Arzu's Cave

TAŞINDIK !!!!

2009-02-21T03:15:00.004+02:00

SEVGİLİ OKURLAR VE DOSTLAR, BUGÜN İTİBARİYLE BLOG AŞAĞIDAKİ YENİ ADRESİNE TAŞINMIŞTIR. YENİ YAZILAR ARTIK YENİ BLOĞA YÜKLENECEKTİR,BU NEDENLE RSS READER ve BLOGROLL AYARLARINIZI DÜZENLERSENİZ ÇOK SEVİNİRİM.

YENİ ADRESİMİZ:
http://www.arzukaner.net/

SEVGİLERLE ! :-)
ARZU

Yine, yeni, yeniden ! :-)

2009-02-20T04:55:00.006+02:00

Uzun zaman sonra yeniden merhaba ! :-)

Artık bloğu taşıyoruz ve wordpress altyapısı ile devam edeceğiz. Yeni adresimiz: www.arzukaner.net
Ve elbette wordpress’te bir hayli yeni olduğumdan henüz tasarım ve altyapı tamamlanmadı, yavaş yavaş vakit buldukça düzeltmeler yapıyorum.

Öncelikle sürekli email yazan blog takipçileri ve dostlara cok teşekkur etmek istiyorum. Hayat böyle birşey işte, bazen araya duraklama dönemleri girebiliyor. Herşeyi bir arada yapabilmek kimi zaman mümkün olamıyor. Bu olay aslında biraz ruh hali, biraz işler, biraz da memleketin durumu ile alakalı. Amerika’nın, Rusya’ya aba altından sopa göstermek istemesi ve dünyanın en nüfuzlu birkaç ailesinin servetine servet katması için yaratılan bu yapay krizden hepimiz nasibimizi aldık çok şükür :-) Herkeste bir korku oluştu ve bireysel olarak harcamalar durduruldu, kurumsal olarak da yapılacak uzun vadeli projeler şimdilik askıya alındı. Ülkemizde ışık hızıyla değişen gündeme ayak uydurmak artık imkansız bir hal almaya başladı, bu nedenle biz Türkler yurtdışında sıkılıyoruz zaten :-) Çünkü sürekli hareket, değişen gündeme vesaire alışmışız bir kere, yapacak birşey yok maalesef :-) Zehiri almışız yani artık kurtuluş yok, huzur ve sükunet bize göre kavramlar olmaktan çıktı.

Yurtdışında yaşayanlar bilirler, bizim insanımız gerçekten çok başkadır. Yaşadığımız belalı coğrafyalar, tarihsel geçmişimiz ve bir türlü tatmin olmayan güçlerin üzerimizde oynadığı olaylar nedeniyle, sebatkar ve dayanıklı ve bir o kadar da unutkan bir toplum olduk çıktık. Aslına bakarsanız unutmak bir taraftan iyi, bir taraftan kötüdür. Mesela depremi unutmak ve yeniden sallapati yaşamak ve hatalara devam etmek bir bedele malolur. Ama yaşanılan kötü psikolojileri unutmak da aslında bir ilaç gibi yola devam ederken daha dayanıklı olmamıza yardımcı olur. Mesela kişisel ilişkilerde yenilen darbelerin her birini dünmüş gibi hatırlayıp acı çekseydik, herhalde yaşama devam etme gücünü zor bulurduk.

Velhasıl, bizim insanımız bir başkadır. Yurtdışında bulunduğumuz yıllardan sonra, bu ay memlekete kesin dönüş yapmaya karar verdik ve geldik. Ve bu geçen yıllarda, insanımızın kıymetini kat be kat anlayarak geldik. Sokaklarımız bile cıvıl cıvıl, insanlarımız sıcacık. Allahtan ki dış güçlerin sürekli bozmaya çalıştığı temel aile yapımız ve temel ahlaki toplumsal karakterimiz halen büyük ölçüde devam ediyor.

Gurbet psikolojisi denen şey, dışarıdan anlaşılabilecek birşey pek değil. “Ben dünya insanıyım, ben her yerde yapabilirim!” safsatalarım, bir yere kadar devam etti. Istanbul’un her fotoğrafını gördüğümde gözlerim yaşlanmaya başladığında, benim gibi sıkı tabir edilebilinecek bir rock müzik dinleyicisinin bile, memleketten uzak olmanın verdiği psikolojiyle, yurduma ait her tarzdan şarkıyı içim sızlayarak zevkle dinlemeye ve bağıra bağıra söylemeye başladığımda, kendimi sanki annesinden ayrılmış küçük bir çocuk gibi mahzun hissetmeye başladığımda, o zaman kararımı yeniden sorgulamaya başlamanın zamanının geldiğini anladım. Hani bir misafirliğe gidersiniz ama hemen kalkmanız gerekiyordur ve kanepenin ucuna eğreti oturursunuz. Yurtdışında olmak böyle birşey, evinizden uzaksınız ve kanepe kenarında eğreti oturur gibi yaşıyorsunuz, her an kalkıp gidecekmişcesine, şöyle arkanıza yaslanıp koltuğa gömülüp oturmadan...Ama kısa süreli gezilerde bunu anlayamıyorsunuz, uzun zaman yurtdışında kalmanız gerekiyor. Karar vermek kolay olmadı, seçim yapmak gerekiyordu : Para mı vatan mı? Buna kesin karar vermek için, önce memlekete geldim, havasını içime çektim doya doya. Trafiğini bile özlemişim desem inanır mısınız ? Trafikten ve karmaşadan bunalanlara önerim, arada biraz yurtdışına çıksınlar :-) Çünkü neyi özleyeceğinizi inanın tahmin dahi edemiyorsunuz. Türkiye’de krizin etkilerini yaşayan çevremdeki neredeyse herkesin, yurtdışına geri dönmemiz gerektiği konusundaki ısrarlı baskıları arasında, biraz da deli cesaretiyle, herşeye boş vererek mutluluğu seçtik ve nihayet Şubat ayında kalmaya karar verdik. Üstelik başka ülkelerden gelen, başka başka teklifleri de reddederek karar verdik. Arkamızda, uzun yıllar çalışsak da Türkiye’de zor alacağımız maaşları terkederek hem de, vatanımızı seçtik. Bütün bu karmaşa arasında da, ne blog ne de başka birşey gözüm görmedi bile. Kendi kafasını toparlayamamış birinin o sırada yazmasını ve paylaşmasını da pek doğru bulmuyorum zaten . Artık daha sık yazmaya çalışacağım, yeni kurmaya çalıştığım hayat düzeni izin verdiği sürece :-)

Paranın satın alamayacağı ve bir şey ifade etmediği çok durum var ve bu durum da işte onlardan biri. Hayatım boyunca hep bazı kararlar verdim ve sonra da sonuna dek arkasında durdum, hiç sızlanmadan, hiç “keşke” demeden. Riske girdim ve bu cesaret bana her zaman birşeyler kattı, korkusuz yaptı. Yine korkmuyorum, yine yeni yeniden bir hayat başlıyor benim için. Vatanımı kucaklıyorum, o da beni kucaklayacak mı hiç bilmiyorum. Ama asıl önemli olan şey şu, artık evimdeyim ! İnsanın evi gibisi yok hakikaten :-)

Hoşgeldim ! :-)

Not: Bazı mimler gönderilmiş, aklımda, yazacağım :-)

MANIFESTO

2008-10-22T15:11:00.001+03:00

Önce Ergenekon, sonra Deniz Feneri konusu patladı. Bir şekilde nedense, bu konular belirli kesimler tarafından sahiplenilerek bir karşı çatışmaya döndürüldü.

Herhangi bir tarafa ait olmayı reddeden, vatanını seven, din ve devlet işlerini ayrı düşünen, başkalarınca önüne sürülen tarikatvari ve taraflı yozlaşmış inanç sistemleri yerine gerçek inanışa bağlanmış olanların net tavrı ve manifestosu şudur:

-Hangi dernek veya örgüt olursa olsun, vatan ve milletin haklarını gasp ediyorsa ve memleket çıkarlarına ters davranıyorsa, bu gibi oluşumlar kabul edilemez, yargılanmalıdır. Vatan müdafaası sözkonusu olduğunda, sözkonusu oluşumların hangi tarafta olduğu mevzubahis bile değildir. Sözkonusu vatansa, gerisi teferrüattır ve üzerinde yaşanacak vatan kalmayacaksa, o zaman tarafların da tartışacak bir mecrası olmayacağı düşünülerek, vatan konusunun birincilliği göz önünde bulundurulmalıdır.

-Memleket ile ilgili herhangi bir tehdit sözkonusu olduğunda kimsenin taraf olma lüksü yoktur ve olamaz, herkes birleşmelidir.

-Ordu veya askeri teşkilatımız Ergenekon konusu ile halkın gözünde yıpratılamaz, bir oluşumda yanlış davranan kişiler olabilir, bunlar da suçları ispatlanana kadar kanun önünde suçlu değildir. Suçlu bulunurlarsa elbette yargılanacaklardır, Türkiye’de işleyen bir hukuk sitemi bulunmaktadır.

-Aynı şekilde, Deniz Feneri davası ile ilgili olarak, Almanya’da suçları sabit görülenler burada da mutlaka yargılanacaktır. Fakat bu derneğin faaliyetleri, diğer yardım derneklerine karşı güvenimizi azaltmamalıdır.

-Yardım faaliyetlerine katılmak isteyen halkımız, derneklerde olaylar oluyor diye yardım faaliyetlerinden vazgeçemez, bu bir insanlık görevidir. Yardım etmek için illa bir aracı veya derneğe ihtiyaç yoktur. Yardım etmek isteyen halkımız, direkt bağlı bulundukları muhtarlıklara başvurarak, yardıma muhtaç insanların isim ve adreslerini almak suretiyle direkt kendileri evlerine giderek yardımcı olabilirler. Durumu iyi olan her aile, kendisine bir kardeş aile seçerek yardımcı olsaydı, zaten yardım edilecek insan diye bir şey kalmazdı. Yardım illa ki parayla yapılmak zorunda değildir, herkes hizmet ile, sevgi ile, ilgi ile de yardımcı olabilir.

-Atatürk sevgimiz yıpratılamaz. Atatürk’ün kişiliği veya kendi özel hayatı ile ilgili dedikodular, Atatürk’ün bu memleket için yaptıklarının değerini düşüremez. Onun büstlerinin bulunuyor olması, onun putlaştırıldığı anlamına gelmez. Allaha çok şükür vatandaşımızın akıl seviyesi en azından bunu ayırt edebilecek kadar vardır, vatandaşımız aptal yerine konulamaz.

-Bu vatanda özgürce dinini yaşayabilen bizler bilmeliyiz ki, bunu Atatürk sayesinde yaşayabiliyor ve tartışabiliyoruz.

-Yüzyıllardır aynı topraklarda, başka milletler ve ırklardan insanlarla kardeşçesine yaşayan biz Türk halkının içine nifak sokulmaya çalışılması kabul edilemez. Bir hepimiz kardeşiz, yüzyıllardır farklı dil-din ve kültürden olanlarla kardeşçe yaşıyoruz ve kardeşçe de yaşamaya devam edeceğiz. Bunu kolay kolay kimse bozamaz ve bizi aptal yerine koyamaz, kardeşi kardeşe düşman edemez. Biz, sayısız kültürün harmanlandığı bir toprakta yaşıyoruz.

-Vatanını her seven radikal milliyetçi, dinini her seven de radikal dinci ilan edilemez! İnançlı olan insanlara “dinci”, milletperver insanlara da “ülkücü-milliyetçi” yaftası yapıştırılamaz ! Millet, milliyetçilik, inanç, din gibi kavramların içi bunca boşaltılamaz ! Her laik insan dinsiz, her inançlı insan da dinci değildir ! İnsanlar taraf olmaya mecbur edilemez ! İnsanlar hem vatanlarını hem de dinlerini sevebilirler.

-“İnsan Hakları” sadece teröristler için geçerli bir kavram değildir !

Ne mutlu Türküm diyene !

Güçlükler ve başarı

2008-09-26T09:42:00.012+03:00

"Güçlükler başarının değerini artıran süslerdir." - Moliere

Başarı kavramı ile ilgili çok çeşitli özlü sözler mevcut, genelde bunların çoğunda da zorluk ve güçlüklerden, bunların insanı ne kadar geliştirdiğinden bahsedilir. Gerçekten de bir insanın zorluk çekmeden herhangi birşeyi tecrübe edinmesi veya başarması çok zordur, tam tersi ise sadece doğru zamanda doğru yerde olmakla alakalı bir şansa bağlanabilir.

Seneca, "Tanrısal Öngörü" adlı kitabında der ki, daha önce hiç denize açılmamış ve hiç fırtınaya yakalanmamış biri ile, elleri yelken iplerini kontrol etmeye çalışmaktan nasırlaşmış ve daha önce defalarca fırtınaya yakalanarak kurtulmayı başarmış biri aynı değildir. Bir fırtına durumunda, bu tecrübeli denizcinin elleri yelkenleri kontrol etmeye çalışırken acımaz, kendisi de herhangi bir korku veya endişe duymaz, ne durumda ne yapması gerektiğini çok iyi bilmektedir.

Seneca bu düşünceye istinaden, başına gelen acıları, kendi başına konulmuş bir taç gibi gördüğünü ve her bir acıdan içinde birçok fırsat taşıdığını ve gelişme şansı olarak değerlendirdiğini belirtir. Bir insanın başına zor veya acı bir durum geldiğinde şu düşünceyle duruma yaklaşır: "Tanrı zor savaşlara iyi askerlerini gönderir." Gerçekten de örneğin bir general, zor bir savaş veya hareket sözkonusu olduğunda, olabilecek en iyi askerlerini seçer. Tanrının evrende kurduğu düzen ve yasaların mükemmelliği gözönünde bulundurulduğunda, Tanrının da elbette böyle davranacağı açıktır, herkese kendi kabının derinliğine göre olaylar gelir. Bir insan önüne çıkan her acı ve zorlukta pes eder ve karşısındaki fırsatı görmeden kendisini geliştirmezse, evren her seferinde aynı acıyı önüne tekrar tekrar çıkarmaktan çekinmez. Çünkü evren yasalarına göre insan ruhu evrilmek zorundadır, hiçbirşey rastlantısal olarak gelişmez. Buna istinaden, karşımıza çıkan her olaya bir işaret gibi bakarak, "Kahretsin neden bu benim başıma geldi ki !?" diye düşünmek yerine, "Bu olay benim başıma acaba hangi eksiğimi gidermek için veya geçmişte nasıl bir hatayı tekrar ettiğim ve düzeltmediğim için geldi ?" diye düşünmek ve olayın ardındaki anlamı arayarak güçlüklerin üzerine gitmek daha makbuldur.

Bu noktada asıl olan şey, başarının görecelilik kavramıdır. İnsanlar olarak sınırlı görü yeteneklerimiz nedeniyle, olayları zaman kavramında bağımsız olarak düşünemeyiz ve anlayamayız. Olan bir olay, ilk başta çok kötü birşeymiş gibi görünse de, aradan zaman geçtiğinde "İyi ki olmuş !" diyebileceğimiz mucizevi bir şeye çoğu zaman dönüşebilir. Bunun böyle olması, sadece bizim olaylara yukarıdan ve zamandan bağımsız bakamadığımızdan dolayı anlayamamızdan kaynaklanmaktadır. Başarı kavramı için de bu böyledir. Diğer yandan, başarının belki de zaman zaman vazgeçmek olabileceğini de gözönünde bulundurmak gerekir. Bazı olaylar vardır ki, herkes elinden geleni yapar, sonuç hiçbir şekilde değişmez ama insanlar ısrar etmeye devam ederler. Belki de kullanılan yöntem veya o olay için zamanlama yanlıştır, belki de ya ertelemek ya da vazgeçmek gerekir. Bu çok bıçak sırtı bir konudur. Elbette hastalıklar bu konunun dışındadır, hastalıkları yenmek için hiçbir zaman vazgeçmemek gerekir. Hastalık dışında diğer olaylarda ise, zaman zaman kaybettiğimizi sandığımızda, aslında belki de olan gerçek kazanıştır. Siz bir olayın gerçekleşmesi için gerçekten de gereken herşeyi yaptıysanız ve o olay doğru bir olaysa, o zaman gerisini evrenin adil düzenine bırakıp beklemek gerekir. Eğer ki bu konu gerçekten herkes için iyi birşeyse, zaten evren de ellerini insana uzatmaya başlar.

Bu anlattığım ile "The Secret" safsatasının karıştırılmasını istemem. The Secret yani Sır'da anlatılan sadece dharma-karma gibi temel bir evren yasasıdır. Bu konuda bloğumda daha önce yazdığım yazılar arasında karma konusunda detaylı bilgi bulabileceğiniz yazılar mevcut. Sır'cılar ise, bu konu sanki gizliymiş de, herkes herşeyi bu şekilde başarmış gibi bunu pazarlama aracı haline getirdiler. Bu bilgi, özellikle uzakdoğu kültüründe, sokakta kimi çevirip sorsanız herkesin bildiği birşeydir zaten. Gizli falan da olmayıp, eski-yeni tüm kitaplarda derinlemesine anlatılmıştır. The Secret'ın yanlış olan diğer tarafı ise, bu gibi önemli evren yasalarının kişisel çıkarlar için alet edilmesidir. Bu konuyu kalkıp "Cüzdanında para olduğunu düşün, orada para olacak" gibi abes şekillere dek yozlaştırmış ve indirgemişlerdir. Bu pozitif düşünce felsefesi ile ilgili konuyu başka bir yazıda derinlemesine inceleyeceğimden, burada açmıyorum.

Başarı kavramına dönersek, Moliere, "Güçlükler başarının değerini artıran süslerdir." demiştir. Basit bir başarı ile sayısız güçlüklerle elde edilen başarıyı karşılaştırmak mümkün değildir. Yapılması için fazla çaba harcanmayan hiçbirşeye zaten çok fazla değer verilmez. Hergün onun gerçekleşmesi hayaliyle yaşarsınız ve uğrunda çabalarsınız, elbette oturup sadece hayal etmenin ve bu konuda hiçbir eyleme geçmemenin hiçbir faydası olmaz. Gün gelip de uğrunda onca eziyet çekilen şey gerçekleştiğinde aldığınız haz ve bu güçlüklerin size katmış olduğu tecrübeler inanılmazdır. Başarı ve zafer sadece bir andır, ve bu kazanış sadece uğrunda yaşanılanlarla anlam kazanır.

Birşeyi başarmak için önce, evrende doğru seçilen hiçbirşeyin imkansız olmadığına ve en azından denemenin gerekliliğine inanmak gerekir. Daha baştan çok güç olduğu kendisine sürekli empoze eden birinin, o konuyu başarması da çok mümkün olmaz. Başarıda en önemli faktör ise konuya doğru konsantrasyondur ki, insan zihninin kapasitesini artıran şey de bu yoğunlaşmadır.

Aynı şekilde, kozasının içinde büyüyerek, sonra kozadan çıkıp kelebek olan tırtılın hikayesi de böyledir. Bununla ilgili anlatılan hikayede, tırtılın kozayı delmek için çok çabalar harcadığını gören biri, ona yardımcı olmak için kozayı deler ve tırtıl kozadan çıkar. Ama tırtıl kozayı delerken verdiği çaba ile kanatları ve kendisi güçlenecek olan kelebek, bu aşamayı geçirmeden kozadan çıktığı için zayıf kalır ve uçamayarak ölür. Bu anlamda, evrenin kendisine has harika bir düzeni olduğunu söyleyebiliriz, bunu sadece anlayamayan bizleriz...

Başarı için anahtarlar:

- Tutkulu olun (Aşk ile yapın sadece para için değil)

- Çalışın (Hiçbirşey kolay değildir, kolay olan ise değerli değildir)

- Konsantre olun, yoğunlaşın

- Kendinizi sürekli motive ederek, itici güç oluşturun.

- Diğerlerinin tecrübelerinden faydalanın, insanları dinleyin. (Amerika'yı yeniden keşfetmeye gerek yok)

- Araştırın.

- Israrcı olun.
- Üşenmeyin, ertelemeyin, vazgeçmeyin.

