Asociación de Vítimas do Caciquismo

É a hora de dar un paso adiante. Vai?

noreply@blogger.com (xOse dorrío) — Tue, 25 Oct 2011 13:12:00 +0000

A Asociación de Vítimas do Caciquismo precisa que seus seareiros dean un paso cara diante e tomen as rendas da mesma. Si algo caracterizou a AVC deica agora foi o seu carácter apartidario, realizando denuncias contra diferentes administracións públicas e entidades privadas independentemente da cor política que as goberna. Considero que esa é unha característica necesaria para que os obxectivos desta asociación se cumpran, de modo que, quen desexe continuar este proxecto ningún dos responsables deberían pertencer a partido político algún. Eses trazos de alleabilidade que deica agora reunía a miña persoa, dende que se promoveu a devandita asociación, ate o día de hoxe, no que o BOE publica as candidaturas ao Congreso e ao Senado para as eleccións xerais do 20 de novembro, perdeuse, xa que formo parte da candidatura de eQuo Ourense a Cámara alta, na condición de suplente da nosa candidata no posto número 1, María José Rodríguez López.

Entrementres, queda posposta a constitución da Asociación de Vítimas do Caciquismo, prevista para o 28 de Outubro, agardando que outras persoas que, cumprindo a máxima de ecuanimidade política, desexen seguir adiante con este proxecto, tan necesario para a nosa sociedade, un proxecto que trata de deseñar o verdadeiro perfil do cacique, unha persoa que delinque na procura dos seus intereses, e que o fai en grupo, apoiándose nunha organización criminal mafiosa, a que eles chaman partido político. Galicia ten a necesidade de facer visible a crueldade dos seus actos criminais así como que, detrás de cada un deses actos, hai sempre ducias de vítimas que sobreviven entre os seus opresores ou se ven na obriga de marcharse desta benquerida terra.

Entanto, a Asociación de Vítimas do Caciquismo, seguirase facendo eco sobre cantos casos teña coñecemento, mais non coa imparciabilidade (si iso se pode dicir en canto que a maioría das denuncias están fundadas no que ocorre a meu redor) que deica agora a caracterizaba.

O que nunca deixarei de facer, a modo persoal, e silenciar canto acto caciquil se me presente diante, ben afectándome a min persoalmente, ben a persoas do meu contorno. Sempre me atoparedes fronte aos caciques, fronte aos criminais que nos gobernan.

“O cidadán espera que Baltar lle faga un favor algún día”

noreply@blogger.com (xOse dorrío) — Thu, 20 Oct 2011 15:18:00 +0000

radiofusión

facebook.com/radiofusion

@arredordenos

Non puido ser nun salón de actos da Deputación de Ourense, nin tampouco no de Novacaixagalicia, que responderon ora alegando problemas de axenda, ora mediante o silencio administrativo. Así que será finalmente o venres 28, no Ateneo da cidade das Burgas, cando se celebre a asemblea constituínte da Asociación de Vítimas do Caciquismo (AVC), un colectivo que pretende restituír os dereitos dos afectados polo uso espurio da política sacando á luz, con nomes e apelidos, aos protagonistas e beneficiarios das tramas de nepotismo na administración galega, nomeadamente na propia institución provincial. O promotor do colectivo, Xosé Dorrío, explicou en Radiofusiòn que el mesmo foi vítima do caciquismo: “Presenteime a postos na Deputación sabendo que non eran para min e o nome das persoas que ían gañar eses postos”. “Acertei todas”, revela.

[+ en radiofusión]

A Asemblea Constituínte da nova Asociación de Vítimas do Caciquismo pensa instaurar a partir da xuntanza do día 28 o Premio ao Cacique do Ano, para o cal ten as votacións abertas no seu perfil de Facebook. O vencedor daralle nome ao galardón. Polo de agora, arrasa Baltar.

Entrevista con Xosé Dorrío, voceiro da nova Asociación de Vítimas do Caciquismo

A Asociación de Vítimas do Caciquismo en Galicia Confidencia

noreply@blogger.com (xOse dorrío) — Fri, 14 Oct 2011 15:27:00 +0000

Nace a primeira asociación contra o caciquismo en Galicia

A Asociación de Vítimas do Caciquismo (AVC) nace cunha misión específica: rematar coas prácticas caciquís en Galicia e, en particular, en Ourense, lugar onde se pon en marcha esta iniciativa. O seu primeiro "Cacique do Ano" é Xosé Luis Baltar.

Por Galicia Confidencial | Ourense | 12/10/2011

"Loitamos contra as prácticas que están levando á morte da nosa sociedade por inanición, submisión e falla de crítica aberta", asegura Xosé Dorrío, o principal impulsor desta nova asociación. Entre as máximas da AVC están; prestar o máximo apoio as "vítimas silentes, constrinxidas aquí ou emigradas máis alá". Para acadar estes obxectivos, e facer visible a problemática, realizará unha estratexia de denuncia constante de políticos, entidades e persoas beneficiadas por dita práctica, sempre facendo público o nome e apelidos das persoas responsables.

A AVC creará premios de carácter anual así como estudos sociolóxicos sobre a incidencia do caciquismo na nosa terra, apoiará ás persoas afectadas, denunciará públicamente eses feitos, mesmo nas administracións públicas e xudiciais e incidirá na conduta social cara esta práctica provocando "unha evolución que nos leve a condena e persecución de todas e cada unha das persoas que a realizan".

O caciquismo é un delito

E é que o principal obxectivo é concienciar á sociedade de que a práctica do caciquismo é un delito --prevaricación, tráfico de influencias, uso fraudulento de fondos públicos, fraude continuado na contratación de persoal, etc.--, unha práctica "insolidaria", porque cando se beneficia a unha persoa ou entidade estase prexudicando a outras moitas e un acto "mafioso", en canto se realiza con secretismo por supostas organizacións criminais que "están vencelladas a partidos políticos, organizacións de empresarios, sindicato... en aras de manter un status social privilexiado sobre o resto das persoas".

"Si consideramos que sempre foi así, que non hai que facerlle, que hai que ir indo, sometidos, quen sabe si agardando que algún día nos beneficie, ou mesmo afirmamos que o caciquismo non existe, a AVC non ten sentido de ser. Agora que, si un día espertamos e vemos que estamos nun mundo onde unha persoa non se lle valora polo que é senón polo que non é, polo que paga por ser, si vemos como cada día nos pasan por enriba ou nos adiantan polas beiras sen o máis mínimo esforzo persoal xente a que logo se lles dá a capacidade para dirixirnos a nós, e todo iso nos parece anormal, entón si, precisamos de alguén que nos axude a mudalo. Tomar consciencia do que nos sucede é o primeiro paso para a evolución social de Galicia, aínda moi arraigada nos inicios do século XIX", ", apunta Dorrío.

