अस्सल-कोल्हापूरी

लता दीदी It's Not Done !!!!

2012-10-09T22:31:00.002+05:30

प्रिय लता दीदी,

आपण भारतातीलच नव्हे तर जगभरातील तमाम कानसेनांच्या गळ्यातील ताईत आहात. संगीत क्षेत्रात आपले नाव व कामगिरी अजरामर आहे. अखंड भारत वर्षात आपले नाव फार आदराने घेतले जाते. त्यामुळे आपण मराठी/ महाराष्ट्रीय असल्याचा आम्हास खचितच अभिमान आहे.

आपल्या संगीत क्षेत्रातील कामगिरीचा श्रीगणेशा मराठी सिने-सृष्टीतून किंबहुना कोल्हापुरातून झाला हे सर्वश्रुत आहे. भलेही आपण आज जी उंची गाठली आहे त्यात कोल्हापूरचा, कोल्हापुरकरांचा अथवा मराठी चित्रपट सृष्टीचा वाटा काहीच नसेल; आम्हास मान्य आहे कि आपण आपल्या प्रतिभेच्या आणि कष्टांच्या जोरावरच आजचे हे स्थान मिळवले आहे त्यात काही शंका नाही.

पण आज आपले जे उच्च स्थान आहे जो आदर आहे, त्याचा उपयोग आपण मराठी सिनेमाच्या विकासासाठी करणे आवश्यक आहे. किंबहुना आपण अधिकारवाणीने चित्रपट व्यावसायिकांना, शासकीय यंत्रणेला खडे बोल सुनावून त्यांच्या कडून काम करून घेतले पाहिजे अशी आमची अपेक्षा होती. तेवढा आपला अधिकारच आहे.तुमच्या बाजूने विचार करता आपल्या वयामुळे किंवा इतर कारणांमुळे आपणास असे कार्य करणे शक्य नसेल तरीही हरकत नाही.

पण आज महाराष्ट्रभर गाजणाऱ्या "जयप्रभा स्टुडीओ" च्या प्रश्नावर आपण घेतलेली तद्दन व्यावसायिक भूमिका खरोखरच आक्षेपार्ह आहे; आपल्या जन-माणसातील प्रतिमेला तडा जाणारी आहे.भलेही आज तो स्टुडीओ व भोवतालची जागा कायदेशीर रित्या आपल्या नावावर असेल; पण त्याबद्दलची कोल्हापुरकरांची भावना आणि त्या जागेचे महत्व लक्षात घेता त्याजागेवर आज जरी (आपण म्हणत असल्याप्रमाणे) चित्रपटांचे शुटींग करणे परवडणारे नसले तर खचितच विधायक दृष्टीकोनातून त्या जागेचा वापर होऊ शकतो.

आपण आज जो १६ कोटी रुपयांसाठी हि जागा बिल्डरांच्या घशात घालण्याचा घाट घातला आहे त्यामुळे मराठी चित्रपट सृष्टीचे नुकसान होईलच पण आपले जनमानसातील स्थान सुध्धा शिल्लक राहणार नाही.

(काही वर्षापूर्वी सामान्य लोकांच्या सोयीचा विचार न करता आपल्या मुंबईतील घराशेजारून जाणाऱ्या उड्डाणपुलाला मंगेशकर कुटुंबीयांनी केलेला विरोध अजून जनतेच्या लक्षात आहेच)

बिल्डर काय त्या जागेच्या प्रसिध्धीचा पुरेपूर वापर करून तुम्हाला दिलेल्या १६ कोटींच्या बदल्यात १६० कोटी कमावतील

आजच्या घडीला गरज आहे ती आपण, आपले सल्लागार कोल्हापूरचे प्रसिध्ध गायक सुरेश वाडकर व इतर यांनी सामान्य जनतेच्या मतांचा आदर करण्याची; कुणीतरी म्हणून ठेवलेलच आहे "जो स्वतःसाठी जगला तो संपला; जो दुसर्यांसाठी मेला तोच जगला" आणखी काय बोलू आपण सुज्ञ आहा.

संदर्भ: http://online2.esakal.com/esakal/20121009/5441226520793644658.htm

मनसेची धर्मनिरपेक्षता कॉंगेसच्या पथ्यावर

2012-08-22T16:26:00.000+05:30

मुंबईच्या आझाद मैदानावर "रझा अकादमीच्या" सभेदरम्यान झालेल्या हिंसाचाराचा निषेध म्हणून मनसेने काढलेला मोर्चा आणि त्यानंतरची राज साहेबांची सभा फक्त महाराष्ट्रातच नव्हे तर संपूर्ण देशभरात फार गाजली. सामान्य नागरिकांचा सुद्धा खूपच चांगला प्रतिसाद याला मिळाला.

