[Αν δεν βλέπετε το βίντεο κάντε κλικ εδώ]

Το παραπάνω δίλεπτο βίντεο είναι μία μικρή περίληψη που δείχνει τις αντιδράσεις του κόσμου καθώς περνούσαν από δίπλα του. Ή μάλλον, τις ανύπαρκτες αντιδράσεις του κόσμου καθώς περνούσαν από δίπλα του. Όλοι βιάζονταν να πάνε στη δουλειά τους και κανείς δεν πρόσεχε τη μουσική. Φωτεινή εξαίρεση μία κοπέλα στο τέλος που τον αναγνώρισε. «Ο Joshua Bell ήταν εκεί κι έπαιζε μουσική και οι άνθρωποι δεν σταματούσαν, ούτε καν κοίταζαν!» είπε αργότερα. «Μερικοί έριχναν pennies! Σκεφτόμουν: πω πω Θεέ μου σε τι πόλη ζω που συμβαίνει κάτι τέτοιο;» Η ίδια έριξε ένα 20δόλαρο και μαζί με τα υπόλοιπα 32,17 που είχαν μαζευτεί,  η συνολική “σοδειά” του Joshua Bell ήταν 52,17 δολάρια.

Τρεις μέρες πριν είχε παίξει σε συναυλία, σε ένα κατάμεστο Symphony Hall στη Βοστώνη, με εισιτήρια που κόστιζαν 100 δολάρια το ένα.

Άραγε κατά πόσο συμβαίνει το ίδιο και σε εμάς; Κατά πόσο μέσα στους τρελούς ρυθμούς ζωής, χάνουμε τις στιγμές; Και κατά πόσο αφήνουμε να συμβαίνουν δίπλα μας πράγματα που ούτε καν προσέχουμε;

«Να απολαμβάνεις τα μικρά πράγματα, γιατί μια μέρα μπορεί να κοιτάξεις πίσω και να συνειδητοποιήσεις ότι ήταν τα μεγάλα πράγματα.»
~ Robert Brault

[via & via, photo by katiew]

--------------------
Το Σταμάτα και άκου τη μουσική είναι ένα post από το blog: Aspa Online.
Αν σας άρεσε αυτό το post, μείνετε σε επαφή μέσω Facebook, Twitter ή Google+.

Κουβεντιάσαμε για τη γιορτή της μητέρας και τη χαρά που παίρνουμε εμείς οι μαμάδες από αυτή τη γιορτή, για τη γιορτή του πατέρα που περνάει συνήθως στα ψιλά γράμματα, για τους γονείς  που συναναστρέφονται online  μέσω των blogs και των social media,  για τις κόρες μου, το Aspa Online, αλλά και για τα υπόλοιπα διαδικτυακά μας παιδιά: Το αγαπημένο Μαμά…δες, Μπαμπά…δες, το φρέσκο και δυναμικό Μικροί Μεγάλοι και το νεογέννητο λίγων ημερών Ατάκες Παιδιών παιδεύουσι γονείς!

Ευχαριστώ τη Δώρα για την πρόσκληση και την απολαυστική βουτιά στα #socialmedia. Καλή σας ακρόαση!

Εάν διαβάζετε μέσω RSS reader ή email και δεν βλέπετε τον ενσωματωμένο player, κάντε κλικ εδώ για να μεταβείτε στο site και να ακούσετε την εκπομπή.

--------------------
Το Προσκεκλημένη στην εκπομπή Βουτιά στα #socialmedia είναι ένα post από το blog: Aspa Online.
Αν σας άρεσε αυτό το post, μείνετε σε επαφή μέσω Facebook, Twitter ή Google+.

Πέρσι τέτοιον καιρό η Εβίτα με είχε ρωτήσει: «Μαμά το ξέρεις ότι περπατάμε στο ταβάνι;» Εγώ νόμιζα ότι είχε μπερδευτεί και της απάντησα: «Eννοείς στο πάτωμα.» Αλλά δεν εννοούσε στο πάτωμα. Είπε: «Εννοώ στο ταβάνι. Των από κάτω.»

Τις προάλλες είχαμε μία αντίστοιχη κουβέντα με την Εβελίνα. Ήμασταν όλοι μαζί μαζεμένοι και τρώγαμε μία τούρτα-παγωτό. Μιλώντας για το κόστος της τούρτας που ήταν 20 ευρώ, η Εβελίνα λέει: «Φθηνά!» Οπότε ο μπαμπάς μου που ήταν παρών της λέει «Δεν είναι και τόσο φθηνά. Ξέρεις πόσον καιρό πρέπει να δουλέψει κανείς για να βγάλει 20 ευρώ; Μισή μέρα!»

