Γεννήθηκε ώριμη και γίνεται όλο και ωριμότερη (ενώ εγώ το αντίθετο), μου μοιάζει (ιδιαίτερα στα αρνητικά) και κοντεύει να με φτάσει στο ύψος. Εβελίνα στα πιο πρόσφατά της:

✿ Λέει στην αδελφή της: “Εβίτα είσαι τόσο τυχερή! Θα γίνεις 7 πριν να γίνω εγώ 9!”
Και για όσους δεν το γνωρίζουν εξηγώ: Έχουν γεννηθεί και οι δύο την ίδια μέρα, 28 Ιανουαρίου, με δύο χρόνια διαφορά. Και επίσης γεννήθηκαν την ίδια περίπου ώρα: Η Εβίτα στις 6.10 και η Εβελίνα στις 6.50. Οπότε η Εβίτα είναι “τυχερή” γιατί προηγείται, αφού κλείνει τα επτά, σαράντα ολόκληρα λεπτά πριν να κλείσει η Εβελίνα τα εννιά. Όλα κι όλα δεν παίζουμε με αυτά τα πράγματα. Σαράντα λεπτά είναι σαράντα λεπτά!

✿ Μαμά είναι εβδομάδα γενεθλίων. Αυτό δε σημαίνει ότι μπορούμε να παίζουμε κομπιούτερ κάθε μέρα;

✿ Μαμά τη Δευτέρα είναι των… «κάποιων», ξέρεις τώρα εσύ, και δεν έχουμε σχολείο!
- Των ποιων;
- Δε θυμάμαι πώς τους λένε…
(Μετά από λίγο)
- Α ναι! Των Ιεροσολύμων! (=Ιεραρχών)

✿ Πιστεύουν σε νεράιδες και Άγιο Βασίλη, αλλά μερικά πράγματα τους φαίνονται παρατραβηγμένα!
“Πες μας μαμά. Αλήθεια υπήρχαν πειρατές;”

✿ Γυρνώντας από το σχολείο:
Εβελίνα: Μαμά, σήμερα έλειπε η κυρία των Αγγλικών και κάναμε Γαλλικά, άκου: Je m’ appelle Evelina!
Έμαθα επίσης ότι οι λέξεις μανικιούρ, πεντικιούρ, ασανσέρ και μακιγιάζ είναι γαλλικές! Η κυρία μας ρώτησε τι άλλες γαλλικές λέξεις ξέρουμε και εγώ της είπα άλλη μία: “Ντεμοντέ!”
Εγώ: Ναι ε; Και από που ξέρεις εσύ τη λέξη ντεμοντέ;
Εβελίνα: Από την Μπάρμπι. Bonjour?

✿ Τραγουδάει με μελωδία “Τρίγωνα Κάλαντα”:
Άστρο φωτεινό θα φέρει φαγητό, σνίτσελ με πατάτες και αναψυκτικό. Χέι!

✿ Μαμά ξέρω έναν τρόπο να αγοράσω αποκριάτικα χωρίς να βγω από το σπίτι.
- Τι τρόπο;
- (Βγάζει σημειωματάκι από την τσάντα που το έχει γραμμένο) Πας στο Amazon.com και μετά γράφεις “Halloween costumes”. Έλα πάμε να δούμε μαμά!

✿ Έλα μαμά, κάνε μας αυτή τη χάρη! Δύο μοναχοπαίδια έχεις!

✿ Είμαστε έτοιμοι να φύγουμε και μου λέει συνεχώς ‘Yes sensei’, ‘Yes sensei’. Mετά μου εξηγεί: “Μαμά σου λέω ‘Yes sensei’ για να γελάσεις, να χαλάσεις το μακιγιάζ σου, να πας μέσα να το φτιάξεις και έτσι να καθυστερήσουμε να φύγουμε για να παίξω κι άλλο.”

✿ Μιλάω στο τηλέφωνο και μου δείχνει σημειωματάκι:

✿ Τρώει ένα μελοκαμάρονο και μετά με ρωτάει: “Έχω κιμά στα δόντια;”

✿ Ανακάλυψε ότι η αδελφή της είχε γράψει στο θρανίο των αγγλικών τη λέξη “teacher” (σκονάκι) και πήγε και της την έσβησε. Αργότερα μου εξήγησε γιατί το έκανε: “Δεν είναι θέμα αδελφοσύνης, είναι θέμα δικαιοσύνης!”

✿ Γράφει έκθεση με τίτλο “Η γειτονιά μου” και περιγράφει: “To Carrefour, το ΙΚΕΑ και το Mall είναι κοντά στο σπίτι μου.” (Καμία σχέση! μένουμε μακριά! Ευσεβείς πόθοι…)

✿ Μετά από το σχολείο συναντάει την αδελφή της που είχε φύγει νωρίτερα επειδή αρρώστησε και της λέει:
“Ζιζάνιο! Γλίτωσες τα μαθήματα ε; Ζιζάνιο!”

✿ Ακούγεται η φωνή της μέσα στη νύχτα
- Μαμά!
- Ναι.
- Αυτό το στρώμα δε βολεύει πια. Τα πόδια μου κοντεύουν να φτάσουν στο τέρμα!
(Κοιμάται σε κανονικό κρεβάτι όχι σε παιδικό. Καλά αργεί ακόμα να μη χωράει στο κρεβάτι των 2 μέτρων, αλλά… ανησυχεί!)

✿ Γυρνάει από το σχολείο τσαντισμένη: “Αν την ξαναπειράξει την αδελφή μου θα του ρίξω ξύλο, δε με νοιάζει. Θα του δείξω εγώ να πειράζει την αδελφή μου…”

✿ Η δασκάλα τους, τους έχει ζητήσει να ψάξουν στο Internet για την πείνα στην Αφρική.
Ψάχνουμε μαζί και βλέπουμε φωτογραφίες. Μετά από λίγο μου λέει:
«Είμαι τόσο χαρούμενη για την οικογένειά μου μαμά… Μαμά, όλα μας τα χρήματα να τα δίνουμε στη Unicef.»