राज साहेबांच्या या वेळच्या कृतीला मिळालेल्या सामान्य जनतेच्या पाठिंब्याला अनेक कंगोरे आहेत. सरकारच्या बोटचेपी धोरणांबद्दल जनतेच्या मनात असणारा असंतोष, 'रझा अकादमीच्या' कृत्त्याला प्रत्त्युत्तर देण्याची भावना असेल किंवा मग 'राज' साहेब म्हणतात त्याप्रमाणे पोलीस व मिडीयाला पाठींबा देण्याची भावना असेल.

पण दुसऱ्या बाजूने विचार करता आणि मागील काही महिन्यातील घडामोडीचा विचार करता माझ्या काही गोष्टी लक्षात आल्या.....

१. राज साहेबांचा कालचा मोर्चा व साभेदरम्यानचा पवित्रा हा नेहमीप्रमाणे आक्रमक नव्हता. त्यांनी स्वतः या मोर्च्यामागील 'हिंदुत्ववादी' उद्देशाचा साफ शब्दात इन्कार केला. मनसे कार्यकर्त्यांनी देखील कोणतीही हुल्लडबाजी न करता अतिशय शिस्तबद्ध पद्दतीने सारा कार्यक्रम पार पाडला.
त्यामुळे झाला काय कि; लोकांच्या मनात दबलेल्या भावनांना अतिशय सुरक्षित पद्धतीने वाट मिळाली, आणि वातावरण निवळण्यासाठी सरकारला एक प्रकारे मदतच झाली.

२. राज साहेबांच्या मोर्च्याला पोलिसांची परवानगी नव्हती, किंबहुना सभा घेण्यासाठी देखील पहिल्यांदा परवानगी नव्हती पण मा. मुख्यमंत्र्यांच्या शिफारशी नंतर गृह विभागाने सभेला परवानगी दिली. या सर्व घडमोडीदरम्यान राज साहेबांनी मुख्यमंत्री किंवा कॉंग्रेस विरुद्ध कोणतेही भाष्य केले नाही पण आर. आर आबांच्या विरोधात ठाम भूमिका घेतली आहे.

गेल्या काही महिन्यात कॉंग्रेस व राष्ट्रवादीच्या दरम्यान चाललेली धुसफूस लक्षात घेता राष्ट्रवादीला विरोधकांकडून टार्गेट केले जाणे हे कॉंग्रेसच्या दृष्टीने हितकरच आहे. पुढील २०१४ च्या निवडणुकीच्या समीकरणाचा विचार करता एक लक्षात येईल कि कोणताही पक्ष स्वबळावर सरकार स्थापन करू शकत नाही.

जनतादेखील कॉंग्रेस व राष्ट्रवादीच्या या 'जोडगोळीला' वैतागली आहे त्यामुळे सत्तापालट होणार हे जवळ-जवळ निश्चित आहे. 'मनसेच्या' अस्तीत्वामुळे पण फक्त शिवसेना-भाजप आघाडीला सत्तेत येणे अशक्यप्राय होत आहे. आणि मनसे परत जाऊन शिवसेना-भाजप आघाडीला मिळाला तर हे सगळे एकाच माळेचे मनी होतील आणि मग शिवसेना- मनसे मध्ये काहीच फरक राहणार नाही.

आणि त्याचमुळे मनसेचे "धर्मनिरपेक्ष" राहणे कॉंग्रेसला अधिक फायद्याचे आहे कारण; त्यामुळे राष्ट्रवादिसारख्या डोईजड होणारया पक्षाला 'फाट्यावर'

मनसे सारख्या "धर्मनिरपेक्ष" पक्षा बरोबर आघाडी करण्याचा पर्याय कॉंग्रेस साठी खुला राहणार आहे.

कारण कुणीतरी म्हटलेलंच आहे "राजकारणात कुणी कुणाचा कायमचा शत्रू किंवा कायमचा मित्र नसतो". आता हि कॉंग्रेस-मनसे आघाडी होईल कि नाही हे येणारा काळच ठरवेल पण तोपर्यंत माझं आपला असाच चर्वित-चर्वण.........

आज ‘संकष्टी’

2012-03-11T20:13:00.001+05:30

महिन्यातून एकदाच येणारा हा आपल्या लाडक्या गणपती बाप्पाचा उपवास आपल्यातले बरेच लोक पाळतात. किंवा कटाक्षाने लक्षात ठेऊन निदान त्यादिवशी सामिष आहार तरी जरूर टाळतात.

