσουν από αυτό το χάος με την εκτύπωση χρήματος, χωρίς να καταλήξουν στο να καταστρέψουν την αξία του δολαρίου έως ότου δεν μπορεί να αγοράσει κανείς ακόμη και ένα καρβέλι ψωμί χωρίς ένα κάρο μετρητά, σαν την Γερμανία του Μεσοπολέμου (υπερπληθωρισμός). Ξένες δυνάμεις κατέχουν ένα τεράστιο μέρος του χρέους των ΗΠΑ, και αν ξαφνικά φτάσει στην τιμή άνω του 3% ετησίως, αυτό σημαίνει ότι η κυβέρνησή μας θα αναγκαστεί να δαπανήσει το 100% των εσόδων για τους τόκους, και αυτά θα είναι χρήματα που φεύγουν από τις ΗΠΑ για να πληρώσουν για το χρέος μας , όχι χρήματα που καταλήγουν στη χώρα.
[…]
Οι πειρατές και οι αλιτήριοι που κυβερνούν τη Goldman Sachs, την οντότητα που θα έπρεπε να είχε αναγκαστεί να κηρύξει πτώχευση, ένα τέρας που διασώθηκε με μεγάλο κόστος από τη δική μας κεντρική τράπεζα, τρελαίνεται με όλα αυτά [τα περί περικοπών στις στρατιωτικές δαπάνες]:

Οι Δημοκρατικοί στη Γερουσία έχουν ετοιμάσει ένα νέο σχέδιο «περικοπών» που θα υποθέτει ότι το προβλεπόμενο έλλειμμα θα μειώνεται πάνω από 1 τρισεκατομμύρια δολάρια απλώς και μόνο με την παραδοχή ότι το κόστος των πολέμων στο Ιράκ και το Αφγανιστάν θα εξαφανιστεί διότι αυτοί οι πόλεμοι θα λήξουν. Αυτό έχει ξεσηκώσει πολλές επικρίσεις, συμπεριλαμβανομένου ένα προειδοποιητικό σημείωμα της Goldman Sachs που διέρρευσε και προειδοποιεί ότι η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια πιστοληπτική υποβάθμιση, εάν προσπαθήσει να χρησιμοποιήσει αυτού του είδους το «τέχνασμα» στα λογιστικά βιβλία αντί για πραγματική μείωση των δαπανών.

Αυτό θα μπορούσε να λειτουργήσει αν πραγματικά σταματούσαμε, αντί να επεκτείνουμε, τους πολέμους μας κατά των Μουσουλμάνων. Αλλά η αλήθεια είναι ότι αυτές οι «μειώσεις», είναι τόσο μικρές, που είναι χωρίς νόημα. Σκοπεύουμε να είμαστε στο ακριβό Αφγανιστάν για πάντα. Το ίδιο για το Ιράκ. Το Αφγανιστάν έχει γίνει πολύ πιο ακριβό από τη στιγμή που διαλύσαμε τη συμμαχία μας με το Πακιστάν με την παράνομη δολοφονία μας του Μπιν Λάντεν. Ως συνήθως, ακόμα και στο θάνατο, αυτός γελάει τελευταίος.

Η Goldman Sachs θέλει ουσιαστικές περικοπές; ΧΑΧΑΧΑ. Κόψτε ΑΥΤΟΥΣ! Φυσικά, αυτοί ελέγχουν την κυβέρνησή μας μέσω μίζες σε πολιτικούς, κλπ. Και αυτά τα καθάρματα πληρώνουν λίγους ή καθόλου φόρους. Οργανώνονται για να πλουτίσουν αυτοί να να φτωχύνουμε εμείς.
[…]
Μεγάλωσα σε ένα σπίτι όπου οι ενήλικες εργάζονταν ακούραστα για τη δημιουργία πυρηνικών πυραύλων. Μου έλεγαν, “Αυτό θα μας προστατεύσει” ακόμα και όταν συζητούσαμε για το πώς θα μα οδηγούσαν στο θάνατο. «Δεν υπάρχει πρόβλημα, ο Ιησούς θα μας σώσει», ήταν η απάντηση τους, για την οποία πάντοτε είχα αμφιβολίες. Φοβόμουν. Η τρέλα αυτού του είδους μολύνει τους «πιστούς», και αυτό είναι η αιτία των πολλών θρησκευτικών πολέμων που μαίνονται στον πλανήτη.

Πριν από χιλιάδες χρόνια ο άνθρωπος επινόησε τη θρησκεία λόγω του φόβου του θανάτου. Για να σώσουν τον εαυτό τους, δημιούργησαν τότε την έννοια της ανθρώπινης θυσία για να σωθούν από τους θυμωμένος θεούς. Αυτό σήμαινε ότι θα έπρεπε να δολοφονήσουν κάποιον, φυσικά. Έτσι, για να σώσουν τον εαυτό τους, οι πρόγονοί μας σκότωσαν άλλους! Που δεν τους άξιζε να σωθούν, φυσικά. Αυτό είναι ένα θεμελιώδες πρόβλημα με όλες τις θρησκείες, ακόμα και αν σταματήσουν να θυσιάζουν ανθρώπους και ζώα σε αιματηρούς θεούς. Η ιδέα αυτή είναι ακόμα εκεί. Είναι μέρος της σκέψης μας.
Ένας ηλίθιος γερουσιαστής από τη Γιούτα θεωρεί ότι είναι αστείο, αν καταστρέφει το έθνος προκειμένου να σταματήσουν οι υπερβολικές δαπάνες. Είπε ναι στην ψηφοφορία για το στρατιωτικό προϋπολογισμό; Ναι, και με ενθουσιασμό! Είπε ναι στην ψηφοφορία να αυξήσουν τους φόρους κάθε φορά που διπλασιάζεται η δαπάνη του Πενταγώνου; Όχι, ποτέ. Ίσως το να γίνει αδύνατον να μαζευτούν οι φόροι να λύσει τα στρατιωτικά προβλήματά μας με την παύση όλων των πολέμων. Βέβαια αυτό δε θα συμβεί. Θα το χρησιμοποιήσουν αυτό ως τρόπο μείωσης των κοινωνικών υπηρεσιών στο μηδέν. Γιατί οι πλούσιοι τα θέλουν όλα και δε θέλουν να μοιραστούν τίποτα.
[...]
Λόγω κάποιων παραφρόνων θρησκευτικών ηγετών, όπως ο γερουσιαστής Λι, οι ελίτ έχουν αποφασίσει να κάνουν ένα νόμιμο αλλά αντισυνταγματικό πραξικόπημα «Σούπερ Κογκρέσου»: Οι διαπραγματεύσεις για το ανώτατο όριο χρέους έχουν ως στόχο τη δημιουργία νέου νομοθετικού σώματος. Χα, τι άλλο θα δούμε; Τη γκιλοτίνα; French Directory – Wikipedia:

Σύμφωνα με το γαλλικό Σύνταγμα του 1795, οι ειδικοί κάτοχοι ακινήτων εκλέγουν 750 νομοθέτες, οι οποίοι χωρίζονται στο Συμβούλιο των Πεντακοσίων και το Συμβούλιο των γερόντων. Αυτό το νομοθετικό σώμα δύο νομοθετικών σωμάτων είχε μια θητεία τριών ετών, με το ένα τρίτο των μελών του να ανανεώνεται κάθε χρόνο. Οι γέροντες κατείχαν ανασταλτικό βέτο, αλλά δε διέθεταν καμία πρωτοβουλία στη νομοθεσία.
[…]
Το σύστημα προέβλεπε τον αυστηρό έλεγχο όλων των τοπικών αρχών από την κεντρική κυβέρνηση. Δεδομένου ότι το νέο σύνταγμα προσπάθησε να δημιουργήσει ένα διαχωρισμό των εξουσιών, οι διευθυντές δεν είχαν αρμοδιότητα στη νομοθεσία ή τη φορολογία, ούτε θα μπορούσαν διευθυντές ή οι υπουργοί να είναι και στα δύο σώματα. Ο νόμος εγγυάται την ελευθερία της θρησκείας, την ελευθερία του Τύπου, και την ελευθερία της εργασίας, αλλά απαγόρευσε τις ένοπλες συνελεύσεις, ακόμα και τις δημόσιες συνεδριάσεις των πολιτικών κοινωνιών. Μόνο τα άτομα ή οι δημόσιες αρχές θα μπορούσαν να δεχτούν τέτοιες αιτήσεις … Η οικονομία ήταν τόσο διαλυμένη που η κυβέρνηση δεν μπορούσε να ικανοποιήσει τις δαπάνες της, χωρίς τη λεηλασία των ξένων χωρών. Αν γινόταν ειρήνη, οι στρατοί θα επέστρεφαν στην πατρίδα τους και οι διευθυντές θα έπρεπε να αντιμετωπίσουν την οργή των στρατιωτών που είχαν χάσει τα προς το ζην, καθώς και τη φιλοδοξία των στρατηγών, οι οποίοι θα μπορούσαν, σε μια στιγμή, να τους παραγκωνίσουν.

Το τελικό αποτέλεσμα ήταν ο Ναπολέων. Όταν η κυβέρνηση τηε Βαϊμάρης κατέρρευσε (Μεσοπόλεμος), το τελικό αποτέλεσμα ήταν ο Χίτλερ, όταν η Γερμανία τελικά χρεοκόπησε. Δεδομένου ότι ο στρατός απορροφά ένα τεράστια μεγάλο κομμάτι του προϋπολογισμού μας, αν αυτό είναι σε κίνδυνο και οι μισθοί των στρατιωτικών δεν πληρώνονται στην ώρα τους, θα αναλάβουν την κυβέρνηση όπως ακριβώς είδαμε στην Αίγυπτο. Αυτό δε θα επιλύσει τίποτα, καθώς η στρατιωτική ηγεσία θέλει περισσότερους πολέμους – και αυτό είναι που συνέβη όταν ο Χίτλερ και ο Ναπολέων ανέλαβαν την εξουσία σε χρεωκοπημένες αυτοκρατορίες που είχαν ακόμα τα στρατιωτικά συστήματα τους σχεδόν άθικτα.

Τόσο ο Χίτλερ, όσο και ο Ναπολέων υποσχέθηκαν «όπλα και βούτυρο» και τα έφεραν με πολλά λάφυρα για ένα διάστημα, οι μέχρι στρατιωτικές ήττες να το αντιστρέψουν αυτό […]. Στις ΗΠΑ, έχουμε μια πολύ επικίνδυνη στρατιωτική μηχανή που βρίσκεται κατά κύριο λόγο στο εξωτερικό. Αν το Κογκρέσο δεν τους πληρώσει, ή εάν το χρέος των ΗΠΑ υποβαθμιστεί και ως εκ τούτου, γίνει λιγότερο επιθυμητό, θα έχουμε περισσότερες πιθανότητες για ένα πραξικόπημα παρά για εκλογές. Ο στρατός επίσης δεν θα ανεχθεί να ανεβαίνουν οι κοινωνικές δαπάνες αν μειωθούν οι στρατιωτικές. Ο τερματισμός των πολλών πολέμων πηγαίνει ενάντια στα συμφέροντα τους, γιατί οι στρατιωτικοί θέλουν περισσότερους από αυτούς τους πολέμους για να αυξάνουν τη δύναμή τους.

Ακόμα κι αν οι στρατιώτες δεν θέλουν περισσότερο πολέμους, τους θέλουν οι στρατηγοί στην κορυφή. Και μέχρι να εξεγερθούν οι στρατιώτες (και σίγουρα εξεγέρθηκαν στον πόλεμο του Βιετνάμ!), οι στρατηγοί θα επεκτείνουν με χαρά τους πολέμους στο άπειρο. Αυτό είναι ένα μεγάλο μπέρδεμα που οι ΗΠΑ πρέπει να συζητήσουν. Θέλουμε αιώνιους, και όλο και πιο ακριβούς πολέμους φθοράς που διευθύνονται από δολοφόνους; Ή μήπως θέλουμε «ειρήνη και αφθονία»; Οι πλούσιοι θέλουν το πρώτο, το μεγαλύτερο μέρος των Αμερικανών το δεύτερο.

Αλλά αρκετοί Αμερικανοί θέλουν να γείρουν τη ζυγαριά υπέρ της ελίτ που θέλουν τους πολέμους για να πλουτίσουν (σ.σ. εννοεί πχ το «Tea Party», κτλ, με μεγάλο μέρος του αμερικανικού λαού να υποστηρίζει λόγω ψευδαισθήσεων την άρχουσα τάξη, έχοντας καταπιεί αμάσητη την προπαγάνδα της). Αυτή είναι μια τραγωδία που συναντούμε συχνά στην ιστορία, και γίνεται κουραστικό να αναφέρουμε τα πολλά παραδείγματα αυτής της κατάστασης και πόσο ανόητη είναι, δεδομένου ότι όλοι γνωρίζουμε την τελικά αποτελέσματα. Η ιστορία είναι εντελώς σαφής σχετικά με το θέμα. Θανάσιμα σαφής.

πηγή:http://eagainst.com

Η ανοχή στην παρανομία

2011-08-03T10:00:00.000+03:00

του Αντώνη Φουρλή

Δεκαετίες επί δεκαετιών κύλησαν με το ελληνικό κράτος να ανέχεται τα πάντα γύρω του και την ελληνική κοινωνία να τα συνηθίζει.

Εδώ και πόσα χρόνια γνώριζε η Πολιτεία – όλες οι κυβερνήσεις – το υπόγειο αλισβερίσι με τις άδειες των ταξί, που άλλαζαν χέρια έναντι πολλών δεκάδων χιλιάδων ευρώ ;
Εδώ και πόσα χρόνια ανέχονται οι αρχές τη φοροδιαφυγή από μεγάλες πληθυσμιακές ομάδες ;

Εδώ και πόσα χρόνια κάνουν πώς δε βλέπουν τί γίνεται μπροστά τους, συνδιαλέγονται, συναλλάσσονται πολιτικά, υποθάλπτουν, καλοπιάνουν, καλοταϊζουν και συντηρούν συνδικαλιστικές ηγεσίες που έχουν εξελιχθεί σε συμμορίες ;
Πόσοι από τους συνδικαλιστές, που ευθύνονται και προσωπικά για αυτή την τριτοκοσμική κατάσταση, έχουν πλέον “γράψει” θητείες στη Βουλή ή σε κυβερνήσεις, «κλειδώνοντας» και τη βουλευτική σύνταξη ;
Εδώ και πόσα χρόνια αναμασούν οι “βασικοί παίκτες” της πολιτικής σκηνής την θεωρία ότι πρέπει να αλλάξει ο εκλογικός νόμος και να αποκτήσει αληθινό περιεχόμενο το πόθεν έσχες, που μέχρι στιγμής παραμένει “πόθεν”;
Πόσες άλλες ίδιες και παρόμοιες εστίες παράνομων συμπεριφορών μπορεί να υπάρχουν γύρω μας ; Πάμπολλες.
Από πού να αρχίσεις ;
Από τον “αέρα” στα μαγαζιά (το έγραψα και την περασμένη εβδομάδα, κινδυνεύω να γίνω βαρετός λέγοντας τα ίδια και τα ίδια); Από την αυθαιρεσία που βασιλεύει σε πολεοδομίες – εφορίες ; Μήπως από την παράλογη και άδικη συμπεριφορά του ίδιου κράτους, που αρνείται να συμψηφίσει τις δικές του οφειλές με εκείνες των πολιτών, στους οποίους επιβάλλονται πρόστιμα, ενώ η Πολιτεία δεν τους αποζημιώνει ποτέ για τα δικά της λάθη – παραλείψεις – καθυστερήσεις ;