✿ “Μαμά πώς λέγεται η τάδε λέξη στα Αγγλικά;”
- Δε σου λέω! Είναι από τις λέξεις που δε λέμε και το ξέρεις!
- Καλά θα ψάξω στο Google.

✿ Της εξηγώ πώς να ψάχνει στο Google και της μαθαίνω τι είναι καλύτερο να γράφει στη φόρμα αναζήτησης για καλύτερα αποτελέσματα.
- Δεν πρέπει να το γράψεις έτσι, πρέπει να το γράψεις αλλιώς, γιατί έτσι δε θα το καταλάβει.
- Μα αφού το Google θα μου γράψει “μήπως εννοείτε…”

✿ Συζητάμε για το πάρτι τους και μου λέει:
- Στις προσκλήσεις των παιδιών που ξέρουμε ότι οι γονείς θα καθίσουν, να γράψουμε:
“Να έρθετε εσείς και οι γονείς σας να φύγουν!”

✿ Η Ελλάδα είναι η καλύτερη χώρα για να ζεις. Είναι όμορφη και ασφαλής. Δεν υπάρχουν ηφαίστεια!

✿ Διαβάζει τις παρατηρήσεις του ελέγχου των Αγγλικών της:
- Μαμά, τι σημαίνει έχει ιδιαίτερο λήζο;
- Ζήλο γράφει Εβελίνα.
- Ααααα!

✿ Αν καταστραφούν τα Χριστούγεννα θα κλαίω όλη την ώρα.
Το σύμπαν δε θα ήταν τίποτα χωρίς τα Χριστούγεννα
Γιατί μόνο τα Χριστούγεννα τα φτωχά παιδιά παίρνουν κάτι.
Είναι η σημαντικότερη γιορτή του χρόνου. Μαζί με τα γενέθλιά μας.

✿ Και ξαφνικά λάμπει το πρόσωπό της: “Σε 4 χρόνια γίνομαι 13!”

Photo by Shinsaku

Το Στη μέση. είναι ένα post από το blog: Aspa Online

Και τότε ο μουσικός, ο Lukáš Kmit, δεν αντέδρασε. Ανταποκρίθηκε. Και έλαμψε!

[Αν διαβάζετε μέσω e-mail ή RSS και δεν βλέπετε το βίντεο κάντε κλικ εδώ]

Θυμηθείτε επίσης  Το Βιολί με τις Τρεις Χορδές, ένα κείμενο που δημοσιεύτηκε στην Houston Chronicle και περιγράφει τι συνέβη όταν κατά τη διάρκεια συναυλίας έσπασε μία από τις χορδές του βιολιού του γνωστού βιολιστή Itzhak Perlman.

Χαμογέλασε, σκούπισε τον ιδρώτα από το φρύδι του, σήκωσε το δοξάρι του για να μας ησυχάσει και μετά είπε – όχι κομπάζοντας, αλλά με ένα ήσυχο, σκεπτικό, ταπεινό ύφος “Ξέρετε, μερικές φορές η δουλειά του καλλιτέχνη είναι να διαπιστώσει πόση μουσική μπορεί να παίξει με όσα του έχουν απομείνει.”

[via]

Το Και τότε το κινητό Nokia χτύπησε… είναι ένα post από το blog: Aspa Online

[Αν διαβάζετε μέσω e-mail ή RSS και δεν βλέπετε το βίντεο κάντε κλικ εδώ]

“Αν με αφήσεις να ασχοληθώ με τον αθλητισμό,
θα μου αρέσει ο εαυτός μου περισσότερο,
θα έχω περισσότερη αυτοπεποίθηση,
θα έχω 60% λιγότερες πιθανότητες να προσβληθώ από καρκίνο του στήθους,
θα υποφέρω λιγότερο από κατάθλιψη,
θα έχω περισσότερες πιθανότητες να εγκαταλείψω έναν άντρα που με δέρνει,
θα έχω λιγότερες πιθανότητες να μείνω έγκυος πριν να το θελήσω,
θα μάθω τι σημαίνει να είμαι δυνατή,
Αν με αφήσεις να ασχοληθώ με τον αθλητισμό.”

Όλες οι έρευνες που έχουν διεξαχθεί μεταξύ επιτυχημένων γυναικών των εταιρειών Fortune 500, έχουν δείξει ότι το 80% αυτών ασχολούνταν με τον αθλητισμό όταν ήταν μικρές.

Θα τις αφήσουμε; Θα τις παροτρύνουμε; Τα αγόρια; Ελπίζω η απάντηση να είναι ναι!

[via]

Το Αν με αφήσεις να ασχοληθώ με τον αθλητισμό είναι ένα post από το blog: Aspa Online

Το μπισκοτένιο χωριό μας
Ένα ολόκληρο απόγευμα χτίζαμε, χτίζαμε, χτίζαμε… Και τελικά καταλήξαμε με ένα μικρό χωριό από μπισκότα και ζαχαρωτά!  Τα σπιτάκια στη συνέχεια τα χαρίσαμε στους αγαπημένους μας φίλους και νονούς.

Η κάρτα από το εκτάκι της Εβίτας
Στο σχολείο των κοριτσιών υπάρχει ένας υπέροχος θεσμός: Στην αρχή κάθε χρονιάς, ένα εκτάκι “υιοθετεί” ένα ή δύο πρωτάκια και τα προσέχει σε όλη τη διάρκεια του χρόνου. Αυτή είναι η κάρτα που έδωσε στην Εβίτα το εκτάκι της (ή μάλλον μέρος της κάρτας, η υπόλοιπη ήταν πιο προσωπική και την έκοψα).