Brandz 2008

2008-09-19T10:32:00.008+03:00

Milward Brown’un her yıl hazırladığı en güçlü markalar araştırmasının 2008 versiyonu açıklandı. Aşağıya raporun önemli birkaç yerini özetledim, detay merak edenler yazının altındaki linkten raporun aslına ulaşabilirler. Bu raporda birgün Türk markalarını da görmeyi umut ediyoruz. Aslına bakarsanız aşağıda adı geçen birçok markada üst düzey Türk yöneticiler çalışıyor. Bu da direkt olarak beyin göçünü işaret ediyor. Biz demek ki bu dehaları değerlendiremiyoruz ve onlar da kendilerine değer verip yatırım yapan uluslararası markaları üst sıralara çekiyorlar. Bu bizim ülke olarak büyük kaybımızdır.

Raporda dikkat çeken hususlardan biri, teknolojinin açık ara üst sıralarda olmasıdır. Teknoloji gittikçe günlük hayatımızın vazgeçilmezleri arasına giriyor. Demek ki bu ürün kategorileri için "ihtiyaç haline getirme, ihtiyaç yaratma" prosesi tamamlanmıştır. Bunun için ilk 100'ü incelemeniz ve kaçının teknolojik ürün veya hizmetlerle alakalı olduğunu görmeniz gerekiyor.

Google'ın gün geçtikçe artan atakları ve projeleri, kaçınılmaz bir şekilde onu en tepeye oturtmuş görünüyor.

Amazon marka değerini bir yılda %93 artırmış görünüyor, bu rakam çok dikkatimi çekti.

Bir girişimci olarak kendi markasını yaratmak isteyenler için, bence aşağıdaki listede bulunan markaların bu alanda yaptıkları çalışmaları incelemek oldukça iyi ışık tutacaktır.

2008 için markalar araştırmasında en önemli noktalar şu şekilde:

2008 Brandz Top 10 En Güçlü Markalar:

Sıra / Marka / Marka değeri $M / Marka değeri değişimi

1 / Google / 86,057 / 30%

2 / General Electric / 71,379/ 15%

3 / Microsoft / 70,887 / 29%

4 / Coca-Cola (1) / 58,208 / 17%

5 / China Mobile / 57,225 / 39%

6 /IBM / 55,335 / 65%

7 /Apple / 55,206 / 123%

8 / McDonald’s / 49,499 / 49%

9 / Nokia /43,975 / 39%

10 / Marlboro /37,324 /-5%

2008 de en çok gelişme gösteren sektörler:

Mobile Operators............................ 35%
Technology.......................................33%
Personal Care...................................27%
Fast Food..........................................27%
Luxury..............................................24%

2008 deki sektörel marka değişim oranları:

* Apparel (+23%)
* Beer (+24%)
* Cars (+7%)
* Coffee (+18%)
* Fast Food (+27%)
* Financial Institutions (+16%)

* Insurance (+23%)
* Luxury (+24%)
* Mobile Operators (+35%)

* Motor Fuel (+5%)
* Personal Care (+27%)
* Retail (+10%)
* Soft Drinks (+17%)
* Spirits (NEW)
* Technology (+ 33%)
* Bottled Water (+9%)

2008 TOP 100 MARKALAR:

Sıra / Marka / Marka değeri $M / Marka değeri değişimi

1 / Google / 86,057 / 30%

2 / General Electric / 71,379 / 15%

3 / Microsoft / 70,887 / 29%

4 / Coca-Cola (1) / 58,208 / 17%

5 / China Mobile / 57,225 / 39%

6 / IBM / 55,335 / 65%

7 / Apple / 55,206 / 123%

8 / McDonald’s / 49,499 / 49%

9 / Nokia / 43,975 / 39%

10 / Marlboro / 37,324 / -5%

11 / Vodafone / 36,962 / 75%

12 / Toyota / 35,134 / 5%

13 / Wal-Mart / 34,547 / / -6%

14 / Bank of America / 33,092 /15%

15 / Citi / 30,318 / -10%

16 / HP / 29,278 / 17%

17 / BMW / 28,015 / 9%

18 / ICBC / 28,004 / 70%

19 / Louis Vuitton / 25,739 / 13%

20 / American Express / 24,816 / 7%

21 / Wells Fargo / 24,739 / 2%

22 / Cisco / 24,101 / 28%

23 / Disney / 23,705 / 5%

24 / UPS / 23,610 / -4%

25 / Tesco / 23,208 / 39%

26 / Oracle / 22,904 / 29%

27 / Intel / 22,027 / 18%

28 / Porsche / 21,718 / 62%

29 / SAP / 21,669 / 20%

30 / Gillette / 21,523 / 20%

31 / China Construction Bank / 19,603 / 82%

32 / Bank of China / 19,418 / 42%

33 / Verizon Wireless / 19,202 / 18%

34 / Royal Bank of Canada / 18,995 / 39%

35 / HSBC / 18,479 / 6%

36 / Mercedes / 18,044 / 1%

37 / Honda / 16,649 / 8%

38 / L’Oréal / 16,459 / 34%

39 / Pepsi(2) / 15,404 / 15%

40 / Home Depot / 15,378 / -16%

41 / Dell / 15,288 / 10%

42 / Deutsche Bank / 15,104 / 14%

43 / ING(3) / 15,080 / 31%

44 / Carrefour / 15,057 / 29%

45 / NTT DoCoMo / 15,048 / 11%

46 / Target / 14,738 / 27%

47 / Siemens / 14,665 / 61%

48 / Banco Santander / 14,549 / 20%

49 / Accenture / 14,137 / 34%

50 / Orange / 14,093 / 42%

51 / BlackBerry / 13,734 / 390%

52 / Chase / 12,782 14%

53 / Nike / 12,499 21%

54 / Canon / 12,398 / 9%

55 / AT&T / 12,030 / 30%

56 / Starbucks / 12,011 / -25%

57 / Goldman Sachs / 11,944 / 45%

58 / Samsung / 11,870 / -7%

59 / Nissan / 11,707 / 5%

60 / Marks & Spencer /11,600 / 22%

61 / Amazon / 11,511 / 93%

62 / Yahoo! / 11,465 / -13%

63 / Morgan Stanley / 11,327 / 1%

64 / UBS / 11,220 / -3%

65 / eBay / 11,200 / -13%

66 / H&M / 11,182 / 28%

67 / Wachovia / 11,022 / 10%

68 / Ford / 10,971 / -13%

69 / Chevrolet / 10,862 / -3%

70 / Budweiser(4) / 10,839 / 9%

71 / Colgate / 10,576 / 37%

72 / Harley-Davidson / 10,401 / 1%

73 / Subway / 10,335 / 39%

74 / Merrill Lynch / 9,802 / -16%

75 / JP Morgan / 9,762 / 15%

76 / Hermès / 9,631 / 39%

77 / BBVA / 9,457 / N/A

78 / State Farm / 9,425 / 8%

79 / Gucci / 9,341 / 43%

80 / Cartier / 9,285 / 32%

81 / FedEx / 9,273 / 0%

82 / Tide 9,123 / N/A

83 / T-Mobile / 8,940 / 11%

84 / Zara / 8,682 / 34%

85 / Chanel / 8,656 / 15%

86 / IKEA / 8,507 / 15%

87 / Ariel / 8,437 / N/A

88 / Telefónica Movistar / 8,117 / 73%

89 / MTS / 8,077 / N/A

90 / Esprit / 7,907 / 46%

91 / TIM / 7,903 / -6%

92 / Motorola / 7,575 / -30%

93 / Barclays / 7,382 / 12%

94 / Avon / 7,209 / 10%

95 / Auchan / 7,148 / 28%

96 / VW (Volkswagen) / 7,143 / 2%

97 / AXA / 7,141 / 50%

98 / AIG / 7,102 / 21%

99 / Mastercard / 6,970 / 52%

100 / Standard Chartered Bank / 6,855 / 73%

NOTES

(1) Coke’s value includes both Coke and Diet Coke

(2) Pepsi’s value includes both Pepsi and Diet Pepsi

(3) ING’s value includes both ING Bank and insurance

(4) Budweiser’s value includes both Bud and Bud Light

Milward Brown’un araştırmasının tam dökümanına aşağıdaki linkten ulaşabilirsiniz:

www.millwardbrown.com/mboptimor

Teessüfler Türkiye - 2

2008-09-13T12:03:00.019+03:00

Gün geçtikçe tepkisizleşen, herşeye alışan, kendine dokunmadıkça sesini çıkarmayan, çekirdek çıtlayarak patlamada ölenlerin cesetlerini seyreden, açlıktan ölen halklara bakarak alışveriş sepetini tıkabasa dolduran ve yarısını çöpe döken, tüketim çılgınlığından muhtaçları görmezden gelen, birgün kendisinin de bu duruma düşebileceğini unutan, herşeyi mezara götüreceğine neredeyse emin gibi davranan, dünyada su kaynakları tükenirken doyumsuzca su israf ederken musluğundan suyun hep akacağını ve de tarımsal alanların hiç kurumayacağını sanan ve bunlar olsa da kendi ömrü sonrasında gerçekleşeceğini düşünen bencil halkımıza ithaf edilir.

Teessüfler Türkiye !

Bugün ona, yarın sana ve bana. Aynı toplumda yaşıyoruz. Toplumsal vurdumduymazlık çok başka mekanizmaların çözünmesine yol açıyor.

II. Dünya Savaşı sırasında Rahip Pastör Nie Moeller'in söylediği gibi:

"Önce Yahudiler için geldiler,
Sesimi çıkarmadım, çünkü ben Yahudi değildim
Sonra komünistler için geldiler
Sesimi çıkarmadım çünkü komünist değildim
Sonra sendikacılar için geldiler, sendikacı olmadığım için yine sesimi çıkarmadım
Sonra benim için geldiler
Ses çıkaracak kimse kalmamıştı…"

Ya da Alev Alatlı'nın uyardığı gibi:

"bir mıh kaybettik, naldan olduk
bir nal kaybettik, attan olduk
bir at kaybettik, askerden olduk
bir asker kaybettik, ordudan olduk
bir ordu kaybettik, vatandan olduk..."

Sakın sonra çok geç olmasın?
Herşey acaba sadece yönetenlerin mi suçu?

Buyrun dünyanın vaziyetine : Heal the world

Teessüfler Türkiye !

2008-09-11T10:22:00.004+03:00

Yıllardır tüm televizyonların gözümüze soka soka savunma aracı haline getirdikleri meşhur "Halk bunu istiyor" masalına değinmek istiyorum bugün.

Kalitesiz, içeriksiz ve çapsız televizyon programları her yanımızı sardı. Her ne kadar son zamanlarda eskiye nazaran kalite biraz daha artmış olsa bile, bu durum genel vaziyetimizi değiştirmiyor. Elbette ki istediğimiz şey sürekli belgesel yayınlanması değil, istediğimiz şey, hangi dalda hazırlanıyorsa hazırlansın, işlerin düzgün içerikle yapılmasıdır.

Birkaç kaliteli dizi dışında bütün diziler ağalı, mafyalı, sosyete hayatı veya Kemalettin Tuğçu tarzından çıkmış duygu sömürüsü içeren yapımlar. Bu trendi ilk bozan ve kaliteli yapımlara insanları alıştıran kanal Cnbc-e oldu. Cnbc-e izlenme rekorları kırmaya başladı. Onu biraz Kanal D izledi, Kanal D de gün geçtikçe kaliteli yapımlara imza atmaya başladı. Demek ki neymiş, halk bunu istemiyormuş. Kaliteli şeyler yapılırsa da izlenme rekorları kırılabiliyormuş.

Cnbc-e duruşunu yıllardır hiç bozmadı. Reklam kuşakları kısa, söylenilen vakitte diziler yayınlanıyor. Üstelik dizi sonuna şöyle bir mesaj da yazıyorlar: "Bu dizinin tekrarı gece 01.00'de. Ama hayatın tekrarı yok...". Herşey İngilizce alt yazılı yayınlanıyor, yani orjinal içeriğe saygılı davranılıyor. Alt yazılar çok iyi çevrilmiş. Diğer yerlerde olduğu gibi dizi veya film isimlerine zoraki "aşk" sözü eklenmemiş. Yayınlanan film kuşakları rating kaygısından uzak ve son derece sanatsal. Gündüzleri ise ekonomi ve piyasalarla alakalı programlar veriliyor sürekli olarak. Ne magazin, ne absürd kadın programı ne de sonu gelmeyen reklam kuşakları işine hiç girmediler.

Kimileri bu Cnbc-e dizilerinin emperyalist güçlerce pompalanan diziler olduğunu düşünebilir. Onlara ise sözüm şu, emperyalist olmayanını yapın da izlesinler ! Bizim kültürümüzü hiç yansıtmayan, sosyete veya ağalıkla ilgili yapımları millete dayadıkça millet ne yapsın? Her yanı uydurma ve senaryo kokan magazin programları nereye kadar? Haberler bile magazin programı haline döndü. "Azzz sonraaaa" mantığını haberlere bile koyarak, adeta haber alma özgürlüğümüzü elimizden alıyorlar. Bir haberi izlemek için, önce defalarca "azzz sonraaa" kısmını izlemeli, defalarca özetini izlemeliyiz. Sonra sabreder de beklersek istediğimiz haberi görebiliriz. Üstelik haberin önem sırasına göre değil, magazin ve rating boyutuna göre haber sıralaması yapılıyor. Bir haber çok sansasyonel ise, defalarca özet geçilip, antin kuntin bazı haberlerin sonuna ekleniyor. O da yetmedi, artık haberin en sonuna bile reklam ekleniyor. Bu durumda en iyisi sadece haber veren, haber kanallarına yönelmek oluyor.

İstemiyoruz, istediğimiz bu değil. Biz, bu değiliz.

En çok üzüldüğüm şey ise, "Halk bunu istiyor" teziyle, bizim halkın genel profilini yansıtmalarıdır. Bizim halkımız bu kadar çapsız mı? Ayrıca, ne verdiniz de ne bekliyorsunuz ki? Bizim halkımızdan birisi kendini geliştiriyorsa, bilin ki, bu ne televizyonun ne de eğitim sisteminin sonucudur. Bu, ekmek kavgasından vakit bulduğu sürece, halkımızın kendi bireysel çabalarıyla olmaktadır. Şimdi bu durumdan kim utansın? "Halk bunu istiyor" sözünden kim utansın?

Teessüfler Türkiye...

Vicdani not: Kendi üzerine düşen sorumluluğu yerine getiren basın mensupları ve basın kuruluşları için, sözüm meclisten dışarıdır.
Ayrıca, televizyon bağımlılığının zararları ve televizyonun hayatımızdan neler götürdüğü herkesce son derece malum olduğundan bu konuya hiç girmedim bile.

Kurban edilmiş tarih

2008-09-05T12:55:00.009+03:00

“Tarih, politikaya kurban verilmiştir…”

Geçen hafta oturup uzun uzun sohbet etme fırsatı bulduğum, bulunduğum ülkenin en eski gazetecilerinden biri olan Ilgar Bey’in sözleriydi bunlar. Öylesine beynimde yankılandı ki, bir haftadır sürekli bu konuyu düşünüyorum. Her zaman aklımı kurcalayan ve beni daha derin tarih araştırmalarına iten bu konu, Ilgar Bey'in bu sözündeki kadar öz hiç özetlenmemişti sanki...

Geçen haftalarda dezenformasyon konusuna değinmiştim. Ama tarihin dezenformasyondan nasıl etkilendiği üzerinde durmamıştık. Ama asıl ve en büyük önemli sorun, maalesef ki politik mücadeleler ve amaçlar uğruna tarihin farklı yansıtılmasıdır. İnsanlar geçmişe bakıp ders alabilir, geçmişini bilmeyen geleceğine bakamaz deriz hep. Lakin, eğer bu tarih yanlış ve saptırılmış ise ne yapacağız? Aynı zamanda resmi ideolojilere ve dezenformasyona boyun eğdirilmiş amaçlı tarih, yeni yetişen nesilleri, silahsız ve bilgisiz bırakmaktadır. Eğitim sistemimiz, bir bacağı sakat olarak bırakılmaktadır. Resmi ideoloji ve buna uydurulan eğitim sistemi dışında, dezenformasyon amacıyla büyük bütçelerle yayınlanan sansasyonel alternatif tarih kitapları da mevcut.

Tarihçiler toplum bilincini oluşturmada en önemli kişilerdir ve yazdıkları insanlık tarihi boyunca okunacaktır. Bizde tarihin yanlışlıkları ile ilgili düzenlenen bir Siyaset Meydanı programında bu konu uzun uzun işlenmişti. Taraflar, Milli Eğitim’de kitaplardan sorumlu olan insanlar ile bağımsız tarihçiler idi. Uzun tartışmalar sonunda, eğitim kitaplarının, iyi amaçlar uğruna biraz değiştirildiği kabul edildi. Fakat elbette tartışma bitince konu da kapandı gitti. Resmi ideolojiye uygun tarih yazılmasını eleştiren en önemli isimlerden biri de ünlü tarihçimiz İlber Ortaylı idi.

Son günlerde yaşanılan Ergenekon olaylarında, yakın tarihin ne derece yanlış yazıldığını da kendi gözlerimizle görmüş bulunuyoruz. Ergenekon kısmı, sadece görebildiğimiz ve eğer doğruysa ortaya çıkan kısmı. Dünyada ve ülkemizde sadece Ergenekon da olmadığına göre, acaba daha neleri yanlış öğrendik, yanlış bildik ve daha neler yanlış olarak tarih kitaplarına geçti? Olaya daha makro anlamda yaklaşırsak, insanlığın bilinen tarihinin ne kadarı doğru? Ya da insanlığın bilinmeyen karanlık tarihi de zaten çoktan biliniyor mu?

Örneğin Roswell bölgesindeki uzaylılara ait merkez, tamamen yanlış yönlendirme olabilir. Uzaylıların insanlarla teması, diğer insanlarla görülmüş olabileceğinden, bu konu tamamen saklanamazdı. Bu nedenle Roswell merkezi kurulup, tamamen gizemli bir hava verildi. Orada uzaylılara ait çalışmalar yapıldığı herkese duyuruldu, birkaç uyduruk uzaylı fotoğrafı yayıldı ve bunların Roswell’de olduğu ortaya atıldı. Merkezden elbette ses çıkmadı, çünkü gizemi devam ettirmeliydiler. Bütün bu olaylar esnasında insanların dikkati Roswell’e çekilerek, belki asıl uzaylı araştırmaları tamamen başka yerlerde yapılıyordu. Ve tarihi anlamda eğer uzaylılar dünyayla direkt temasa geçtiyse bile maalesef tarih sahnesinde buna ait bir kayıt bulunmuyor. Ya da kimilerince uzun uzun tartışılan, aya ayak basılmasının tamamen uydurmaca olduğu, fotoğrafların stüdyoda üretilmiş olduğu konusu da netlik kazanmadı. Yani biz aya ayak bastık mı yoksa basmadık mı? Tarihte şu an aya ayak bastığımız yazıyor.

Osmanlı tarihiyle alakalı da sayısız teoriler mevcut. Orta yolda bir teori de bulunmuyor. Her iki radikal taraf da kendi çıkarlarına uygun şekilde tarihi yansıtıyor.

Ilgar Bey, bilinmeyen ve karanlık kalan günümüz tarihinin ancak bizim göremeyeceğimiz uzun yıllar sonra mutlaka ortaya çıkacağını belirtiyor.