मी सुद्धा बऱ्याच वर्षांपासून नियमित ‘संकष्टीचा’ उपवास करत आलो आहे. पण याला नक्की काय म्हणायचं? ‘संकष्टी’ की ‘चतुर्थी’? कॅलेन्डरमध्ये ‘संकष्ट चतुर्थी’ असा पूर्ण उल्लेख असतो. पण बोली भाषेत काही लोक याला नुसते ‘संकष्टी’ किंवा नुसतेच ‘चतुर्थी’ म्हणतात.

आमच्या घरी किंवा आजूबाजूला ‘संकष्टी’ असे म्हणायची पद्धत आहे, पण पुण्यात आल्यानंतर मला या दिवसाला ‘चतुर्थी’ देखील म्हणतात असे कळाले.

पूर्वीपासून पडलेले प्रघात म्हणून दोन्ही संबोधने बरोबर आहेत. पण प्रश्न असा आहे की आपण प्रत्येक ‘चतुर्थी’ पाळतो का? तर नाही.

प्रत्येक मराठी महिन्यात दोन चतुर्थ्या येतात; एक येते ‘शुक्ल’ पंधरवड्यात आणि दुसरी येते ती ‘कृष्ण’ पंधरवड्यात. आणि कृष्ण पंधरवड्यात जी चतुर्थी येते तिलाच आपण ‘संकष्ट चतुर्थी’ असे म्हणतो. म्हणजे ‘शुक्ल’ पंधरवड्यात असते ती नुसतीच चतुर्थी (अपवाद भाद्रपद महिन्यातील ‘शुक्ल’ पंधरवड्यातील चतुर्थीचा; ज्या दिवशी आपल्या गणपतीबाप्पाचे आगमन होते ती “गणेश चतुर्थी”) आणि प्रत्येक महिन्यात कृष्ण पंधरवड्यात येणारी ती असते ‘संकष्ट चतुर्थी’.

थोडक्यात काय? तर प्रत्येक महिन्यात जरी दोन चतुर्थ्या येत असल्या तरी त्यापैकी एकच ‘संकष्ट चतुर्थी’ असते म्हणून तिला ‘चतुर्थी’ म्हणून ओळखण्यापेक्षा ‘संकष्टी’ म्हणून ओळखणेच जास्त बरोबर होईल नाही का?

म्हणूनच म्हणतो चला लेट्स सेलिब्रेट !!!!

2012-03-07T21:12:00.002+05:30

लहानपणी जेवढी एखाद्या सणाबद्दल उत्सुकता असायची किंवा एकूणच जेवढी मज्जा यायची तेवढी आता वाटत नाही. तुम्हाला सुध्धा असच वाटत का?

हे अस कशामुळं असाव? मोठ झालं की आपल्या जाणीवा बोथट होतात म्हणून? की आताशा प्रत्येक सणाला शाळेमधल्या सारखी सुट्टी मिळत नाही म्हणून? हे ही एक कारण असावच बहुतेक; कारण बाकी काही नसलं तरी एखाद्या सणाला सुट्टी असेल तर निदान त्या सणाचा फील तरी येत राहतो.

पण एकूणच पाहिलं तरी पूर्वीच्या काळी सणांचे जेवढे महत्व असायचे तेवढे आताशा नक्कीच राहिलेलं नाही. कारण पूर्वीच्या काळी माणूस निसर्गाच्या फार जवळ होता, त्यामुळ रंगपंचमी, पाणीपंचमी यांच्यामुळे शरीराला मिळणारा गारवा त्यावेळी आवश्यक असायचा, आता सगळा दिवस ऑफिसच्या ए. सी. मध्ये बसणाऱ्याला अशा गारव्याची काय गरज. तसच काहीस दिवाळी, संक्रात यासारख्या सणांचं. तुम्ही सांगा आज-काल फक्त दिवाळीलाच केल्या जाणाऱ्या फराळाच कुणाला काही अप्रूप राहिलय का?

दिवाळीचा फराळ बनवण हे सुध्धा पूर्वी किती थ्रिलिंग असायचं, डाळी, तांदूळ दळून आणण्यापासून तयारी असायची. आताशा घरच्या बायकादेखील एवढं लक्ष देताना दिसतात या गोष्टीत.

एकूण काय आज-काल सणांचे धार्मिक म्हणा, वैज्ञानिक म्हणा नाहीतर सांस्कृतिक, सामाजिक काही म्हणा असले काही उद्देश सोडून निव्वळ सेलिब्रेशन हा एकमेव उद्देश राहिलेला आहे हे आपल्याला मान्य करावेच लागेल.