Από τώρα σκέφτομαι το κλάμα που έχει να πέσει στη γιορτή του τέλους της χρονιάς, όταν τα πρωτάκια αποχαιρετούν τα εκτάκια που θα πάνε γυμνάσιο, με λουλούδια και αγκαλιές…

Τα δώρα του Αη-Βασίλη
Δε θα το χορτάσω ποτέ το τελετουργικό της παραμονής της Πρωτοχρονιάς: Βάζουμε το γάλα για τον Άγιο Βασίλη, τα κουλουράκια και τα καρότα για τους ταράνδους δίπλα στο τζάκι, αφαιρούμε το προστατευτικό και ανοίγουμε το πορτάκι της καμινάδας. Έτσι και φέτος… Χαιρόμουν και λυπόμουν ταυτόχρονα γιατί ίσως και να ήταν η τελευταία φορά. Ίσως και να μην ήταν, ποιος ξέρει; Πάντως το βλέμμα της ανυπομονησίας των κοριτσιών το πρωινό της Πρωτοχρονιάς καθώς κουτρουβαλιάζονται ως το τζάκι για να δουν αν ήρθε ο Άγιος Βασίλης, το χάσαμε φέτος. Γιατί ξύπνησαν πριν από εμάς.

Δώρα με αγάπη
Φαγώσιμη χρυσόσκονη που μας έστειλε η Ελίζα από την Αγγλία – κι έκανε τα μπισκότα μας να λαμπυρίζουν! Και ξέρετε τώρα τι κόλλημα που έχουμε σε αυτό το σπίτι με τη χρυσόσκονη!

Αλλά έστειλε και τσάι, που περιείχε λίγη από τη μαγεία των Χριστουγέννων… Δείτε σε τι μεταμορφώθηκε η μαγική μπαλίτσα, όταν τη ρίξαμε μέσα στην κανάτα!

Δώρα φτιαγμένα στο χέρι κατευθείαν από το Άπειρο κι ακόμα παραπέρα

Μεταξύ των οποίων και δύο ξεχωριστά μπρελόκ: Ένα με το logo του Facebook και ένα με το logo του Aspa Online!

Όμορφες στιγμές
Χαλαρές στιγμές με φίλους, οικογένεια, κουμπάρους, στο σπίτι μας, στο σπίτι τους ή σε σπέσιαλ εξόδους, όπως στο καθιερωμένο πλέον πρωτάθλημα bowling για μικρούς και για μεγάλους! (Στη φωτογραφία “οι μικροί” ξεκουράζονται και ανακτούν δυνάμεις για τον δεύτερο γύρο!)

Η πρώτη παράσταση μπαλέτου των κοριτσιών

Ένα υπέροχο απόγευμα που ήταν όπως ακριβώς το σχεδίαζα και το ονειρευόμουν. Με εξαίρεση μία απρόβλεπτη σκηνή.

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή: Οι τρεις γενιές γυναικών της οικογένειας (η μαμά μου, εγώ και κορίτσια) πήγαμε να δούμε τη Λίμνη των Κύκνων στο Μέγαρο μουσικής, με το Μπαλέτο του Κρεμλίνου. Όλα ήταν μαγικά, από την προετοιμασία μας στο σπίτι, όπου φορέσαμε  «τα καλά» μας και η Εβίτα πήγε και φίλησε ένα μπισκότο με χρυσόσκονη για να αποκτήσει ένα ακόμα πιο λαμπερό look, ως την εξαιρετική παράσταση.

Και να η σκηνή στην οποία αναφέρθηκα: Εγώ καθόμουν στη μέση και τα δυο κορίτσια στα δεξιά και στα αριστερά μου. Η μαμά μου καθόταν δίπλα στην Εβίτα. Δε μιλούσαμε φυσικά  κατά τη διάρκεια της παράστασης, αλλά πού και πού ψιθυρίζαμε διευκρινήσεις σχετικά με το τι συνέβαινε στη σκηνή. Σε κάποια στιγμή η Εβίτα αφού αντάλλαξε δυο κουβέντες με τη μαμά μου, με πλησίασε και μου είπε στο αυτί: «Μαμά να σου πω κάτι;» «Ναι» της απάντησα ψιθυριστά… «Αυτό είναι pas de deux.» «Τι λες βρε Εβίτα! Ξέρεις το pas de deux; Πόσα ξέρεις… Μπράβο!»

Η Εβελίνα, αφού είδε ότι μιλούσα με την αδελφή της πήρε σειρά!  «Μαμά θέλω να μου υποσχεθείς κάτι.»
Εντωμεταξύ η συγκινητική ατμόσφαιρα με έκανε να υποθέσω ότι θα μου ζητούσε να της υποσχεθώ κάτι μοναδικό, κάτι συνταρακτικό, κάτι θεσπέσιο. Κάτι που είχε σχέση με το μέλλον της. Κάτι που αποφάσισε  βλέποντας… «pas de deux». Αχ τι καλά που έκανα και τις έφερα να δουν μπαλέτο! «Ναι Εβελίνα πες μου!» της είπα όλο προσμονή…
«Θα πάμε μετά για σουβλάκια;»

Το Top αναμνήσεις των φετινών γιορτών είναι ένα post από το blog: Aspa Online

Για μια παλιομαρμελάδα!

Χθες το πρωί λίγο πριν να βγούμε από το σπίτι, είπα να ψάξω μία ακόμη φορά μπααααας και το βρω. Και τότε μου ήρθε η φαϊνή ιδέα να ρωτήσω τα κορίτσια! (Απορώ γιατί δεν το είχα σκεφτεί νωρίτερα). “Κορίτσια μήπως καμία από εσάς έχει δει ΤΟ τσιμπιδάκι των φρυδιών;”

Bingo! Απροσδόκητο και όμως αληθινό: H Εβελίνα απάντησε αμέσως, “Ναι. Εγώ ξέρω που είναι!”
- Πού είναι;
- Το είχα κρύψει!
- Τι εννοείς το είχες κρύψει;
- Το είχα κρύψει μια φορά που με θύμωσες!
- Θα αστειεύεσαι.
- Όχι μαμά, αλήθεια λέω!
- Θα αστειεύεσαι.
- Όχι, αλήθεια λέω! Είναι μέσα σε ένα κουτί από φάρμακα.
- Ποιο κουτί;
- Εκείνο που είχαμε πάνω στον πάγκο.