Obxectivos

Os obxectivos da AVC publicaronse hai un ano nunha páxina de Facebook :
- Impulsar o recoñecemento social de tódalas vítimas que séculos de caciquismo deixaron na sociedade galega, facéndoas visibles cara a sociedade a elas e a seus causantes, mesmo realizando memorias de persoeiros que a sufriron.
- Dar publicidade ás cacicadas realizadas polos responsables das administracións públicas e entes privados.
- Esixir responsabilidades políticas, sociais e/ou económicas, vía administrativa e xudicial ás persoas que realizasen accións dirixidas a beneficiar a unha persoa, física ou xurídica, en prexuízo de moitas outras, as vítimas.
- Prestar apoio psicolóxico as vítimas das cacicadas realizadas e reforzo psicolóxico para enfrontarse a unha sociedade que aínda asume como normal esta forma de concepción social.

A AVC pretende acadar estes obxectivos co traballo colaborativo dos seus socios e non coa subvención dunha administración porque considera que é aí, nas axudas e as subvencións, onde se atopa a xénese do caciquismo actual. "Unha axuda, un amigo, un cacique. Unha cousa leva a outra de xeito irremediable, por iso os estatutos da AVC recollerán de xeito explícito que non concorrerá ao financiamento público", afirma Dorrío. Serán os seus socios quen voluntariamente a financiarán así como aquelas entidades que libres de caciquismo, queiran amosar o seu apoio a creación dunha sociedade máis xusta, solidaria, crítica e verdadeiramente competitiva.

Atrancos

Dende que amosaron interese en constituírse formalmente e levar a cabo os obxectivos marcados no inicio desta andaina comezaron os atrancos. Solicitaron á Deputación de Ourense un Salón de Actos e negáronllo sen máis explicación que para esa data e hora xa estaba reservado. Posto que non deron explicacións insistiron na súa petición así como que fora esta institución a que marcara unha data alternativa para celebrar o acto constituínte da AVC. Aínda non teñen resposta. "A alternativa a esta cacicada non é outra que o Centro de Desenvolvemento Económico de Novacaixagalicia, sempre e cando as presións políticas ás que estas entidades están sometidas non nos afecten. Si a resposta é negativa… sempre nos queda a praza pública!", conclúe.

Claro que, dende aquela, xurdiron máis atrancos. Novacaixagalicia negóunos o espazo do que dispón, que tamén foi costruído con cartos dos aforradores ourensáns, coa escusa de que o necesita para actividades internas na empresa... En fin, resulta menos crible que a reserva da Deputación de Ourense, pois neste caso, antes de solicitalo por escrito me confirmaran por teléfono que estaba libre e, de supeto, nunha ponte teñen nel actividades internas. Necesitarano os executivos das caixzas para repartir o botín que nos roubaron a tódolos galegos, abofé. Necesitarano para que a mafia.

Afortunadamente o Ateneo de Ourense préstase para que poidamos realizar o acto constituínte, pero para o venres 28 de outubro, e isto sempre e cando non o necesiten para eles mesmos, pois están pasando por serios problemas. Ao ser un día de semana seguro que a moitos vos será difícil vir, pero ben, o que é constituirse legalmente, farase por máis que a organización criminal dos caciques ourensáns nos poñan atrancos.

Molestos por enfrontarse ao caciquismo. Mellor!, en Galicia Confidencial

Down Ourense, outro exemplo de caciquismo

noreply@blogger.com (xOse dorrío) — Tue, 04 Oct 2011 09:50:00 +0000

A verdade é que esta páxina comeza a parecerse a un diario das cacicadas que sufro en primeira persoa, mais son, entre as moitas que recibo, das poucas das que realmente podo dar conta coa certeza con que o fago. Da derradeira tiven coñecemento fai preto dun mes, xa que dende a Oficina Virtual do Servizo Público de Emprego de Galicia (SPEG) aparecía unha oferta para min, esta:

ver este e outros documentos en Scribd

O día 7 de setembro o estado da oferta era ATENDIDA. Ao día seguinte, CONCLUÍDA. Eu, como candidato podo asegurar que non me chamaron para entrevistarme e atreveríame a dicir o propio sobre outros oito dos dez que foron incluídos. A praza estaba xa dada a unha traballadora da entidade dende antes de presentar a oferta no SPEG coa que, ao parecer, "estaban moi satisfeitos".

Que significa isto? Isto significa que se utilizan axudas públicas para contratacións temporais para manter un cadro de persoal, de feito, indefinido na entidade. Con isto queda contente a entidade e tamén a traballadora, neste caso, ou traballador que conservan seu emprego. Os demais, os que formamos parte deste proceso finxido, non só somos puteados, non só somos vítimas desa conduta caciquil, senón que somos quen financiamos cos nosos impostos eses contratos fraudulentos, que non deberían ser financiados con subvencións senón coa reportación dos socios.

Hoxe pasei pola oficina de emprego do SPEG para consultar outra oferta semellante (titor-formador de empresa) que seica están moi de moda últimamente. No SPEG díxerome que chamaran dende DOWN Ourense pàra botarlle unha rifa por terme facilitado os datos da entidade ofertante. Pois ben, resulta que a inepta que chamou, pois non pode dárselle outro nome, non o fixo para despexar as dúbidas sobre a obriga que teñen de chamar ao 100% das persoas cuxo CV lles envían, cousa que lle deberón deixar ben clariño, senón para saber porque a un demandante se lle facilitan os datos da entidade que recibe o seu CV. Pois para que o saiban tódolos demandantes de emprego aclároo aquí: se unha entidade (empresa, asociación, fundación,... o que sexa) recibe do SPEG o teu CV do mesmo xeito o demandante ten dereito a coñecer que entidade os ten.

A verdade é que non é de estranar nada do sucedido, as entidades sen ánimo de lucro funcionan así, e esta tampouco é a excepción. Por iso, fai xa tempo que comprendín que a meirande parte deses postos de traballo, de responsabilidade ou non, están reservados ao máis inepto desta sociedade. Parabéns! En Down Ourense tendes a campiona!