Ilgar Bey’e bir de gençliğin apolitik olması ile ilgili kendi düşüncelerimi aktardım. Güzel bir yaklaşımla çıktı karşıma:
“ Bir ülke eğer gelişmiş ise, bir gencin politika ile ilgilenmesine, araştırmasına, bakanların adını bilmesine gerek kalmaz. Zaten ülke mükemmel bir şekilde yönetiliyordur, gelir seviyesi çok iyidir, insan hakları düzgün bir şekilde uygulanıyordur. Devleti yönetenler de sadece kendi işlerini yapıyorlardır, diğer halktan herhangi biridir onlar da işte. Bu nedenle sorunu az olan ülke ve coğrafyalarda aslında gençlerin apolitik olması doğal ve gereklidir. Fakat bizler gibi belalı coğrafyalarda yaşayanlarda, genel insani sorunları çözememiş olan ülkelerde halen o kadar çok sorun vardır ki, gün geçmiyor ki bir skandal çıkmasın, gün geçmiyor ki gündem değişmesin. Bu nedenle de her sıradan insan politikayı bilir, politikacıları iyi tanır. Çünkü hergün her biriyle ilgili sorunlar olmaktadır…”

Tarih ile ilgili internette yeni rastladığım ve okuma listeme aldığım bir kitap mevcut, fakat henüz okumadığım için bir tanıtım yazısı yazmıyorum. Bu kitap şu:

Tarihi Yargılıyorum - Gündüz Vassaf
“Dünyanın neresinde, ne zaman doğmuşsak doğalım, annelerimiz, babalarımız, dinlerimiz, devletlerimiz bize bir geçmiş giydiriyor. Onlar giydirdikçe biz de ha babam giyiniyoruz. Çoğumuz, geçmişin elbiselerini günümüz terzilerinin dikmesini yadırgamadan kabullenmekle kalmayıp, elbiselerimizi bedenimizden ayırt bile edemiyoruz. Tarihimize nasıl baktığımızı gözden geçirdiğim bu kitapta kendimizi yargılamamızı yargılıyorum. Tarihimize bakıp “Biz buyuz,” diye sunulanları sorguluyorum. Asırlardır sürdürdüğümüz alışkanlıklarımızdan kurtulup, tarihten özgürleşip, kendimize farklı bakmaya başlamamızla, nereden gelip nereye gittiğimizin serüveninde, yaşadığımız tarihin de yolunu değiştirebiliriz. “

Bu kitaba ve konuya ilişkin diğer bir yazı:
Tarihi yargılıyoruz- Radikal

Tesadüfler ve hayat...

2008-09-01T14:09:00.004+03:00

Vladimir'den Aydan Atlayan Kedi'ye, ondan BuzCevheri'ne ve ondan Cevval Portakal'a, Cevval'den de bana gelen mim üzerine ben de boş bırakmayayım dedim. Konumuz tesadüfler. Daha doğrusu konunun aslı "Hayatınızda tesadüflerin yeri nedir?"

Şahsen evrende hiçbirşeyin tesadüf üzere yaratılmadığını, biz anlayamasak bile herşeyin bir sebebi olduğunu düşünüyorum. Evrenin düzeni ve yasaları, tesadüf faktörüne yer bırakmayacak kadar nettir.Bu nedenle karşıma çok şaşırdığım bir tesadüf çıksa bile, ben üzerinde düşünmeyi tercih ederim. Çünkü bu tesadüfün altında yatan bir sebep ve anlam olmalı, ben de bu tesadüfte hangi rolü hangi nedenle aldığımı anlamaya çalışırım.

Bazı tesadüflerde, Cevval'ın başına geldiği şekilde, biz sadece aracıyızdır. Bir olayın gerçekleşmesine aracılık ederiz. Bazıları ise direkt bizim başımıza gelir ve başkaları aracıdır.

Hiçbirşey tesadüf değildir, belli bir olayın öncesinde veya akabinde, yani birşeyin nedeni ve sonucu olarak oluşurlar. Bunu sadece biz göremeyiz. Bir şehrin algılanması üzerinden örnek verelim. Biz yerden yukarı bakıyoruz, ve etrafımızdaki binaları görüyoruz. Bu nedenle sadece kendi çevremizde olan olaylardan haberdarız. Ama biri şehrin yukarısından bakıyorsa, bizden çok daha fazla şeyler görebilir, tüm şehri izleyebilir. Olaylar da aynı bunun gibidir, bizim algı kapasitemiz çevremizle kısıtlı olduğu için, bütün içinde olayın yerini göremeyiz, bu nedenle de anlayamayız. Evrende oluşan olaylar çok karışık bir yapıya, algoritmaya ve örgüye sahiptir. Buna benzer bir konu Kelebek Etkisi ve Serendipity filminde de işlenmişti. Her olay birbirine bağlıdır, belirli bir nedenle oluşur ve birbirini etkiler. Özgür iradeyle verilmiş kararlar bazen olayların oluşmasını geciktirebilir veya öne de alabilir.

Bazen başıma öyle olaylar gelir ki, kırk yıl düşünsem nedenini anlayamam. Ancak aradan uzun zaman geçtiğinde, o olayın başıma neden geldiğini yavaş yavaş anlamaya başlarım. Çünkü birşeyin olması için, önce onu hazırlayacak şartların oluşması gerekir. Evren de herşeyi mucize gibi önümüze koyamayacağı ve bazı kurallarla işlediği için, birdenbire konuyu önümüze koymak yerine aracılar ve olaylar kullanır. Bazen birşeyin olması için zaman da doğru olmayabilir, daha zamanı gelmemiştir. Herşey, doğru zamanda gerçekleştiğinde anlamlı olur.

Tesadüf gibi görünen bir karşılaşma ile tanıştığım birkaç insanla daha sonrasında sohbetimiz derinleştiğinde, kafalarındaki sorulara karşı kendimce verdiğim birkaç cevap üzerine, hayatı boyunca aradıkları basit cevabın bu olduğunu anladıkları zamanlar oldu. Veya tanıştığım bir insanı, başka bir insanla tanıştırdığımda, birlikte çok büyük işler yaptıkları zamanlar oldu. Benim bu olaylarda tek rolüm aracı olmaktı, evren beni aracı kıldı. Birilerinin bir kayıp bir cevabı bulmasına, birilerinin ise bir başka birileriyle tanışmasına aracılıktı bu.

Hayat göründüğü gibi değil, başımıza gelen herşeye bir işaretmişcesine yaklaşarak, ardındaki anlamı çözmeye çalışmamız gerekiyor. Evrenin bir dili yok, direkt olarak olaylar ve insanlarla sinyallerini gönderiyor.

"There are no coincidences, only the illusion of coincidence."

Mim'i Mental Masturbasyon -MeGu ve Pretty in Think ve Bitli Limon 'a aktarıyorum.

Glenn Miller Gizemi

2008-08-22T23:53:00.027+03:00

Bir önceki iki yazımın birinde boyut atlayan bir uçaktan, bir sonrakinde ise dezenformasyondan bahsetmiştim. Şimdi ise bu iki konuyu aynı başlıkta birleştiren bir konudan bahsetmek istiyorum. Önce bilgisi olmayanlar için, 1930 ve 1940’lı yılların en meşhur orkestrası olan ve hala da büyük bir dinleyici kitlesi olan Glenn Miller orkestrası ile ilgili kısa bilgi verelim:

Gelmiş geçmiş en büyük müzik orkestralarından birinin lideri Glenn Miller, 15 Aralık 1944 gecesi Londra’dan Paris’e gitmek için bindiği Norseman C-64 tipi küçük uçak, Manş Denizi (English Channel) üzerinde kaybolmuş, Paris'e hiç inmemiş ve bugüne dek hiçbir şekilde ne uçağın kalıntısı ne de cesetler bulunamamıştır.

Alton Glenn Miller 1 Mart 1904’te Iowa’da doğmuştur. İlk orkestra çalışmalarına 1934’te başlamış, ancak bildiğimiz Glenn Miller orkestrasının doğuşu 1937’de olmuştur. Orkestranın şarkılarına örnek olarak "In the Mood", "Tuxedo Junction", "Chattanooga Choo Choo", "Moonlight Serenade", "Little Brown Jug" verilebilir.

27 Eylül 1942’de Glenn Miller orkestrayı bırakarak orduya katılmak ve ülkesine hizmet etmek istedi ve Paris’e gönderildi. Miller burada bir ordu orkestrası kurmak istedi ve kendi orkestra elemanlarını buraya getirebilmek için inatla büyük bir çaba gösterdi ve sonunda bunu başardı. Miller’a orduda“Major” ünvanı verildi ve orkestra ordu için çalmaya devam etti. Savaştan sonra Glenn Miller orkestrası Rainbow Corners, ve Hotel de Paree’de program yapmaya başladı. Glenn Miller kaybolduğu gece, orkestrasının daha önce gittiği Paris’e gitmek için yola çıkmıştı, orada Olympia’da bir konser vereceklerdi.

Glenn Miller’ın ölümünden sonra çıkan ve hangisinin dezenformasyon olduğu henüz anlaşılamayan teoriler şunlardır:

Miller bahsedilen uçağa binmiştir, şahitleri vardır. Uçak ise hiç inmemiştir. Buna şahit olan birinci kişi, Glenn Miller’in özel şöförüdür. Bu konu da şöförün oğlu olan Brian McCulloch tarafından aydınlatılmış ve babasının kendisine anlattıklarını detaylı olarak aktarmıştır. Babası, Glenn Miller’ı o gece götürdüğü gece klübü, sonra havaalanına bırakması, bagajdan çantalarını çıkarması ve uçağa binerken eşlik etmesine kadar anlatmıştır. Bundan başka bu olayı doğrulayan resmi bir havaalanı çalışanı da vardır.

Miller, bir otelde sevgilisinin kollarında kalp krizinden ölmüştür ama o zamanlar orkestra Amerikan Ordu Orkestrası olduğundan olay saklanmıştır. Bazıları uçakla Paris'e indikten sonra bir otelde, bazıları da Paris'e gitmeden önce Londra'da bir otelde öldüğüne dair şahitlik etmektedirler. Bu konu Bild gazetesinde, Udo Ulfkoutte’nin ele geçirdiği Gizli servis dosyalarında okuduğu söylenmektedir. Daha sonra bu konuda araştırmalar yapan Chris Valenti de, bahsedilen gizli servis dökümanlarına kendisinin de ulaştığını belirtmektedir. Karısına ve memleketine sadık bir askerin, sevgilisinin kollarında ölmesi nedeniyle gerçeğin saklandığı savunulmaktadır.

Miller’ın arkadaşı ve “The Big Band Era” ile “The Glenn Miller Story” nin yazarı George Simon’a göre Miller o uçağa hiç binmemişti çünkü Miller’da ciddi seviyede uçak korkusu vardı.

A.C. Griffith’in anlattığına göre Miller Paris’te vurulmuştur ve birgün sonra da uçak kazası hikayesi ortaya atılmıştır. Bunu da, savaş esnasında Paris’te olan ve olayı gören bir adam ile, savaşta paris’te görev alan bir kadın Amerikan askerinin telegrafta Miller’in vurulduğu haberinin gelmesini kendi gözleriyle gördüğünü anlatmasına dayandırır. Ayrıca bu hikayeyi doğrulayan ve o sırada orada olup, olayı direkt gören Arnold Smith isimli birinin anlattıkları bulunmaktadır. Sevgilisinin kocası tarafından vurulduğunu görmüş olduğunu söylemektedir çünkü cesedi götürürlerken genç bir adamı da tutukladıklarını belirtmektedir.

Miller’ın uçağı yanlışlıkla Royal Air Force tarafından bombalanarak düşürülmüştür. Royal Air Force’un logbook’larını tutan Fred Shaw, o tarihte yanlışlıkla tek motorlu küçük bir uçağın bombalanarak düşürüldüğünü kaydetmiştir. İngiliz Savunma Bakanlığı da nedense ta 1985’te böyle bir açıklama yapma gereği duymuştur.

Günümüze dek ne yazık ki Glenn Miller’ın ne cesedi, ne de uçakla ilgili herhangi bir iz veya kalıntı bulunamamıştır.

Sembolik Glenn Miller mezarı, Nisan 1992’de Miller’ın kızının isteğiyle, Arlington National Cemetery adlı savaşta ölenlerin bulunduğu bir mezarlığa taşınmıştır.

Ayrıca 1953 yılında gösterime giren, Anthony Mann’ın yönettiği ve başrollerini James Stewart ile June Allyson’ın oynadığı “The Glenn Miller Story” adlı bir film bulunmaktadır.

http://www.imdb.com/title/tt0047030/

Glenn MILLER orkestrasının solo trompetçisi Yarbay STANLEY, 1962 yılında Ankara’da görevli olarak bulunduğu sırada Amerikan Büyükelçiliğinde dinlediği Hava Kuvvetleri Dans ve Caz Orkestrasını çok beğenmiş ve kendi çabaları ile orkestraya güncelliğini her zaman koruyan, ölümsüz eserlerden oluşan bir caz repertuarı kazandırmıştır. Hava Kuvvetleri Dans ve Caz Orkestrası 1969,1970 ve 1974 yıllarında Türkiye’de yılın sanatçısı seçilmiştir. Şu an bu orkestranın ismi CAZIN KARTALLARI ORKESTRASI” olarak değiştirilmiştir.

Glenn Miller’ın uçağının resmi kayıt bilgisi şöyledir:
Plane Registration-44-70285 (PlaneCrashInfo.com)
Military Service Number-550
Uçaktaki diğer 2 kişi: Pilot John Morgan ve Lt. Colonel Baessell
------------------------------------------
Uçak kazalarında hayatını kaybeden top-ten müzisyenler:
------------------------------------------
10. Randy Rhoads (Yaş 25 - Ozzy Osbourne’un lead gitaristi)
Tarih: 19 Mart 1982

9. Otis Redding (Yaş 26- Rock‘n’roll şarkıcısı) ve Bar-Kays adlı grubunun 4 üyesi
Tarih: 10 Aralık 1967

8. Ricky Nelson (Yaş 45- Rock‘n’roll şarkıcısı) , Stone Canyon adlı grubunun 5 üyesi ve nişanlısı
Tarih: 31 Aralık 1985

7. Aaliyah (Yaş 22 - R&B şarkıcısı ve aktris)
Tarih: 25 Ağustos 2001

6. John Denver (Yaş 53, country şarkıcısı)
Tarih: 12 Ekim 1997

5. Patsy Cline (Yaş 30, country şarkıcısı), menejeri Randy Hughes, ‘Cowboy’ Copas ve ‘Hawkshaw’ Hawkins.
Tarih: 5 Mart 1963

4. Jim Croce (Yaş 30, Rock şarkıcısı), grup arkadaşı Maurice Muehleisen, komedyen George Stevens.
Tarih: 20 Eylül 1973

3. Stevie Ray Vaughan (Yaş: 35, blues gitaristi )
Tarih: 27 Ağustos 1990

2.The Lynyrd Skynyrd grubunun vokalist ve şarkı yazarı Ronnie VanZant, gitarist Steve Gaines, vokalist Cassie Gaines
Tarih: 20 Ekim 1977

1. Buddy Holly, Richie Valens, The Big Bopper
Tarih: 3 Şubat 1959.
Ayrıntılı bilgi için: Müziğin öldüğü gün

Bilgi çöplüğü ve dezenformasyon tehlikesi

2008-08-22T22:23:00.030+03:00

Son yüzyılda internet, basın, medya, kitaplar, herşey artık yavaş yavaş bir bilgi çöplüğü haline geldi. Herkes her istediğini araştırmadan, doğru yanlış önemsemeden, gerek çıkarlı gerek çıkarsız, gerek taraflı gerek tarafsız umarsızca yazıyor. Konunun uzmanlarının ne dediği de önemli değil artık, birkaç kitap okuyan uzman veya araştırmacı kisvesinde dolaşıyor zaten, gerçek uzmanlara ne gerek var ?!

Peki insanları yanlış yönlendirmek neden bu kadar kolay?

Bunu şöyle özetlemek mümkün:

1-Bilgi sahibi olanları dezenformasyon ile

2-Bilgi sahibi olmadan fikir sahibi olan garibanları ise direkt olarak

Öncelikle dezenformasyonun anlamını Fetzer’in yorumuyla açıklayalım:

“Dezenformasyon, eksik, yanlış ya da bir başka deyişle inandırıcı olmaktan uzak bilgilerin, belli bir kitleyi gerçekler hakkında yanıltmak amacıyla yayılmasıdır. Bazen kitle, bu tip bilgilerin kaynağı hakkında bilgilendirilir, buna açık dezenformasyon denir. Fakat bazen, bu eylem, bilgilerin kaynağı hakkında hiçbir kimlik tanımlaması olmadan ya da yanlış kaynak sunularak yapılır. Bu durum da kapalı dezenformasyon olarak tanımlanır. Dezenformasyonun niceliğini ve niteliğini yargılamak güçtür ama, politik amaçlara ya da hedeflere ulaşmak için kullanılan, yalan söyleme hareketi olarak da tarif edilebilir.”

Misinformation denilen ve ardında bir niyet olmadan yapılan yanlış bilgilendirme ile, belli bir amaca hizmet etmek için belirli örgütlerce yapılan Disinformation kavramlarını da karıştırmamak gerekir.

Örneğin Pilli network sitelerinden birinde sürekli bir anayasa profesörünün Kuran incelemeleri ve yorumları yazılıyor. Bu adam belli ki saygıdeğer biri, bir profesör, millete hizmet ettiği birçok konu var, fakat ne zaman din alimi oldu? İlahiyat okudu da biz mi kaçırdık? Uzmanı olmadığı, orjinal dilini bilmediği, dinler tarihini bilmediği halde, neden kendi şahsi yorumlarını insanların gözlerine sokuyor? Buradan her ilahiyat okuyanın da dinle ilgili herşeyi doğru yorumladığını düşündüğüm de sanılmasın. Fakat, bir dini yanlış yaşayan ve gösterenlerle, ilgili dini veya dinleri yargılamak yani pire için yorgan yakmak doğru değildir. Bazıları bilinçli olarak yobazlığa, bazıları da bilinçli olarak dinsizliğe itmeye çalışıyor, ama bunların dezenformasyon propagandaları nedeniyle işin ortası gözden kaçırılıyor.

Dezenformasyon, çağımızın vebasıdır ve gittikçe kitleleri etkisi altına almaktadır. Bu iş nasıl yürüyor kısaca bakalım:

- Dünyanın efendileri uzun vadeli bir plan yapar ve bu planı ülkelerin efendilerine iletir.

- Ülkelerin efendileri her yıl Bilderberg toplantılarında dünyanın bir yıllık kısa vadeli geleceğini çizer, kararlaştırır, yapılacak savaşlar, saldırılar, hareketler herşey ince ayrıntısına kadar planlanır.

-Yeni dünya düzeninin efendileri daha sonra bu planlarını, dezenformasyonun efendilerine teslim eder.

-Dezenformasyonun efendileri, yapılması planlanan bu aksiyonları halkın gözünde haklı çıkarmak için her türlü yanlış ve dolaylı bilgilendirme işine girişir.

Dezenformasyon ile halk yanlış, taraflı ve çarpıtılmış bilgilerle aldatılır, manipule edilir, bilinen gerçeklerin inandırıcılığı kaybettirilir veya başka şeylerin gerçekleri kuvvetlendirilir, gündem oluşturulur. Bu işlemler için medya, kitaplar, internet,örgütler, derin devlet kullanılır. Bunların bazıları bilinçli, bazıları bilinçsiz olarak hareket eder. Aşılanması planlanan yanlış bilgi birdenbire de verilmez, çünkü o zaman tepki çeker. Önce onu doğal olarak düşündürtecek küçük küçük olaylar yaratılır, parmakla o olaylar işaret ediliyormuş gibi de yapılmaz. Fakat üst üste bu haberler gelmeye başlayınca yavaş yavaş insan beyinlerine yapmak istedikleri konusundaki amaçlarına ulaşmaya başlarlar. Bazen de bilgi doğru verilir ama kaynağı yanlış gösterilir. Veya kurgu şeklindeki karalama kampanyalarına başlanır. Yavaş yavaş, halk düğmeye basılmasına hazır hale gelecektir.

Yayınlanan birçok kitabın da dezenformasyon amaçlı olduğu ve yabancı istihbarat teşkilatlarınca hazırlattırıldığı defalarca ispatlanmıştır. İnsanların ise okuduklarının kimlerce ve neden yazıldığından haberi dahi olmuyor. Ne de olsa bir kitap diye doğru sanılıyor. Üstelik kitaplarda yüzlerce kaynak da belirtiliyor, toplamda kaç kişi o yabancı dildeki kaynakları açıp gerçekten o insanların neler dediğine bakmıştır ki? Sadece kaynak gösterilen paragrafı da okumak yetmez, bu medyanın magazinde polemik çıkarmak için bir ropörtajı kırparak değişik göstermelerine benzer ancak, yazarın ne dediğini anlamak için kaynak kitabın tamamını okumak gerekir.