Κατευθυνόμαστε όλη η οικογένεια προς κουτί με τα φάρμακα. Το κατεβάζω από το ράφι. “Σε ποιο φάρμακο;”
- Δε θυμάμαι ποιο. Εκείνο που είχαμε πάνω στον πάγκο.

Δεκάδες φάρμακα είναι μέσα στο κουτί. Προσπαθώ να κάνω flashback και να θυμηθώ ποιο φάρμακο είχαμε στον πάγκο μας. Τι είχανε; Πυρετό; Βήχα; Αλλεργία; Και ναι! Θυμήθηκα! Ήταν το Aerius! Ανοίγω με ανυπομονησία το κουτί και πραγματικά, στριμωγμένο εκεί στη γωνία, μεταξύ μπουκαλιού, οδηγιών και συσκευασίας, βρίσκεται ΤΟ τσιμπιδάκι! Μεγάλη η συγκίνηση!

Εντωμεταξύ μου φαίνεται τόσο αστεία η όλη φάση που είναι αδύνατον να θυμώσω. Αλλά πρέπει να βάλω τάξη! Κρατώντας ΤΟ τσιμπιδάκι γερά στο χέρι, προσπαθώ να το παίξω αυστηρή.
- Εβελίνα γιατί παιδί μου το έκανες αυτό;
- Για να μάθεις να μη μου φτιάχνεις μαρμελάδα!
- Τι εννοείς “να μάθω να μη σου φτιάχνω μαρμελάδα”; Πότε μου ζήτησες να σου φτιάξω μαρμελάδα και δεν το θυμάμαι;
- Έλα μαμά, έτσι το λέω! Δε σου ζήτησα μαρμελάδα! Ούτε καν θυμάμαι το λόγο που θύμωσα και το έκρυψα!
- Χαχαχα… Θα με τρελάνεις Εβελίνα. Θα με τρελάνεις! Μην το ξανακάνεις γιατί θα θυμώσω πραγματικά.

Πέντε λεπτά αργότερα διαπιστώνω ότι η βούρτσα των μαλλιών έχει εξαφανιστεί.

ΕΒΕΛΙΝΑΑΑΑΑΑΑ!

Photo by Brandie Kajino

Το Για μια παλιομαρμελάδα! είναι ένα post από το blog: Aspa Online

Το φετινό Ημερολόγιο που πλέον έχει εκδοθεί κι έχει τίτλο «Εδώ ή αλλού; Το δίλημμα της επιλογής», είναι αφιερωμένο στο θέμα που απασχολεί ένα μεγάλο αριθμό Ελλήνων τον τελευταίο καιρό: Να παραμείνουμε ΕΔΩ ή να αναζητήσουμε την τύχη μας ΑΛΛΟΥ; Πάνω στο συγκεκριμένο θέμα τοποθετούνται Υπουργοί, Σύγχρονοι Στοχαστές, Συγγραφείς, Δημοσιογράφοι, Επιχειρηματίες αλλά και απλοί γονείς όπως εγώ και ο Χρήστος από την ομάδα Μαμά…δες, Μπαμπά…δες που μέσω του internet είμαστε σε επαφή καθημερινά με εκατοντάδες άλλους γονείς.

Δημοσιεύω εδώ το κείμενό μου που έχει τίτλο «Η ελευθερία της επιλογής», ενώ ολόκληρο το βιβλίο μπορείτε να βρείτε στην ηλεκτρονική του μορφή στο τέλος του post ή στο blog Το σχολείο του Μέλλοντος των Εκπαιδευτηρίων Δούκα.

Εδώ ή αλλού; Ημερολόγιο Εκπαιδευτηρίων Δούκα

Η Ελευθερία της Επιλογής

Η χώρα βρίσκεται στη δίνη μιας πρωτοφανούς κρίσης. Μιας κρίσης που έχει αγγίξει τη ζωή μας, απειλεί την καθημερινότητά μας, επηρεάζει τη συναισθηματική μας ισορροπία. Φίλοι χάνουν τη δουλειά τους, εισοδήματα συρρικνώνονται, πενιχρές συντάξεις ψαλιδίζονται ακόμα περισσότερο.

Όλοι αναζητούν διέξοδο. Διέξοδο από τη μιζέρια, διέξοδο από τη θλίψη, διέξοδο από την οικονομική πίεση. Η ερώτηση «να μείνω ή να φύγω» έχει γίνει πιο επίκαιρη από ποτέ. Είναι και πάλι στο επίκεντρο των συζητήσεων.

Ποια είναι η σωστή απάντηση; Υπάρχει σωστή απάντηση; Υπάρχει εύκολη απάντηση; Μακάρι να υπήρχε.

Είμαι ευγνώμων που έχω ζήσει στο εξωτερικό. Έκανα μέρος των σπουδών μου στη Γαλλία και όταν παρουσιάστηκε αργότερα η ευκαιρία να ζήσω στη Γερμανία και στην Αγγλία την εκμεταλλεύτηκα. Ξέρω λοιπόν πώς είναι. Ξέρω τι σημαίνει να φεύγεις από τη χώρα σου για να πας να ζήσεις έξω.

Θυμάμαι έντονα εκείνη την πρώτη απογείωση αεροπλάνου από Αθήνα προς τη νέα μου ζωή. Ήταν συναισθηματικά φορτισμένη. Θυμάμαι τη θέση που καθόμουν στο αεροπλάνο. Θυμάμαι τον ήλιο έξω από το παράθυρο. Θυμάμαι τον υπόκωφο θόρυβο των κινητήρων που φάνταζε πιο δυνατός από άλλες φορές. Θυμάμαι τη θάλασσα από ψηλά. Θυμάμαι τα συναισθήματα του ενθουσιασμού για το νέο ξεκίνημα, το σκίρτημα για το άγνωστο και τον κόμπο στο λαιμό για όσα άφηνα πίσω.