A Asociación de Vítimas do Caciquismo nos medios

noreply@blogger.com (xOse dorrío) — Mon, 26 Sep 2011 20:03:00 +0000

O sábado 24 en La Voz de Galicia ( «Utilizan o noso, que é de todos, para o seu, para o beneficio duns pouquiños» ) e en Cartas ao Director:

Dá que pensar que un galego sinta a necesidade de constituír unha fundación de vítimas do caciquismo e tomouse a molestia de facelo. Pero debe facer pensar sobre todo aos responsables de organizacións ás que pertencen quen seguen prácticas caciquiis. Que non poden circunscribirse a un partido ou outra institución. Ter a xente así en casa é unha ameaza. Hai que facer limpeza.

Nas redes sociais de novas, en menéame, en chuza! e en chuza! Por partida dobre.

En V Televisión ao mediodía e V Televisión pola noite do luns, día 26 de setembro

... e ao día seguinte, o 27 en Radio Voz (mágoa non dispor do podcast)

Cacique do ano 2011

noreply@blogger.com (xOse dorrío) — Sun, 25 Sep 2011 09:53:00 +0000

Co gallo de que pronto finaliza o ano dende a AVC queremos premiar ao cacique do ano, quen cres que foi o maior cacique do ano?

O gañador do ano 2011 terá un dobre premio: primerio, o noso recoñecemento público e, segundo, o seu nome servirá para denominar ao premiado nos anos vindeiros. Por exemplo, de gañar José Luís Baltar o premio denominarase no ano 2012 e seguintes "Premio José Luís Baltar"

A lista de candidatos non é cerrada, calquera seareiro poderá facer a súa proposta no campo "engadir opción"

VOTA!

Unha onda caciquil arrasa coa honestidade dos políticos ourensáns

noreply@blogger.com (xOse dorrío) — Fri, 23 Sep 2011 14:19:00 +0000

O alcalde socialista de Ourense contrata por decreto á filla do seu edil de Facenda

A nova contratada, María Fernández, asegurou que si o seu nomeamento pode "supor un problema moi grande ao alcalde, ao Concello ou ao concellal de Facenda", irase. "Este é o traballo da miña vida", afirmou Fernández, "o posto ten desvantaxes políticas, pero eu non podo negar que son filla de quen son". "Confiaron en mín e non os vou por nun apreto", conclúe. A nova técnico é licenciada en Dereito, Publicidade e Relacións Públicas e foi directora de campaña do PSOE nas pasadas municipais. Cesará no seu posto cuando Rodríguez deixe de ser Alcalde.

Baltar convirte en funcionarios a 15 cargos máis do PP e familiares seus

Entre os novos funcionarios figuran María Pilar García Tizón, concellala do PP en Cea; Nicolás Pérez Pereira, fillo do alcalde de Padrenda; Diego Paz Taín, concellal de Verea; María Jesús Casas Nieto, filla do exchófer do vicepresidente da Deputación e portavoz do PP no Concello de Ourense, Rosendo Fernández; Javier Fernández Varela, sobriño do alcalde de Boborás, e Avelino Pazos Pérez, número dous do PP en Castrelo de Miño e membro da executiva provincial deste partido. Xunto a eles, a filla do alcalde de Cea, José Luis Valladares, que tras quedar sen escaño na Deputación, decidiu subirse o soldo no Concello un 70% e cobrar das arcas municipais arredor de 34.000 euros anuais. Co acceso desta filla á institución provincial, Valladares suma xa cinco familiares empregados por Baltar.

Sen ánimo de lucro

Son profesionais do asociacionismo porque é do que viven, viven subsidiados, e viven duns fondos que na maioría dos casos van destinados a colectivos desfavorecidos, para a súa defensa, para a súa integración, para a súa atención. Dáme moito noxo observar como quen realmente saca proveito deses fondos non son directamente eses colectivos aos que supostamente van dirixidos, senón fracasados aspirantes a funcionarios que atopan aquí unha alternativa de traballo, sen necesidade de ter que cravar os cóbados nunha mesa para opositar e aprobar, competindo con moitos outros aspirantes para ocupar unha mesma praza nunha administración pública, quen realmente debería prestar eses servizos que se subvencionan, Aquí, nas asociacións, non hai rivais, simplemente cumpre ser un bo cacique (no sentido pexorativo da verba), un mamón vaía, e mamar na persoa adecuada.

"O gasto en axudas para nós é intocable"

O presidente da Xunta de persoal, Julio Domínguez (USO) concocará unha reunión extraordinaria a próxima semana para abordar non só a revisión das axudas senón tamén outras cuestións como "os contratos que fan (o grupo de goberno) e non nos facilitan, nin as horas extras, nin outro tipo de información xa que hai un oscurantismo total". Sobre a revisión do acordo, do que asegura que non se lles informou oficialmente dende Recursos Humanos, asegura que "o gasto das axudas para nós é intocable. Ao mellor pódese distribuiír doutro xeito o diñeiro pero non recortalo". E é que, segundo el "o que queren con esta medida e botarnos (aos funcionarios) á opinión pública enriba. E iso, engande, "a pesar de que hai moito onde recortar. Sin ir máis lonxe a Concelleira non electa de Persoal (Carmen Rodríguez Dacosta), cando ten 11 edís o PSOE e 3 máis o BNG (todos con adicación exclusiva) ou o feito de traer un xefe de servizo da Xunta habéndoos na casa ou de contratar un director xeral de Rehabilitación Urbana (Xosé Carballido Presas) que non é necesario". Visto nna nova: "O Concello de Ourense intenta baixar o gasto en axudas aos seus empregados"

No Concello de Ourense "Contrataron 50 persoas desde o 22-M, entre elas á filla do edil de Economía"

Na súa crítica á política de persoal do bipartito ourensán, USO apunta ao «malgasto» na contratación de persoas desde as últimas eleccións municipais. Segundo unha denuncia sindical, desde o pasado 22 de maio PSOE e BNG contrataron ao redor de cincuenta persoas. Entre elas, segundo as mesmas fontes, atópase a filla do concelleiro de Economía, Facenda e Policía Local, Agustín Fernández, que se incorporou ao seu posto de traballo como técnica de Comunicación e Relacións Públicas fai tan só uns días. A filla do edil socialista foi, ademais, a encargada de dirixir o gabinete de prensa da campaña do PSOE nas últimas municipais.