Ζούμε στη χώρα, όπου ο έφηβος που κέρδισε προ ημερών το χρυσό μετάλλιο στην Μαθηματική Ολυμπιάδα, δηλώνει ευθέως ότι τρομάζει που το Πανεπιστήμιο κλείνει κάθε τόσο και γι αυτό σκέπτεται να ετοιμάσει από τώρα την βαλίτσα του. Αφού η Πολιτεία δε μπορεί να διασφαλίσει ότι τουλάχιστον τα πανεμιστήμια δε θα ανοιγοκλείνουν με το ρυθμό του φωτεινού σηματοδότη.
Ζούμε στη χώρα, όπου χρειάστηκε να παρέμβει ένας εισαγγελέας για να αποφασίσουν η αστυνομία και ο Δήμος Αθηναίων ότι η πλατεία Συντάγματος δε μπορεί να γίνει χώρος για ελεύθερο κάμπινγκ.
Ζούμε στη χώρα, όπου οι ιδιοκτήτες ταξί κλείνουν δρόμους, λιμάνια, αεροδρόμια, διόδια, την Ακρόπολη, την Αρχαία Επίδαυρο και σήμερα ετοιμάζονται για την Κνωσό.
Ζούμε στη χώρα, όπου η ανοχή στην παρανομία έγινε σταδιακά εθιμικό δίκαιο.
Βόλεψε το κράτος και πάρα πολλούς από εμάς. Καιρός να ξεβολευτούμε.

πηγή:http://www.protagon.gr

Ο «καλός» κι ο «κακός» καπιταλισμός

2011-08-02T21:44:00.000+03:00

Το παρακάτω αναδημοσιεύτηκε στο Wall Street Journal από τον David Wessel και στην «Ναυτεμπορική». Είναι γραμμένο από τους William J. Baumol, Carl J. Schramm και Robert E. Litan. Ο πρώτος είναι καθηγητής Οικονομικών στο NYU, ο δεύτερος Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος του «Kauffman Foundation», επίτιμος καθηγητής στην Επιχειρηματική Σχολή του Πανεπιστημίου της Βιρτζίνια και διοικητικό στέλεχος ασφαλιστικής εταιρίας και ο τρίτος Αντιπρόεδρος του Kauffman Foundation και πρώην αξιωματούχος της κυβέρνησης Clinton. Το Ewing Marion Kauffman Foundation ιδρύθηκε από τον ομώνυμο επιχειρηματία και φιλάνθρωπο στα μέσα της δεκαετίας του ’60 και έχει σκοπό την προώθηση της επιχειρηματικότητας και την επιμόρφωση των νέων. Διαβάστε πως κατηγοριοποιούν, οι τρεις τους, τον καπιταλισμό:

Good Capitalism, Bad Capitalism
(Καλός Καπιταλισμός, Κακός Καπιταλισμός)
των William J. Baumol, Carl J. Schramm και Robert E. Litan)
Όταν έπεσε το τείχος του Βερολίνου το 1989, πολλοί άνθρωποι θεώρησαν ότι ο «καπιταλισμός» είχε κερδίσει τον ιδεολογικό ψυχρό πόλεμο και ο «κομμουνισμός» είχε ηττηθεί. Αν και ο «καπιταλισμός» -οριζόμενος ως το οικονομικό σύστημα, που οικοδομείται στη βάση της ιδιωτικής ιδιοκτησίας- έχει ξεκάθαρα επικρατήσει, καταγράφονται σημαντικές διαφορές ως προς την εφαρμογή του σε περίπου 200 χώρες ανά τον κόσμο.
Θεωρούμε χρήσιμο το να διακρίνουμε τις καπιταλιστικές οικονομίες σε τέσσερις κατηγορίες. Αν και πολλές οικονομίες έχουν στοιχεία από δύο και ή και περισσότερες κατηγορίες, οι περισσότερες μπορούν να ενταχθούν κατά κύριο λόγο σε μία από αυτές. Η ακόλουθη τυπολογία μας βοηθά να εξηγήσουμε γιατί ορισμένες οικονομίες αναπτύσσονται ταχύτερα από άλλες.
Ολιγαρχικός
Ολιγαρχικό καπιταλισμό έχουμε, όταν η εξουσία και το χρήμα συγκεντρώνονται στα χέρια λίγων. Είναι η χειρότερη μορφή καπιταλισμού, όχι μόνο εξαιτίας των έντονων εισοδηματικών ανισοτήτων, που παρατηρούνται σε τέτοιες οικονομίες, αλλά και γιατί οι προνομιούχες ελίτ δεν θεωρούν την ανάπτυξη ως κεντρικό στόχο της οικονομικής πολιτικής.
Αντιθέτως, οι εκπρόσωποι της ολιγαρχίας θέτουν τους κανόνες με στόχο να μεγιστοποιήσουν τον δικό τους πλούτο. Τέτοιου είδους πρακτικές παρατηρούνται σε χώρες της Λατινικής Αμερικής, της Αραβικής Μέσης Ανατολής και της Αφρικής.
Κρατικά κατευθυνόμενος
Ο κρατικά κατευθυνόμενος καπιταλισμός αναφέρεται στις οικονομίες, στις οποίες η ανάπτυξη είναι μεν κεντρικός οικονομικός στόχος (όπως και στις άλλες δύο μορφές του καπιταλισμού), αλλά γίνονται προσπάθειες για επίτευξή του μέσω μέτρων, που ευνοούν ορισμένες εταιρείες ή βιομηχανίες.
Οι κυβερνήσεις ελέγχουν το δανεισμό (είτε άμεσα έχοντας την ιδιοκτησία μίας τράπεζας είτε έμμεσα κατευθύνοντας τις αποφάσεις των ιδιωτικών τραπεζών), παρέχουν άμεσες επιδοτήσεις και/ή φορολογικά κίνητρα, υπόσχονται την προστασία του εμπορίου ή χρησιμοποιούν άλλα ρυθμιστικά οχήματα στο πλαίσιο των προσπαθειών τους να αναδείξουν οι ίδιες τους «νικητές».
Στις οικονομίες της Νοτιοανατολικής Ασίας το μοντέλο αυτό έχει εφαρμοστεί με ιδιαίτερη επιτυχία. Μάλιστα έως τα τέλη της δεκαετίας του '90 υπήρχαν αιτήματα για υιοθέτηση τέτοιων πρακτικών και στις ΗΠΑ.
Η αχίλλειος πτέρνα του κρατικά κατευθυνόμενου καπιταλισμού, όμως, είναι όταν η επιλογή των νικητών γίνεται από τους κυβερνητικούς αξιωματούχους και όχι από τις αγορές, υπάρχει πολύ μεγαλύτερος κίνδυνος να επιλεγούν οι λάθος εταιρείες ή τομείς βιομηχανίας ή να κατευθυνθούν προς ορισμένους τομείς υπερβολικά πολλές επενδύσεις. Η τάση αυτή ήταν που οδήγησε στην ασιατική χρηματοοικονομική κρίση τη διετία 1997-98.
Διοικητικός
Ο καπιταλισμός των μεγάλων επιχειρήσεων ή διοικητικός καπιταλισμός αναφέρεται στις οικονομίες, όπου οι μεγάλες εταιρείες -που συχνά αποκαλούνται «εθνικοί πρωταθλητές»- έχουν την κυριαρχία στην παραγωγή και την απασχόληση. Μικρότερες επιχειρήσεις υπάρχουν, πρόκειται όμως για καταστήματα λιανικής ή εταιρείες παροχής υπηρεσιών με έναν ή λίγους υπαλλήλους.
Οι επιχειρήσεις γιγαντώνονται εκμεταλλευόμενες οικονομίες κλίμακας, τελειοποιώντας και παράγοντας μαζικά τις επιχειρηματικές καινοτομίες. Οι οικονομίες της Δυτικής Ευρώπης και της Ιαπωνίας είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα του διοικητικού καπιταλισμού, ο οποίος, όπως συμβαίνει και με τον κρατικά κατευθυνόμενο έχει να παρουσιάσει ισχυρές οικονομικές επιδόσεις. Και ο διοικητικός καπιταλισμός όμως έχει την αχίλλειο πτέρνα του.
Οι γραφειοκρατικές επιχειρήσεις είναι συνήθως «αλλεργικές» στην ανάληψη μεγάλου ρίσκου- δηλαδή στην ανάπτυξη και την εμπορευματοποίηση δραστικών καινοτομιών, που αυξάνουν τις παραγωγικές δυνατότητες και έχουν ως αποτελέσματα άλματα στην παραγωγικότητα και την οικονομική ανάπτυξη.
Οι μεγάλες επιχειρήσεις αποστρέφονται το ρίσκο όχι μόνο επειδή είναι γραφειοκρατικές, με αποτέλεσμα η κάθε καινοτομία να χρειάζεται την έγκριση πολλών επιπέδων διοίκησης, αλλά και επειδή είναι διστακτικές στο να στηρίξουν καινοτομίες, που απειλούν να καταστήσουν ξεπερασμένα τα προϊόντα και τις υπηρεσίες, από τα οποία σήμερα αντλούν τα κέρδη τους.
Κατά την άποψή μας, τα όρια του διοικητικού καπιταλισμού εξηγούν γιατί έχοντας προσεγγίσει στα τέλη της δεκαετίας του '80 το κατά κεφαλήν εισόδημα των ΗΠΑ, τόσο οι οικονομίες της Δυτικής Ευρώπης όσο και η Ιαπωνία απέτυχαν στη συνέχεια να ακολουθήσουν την στηριζόμενη στην τεχνολογία της πληροφορίας ανάκαμψη της παραγωγικότητας, που άρχισε στις ΗΠΑ τη δεκαετία του '90.
Επιχειρηματικός
Και αυτή η επισήμανση μάς οδηγεί στην τέταρτη μορφή: τον επιχειρηματικό καπιταλισμό. Οι οικονομίες, των οποίων ο δυναμισμός πηγάζει από νέες εταιρείες, ιστορικά έχουν αξιοποιήσει εμπορικά τις καινοτομίες εκείνες, που ενισχύουν την παραγωγικότητα.
Παραδείγματα των δύο τελευταίων αιώνων περιλαμβάνουν καινοτομίες, όπως ο σιδηρόδρομος, τα αυτοκίνητα, τα αεροπλάνα, ο τηλέγραφος, το τηλέφωνο, το ραδιόφωνο, η τηλεόραση, τα κλιματιστικά, καθώς και ποικίλες καινοτομίες, που έχουν συμβάλλει στην επανάσταση της τεχνολογίας της πληροφορίες, όπως είναι οι προσωπικοί υπολογιστές, οι δρομολογητές (routers) και άλλες συσκευές hardware, καθώς και το λογισμικό βάσει του οποίου λειτουργούν.
Να είστε βέβαιοι, ότι καμία οικονομία δεν μπορεί να αποδώσει το 100% των δυνατοτήτων της έχοντας απλώς εταιρείες που προωθούν την καινοτομία. Η ιδανική συνταγή περιλαμβάνει μία γερή δόση μεγάλων επιχειρήσεων, που έχουν τους οικονομικούς και ανθρώπινους πόρους να επεξεργαστούν και να προβούν στη μαζική παραγωγή των ριζοσπαστικών, μαζί με τις νεότερες εταιρείες.
Η Boeing και άλλοι μεγάλοι κατασκευαστές αεροσκαφών, για παράδειγμα, έπρεπε να εμπορευματοποιήσουν την ανακάλυψη των αδελφών Ράιτ, η Ford και η General Motors χρειάστηκε να παράγουν μαζικά τα οχήματα και ούτω καθεξής. Χωρίς τις εταιρείες καινοτομίας, όμως, ελάχιστες από τις τολμηρές ιδέες που έχουν διαμορφώσει τη σύγχρονη οικονομία και τις ζωές μας θα είχαν προωθηθεί.
Η πρόκληση
Η πρόκληση, επομένως, για όλες τις οικονομίες που αναζητούν να μεγιστοποιήσουν τις προοπτικές ανάπτυξης, είναι να βρουν τη χρυσή τομή ανάμεσα στον διοικητικό και τον επιχειρηματικό καπιταλισμό.
Οι οικονομίες στις οποίες ανθεί η επιχειρηματική καινοτομία δεν μπορούν να εφησυχάζουν. Και οι καθοδηγούμενες από το κράτος οικονομίες μπορούν να συνεχίσουν για ένα διάστημα στο δρόμο της ταχείας ανάπτυξης. Εάν όμως θέλουν να εξακολουθήσουν να απολαμβάνουν μακροπρόθεσμα ραγδαία ανάπτυξη θα πρέπει να κάνουν τη μετάβαση σε έναν συνδυασμό των δύο μορφών του «καλού καπιταλισμού».
Η Ινδία και η Κίνα φαίνεται ήδη να οδεύουν προς αυτή την κατεύθυνση. Μεγαλύτερη είναι η πρόκληση της μετάβασης για τις οικονομίες, που βρίσκονται στο τέλμα του ολιγαρχικού καπιταλισμού. Ίσως να χρειαστεί μία επανάσταση- ειρηνική ελπίζουμε βεβαίως- για την αντικατάσταση των ελίτ, οι οποίες σήμερα κυριαρχούν στις οικονομίες και τις κοινωνίες αυτές, και για τις οποίες η ανάπτυξη δεν είναι κεντρικός στόχος.
πηγή:http://piazzadelpopolo.blogspot.com

ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΜΕΡΝΤΟΧ KAI H ΚΑΤΑΝΤΙΑ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

2011-08-02T11:30:00.000+03:00

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Το πραγματικό πρόσωπο της μαφιόζικης εξουσίας που ασκούν τα δύο μεγάλα κόμματα του βρετανικού κοινοβουλίου αλλά και τα μεγάλα εκδοτικά και επιχειρηματικά συγκροτήματα της χώρας αποκαλύπτει η περίπτωση του Μέρντοχ.

H υπόθεση έφερε στο φως ένα ευρύ πλέγμα παράνομων διασυνδέσεων του κρατικού μηχανισμού με την οικονομική ολιγαρχία που ελάχιστα έχει να ζηλέψει από τις σχέσεις της πολιτικής και οικονομικής αυτοκρατορίας του Σίλβιο Μπερλουσκόνι με την ιταλική Μαφία. Μέσα σε διάστημα λίγων ημερών αποδείχθηκε ότι τα στελέχη του Μέρντοχ είχαν διατάξει την παρακολούθηση τουλάχιστον 12.000 ανθρώπων, είχαν δωροδοκήσει τη βρετανική αστυνομία και είχαν χρησιμοποιήσει τις πληροφορίες που συνέλεγαν για να ασκήσουν πιέσεις ή και να εκβιάσουν ανοιχτά γνωστές προσωπικότητες. Δημοσιογράφοι λάμβαναν από την αντιτρομοκρατική υπηρεσία μηχανισμούς που τους επέτρεπαν να παρακολουθούν όχι μόνο τις συνομιλίες κινητών τηλεφώνων αλλά ακόμη και τις ακριβείς θέσεις των ομιλητών.