Ξέρω λοιπόν πώς είναι. Ξέρω τι κέρδισα. Ξέρω πόσο ωρίμασα. Και για αυτό θα συμβούλευα όσους το θέλουν διακαώς, να φύγουν. Αν είναι το όνειρο της ψυχής τους, ας το κάνουν, ας το ζήσουν, ας το απολαύσουν, όπως ακριβώς έκανα κι εγώ. Χωρίς το βάρος ότι εγκαταλείπουν τη χώρα τους και χωρίς ενοχές. Γιατί η ζωή είναι δική τους και κάποτε θα μετανιώσουν περισσότερο για τα πράγματα που δεν έκαναν παρά για εκείνα που έκαναν.

Τι γίνεται όμως με όσους σκέφτονται να φύγουν χωρίς να το θέλουν πραγματικά; Αν απλά νιώθουν εξαναγκασμένοι; Τότε το πράγμα αλλάζει. Τότε θέλει πολύ περισσότερη σκέψη. Η ζωή στο εξωτερικό δεν είναι εύκολη υπόθεση. Πουθενά η ζωή δεν είναι εύκολη υπόθεση. Οι αλλαγές είναι δραματικές και αλλεπάλληλες παντού. Και επηρεάζουν, λίγο ή πολύ, όλες τις χώρες του κόσμου.

Διάβασα κάποτε το «Acres of diamonds» ένα βιβλίο με την ιστορία ενός άντρα που ήθελε τόσο πολύ να βρει διαμάντια, που πούλησε το σπίτι του κι έφυγε ξεκινώντας ένα μάταιο αγώνα αναζήτησης τους. Ο νέος ιδιοκτήτης του σπιτιού όμως ανακάλυψε ένα πλούσιο αδαμαντωρυχείο στην πίσω αυλή. Κι έτσι άρχισα να αναρωτιέμαι: Μήπως υπάρχουν και στην Ελλάδα αδαμαντωρυχεία που πρέπει να ανακαλύψουμε; Εγώ προσωπικά επέστρεψα για να ψάξω περισσότερο. Κι έμεινα εδώ. Έχω πλέον οικογένεια, έχω δυο μικρά παιδιά στο σχολείο και η ζωή μου στο εξωτερικό μοιάζει μια μακρινή, γλυκιά ανάμνηση.

Έχω όμως συνειδητοποιήσει ότι ο κόσμος για τον οποίο προετοιμαστήκαμε ως γενιά δεν υπάρχει πια. Οι καιροί άλλαξαν. Η συμβουλή που μας έδιναν οι γονείς μας «να είσαι καλός μαθητής για να σπουδάσεις και να βρεις μια καλή δουλειά» είναι απαρχαιωμένη. Δεν υπάρχουν πια «καλές δουλειές», τουλάχιστον όχι για όλους.

Ας σταματήσουμε να παροτρύνουμε κι εμείς τα παιδιά μας να γίνουν γιατροί ή δικηγόροι και να αναζητήσουν μία θέση στο δημόσιο ή σε μία μεγάλη εταιρεία πιστεύοντας ότι αυτή είναι η σίγουρη συνταγή επιτυχίας. Ναι αν το θέλουν, όχι για να εξασφαλιστούν. Ας δώσουμε βάση στην εκπαίδευσή τους γενικότερα και όχι μόνο στις ακαδημαϊκές τους γνώσεις, οι οποίες από μόνες τους δεν συνεπάγονται οικονομική επιτυχία ή ευτυχία.

Ας αλλάξουμε αυτά που διδάσκουμε στα παιδιά. Ας τα μάθουμε να σκέφτονται, να παίρνουν ρίσκο, να αποτυγχάνουν, να διαφέρουν, να επιχειρούν, να νιώθουν ευγνωμοσύνη, να βλέπουν την ομορφιά γύρω τους. Ας τους διδάξουμε τις αξίες μας. Ας γίνουμε παράδειγμα προς μίμηση. Ας μεγαλώσουμε την επόμενη γενιά ηγετών.

Ας αντικαταστήσουμε τη σκέψη «Δεν μπορώ να κάνω τίποτα» με τη σκέψη «Αλήθεια, τι μπορώ να κάνω;» Η πρώτη κατεβάζει τα ρολά του μυαλού και σταματάει τη ροή των σκέψεων ενώ η δεύτερη γεννά απαντήσεις.

Ας ξεκινήσουμε τη δική μας επιχειρηματική δραστηριότητα, ας καινοτομήσουμε, ας αρχίσουμε να δημιουργούμε πλούτο.

Ας μιλήσουμε, ας ανοιχτούμε, ας δικτυωθούμε. Ας αρχίσουμε να γράφουμε στο δικό μας blog. Ας μοιραστούμε τις σκέψεις μας και τα πιστεύω μας. Ας αφήσουμε το αποτύπωμά μας.

Και ας μην ξεχνάμε το σημαντικότερο περιουσιακό μας στοιχείο που είναι το μυαλό μας. Ας επενδύσουμε στον εαυτό μας και στον τρόπο σκέψης μας, ας μορφωνόμαστε, ας διαβάζουμε, ας επιλέγουμε προσεκτικά τους ανθρώπους με τους οποίους συναναστρεφόμαστε. Ας περνάμε χρόνο με όσους μας γεμίζουν ενέργεια κι ας απομακρύνουμε όσο μπορούμε από κοντά μας όσους μας αποθαρρύνουν ή απομυζούν τη ζωτικότητά μας.

Η απόφαση να φύγεις ίσως είναι λυτρωτική. Γιατί αισθάνεσαι ότι παίρνεις τον έλεγχο της κατάστασης στα χέρια σου. Το ίδιο όμως μπορεί να είναι και η απόφαση να μείνεις, αν συνειδητοποιήσεις ότι η τελική επιλογή για το πώς θα παίξεις τα χαρτιά που βρίσκονται στα χέρια σου είναι δική σου.