Şu an birkaç internet sitesini araştırıp bilgi sahibi olmayı bırakın, birkaç kitap okumakla da bilgi sahibi olmak ne yazık ki mümkün değildir. Olayların derinine inmeden, içyüzünü görmek olanaksızdır.

Teozofi’nin başucu kitaplarından biri olan Secret Doctrine ile ilgili de bir zamanlar karalama çabaları vardı. Bu kitabı Hitler de okumuş olduğu için, bir aralar teozofiye karşı bir dezenformasyon kampanyası başlatılmıştı. Hitler’in kendi ruh hastalığı sebebiyle konuyu tamamen yanlış anlaması Blavatsky’nin mi suçuydu? Bizim deyimimizle , hırsızın hiç mi suçu yok? Blavatsky’nin kitabında bahsedilen Aryan ırkının gelişimi ve geleceği, bilinç gelişmesi ve ruhsal gelişme ile alakalıdır, fiziksel bir ayrımdan bahsedilmemektedir. Ve Aryan ırkından sonra gelecek başka bir ırktan bahsedilmekte ve bu ırkın temsilcilerinin de aramızdan çıkacağından bahsetmektedir. Yeni ırkın daha beyaz olacağından da sözedilir, fakat bu sembolojik bir saflaşma ifadesi de olabilir. Bunu okuyan Hitler, gelecekte dünyayı Almanlar’ın yönetmesini ve Alman hakim bir üst ırk oluşturmak amacıyla, Yahudi’lerden başlamak vasıtasıyla önüne gelen her ırkı yok etme çabasına girişmiştir. Sadece daha esmer olanlara saldırı olsaydı, başka taraflara da yönelebilirdi. Ama Almanlar’dan daha beyaz bir ırk olan Rus’lara da saldırdı Hitler. Aryan ırkı sohbetleri, Hitler'in yapmak istediği şeyin bir kılıfıydı sadece. Nasılsa herkes teozofiyi derinlemesine bilmediğinden, insanlara kendi politikalarını yutturmak için harika bir alet olarak kullanılabilirdi ve kullandı da.

Ülkemizde dezenformasyon ile ilgili son çıkan haberler, ergenekon dosya ve haberleri, bazı gazetecileri bile pes ettirecek seviyeye gelmiştir. Buradan da şunu anlıyoruz ki, gazeteciler bile dezenformasyon için yanlış yönlendirilerek kullanıldıklarının farkına varmış bulunuyorlar.

Ülkemizde en çarpıcı dezenformasyon örneklerinden biri de altın madenciliğidir. Birazdan bu konuda yazacaklarımla ilgili daha detaylı bilgileri, İstanbul Teknik Üniversitesi’nde yayınlanmış olan “Altın hakkında yanlış bilinen gerçekler” adlı küçük bir kitapçıktan ve de oradaki ilgili profesörlerden öğrenebilirsiniz.

90’lı yıllarda basının en çok meşgul olduğu konulardan biriydi Bergama olayları. Bergama’da altın madeni olan köydekiler sürekli gösteriler yapıyorlardı ve Greenpeace de onlara katılıyordu.

Öncelikle Greenpeace son derece şüpheli bir takım hareketler sergilemiş olan bir kuruluştur, özellikle petrol ile ilgili global konularda zaman zaman dezenformasyon için kullanıldığına dair bir takım teoriler vardır ortalıkta. Burada direkt bir suçlamada bulunmuyorum ama örgüt hakkında çıkan teorileri sorgulama hakkımı kullanıyorum.

Şimdi kısaca bazı gerçekleri yazalım:

Altın ve gümüş, siyanür liçi yöntemiyle çıkarılır,başka zenginleştirme yöntemi yoktur, bu işlem kapalı devre zenginleştirme tesislerinde yüksek teknolojiyle yapılır. Oldukça seyrelmiş olan atık sular, altı ve etrafı metrelerce korunma tabakalarıyla desteklenmiş açık hava dinlenme tesislerine alınır. Siyanür doğada çok çabuk bozunur ve doğal gübre haline gelir. Bu atık havuzları daha sonra tekrar kapalı devre tesislere beslenir. O havuzlara hayvan veya kuş yaklaşamaz çünkü ses dalgalarıyla onları uzak tutacak sistemler mevcuttur.
Greenpeace Türkiye’de altın madenciliğine karşı gösteriler yaptığı sırada, dünyanın birçok medeni ülkesinde siyanür liçiyle altın madenciliği yapılmaktaydı ve Greenpeace her nedense sadece(!) Türkiye’de karşı çıkmaktaydı.
Bergama’da altın madenciliği yapılacak arazi için yakındaki köy halkıyla anlaşılmış, köy halkı için daha uzakta resmen bir villa-köy inşa edilmiştir. Tüm köy halkı villa tipi iki katlı, altında ahır olan evlerde yaşamaya başlamış ve neredeyse hepsi de madende işe alınarak geçim kaynağı yaratılmıştır. Gelelim bunların neden ayaklandığına. Sorun şu ki, ayaklanan onlar değildi! Ayaklanan köyün onlar olmadığı, ilgili kurumlarca direkt olarak ispatlanmıştır. Bu insanların madenle bir alakası olmadığı, yakında bir yerlerden olmadıkları tespit edilmiştir.
Madencilik şirketleri, madencilik yasalarına göre, tahrip ettiği doğal tabakayı mutlaka eski haline getirmek zorundadır.
O zamanlar ikiye ayrılan profesör grubu vardı, büyük bölümü altın madenciliğini savunuyor, bir bölümü ise karşı çıkıyordu. Bu konuyu netleştirmek ve mutabakat sağlamak, tartışmak için profesörler birkaç kez bir araya geldi, basın davet edildi, defalarca telefonlar edildi ama basın zahmet edip gelmedi. Daha sonra profesörler ne kadar köşe yazarı varsa, ne kadar basın kuruluşu varsa, hepsine hergün yüzlerce e-mail, faks gönderdiler. Tek istedikleri televizyonda halkın önünde iki görüşü savunan profesörlerin bir araya getirilmesi ve halkın önünde konunun aydınlatılması idi. Tüm bu çabalar sonunda, bırakın bir ilgi veya cevabı, bir “hayır” yanıtı bile gelmedi.

O zamanlar Türkiye’de siyanür liçi yöntemiyle gümüş elde edilen ve devlete ait olan “Eti Gümüş” vardı ve çalışıyordu. Devlete ait olduğu için oraya insanlar pek bulaştırılmadı.

Bütün bu dezenformasyon çabaları, çok büyük ihtimalle, altın madenciliğinde önde gelen ülkelerin Pazar paylarını kapatmamak için, o ülkeler tarafından örgütlendi. Herkes de yedi.

Aradan yıllar geçti. Peki şimdi ne oldu?

Bergama’da altın madenciliğine başlandı.
Eti Gümüş özelleştirildi.

O halde bu yaygara niye kopmuştu? O zamanlar yabancı güçlerce pompalanarak karşı çıkılan altın madenciliğine, nasıl oldu da birden bire, sessiz sessiz ve neyin karşılığı olarak yeniden izin verildi (!)?

İnsan düşünmeden edemiyor…Deli olmamak elde değil…

(Bu arada ilk mimi Çelişki-Analiz Orpen ile başlatıyorum.)

*mediacology.com'daki dezenformasyon döngü şeması

Amiral Byrd ve Lost adası

2008-08-22T15:39:00.007+03:00

1947 yılında Amiral Byrd'ın yaşadığı olaylarla ilgili yazdığı günlükten birçoğumuz haberdarız. Lost dizisindeki adanın bu günceye bir gönderme olma ihtimali de mevcut. Amiral'ın yaşadıkları elbette çeşitli şekillerde açıklanabilir. Bir kara delik vasıtasıyla bir zaman sıçraması yapmış veya boyut değiştirmiş olabilir. Bermuda Şeytan Üçgeni civarında da benzer olaylar vuku bulmuş olduğuna göre, sadece uzayda değil, dünyada da kara delikler olma ihtimali mevcut. Fazla yorum yapmadan direkt olarak Amiral Byrd öldükten sonra Dr. William Bernard tarafından yayınlanmış olan günlüğü aşağıda size aktarıyorum. Amiral Byrd, devlet tarafından bilgi vermesi yasaklandığı için çok istediği halde güncesini yayınlayamamıştır.

Amiral Richard B. Byrd´ün Günlüğü Şubat-Mart 1947

Bu günlüğü gizlilik içinde yazmalıyım. Yazdıklarım Arktik´de 1947 yılı Şubat´ının 19. gününde yaptığım uçuşla ilgili. Zamanı geldiğinde, muhakkak insanlar daha akıllı olacaklar ve kaçınılmaz gerçeği kabul edecekler. Yazdıklarımı açıklamak özgürlüğüne sahip değilim, belki de bunlar asla toplumsal bir incelemenin ışığını asla göremeyecektir ama birgün herkesin okuyabilmesi için bunları kaydetmek benim görevim. Bu açgözlü ve sömürücü dünyada kesin eminim ki, insanoğlu gerçekleri daha fazla bastıramayacaktır.

Saat 06:00: Tüm hazırlıklar tamamlandı. Kuzeye doğru uçacağım, tüm yakıt depoları dolduruldu.

Saat 06:20: Sancak motoru daha güçlü gibi. Ayarlama yaptık, şimdi daha iyi.

Saat 07:30: Üsle radyo ilişkisi kontrolu yaptık. Herşey yolunda. Telsizcim memnun.

Saat 07:40: Sancak motorunda zayıf bir akıntı var gibi. Yağ basıncı normal.

Saat 08:00: Uçuyorum. Uçuş normal görünüyor. 7.000 metrede uçuyorum. Türbulans normal. Herşey yolunda.

Saat 08:15: Üsle telsiz kontrolu normal.

Saat 08:30: Türbulans oluştu. Bin metreye kadar inmeye karar verdim, uçuş koşulları yumuşak görünüyor.

Saat 09:10: Çok büyük bir buz alanı, altta kar yağıyor. Görüntü muhteşem. Kırmızıdan mora kadar tüm renkleri görüyorum. Pusula olduğu yerde dönüp duruyor, üsle tekrar ilişki kurduk ve gördüklerimi anlatım.

Saat 09:10: Her iki pusulam da yani manyetik ve gyro pusulalar dengelerini iyice yitirdiler, titreşip duruyorlar. Güneş pusulasını kullanıyorum. Kontrollar yavaş tepki veriyorlar ama bir buzlanma belirtisi yok.

Saat 09:15: Uzakta dağlar görüyorum.

Saat 09:49: Dağları gördüğümden bu yana 29 dakika geçti. Görsel bir yanılgı yok. Bunlar birer dağ ve daha hiç görmediğim bir sıradağ halindeler.

Saat 09:55: Altimetre 8.900 metreyi gösteriyor; güçlü bir türbulans var.

Saat 10:00: Hala kuzeye doğru uçuyorum ve altımda küçük bir dağ sırası var, bunu tanımlıyorum ve soruşturmam gerek çünkü böyle bir dağ oluşumu haritalarda yok. O da ne? Dağların arasında ve tam ortada küçük bir nehir akıyor, aşağıda yeşil bir vadi olamaz. Burada garip ve normal olmayan birşeyler var. Buz ve kar olmalıydı ama ben dağların yamaçlarında yeşil ormanlar görüyorum. Yön bulma araçlarım hala çılgınca dönüyorlar. Jiroskop hala öne ve arkaya doğru titreşip duruyor.

Saat 10:05: Dörtbin metreye indim ve alttaki vadinin üzerinde sola doğru sert bir dönüş yaptım. Aşağıda yeşille örülmüş bir alan var. Burada ışık farklı, güneşi göremiyorum. Sola biraz daha döndüm ve aşağıda çok büyük garip hayvanlar gördüm. File benziyorlar ama hayır bunlar birer mamut. İnanılmaz ama oradalar. 3.000 metredeyim, dürbünle bakıyorum ve hayvanlar görüyorum; oradalar. Mamutlara çok benziyorlar. Bunu üsse bildirmemiz gerek.

Saat 10:30: Yeşil renkli tepelere yaklaşıyorum. Dış ısı, termometrenin gösterdiğine göre 23 derece. Düz olarak uçmaya devam ediyorum. Göstergeler normal ama ben bir bulmacanın içindeyim. Yine üssü arıyoruz ama telsiz çalışmıyor.

Saat 11:30: Eğer normal kelimesini bu ortamda kullanırsam herşey yolunda. İlerde bir yer var, sanki bir kente benziyor. Uçak çok hafifledi, bir tüy gibi dalgalanarak uçuyor, kontrollar emirlerimi dinlemiyorlar. Tanrım!, Normal tepkiler vermeyen bir araç içinde uçuyorum ve yeterince hızlı değilim ama ilerde uçan garip bir araç var. Disk şeklinde ve parlak. Bana doğru yaklaşıyor,üzerindeki işareti görüyorum; bu bir gamalı haç. Fantastik! Neredeyiz? Ne oluyor? Kontrolları geri almaya çalışıyorum. Ama olmuyor, kontroller isyan ediyorlar.

Saat 11:35: Telsizden çatırdılar geliyor, İngilizce bir ses ama derinlerden geliyor. Aksan İsveç ya da Alman. Şöyle diyor; "Bölgemize hoşgeldiniz Amiral. Sizi yedi dakika içinde indireceğiz. Güvenli ellerdesiniz. Rahat olun." Uçağımın motorları durdu, garip bir gücün kontrolu altında uçmaya devam ediyorum. Şimdi uçağım kendi çevresinde dönmeye başladı.

Saat 11:40: Bir diğer telsiz mesajı. İniş olayı başladı. Uçak şiddetle titriyor, aşağıya doğru iniyor, sanki görünmeyen dev bir asansörün içinde gibiyim. Artık çok rahatım, birşey umurumda değil. Hafif bir sarsıntıyla uçağım yere temas ediyor.

Saat 11:45: Günceme aceleyle son cümleleri yazıyorum. Uçağıma doğru gelenler var; hepsi uzun boylu ve sarı saçlılar. Uzakta büyük ve parlak binaların bulunduğu bir kent var, gökkuşaklarına benzer renk dalgaları nabız gibi atarcasına kentin üzerinde yükseliyor. Ne olduğunu anlamış değilim ama ortada tehlikeli birşey yok, hiçbir silah görmüyorum. Kargo kapısını açarken bir sesin ismimi söylediğini duyuyorum. Herşeye razıyım.(Kaydın sonu)

Kristal kente giriyorum...

Bundan sonra olanları hafızama güvenerek yazdım. Hayal gücümü zorlamam gerekiyor, bütün bunlar çılgınca ve olmaması gereken şeyler. Telsizcimle beraber uçaktan çıktık, içten ve samimi bir karşılama bu. Tekerlekleri olmayan küçük bir platformun üstüne bindik. Şimdi hızla parlayan kente doğru gidiyoruz, kent sanki kristalden yapılmış gibi, içeri girerken daha önce hiç görmediğim büyüklükte binalar görüyorum. Bu yapılar Frank Lloyd Wright´ın (Dönemin ünlü sürrealist mimarı) çizimlerinin ötesinde. Ya da bir Buck Rogers filminin setindeyim (Yine dönemin sinemasında canlandırılan bir bilim kurgu kahramanı). Daha önce hiç tatmadığım sıcak içecekler ikram ediliyor, çok lezzetliler. On dakika kadar sonra iki hostes geliyor, çok güzeller ve kendileriyle beraber gelmemi söylüyorlar. Yapacak birşey yok, gidiyorum ama telsizcim kalıyor. Kısa bir yürüyüşten sonra asansöre benzer bir yere giriyor, aşağıya doğru inmeye başlıyoruz, araç duruyor ve kapı yukarıya doğru sessizce açılıyor. Uzun bir koridorda ilerliyoruz, gülkurusu renkte bir ışık heryerden yayılıyor, sanki duvarların içinden geliyor. Büyük bir kapının önünde duruyoruz. Kapının üzerinde okuyamadığım bir yazı var, kapı ses çıkarmadan açılıyor, girmem için işaret ediliyor. Hosteslerden bir tanesi; "Korkacak birşey yok Amiral, Üstad´ın huzuruna kabul edileceksiniz." diyor.

Üstad´ın mesajı

İçeri giriyorum, çarpıcı renkler görüyorum, oda büyüleyici ve çok etkileyici. Karşımda çok güzel bir insan var, gördüklerimi anlatamıyorum, bildiğim sözcükler buna yeterli değil. İnsan gibi ama çok daha ötesinde, huzur ve mutluluk yayıyor. Düşüncelerim kesiliyor, melodik ve sıcak bir sesle konuşuyor; "Yerimize hoş geldiniz Amiral" O, bir erkek, yüzünde çok uzun yılların izleri var, uzun bir masada oturuyor sonra kalkıp, bana oturmam için gösteriyor. Oturuyoruz, bana bakıp gülümsüyor ve yine o yumuşak ve melodik sesle konuşuyor; "Sizin buraya girmenize izin verdik çünkü siz dünyanın yüzeyinde tanınan asil birisiniz." Dünyanın yüzeyi mi? diyor ve soluğumu tutuyorum. Gülümsüyor ve; "Evet, şu anda İç Dünya´nın Arianni bölgesindesiniz. Sizi görevinizden fazla alıkoymayacağım, güvenle yüzeye geri döneceksiniz. Ama şimdi Amiral sizi neden buraya çağırdığımızı söyleyeceğim. Irkınızın Japonya´da Hiroshima ve Nagasaki´de patlattığı ilk atom bombalarıyla çok ilgiliyiz. Bu nedenle alarma geçtik ve uçan araçlarımızı yolladık, biz bunlara ´Flugelrad´ diyoruz. Sizi gözlüyorlar ve ırkınızın yüzeyde ne yaptığını araştırıyorlar. Bütün bunlar geçmişte kaldı Amiral ama biz devam etmek zorundayız. Irkınızın savaşlarına ve barbarlığına daha önce hiç karışmadık ama şimdi durum farklı. İnsanlık için uygun olmayan doğal bir gücü yani atomik enerjiyi öğrendiniz. Özel görevlilerimiz dünyanızdaki güçlere mesajlar veriyorlar ama henüz bir tepki vermediler. Şimdi sizi dünyamızın varlığını gören bir tanık olarak seçtik. Irkınızdan binlerce yıl daha eski olan kültürümüzü, bilimimizi göreceksiniz Amiral." Sözünü kesiyor ve benimle ne yapacaklarını soruyorum.

Zamanı geldiğinde...

Üstad delici bakışlarıyla sanki düşüncelerimi okuyor ve bir zaman sonra cevap veriyor; "Irkınız şu anda dönüşü olmayan noktaya ulaştı. Aranızda ellerindeki gücü bırakmaktansa, dünyayı yok etmeyi göze alacak olanlar var." Başımı sallıyorum ve devam ediyor; "1945´de ve sonrasında ırkınızla ilişki kurmaya çalıştık ama düşmanca davranıldı, Flugelrad´larımıza ateş açılıp, düşürüldüler. Savaş uçaklarınız, kötü amaçlarla düşmanca davranarak bizimkileri kovaladılar. Şimdi sana şunu söylüyorum oğlum; dünyanızda çok büyük bir kötülük fırtınası oluşmakta, kara bir öfke ve şiddet yıllardır hiç eksilmeden, artarak birikiyor. Silahlanmanızın bir anlamı yok, biliminizde güvenli bir yer yok. Kültürünüzde açan her çiçek, öfke ve hiddetle ezilip, yok ediliyor, tüm insan canlılar derin bir kaosun içine düştüler. Yaşadığınız son savaş daha sonra ırkınızın başına geleceklerin sadece bir başlangıcı. Biz burada her geçen saat durumu daha açık görüyoruz. Söylediklerimde bir yanlış var mı?" Hayır, bu eskiden de oldu, karanlık çağlar geldi ama beşyüz yıl önce sona erdi, diyorum. Üstad devam ediyor; "Evet, oğlum. Karanlık çağlar asıl şimdi ırkınızın üzerine geliyor, karanlık dünyayı bir örtü gibi örtecek ama inanıyorum ki ırkınızdan bazıları yaşamayı başaracaklar ama buna daha zaman var, fazlası söylenmemeli. Çok uzaklarda ırkınızın yıkıntıları arasından yeni bir dünya doğacak, kayıp efsanevi hazineleri arayacaklar ve oğlum bizim korumamızda güvenlikte olacaklar. Zamanı geldiğinde biz ırkınıza ve kültürünüze yardım edeceğiz, belki savaşın ve çekişmelerin boşyere olduğunu birgün öğreneceksiniz, ancak bundan sonra ırkınız tekrar kültürü ve bilimi elde edebilecek. Şimdi oğlum, bu mesajla beraber yüzeye dönebilirsin."