"os que mamam" aquí son coma os que "maman" alá

noreply@blogger.com (xOse dorrío) — Sat, 17 Sep 2011 22:49:00 +0000

Cidinha Campos fala do caciquismo na Cámara brasileira. Di que o levan nos xens... si algo de galegos tiñan que ter, mágoa que lle pasasemos o peor de nós

Semella que fala de Baltar e fillo: "sae un canalla e entra outro" ... "el e moito peor que o pai" ... "canto máis ladrón máis querido" ... "canallas consagrados, canallas corruptos" ...

Asemblea Constituinte da Asociación de Vítimas do Caciquismo

noreply@blogger.com (xOse dorrío) — Tue, 06 Sep 2011 22:15:00 +0000

O vindeiro 31 de outubro de 2011, na véspera de samaín e coincidindo co nacemento desta iniciativa cidadá, as 20.00 horas, no salón de actos do Edificio Cultural da Deputación de Ourense, terá lugar a Asemblea Constituinte da Asociación de Vítimas do Caciquismo para a cal se convoca a tódolos membros da sociedade galega que se vexan afectados por esta lacra secular que nos abrangue. O lugar elixido para a celebración deste acto está pendente de ser confirmado pola Deputación de Ourense, cuxa solicitude se realizou o luns 5 de setembro de 2011. Solicitude do Salon de Actos do Edificio de Cultura da Deputación de Ourense

A

Orde do Día

é a seguinte:

1.- Aprobación dos Estatutos da Asociación de Vítimas do Caciquismo

2.- Nomeamento da Xunta Directiva provisional ate a celebración da I Asemblea Nacional de Vítimas do Caciquismo.

3.- Aprobación do orzamento e fixación de cotas ordinarias dos socios.

4.- Delegación de facultades no Presidente e Secretario elixidos na Asemblea para que poidan, solidariamente, elevar a público os acordos adoptadas nesta Asemblea, autorizándoos expresamente para que realicen cantas emendas, modificacións ou adiccións que sexan precisas para obter a inscricións dos acordos no rexistro correspondente así como para darse de alta en tódolos organismos públicos pertinentes.

5.- Rogos e preguntas

6.- Sinatura da acta constituinte e estatutos.

En Ourense a 7 de setembro de 2011

Caciquismo formativo, oscurantismo informativo

noreply@blogger.com (xOse dorrío) — Tue, 30 Aug 2011 13:40:00 +0000

29 de abril de 2011. Celébrase as Xornadas de Inserción e Formación Ocupacional en Ourense no marco do Proxecto Auria Inserta. Un dos poñentes desa tarde, José Jaime López Cossío, Director de Laudantis, trata de convencer a audiencia da estraña relación entre a mala formación das persoas e o desemprego. Resume a súa intervención dicindo que “a mellor formación máis ingresos”. Veremos que non é certo, pero non fai falla ser un lumbreras para realizar semellante afirmación; moito menos pagarlle para que o diga. Interveño na quenda de preguntas e poño en dúbida canto dixo ao non ter en conta nos datos ofrecidos a relación entre formación dos e das empresarias e a evolución das nosas empresas, como si a transformación do mercado de traballo dependese en exclusiva da boa ou mala formación dos empregados, sen exixencia algunha a quen os contrata. Non só considero que a clase empresarial teñen moito que ver senón que os responsabilizo a eles e elas da deriva económica actual, en canto a formación se refire, formación que está encamiñada a un único obxectivo: facer caixa conta de fondos europeos destinados a tal fin. O Señor Cossío, molesto coa miña pregunta, di que a súa intervención non vai dirixida a empresarios senón a buscadores de emprego e interpela a sala: “si hai algún empresario presente, que levante a man”. Algunha levantouse.

Erguéronse moitas menos das que había. Diante miña tiña a Francisco Novoa, dono de Academia Postal, empresario e fillo predilecto de Maceda. Non sabía onde meter as súas mans, seguramente naquel intre desexaría ser manco, abofé, pero as mans non as levantou. Avergoñábase acaso de ser empresario? Quizais o que lle daba vergoña e ser empresario do modo en que o é, perdendo soamente a vergoña na intimidade dos corredoiros das administracións públicas onde asexa na procura de axudas e concesións públicas para a súa empresa.

Ese xesto confirmoume moitos dos rumores que circulan pola cidade de Ourense, especialmente no ámbito formativo. Un segredo a voces que, polo visto, só descoñecen nos cuarteis da postal. Ese xesto é sintomático do bo cacique que leva acochado. Estar presente ao tempo que ausente. Presente para dar validez a unha acción a vez irrelevante e custosa. Ausente para non restar protagonismo aos convocantes do acto. Son desas actuacións que perseguen reforzar seu propio sector e por engadido seu propio negocio.

Ditos. O que cala outorga, hai silencios que matan,... moito se ten dito e escrito sobre os significados do silencio na nosa sabedoría popular. A veces os silencios rachan e con el a realidade. Feitos. Este mesmo ano escoitei varias veces unha mesma afirmación: "o dono de Academia Postal obriga aos Formadores Ocupacionais a devolver parte dos cartos que lle abona polos servizos prestados, baixo ameaza de que, de non facelo, non traballarán máis para eles". Como eu nunca me vira en tal situación, pois non traballei para eles (afortunadamente), non daba creto. Pero cando se escoita unha e outra vez a mesma cantilena... xa saben, "cando o río sona é que auga leva".

Para alguén pertencente ao ramo da formación de persoas é indignante coñecer que alguén realiza semellantes prácticas mafiosas, máxime cando é unha Orde, unha norma, a que establece o que debe cobrar un docente de Formación Ocupacional; como tamén se establece na Orde o espazo dunha aula, os recursos a disposición dos alumnos,.... Todo iso non vale nada. Nada se cumpre. Sen embargo, para quen busca (buscamos) emprego, moitas veces, non queda outra que apandar. Para quen, coma min, pouco lle debe a semellante personaxe e pouco agarda del e dos que son coma el (ver CEO, outro bo exemplo de dilapidamento de recursos públicos) non ocultamos o que nos parecen esas prácticas. O cualificativo bule na miña cabeza e seguramente tamén na súa que está a ler isto. Si, xa, iso mesmo. Quen lle quita a outro o que lle pertence, quen se apodera do que non é seu, por moitas voltas que se lle dea, con ou sen sentencia condenatoria, iso é ratear.