Ο Dr. Victor Frankl που έζησε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης γράφει στο βιβλίο του «Το Νόημα της Ζωής»

«Εμείς που ζήσαμε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, θυμόμαστε εκείνους οι οποίοι κυκλοφορούσαν από παράπηγμα σε παράπηγμα παρηγορώντας τους άλλους, δίνοντας το τελευταίο κομμάτι από το ψωμί τους.

Μπορεί να ήταν λιγότεροι αριθμητικά, αποτελούσαν όμως σαφή απόδειξη, ότι μπορείς να στερήσεις τα πάντα από έναν άνθρωπο, εκτός από ένα πράγμα: την ελευθερία να επιλέξει τη στάση που θα τηρήσει σε κάθε δεδομένη κατάσταση, την ελευθερία να επιλέξει το δικό του τρόπο συμπεριφοράς.»

Έχουμε κι εμείς την ελευθερία να επιλέξουμε τη στάση μας, να πάρουμε τις αποφάσεις μας και να περπατήσουμε το δικό μας δρόμο, εδώ ή στο εξωτερικό. Ό,τι κι αν αποφασίσουμε, ας το κάνουμε με θάρρος και πάθος. Η επιλογή – και η ζωή – είναι δική μας.

Το “Η Ελευθερία της Επιλογής”: Το κείμενό μου για την έκδοση των Εκπαιδευτηρίων Δούκα είναι ένα post από το blog: Aspa Online

To blog αυτό το νιώθω, κάπως σαν παιδί μου! Το φροντίζω, το προσέχω, νοιάζομαι για αυτό και αναζητώ συνεχώς τρόπους να το κάνω να μεγαλώσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Το πρώτο banner του Aspa Online (2008)

Πάντα λοιπόν με απασχολούν ερωτήσεις όπως, ποια θέματα σας ενδιαφέρουν περισσότερο, πόσο συχνά θα θέλατε να διαβάζετε post και ένα σωρό άλλες λεπτομέρειες για τις οποίες προσπαθώ να βγάλω συμπεράσματα από τα σχόλιά σας, τα likes και την επισκεψιμότητα. Αν θέλετε να με βοηθήσετε να κάνω το blog καλύτερο, θα το εκτιμούσα πολύ! Δημιούργησα ένα σύντομο ερωτηματολόγιο το οποίο χρειάζεται λιγότερο από 3 λεπτά για να συμπληρωθεί. Το ερωτηματολόγιο είναι ανώνυμο, οι ερωτήσεις είναι όλες προαιρετικές και πιστεύω ότι οι απαντήσεις θα με βοηθήσουν να γνωρίσω και να καταλάβω καλύτερα εσάς, τους αναγνώστες του blog!

Σε μελλοντικό post θα μοιραστώ κάποια από τα στατιστικά που θα συλλέξω, αλλά εφόσον το ερωτηματολόγιο είναι ανώνυμο, θα πρόκειται απλά για συνολικά στοιχεία και αριθμούς και όχι για προσωπικές πληροφορίες.

Επισημαίνω και πάλι ότι μπορείτε να συμπληρώσετε όσες ερωτήσεις θέλετε – καμία δεν είναι υποχρεωτική προκειμένου να γίνει η υποβολή τού ερωτηματολογίου – οπότε απαντήστε σε όποιες και όσες επιθυμείτε. Ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σας!
(Αν το παρακάτω ενσωματωμένο ερωτηματολόγιο δεν εμφανίζεται, θα το βρείτε online εδώ)

Ευχαριστώ για τη συμμετοχή σας!

Το Ερωτηματολόγιο Aspa Online 2012 είναι ένα post από το blog: Aspa Online

ΣΥΓΝΩΜΗ (ορθογραφημένο αυτή τη φορά)

Ο ΜΙΣΤΙΚΟΣ ΘΑΥΜΑΣΤΗΣ ΣΟΥ… (ανορθόγραφο, μην τα θέλουμε και όλα δικά μας!)

ΜΑΝΑ, ΜΑΝΑ, ΤΟΥΡΟΥ, ΤΟΥΡΟΥΤΟΥ, ΜΑΝΑ, ΜΑΝΑ, ΤΟΥΡΟΥ, ΤΟΥΡΟΥ… (ώρες ατέλειωτες έχουμε φάει να το βλέπουμε στο Youtube. Απίστευτα αγαπημένο!)

[Αν διαβάζετε μέσω e-mail ή RSS και δεν βλέπετε το βίντεο κάντε κλικ εδώ]

“It’s the Muppet Show” στο σπιτάκι μας!

Το Συγνώμη, χιουμοριστικά είναι ένα post από το blog: Aspa Online

Εβίτα: Μαμά όταν θα μεγαλώσω μπορώ να γίνω πριγκίπισσα;
Εγώ: Εβίτα μου, τα πάντα γίνονται… Απλά εμείς δεν είμαστε πρίγκιπες ή πριγκίπισσες οπότε η μόνη περίπτωση για να γίνεις πριγκίπισσα όταν μεγαλώσεις, είναι να παντρευτείς ένα πρίγκιπα.
Εβίτα: Ωραία θέλω!
Εγώ: Εντάξει λοιπόν!

Η Εβελίνα ως μεγαλύτερη και ωριμότερη το σκέφτεται καλύτερα… 

Εβελίνα: Εβίτα δεν είναι καθόλου καλή ιδέα. Θα μένεις σε παλάτι!