Ve dönüş

Bu sözlerle beraberliğimiz sona ermiş gözüküyor. Bir an için duruyorum, bu bir rüya olmalı ama ben bu gerçeği biliyordum. İki güzel hostesimin gelip "Bu yoldan Amiral" demeleriyle kendime geldim. Çıkmadan evvel bir kez daha dönüp Üstad´a bakıyorum. O mitolojik yüzde yumuşacık gülümseme var; "Elveda oğlum" diyor ve ince uzun elini kaldırarak bir barış hareketi yapıyor. Hızla geri dönüyor ve yukarı çıkıyoruz. Hosteslerimin birisi bana dönüyor ve; "Acele etmeliyiz Amiral. Üstad, sizi geciktirmememizi istedi, mutlaka geri dönmeli ve mesajı vermelisiniz." Birşey demiyorum. Olan herşey inancın ötesinde. İlk geldiğimiz yere dönüyoruz, telsizcim orada, çok gergin ve yüzünde endişeli bir ifade var. Ona herşey yolunda Howie, diyerek sakinleştiriyorum. Yine uçan platformla uçağımızın yanına götürülüyoruz. Motorlar çalışmıyor, hemen biniyoruz. Kapı kapandıktan sonra görünmeyen güç, uçağı kaldırıp bir anda 8.000 metreye çıkarıyor. Onların araçlarından iki tanesi belli bir uzaklıktan bizi izliyor. Çok hızlı gidiyoruz ama hız göstergesini okuyamıyorum, ileriye doğru gidiyoruz. Telsiz çalışıyor ve bir ses; "Şimdi sizi terk ediyoruz Amiral, kontrollar serbest. Auf Wiedersehen!!!!" diyor. Almanca bir veda. Howie ve ben flugelrad´ların soluk mavi gökte kaybolmalarını izliyoruz. Uçağım birden sarsılıyor ve aşağıya doğru dalışa geçiyor. Toparlanıyor ve kontrolu alıyoruz. Şimdi uçuş normal, kimse konuşmuyor, ikimiz de kendi düşüncelerimizle başbaşayız.

Güncenin devamı

Saat 22:00: Yine sonsuz buz ve kar çölündeyiz. Üsse uzaklığımız yaklaşık 27 dakika. Haberleşiyoruz, cevap geliyor. Bütün koşullar normal. Üstekiler bizden haber aldıkları için çok mutlular.

Saat 22:00: Üsse yumuşak iniş yapıyoruz. Bir görevi bitirdim ama çok daha büyük bir görev şimdi beni bekliyor...

Kaydın sonu

11 Mart 1947´de Pentagon´da bir toplantıda hazır bulundum. Olanları anlattım, keşfimi açıkladım ve Üstad´ın mesajını aktardım. Herşey gereğince kaydedildi. Başkan´a bilgi aktarıldı Ama geciktirildiğimi veya alıkonduğumu hissediyorum. Yüksek Güvenlik Örgütü ve bir tıb ekibi ile uzun görüşmeler yaptırdılar, bir kasıt algılıyorum. Büyük bir sıkıntı içindeyim, ABD Ulusal Güvenlik koşulları gereğince, sıkı kontrol altındayım. Ve sonunda emri aldım; bildiğim her konuda kesin olarak sessiz kalmam isteniyor, bunu insanlık adına yapacakmışım. İnanılmaz ama ben bir askerim ve emirlere uymaktan başka yapacak birşeyim yok.

30/12/56: Son sözler

1947´den bu yana yıllar geçti. Günlüğümü tamamlamam gerekiyor. Kapatırken, kendimden eminim. Bu sırrı yıllar boyunca inançla sakladım. Bu benim tüm moral değerlerime ve haklarıma karşıydı. Şimdi sonsuz gecenin geldiğini hissediyorum ve bu sır benimle beraber ölmemeli. Ama gerçek eninde sonunda galip gelecek. İnsanlığın tek umudu bu. Gerçeği görüyorum ve ruhum bir an önce serbest kalmak için çırpınıyor. Askeri canavarlığın kalbi olan endüstri için görevimi yaptım. Şimdi uzun gece başlıyor ama bu bir son olmayacak. Uzun Artrik gecesinde olduğu gibi, gerçeğin parlak güneş ışığı yine gelecek ve karanlıklardan ışık doğacak. Çünkü ben Kutbun ötesinde varolan ülkede en büyük bilinmeyeni gördüm.

Amiral Richard E. Byrd

ABD Deniz Kuvvetleri 24 Aralık 1956

Akıllı Örümcekler tam gaz !

2008-08-20T23:23:00.005+03:00

Geçtiğimiz haftalarda blogçu arkadaşımız Zehirli Örümcek yeni bir projeye imza attı. Televizyonlarda uygulanan, Akıllı İşaretler benzeri bir sistemin, internet sitelerinde kullanımını sağlamak için bir fikir üretti ve şimdilik 3 kategori olarak düşünülen bir sistem ortaya çıkardı. Bunu “Akıllı Örümcekler” adı ile, www.akilliorumcekler.com sitesi üzerinden kullanıma açtı.

3 kategoriyi şu şekilde özetleyebiliriz:

13 Yaş ve Üzeri
Bu web sitesi, barındırdığı bazı içerikler sebebi ile 13 yaş altındaki internet kullanıcıları için uygun değildir
Açıklama: Eğer web sitenizde; haber ve eleştiri maksatlı BAZI; küfürlü yazılar, cinsellikle ilgili öğeler, siyasi düşünceler, korku ve şiddet yayınlıyor ve bununla ilgili konulara bağlantı veriyorsanız bu işareti kullanabilirsiniz!

18 Yaş ve Üzeri
Bu web sitesi barındırdığı içerik sebebiyle 18 yaşından küçük internet kullanıcıları için uygun değildir!
Açıklama: Eğer web sitenizde Tamamen; küfürlü yazılar, cinsellikle ilgili öğeler, siyasi düşünceler, korku ve şiddet yayınlıyor ve bununla ilgili konulara bağlantı veriyorsanız bu işareti kullanabilirsiniz!

Genel Kullanıcı
Bu web sitesi tüm internet kullanıcıları için uygun bir içerik yayınlamaktadır!
Açıklama: Eğer web sitenizde, tüm internet kullanıcıları yaş grupları için olumsuz bir içerik; küfürlü yazılar, cinsellikle ilgili öğeler, siyasi düşünceler, korku ve şiddet yayınlamıyorsanız web sitenizde bu işareti kullanabilirsiniz

Ben de kendisine ve bu projeye destek vermek için, 13 yaş ve üzeri kategorisini seçerek, kendi siteme eklentiyi ekledim.

Daha sağlıklı bir internet ortamı sağlamak için; her web sitesi, yayınladığı içerikle ilgili internet kullanıcılarına bilgi vermelidir. Bu sayede özellikle çocuklar için uygun bir filtreleme desteği konulabilir ve yetişkinler de girdikleri site hakkında bilgi sahibi olabilir. Çocuklar için kullanılan filtreleme sistemlerinde, genelde sitede kullanılan kelimelere göre engelleme sağlanmaktadır. Fakat bahse konu kelimeyi kullanan her site belki de zararlı değildir. Veya tam tersi olarak, zararsız kelimeler kullanılarak, son derece zararlı bilgiler çocuklara verilebilir. Bu anlamda “Akıllı Örümcekler” site bilgi sistemi sayesinde uygun içerikler uygun şekilde sunulabilir.

Elbette şu an site sahibi kendi istediği örümceği seçiyor ve bu kontrol mekanizması site sahibinin bilinç seviyesine bırakılıyor. Fakat şu an henüz test aşamasında olan ve destek bekleyen bu proje ile, bu örümceklerin kullanımı zorunlu tutulabilir ve belirli bir kurum tarafından örümcekler tahsis ve kontrol edilebilir. Ve proje beta aşamasından çıktıkça, örümcek sayısı da artırılıp daha çeşitlendirilebilir.

Akıllı Örümcekler, bu konuya el atıp destek verebilecek kişilerin desteğini bekliyor...

Müziğin öldüğü gün...

2008-08-16T23:30:00.006+03:00

Don McLean, American Pie adlı şarkısında, “Müziğin öldüğü gün” diye bahseder o meşhur günden. Bazı söylentilere göre rocknroll efsaneleri olan Buddy Holly, Richie Valens ve Big Bopper’ın bindikleri uçağın adı American Pie idi, yani öyle düşünülüyordu. Ama daha sonra Don Mclean bunu yalanlayarak, şarkının adını tamamen kendisinin yarattığını belirtti .

Şarkının ana temasını oluşturan yani müziğin öldüğü 3 Şubat 1959 gününün hikayesi şöyledir:

Richie Valens uçak yolculuğundan çok korkuyordu ve uçak kazasında öleceğini rüyasında da görmüştü. Ama bir konser sonrası, kış günü hava şartları nedeniyle kara yoluyla gidemedikleri için uçakla yola çıkmışlardı ve hava şartları nedeniyle uçak düştü. Uçağa sadece 3 kişi binebiliyordu, Richie Valens ve bir gazeteci yazı-tura atarak, uçakla kimin gideceğini belirlemişlerdi. Rock'n roll müziğinin en büyük kayıplarından biriydi.

O zamanlar Don Mclean gazete dağıtıcılığı yapıyormuş ve o uçak kazasının olduğu soğuk bir Şubat sabahı , gazeteyi dağıtırken ana sayfada o haberi gördüğünde, bir adım dahi atamayıp olduğu yerde donakalmıştır. Şarkıyı yazması 1960’lı yıllarda, yayınlaması ise 1971’de gerçekleşmiştir.

Şarkıda ana tema bu üç şarkıcı olmakla birlikte, onlardan başka Beatles, Elvis Presley, Janis Joplin, Mick Jagger ve Rolling Stones, Bob Dylan, James Dean, The Byrds gibi birçok sanatçı ve gruba, gizli bir takım şifrelerle gönderme yapar. Şarkının ilk çıktığı günden beri, şarkının sözlerinin içerdiği anlamlarla ilgili sayısız teori ortaya atılmış ve adeta bir fenomen haline gelmiştir. Halen Don Mclean şarkı sözlerinin anlamını tam olarak anlatmamıştır. Ama genel hatlarıyla, 1950’li yılların müzik açısından aydınlık çağlarıyla, 1960 ve sonrasında karanlık bir çağa sürüklendiğinden bahsettiğini ve bu devrede dünyada ve Amerika’da olup bitenlerle ilgili simgesel anlatımlarda bulunduğunu belirtmiştir. Bu dönem, aynı zamanda Don Mclean’in çocukluğun saflığından yetişkinliğin gerçeklerine geçmeye başladığı dönemdir. Bu kaza da tam olarak Don Mclean’in ayaklarının yere bastığı yani gerçeklerin acılığı ile tanışmasını sembolize eder.

Şarkı yayınlandığı zaman 4 hafta listelerde bir numarada kalmış ve aynı zamanda önemli bir proje olan” Recording Industry Association of America (RIAA)’nın “Yüzyılın şarkıları”-Songs of the Century” listesine beşinci sıradan yerleşmiştir. Bu liste, Amerika’nın müzik ve kültür açılarından gelişimini en iyi anlatan şarkılardan oluşturulmuştur ve 2001 yılında özel seçilmiş 1300 kişinin oyuyla 20. yüzyılın 365 seçilmiş şarkısının listesi oluşturulmuştur. Merak edenler için ilk beş şöyledir:

1 "Over The Rainbow" - Judy Garland

2 "White Christmas" - Bing Crosby

3 "This Land Is Your Land" - Woody Guthrie

4 "Respect" - Aretha Franklin

5 "American Pie" - Don McLean

Günümüzde de birçok sanatçı vefat ediyor ama şu yaşadığımız zaman ile geçmişi karşılaştırmak olanaksız görünüyor. Çünkü birçok müzik türünün şu an varolmasını bu insanlara borçluyuz. Her türlü sansür ve engellemeye rağmen, turnelerde üç kuruş para karşılığında ideallerini gerçekleştiren bu adamlara çok şeyler borçluyuz.

Bu vesileyle, bugün ölüm yıldönümü olan Rock’n’Roll müziğin yaratıcısı ve kralı Elvis Aaron Presley’i de anmayı unutmayalım. Onun öldüğü 16 Ağustos 1977 tarihi de müziğin öldüğü diğer bir gündür, tıpkı 24 Kasım’da Freddy Mercury’nin öldüğü gün gibi.

Elvis’in hikayesi tam bir fenomen olduğu için, onunla ilgili yazacağım yazıyı sonraya saklıyor ve sizlere müzik dolu günler diliyorum.

Bye bye Miss American Pie…

Not: Hatırlayamayanlar için bu üç müzisyenin birkaç şarkısı:

Buddy Holly: That’ll be the day, Oh boy, Peggy Sue

Richie Valens: La Bamba, Oh Donna, Come on let’s go

Big Bopper: Chantilly Lace, Crazy Blues, Big Boppers Wedding

Hair - Let the Sunshine In !

2008-08-12T11:58:00.021+03:00

Bugünkü yazımda, Gürcistan’daki savaşa tepki niteliğinde, dünyada savaşa karşı yapılmış en özel filmlerden birinden bahsetmek istiyorum. Savaş düşleri kuranların arasında barış ümidini yeşertebilmemiz dileğiyle !

Rock müzik seven ve Hair'ı görmemiş olabilecek birini tahmin dahi edemiyorum.Hala görmemiş olanlar varsa, umarım bu yazımla onlara tanıtmış olurum, çünkü gerçekten bu filmi görmemek bir eksikliktir.

Hair –The American Love-Rock Musical aslında 1968 yılında bir müzikal olarak Gerome Ragni ve James Rado tarafından yazılmış ve sonrasında Galt MacDermot tarafından müzikleri bestelenmiştir. James Rado kendi ifadesiyle, Galt MacDermott ile buluşmalarını şöyle anlatır: “ It was more than a fulfillment of a dream. I would call it a clear illustration of a marriage made in heaven.” Bugüne dek tüm dünyada müzikal olarak sergilenmiş ve de sergilenmeye devam etmektedir. Şu ana dek dünyada Hair’ın gösterilmediği ülkenin kalmadığı söylenmektedir. Türkiye’de de 1982 tarihinde Engin Cezzar tarafından Türkçeleştirilerek sahnelenmiştir. Bu gösterim ile ilgili Füsun Önal’ın anlatımıyla öğrendiğimiz detay ise, çıplak olarak sahneye çıkılması gereken yerlerde ten rengi kıyafetlerle sahneye çıkıldığıdır.

Hair’ı 1979 yılında film haline getiren yönetmen Milos Forman, bu filmiyle dünya tarihinin klasikleri arasında yer almayı başarmıştır. Filmin başrollerinde John Savage, Treat Williams, Beverly D'Angelo, Annie Golden gibi sanatçılar yeralır.

Milos Forman bu filmiyle César ödülüne layık görülmüş ve film de o tarihte Best Picture Golden Globe ödülü almıştır. Filmdeki oyunculuğu ile Treat Williams ise Golden Globe as New Star of the Year in a Motion Picture ödülüne aday gösterilmiştir. Film ve filmin müzikleri, Woodstock konserlerinin ana teması haline gelmiş ve Vietnam Savaşı’na karşı olanların marşı haline gelmiştir.

Henüz bu konuda net bir bilgi bulamamakla beraber, ortada dönen konuşmalara gore bu yüzyılda toplam 10 film seçilerek, çok uzun yüzyıllar sonrasına dek korunması planlanmıştır ve bu 10 film arasında Hair da bulunmaktadır.

Şimdi bu noktadan sonra anlatacaklarım yoğun şekilde spoiler ve hatta filmin tüm hikayesinin özetini içermektedir, bilgilerinize:

Film, benim burcum olan Kova burcunun ve kova burcu çağının anlatıldığı efsanevi Age of Aquarius şarkısı ile başlar, şarkıyı da gerçekten olağanüstü sesiyle siyahi bir kadın seslendirmektedir. Filmin başında Vietnam Savaşı’na gitmek üzere Oklahoma’dan yola çıkan Claude (John Savage), New York Central Park’ta dolaşırken Berger (Treat Williams) ve onun hippi grubu ile karşılaşır. Onlarla tanışır ve dostluk kurar fakat neden bu şekilde yaşadıklarına da bir anlam veremez. Bu arada parkta at binerken gördüğü Sheila adlı bir kızı çok beğenir (Beverly D'Angelo).

Claude’un askere gitmek için biraz zamanı vardır, bu arada hippi grubuyla takılır. Berger ise Claude’u Sheila ile buluşturmak için planlar yapmaya başlar ve bu zengin kızın sosyete ailesinin evinde, kızın doğumgünü partisini basarlar :-) Ve burada elbette yine efsanevi şarkı olan “I got Life” şarkısını masanın üzerine çıkarak ve masayı dağıtarak seslendirir Berger...Benim girdiğim herhangi bir önemli ve ciddi iş toplantılarının birinde, Berger'ın hareketini yapmayı istediğim ve içten içe gülümsediğim çok olmuştur :-)

Berger’ın ailesi aslında oldukça zengin bir ailedir. Fakat Berger sokaklarda hippilerle yaşamaktadır çünkü bir ideali vardır. Babası ise Berger’ı sadece saçı uzun olduğu için desteklememektedir. O zamanlar uzun saç gerçekten bir şeylere isyan etmeyi ve düzeni kabullenmemeyi belirten bir göstergedir.

Filmin detaylarına fazla girmeden devam ediyorum, Claude hippilerle yaşarken geçen konuşmalarda sürekli Vietnam Savaşı sorgulanır ama Claude amacından vazgeçmez. Claude’un vakti gelir ve askere uğurlarlar. Yalnız Berger hala Claude ile Sheila'yı buluşturma peşindedir. Bunun üzerine gidip kızı kaçırırlar. Fakat Sheila da Claude’dan hoşlanmaktadır elbette, gönüllü gelir zaten. Ve bir arabaya atlayarak Claude’un birliğine doğru giderler. Birlikten içeri gidemeyince, yakınlarda bir yol üstü barında bir askeri subaya bir oyun oynayarak giysilerini ve arabasını alırlar. Berger, onun giysileri ve arabasıyla birliğe girip Claude’u birkaç saatliğine kaçırmayı amaçlar. Ve evet filmdeki en önemli sahnelere geliriz bu şekilde.

Hayatta aç kalmak ve itilmek pahasına bile olsa, hiçbirşey için saçını kesmeyen Berger, sadece birliğe subay kılığında girip arkadaşını bir saatliğine dışarıya çıkarabilmek için saçını keser !

Ve subay kıyafetleriyle içeri girer, Claude’u bulur fakat Claude dışarı çıkamayacağını çünkü saat başı sayım yaptıklarını belirtir. Bunun üzerine düşünecek fazla zamanı olmayan Berger, Claude ile yer değiştirir, elbiselerini değiştirirler ve Claude dışarıya çıkıp Sheila ile buluşur.

Bu sırada ani bir emir gelir ve tüm askerleri toparlayarak Vietnam’a gönderirler, Berger da içlerinde olmak üzere… Berger şaşkın ifadeyle günışığından karanlık uçağa girerken, o meşhur müzik yankılanmaktadır arkadan: “ Let the Sunshine in! “…

Claude geri gelir, bir bakar heryer boş ve yere diz çökerek “ Bergerrrr, Bergerrrr !” diye öyle bir çığlık atar ki, o sahnedeye duyarsız kalabilecek dünya yüzünde herhangi birini düşünemiyorum.