«Από την άλλη», του απάντησε η Εβελίνα «αν είσαι ο ζαχαροπλάστης, πηγαίνεις πρωί πρωί στη δουλειά σου, έρχεται ο πελάτης, σου δίνει 20 ευρώ και φεύγει. Έβγαλες 20 ευρώ πρωί-πρωί και συνεχίζεις τη μέρα σου.»

Φυσικά δεν είναι τόσο απλό. Ο ζαχαροπλάστης έχει δουλέψει την προηγούμενη για να τη φτιάξει αυτήν την τούρτα και τα 20 ευρώ δεν είναι όλα κέρδος. Αλλά και πάλι η διαφορετική ματιά των παιδιών, είναι άξια προσοχής.

Όλη αυτή η κουβέντα μου θύμισε το παλαιότερο post που είχα γράψει με τίτλο Εσείς τι βλέπετε;  Αν δεν το έχετε διαβάσει ή δεν έχετε ξαναδεί την παρακάτω εικόνα για πείτε κι εσείς, τι βλέπετε; Μία νεαρή κοπέλα ή μία ηλικιωμένη γυναίκα;

Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για την εικόνα στο παλαιότερο μου post. Όπως έγραφα και τότε να μία εξήγηση για το πώς γίνεται δυο άνθρωποι να βλέπουν την ίδια ακριβώς κατάσταση και ο καθένας να έχει εντελώς διαφορετική άποψη και γνώμη γι’ αυτή. Όσο για το θέμα των παιδιών; Νομίζω ότι μπορούμε μόνο να κερδίσουμε, αν αφήσουμε τη φρεσκάδα της σκέψης τους και τη διαφορετική τους ματιά να μας επηρεάσει.

Πάω τώρα να σκεφτώ πώς γίνεται να βγάζω κι εγώ 20 (ή 50 ή 200) ευρώ πρωί-πρωί και μετά να συνεχίζω τη μέρα μου. Σύμφωνα με τα παιδιά γίνεται. Και δεν εστιάζω το θέμα στο οικονομικό. Μιλάω για τα πάντα. Σύμφωνα με τα παιδιά όλα γίνονται. Επιλέγω να δω τα πράγματα με τη δική τους ματιά!

Photo by Juber Al-haddad

--------------------
Το Η διαφορετική ματιά είναι ένα post από το blog: Aspa Online.
Αν σας άρεσε αυτό το post, μείνετε σε επαφή μέσω Facebook, Twitter ή Google+.

Εβίτα: Μαμά όταν ήσουν παιδί φοβόσουν;
Εγώ: Και βέβαια φοβόμουν. Όλα τα παιδιά φοβούνται, άλλα λιγότερο άλλα περισσότερο. Και οι μεγάλοι φοβούνται!
Εβίτα: Και οι μεγάλοι φοβούνται;
Εγώ: Ε βέβαια. Αλλά δεν είναι φόβοι σαν και αυτοί που έχετε εσείς τα παιδιά. Είναι άλλοι φόβοι, φόβοι μεγάλων.

Δε λένε τίποτα. Σκέφτονται…

Εγώ: Τι νομίζετε ότι φοβάμαι εγώ; Για πείτε…
Εβελίνα: Ότι θα σε απολύσουν!
Εγώ: Αφού αυτό δεν ισχύει, το ξέρεις!
Εβελίνα: Ναι όντως, για πλάκα το είπα.
Εγώ: Γιατί δεν ισχύει;
Εβελίνα: Γιατί εσύ είσαι η υπεύθυνη. Δουλεύεις για τον εαυτό σου.
Εγώ: Σωστά. Λοιπόν; Τι νομίζετε ότι φοβάμαι;

Εβίτα: Εκείνο που φοβάσαι περισσότερο από όλα είναι ότι θα σβηστούν όλες οι ιστοσελίδες σου!
Εγώ: Είσαι σπουδαία! Μάντεψες σωστά! Αυτό το φοβάμαι!
Εβελίνα: Και ότι θα ξεχάσεις όλους σου τους κωδικούς και δεν θα μπορείς να μπεις πουθενά. Σε κανένα από τα site σου!
Εγώ: Μα πόσο δίκαιο έχεις! Και αυτό το φοβάμαι πολύ!