Ποιός είναι ο αληθινός πρωθυπουργός της Βρετανίας;

Όσο ξετυλίγεται το κουβάρι, τόσο έρχονται στο φως πληροφορίες που συνδέουν τους βρετανικούς θεσμούς με έναν ερεβώδη υπόκοσμο. Σε αντίθεση δηλαδή με ό,τι αρχικά αφέθηκε να εννοηθεί, ο κατασκοπευτικός μηχανισμός της οικογένειας Μέρντοχ δεν είχε απλώς στόχο να τροφοδοτεί τις σκανδαλοθηρικές εφημερίδες του ομίλου με πικάντικες ειδήσεις, αλλά να λειτουργεί σαν ένα παράλληλο σύστημα μυστικών υπηρεσιών.

Τα στοιχεία που αποδείκνυαν τη μαφιόζικη συμπεριφορά των Μέρντοχ ήταν διαθέσιμα στις αρχές εδώ και τουλάχιστον έξι χρόνια, αλλά δεκάδες ανώτατοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι, αστυνομικοί και δικαστές έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να εξαφανίζουν τις σχετικές ενδείξεις. Με αυτό τον τρόπο και την αγαστή συνεργασία του πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου, ο Μέρντοχ είχε πλέον τη δυνατότητα να ανεβάζει και να κατεβάζει κυβερνήσεις.

Αν η ισχύς του ήταν σχεδόν απόλυτη στη Μεγάλη Βρετανία, δεν ήταν διόλου αμελητέα και στις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά και την Αυστραλία, που αποτελεί και τη γενέτειρά του. Η επιρροή του ακροδεξιού δικτύου Φοξ στην αμερικανική πολιτική σκηνή ξεπέρασε κάθε προηγούμενο τα τελευταία χρόνια και αποτέλεσε κινητήρια δύναμη για το υπερσυντηρητικό ρεύμα του λεγόμενου Κόμματος του Τσαγιού. Το Φοξ μετατράπηκε σε ένα μηχανισμό λάσπης και παραπληροφόρησης, ο οποίος μπορεί να συγκριθεί σε χυδαιότητα με τον παπανδρεϊκό «αυριανισμό» της δεκαετίας του ’80 και σε αποτελεσματικότητα με το σύστημα προπαγάνδας του Γκέμπελς στη ναζιστική Γερμανία.

Παράλληλα, και στις τρεις χώρες που άπλωνε τα πλοκάμια της η μιντιακή αυτοκρατορία, τα μέσα του ομίλου αποτέλεσαν τους σημαντικότερους προπαγανδιστές των ιμπεριαλιστικών πολέμων για τον έλεγχο των ενεργειακών αποθεμάτων στη Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία. Κανένα άλλο συγκρότημα ενημέρωσης δεν στήριξε με τόσο πάθος τα ψευδή στοιχεία που παρουσίαζε το δίδυμο Μπους – Μπλερ για το υποτιθέμενο οπλοστάσιο του Σαντάμ Χουσεΐν. Από τις σκανδαλοθηρικές εφημερίδες του ομίλου όμως ξεκινούσαν και οι δακρύβρεχτες, στημένες, ιστορίες των αμερικανών και βρετανών στρατιωτών που αποτελούσαν τη ραχοκοκαλιά της αγγλοσαξονικής προπαγάνδας κατά τη διάρκεια των πολεμικών επιχειρήσεων.

Από τα μέσα ενημέρωσης του Μέρντοχ ξεκινούσαν όμως και οι προτάσεις για τη δικτατορική ανατροπή των αριστερών κυβερνήσεων της Λατινικής Αμερικής. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αποτελούν φυσικά οι γνωστές προτροπές για τη δολοφονία του Ούγκο Τσάβες, που ακούγονταν χωρίς περιστροφές στο Φοξ και σε άλλα δίκτυα του ομίλου.

Σε κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο, ο Μέρντοχ αποτελούσε τον εκπρόσωπο της πιο επιθετικής και ληστρικής μορφής του καπιταλιστικού συστήματος. Από τα τελευταία χρόνια της Θάτσερ μέχρι τις πρώτες ημέρες του Ομπάμα, ο όμιλος του Μέρντοχ λειτουργούσε σαν γραφείο Τύπου των πιο ακραίων θεωριών του νεοφιλελευθερισμού. Οι επιθέσεις ενάντια σε κάθε μορφή συλλογικής διεκδίκησης από την πλευρά των εργαζομένων έφταναν συνήθως σε επίπεδα ρατσιστικού παραληρήματος, ενώ ακόμη και ο Ομπάμα έλαβε από τους δημοσιογράφους του Μέρντοχ το παρατσούκλι «κομμουνιστής», όταν επιχείρησε να μεταρρυθμίσει το αμερικανικό σύστημα υγείας.

Οι βαθιές ρίζες της οικογένειας Μέρντοχ στην πολιτική και οικονομική ελίτ σε Λονδίνο και Ουάσινγκτον είναι αυτές που σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις θα του προσφέρουν ασυλία, παρά το ακλόνητο κατηγορητήριο που έχει συσταθεί εναντίον του. Και μόνο το γεγονός ότι ο Σιν Χορ, ο πρώην δημοσιογράφος της εφημερίδας News of the World που έφερε στο φως τα πρώτα στοιχεία, βρέθηκε νεκρός και η αστυνομία δεν μπήκε καν στον κόπο να συνδέσει τις δύο υποθέσεις, προοιωνίζεται μια γιγαντιαία επιχείρηση συγκάλυψης. Από την προανακριτική διαδικασία προέκυπτε ότι ο Χορ είχε συγκεκριμένα στοιχεία για τη συνεργασία της αστυνομίας σε περιπτώσεις υποκλοπών και παρακολουθήσεων ενώ θα μπορούσε να εκθέσει πρώην διευθυντικά στελέχη του Μέρντοχ τα οποία τώρα βρίσκονται σε θέσεις κλειδιά της βρετανικής κυβέρνησης.

Η υπόθεση μάλιστα θυμίζει την περίπτωση του επιστήμονα Ντέιβιντ Κέλι, ο οποίος βρέθηκε νεκρός λίγα 24ωρα από τη στιγμή που αμφισβήτησε την κυβερνητική γραμμή για τα όπλα μαζικής καταστροφής του Ιράκ. Και σε εκείνη την περίπτωση, η ειδική επιτροπή που συστάθηκε για την εξιχνίαση του θανάτου κατέληξε στο συμπέρασμα ότι αυτοκτόνησε, αφήνοντας με ανοιχτό το στόμα την παγκόσμια κοινή γνώμη.

Είτε εκτελούνται από παρακρατικά κέντρα είτε δέχονται τέτοιες πιέσεις ώστε να οδηγηθούν στην αυτοκτονία, οι περιπτώσεις του Χορ και του Κέλι αποκαλύπτουν το φρικιαστικό πρόσωπο των βρετανικών κέντρων εξουσίας. Όταν η δύναμη των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης δεν αρκεί για τη συγκάλυψη παράνομων υποθέσεων, το ίδιο το σύστημα παρεμβαίνει σε ρόλο εκτελεστή για να κλείσει τα ενοχλητικά στόματα και να επαναφέρει τις προηγούμενες ισορροπίες.