Filmin sonunda ise bütün hippi grubunu, Claude ve kız arkadaşıyla birlikte, Berger’ın Vietnam şehitlerinin arasında mezarı başında gösterir. Ve görüntüler, gerçek Woodstock ve Beyaz Saray önünde protesto gösterilerine geçerek son bulur…

Bu filmi sadece yanlış bir savaşı işaret etmemektedir. Bu film, bir insanın dostluk adına neleri yapabileceğini, ırk ayrımına karşıtlığı, savaşa ve militarizme karşıtlığı, özgürlüğü ifade etmektedir. Ve bunu rock müziğin çığlıkları ile yapar. Her şarkıda ayrı bir hikaye ve ayrı bir karşıtlık bulunmaktadır, şarkıların hiçbiri öylesine değildir. Eserdeki müziklerin altyapısı, arkadaki korolar inanılmazdır, özellikle let the Sunshine In şarkısında arkadaki insan sesi sayısını henüz saymayı başarabilmiş değilim. Ve inanılmaz bir bas altyapısı vardır.

Hair filmi, her anlamda benim için çok önemli bir yer taşır.

Kendi çıkarları ve oyunları için masum insanları savaşa alet edenler !

Bırakın Güneş içeri Girsin !

Ek: Youtube'dan video izleyebilen veya indirebilenler için, bahsettiğim 3 şarkının geçtiği filmin bölümleri:

Let the sunshine in - The Flesh Failures
http://www.youtube.com/watch?v=fhNrqc6yvTU

Age of Aquarius:
http://www.youtube.com/watch?v=N9oq_IskRIg

I got life:
http://www.youtube.com/watch?v=-1LRD3DtFAo

Ayrıca Hair müzikali ve filmi ile ilgili daha detaylı bilgi için:
http://www.hairthemusical.com/

Artan Arkadaşlık Siteleri

2008-08-09T15:24:00.020+03:00

Dün Mental Masturbasyon MeGu’nun Ronaldinho çevikliğiyle karşılayarak bana gönderdiği mim üzerine, aynı başlıkla yazıyı yazıyor ve pası karşılıyorum :-) MeGu olayın ekonomik boyutunu ele almış, bana da psikolojik ve toplumsal yönden konuyu irdelemek düşüyor :-)

Tanışma ve network siteleri malum her geçen gün artıyor ve artmasıyla birlikte çeşitli kategorilere de ayrılmaya başladılar.

Buradan yola çıkarak 2 ana kategoriye ayırmamız mümkün gibi görünüyor:
1- Business networking siteleri
2- Social networking siteleri
2.1 Sosyal aktivite ve topluluklar
2.2 Sadece arkadaşlık ve flört siteleri

Öncelikle business networking ile ilgili olan siteler arkadaşlık sitelerinden tamamen ayrılıyor. Her ne kadar bu siteler de zaman zaman bu gibi amaçlara alet edilmeye çalışıldıysa da, böyle bir girişim karşısında site yöneticilerinin müdahalesi ve abonelik iptali ile konu biraz kontrol altına alınmış gibi görünüyor. Bu sitelerde de elbette yeni insanlarla tanışmak ve ilişkilerin geliştirilmesi mümkün, fakat sitenin gerek kullanım araçları, gerekse forumları itibariyle ana amacı flört değil.

Sosyal siteler ise genellikle belli grupların internet üzerinde yapılanmasıyla oluşmuş ve sonra bir şekilde dışarıya açılmış olanlar var. Bunların ana amacı daha sosyal bir ortam yaratmak, işi sadece sanal ortamda bırakmadan sürekli buluşmalar, aktiviteler düzenlemek gibi şeyler sayılabilir.

Arkadaşlık siteleri ise, nedense ben buna tam arkadaşlık diyemiyorum, genelde yüzde sekseni flört veya cinsel amaçlarla kullanılıyor. Buna diyeceğim birşey yok çünkü herşey arz ve talep meselesi, eleştirmek de haddime düşmez. Bir de MeGu'nun unuttuğu bir 80630 sitesi var, bunlar davetiye veya referanssız içlerine almazlar. Nitekim kendilerini pazarlamanın yolunu da böyle bulmuşlar. Fakat bende tam ters etki yarattı, hiç üye olma isteği hissetmedim, hiç istek oluşmadı.

Facebook’u hepsinden ayrı bir kategori olarak özellikle incelemek istiyorum, onu bir arkadaşlık sitesi gibi görmüyorum, biraz nev-i şahsına münhasır bir yapılanma gibi görünüyor. Benim de Facebook’ta bir hesabım var ve gerçekten de uzun zamandır bulamadığım insanlara ulaştım. (bkz: ebemi de bulucam facebookta birgün:-) . Şimdi ortadaki polemiklerden biri şu ki, eğer insanlar birbirini bulmak isteseydi zaten bulur ve bu kadar zaman görüşürdü. Ama ben böyle düşünmüyorum, nice insanlar var ki çoktan bağlantımı kaybetmiştim bir şekilde. Çünkü hayat bu, belli olmuyor, bazen başka sorun ve öncelikler araya giriyor, irtibat kopuyor. Facebook’un kendimce suistimalini önlemek için, sadece gerçekten tanıdığım insanları listeme eklemekle önlem almış oluyorum. Aramızda birçok anti-facebook’çular da mevcut. Benim onlara karşı söylediğim tez şundan ibaret:
“Kalem bir araçtır, kalemle yazı da yazabilirsiniz, birine saplayıp adam da öldürebilirsiniz.”
Yani Facebook da bir araçtır sadece. Olan biten karşısında Facebook’un bir suçu yok. Sadece bu aleti kötü kullanan varsa, bu onların suçudur.
Kötü kullanmak da göreceli bir kavram. Örneğin eğer bir insan bu gibi siteleri başka amaçlar için kullanıyorsa ve bu taleplerini karşılayabilecek kitle de o ortamda mevcutsa, o halde ne için kimi, eleştirmek mümkün olabilir ki? Herşey insanların kendi seçimi, kendi yaşam tarzıdır. Elindeki aracı nasıl kullanacağın da sana bağlıdır.

Anti-Facebook’çuların bir diğer tezi ise, internette kendileri hakkında o kadar çok bilgi yayınlamanın sakıncaları ve kendilerini fişlenmiş gibi hissetmeleri. Ben şimdi sizlere şunu söylemek istiyorum, sizin tüm bilgilerinizin çeşitli yerlerce bilinmesi için sizce Facecook’a mı ihtiyaç var? :-) Geçti bitti herşey arkadaşlar, siz hiçbir şey yapmasanız da big brother is watching you :-) Already done ! :-) ( bkz: George Orwell - 1984 kitabı )

Ayrıca yaptığınız her hareketin sitede herkese ilan edilmesi konusuna gelince, sitede bazı ayarlar var, isterseniz kendinizi görünmez yapabilir, isterseniz hiçbir hareketinizin hiçkimseye gösterilmemesini sağlayabilirsiniz. Hayır sizin saklanmak için kendinize göre başka gerekçeleriniz varsa, o zaman o sizin bileceğiniz iş.

Sosyal sitelere üye olanların profillerini incelersek, bir genelleme yapmanın doğru olmayacağını düşünüyorum. Hepimizin bazı sosyal ihtiyaçları mevcut. Teknoloji ile birlikte iletişim sorununun bir bölümü hem giderildi hem de başka yeni sorunlar doğdu. Artık dünyanın her yerindeki herkesle istersek yazılı, istersek sesli, istersek görüntülü olarak internet üzerinden konuşabiliriz. Böylece elimizde her türlü iletişim imkanı doğmuş oluyor. Yeni sorun ise şu ki, iletişimini sadece internet ortamında sağlayarak, gerçek sosyal hayattan kopan karakterler oluşmaya başladı (bkz:geek) ve bunun da son derece sakıncalı bir durum olduğunu düşünüyorum.
Her sosyal statüden insanlar internette çeşitli sitelerde yazışıyor, bilgi veya ilgi alışverişi yapıyor. Kimileri kendi kimliklerini saklayarak, toplum baskısı nedeniyle gizlemek zorunda kaldıkları kendi karakterlerini gizliden gizliye yaşıyorlar.

Ben şahsen kendimden bahsedersem, benim gerçek hayatta da son derece aktif bir yaşamım var. Fakat Commodore 64 öncesinden bilgisayar dünyasına ve BBS döneminden internet dünyasına girmiş biri olarak, internetten de kopamıyorum. Ben interneti olabildiğince yararlı amaçlar için, bilgi alışverişi için, arkadaşlarımla görüşmek için, dünyadan haberdar olmak için, zaman zaman gerçekten can sıkıntısından kafa dağıtmak için kullanıyorum. Üyesi olduğum Facebook, Xing, Linkedin gibi sitelerdeki forumlarda, gerek işle ilgili gerekse sosyal yaşamla alakalı birçok kişiyle tanıştım ve bu insanların gerçekten de bana çok faydaları oldu.

İnternet dünyasında ve bu tip sitelerde elbette gerçekten kötü amaçlarla kullanan, insanları kandırıp dolandıran kişiler de mevcut. Ama bu maalesef gerçek hayatta da var, ama internette bunu kimlik saklayarak yapmaları daha kolay. Bundan korunmak için sadece biraz uyanık olmak yeterli.

Normal hayatlarında, gerek toplum veya aile baskısından, gerekse kişisel korkulardan dolayı, gerçek bir sosyal hayatı olamadığından, internette cirit adan fedailer de var. Bu düz yol fatihleri (normal trafikte düzgün araba kullanmayıp, bomboş yola çıkınca hızlanan yolların çakma efendileri veya doğan görünümlü şahin tiplemeli insanlar) her iki cinsten de olabiliyor. Bunların erkek olanları, değişik profil resimleri ve oradan buradan arakladıkları sözlerle oluşturdukları janjanlı profillerle kız peşine düşerler. Gerçekten çaresiz olanlar zaten buluşmaya da kalkmaz, sanal anlamda devam eder. Bunların kız olanlarını tespit etmek ise daha kolaydır. Internette sürekli erkeksi ve bol küfürlü konuşmalarıyla, harbi tavırlarla, gerçekten yaşayamadığı için bunca bahsettiği cinsel konuşmalarla kolayca kendilerini ele verirler. Bunların içinde gerçekten yansıttığı gibi olanlar da var mıdır, elbette vardır, ama maalesef bunları tespit etmek için ancak gerçek hayatta tanımak gerekir, başka yolu da görünmüyor. Ama bu tip bir yaşam tarzında kalmalarını da tamamen kendi suçları olarak görüyorum, insan isterse herşeyi yapabilir, yeter ki kendi istediği yaşamı oluşturacak cesaret olsun içlerinde... Dünyada herşeyin bir alıcısı var, birileriyle birlikte olmak için illa ki Cindy Crawford veya Brad Pitt gibi olmaya veya öyleymiş gibi davranmaya gerek yok, kendiniz gibi davrandığınız taktirde, bir şeyin "çakma"sına göre çok daha çekici olursunuz... Yeterince artist mevcut, haddinden fazla hatta, biraz doğal ve kendiniz olun yeter... Çaresizsen, çare sensin.

Diyorummm ve topu direkt olarak Zehirli Örümcek, Cevval Portakal ve Çelişki Analiz-Orpen'e atıyorum. Hadi bakalım, mim sizde :-) (bkz:mim kardeşliği)

:-)

HP servis rezaleti !

2008-08-08T09:21:00.004+03:00

Sevgili okurlar, aranızda yeni masaüstü veya dizüstü bilgisayar almayı düşünenler varsa, bunca yıllık bilişim tecrübeme rağmen yaşadıklarımı mutlaka okumalısınız. Bu konuyu detaylı olarak Alaaddin'in Sinirli Ablası bloguna yazdım :

http://alaaddininsinirliablasi.blogspot.com/2008/08/hp-rezaleti.html

Ve ayrıca diğer bazı HP mağdurları ile ilgili linkler:
http://pavilionmagdurlari.blogspot.com/
http://www.cisday.org/2006/10/16/hp-hakkinda-birseyler/
http://www.harmankaya.org/yazi-97-HP-Ile-Sonunda-Mahkemelik-Olacagim.html
http://kimliksiz.org/kimliksizsiniz/index.php?view=article&catid=40%3Aguendem&id=149%3Ahp-madurlar&option=com_content&Itemid=53
http://forum.donanimhaber.com/m_18707810/tm.htm

Barış nedir sevgili?...

2008-08-07T22:49:00.008+03:00

Herkesin savaş hayalleri kurduğu bir dünyada, mümkün mü barışı tanımlamak ?

Barış, dünyadaki en büyük ütopya.
Çünkü dünya barışının gerçek anlamını veya nasıl sağlanacağını kimse bilmiyor.

Çünkü herkesin çıkarları mutlaka bazı noktalarda çakışıyor.

Hiçkimse kendi kendiyle bile barışık değilken, nasıl toplumlar birbiriyle barışık olabilsin ki?

Aynı 1. Dünya savaşı'nda Hans Leip'in besteleyip, Lola Andersen'ın seslendirdiği "Lili Marleen" şarkısı gibi, savaşa giden sevdiğini fenerin altında bekleyen kızın öyküsü gibi...Birbiriyle savaşanların bile ortak "umut" şarkısı olmuş Lili Marleen, düşman olmalarına rağmen hepsinin dinledikleri ortak şarkıymış. Umudun şarkısı daha sonra birçok dile çevrilmiş ve birçok kişi tarafından seslendirilmiştir.Biz genelde bu şarkıyı Marlene Dietrich'ten biliriz. Bu şarkı için Almanya Langeoog'ta dikilmiş bir heykel bile bulunmaktadır. Şarkının temsil ettiği umut, barış umududur ama sonuçta hiçbir zaman iki taraf için de barış sözkonusu olamaz.

Akgün Akova'nın barış üzerine yazmış olduğu "What is peace my love" şiiri kadar barışa dokunabilmiş olan var mıdır acaba?

"barış nedir sevgilim
biliyor musun
bir köprü müdür üstüne gölgeler düşünce çöken
halka açılamadan batan bir şirket
iki savaş arasında verilen çay molası mıdır barış
yoksa
hurdacıya söylediği son sözler mi
bisikleti vurulan bir çocuğun

söyle sevgilim
Einstein'ın Roosevelt'e yazdığı mektup mudur barış
Lozan'dan gelen telefon mu Mustafa Kemal'e
çöplerini bilimin süpürdüğü bir sokak mıdır barış yoksa

söyle sevgilim
de ki
tünediği balkon uçuruma düşen yavru bir kuştur barış
saatçiyi hapse attıkları için kurulamayan bir meydan saati
ayağımızdaki paslı çiviyi bacağımızı keserek çıkaran bir melek
de ki
aptalların türküsü
oyuna getirilenlerin ülküsüdür barış
dişleri sökülmüş Asya kaplanıdır kapitalizmin sirkinde

de ki sevgilim
içine bayat pil konmuş el feneridir barış
fosforlu izleridir bayrakların üzerinde gezen salyangozların
barış düşsel beyaz buluttur bir kaleye çarpıp dağılan
kör bir toplumun tehdit dolu yazılarla kirlettiği bir defterdir barış
kendinde bulamayıp başkalarında aradığıdır insanın
barış
halkının üzerine devrilen bir devlettir zor dönemeçlerde
açılmadığı için posta kutusunda ölen bir mektuptur barış
patlayıp seyircileri öldüren bir futbol topudur son dakikada

bunların hiçbiri
hiçbiri değilse barış
söyle sevgilim
savaşın düş kurduğu yerlerde
hangi yüzsüzün uydurduğu bi' sözcüktür
şu dillerden düşmeyen barış..."

Yorumsuz dizeler....
Ama biz savaşmaya devam edelim, çıkar çatışmalarından, petrol ve enerji kavgalarından bir türlü başımızı kaldıramadığımız bu dünya, yavaş yavaş kendi sonunu hazırlıyor nasılsa.
Biz yapmasak da, doğa alacak intikamını insanlardan, dünyada bunca afet, felaket sürüp giderken, elbet birgün tabiat ipleri eline alacak...Ormanlarımız göz göre göre yanarken ve biz sadece seyrederken, petrol için birçok ülke yağmalanırken, ozon tabakası bizim kullandığımız kozmetikler nedeniyle eriyip giderken, buzullar global ısınma nedeniyle erirken ve eriyince piyasaya çıkacak olan yüzyıllar önceden içinde saklanmış ölümcül virüsleri içinde taşırken, hepimiz biyolojik silahlarla uğraşırken, çok lazımmış gibi insan klonlamaya çalışırken, dünyanın yarısı açlık ve su sıkıntısı içindeyken biz homini gırtlak midemizi ve alışveriş sepetimizi hırsla doldururken, alınanların yarısını da yiyemeyip çöpe atarken ve kapımızda ha geldi ha gelecek derken İstanbul depremini beklerken, biz savaşmaya devam edelim...

En azından İstanbul depreminden birgün sonra herkesin tüm çatışmaları unutup, çok kısa bir süre için bile olsa birbirine kenetleneceğinden eminiz... Çünkü birşeyleri anlamak için, hem mikro hem de makro anlamda mutlaka başımıza bir felaket gelmesi gerekiyor...

Einstein'ın da dediği gibi : "3. Dünya Savaşı, bombalar ve tüfeklerle değil, taş ve sopalarla yapılacaktır."

Hepimize geçmiş olsun...

Nedir bu Business Networking?

2008-08-05T22:44:00.008+03:00

Business networking konusuna girmeden önce, bu konuda ülkemizde yaşanmış bir başarı hikayesine değinmek isterim.

Bildiğiniz gibi bu yılın ocak ayında, Türkiye’nin en büyük “business networking” yani iş dünyasının her alanından yüz binlerce profesyonelin bulunduğu iletişim ağı cember.net platformunun hisselerinin büyük bölümü Xing AG tarafından 4,36 milyon Euro’ya satın alındı. Ve cember.net sitesinin Xing’e devri yani entegrasyonu da Temmuz ayı sonunda tamamlandı. Xing, şu an itibariyle 190 ülkede 6 milyona yakın iş dünyasından profesyoneli barındıran bir şirket olmakla beraber, Aralık 2006'da başarıyla borsaya giren ilk Web 2.0 kuruluşudur. Şirket Avrupa’da üç rakibini daha kendi bünyesine almak suretiyle, şu an Avrupa’nın en büyük business networking kuruluşu olma özelliğini taşımaktadır. Bu birleşme sayesinde de, Türkiye’deki binlerce profesyonel direkt olarak Avrupa’daki 6 milyona yakın profesyonel ile kolayca irtibata geçme, iş bağlantıları kurma şansını yakalamış bulunuyor. Eski telex’li günleri düşünürsek, bu oldukça büyük bir fırsat. :-)

Xing’in şu anki ülke müdürlüğüne, Doğan Online’dan tanıdığımız Hakan Gönenli atanmış bulunuyor. Hakan Gönenli uzun zamandır bilişim sektöründe başarılı bir isim olup, daha önce Superonline ve Turkcell Group şirketi olan MapCo’da da yöneticilik de yapmış bir isim. Bu konudaki tecrübeleri ile, Türkiye’de Xing’i bir adım daha ileri götüreceğinden şüphemiz bulunmamakla birlikte, öncelikle yeni görevi için tebrik ediyor ve bu yazıyı hazırlarken bana verdiği destek için kendisine teşekkür etmek istiyorum..

Cember.net’in kurucuları olan Çağlar Erol ve eşi Nihan Çolak Erol, sahip oldukları Euda Danışmanlık vasıtasıyla, internet üzerinde kurdukları ve kaliteden ödün vermeden, yozlaşmadan 300 bine yakın üyeye ulaştıkları bu girişim ile çok büyük bir başarıya imza atmış bulunuyor. Türkiye’de bu tip bireysel başarı hikayelerine maalesef fazla rastlanmıyor. Facebook, google gibi şirketlerin alınması, satılması ile ilgili sürekli olarak haberler okurken, amazon.com hikayesini sanki bir efsane gibi dinlerken, benzer bir hikayeyi Türkiye’de yaşamak ilaç gibi geldi ve onur verdi bizlere. Ve bu hikaye ile, risk almanın, yaptığın işe güvenmenin, kaliteden ödün vermemenin, serbest girişimin nasıl başarılı sonuçlar verebileceğinin de bir örneğini görmüş oluyoruz. Yani bir oluşumu yozlaştırmadan da, kaliteden ödün vermeden de büyütmek ve başarıya taşımak mümkün. Ve tüm bunları yaparken elbette de yapılan işe ve kendine güvenmek en önemli unsuru oluşturuyor.