Alguén pode pensar, "si o fillo predilecto de Maceda é así, como serán os demais?" Erra ao pensar así. A verdadeira interrogante que debe formularse toda persoa é a seguinte, “si o fillo predilecto de Maceda é así, como será quen lle outorgou semellante distinción?”. De tódolos xeitos que cada quen se pregunte o que queira… a maioría, ben sei, calará e agardará pola súa oportunidade… de coller cacho.

Cando presentei a reclamación que se pode ver máis abaixo dixéronme que a Academia Postal non tiña por norma devolver cartos aos alumnos descontentes, polo tanto que nada me ían voltar. Normas!? Eu respondín con outra interrogante: E logo, acaso teñen por norma esixir a devolución de cartos aos seus docentes? Fíxose o silencio. Cada quen pon as normas que lle peta, legais ou non. Todo depende da situación que ocupes respecto aos demais. Eu tamén teño miñas propias normas, así non permito que ninguén me tome o pelo e me roube un can e, cando iso sucede, pido contas.

Entre as normas da postal tampouco están a promoción do galego, por máis que loara nese senso o alcalde caciquintanista de Maceda cando o nomeu fillo predilecto da vila (todos saben que se trataba dunha manobra para evitar que este “suposto socialista” se presentase a alcalde polo PP da man de Feijóo, cousa que na comarca os díxome-díxome daban por feito). Tampouco ten por norma competir no mercado do ensino en igualdade de condicións. El utiliza unha pseudoasociación para ter uns empregados (orientadores) remunerados con fondos públicos para dar clases, amais de utilizar esa suposta "orientación" para acceder a unha base de datos de buscadores de emprego desempregados para recrutar candidatos a opositar para a administración pública. Recoñezo que eu son un dos que caeu na súa trampa.

Perante unha situación así soamente queda reporse. De aí a miña reclamación. Por escrito porque así ma pediron. O que non recibín logo, nin por escrito nin doutro xeito, foi unha resposta, moito menos unha desculpa. Si o ingreso de canto lles reclamaba.

Significa o feito de que me devolvesen os cartos que lles reclamaba que canto afirmo é certo? Non. Nin o contrario. Cada quen pode pensar o que lle pareza.

Novos tempos para o caciquismo galego

noreply@blogger.com (xOse dorrío) — Mon, 13 Jun 2011 07:00:00 +0000

Fai uns días, a raíz dunha convocatoria para unha praza de animador sociocultural para o Concello de Castrelo de Miño escoitei unha conversa que me deixou pásmado, así que me dirixín ao Alcalde do Concello vía facebook xa que o tiña de amigo, así de breve e conciso, que dicía máis ou menos así:

Estanme contando como estades realizando un proceso de selección coas seguintes preguntas tipo:

- Cantos habitantes ten Castrelo?
- Cal é punto máis elevado?
- Onde están as piscinas municipais?
- Que fotografía tiña o almanaque que repartiu o alcalde en 2010?
- Que dúas instalacións relevantes ten o concello? ...

Todo isto para ser animador sociocultural? Estades de coña!? Evidentemente o posto estaba dado ou feito a medida dalgún veciño. De verdade non necesitariades un Técnico de Selección? Estamos moitos desempregados...

Saúdos

A resposta do rexedor da vila non fixo máis que confirmarme que, non soamente son da mesma caste que Baltar, senón moito peor, xa que non facía máis que desentenderse do proceso dicindo cousas como:

"desde q son alcalde ningun politico participa nos procesos de seleccion de persoal en castrelo. Os funcionarios son os membros do tribunal incluida a secretaria municipal q e habilitada estatal e nada lle debe a alcalde ningun. Como tampouco lle deben os demais funcionarios, nin se deixan influir nin recomendar pra facer practicas caciquiles. Algo q por outra parte eu nunca fixen nin farei. O exame realizao o tribunal. Ningun politico ten acceso a el. De feito enterome das preguntas agora q mo dis."

Transcribo tal cal, faltas de ortografía incluídas. A cousa non remata aí, por suposto, acaba dicindo o que din todos e que por suposto equipara a tódolos políticos. Atención:

E o alcalde non repartiu ningun calendario. O Concello si.

A praza non estaba dada. Nin esta nin ningunha desde q eu son alcalde. Pero q importa as explicacions q che dea, q sin preguntar nada xa me prexuzgaches... E se ... non esta de acordo no proceso q presente os recursos ou alegacions oportunas ao tribunal (do cal nin alcalde nin concelleiros son parte del).
Non todos os politicos somos iguais. Ao mellor isto e dificil de entender...

Todo iso dimo o día 1 de xuño, o mesmo día que asina o resultado do procedemento do que di non saber nada, asinado ao día seguinte de terse realizado a devandita proba. En fin... a miña resposta a esta mensaxe non podía ser outra que "no comment". Que lle vas dicer?

anuncio_contrato_animador: Unha cacicada en Castrelo de Miño

Si hai algo que pon aos políticos a mesma altura é precisamente esa frase "Non todos os politicos somos iguais".

Velaí Xurxo Rodríguez Méndez outra vez co seu cañoto en man, coma calquera outro alcalde vilego. Dende aquela mensaxe dende o face todo mudou. Xa non somos "amigos", non sei si por descargar a foto que vedes do seu muro, foto que el compartía cos seus contactos, se por darlle os parabéns por soster ese cañoto.

O caso é que o 25 de xullo acudirá a Santiago de Compostela, como tantos outros nacionalistas, a celebrar o día da Patria Galega, cunha insignia cuxos símbolos probablemente descoñeza. Esa estrela vermella cuxo significado aseguro descoñece el e moitos nacionalistas... e si o coñecen peor, porque actúan totalmente en contra do que eses símbolos representan. Cantarán o himno galego, bisbiseando ao murmurio acompasado do xentío, e sen pudor levantará o ton de voz naquela parte na que fala dos "imbéciles e escuros" sen ruborizarse o máis mínimo, pois non se recoñece entre eles. Son outros, sempre son outros. E quizais debería verse entre eses outros. Irá logo o BNG en pleno homenaxear a Castelao, aquel que tanto caricaturizou ao caciquismo, e deixaranlle flores na súa tumba. Castelao de saber quen llelas deixa cuspiríalle na cara a todos. Un a un. Abofé! Ben merecido o ten.

O terrorismo caciquil que asolaga Galicia dende fai séculos avanza, mutou e penetrou no cerne do nacionalismo galego, apodrecéndoo todo dende dentro, oco coma un vello castiñeiro. A cidadanía viu ao fin que si, que efectivamente "todos son iguais". Aqueles que sempre o combateron agora pratícano.