Η Εβίτα χαμογελάει ευτυχισμένη… Η Εβελίνα συνεχίζει… 

Εβελίνα:  Εβίτα, είναι χάλια σε παλάτι. Δεν έχει τίποτα εκτός από διακοσμήσεις!
Εγώ: Γιατί το λες αυτό Εβελίνα;
Εβελίνα:  Είναι χάλια σε παλάτι για αυτό! Εξάλλου Εβίτα… Δε θυμάσαι που έχουμε πει ότι θα μένουμε μαζί όταν θα μεγαλώσουμε;
Εβίτα: Μα θα μπορείς να έρχεσαι!
Εβελίνα:  Δε θα ξέρω τίποτα από το πώς θα λειτουργούν τα πράγματα στο παλάτι!
Εβίτα: Θα στα μάθω.
Εβελίνα: (Έχει ταραχτεί τώρα) Μα Εβίτα πώς θα παίζουμε αν μένεις στο παλάτι; Πες μου. Πώς θα παίζουμε;
Εβίτα: Μα θα έρχεσαι εσύ Εβελίνα. Και θα παίζουμε!
Εβελίνα:  Μα Εβίτα πώς θα έρχομαι; Δεν υπάρχουν πρίγκιπες στην Ελλάδα. Θα πρέπει να φύγεις και θα είμαστε μακριά!
Εβίτα: Θα έρχομαι εγώ με την άμαξα τότε.
Εγώ: Εβίτα μου θα είσαι μακριά, δε θα μπορείς να έρχεσαι με την άμαξα. Θα πρέπει να παίρνεις αεροπλάνο.
Εβελίνα: Είδες Εβίτα; Εξάλλου αν γίνεις πριγκίπισσα θα είμαι κι εγώ αναγκαστικά πριγκίπισσα γιατί είμαι αδελφή σου! Και δε θέλω!
Εγώ: Γιατί Εβελίνα δε θέλεις;
Εβελίνα: Γιατί είναι χάλια να είσαι πριγκίπισσα. Δε θέλω να μου φέρνουν φαγητά στο κρεβάτι!
Εγώ: Νομίζω ότι μπορείς να τους πεις να μη σου φέρνουν. Μην ανησυχείς.
Εβελίνα: Και πάλι! Μια πριγκίπισσα δεν μπορεί να κάνει ό,τι θέλει! Εβίτα είναι πολύ κακή ιδέα να γίνεις πριγκίπισσα. Δε θα μπορείς να οδηγείς. Καταλαβαίνεις Εβίτα;
Εγώ: Θα μπορεί να οδηγεί Εβελίνα. Δεν είναι όπως τα παλιά τα χρόνια. Οι πριγκίπισσες τώρα μπορούν να οδηγούν.
Εβελίνα:  Μα μαμά δεν καταλαβαίνεις. Δε θα μπορεί να φοράει φόρμες! Όλο φορέματα, φορέματα. Εγώ θέλω φόρμες!
Εγώ: Εβελίνα θα μπορεί να φοράει φόρμες. Μέσα στο παλάτι θα μπορεί να φοράει ό,τι θέλει.
Εβελίνα: Εβίτα άκου με: Δε θα μπορείς να τρως την πίτσα με το χέρι! Καταλαβαίνεις;
Εβίτα: Δεν πειράζει Εβελίνα έχω ξαναφάει πίτσα με το πηρούνι. Θα τα καταφέρω.
Εβελίνα: Εβίτα! Είχαμε πει θα μένουμε μαζί! Και εγώ δε θέλω να μένω σε παλάτι. Δεν είναι καθόλου ωραία να ζεις σε παλάτι! Είναι βαρετά! Όλο πολυτέλειες και τέτοια. Είναι χάλια. Δε θέλω παλάτι, θέλω σπιτάκι!
Εγώ: Τι όμορφο αυτό που είπες Εβελίνα… Ό,τι πιο όμορφο έχω ακούσει!
Εβελίνα: Εβίτα άκου με: Δεν πρέπει να γίνεις πριγκίπισσα. Θα καταστρέψεις τα όνειρά σου. Τι βαρετή που θα είναι η ζωή σου σαν πριγκίπισσα. Εσύ θέλεις να γίνεις δασκάλα! Σαν πριγκίπισσα θα πρέπει να τα ξεχάσεις όλα, καταλαβαίνεις; Δε θα κάνεις τίποτα όλη μέρα!
Εγώ: Εβελίνα, μη νομίζεις… Θα έχει χρόνο να κάνει καλές πράξεις, να ταξιδεύει, να βοηθάει ανθρώπους που έχουν ανάγκη…
Εβελίνα: Και τι ζωή είναι αυτή; Εντάξει, θα έχει λεφτά να βοηθάει. Και όλη μέρα τι θα κάνει;
Εγώ: Μπορεί να βοηθάει αφιερώνοντας χρόνο. Το κάνουν αυτό οι πριγκίπισσες.
Εβελίνα: Μα έχει όνειρα! Να εγκαταλείψει τα όνειρά της;
Εγώ: Όχι, να μην τα εγκαταλείψει. Αλλά αν αγαπήσει τον πρίγκιπα; Καμιά φορά η αγάπη δεν έχει λογική. Δηλαδή με τη λογική μπορεί να μη θέλει να τον παντρευτεί, αλλά η καρδιά της μπορεί να της λέει άλλο. Πρέπει να ακούσει την καρδιά της!
Εβίτα: Μαμά υπάρχει λύση: Θα έπηζα (=έπειθα) τον πρίγκιπα να παραιτηθεί! Αυτό γίνεται, δε γίνεται;
Εγώ: Τι ωραίο αυτό που είπες Εβίτα… Είναι ωραία σκέψη. Και βέβαια γίνεται.
Εβίτα: Μη στεναχωριέσαι Εβελίνα. Θα κρατήσω την υπόσχεσή μου. Θα παραιτηθεί εκείνος κι έτσι θα ζήσουμε για πάντα μαζί. Δε θα γίνω πριγκίπισσα, εντάξει;
Εβελίνα: Εντάξει.
Εβίτα: Καλά το σκέφτηκα μαμά;
Εγώ: Καλά το σκέφτηκες Εβίτα. Αλλά άκουσέ με αυτό που σου λέω είναι πολύ σημαντικό: Είναι δική σου η ζωή. Εσύ θέλω να αποφασίσεις. Ούτε ο πρίγκιπας, ούτε εγώ, ούτε η αδελφή σου. Δική σου είναι η ζωή εντάξει;
Εβίτα: Εντάξει.