Λοιπόν… Θα μου πείτε κι εσείς τι φοβάστε;
Εβίτα: Δε θέλω να σου πω μαμά…
Εγώ: Δε θέλω να μου πεις αυτό που δε θες να μου πεις. Κράτα το για τον εαυτό σου. Πες μου ένα άλλο, ένα που να θέλεις  να μου πεις.
Εβίτα: Μμμμμ… Θα σου πω ένα. Φοβάμαι να μείνω μόνη χωρίς φίλους.
Εγώ: Μμμμ… Δε θα ήταν καθόλου ωραίο να μείνεις χωρίς φίλους. Θα ήταν πολύ τρομαχτικό. Αλλά μάλλον αποκλείεται να γίνει αυτό ε;
Εβίτα: Μάλλον.
Εγώ: Γιατί;
Εβίτα: Γιατί έχω ήδη φίλους, τους έχω ήδη κάνει.
Εγώ: Σωστά. Όλοι θέλουν να σε έχουν φίλη Εβίτα. Είσαι σπουδαίο παιδί και όλοι οι συμμαθητές σου σ’ αγαπάνε. Όλοι οι γονείς αυτό μου λένε κάθε φορά που βλεπόμαστε!

Εβελίνα θα μου πεις τώρα κι εσύ;
Εβελίνα: Δε θα σου πω το πρώτο που φοβάμαι, θα σου πω ένα άλλο.
Εγώ: Εντάξει…

Εβελίνα: Φοβάμαι ότι θα πεθάνω όσο είμαι παιδί.
Εγώ: Μμμμ.. Είναι τρομαχτικό αυτό… Αλλά θεωρείς ότι είναι πιθανόν να γίνει;
Εβελίνα: Όχι. Εκτός κι αν ξεσπάσει πόλεμος.
Εγώ: Ναι…
Εβελίνα: Αλλά αυτό δεν θα γίνει ε;
Εγώ: Είναι δύσκολο να ξεσπάσει πόλεμος… Γιατί νομίζεις ότι είναι δύσκολο;
Εβελίνα: Μάλλον γιατί η Ιταλία και η Γερμανία το έμαθαν το μάθημά τους στον πόλεμο. Οι Έλληνες είμαστε ανίκητοι.

Photo by HikingArtist.com

--------------------
Το Διασκεδάζοντας τους φόβους μας είναι ένα post από το blog: Aspa Online.
Αν σας άρεσε αυτό το post, μείνετε σε επαφή μέσω Facebook, Twitter ή Google+.

Για διαβάστε και θα καταλάβετε!

«Βοήθεια!!!» της Εβίτας (πρώτη δημοτικού)

Πέρσι το Πάσχα χορεύαμε και πετάγαμε τα πιάτα.

Ο θείος μου ο Αλέξης πέταξε το τραπέζι.

Εγώ πήγα να δω το αρνί και  τι να δω! Το αρνί που είχε καεί. Τότε έτρεξα στον παππού μου και του είπα: Παππού το αρνί κάηκε.

ΒΟΗΘΕΙΑ!!!

Και για του λόγου το αληθές, να και η φωτογραφία που είχα ανεβάσει στο Twitter πέρσι το Πάσχα, στις 24 Απριλίου του 2011. Πού να το φανταστώ ότι θα γινόταν… μυθιστόρημα!

Αστέρι και η Εβίτα!

Photo by Camdiluv

--------------------
Το Το πρώτο guest post της μικρής μου κόρης (πρωτάκι): «Βοήθεια!!!» είναι ένα post από το blog: Aspa Online.
Αν σας άρεσε αυτό το post, μείνετε σε επαφή μέσω Facebook, Twitter ή Google+.

Αστέρι στις φιλοφρονήσεις
“Μαμά είσαι η καλύτερη μαμά του κόσμου. Ακόμη ΚΑΙ από τους εξωγήινους.”

Αστέρι στις διαλευκάνσεις μυστηρίων
Βλέπουμε μία κυρία που ζητιανεύει και ξεκινάμε μία κουβέντα για το αν όλοι όσοι ζητάνε βοήθεια στο δρόμο έχουν πραγματικά ανάγκη ή όχι. Έχουμε ήδη απομακρυνθεί από την κυρία, αλλά και τα δυο κορίτσια, μού μιλάνε για λεπτομέρειες των ρούχων που φόραγε, των παπουτσιών κλπ και προσπαθούν με βάση αυτά να καταλάβουν κατά πόσο έπαιζε θέατρο ή όχι. Καταλήγουν στο ότι έπαιζε θέατρο. Και η Εβελίνα προσθέτει το τελειωτικό: “Εξάλλου είδες τα δόντια της; Αυτή τη μασέλα που φόραγε τη θυμάμαι. Την είχα δει στο κατάστημα με τα αποκριάτικα.”