Η αποκάλυψη των παρακολουθήσεων από τον όμιλο Μέρντοχ και οι προεκτάσεις της υπόθεσης θα μπορούσαν θεωρητικά να γκρεμίσουν το πολιτικό αλλά και το δικαστικό κατεστημένο της Μεγάλης Βρετανίας, όπως είχε συμβεί παλαιότερα με την επιχείρηση «καθαρά χέρια» στην Ιταλία. Ο μέχρι στιγμής κοινοβουλευτικός έλεγχος όμως δείχνει ότι πρόκειται για μια διακοσμητική διαδικασία, με απώτερο στόχο τη συγκάλυψη των υπευθύνων και στα δύο μεγάλα κόμματα.

Συντηρητικοί, Εργατικοί όργανα του μεγιστάνα

Σε ιό που κατατρώει τα σωθικά του βρετανικού πολιτικού συστήματος μετατρέπεται η υπόθεση Μέρντοχ, καθώς τα δύο κόμματα εξουσίας εναλλάσσονταν τα τελευταία χρόνια όχι μόνο στην πρωθυπουργική κατοικία αλλά και στην καρδιά του «βασιλιά» της βρετανικής ενημέρωσης.

Είναι βέβαια προφανές ότι η αυτοκρατορία του Μέρντοχ πολύ συχνά συναντούσε αντιστάσεις από τμήματα της οικονομικής ελίτ τα οποία είτε προωθούσαν διαφορετικούς πολιτικούς και επιχειρηματικούς στόχους ή απλά ανησυχούσαν για τις στρεβλώσεις που προκαλούσε στο σύστημα η συγκέντρωση τρομακτικής ισχύος στα χέρια μιας μόνο οικογένειας. Στη Βρετανία η αντιπαράθεση αυτή πήρε νέες διαστάσεις από τη στιγμή που ο Μέρντοχ αποφάσισε να πετάξει στο καλάθι των αχρήστων τον υποψήφιο των Εργατικών, Γκόρντον Μπράουν και να ρίξει όλο του το βάρος στο Συντηρητικό, Ντέιβιντ Κάμερον. Για όλη την προηγούμενη δεκαετία, ο Μέρντοχ αποτελούσε το σημαντικότερο πολιτικό στυλοβάτη του Τόνι Μπλερ, μπαινοβγαίνοντας κυριολεκτικά όποτε ήθελε στον περίφημο αριθμό 10 της Ντάουνινγκ Στριτ. Η συμμαχία αυτή εξηγεί αρκετές πολιτικές εξελίξεις των τελευταίων χρόνων που έμοιαζαν φαινομενικά ακατανόητες. Η σκληρή κριτική, λόγου χάρη, που ασκούσε κατά διαστήματα το κρατικό BBC προς την κυβέρνηση Μπλερ αποτελούσε απάντηση στην προσπάθεια του πρώην πρωθυπουργού να συρρικνώσει τη δημόσια ραδιοτηλεόραση προς όφελος των επιχειρήσεων του Μέρντοχ. Δεν ήταν λίγες οι στιγμές που συνέβαινε το παράδοξο ο Μπλερ και ο Μέρντοχ να χτυπούν από κοινού το BBC, το οποίο θεωρητικά βρισκόταν υπό τον πολιτικό έλεγχο της κυβέρνησης. Ο όμιλος του Μέρντοχ όμως απολάμβανε και ιδιαίτερης φορολογικής ασυλίας από την κυβέρνηση Μπλερ, η οποία εξαγόραζε πολιτική στήριξη παρέχοντας φωτογραφικά προνόμια στα μέσα ενημέρωσης του ομίλου.

Η αιφνίδια στροφή του Μέρντοχ προς τους Συντηρητικούς του Ντέιβιντ Κάμερον ανατάραξε σε βάθος το πολιτικό σκηνικό στη Γηραιά Αλβιόνα δημιουργώντας νέες επιχειρηματικές και πολιτικές συμμαχίες αλλά και νέα ρήγματα. Προπομπός αυτής της στροφής υπήρξε η μετάβαση του Άντι Κούλσον από τη θέση του διευθυντή της εφημερίδας News of the World (ιδιοκτησίας Μέρντοχ) στη θέση του διευθυντή επικοινωνίας του Κάμερον. Ο Κούλσον αποτέλεσε το συνδετικό κρίκο των Συντηρητικών με την οικογένεια Μέρντοχ και σύμφωνα με πληροφορίες που δεν έχουν ακόμη επιβεβαιωθεί, παρέμεινε στο μισθολόγιο του μεγιστάνα των μέσων ενημέρωσης ακόμη και όταν μεταπήδησε στο πλευρό του Κάμερον.

Ρόλο καταλύτη στην αποκάλυψη του παράνομου δικτύου παρακολουθήσεων του Μέρντοχ έπαιξε ο πόλεμος των εκδοτικών συγκροτημάτων και κυρίως ο φόβος αρκετών παραδοσιακών μέσων για την προσπάθεια του αυστραλού μεγιστάνα να αποκτήσει τον απόλυτο έλεγχο του συνδρομητικού τηλεοπτικού δικτύου BSkyB. Μια τέτοια εξέλιξη, που προς το παρόν φαίνεται να έχει παγώσει, θα προσέφερε στον Μέρντοχ πρωτοφανή έλεγχο στο χώρο των μέσων επικοινωνίας, εκμηδενίζοντας και την επικοινωνιακή ισχύ παραδοσιακών τμημάτων της βρετανικής αστικής τάξης.

Θα πρέπει πάντως να σημειωθεί ότι τη στιγμή που το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων κορυφωνόταν, απειλώντας να συμπαρασύρει ολόκληρο το πολιτικό οικοδόμημα, η βρετανική κυβέρνηση κατάφερε να χρησιμοποιήσει το θόρυβο προς όφελός της για να περάσει υπογείως σειρά αντιλαϊκών μέτρων. Μόνο τις τελευταίες ημέρες, όταν η υπόθεση μονοπωλούσε το ενδιαφέρον των Βρετανών, η κυβέρνηση ανακοίνωσε πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων ύψους ενός δισεκατομμυρίου λιρών, ενώ έκρυψε κάτω από το χαλί την είδηση για τα υπερκέρδη του τραπεζικού συστήματος και τα μπόνους των στελεχών τους που φέτος έφτασαν τα 14 δισεκατομμύρια.

Σε μια ευνομούμενη κοινωνία, οι αποκαλύψεις των τελευταίων εβδομάδων θα έπρεπε αν μη τι άλλο να είχαν θέσει σε εφαρμογή κοινοβουλευτικές διαδικασίες, για να υπάρξει πρόταση μομφής προς την κυβέρνηση. Αντιθέτως, το βρετανικό πολιτικό σύστημα και μεγάλο τμήμα των εφημερίδων είχαν το θράσος να κάνουν λόγο για «βρετανική Άνοιξη» αναφερόμενοι στο γεγονός ότι ο Μέρντοχ κλήθηκε τελικά να απολογηθεί ενώπιων ειδικής επιτροπής του βρετανικού κοινοβουλίου

πηγή;http://sxoliastesxwrissynora

Η επιστήμη του γιατί δεν πιστεύουμε την επιστήμη

2011-08-02T09:54:00.000+03:00

Του Chris Mooney

«Ένας Πεπεισμένος Άνθρωπος είναι ο άνθρωπος που δύσκολα αλλάζει. Πες του ότι διαφωνείς και σε αποστρέφεται. Δείξ’ του γεγονότα ή σχήματα και αμφισβητεί τις πηγές σου. Απευθύνσου στη λογική του και δεν θα καταλάβει αυτό που θες να πεις». Αυτά έγραψε ο Leon Festinger, βραβευμένος ψυχολόγος του Πανεπιστημίου του Stanford, σε μία ενότητα που θα μπορούσε να σχετίζεται με την μη αποδοχή της κλιματικής αλλαγής -την επίμονη απόρριψη, από πολλούς ανθρώπους σήμερα, αυτού που γνωρίζουμε για την υπερθέρμανση του πλανήτη και τις ανθρωπογενείς αιτίες της. Αλλά ήταν πολύ νωρίς τότε για αυτό –ήταν στη δεκαετία του πενήντα- και αυτό που περιέγραφε ο Festinger ήταν μία διάσημη περίπτωση έρευνας στην ψυχολογία.