पण तरीसुध्धा सेलिब्रेशनच्या निमित्ताने का होईना आपण थोड्याफार चालीरीती जपतो, त्यामळे परंपरा जपली जाते, कालौघात सणांचे पूर्वीचे उद्देश जरी पुसले जात असले तरी हे सण पूर्वी का साजरे केले जात होते निदान हे तरी आपल्या लक्षात राहील.

आणि म्हणूनच म्हणतो चला लेट्स सेलिब्रेट !!!! “HAPPY HOLI…. ”

मराठा समाज आणि आरक्षण

2011-06-22T19:16:00.000+05:30

दर दोन-चार महिन्यानी मराठा समाजाच्या आरक्षणाची मागणी पेपर मधून झळकत असते. आता यावेळी काय तर “मराठा समाजाला आरक्षण मिळाले नाही तर एकाही मराठा उमेदवाराला मत देणार नाही”

म्हणजे उद्या बिगर मराठा नेते मराठा समाजाला आरक्षण मिळवून देतील याची ग्यारंटी आहे का? आणि मी म्हणतो आम्हाला आरक्षणाची गरजच काय? आत्तापर्यंत आम्ही स्वतःच्या जातीचा स्वाभिमान बाळगून जगत आलो; आम्ही शिवबाचे वंशज म्हणून मिरवत आलो. आणि त्या विलक्षण श्रीमंत इतिहासाचे, शौर्याचे, पराक्रमाचे बाळकडू आम्हाला मिळाले असताना स्वतःला अविकसित म्हणवून घ्यायचं कारणच काय?

हां; आता मराठा समाजातहि काही घटक दुर्बल असतील किंबहुना आहेतच तसे ते इतर सर्व जाती-धर्मात सुध्धा आहेत. अशा दुर्बल घटकांच्या विकासासाठी आर्थिक निकषावर आधारित आरक्षण ठेवायला काहीच हरकत नाही. आणि मराठा समाजातील लोकांनी त्याचा लाभ घेण्यात सुध्धा मला काही वावगे वाटत नाही.

पण संपूर्ण मराठा समाजाला जातीनुसार आरक्षण मागणे मला खेदजनक वाटते. अरे ज्या जातीत शिवबा-शंभूराजांसारखे युगपुरुष झाले, ज्या मावळ्यांच्या पराक्रमाने आम्हास वाघिणीचे दुध पाजले त्यांचे वंशज आम्ही नेभळटासारखे आरक्षण काय मागतो.

कुठे गेली ती आमच्या मनगटातली ताकद आणि काळ्या कातळाला धडक देण्याची जिद्द. का आपण आपली ताकद लुटूपुटूची पोस्टर युद्धे खेळण्यात वाया घालवतोय? का आपले पराक्रम शौर्य एखादया राजकीय पक्षाच्या वळचणीला गहाण टाकतोय?

एक लक्षात ठेवा या आरक्षणाच्या कुबड्या देऊन आपण पुढच्या पिढ्यांना लंगड बनवतोय. त्यांच अंगातल लढण्याच बळच काढून घेतोय; अशान एक दिवस ते आपला लढाऊ बाणाच विसरून जातील. लक्षात ठेवा जाती साठी माती खाण्याची शिकवण देणाऱ्या शिवबा-शंभूराजांना असला नेभळट समाज नक्कीच अपेक्षित नव्हता.

त्यामुळ काही करायचच असेल तर प्रगतीच्या आड येणाऱ्या संकटाशी सामना करा; परिस्थिती विरुध्द लढा. गल्लीच्या कोपऱ्यावर कट्ट्यावर बसून आपापसात भांडण्यात काहीच मर्दुमकी नाही. आपल्या इतिहासाला शोभेल आणि पुढच्या पिढ्यांना प्रेरणा देईल अस काही तरी भव्य-दिव्य करण्याची आस मनी बाळगा. आरक्षणाच्या कुबड्या फेकून दया.

बोला || जय शिवाजी || जय भवानी || हर हर महादेव ||

आयला हे फेसबुक म्हणजे लईच काय तरी भारी दिसतंय बाबा....

2011-05-26T23:30:00.000+05:30

काय झालंय तुला......?

.........

फेसबुक वर असा का स्टेटस अपडेट केलायस?

.........

मला आता सोनाली ने मेसेज केला तेव्हां कळलं.

.........

काय दुखतंय........पाठ?

........

काय??? आता थोडं बर वाटतय?

........