Peki business networking nedir ve diğerlerinden farkı nedir?
Business networking platformları, tamamen iş dünyasının profesyonelleri ve iş dünyasında profesyonel olmak isteyenler için açılmış olan, iş bağlantılarını geliştirmek için kullanılan websiteleridir. Bu platformlarda aynı zamanda kendinizi profesyonelce tanıtabilir, kapılarınızı binlerce şirkete açabilir, eski arkadaşlarınızı bulabilir, iş ağınızı yönetip genişletebilir, yeni satış kanalları oluşturabilir, iş ilanı verebilir veya başvurabilir ve aynı zamanda tek bir tıkla birçok konunun uzmanına ulaşabilirsiniz. Bu platformlar, verilen ilanlar ile firmaları birbiriyle buluşturma, açılan forumlar sayesinde iyi bir kaynak oluşturma, gruplara katılım ile de aynı ilgi alanlarına sahip insanları biraraya getirme potansiyeline de sahiptir. Şu an Avrupa'nın en büyük business networking sitesi olan Xing ile 16 dilde iletişim kurabilir ve bunları yaparken de profilinizin kime nasıl görüneceğine de karar verebilirsiniz. Bu tip sitelerin ana amacı iştir, bilgi geliştirmedir, çevre oluşturmadır. Yani tanışma veya flört sitesi değildir, bu nedenle de uygunsuz profiller ve uygunsuz mesajlar direkt olarak yönetimce değerlendirilerek ilgili önlemler derhal alınır. Xing'e üye olmak tamamen ücretsiz, üye olduktan sonra isterseniz çok daha fazla fonksiyonu kullanmak için ücretli üyeliğe de geçmeniz mümkün.

Peki neden business networking?
Bir insan kendi başına bir işte başarılı olamaz, o insanın başarısını tanımlayan şey aynı zamanda iş ve arkadaş çevresidir. Bağlantılarınız ne kadar genişse, o kadar dışarıya açıksınızdır, o kadar iyi piyasayı yoklayabilir, teknolojiyi yakalayabilir ve aynı oranda da işlerinizi geliştirebilirsiniz. Bu gibi konular için ise internette de Xing gibi platformlar bulunmaktadır. Bu sadece websiteleri için geçerli değil, günlük hayatta da çevrenizin geniş olması ile birçok fırsatlar yakalayabilirsiniz. Normalde randevu bile alamayacağınız biri ile, mesela bir dans kursunda tanışabilir, spor salonunda ahbap olabilir veya bir fuarda, bir kokteylde ilişkilerinizi geliştirebilirsiniz. Tüm bu sebeplerden dolayı, gerçek başarı sürekli fazla mesai yaparak, masa başından kalkmayarak ve sosyal ortamlardan uzak durarak yakalanamaz. Başarının sırrı, doğru zamanlarda doğru yerlerde olmakla, doğru kişileri tanımakla, yapılacak hamleyi doğru hesaplamakla ve de en önemlisi dürüst ve güvenilir biri olarak tanınmakla yakalanır. Ve elbette kendi rakiplerinizin hareketlerini de takip etmelisiniz, ama asla düşmanca değil. Çünkü işi keyifli yapan rekabettir, sizi geliştiren ve zorlayan şey de rekabettir.

Sosyal çevresi gelişen bir insanın “iş bitiriciliği” de aynı oranda artar. Çünkü sosyalleştikçe çevresi genişler ve hangi işi nerede ve nasıl bitireceğini de bilir. Gerekli bağlantılara çoktan sahiptir zaten.

Xing ve sevgili Hakan’a bu oluşumda başarılar diliyor ve eklemek istiyorum: cember.net ve Çağlar Erol ailesi, hala kalbimizdesiniz, unutmadık sizi :-)

Arzu'dan sevgilerle,

XING Türkiye websitesi:
http://www.xing.com/cembernet/

Erol ailesinin cember.net’i kurma hikayesi:
http://www.vakaloji.com/cembernetin-babasi-caglar-erol/

Xing ve cember.net entegrasyonu basın bülteni:
http://corporate.xing.com/turkce/bas-305n/bas-305n-bueltenleri/details/article/pressemitteilungbrxing-heisst-mitglieder-von-cembernet-willkommen/7/3fa1811842/

Toplumca delirdik !

2008-08-02T17:57:00.004+03:00

Toplumca delirdik, bir kaosun içinde yaşıyoruz son günlerde. Nereye baksanız bir olay, nereye baksanız bir tehlike, bir macera, bir karışıklık aldı başını gidiyor. Herkes sanki aklını kaçırmış gibi davranıyor. Sinir, stres son hadlerine varmış, kafalar bir hayli karışmış, kimse ne yapacağını veya kime inanacağını kestiremiyor.

Ne zaman televizyonu açsanız ya bir yerde patlama, ya bir cinayet, ya çok ölümlü bir kaza, ya bir cinnet hikayesi, ya ekonomik kriz, ya siyasal kaos, ya etnik ve azınlık sorunları, ya türban sorunu, ya ergenekon sorunu, ya da Avrupa Birliği...Gün geçmiyor ki yeni birşeyler olmasın, saat geçmiyor ki bir son dakika haberi çıkmasın. Her yerde bilimum komplo teorileri de aldı başını gidiyor üstelik. Ve bu teorileri ortaya atanların büyük çoğunluğu da komploların parçası ve de sadece olayı başka türlü göstermek için ve dikkati bir yerden başka yere çekmek için yapıyor bunu...Kim neyi hangi gizli amaçlarla söylüyor onu da kestiremez hale geldik, paranoyak olduk !

Banka reklamındaki yabancı fotoğrafçının burada bu kadar malzeme bulmasına şaşırmamalı. İsveç'e gittiğimde,İsveçli bir arkadaşım bana Göteborg'da bir arabanın elektrik kaçağı nedeniyle alev aldığını ve de içerideki iki kişinin hayatını kaybetmesi nedeniyle, tam iki yıldır tüm basının bu olayı ayrıntılı olarak incelediğini, çünkü orada o kadar zamanda başka herhangi bir olay olmadığını, haber niteliği taşıyacak hiçbirşey gelişmediğini söylemişti. Ama bu arada can sıkıntısı ve kişi başına düşen gelir seviyesinin çokluğu nedeniyle de, dünyada en çok intihar oranının İsveç'te olduğunu da eklemeden edememişti. E kaosun da iyi tarafları da var :-) İmza Polyanna :-)

Rüyacı'nın da dediği gibi, belalı bir coğrafyada yaşıyoruz. Herkesin gözü bizim üzerimizde, yeni dünya düzeni ve de planlanan yeni orta doğu coğrafyası bizim durumumuza bağlı. O nedenle de kimsenin gözü üzerimizden, eli de düzenimizden çekilmeyecek. Huzur diye birşeyin sözkonusu olamayacağını artık maalesef anlamış bulunuyoruz. Dış güçler rahatlıkla kına yakabilirler.

Peki ne yapmak lazım, onu henüz hiçbirimiz kestirebilmiş değiliz. Ama en azından biraz sağduyulu davranmanın vakti geldi geçiyor bile. Bir kere biz binlerce yıldır bir çok medeniyeti içerisinde barındırmış bir coğrafyada yaşamamız nedeniyle, kültürel çeşitlilikte yaşamaya alışmalıyız artık. Biz içinde birçok farklı soydan gelen insanları barındıran bir milletiz, ve bunu içine alan kavram ve üst kimlik ise Türk vatandaşı olmak. Bizim kendi içimizde birbirimizi etnik kökeni nedeniyle ayırma gibi bir şansımız yok, eğer böyle yaparsak ancak kendi bindiğimiz dalı keseriz, birbirimizi kırar geçiririz, dış güçlere ne hacet ki? Biz kendi içerimizde birleşmezsek, bizleri ayırmak için tüm dünyanın seferber olduğu şu günlerde, bu ülkenin coğrafi avantaj ve dezavantajlarının farkına varıp ona göre önlemlerimizi almazsak, kendimizi bilinçlendirmeyip oyunlara ve yönlendirmelere alet olursak, bu işin sonunu görmek için alim olmak gerekmez. İnsanlar futbol takımları için bile birbirini ayırıp olay çıkarmaya başladıysa, bu işin sonu nereye varacak??? Bizi birleştiren şey bu memleket, yani bir arada olabilmek için ona ihtiyacımız var öncelikle. Ama futbol için bile kavgalar çıkıyorsa, taraftar grupları birbirine öldürürcesine girişiyorsa, "onlar" ve "biz" ler başladıysa, bu işin sonu çorap söküğü gibi gelir. Alev Alatlı'nın da dediği gibi:

"bir mıh kaybettik, naldan olduk
bir nal kaybettik, attan olduk
bir at kaybettik, askerden olduk
bir asker kaybettik, ordudan olduk
bir ordu kaybettik, vatandan olduk..."

Her birimiz kendi çevremizde sağduyulu olarak, kendi çevremizi düzeltir ve bilinçlendirirsek, aramızdaki ayrımlara gözetmeden bir arada yaşamayı becerebilirsek, belki mutlak hakimiyetin halkın olduğunun farkına varırız biraz, kim ne derse desin. Bu ülke bizim, halk biziz ve hakim olan da biziz, seçeriz, seçtiririz, yetki verir ve yetki alırız, istediğimiz herşeyi yapabiliriz. Belki bu süreç bazen uzar, zorlaşır, umudumuzu kaybederiz ama eninde sonunda herkesi seçecek olan biziz.

Bu memleketin tek bir santimetrekaresi bile satılık olmayıp, pazarlığa da tabi değildir. Hiçbirşey o kadar kolay değil, unutulan birşey var ki, bizler buradayız ! Bizler Türk gençleriyiz ve de Atatürk'ün bize bıraktığı emanetin ağırlığının farkındayız! Lütfen artık şu egolardan, aşağılık kompleksimizden kurtulalım, biz anlı şanlı bir milletiz, hiçkimseden aşağı kalır yanımız yok. Her türlü zenginliğe sahibiz arkadaşlar, sahip çıkalım ! Dilimize, adetlerimize sahip çıkalım, onlardan utanmayalım. Hiçkimse bir olayın veya yerin içindeyken avantajlarını çok göremez, genelde zorluklar daha çok konuşulur. Bunu görmek için biraz yurtdışında dolaşmak lazım, ama gezi için değil, yaşayarak görmek lazım...Ben bu süreci yaşamış biri olarak şu an, Türkiye ve Türk insanının avantajları, gelişmişliği ve güzel yanlarıyla alakalı metrelerce bir liste çıkarabilirim. Türkiye'den kaçıp gitmek isteyen arkadaşlara duyurulur, hiçbir yer insanın memleketi gibi değil, aklınıza dahi gelemeyecek ayrıntılara hasret kalıyorsunuz. Ve bunun dünya insanı olmakla, sosyal olmakla, her ortama uyum sağlamakla falan da hiçbir alakası yok. Gemiyi önce fareler terkeder, unutmayalım! Ve özellikle ekliyorum, seçim zamanı oy vermeyen bir vatandaşın, bu memleketten şikayet etmeye hiç hakkı yoktur, o kimse o hakkından feragat etmiştir artık !......

Biz farkında olmasak da, millet olarak çok yol aldık arkadaşlar, birşeylerin farkında olmak ve sahip çıkmak lazım artık...

Lütfen biraz sağduyu !...

Tutkunun dansı Tango

2008-07-31T15:12:00.015+03:00

Arjantin tango… Diğer bir deyişle tutkunun dansı. Peki tangoyu diğer danslardan ayıran ve tutkunun dansı yapan şey nedir? Çünkü tangonun kendi ruhu vardır, bahsedilen tutku tangonun tutkusudur, karşı cinse duyulan tutku değildir.

Arjantin tango doğuşu itibariyle bir başkaldırışı, asiliği, isyanı barındırır. Arjantin’in yaşamış olduğu iç karışıklıklar, dünya savaşları gibi kaos döneminde, halkın kendi isyanını dans ile dile getirişidir tango. İlk olarak halk arasında, kenar mahallelerde, sokaklarda doğduğu için de, salon dansları ve elit kesim arasında yerini alması ancak 1. Dünya Savaşından sonra sosyetenin yavaş yavaş bu dansa merak sarmasıyla olabilmiştir ancak...

Arjantin tango öğrenmek, normal bir dans öğrenmeye benzemez. Çünkü öğrenmek için o ruhu hissetmeniz ve direkt o dansın barındırdığı duyguya dokunabilmeniz ve ona bağlanmanız gerekir. Ama bir kez o tutkuya dokunabilirseniz, gördüğünüz derin haz hiçbirşeye benzemez, artık geri dönüş diye birşey yoktur. Tango bir tutkudur; iki beden, tek bir ruhu olusturur.

Arjantin tangonun belli başlı hareketleri vardır. Ama dansın kendisi bir tür doğaçlama içerir. Yani Avrupa tangosu gibi yumuşak değildir ve kareografi yoktur. Arjantin tangoda hareketler öğrenildikten sonra, dansı yöneten erkek, pistin durumuna, şarkının ritmine, o anki hissiyata göre hareketleri başlatır, hareketler arası geçiş yapar, bir hareket arasında başka şeyler yaptırır, o hareket bitmeden ötekine geçebilir. Yani dans, figürlerin birbirine karışımıyla her defasında yeniden yaratılır. Bu nedenle derslerde önce tangonun beden dili öğretilir. Erkeğin her işareti başka birşeye geçiş demektir ve erkeğin sorduğu bu hareket sorusuna, kadın da karşı hareketiyle cevap verir. Avrupa tango öğrenen sadece bir şarkıda bir koreografi öğrenir ve kendi eşiyle bunu yapabilir. Ama Arjantin tango öğrenen, dünyanın her yerinde, tango bilen herhangi biriyle,herhangi bir tango şarkısında dans edebilir; çünkü o artık dansın dilini bilmektedir.

Ve dans konusuna tereddütlü bakan Türk erkeklerine müjdem var :-). Tango, erkeğin yönetmesi itibariyle de tamamen erkek egemen bir danstır, biraz maçodur. Latin danslarındaki kalça figürlerini feminen bulan Türk erkeklerine diğer müjdem ise, tango serttir ve kalça kıvırma yoktur :-) Çok profesyonel dansçıların yaptığı aşırı artistik hareketlere de fazla takılmayın, onlar profesyoneller içindir.

Arjantin tangonun içinde aşk, tutku, savaş, kavga, barış, direniş, vesaire herşey vardır. Tango yapılırken yüz ifadesi de sert olmalı, konuşulmamalı ve gülünmemelidir. Çünkü bu dansın kendine has ruhu vardır, bunu yaşayabilmek gerekir. Dansçılar dansederken sanılanın aksine karşısındakine karşı birşeyler hissedemez çünkü dansın ruhuna kaptırır kendini. İstanbul'da hergün bir yerde mutlaka tango gecesi vardır, buralara tango öğrencileri, öğretmenleri ve tango tutkunları gider ve pratik yapma amacı taşır. Tango gecelerine gelip giden ve oradaki kadınlara dans esnasında uygunsuz yaklaşımlarda bulunan biri derhal tango camiasından dışlanır ve tango gecelerine alınmaz. Çünkü dans esnasında karşıdaki insan sadece bir figürdür.

Türkiye’de de savaş sonrası Arjantin tango sevdası başlamıştır, Atatürk’ü de tango yaparken hatırlarsınız sanırım. Türkçe tango şarkıları da bestelenmiştir, bu konuda en bilinen isim Şecaattin Tanyerli olup, en bilinen şarkıları arasında “Sevdim bir genç kadını, Papatya gibisin beyaz ve ince, Sensiz kaldığım geceler ve Sana Nerden Gönül verdim “ gibi şarkılar sayılabilir. Türkiye dışında tango şarkıları besteleyen ve yorumlayanlar arasında ilk akla gelenler elbette Astor Piazzola ve Carlos Gardel’dir.

Şu an Arjantin’de neredeyse her sokakta tango salonları vardır ve daha çocukluktan herkes tango öğrenmeye başlar. Bizde nasıl kahvehaneler varsa, Arjantin’de de tango salonları bulunur.

Türkiye’de de birçok tango salonu ve kursları olmakla birlikte, ben buradan size kendi hocam olan Osman Cengiz’in internet sitesini vermek istiyorum. Çünkü kendisi, kendi kategorisinde Arjantin’de birinciliği bulunan çok eski bir dansçıdır. İstanbul’un birçok yerinde tango dersleri vermektedir. Ayrıntılı bilgiyi kendi websitesinden edinebilirsiniz: http://www.tangoturco.com/

Tango derslerini almak için grup derslerine katılabilir veya isterseniz eğer dans partneriniz varsa, partneriniz ile özel ders de alabilirsiniz.

Bugün bu tango konusuna nereden girdiğime gelince, bunun biraz hazin bir hikayesi var:

Bundan yaklaşık 4 yıl önce Kanada'da bir gazetenin editörlüğünü yapan Hakan adlı yakın dostumla neredeyse hergün internetten konuşuyorduk. Orada sıkıntıları vardı, gerek kişisel gerekse kültür farklılıklarından, gerekse hayatın monotonluğundan...Elbette Türk kültürüne alışmış ve de sürekli harekete alışmış herkes yurtdışında sıkıntı yaşar, bunu şu an ben de aynen yaşıyorum. Sonra Hakan'a ben daha evrensel birşey önerdim, tango derslerine katılmasını. Öncelerde direndi ama sonra razı ettim. Çünkü tangonun kültürü evrenseldi, sınır tanımazdı. Ve karşılığında memlekete geldiğinde bana tek bir dans borcu vardı. Aradan zaman geçti, son bir yıldır nedense e-maillerime cevap da gelmiyordu. Geçen haftalarda Hakan'ın kuzeni olduğunu sonradan öğrendiğim sevgili Emre benimle irtibata geçti, çok uzun zamandır beni bulmaya çalışıyormuş. Sebebi ise, benim çok sevgili dostum Hakan geçen yıl bir trafik kazasında hayata gözlerini yummuş ve kendisinden geriye kalan günlüklerde benden ve tangodan bahsediyormuş sürekli olarak. Bu günlüklerin bazı bölümleri Emre sayesinde elime geçti, okudum ve bir dansın insan hayatında ne kadar büyük farklılıklar yaratabileceğini gördüm. Ve sizinle bu dansın ayrıcalığını paylaşarak da, sevgili Hakan'ı onurlandırmak istedim. Şimdilerde Hakan'ın zamanında ona da ısrar etmesi nedeniyle Emre de tangoya başlamaya hazırlanıyor...Hakan, sevgili dostum, beni eğer duyuyorsan, buradan sana dostluğun için teşekkür etmek istiyorum, huzur içinde yat sevgili dostum...

Hepinize tango tutkusu dolu günler diliyorum. Sevgilerle.

Kehanet ve Astroloji

2008-07-29T11:37:00.008+03:00

Kehanet yeteneği ile astroloji birbirinden son derece farklı şeylerdir. Astroloji kehanette kullanılan araçlardan sadece biridir. Ve kutsal kaynaklara göre, astroloji eski kültürlerde (Şamanizm dahil), bilge diye nitelendirdiğimiz kişilerin üst plana dair önsezileriyle birleşerek bir yere ulaşırdı.