Ο Festinger και διάφοροι συνάδελφοί του είχαν διεισδύσει στην ομάδα ‘the Seekers’, μια σέχτα του Chicago στην Αμερική της οποίας τα μέλη πίστευαν ότι επικοινωνούν με εξωγήινους, συμπεριλαμβανομένου του «Sananda», τον οποίον πίστευαν ως την πνευματική ενσάρκωση του Ιησού Χριστού. Η ιδρυτής της σέχτας αυτής ήταν η Dorothy Martin, αφοσιωμένη στη μεταφυσική θεωρία της Διανόησης, η οποία μετέφερε τα διαγαλαξιακά μηνύματα από τους εξωγήινους μέσω πνευματικής και αυτόματης γραφής.
Μέσω της Dorothy Martin, οι εξωγήινοι είχαν ανακοινώσει την ακριβή ημερομηνία της καταστροφής του κόσμου: 21 Δεκεμβρίου 1954. Κάποιοι από τους οπαδούς της Martin παραιτήθηκαν από τις δουλειές τους και πούλησαν την περιουσία τους, περιμένοντας να σωθούν από έναν ιπτάμενο δίσκο όταν η αμερικανική ήπειρος θα διαλύονταν και μια καινούρια θάλασσα θα κατάπινε το μεγαλύτερο τμήμα της. Κάποιοι υπερέβαλαν τόσο που έβγαλαν τα σουτιέν και ξήλωσαν τα φερμουάρ τους –πίστευαν ότι το μέταλλο θα δημιουργούσε πρόβλημα στο διαστημόπλοιο.

Ο Festinger και οι συνεργάτες του ήταν με τη σέχτα όταν η προφητεία δεν επαληθεύτηκε. Αρχικά, «τα παιδιά από ψηλά» (όπως συχνά ονομάζονται οι εξωγήινοι) δεν εμφανίστηκαν να διασώσουν τους οπαδούς ‘the Seekers’ της σέχτας. Στη συνέχεια, έφτασε η 21η Δεκέμβρη χωρίς να συμβεί το μοιραίο γεγονός. Αυτή ήταν και η στιγμή που ο Festinger περίμενε: πώς θα αντιδρούσαν οι άνθρωποι που είχαν επενδύσει συναισθηματικά τόσο πολύ σε μία πεποίθηση, η οποία τώρα ήταν καταφανώς λανθασμένη;

Στην αρχή η ομάδα πάσχιζε να βρει μια εξήγηση. Μετά ξεκίνησε η προσπάθεια αιτιολόγησης με λογικά επιχειρήματα: Ένα νέο μήνυμα είχαν δεχθεί, που ανακοίνωνε ότι η ανθρωπότητα είχε σωθεί τελευταία στιγμή. Ο Festinger συνοψίζει την επίσημη ανακοίνωση των εξωγήινων ως εξής: «Αυτή η μικρή ομάδα πιστών, αγρυπνώντας όλη νύχτα, διέχυσε τόσο φως που ο Θεός έσωσε τον κόσμο από την καταστροφή». Η θέλησή τους να πιστέψουν στην προφητεία έσωσε τη Γη από αυτήν!

Από εκείνη την ημέρα και μετά, οι ‘the Seekers’, αν και αρχικά διστακτικοί με τον Τύπο καθώς και αδιάφοροι προς την κατήχηση, άρχισαν να προσηλυτίζουν. «Η αίσθηση της εσωτερικής τους δύναμης ήταν τεράστια», έγραψε ο Festinger. Η κατάρριψη όλων αυτών που πίστευαν τους έκανε ακόμα πιο σταθερούς στα ίδια «πιστεύω».

Στα χρονικά της Άρνησης ως πνευματικής κατάστασης, τα πράγματα δεν έχουν υπάρξει πολύ πιο ακραία από την περίπτωση των ‘the Seekers’. Οι άνθρωποι αυτοί έχασαν τις δουλειές τους, γελοιοποιήθηκαν από τον Τύπο και έγιναν προσπάθειες να κρατηθούν μακριά από επιρρεπή νεαρά μυαλά. Αν και η περίπτωση αυτή αγγίζει τα όρια της ανθρώπινης αυταπάτης, υπάρχουν πολλές, λιγότερο κραυγαλέες αλλά, παρόμοιες συμπεριφορές. Από την εποχή του Festinger και μετά, ένα φάσμα ανακαλύψεων στον τομέα της ψυχολογίας και των νεύρο-επιστημών έδειξε ότι περισσότερο τα προϋπάρχοντα «πιστεύω» μας και πολύ λιγότερο τα γεγονότα του παρόντος, είναι ικανά να διαμορφώνουν τις απόψεις μας και να επηρεάζουν ακόμα και τα πιο προφανή λογικά συμπεράσματα. Η τάση αυτή που ονομάστηκε «υποκινούμενη αιτιολόγηση» (η επεξεργασία μιας πληροφορίας με σκοπό να υπηρετηθεί μια ειλημμένη πεποίθηση ή συμπέρασμα) βοηθά στο να εξηγήσουμε το γιατί υπάρχουν ομάδες ανθρώπων τόσο πολωμένης αντίληψης σε ζητήματα που οι αποδείξεις είναι τόσο αδιαμφισβήτητες: κλιματική αλλαγή, εμβόλια, «Ομάδες Θανατικής Καταδίκης», ο τόπος γέννησης και το θρήσκευμα του Προέδρου Obama της Αμερικής και πολλά άλλα. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι το να περιμένουμε από τους ανθρώπους να πεισθούν από τα γεγονότα, αντικρούεται από τα γεγονότα.

Η θεωρία της υποκινούμενης αιτιολόγησης αποτελεί το κλειδί για τις σύγχρονες νευρό-επιστήμες: το συναίσθημα διαπερνά (ή «επηρεάζει», σύμφωνα με τους ερευνητές) την αιτιολόγηση. Τα δύο αυτά δεν είναι απλώς αδιαχώριστα, αλλά το θετικό ή το αρνητικό μας συναίσθημα προς τους ανθρώπους, τα πράγματα και τις ιδέες έρχεται στην επιφάνεια πολύ πιο γρήγορα απ’ ότι οι συνειδητές μας σκέψεις –σε μερικά μιλι-δευτερόλεπτα - τόσο ακαριαία ώστε να μπορεί να ανιχνευθεί μέσω ηλεκτρο-εγκεφαλογραφήματος, αλλά πολύ πριν το αντιληφθούμε εμείς οι ίδιοι. Αυτό δεν θα ‘πρεπε να εκπλήσσει: η θεωρία της εξέλιξης υπαγορεύει στιγμιαίες αντιδράσεις σε ένα εξωτερικό ερέθισμα –πριν από τη συνειδητή μας απόφαση για δράση. Πρόκειται για «βασική ικανότητα επιβίωσης του ανθρώπου», εξηγεί ο πολιτικός επιστήμων Arthur Lupia του πανεπιστημίου του Michigan. Απωθούμε μακριά την απειλητική και τραβάμε κοντά την φιλική προς εμάς πληροφορία. Εφαρμόζουμε την αντανακλαστική τακτική «μάχη ή αποχώρηση» όχι μόνο στα απειλητικά όντα αλλά και στα απειλητικά δεδομένα και πληροφορίες.