अरे मग तसं स्टेटस अपडेट कर बाकीच्यांना कसं कळेल?

........

मला वाटलं तुला आणि काय झालं?

........

ठीक आहे...... फोन कट.

माझा मुळचा मुंबईचा आणि आत्ता कामासाठी पुण्यात आलेला रूम पार्टनर, रात्री उशिरा घरी आला. आल आल ते एकदम सिरीअस; कुणाला तरी फोन लावला आणि मग वरचा संवाद.

आयला हे फेसबुक म्हणजे लईच काय तरी भारी दिसतंय बाबा....

आत्ता पर्यंत लई लोकांच्याकडन आईक्ल्याल पण हे एवढं भारी असेल असं वाटलं नव्हत.

आता कुणाची तरी पाठ दुखायला लागलीलय हि बातमीसुध्धा फेसबुकमधी झळकत आसेल; आणि त्यामुळ लोकं तुम्हाला काळजीन फोन करत असतील तर आणि काय पाहिजे? हि म्हणजे एकदम राष्ट्रपतीच्या वरताण अगदी व्ही आय पी ट्रीटमेंट झालं कि राव .....आं....?

चला. आत्ताच्या आत्ता मी पण फेसबुक वर माझ पण ‘फेस बुक’ करून टाकतोच कसं.

नव्हे हे बघा टाकलच. सर्च तर करून बघा........!!!!

‘सकाळ’ भारी का ‘पुढारी’?

2011-05-25T11:30:00.003+05:30

मागच्याच आठवड्यात दै. सकाळ मध्ये एक बातमी प्रसिद्ध झाली कोल्हापुरात खपात 'सकाळ' नंबर वन लगेच दुसरयाच दिवाशी ‘दै. पुढारी’ने पण इंडियन रिडरशिप सर्वेचा दाखला देत प्रत्त्युत्तर केलं “दुपटीहून अधिक वाचकसंख्येने पुढारीच्या निर्विवाद वर्चस्वावर पुन्हा शिक्का मोर्तब”

खरं तर या सगळ्याला सुरवात तशी वर्षा-दीड वर्षापासूनच झालीय. मला वाटतंय पुढारीने जेव्हा पासून पुण्यात पाय रोवायला सुरवात केली, तेव्हापासून या वादाला तोंड फुटत गेलं. कदाचित आपण सगळ्यांनी हे ऑब्सर्व केलच असेल; पुढारीने ज्यावेळी पुणे आवृत्ती चालू केली त्यावेळी त्यांची जाहिरातच काहीशी अशी होती

“आता ‘सकाळचं’ पाहिलं काम ‘पुढारी’ वाचायचं!!!”; पी एम टी च्या अनेक बसेसवर हि जाहीरात त्यावेळी झळकत होती. आता पुढारीने अशी जाहीर कुरापत काढल्यावर सकाळ कसं गप्प बसेल?

त्यांनी मग कोल्हापूर आवृत्तीचे दर बिझनेस पोलीसी च्या नावाखाली कमी केले आणि मग ‘मिडिया वॉर’ पेटलं; जवळपास आठवडा भर कोल्हापुरात हे धुमशान चालू होतं. पुढारीने विक्रेत्यांना मिळणाऱ्या कमिशनचा मुद्दा हाताशी धरून वृत्तपत्र विक्रेत्या संघटनेला आपल्या बाजूने केलं; आणि मग काही वृत्तपत्र विक्रेत्यानी दै. सकाळ वर बहिष्कार टाकला.

दै. सकाळने हि मग माघार न घेता वितरणाची समांतर यंत्रणाच उभी केली. प्रथम नाव न घेता होत असलेल्या टीका नंतर वयक्तिक पातळीवर होऊ लागल्या. याचाच परिपाक म्हणून सकाळ कोल्हापूर आवृत्ती चे संपादक पद दस्तूर खुद्द अभिजीत पवारांकडे आले.

त्यांनी हातात कारभार घेतल्या-घेतल्या कोल्हापूरला ‘विकासाच्या पहाटे’ची स्वप्न दाखवली. पण अजुनहि कोल्हापूरकर ‘पहाटेची स्वप्न’ खरी होतात या गोष्टीवरच विश्वास ठेवून त्या विकासाची वाट पहात आहेत.