Αστέρι στις πωλήσεις
Είναι στη γιαγιά και προσπαθήσει να την πείσει να παραγγείλουν σουβλάκια. Ξέρει ότι πρέπει να βρει έναν καλό λόγο για να το καταφέρει:
“Γιαγιά, επειδή χρειαζόμαστε τις πρωτεΐνες, μήπως θα μπορούσαμε να παραγγείλουμε σουβλάκια;”

Αστέρι στις ατάκες 
Βλέπουμε στο δρόμο ένα μωβ αυτοκίνητο. Δεν αναγνώρισα μοντέλο, δεν ήταν τίποτα ιδιαίτερο, όμως ήταν μωβ, ένα από τα αγαπημένα χρώματα της Εβελίνας.
“Κοίτα να δεις ποιος βρήκε να οδηγεί αυτή την ομορφιά!”

Αστέρι στις online διαφημίσεις
Έχουμε πάει σε μία αγαπημένη πιτσαρία που είναι μονίμως άδεια. Οπότε κάνω ένα σχόλιο, κάτι σαν “ποιος ξέρει για πόσο καιρό θα παραμείνει ανοιχτή”.
Η Εβελίνα το σκέφτεται και προτείνει:
“Να γράψεις στο blog σου για αυτό το μέρος. Να γράψεις “Να πάτε όλοι στην Pizza τάδε. Γιατί είναι καταπληκτικό μέρος και δεν πρέπει να κλείσει!”

Αστέρι στις λεπτομέρειες 
Μελετώντας Ιστορία από το βιβλίο της Γ’ δημοτικού.
“Μαμά αυτουνού που τύπωσε τα βιβλία, του τελείωσε το χαρτί στη μέση του βιβλίου. Ως και τη σελίδα 128 το χαρτί είναι λεπτό και γυαλιστερό και από τη σελίδα 129 γίνεται χοντρό και ματ.
(Και είχε δίκιο, έτσι ακριβώς είναι το βιβλίο της!)

Αστέρι στο μάντεμα 
Παίζουμε το παιχνίδι με τα γράμματα. Έχω σκεφτεί μία λέξη που αρχίζει από Κ (τη λέξη κόρες) και τα κορίτσια προσπαθούν να μαντέψουν ποια είναι.
Εβελίνα: Ένα στοιχείο μαμά;
Εγώ: Είναι όπως σας είπα λέξη από κάπα – και έχω δύο!
Εβελίνα: Κομπιούτερ;

Αστέρι στις περιγραφές
Προσπαθεί να μου εξηγήσει πώς ήταν ο εφιάλτης που είδε, για να καταλάβω.
“Τι να σου πω; Ήταν σαν ένα δυσάρεστο καρτούν!”

Αστέρι στις (άσχετες) απαντήσεις 
Προσπαθώ να συμπληρώσω τη φράση “όταν είσαι μαμά…” για να συμμετάσχω στο post για τη γιορτή της μητέρας του Γονείς με κολικούς. Δε μου έρχεται τίποτα. Πώς να τη συμπληρώσω τη φράση; Μου έρχεται η ιδέα να ρωτήσω τα κορίτσια:
“Κορίτσια μια φίλη μου με έβαλε να συμπληρώσω τη φράση “όταν είσαι μαμα…” και θέλω τη βοήθειά σας για ιδέες!
Εβελίνα: “Όταν είσαι μαμά μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις γιατί έχεις δίπλωμα οδήγησης!”

Αστέρι στην πονηριά
Τις έχω βάλει να μη μιλάνε για λίγο μεταξύ τους. Κάθονται δίπλα δίπλα.
Εβελίνα: “Αχ μαμά μακάρι να μπορούσα να πω στην Εβίτα να μου δώσει το τετράδιό της, αλλά δεν μπορώ της το πω γιατί δεν κάνει να μιλάμε.”

Αστέρι στο θέατρο  
Μιλάει με έναν κολλητό της φίλο στο τηλέφωνο. Μπορούν να μιλάνε με τις ώρες non-stop. Έχουν περάσει ήδη 20 λεπτά ασταμάτητης φλυαρίας κι έχει φτάσει η ώρα για το βραδινό γάλα. Ο μπαμπάς της, της κάνει νόημα να κλείσει. Δε θέλει να κλείσει φυσικά, αλλά πρέπει να βρει τρόπο να το κάνει ευγενικά. Συνεχίζει να μιλάει για 2-3 λεπτά ακόμα και μετά  κατευθύνεται προς το γραφείο. Παίρνει μια άσπρη κόλλα χαρτί και την βάζει δίπλα στο ακουστικό. Την τσαλακώνει ώστε να κάνει θόρυβο και λέει στο φίλο της στο τηλέφωνο: “Χάνεται το σήμα! Πρέπει να σε αφήσω τώρα! Άντε κλείνω!”

Αστέρι!

Photo by Shereen M

--------------------
Το Ένα αστέρι γεννιέται! είναι ένα post από το blog: Aspa Online.
Αν σας άρεσε αυτό το post, μείνετε σε επαφή μέσω Facebook, Twitter ή Google+.