Kehanet yeteneği herkeste bulunmaz, hatta Edgar Cayce 'den sonra da bu konuda dünyada kimse yok diye biliyorum. Bu yetenek ilahi birşeydir, herkesin isteyerek, zorlayarak alabileceği birşey değildir. Kendi ruhsal tekamülünü ilerletmeden, dünyasal konulardan sıyrılmadan ve bilgelik yolunda bir hayli ilerlemeden, kehanet yapmak olacak bir iş değildir. Hatta bunu para için yapmak, tamamen bu tarz işlere ters birşeydir. Günümüzde kehanette bulunan, fal bakan birçok insan mevcut. Ama tüm eski kutsal kaynaklarda, hocalar insanları uyarır. Bu özellikler zamanla gelir, zorlayarak açılmaz. Çünkü zamanından önce gelen şeyler zarar getirir. Altıncı His filminde de söylendiği gibi: "Her yetenek hediye değildir." ve sorumluluk ile bilgi gerektirir. Bu nedenle bahse konu insanlar kehanette bulunurken normalde temasa geçilen üst iyi planlar yerine, alt kötü planlarla irtibata geçerler. Ve böylece bizim alt varlıklar dediğimiz cin, ins vb. tarafından insanlar kolaylıkla kandırılırlar. Çünkü bu varlıklar kandırmayı çok severler ve böylece ruh sağlığını yitirmeye kadar bu iş sürer gider. Ruhsal tekamülü yeterince ilerlememiş birinin, yüksek planlara dair sinyalleri hem alması hem de alsa bile yorumlayabilmesi imkansızdır. Çok çok çok özel kişiler dışında kehanet yeteneği kimselere verilmemiştir. Ve bildiğim kadarıyla bu yeteneğe sahip olanların da, bu konuların Yaratıcı ile verilen kişi arasında bir sır olarak kalması gerektiğini okumuştum.

Astroloji kadim zamanlarda bilim dalıydı ve o zaman ancak önemli insanlığın tümü için gerekli şeylerde kullanılırdı. Şu an nefs dediğimiz şeylere alet olmuş durumda. Yani "ne zaman evleneceğim, çocuğum olacak mı" vb. gibi bencil şeyler ve kişisel amaçlar için kullanılıyor. Fakat bu konuda astroloji yardımcı olamaz ve pek de bilemez. Bilmesi de pek mümkün değildir. Çünkü gelecek belirli değildir. Sadece bizim önceden oluşturduğumuz enerjilerle, bazı olaylar bizi bekler. Ama hergün yaşadıkça yaptığımız yeni hareketlerle bu sürekli değişir, etkiler azalır veya çoğalır, yaşanacak acı veya tatlı olaylar yoğunlaşır veya etkisi azalır. Ve gelecekte ne olacağını bilmek, insana yarar yerine zarar getirir. Çünkü o zaman hayatın ne anlamı kalır ki? Yaratıcı insanlara özgür irade vermiştir. Eğer isteseydi zaten herşey herkese apaçık olurdu. Ama insan özgür iradesiyle herşeyi değiştirebilir.

Gezegenlerin hareketleri ve bize etkilerine gelince, bunları yorumlamak da eski kültürlerde bilge kahinlerin sahip olduğu bir yetenekti ve bunu ancak insanlık yararına kullanırlardı. Ama oturup bir tek insanın hayatını bu bilimle sorgulamaya çalışmak bence evrensel bazı şeyleri kendimize yontmamız gibi birşey haline geliyor. Elbette sonuçta evren yasaları mikrokozmos-makrokozmos eşitliği nedeniyle bizler için de geçerli. Kendi yanlışlarını görüp, bilip düzeltemeyen ve herşeye rağmen bunlara devam eden bir insana evren nasıl yardım etsin? Önce insan kendini tanıma ve düzenleme konusunda adımlar atmalı ki, evren ve doğa da ona karşılık versin.

Yüzüklerin Efendisi filminde Gandalf'ın yüzüğü taşımak istememesi, konumuza harika bir örnektir. Gandalf bir bilge olmasına rağmen taşımamıştı çünkü henüz hala aşamadığı korkuları vardı. Ancak son korkusuyla yüzleşene kadar ve Anka kuşu gibi kendi küllerinden yeniden doğana kadar da Gri Bilge olarak kaldı. Gandalf yüzüğü taşımak istemedi çünkü henüz yolda ilerliyordu ve yüzüğün gücü ellerinde olduğunda hala yoldan çıkabilirdi. Yüzüğü Frodo taşıdı, çünkü Frodo'nun yüreği oldukça saftı ve de bir bilgenin sahip olduğu maji güçlerine sahip değildi. Ama eğer yüzük Gandalf'ta olsaydı ve Gandalf'ın gücü ile yüzüğün gücü birleşseydi ve Gandalf'ın bir şekilde aklı çelinseydi, o zaman orta dünya tam bir felakete sürüklenecekti. Ki şimdi mesela sizin elinizde bir güç olsa, sayısal loto sunuçlarını önceden bilmek için kullanmayacağınıza ne kadar eminsiniz? Hiç eminim demeyin çünkü birşey sınanana kadar ancak sözden ibarettir.

Bundan başka, gezegenlere bakarak yorum yapmayı fiziksel olarak algılamamak lazım. Çünkü yer-gök-uzay-evren ilişkisi sembolik bazı sırlar içerir. Platon'un idealar dünyasında olduğu gibi, hepsinin göksel bambaşka anlamları vardır. Mısırlılar piramitleri bile yıldızların o anki gökyüzündeki konumuna göre inşa etmişler. Mısırlılarda gök bilim önemliydi, çünkü eski Mısır’ın en korktuğu şey, gök ile sembolik bağı kopartmaktı. Sembolik dedim çünkü bu Yaratıcı ile ve göksel planlarla bağ idi. Yapılan tapınaklar, tapınaklar arası yollar bile belirli yıldız dizilimlerine göre yapılmıştır. Onların yıldızlarla ve gezegenlerle ilgilenmesinin sebebi daha sembolik bir konuydu. Keops, Kefren ve Mikerinos da bazı yıldızlar mesnet alınarak yapılmıştır ve yıldızların konumunda geriye doğru gidildiğinde, sözkonusu yıldızların sadece milattan önce 10.300 yılında o dizilimde olduğunu saptanması ile, bilinen insanlık tarihinin aslında çok çok daha eski olduğu konusu ortaya çıkmıştır ki, ben o konuya şimdi burada hiç girmeyeceğim, o bambaşka bir yazının konusu.

Gelelim kehanet ile ilgili birkaç örneğe. Bir zamanlar Roma'nın başındaki Marcus Aurelius aynı zamanda çok iyi bir filozoftu, günümüzde de kitapçılarda hala kitapları da vardır. Ölmeden bir süre önce bir rüya görür, rüyasında iki kartalın biri batıya biri doğuya gider. Ve kendisinin ölümünden sonra Roma'nın bölüneceği kehanetinde bulunur ve gerçekleşir. Onların yetenekleri ve mertebeleri çok farklıydı. Şu an ne bunu yorumlayabilecek ne de kendisine böyle bir imkan sunulabilecek bir insan yaşıyor dünyada...Ve insanlarla ilgili çok büyük işler yapmış, hayatını bu işe adamış bu insanların da, bu yeteneklerini ben evlenecek miyim şeklinde şeylerle harcadıklarını hiç sanmıyorum. Zaten harcasalardı, ellerinden bu yetenek Tanrı tarafından alınırdı ... Nitekim Atlantis kıtasının batış sebeplerinden biri olarak da bunu göstermişlerdir.

Astroloji ve yıldız dizilimlerinin insanın doğum esnasındaki karakterine elbette etkisi vardır ama bu karakter, insan büyükdükçe ve çevre etkileri aldıkça değişir. Sadece belirgin bazı özellikler sabit kalabilir. Bu nedenle de günlük fallara, yorumlara bakarak hiç vaktinizi boşuna harcamayın derim. Onun yerine alın elinize birkaç gelişim kitabı, önce kendi hatalarınızı düzeltin. Bir hayaliniz varsa, oturun projelendirin ve harekete geçin. Hiçbirşey imkansız değildir ve hiçbir şey için de geç değildir. Önemli olan şey, onu ne kadar istediğiniz ve bu konuda hangi zamanda hangi adımları attığınızdır sadece...Ve elbette hiçkimsenin zararına olmaması şartıyla. Ancak o zaman hayalini kurduğunuz şeylere ulaşabilirsiniz...

Not: Yararlı olabilecek bir Ingilizce kaynağı ekliyorum. Parapsikolojik güçleri bilgisiz ve zamansız bir şekilde açmaya çalışmanın ve kullanmanın zararları için, Annie Besant ve C.W.Leadbeater'ın yorumlamış olduğu "Sessizliğin Sesi" kadim metninde, "Chapter 2 - The Higher and the Lower Powers, sayfa 25" e bakınız: http://sessizligin-sesi.blogspot.com/

Yazan: Arzu Kaner

Medyanın Metallica takıntısı !

2008-07-27T20:49:00.016+03:00

Biraz evvel izlediğim bilimum haber bültenleri sonrasında farkettim ki, Türk medyasının metal-hard rock ve rock müziğe karşı olan bitmek bilmez nefreti sona ermemiş hala.

Bugün malum 9 yıl aradan sonra Metallica yeniden Istanbul’da. Haberlerde buna dair konser öncesi görüntüler gösterdiler. Ve seçilmiş bazı görüntüleri ise nedense üst üste bütün bültenlerde tekrarladılar. Bunlardan bir tanesi, sıra bekleme esnasında birbirine iki yumruk atan genç idi ve bu görüntüyü konser öncesi insanlar birbirine girip, birbirlerini dövmüş gibi anlattılar. Ve kapıların geç açılmasını protesto etmek için havaya atılan pet şişeler de sürekli gösterilen ikinci görüntüler. Buna sebep olarak da alkol düzeyi gösteriliyor.

Spiker eklemeden de edemiyor: “Bu konserde, her metal konserinin değişmez aksesuarları olan kesici metal aletler bulunamıyor çünkü sıkı bir kontrol var.”...
Bu ne demek? Bu ne tarz bir tarafsız basın yaklaşımı? Aynı basın yıllar önce bir programda, “Her rock bara giden uyuşturucu kullanır” temasını üstüne basa basa işlemiş ve görüntü olarak da sürekli, bilmem hangi kişisel sebepten hedef gösterilen, hep aynı barın görüntülerini kullanmıştı. Bizler buna çok tepki göstermiştik o zaman ve sanıyorduk ki artık medya bizi rahat bıraktı. Ama yanılmışız...

Bunu yaparak medya televizyon seyreden anne-babalara şu yanlış mesajı veriyor:
- Her bara giden uyuşturucu ve içki tuzağına düşer.
- Her metal-rock dinleyen kesici aletlerle dolaşır, saldırgandır.
- Bu tip müzik dinleyen herkes medeniyetsizdir, olur olmaz kavga eder.
- Bu tip müzik dinleyenler dinsizdir, ateisttir, satanisttir.

Biraz ayıp olmuyor mu artık?
Bunu gören aileler çocuklarını konsere gönderir mi, bu müziği dinletir mi?
Soruyorum, Metallica'nın şarkı sözlerine hiç dikkat ettiniz mi? Sizin o pompaladığınız ve her yerden zortlayan popüler kültür şarkılarınızın sözlerine göre çok daha masum, çok daha içerikli, çok daha felsefi ve çok çok daha düşündürücü... Rock müzik protesttir, o nedenle çığlık çığlığadır zaman zaman. Elbette insanların uyanması ve birşeylere protest olması kimsenin işine gelmez. O nedenle "hoppidi hoppidi eller havaya" nağmelerine devam, rock ne ola ki?

Ve soruyorum, bunları gösterip eleştirirken konser organizasyon şirketlerinin hiç mi suçu yok? 1992 yılında başlayan konser furyalarında, o dönemdeki tüm konserlere gitmiş ve hatta Guns’n Roses ve Metallica için 2 gün önceden saha kenarında beklemiş biri olarak, net biçimde söyleyebilirim ki, konser organizatörleri bu işi batırıyor. Evet konser iyi geçiyor ama öncesinde insanlar sıra beklerken bayılıyor, eziliyor ama nedense kapılar bir türlü açılmıyor ve insanlar içeriye son dakikaya kadar giremiyor. Günlerdir sıra beklemekten sefil hale düşmüş seyirciler ise, gerek sinir bozukluğundan, gerek açlıktan, gerek ezilme korkusundan, gerekse zaman zaman gerçekten alkolden birbirine giriyor. Konser organizatörleri, stad konserlerinde daha insan gibi seyircileri içeri sokmayı bile başaramıyor ki.

Ne diyebilirim ki, medyanın bu nefreti göründüğü gibi hiç bitmeyecek gibi görünüyor. Ve düzgün bir hayat yaşayan, ailesi olan bizlerin ise, yapılan bu suçlamalar karşısında elbette ki cevap verme hatta belki kişisel dava açma hakkımız bile bulunuyor. Elbette her insan bir değil, problemli insanlar her türlü müzik türünde var, sadece rock veya metalde değil. Ama gerek rock felsefesini anlamamaktan, bırakın anlamayı araştırmamaktan, her gördüğü siyah renk giyeni saldırgan,karanlık ve satanist sanmaktan dolayı, medya daha bu kültüre bir adım dahi yaklaşabilmiş değil, hatta yaklaşabilecekmiş gibi de durmuyor...
Genel kültür düzeyi haber bültenleriyle sınırlı uyutulmuş zihinlere ise, sadece bu haberlere inanmak kalıyor...

Ekleme: Bu yazının yorumlar kısmında sevgili Cevval Portakal'ın gönderdiği linkteki eski gazete yazısını okumanızı şiddetle tavsiye ediyorum!

Ben seviyorsam,Sen bahanesin...

2008-07-27T16:37:00.016+03:00

"sana yüklediğim anlamları

senmişsin gibi düşünme

aldanırsın...

sen o anlamlarla

sadece bende varsın

ben seviyorsam

sen bahanesin...”

demiş sevgili Özer Bal...

Sevilen aşkın öznesi mi yoksa nesnesi midir ?

Birinin sahip olduğu aşk olgusu, karşısına yansıtıp içinde yeşerttiği gibidir ve karşısına kim gelirse gelsin, onun aşkı hissedişi yine öyle olacaktır. Evren ve insan bile bir aşk üzerine yaratılmıştır. Bir şeyi aramak, aşkın peşinde koşmak, insanın bu nedenle tohumlarında vardır. Elbette aşkın sadece bir insana duyulması da gerekmez, başka şeylere de aşık olmak mümkün. Yunus Emre Yaratıcıya aşıktır mesela. Tüm arayışları, şiirleri hep bunun üzerine yazılmıştır.Ayrıca aşkın yeşermesi için duyguların karşılıklı olması da gerekmez.

Fakat aşık olunan şey bir insan ise, o zaman aşık olan kişi, bir önceki aşkındaki gibi olmayacaktır artık, karşısındakinin algılayışı kadar olacaktır ancak. Bugün aşık olunan x kişisi ise, bu bittiğinde yeniden aşık olduğu y kişisi olacak ve aşk kendini hep yeniden doğuracaktır. Sertab’ın da dediği gibi “Aslolan aşktır!.”. Aşk insanı içine alır, yoğurur, acıtır, kanatır, sersefil bırakır ama aynı zamanda öyle yoğun ve öyle herkesin kendini yeniden ve yeniden keşfettiği bir duygudur ki, acıtacağını bile bile peşinden koşmamak imkansızdır. Aşk mazeret de dinlemez, nasihat da almaz. Her türlü gerçekliği direkt olarak sıfırlar, sadece kendi gerçeklik düzleminde yaşar. Ta ki kendini sevginin güvenli kollarına bırakana dek...Herşey yolundaysa, ortalık sütlimansa aşk bu ortamda da yaşamaz, onun beslenmesi ancak bir takım imkansızlıklar ve zorluklarla olur. Sanatçılaın yaratım süreçleri de aşkla aynı kaynaklardan beslenir, yetenekler, ilhamlar kaostan beslenir. Bu aslında doğanın kuralı, kaos olmadan teos ortaya çıkamaz. Kaos hem karmaşadır, fırtınadır, aynı zamanda da kendi içerisinde düzenin fırsatlarını ve tohumlarını taşır.

Aşkın cefalı yolları, bu nedenle de “Love Story” gibi sakin şarkılarla anlatılamaz, aşkın doğası serttir, fırtınalıdır, tutkuludur. Mesela benim için Evanescense’ın “Bring me to life” şarkısı ritm ve duygu itibariyle bir aşk şarkısıdır, fırtınalıdır, çığlık atarcasına bir isyanı içerir.

Aşık olan herkes, aslında karşısındakine değil, aşkın kendisine aşıktır ve aşık olmanın yollarını arar sürekli olarak. Bu nedenle de sevilen kişi aşkın öznesi olamaz. Aşkın öznesi direkt aşkın kendisidir.

“Sen o anlamlarda sadece bende varsın“demiş Özer Bal. Gerçekten de, her ilişki kendi içerisinde eşsizdir ve yaratılan birliktelikte, eşlerin birbirine kattığı anlamlar ve algılayışı da eşsizdir, hiçbir zaman bir başkasında aynı anlam yaratılamaz. Çünkü her birey de eşssizdir. Yeni bir aşkta, yeni anlamlar olacaktır. Herkesin kendi karakteri ve aşkı algılayışı, karşısındakinin algılayışı ile beslenerek, aşkın kendini yeniden tanımlamasına yol açar. Her aşk bambaşka bir dünyadır ve seven iki kişinin bu aşkın içine kattıklarıyla, aşk kendi başına bambaşka bir kimlik kazanır. Aşk bir yolculuktur, nasıl yollara düşmek hep aynı tutkuysa, her yol hikayesi yine de farklıdır...

“Ben seviyorsam sen bahanesin...”.

Yazan : Arzu Kaner ( Izinsiz kullanılamaz )

Ahmet Ümit

2008-07-25T10:07:00.008+03:00

1960 doğumlu polisiye roman yazarımız Ahmet Ümit'in aslında çok da iyi bir şair olduğunu biliyor muydunuz? Kitaplarına örnek verecek olursak: Sis ve Gece, Agatha'nın Anahtarı, Kar Kokusu, Ninatta'nın Bileziği, Kukla, Beyoğlu Rapsodisi, Şeytan Ayrıntıda Gizlidir...

Şiir Kitabı olan “Sokağın Zulası” 1989 yılında yayınlandı. Onun şair tarafı genelde hiç bilinmez, oysa ki bana göre oldukça başarılıdır. Şiir kitabından iki adet şiirini aşağıya yazıyor ve değerli yorumlarınıza bırakıyorum. Sevgilerle,

"İsimsiz bir aşk şiiri"

"Senden her ayrıldığımda
çılgınca dalgalanan bir insan denizinde
annesini yitiren bir çocuğun
ürkek hüznü çöker yüzüme.
seninle her karşılaştığımda
sabah kırağısıyla yıkanan çiçeklerin
cemresi vurur gözlerime.
seni tam bulduğum anda yitirmenin korkusu
tam yitirdiğim anda bulmanın sevinci,
seni treni kalkan bir yolcunu telaşı,
seni ilk öyküsünü bitiren genç bir yazarın hevesi
seni kayaları parçalayarak akan bir ırmağın deliliği,
seni güneşin tembel bakışları altında
uzanan başakların dinginliği,
seni bayramlık için para biriktiren
küçük bir çırağın sabırsızlığı,
seni bilmem hangi zalim kurşunun
kırdığı kanadına söz geçiremeyen
göçmen kuşun çaresizliği,
seni zorlu yıllardan sonra karşılaşan
kavga arkadaşlarının neşesiyle,
batarak kirpiklerime kadar gümüşten denizlere
vur emriyle aranan bir kaçakmışsın gibi
taşırım can evimin en saklı yerinde..."

"Seni seviyorum'un şiir dilinde söylenişidir "

"Gözlerin düşünce gözlerimin aklına
uyanır sisler arasından bir çift nilüfer
bir ırmak çırpınır yakamozların kuşatmasında
bahara koşar bozkırda tarlalar

saçların takıldımıydı parmaklarımın ucuna
ürperir yeryüzünün bütün ormanları
kıvrılır çiçekli dallar
dolanır yüreğime yabani bir sarmaşık

gülümsediğinde bana
bir gelincik açar dudaklarının kıyıcığında
kayısı kokar çillerin
gözlerimi alır bal rengi bir ışık

dokunduğumda sıcaklıgına
damla damla dudaklarıma yapışır tenin
eriyip gidersin avuçlarımda
yanaklarında kor alevlerin kızıllığı

seni düşündüğümde
uzanmış bulurum kendimi
güneşin altında yemyeşil toprağa
bir ırmak devrilir başucumdan
suyun göğsünde agaçların gölgeleri
saçlarımda yine o rüzgar
usulca alır beni sevdan
çarpar bir gözlerine, bir ırmağa
bir gelinciklere, bir dudaklarına...

Ahmet Ümit