वास्तविक पाहता या वादाचा इतिहास फार जुना; मला वाटतं जेव्हा पासून दै. सकाळ न कोल्हापुरात पाय ठेवला तेव्हांपासून या वादाची ठिणगी पडली असावी, त्याच्या अगोदर दै. पुढारीची आणि त्यांच्या “परीवारा”चीच (सुज्ञ वाचकांना हा टोमणा निश्चितच समाजाला असावा) कोल्हापुरात मोनोपोली होती; त्याला सकाळने दिलेले आव्हान पुढारीला आवडले नसावे त्यामुळेच पुढारीचा ‘पवार’द्वेष आणि पर्यायाने ‘राष्ट्रवादी’ द्वेष जन्माला आला.

पुढे काय झालं माहित नाही; पण साधारण ८-१० दिवसांनी तो वाद बहुधा थंड झाला. लोकांचे फुकट मनोरंजन करण्यापलीकडे यातून काही साध्य झालं असेल असं काही मला वाटत नाही. पण तब्बल एक-दीड वर्षांनी परत ह्या सध्याच्या बातम्यांनी हेच दाखवून दिले कि वाद जरी वरवर थंड झाला असला तरी आत कुठेतरी अजून ठिणगी धुमसते आहे.

आता पुढारी आणि सकाळ यात तुलना करायचीच झाली तर दोन्ही दैनिक वर्तमान पत्रे आहेत (आता सकाळ ने स्वयं घोषित ‘भविष्य’ पत्राचा उदय केलाय हा भाग सोडून दया) हा एक मुद्दा सोडला तर साम्य असे काही नाहीच.

सकाळ खरे तर ब्राम्हणी ढंगाचे पुणेरी दैनिक; सौम्य भाषेतून आशयपूर्ण आणि सृजनशील लिखाण बुद्धीजीवी लोकांपर्यंत पोहोचवण्याची परंपरा असलेले; तर पुढारी म्हणजे ‘अस्सल कोल्हापूरी’ चटपटीत भाषेत लोकांचे मनोरंजन करणारे दैनिक. दोन्ही दैनिकांचा वाचक वर्ग पूर्ण वेगळा पण तरीही त्यांच्या मधील हि इर्षा खरच अनाकलनीय आहे.

जाऊ दे आपल्याला काय करायचाय आपण तरी सकाळ आणि पुढारी दोन्ही पेपर रोज वाचतो तेहि इंटरनेट वर अगदी फुकटात; काय?

शीला कि जवानी

2011-05-17T22:48:00.000+05:30

गेल्या ५-६ महिन्यात मुन्नी आणि शीला या दोन नावांचा भलताच बोलबाला झाला. मुन्नीची बदनामी आणि शिलाची जवानी दोन्ही अगदी टॉपवर होत्या. त्यामुळ बाकीच काही नसलं तरी आपल्या देशात आम्बट शौकिनांची संख्या किती आहे हे तरी दिसून आलं. मध्यंतरी उत्तर प्रदेशातल्या दोन सख्ख्या बहिणी मुन्नी आणि शीला यांनी आपापली नावच या दोन गाण्यांच्या मूळ बदलून टाकली असही वाचनात आलं होत.

आता यात किती खर किती खोट देवच जाणे; पण अशी गाणी जन-माणसावर किती परिणाम करतात याचा अनुभव मला नुकताच आला.

मध्यंतरी अस्मादिकांच्या लग्नासाठी आमच्या घरासमोर मांडव घातला होता; आणि मग काय गाणी-बजावणी हेहि आलच. आता मांडव, त्याला लायटिंग, आणि स्टेरिओवर गाणी त्यामुळं दररोज संध्याकाळी गल्लीतली सगळी शेंबडी पोरं आमच्या घरासमोर मांडवात नुसता धुडगूस घालायची. असच एक दिवस संध्याकाळी आमचे वडील पाहुण्यांच्या सोबत गप्पा मारत मांडवात बसले होते; नेहमीप्रमाणे गल्लीतल्या सगळ्या शेंबड्या पोरांनी स्टेरिओवरच्या गाण्यांच्यावर गणपती डान्स चालू केला होता. अशीच २-४ गाणी झाली असतील. सगळेजण त्या लहान पोरांचा निरागस दंगा अगदी कौतुकाने पाहत होते. एवढ्यात काय झाल गर्दीतन ३-४ वर्षांची दोन पोरं आमच्या वडिलांच्या जवळ आली; आणि म्हणतात काशी

“अहो काका कसली गाणी लावलाय हि??? शीलाकी जवानी लावा कि जरा .......”

आता ह्यास्नी स्वतःची XXX धुवायची अजून अक्कल नाही आणि ह्यास्नी ‘शीलाकी जवानी’ पाहिजे. ह्याला काय म्हणावं आता तुमीच सांगा.