Ανέβαινα μετά στο σπίτι και τα έβαζα στο βάζο. Καμιά φορά περιμένοντας να ξυπνήσει, έπεφτα και πάλι στο κρεβάτι. Δε θυμάμαι τι έλεγε όταν τα έβλεπε, θυμάμαι όμως – σαν να ήταν χθες – το πρόσωπό της όταν αργότερα μέσα στην ημέρα της έλεγα τα ποιηματάκια που είχαμε μάθει στο σχολείο. Τα δάκρυά της έτρεχαν σαν ποτάμι. Εγώ έλεγα κι εκείνη έκλαιγε. Ήταν απέναντί μου, με έβλεπε και έκλαιγε από συγκίνηση και αγάπη.

30 χρόνια μετά
Οι κόρες μου ξύπνησαν πρωί, πολύ πρωί για να προλάβουν να εκτελέσουν το σχέδιό τους, πριν να ξυπνήσω. Έκριναν ότι η μέρα ήταν ιδιαίτερα σημαντική κι έτσι φόρεσαν τα καινούργια τους φορέματα. Για πρώτη φορά φέτος η Εβελίνα έφτανε να ανοίξει μόνη της το ντουλάπι της κουζίνας που βάζουμε τους καφέδες κι έτσι βάλθηκαν οι δυο τους να μου ετοιμάζουν τον πρωινό φραπέ. Στην αρχή πρόσθεσαν καφέ φίλτρου μέσα στο ποτήρι αλλά όταν είδαν ότι δεν γινόταν αφρός, κατάλαβαν το λάθος τους και τον έχυσαν γλυτώνοντάς με από βέβαιο θάνατο σοκ. Έφτιαξαν μία έξτρα μυστική συνταγή: Έβαλαν μέσα δύο φακελάκια γλυκαντικό για να μου αρέσει περισσότερο. (τον πίνω σκέτο.) Στόλισαν με σημειωματάκι, ομπρελίτσα και πλουμιστό καλαμάκι (έμοιαζε κάπως έτσι) και μου τον έφεραν στο κρεβάτι στις 7.30 το πρωί!

Με πλημμύρισαν με καρτούλες και ζωγραφιές και κατασκευές και ζωγραφιές. Γιατί δεν αρκεί μία. Όχι, όχι. Μία ίσον καμία. Όσο πιο μεγάλη η αγάπη, τόσο πιο πολλές οι κάρτες.

Κι έτσι ξύπνησα με τον πιο γλυκό τρόπο.  Αλλά χωρίς δάκρυα. Τι στο καλό; Καθόλου συγκίνηση για μένα; Ούτε μισό δακρυάκι; Τίποτα; «Δεν πειράζει» σκέφτηκα, «τα κορίτσια με κάνουν να γελάω, ποιος τα θέλει τα δάκρυα;»

Και έφτασε το απόγευμα. Και άρχισαν να ετοιμάζουν την τσάντα τους για το σχολείο. Και ανοίγοντας το ντοσιέ βρήκαν τις φωτοτυπίες με τα ποιήματα που είχαν κάνει στην τάξη. «Α μαμά! Κάναμε κάποια ποιήματα για τη γιορτή της μητέρας. Να στα διαβάσουμε;»

(Ηχογράφηση που έκανα εκ των υστέρων. Αν διαβάζετε μέσω e-mail ή RSS και δεν βλέπετε τον player κάντε κλικ εδώ για να μεταβείτε στο site)

Η αγκαλιά της μαμάς, του Αντώνη Λαμπρινίδη (διαβάζει η Εβίτα, 7 χρονών)

Αγκαλιά όταν με παίρνεις,
μητερούλα μου γλυκιά,
νιώθω μέσα στην καρδιά μου
μιαν αλλιώτικη χαρά.

Ευωδιάζουν τα λουλούδια,
τραγουδάνε τα πουλιά
κι όλα γύρω μου γελάνε
σαν τα μάτια σου μαμά!

Η μανούλα μου (διαβάζει η Εβελίνα, 9 χρονών)

Έχω μια γλυκιά μανούλα,
που πολύ με αγαπά,
νύχτα μέρα με φροντίζει
και για με καρδιοχτυπά.

Σαν γλιστρήσω και χτυπήσω,
θε να τρέξω στο λεπτό,
στην αγκάλη της να πέσω
με λαχτάρα και καημό.

Με ένα της γλυκό φιλάκι,
κάθε πόνος πάει μακριά
κι είν’ η πιο ζεστή φωλίτσα
η γλυκιά της αγκαλιά.