Máster de Axente de Emprego

noreply@blogger.com (xOse dorrío) — Fri, 04 Feb 2011 15:29:00 +0000

Este Máster que organiza a Deputación de Ourense e a Universidade de Vigo é, literalmente, un timo, tanto polo seu contido, mediocre, como pola súa utilidade práctica. O contido do Máster de Axente de Emprego 2010 poden vostedes comprobalo a partir das ligazóns que lles deixo enlazadas no documento de máis abaixo.

A utilidade práctica? Vaiamos as derradeiras convocatorias que a propia Deputación de Ourense convoca nestas categorías que son as de Técnico especialista de Desenvolvemento Local e Fondos Europeos e Técnico Superior de Desenvolvemento local. Bótenlle unha ollada as bases.

Que utilidade pode ter un Máster que nin a propia Administración que o organiza o ten en conta nos seus procesos selectivos? Que se pode agardar doutras entidades ou administracións que son alleas a organización do mesmo? Cando presentei o meu proxecto final do Máster ante o responsable da Dirección deste Máster, José Juan Cerdeira Lois, e dadas as críticas que realizara ao longo do curso pola mala organización, xestión e calidade do mesmo, chegou a dicirme, naquel intre, que este Máster sería un requisito ineludible para poder optar no futuro a un posto de Axente ou Técnico de Emprego… e agora xa o ven, non o esixe nin a propia Deputación de Ourense, non o esixe nin o responsable deste Máster que, como poden apreciar, forma parte do tribunal cualificador.

Preguntado ao Xefe de Persoal porque as persoas que contan con este Máster non están exentas de realizar a proba práctica responde que ese Máster xa se valora nos méritos que os candidatos adxuntan. Si, este señor, José Luis Suarez, fillo do alcalde de Monterei, compara un Máster Universitario, un título de postgrado que é formación regrada, cun curso calquera de máis de 100 h. de formación continua ou ocupacional, isto é, formación non regrada... Que pinta nese posto? Non, para este señor un título de postgrado non serve para validar esta proba práctica como si un CELGA 4 serve para validar a proba de galego.

Certamente, este Máster é un timo de deberían devolvernos os cartos a cantas persoas o realizamos. Non se trata máis que de outro negocio máis da Deputación de Ourense para dar traballo a unha boa chea de ineptos. Si alguén do que le isto estaba pensando en realizar este Máster, de verdade, que o esqueza, que non perda o tempo... nin os cartos. Deberían pagarlle só por soportalo.

Ligazóns ao temario do Máster de Axente de Emprego 2010

Os temarios deste máster están elaborados polos propios técnicos que a Deputación de Ourense ten contratados no servizo que eles chaman "Fomento do Emprego, Igualdade e Asuntos Sociais", servizo ao que se chega tamén cando buscamos a Unidade de Promoción e Desenvolvemento da Deputación de Ourense. Por suposto, tal UPD non existe, pero técnicos ten a esgalla... Calquera mente perversa podería chegar a pensar que iso da UPD da Deputación non é máis que unha estrataxema para birlar uns fondos europeos que non lles pertencen. Niso sin son expertos os responsables desta área. O problema de como estas persoas chegan aos postos que ocupan non se descute, é público e notorio, o que si debe ser motivo de denuncia é que sexan estas persoas, sen formación pedagóxica algunha, as que realicen eses temarios (como xa dixen mediocres e a o seu disposr as ligazóns para corroboralo) e deseñen as fórmulas de avaliación dos mesmos, todas tipo test, para non ter que esforzarse moito na corrección das probas.

Actualización ao 14 de febreiro de 2011

Esas ligazóns, que levaban a eses ridículos temarios en PDF foron substituidas por un PDF cunha folla en branco. A verdade é que a diferencia entre o que teñen colgado agora é antes non é moi grande. Tal vergoña debían sentir do seu traballo que o sacaron. Tamén desapareceu o enderezo que a deputación gardaba do Programa de Máster da Deputación, así que deixo aquí unha ligazón do seu contido. Quen desexe botarlle unha ollada a ese temario pode solicitarmo a min por correo, presatereillo encantado, sempre con volta, dirixíndose ao seguinte enderezo:

Caciquismo de Segunda Xeración

noreply@blogger.com (xOse dorrío) — Wed, 26 Jan 2011 21:47:00 +0000

Chegou a Ourense o caciquismo de segunda xeración, isto é, aquel que busca colocar na Deputación de Ourense a toda a camada de caciques do pequeno Baltar, unha xeración, intelectualmente falando, moito máis mediocre que a que o precedeu, sen máis principios que o afán por ter, acumular e gozar a conta do alleo. A esta xeración é máis doado atopala xunta en festas e viaxes que en actos culturais ou intelectuais. Non destacan por nada en concreto, ou si, polo uso e abuso de diferente tipo de sustancias en diferentes estados (líquido, sólido ou gasoso).

Si vai ser esta xeración mediocre a que terá a misión de por freo á deriva que leva a nosa provincia: avellentamento, perda de poboación, perda de talento, perda de empresas, perda de competitividade,… só gañamos nunha cousa, temos o índice máis alto de ineptos por funcionario cadrado.

Como denunciaba fai uns días a Voz de Galicia diferentes persoas relacionadas con Baltar (jr., especialmente) aspiran a diferentes postos na Deputación de Ourense. Esta semana confirmase que as persoas que optaban a eses postos, aos que eu tamén me presentei, con todas as papeis de levar a praza, serán finalmente as “afortunadas”. Sorte? Non, apaño. No artigo de La Voz de Galicia sinalábase a Belén Girón, ex secretaria de NNXX de Ourense, e a Antonio Aydillo Astorga, irmán da nora de Baltar, como favoritos a ocupar as prazas de Técnico especialista en Desenvolvemento Local e Fondos Europeos e Técnico especialista en Recursos Humanos e Formación Profesional… e para eles será. Non tivero dificultades para superar a proba de acceso sen ter coñecementos específicos na materia e dispondo do mesmo tempo que os demais aspirantes para preparar a extensa materia. Pouco máis dun mes. Probablemente tiveron a sorte de estudar unicamente aquilo que foi obxecto do exame… como lle ocorre aos malos estudantes. Isto ocorre con moita frecuencia no ente provincial… así lle vai a provincia, claro.