या प्रसंगाला १०-१२ दिवस झाले असतील नसतील; आमची सुट्टी अजून संपली नसल्यामुळ आम्ही कोल्हापुरातच होतो. आमच्या घरासमोर एक एकत्र कुटुंब आहे.

तिथलाच एक ५-६ वर्षाचा चुणचुणीत मुलगा; एक दिवस घरासमोरच्या रस्त्यावर मोठ-मोठ्यांनी गाणी म्हणत उभा होता

“जाने दे शीला...... शीला कि जवानी.... आयम टू सेक्सी फॉर यु.......”

एवढ्यात त्याची आई आतून आली आणि असले काय २-३ धप्पाटे त्याच्या पाठीत घातले म्हणता.... ते बिचार लागलं बोंबलायला. मला पण कळेना हेच्या आईला एवढं रागवायला नेमक काय झालं .......

आणि मग थोड्यावेळान लक्षात आलं त्या मुलाच्या आईचं नावच ‘शीला’ होतं.

हे आंदोलन-बिंदोलन राहू दे बाजूला आधी लग्न करा

2011-05-12T21:36:00.000+05:30

मागच्याच आठवड्यात इंग्लंडच्या युवराजाच लग्न अगदी थाटामाटात पार पडलं; आख्खं लंडन रस्त्यावर उतरलं होत. टीवी वर त्या लग्नाच्या बातम्या झळकताना बघून मनांत सारखा एकच प्रश्न घोळत होता; आपल्याला असा दिवस कधी बघायला मिळणार?

आता नाही म्हणलं तरी तुमी आमच्या देशाचे युवराजच. त्यामुळ आमच्या सगळ्या आशा आता तुमच्यावरच आहेत. आमच्या देशाला काँग्रेस शिवाय आणि कॉंग्रेसला तुमच्या शिवाय हाय तरी कोण? आता तुमीच सांगा गेली साठ वर्षे तुमच्या ४-५ पिढ्या या देशावर राज्य करत आहेत; ते काय उगीच? मग भलेही त्याला पार बोफोर्स पासून कालच्या तुमच्या त्या २G पर्यंतची परंपरा असेना का; या देशातील जनता कधी तरी तुमच्या विरुध्द पेटून उठलिय का? हां; आता ४-५ राज्यात दुसऱ्या पक्षाच सरकार येत असेल हि पण केंद्रात तरी तुमाला सध्या तरी काय पर्याय नाही.

काही झाल तरी तुमच्या त्या खट्याळ नाठाळ काँग्रेसजनांना ताळ्यावर आणायला कुणीतरी ‘गांधी’च लागतोय. आता हेच बघा कि आम्ही एवढी मोठी मोठी माणस निवडून दिली; मंत्री-बिन्त्री केली पण ती सुध्धा तुमच्या पायताणाजवळ उभारत्यात; न्हव तुमच पायताण हातात घेऊन उभारत्यात. किती राव तुमच मोठ्पण!!

त्यामुळ काय बी होऊदे, तूमी काय बी काळजी करू नका; आमची गांधी घराण्यावरची निष्ठा आजिबात ढळणार नाही; भलेही मग आम्हाला आमच्याच देशात आमचाच तिरंगा फडकवल्या बद्दल गोळ्या खाव्या लागल्या तरी चालतील, किंवा मग महागाईन आमच कंबरड मोडलं तरी हरकत नाही आमचा फक्त आणि फक्त तुमच्यावरच विश्वास आहे.

आता तुमी चाळीशीत पोचला; आमच्या पिढीच एक ठीक आहे पण आमच्या पुढच्या पिढ्यांच आणि भारताचं कसं होणार? त्यावेळी देश चालवायला (नव्हे देशावर राज्य करायला) कुणी ‘गांधी’ नको का? त्याची सोय आत्ताचं नको का करायला?

म्हणून म्हणतो आता हे आंदोलन-बिंदोलन राहू दे बाजूला स्वत:साठी नाही तरी निदान देशासाठी तरी आधी लग्न करा.

प्रेम, त्याग आणि संघर्षाला सलाम

2011-05-03T22:04:00.001+05:30

नुकत्याच सकाळच्या मुक्तपीठ सदरातून डॉ. जिग्नेश ब. दोशी यांच्या जिवनावर आधारित प्रसिद्ध झालेली हि कथा.