Μάνα, του Π. Αντωνόπουλου (διαβάζουν Εβελίνα+Εβίτα)

 Μάνα γλυκιά,
μάνα του κόσμου
λουλούδι όμορφο
βασιλικού και δυόσμου.

Μάνα λατρεία μου,
μάνα στοργή μου,
είσαι το είναι μου,
είσαι η ζωή μου.

Ποιήματα για τη μαμά. Guaranteed to make you cry. Πάει το μακιγιάζ!

Status update του Σαββάτου στο Facebook. Mε είχαν προειδοποιήσει!

Photo by Thomas Hawk 

--------------------
Το Nα κλάψεις αλλά να μη δακρύσεις είναι ένα post από το blog: Aspa Online.
Αν σας άρεσε αυτό το post, μείνετε σε επαφή μέσω Facebook, Twitter ή Google+.

Χθες το βράδυ, εγώ και η Εβελίνα οι δυο μας στην κουζίνα.

Εβελίνα: Μαμά θα σου πω ένα μυστικό.
Εγώ: Για πες…
Εβελίνα: Θα σου πω γιατί δεν γινόμουν καλά όταν ήμουν μικρή και ήμουν άρρωστη.
Εγώ: Ναι ε; Για πες…
Εβελίνα: Γιατί όταν δεν κοιτούσατε πήγαινα στο νεροχύτη και έχυνα το σιρόπι.
Εγώ: Πλάκα κάνεις.
Εβελίνα: Όχι αλήθεια. Το έκανα συνέχεια αυτό στον μπαμπά όταν δεν κοίταζε. Καμιά φορά έβαζα μέσα στο ποτηράκι νερό και έπινα το νερό μπροστά του αντί για το φάρμακο.
Εγώ: Πλάκα κάνεις.
Εβελίνα: Όχι αλήθεια. Το έχω κάνει και σε σένα.
Εγώ: Πότε γινόταν αυτό;
Εβελίνα: Όταν ήμουν μικρή, όταν πήγαινα Δευτέρα. (Τόοοσο παλιά. Τώρα πηγαίνει Τρίτη!)
Εγώ: Πλάκα κάνεις.
Εβελίνα: Όχι αλήθεια.
Εγώ: Μα εσύ είσαι έξυπνο παιδί. Δεν καταλάβαινες ότι αν δεν το πάρεις το φάρμακο δε θα γίνεις καλά;
Εβελίνα: Ναι βέβαια. Αλλά σκεφτόμουν: Να πεθάνω από την αρρώστια ή να πεθάνω από τη γεύση; Και αποφάζιζα ότι καλύτερα ήταν να πεθάνω από την αρρώστια.

Πλάκα κάνεις!
Όχι αλήθεια!

Photo by Theophilus Photography

--------------------
Το Πλάκα κάνεις. Όχι αλήθεια. είναι ένα post από το blog: Aspa Online.
Αν σας άρεσε αυτό το post, μείνετε σε επαφή μέσω Facebook, Twitter ή Google+.

Είναι Πρωτομαγιά και έχουμε πάει σε κοντινό παρκάκι να κόψουμε λουλούδια για το στεφάνι μας. Πλήρως εξοπλισμένοι, με καλάθια, ψαλίδια, σπάγγο, γάντια.

Σκηνή 1
Χωριζόμαστε. Ο καθένας με το δικό του καλάθι τραβάει προς τη δική του κατεύθυνση. Μετά συναντιόμαστε στο τραπέζι πικνικ που υπάρχει και αρχίζουμε να φτιάχνουμε το στεφάνι. Και οι ατάκες αρχίζουν να πέφτουν σύννεφο.

“Ας κόψουμε λουλούδια από το παντελόνι μου!” είπε η κόρη μου! Ατάκες non-stop.Καλή Πρωτομαγιά! #fb twitter.com/aspaonline/sta…

— Aspa (@aspaonline) May 1, 2012

Σκηνή 2
Έχω αρχίσει να φτιάχνω το στεφάνι, η Εβίτα με βοηθάει με προθυμία (κόβει σπάγγο, διαλέγει λουλούδια, κλπ κλπ) και η Εβελίνα κάθεται και παρατηρεί. Της λέω λοιπόν:  «Έλα κι εσύ Εβελίνα να μου δίνεις λουλούδια!»
«Μα μαμά» μου απαντάει, «κάνω μία πολύ σημαντική δουλειά τώρα. Είμαι δημοσιογράφος και πρέπει να πω σε όλον τον κόσμο τι κάνει η Aspa Online».