Dicir que eu, pese a ter un Máster en Axente de Emprego finalizado e superado un mes antes, organizado pola propia Deputación de Ourense e a Universidade de Vigo, non pasei a proba. O que confirma a inutilidade deste Máster, primeiro porque non serve para estar exento da proba, segundo porque non adquires os coñecementos suficientes para superar unha proba da mesma materia. Tamén teño un Máster en Dirección de Persoal pero só me valeu para deixar a proba en branco porque esta pouco tiña que ver con RRHH. Todas as preguntas estaban relacionadas co INAP (Instituto Nacional das Administracións Públicas). Para que logo un temario tan extenso. Casualmente o Sr. Ayddillo estudara ese temo. Casualidade? Non o creo.

Entrevista a un cacique

noreply@blogger.com (xOse dorrío) — Thu, 25 Nov 2010 22:05:00 +0000

Bo día.

Antes de nada debemos sinalar aos lectores que nos imos dirixir a vostede como “Señora C.” para preservar a súa identidade ao tempo que lle agradecemos a súa amabilidade por concedernos esta entrevista á AVC.

P.- Díganos “Señora C.”, onde traballa vostede?

R.- Traballo na Deputación, son funcionaria.

P.- Como chegou ao cargo que ocupa?

R.- Confésolle que me gustaría dicir que foi por méritos pero non foi así. Sabía que por méritos aquí non entra ninguén, que cumpría algo máis, así que…

P.- A que se refire con que “cumpría algo máis” Señora C.?

R.- Refírome ao esencial. Ao final, estudar, ter experiencia ou posuir coñecementos é o de menos, todo iso é facilmente manipulable e grazas a Lei de Protección de Datos, ninguén o pode comprobar. Si queres un 10 no exame tes un 10 e se che cumpren 20 anos de experiencia para superar a un rival tes 20 anos de experiencia laboral, aínda que cumpras os 18 anos de idade para o mes que ben. O que cumpre é que os que mandan che queiran ben e para iso hai que facerse querer.

P.- Agora vai ter que explicarme que é iso de facerse querer?

R.- Sabe perfectamente a que me refiro, pero seguro que non é esta a resposta que quere oír. Deixarse querer é darlle ao gobernante, neste caso a quen goberna a Deputación, o que lle pida. Si lle pide cartos, cartos, si di que favores, favores –no peor sentido da palabra, que esta verba tan fermosa tamén o ten-,… hai que ser “un ninguén”, demostrarlle que non es ninguén e que, aínda que agoches algunha dignidade, vexa que non a tes. Hai que amosar a ambición xusta para querer ese posto de traballo, que estás disposto ao que sexa por el, pero nada máis. Si te pasas de ambicioso, esquéceo, o posto non é teu.

P.- Pódese saber que fixo vostede para rematar na Deputación?

R.- Todo non... A unha aínda lle queda algo de dignidade. Verá, o meu marido é Concelleiro do partido que goberna a Deputación nun concello que non podo dicir. El fai moitos negocios con outras empresas doutros cargos do mesmo partido –e doutros tamén, que unha cousa é a política e outra os negocios-, sempre fora do noso Concello, para evitar incompatibilidades. Sobra dicir que falamos do sector da construción,… cal outro ía ser. O certo é que en cada obra todas as empresas sacan o seu e cambio diso algo hai que dar. Que máis dá darllo a "eles" que a facenda? A facenda non che garante carga de traballo, "eles" si.

P.- Vou ter que preguntarlle quen son "eles"?

R.- Fai ben en facelo.

P.- Pero non me vai contestar…

R.- Responder a iso sería como dicir o meu nome e apelidos, o DNI, a CCC... todo! Sabe que non debo, xa non só por min, hai moita xente dentro do xogo.

P.- Cantos?

R.- (Risas) Todos. Pense na xente que traballa na Deputación, nos concellos, na Xunta, asociacións -só as amigas- e, por suposto, nas empresas que pertencen ao “círculo do poder”. Poucos traballadores se escapan do control do partido,… algún pode entrar traballar nalgunha destas entidades de rebote, alguén pode entrar nunha multinacional, crear a súa propia empresa, pero…

P.- Pero?

R.- Ao final para sobrevivir a moitas non lles queda máis remedio que recorrer ao “círculo do poder”… e antes de que me pregunte quen son estes, respóndolle. Son o conxunto de empresarios e cargos políticos do noso partido, cuxa interrelación crea a práctica totalidade da actividade económica desta provincia, xa que esta xira entorno aos servizos públicos. Dentro do “círculo do poder” non atopará empresas produtivas e industriais, agás algún sector que estea ben subvencionado, soamente empresas de servizos: limpeza, obras públicas, transporte, etc.

P.- E que gama esta provincia con todo isto, que futuro nos agarda?

R.- Gaña un goberno estable, que non é pouco. A outra alternativa xa ves para que dá… (asinto) Quen queira traballo sempre terá traballo, ben “pasando polo aro”, ben emigrando. Aquí non hai para todos e si eu non fixese o que fixen faríao outro. Iríanos mellor? (disinto). O que faga unha persoa a título individual non cambia nada... e colectivo non existe máis que un, este “círculo”. Querelo deter é de tolos e a vida é moi breve para adicala a loitas estériles.

P.- Considérase unha vítima do caciquismo?

R.- Si, porque, como lle dixen ao principio, gustaríame ter acadado todos os meus logros persoais doutro xeito, pero esta sociedade cruel empurroume a seguir outros vieiros. Con isto non digo que me arrepinta... xa coñece o chiste.

P.- Xa o coñezo, xa. Rematamos aquí esta entrevista agradecéndolle unha vez máis a súa xentileza.

R.- Grazas a vós!

Terra de caciques

noreply@blogger.com (xOse dorrío) — Thu, 18 Nov 2010 15:22:00 +0000

Galiza é terra de caciques. Non descubro nada. Tampouco ao afirmar que sobreviven en pleno século XXI, nin moito menos ao dicir que en Ourense provincia monopolizan o poder dende as administracións controlando o mercado laboral.

Haberá quen crea que non é moi exacta a última afirmación. Pensarán... o PP de Baltar non goberna tódalas institucións. Certo. Pero eu non falo do PP de Baltar, falo de caciques e estes non se restrinxen a un único partido. Na cidade de Ourense temos un bo exemplo do que afirmo: diferentes administracións de diferente cor política con diferentes competencias. Olládeas con atención.