Σήμερα το πρωί…
Εγώ: Λοιπόν Εβίτα τι αποφάσισες τελικά για το θέμα της πριγκίπισσας;
Εβίτα: Τελικά δε θέλω να γίνω.
Εγώ: Είπαμε όμως είναι δική σου η ζωή εντάξει; Ό,τι θέλεις εσύ!
Εβίτα: Εγώ θέλω να μένω μαζί με την αδελφή μου και μαζί σου. Δε θέλω να μένω μακριά. Θα τον κάνω να παραιτηθεί όμως από πρίγκιπας.
Εγώ: Εντάξει.
Εβίτα: Γιατί μαμά θέλω να μένουμε κοντά. Γιατί εσύ δε θα μπορείς να ταξιδεύεις μακριά, θα είσαι γριούλα. (!!!) Θέλω να μείνω Ελλάδα μαμά. Θα μείνουμε Ελλάδα!
Εγώ: Σίγουρα Εβίτα;
Εβίτα: Yes!

Οπότε προς αποφυγή παρεξηγήσεων: Θέλουμε Ελλάδα, θέλουμε φόρμες, θέλουμε πίτσες με το χέρι και θέλουμε σπιτάκι!  Αν μας ερωτευτείτε, θα σας “πήξουμε” να παραιτηθείτε.
Και αυτή ήταν η τελευταία μας κουβέντα.

Photo by Armadillo444

Το Τελικά δε θέλω να γίνω πριγκίπισσα! είναι ένα post από το blog: Aspa Online

Πού πήγαν οι μήνες; Πού πήγαν οι μέρες; Πού πήγαν οι στιγμές;

Στιγμές

Εσείς θυμάστε πού πήγε η χρονιά; Εγώ προσωπικά αν προσπαθήσω να επαναφέρω στη μνήμη μου τα γεγονότα της χρονιάς, δε θα θυμηθώ και πολλά.  Ή μπορεί να θυμηθώ τα αρνητικά – αυτά έχουν την τάση να πετάγονται συνήθως πρώτα και καλύτερα. Αν όμως κοιτάξω το αρχείο του blog μου… θυμάμαι! Θυμάμαι ένα σωρό στιγμές που με κάνουν να πλημμυρίζω αναμνήσεις, χαμόγελα, συγκίνηση, δύναμη.

Να λοιπόν τι έζησα μέσα στο 2011: Ή μάλλον τι ζήσαμε. Εγώ σαν blogger, κι εσείς ως αναγνώστες. Γιατί για κάποιον λόγο που δεν μπορώ ακριβώς να εξηγήσω ποιος είναι, όσα ζω και  μοιράζομαι, φαίνεται ότι αγγίζουν, συγκινούν και μερικές φορές εμπνέουν και άλλους ανθρώπους. Ευχαριστώ για αυτό, ειλικρινά…

Ας δούμε κατ’ αρχήν ποια ήταν τα posts του 2011 με τις περισσότερες επισκέψεις:

1. Συγνώμη απλά - Ένα σημειωματάκι συγνώμης που σημαίνει πολλά…
2. Θα γίνει χαμός - Ένα νηπιαγωγάκι τα δίνει όλα!
3. Το βάζο των αναμνήσεων - Ο καλύτερος τρόπος για να βοηθήσουμε τα παιδιά να εστιάζονται στις καλές στιγμές της ημέρας αλλά και της χρονιάς.
4. “Μαμά, βαριέμαι” και πώς να το αποφύγετε - Γράφτηκε για τις καλοκαιρινές διακοπές αλλά παραμένει επίκαιρο όλη τη χρονιά!
5. Tip οργάνωσης για σκουλαρίκια - Απλή ιδέα, που δίνει λύση στο γνωστό πρόβλημα!
6. Μαλλιά Κουβάρια – Τρεις top σκηνές - Review της ταινίας. Ξετρελαθήκαμε!
7. Επείγουσα αγκαλίτσα - Μια γλυκιά τρυφερή συνήθεια που εφαρμόζουμε στο σπίτι μας κάθε φορά που είμαστε στρεσαρισμένοι.
8. Ο μπαμπάς στην κορνίζα - Η ζωή είναι μικρή. Ας ζούμε την κάθε μέρα!
9. Σκαρμούτσος από κοντά - Μεγάλες συναντήσεις στην κουζίνα της ΙΚΕΑ.
10. Ένα σάντουιτς που ξετρελαίνει τα παιδιά - Να ‘τη και η απόδειξη ότι ξέρω να… μαγειρεύω!

Αλλά και κάποια άλλα, αγαπημένα μου:

✶ Ένα post που έγραψα με δάκρυα στα μάτια: Θα σ’ αγαπώ ό,τι κι αν κάνεις

✶ Ένα post που περιγράφει μία από τις πιο τρομαχτικές στιγμές της χρονιάς και είναι ταυτόχρονα ύμνος στην αδελφική αγάπη: Και ξαφνικά η κόρη μας εξαφανίστηκε

✶ Ένα post που αποδεικνύει ότι τα πάντα γίνονται: Πάντα υπάρχει τρόπος 

✶ Ένα post που υπενθυμίζει ότι τα χρόνια περνάνε γρήγορα και ίσως φέτος να είναι η τελευταία χρονιά που τα παιδιά μας πιστεύουν σε νεράιδες και Αη-Βασίλη: Είμαι παιδί και θέλω να το ζήσω

Σήμερα το απόγευμα θα ανοίξουμε με τα παιδιά το φετινό μας βάζο των αναμνήσεων δίπλα στο Χριστουγεννιάτικο δέντρο για να θυμηθούμε τις πιο όμορφες στιγμές του 2011. Και θα αφιερώσω χρόνο να θυμηθώ και άλλες πολλές στιγμές, προσωπικές που δεν έχω μοιραστεί εδώ στο blog. Ελπίζω να περάσετε κι εσείς ένα όμορφο απόγευμα, γεμάτο αναμνήσεις, κουβεντούλες και χαμόγελα!

Καλή χρονιά! Ας την κάνουμε να αξίζει!

Photo via Albert Lynn 

Το 2011: Η χρονιά μέσα από το blog μου είναι ένα post από το blog: Aspa Online