Δεν αγόμαστε και φερόμαστε μόνο από τα συναισθήματα, φυσικά, αλλά και από τη λογική και τη σκέψη. Αλλά η λογική έπεται, λειτουργεί σε πιο αργούς ρυθμούς –και ακόμη και τότε, δεν λαμβάνει χώρα εντός μιας ‘συναισθηματικά κενής περιοχής’ του εαυτού μας. Αντίθετα, τα ακαριαία συναισθήματά μας, μας θέτουν εντός ενός έντονα προκατειλημμένου τρόπου σκέψης, ιδιαίτερα πάνω σε ζητήματα που μας ενδιαφέρουν πολύ.

Σκεφθείτε έναν άνθρωπο που άκουσε για ένα επιστημονικό εύρημα, το οποίο έρχεται σε σύγκρουση με τα πιστεύω του σχετικά με τη Θεϊκή προέλευση της Ζωής – για μία νέα εξελικτική αλυσίδα, ας πούμε, που επιβεβαιώνει τις ανθρώπινες ρίζες. Αυτό που λαμβάνει χώρα στη συνέχεια, εξηγεί ο πολιτικός επιστήμων Charles Taber του Πανεπιστημίου του Stony Brook της Νέας Υόρκης, είναι μία υποσυνείδητη δυσάρεστη αντίδραση σ’ αυτή τη νέα πληροφορία – και αυτή η αντίδραση, με τη σειρά της, καθοδηγεί τον τύπο των σκέψεων και των συνάψεων που θα σχηματίσει ο συνειδητός νους. «Ο άνθρωπος αυτός θα δημιουργήσει σκέψεις συμβατές με τα υπάρχοντα πιστεύω του», εξηγεί ο Taber, «και θα τις καθοδηγήσει στο να χτίσουν επιχειρήματα τα οποία θα αμφισβητούν αυτό που μόλις άκουσε».

Με άλλα λόγια, όταν νομίζουμε ότι σκεφτόμαστε με τη λογική, αντ΄ αυτού πιθανώς προσπαθούμε να δικαιολογήσουμε τη στάση μας με λογική επιχειρηματολογία. Ή κατ’ αναλογία, μέσω του ψυχολόγου του Πανεπιστημίου της Virginia Jonathan Haidt: Πιθανώς νομίζουμε ότι γινόμαστε επιστήμονες, αλλά κατ’ ουσία γινόμαστε δικηγόροι. Η λογική μας επιχειρηματολογία χρησιμοποιείται ως μέσο για το προκαθορισμένο τέλος «να κερδίσουμε την υπόθεση» και είναι γεμάτη με προκαταλήψεις. Αυτές περιέχουν «επιβεβαιωτικά σφάλματα», στα οποία δίνουμε μεγαλύτερη βάση θεωρώντας τα ως αποδείξεις και επιχειρήματα που ενισχύουν τα «πιστεύω» μας και «μη επιβεβαιωτικά σφάλματα», στα οποία ξοδεύουμε πολύ λιγότερη ενέργεια προσπαθώντας να τα αποδείξουμε ως λανθασμένα, εφόσον μας είναι δυσάρεστα.

Παρόλο που τα παραπάνω περιέχουν πολλούς επιστημονικούς όρους, σε όλους είναι κατανοητοί οι μηχανισμοί αυτοί στο επίπεδο των διαπροσωπικών σχέσεων. Εάν κάποιος δεν θέλει να πιστέψει ότι ο σύντροφός του τον απατά, ή ότι το παιδί του είναι τραμπούκος, μπορεί να φτάσει στα άκρα προσπαθώντας να υποβιβάσει συμπεριφορές που φαίνονται προφανείς σε οποιονδήποτε άλλον – ή τέλος πάντων, σε όποιον δεν έχει επενδύσει συναισθηματικά στο να αποδεχθεί την αλήθεια. Η δήλωση αυτή δεν υποδηλώνει ότι δεν μας ενδιαφέρει να αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο όπως αληθινά είναι –μας ενδιαφέρει. Ούτε ότι ποτέ δεν μπορεί να αλλάξουμε γνώμη –αλλάζουμε. Αυτό που συμβαίνει όμως είναι πως έχουμε και άλλες αξίες εκτός της αλήθειας –συμπεριλαμβανομένων της ατομικής επιβεβαίωσης και της αυτοπροστασίας- και συνήθως αυτές οι επιδιώξεις, μας κάνουν πολύ αντιδραστικούς στο να αλλάξουμε τα πιστεύω μας, ακόμα και όταν τα γεγονότα το υπαγορεύουν.

Η μετάφραση πραγματοποιήθηκε από την Ελένη Αθανασοπούλου, μέλος τουμεταφραστικού project του Tvxs.

πηγή:http://tvxs.gr

The Corporation Οι επιχειρήσεις στο ντιβάνι!

2011-08-01T21:36:00.000+03:00

Το ντοκιμαντέρ The Corporation εξερευνά τη φύση και την εκπληκτική άνοδο του κυρίαρχου θεσμού της εποχής μας: των επιχειρήσεων.
Από τότε που το αμερικανικό δίκαιο, καθιέρωσε την Ανώνυμη Εταιρεία ως ένα «νομικό πρόσωπο», αυτόματα επέβαλλε μια κυρίαρχη οικονομική, πολιτική και κοινωνική δύναμη σε όλο τον κόσμο. Οι εταιρείες υπάρχουν παντού και οι μεγαλύτερες από αυτές είναι πολύ ισχυρές.
Το φιλμ στηρίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Τζόελ Μπάκαν -«ένα βιβλίο που εκλιπαρούσε να γραφτεί» σύμφωνα με τον Νόαμ Τσόμσκι- στο οποίο εξετάζεται η νομική πλευρά και η πρακτική λειτουργία των σημερινών επιχειρήσεων. Σε ένα καίριο κεφάλαιο για τη δικονομική ιστορία των ΗΠΑ, στα τέλη του 19ου αιώνα, θεσμοθετήθηκε αυτό που σήμερα ονομάζουμε «περιορισμένη ευθύνη» για μετόχους αλλά και ιδιοκτήτες επιχειρήσεων. Οι δημιουργοί του ντοκιμαντέρ αποφάσισαν να ξετυλίξουν το νήμα της ευθύνης μέχρι την αρχή του.
Η ισοδύναμη από νομικής άποψης μεταχείριση του νομικού προσώπου με το πραγματικό, οδηγεί σε μια εύλογη απορία: Τι είδους άνθρωπος είναι η επιχείρηση; Παράλληλα με την καταγραφή της δράσης των εταιρειών, αντιπαραβάλλεται έτσι η τυπική ψυχοπαθολογική συμπεριφορά των πραγματικών προσώπων για να εντοπιστούν τυχόν ομοιότητες. Υπάρχουν άραγε;
Μια σειρά αιχμηρών παρατηρήσεων οδηγούν στο συμπέρασμα ότι οι επιχειρήσεις συμπεριφέρονται στο θεσμικό τους ρόλο σαν επικίνδυνοι και καταστρεπτικοί ψυχοπαθείς που δεν έχουν την παραμικρή συνείδηση για τις πράξεις τους, είναι ανίκανοι να συναισθανθούν τον διπλανό τους και ποτε δε νιώθουν τύψεις για τα εγκλήματα που διαπράττουν.
Πολυβραβευμένο σε δεκάδες φεστιβάλ ανά τον κόσμο και δημοφιλέστερο στην ιστορία του Καναδά, στο ντοκιμαντέρ περιλαμβάνονται συνεντεύξεις μεταξύ άλλων από τους Νόαμ Τσόμσκι, Χάουαρντ Ζινν, Μάικλ Μουρ και Ναόμι Κλάιν μαζί με διευθυντές επιχειρήσεων, στελέχη χρηματοοικονομικών και διαφημιστικών οργανισμών, καθηγητές οικονομικών, κ.α.