En administracións ou empresas, asociacións, clubs deportivos,... etc. vencelladas a unha competencia dunha administración da cal perciben axudas, subvencións e concesións, entre outros beneficios, quen traballa aí? Cando se trata de programas postos en marcha por unha administración, xa sexa directamente ou indirectamente, a través dos distintos chiringuitos montados por toda a xeografía ourensá, moitas veces enmascarados detrás de causas nobres como a discapacidade, a igualdade, a exclusión social, etc., quen traballa aí? Moitas destas administracións e entidades afíns escúdanse sinalando que na súa organización hai persoas de todos os partidos. Certo. Porque todos os partidos, con máis ou menos influencia, inflúen na contratación desas persoas. Sería un erro afirmar -e afírmano- que non se discrimina aos traballadores por razóns políticas. Si o fan, porque no intre en que se selecciona a unha persoa pola súa afinidade ideolóxica estase discriminando a todas as demais, con e sen afinidade. Estas últimas son sempre as máis prexudicadas, pois as outras acaban recibindo a súa recompensa máis cedo que tarde.

A loita dos partidos políticos é a loita polo control do mercado laboral. Controlar este garante a continuidade no poder. É doado de enxergar: as maiores reformas, cando se produce un cambio político, ten que ver coa organización do emprego público. Co bipartito na Xunta de Galicia comezaron a crearse chiringuitos como SEAGA, Consorcio, etc. para evitar os rexos procedementos da contratación pública; viraron tamén os beneficiarios de subvencións para a contratación de persoal, aparecendo outras novas, que acaparaban fondos públicos a pesar de ser de recente creación e non ter acreditada actividade algunha. Coa volta do PP ao poder na Xunta de Galicia desfaise todos estes tinglados, e desmóntanse coa mesma facilidade con que se montaron, para crear outros novos ou volver a alimentar aos vellos.

Ollade ben ao voso arredor. Eles cren que nos enganan. Eles cren que non o sabemos. Pero vémolo cada día. Eles absorben para si tódolos recursos sen pensar nos demais. Eles viven no seu oasis e despreocúpanse desta terra enxoita... na que temos que sobrevivir todos os demais.

Cando un proxecto se esgota…

noreply@blogger.com (xOse dorrío) — Wed, 10 Nov 2010 12:23:00 +0000

Probablemente, cando isto sucede, é porque realmente non existía un proxecto. Cando un empresa non ten claramente definido ate onde quere chegar e como quere facelo está abocada ao fracaso.

Unha situación socioeconómica favorable pode levar ao éxito temporal pero cando, como na actualidade, se vive unha situación de crise económica, saen a relucir as carencias de cada proxecto e ao non ter ese proxecto ben definido (visión e misión), nin se fai do xeito adecuado (estratexia, obxectivos, xestión do talento,…), e imposible sobrevivir nestas situacións críticas.

Talento é un dos vocábulos que máis se repiten hoxe en día entre os responsables de persoal das empresas e un dos recursos (o talento, non as persoas) dos que máis carece Galicia na actualidade ao sufrir unha cadea histórica de fuga de talento. Abofé que na actualidade moitas empresas –esaxero- o botan de menos; outras –a maioría- nin se formulan esa cuestión; consideran a situación actual como algo coxuntural e, polo tanto, non paran a reflexionar sobre cal é a súa parte de responsabilidade. As achegas públicas a determinados sectores axudan a non realizar autocrítica, a ignorar as debilidades internas responsabilizando as ameazas externas do seu fracaso actual.

Estas ameazas están causando a desaparición de proxectos febles, que poden ser salvados temporalmente por unha equivocada política económica; sen embargo, as debilidades que acusan causarán a súa morte futura, ao non ser remediadas no seu tempo. E este é un problema que afecta de xeito fundamental a Galicia, pola fuga de talento antes sinalada, pero tamén por carecer dunha base estratéxica clara. Moitas das empresas e proxectos que temos non saben a onde queren ir, entre outras cousas, porque non saben o que son pero, sobre todo, por como si son –pese a descoñecelo- e actúan. A realidade é teimuda e preséntanos unha Galiza que o que máis valora é “de quen ves sendo”, isto é, premiase o amiguismo, o parentesco,… e a afiliación política sobre outras características do traballador. A pregunta que me fago é: serve algunha desas calidades para resolver situacións críticas? Lamentablemente, a resposta é si. Si porque grazas a esas “cualificacións” a empresa terá acceso a beneficios das administracións públicas, xa sexa en forma de axudas ou subvencións, avais ou concesións.

O obxectivo das nosas empresas non pasa por sobrevivir por si mesmas, pola súa capacidade para crear produtos ou servizos, como é o natural, senón por esgotar os recursos da cidadanía, ter a conta do que outros deixan de ter.

O lóxico é que cando un proxecto se esgota cumpre se reinvente, comece dende o principio, e redefina o que quere ser, facer e ter; por este orden. Cumpre atoparlle un novo sentido. Soamente así se poderá reconducir un proxecto cara o éxito (ter), sabendo o que se é e para que se é (ser) e como e para quen se fai (facer). O habitual nestas terras -máis na que me toca, Ourense- cando unha empresa se atopa en problemas é solicitar recursos das administracións –que lle los dan- sen arranxar os problemas internos que poida padecer nin a súa forma de relacionarse co exterior.

Unha empresa son as persoas que o conforman, persoas que habitan no contexto social no que se establece, por iso a mellor forma de acadar unha boa sintonía coa sociedade é comezar por un mesmo,polas persoas da empresa.

Nace a Asociación de Vítimas do Caciquismo

noreply@blogger.com (xOse dorrío) — Sun, 31 Oct 2010 10:56:00 +0000

Hoxe, en Ourense a día 31 de Outubro de 2010.

O desencadenante non é máis que a enésima cacicada sufrida que conto aquí. Sempre cos mesmos protagonistas (camiarán os nomes, mais non os cargos que ocupan) beneficiandose do que nos corresponde a todos. Cumpre identificalos, nome e apelidos, sacalos a luz da que fuxen para sumirse na permisividade que lle dá escuridade. Cumpre que cada vítima de un paso ao fronte e se recoñeza como tal:

"Eu son vítima do caciquismo!"

Cumpre que a sociedade coñeza a opresión que estes "circulos de poder" exercen cara os seus semellantes, veciños, amigos, familia,... uns por manterse no poder, outros por comer das migallas que os poderosos deixan, que caciques haber hainos de tódalas castes... e non por ser uns máis modestos que os outros son menos caciques.