Και αρχίζει να αναμεταδίδει: «Και τώρα η Aspa Online τοποθετεί μία μαργαρίτα στο στεφάνι. Και τώρα ζητάει σπάγγο από την Εβίτα.» Ξαφνικά λέει: «Και τώρα η μετάδοση διακόπτεται για μία άλλη είδηση» (και λέει την άσχετη είδηση που της ήρθε στο μυαλό) και μετά συνεχίζει: «Και ας επιστρέψουμε στη βαρετή αναμετάδοση του πώς η Aspa Online φτιάχνει το στεφάνι της.»

Έχω διαλυθεί από τα γέλια: «Παιδί μου πώς σου έρχονται όλα αυτά; Τι τρως;»

Η Εβίτα πετάγεται: «Ληγμένα;»

Σκηνή 3
Η φαντασία της Εβελίνας έχει τώρα πάρει φωτιά. Παίζει μόνη της ένα παιχνίδι με ninja. Μετά από λίγο σταματάει και λέει:
«Παίζω ωραία μόνη μου.»
«Το ξέρω Εβελίνα» της λέω. «Πάντα έπαιζες ωραία μόνη σου.»
«Ναι βέβαια» απαντάει. «Για δύο ολόκληρα χρόνια!» (Δύο ολόκληρα χρόνια έζησε μόνη της μέχρι να γεννηθεί η μικρότερή της αδελφή!)

Σκηνή 4
Περνάει ένα ζευγάρι ηλικιωμένων και σταματάνε να μας μιλήσουν (κυρίως στα κορίτσια δηλαδή). Ο άντρας πλησιάζει, η γυναίκα στέκεται πιο πίσω. Η Εβίτα είναι ευγενική μαζί του,  αλλά η Εβελίνα τον αγνοεί. Δεν την έχει κερδίσει. Σχεδόν μπορώ να ακούσω τις σκέψεις της: «Τι περίεργος τύπος, άντε να φύγει τώρα γιατί έχουμε και δουλειές».
Εκείνος εκεί, προσπαθεί να αποσπάσει απαντήσεις. Στο τέλος καταλήγει «Πω πω, θα χρειάζεται διαπιστευτήρια ο αγαπημένος της για να του πει καμιά καλή κουβέντα», μας χαιρετάει και φεύγει.
Ανυπομονώ να ακούσω σχόλιο από την Εβελίνα το οποίο δεν αργεί ούτε δευτερόλεπτο: «Λες να είναι ρομπότ;» Και μετά προσθέτει: «Αντίο μυστήριε πολεμιστή!»

Σκηνή 5
Η Εβελίνα παίζει μόνη της λίγο πιο κάτω κι έχω μείνει μόνη μου με την Εβίτα. Δεν ακούγεται τίποτα, ούτε καν το κλικ της φωτογραφικής μηχανής γιατί ακόμα και ο μπαμπάς/φωτογράφος έχει απομακρυνθεί. Είμαστε λοιπόν οι δυο μας και είναι υπέροχα. Ο ήλιος μας ζεσταίνει χωρίς να καίει, συνεργαζόμαστε όμορφα και θαυμάζουμε το λουλουδένιο δημιούργημά μας που κοντεύει να ολοκληρωθεί. Ησυχία… Απόλυτη ησυχία. Και όμως, όχι! Η Εβίτα είναι σε απόλυτη επαφή με το περιβάλλον: «Αχ μαμά, τι όμορφα που είναι τα κελαϊδίσματα των πουλιών! Και με βοηθάει πολύ που τα ακούω…»
«Αλήθεια; Τα πρόσεξες;» τη ρωτάω με έκπληξη.
«Ναι!»
«Και σε τι σε βοηθάει που τα ακούς;»
«Δεν ξέρω. Δε φοβάμαι τίποτα όταν τα ακούω. Τίποτα. Ούτε καν τα ζουζούνια…»

Σκηνή 6
Πηγαίνουμε να μαζέψουμε κι άλλα λουλούδια για να γίνει πιο πλούσιο το στεφάνι και βρισκόμαστε μπροστά σε μία περιοχή με δεκάδες πικραλίδες – που πάντα τις φυσάνε τα παιδιά κάνοντας μια ευχή. Η Εβελίνα βλέποντάς τις λέει: «Κοίτα πόσα ευχολόγια!»

Σκηνή 7
✿ Είναι απόγευμα κι έχουμε επιστρέψει σπίτι. Το στεφάνι είναι ήδη κρεμασμένο στην εξώπορτα. Τα κορίτσια βάζουν ένα βίντεο από τα παλιά που δεν το είχαμε ξαναδεί πρόσφατα, στο οποίο η Εβίτα είναι νεογέννητη και η Εβελίνα δύο χρονών. Στην αρχή κάνω δουλειές στη κουζίνα αλλά όταν τις ακούω να ξεκαρδίζονται, πλησιάζω να δω τι βλέπουν. Η Εβελίνα με κοιτάζει καλά-καλά, κοιτάζει και την οθόνη και λέει: «Απάτη. Δύο μαμάδες.»

✿ Η Εβίτα είναι σε όλες τις σκηνές υπέροχη. Ήσυχη, γλυκιά, όμορφη. Η Εβελίνα δεν σταματάει να μιλάει σε όλο το βίντεο. Μιλάει, μιλάει μιλάει, δε σταματάει ούτε δευτερόλεπτο. Σε κάποια στιγμή την πιάνουν τα κέφια και αρχίζει και τραγουδάει το Έλα μωράκι μου: «Για σένα λιώνω, μάθε το και με έχεις κάνει λωλό.» (Μάλλον θα της το τραγούδαγα. Δε θυμάμαι!)  Μετά λέει και τον εθνικό ύμνο! (2 χρονών;) Η τωρινή 9χρονη Εβελίνα: «Αυτό θέλει ποπ κορν!» (Pause, πήγαμε και φτιάξαμε ποκ κορν και επιστρέψαμε για τη συνέχεια).

✿ Το βίντεο προχωράει, στο ίδιο μοτίβο. Μπλα μπλα μπλα, η Εβελίνα μιλάει ασταμάτητα. Η τωρινή Εβελίνα συνειδητοποιεί πόσο πολύ μίλαγε και γυρνάει και μου λέει με σοβαρότητα: «Πω πω μαμά. Ήμουν βάρος!»

✿ Δείχνει μετά μια σκηνή που οι δύο αδελφούλες φορούν μπλουζάκια «I am the big sister» και «I am the little sister».
Η τωρινή Εβελίνα κάνει το χέρι της γροθιά και λέει με ικανοποίηση. «Ακόμα μεγάλη αδελφή είμαι!»

✿ Τέλος φεύγω από την τηλεόραση και ξαναπηγαίνω στην κουζίνα. Έχω οπτική επαφή όμως. Το βίντεο δείχνει μια σκηνή που κρατάω την Εβίτα και της μιλάω. Της κάνω αστεία. Την αγκαλιάζω. Τη φιλάω. Εκείνη με κοιτάζει χαρούμενη με τα πράσινα (τότε) ματάκια της. Ξαφνικά η τωρινή 7χρονη Εβίτα βλέποντας τη σκηνή νιώθει την ανάγκη να έρθει να με βρει. Τρέχει στην κουζίνα, με τραβάει προς τα κάτω και μου δίνει την πιο ζεστή και τρυφερή αγκαλιά του κόσμου. Δε λέει τίποτα, αλλά σχεδόν μπορώ να ακούσω τις σκέψεις της. Λέει ή μάλλον εύχομαι ότι λέει: «Ευχαριστώ μαμά».

Κάνε μια ευχή!

--------------------
Το Πρωτομαγιά. Κάνε μια ευχή! είναι ένα post από το blog: Aspa Online.
Αν σας άρεσε αυτό το post, μείνετε σε επαφή μέσω Facebook, Twitter ή Google+.

Η Εβελίνα επεξεργάζεται το μπουκάλι. «Ζαγόρι. Τι σημαίνει Ζαγόρι μαμά;»

«Το Ζαγόρι είναι μία περιοχή της Ελλάδας. Και αυτό το νερό λέγεται Ζαγόρι γιατί προέρχεται από εκεί. Στο Ζαγόρι έχει πηγές και το εμφιαλώνουν.»

Καταρράκτης, Ζαγόρι

Η Εβίτα λέει: «Αν από το Ζαγόρι βγάλεις το ζήτα, τότε είναι αγόρι.»

Ό,τι χρειαζόταν για να πυροδοτήσει τη φαντασία της Εβελίνας: «Λες να υπάρχει και Ζκορίτσι;»

«Μπα» λέω γελώντας, «δεν υπάρχει Ζκορίτσι».

«Ναι αλλά αν υπήρχε» συνεχίζει η Εβελίνα, «δε θα είχε πηγές νερού. Το Ζκορίτσι θα είχε συντριβάνια σοκολάτας. Αυτή θα ήταν μια κατάλληλη πόλη για κορίτσια.»

Συντριβάνι σοκολάτας

Το μεγαλύτερο συντριβάνι σοκολάτας του κόσμου, Las Vegas

Θέλουμε. Να μετακομίσουμε. Στο Ζκορίτσι.
(Ή και στο Las Vegas.)

Photos by ale3andro – jurvetson – pinwill 

--------------------
Το Αυτό που θέλουν τα κορίτσια είναι ένα post από το blog: Aspa Online.
Αν σας άρεσε αυτό το post, μείνετε σε επαφή μέσω Facebook, Twitter ή Google+.