चं द्रपूर जिल्ह्यातील लहानसे गाव - "कोलगाव.' आदिवासी वैदूच्या झोपडीत एका गोड सडपातळ पाच वर्षीय मुलीने प्रवेश केला. वडिलांच्या सांगण्यावरून टुनकन ती तुटक्‍या खर्चीवर बसली. वैदूबरोबर वडिलांनी मुलीच्या आजाराविषयी चर्चा केली. काही क्षणात वैदूने मुलीला जवळ बोलावले व तिचे हात धरायला लावून गरम त्रिकोणी लोखंडी सळईने पोटावरील सूज आलेल्या भागावर डाग दिला. निरागस मुलगी किंकाळ्या फोडत राहिली. वडिलांनीही तिच्या भल्यासाठी म्हणून मनावर दगड ठेवून ती शांत होईपर्यंत तिचे हात घट्ट धरून ठेवले. ही प्रक्रिया पुढील तीन आठवडे चालली. तिच्या पोटावरील ते व्रण बघून आजपण अंगावर काटा येतो. जन्मत: "सिकल सेल' नावाचा आनुवंशिक आजार असलेली ही सर्वसाधारण परिवारातील मुलगी. वैदूच्या चटक्‍यांपासून सहप्राचार्य डॉ. पूजा दोशी, रसायनशास्त्र विभाग, पुणे विद्यापीठ इथपर्यंतचा तिचा संघर्षपूर्ण प्रवास समाजापुढे प्रोत्साहनाचे एक उदाहरण आहे.

आज आयसीयूमध्ये मी पुन्हा एकदा तिची मृत्यूशी चाललेली झुंज पाहतो आहे. गेली वीस वर्षे प्रथम मित्र म्हणून व नंतर पती म्हणून तिच्या अशा किती तरी संघर्षपूर्ण दिवसांचा मी साथी व साक्षीदार आहे. "सिकल सेल क्रायसीस'मध्ये रुग्णाला असंख्य सुया टोचल्यासारख्या वेदना होतात व पूर्वस्थितीत येण्याकरिता कमीत कमी सात ते दहा दिवसांचा कालावधी लागतो. दहावीच्या वर्षात "क्रायसीस'मुळे तिच्या दोन्ही पायांना "हीप जॉइंट नेक्रोसीस'ने ग्रासले व आजपर्यंत पायाच्या मर्यादित हालचालींवरच ती आपले आयुष्य जगत आहे.

कॉलेजमध्ये प्रथम येणारी मुलगी किती तरी दिवस मधेमधे गायब का होते, हे कोडे उलगडल्यावर प्रतिस्पर्धी असूनसुद्धा मला तिच्याबद्दल आदर निर्माण झाला. पुढे मैत्रीण व स्वाभाविकरीत्या माझा लग्नाचा प्रस्ताव; पण तिने स्पष्ट नकार दिला. स्वत:च्या आजारपणामुळे कुणाशीही लग्न करणार नाही, हा तिचा निर्धार मोडण्यास मला तब्बल सहा महिने लागले. बी.एस्सी.च्या प्रथम वर्षातच आमच्या प्रेमाचे फूल उमलले. बी.एस्सी. अंतिम वर्षाला जळगाव जिल्ह्यात उत्तम गुण मिळाल्याने आम्हा दोघांना पुणे विद्यापीठात "बायो केमिस्ट्री' विभागात प्रवेश मिळाला. पहिल्या दिवशी रेल्वेने शिवाजीनगरला उतरलो, तेव्हा मनापासून पुण्यनगरीला नतमस्तक झालो व तितक्‍याच आपुलकीने दोन्ही बाजू पसरवून या विद्येच्या माहेरघराने आम्हाला आपलेसे केले. त्या वेळी त्रास झाला, की मी तिला ससूनमध्ये भरती करायचो. डॉ. मृदुला फडकेंच्या उपचारानंतर पुन्हा अभ्यास सुरू. काही वेळेस न्यूमोनियामुळे परिस्थिती खूप वाईट झाली व रक्त चढवून व जवळ जवळ वीस दिवसांच्या उपचारानंतर ती बरी झाली. आम्हाला रसायनशास्त्र विभागाच्या सर्व शिक्षकांनी खूप प्रोत्साहन व साथ दिली. एक वेळ तर मला नेहमी तिच्या आजारामुळे त्रास होतो या गोष्टीला कंटाळून तिने एम.एस्सी. सोडण्याचा निर्णय घेतला व रेल्वे स्टेशनवरून तिला परत होस्टेलवर घेऊन जाणे मला खूप जड गेले.

लग्नाला घरातून विरोध अपेक्षित होता; पण आतापर्यंत आम्ही सोबत केलेल्या शैक्षणिक प्रगतीमुळे फार थोड्या विरोधानंतर दोन्ही परिवारांच्या आशीर्वादाने आमचे लग्न संपन्न झाले. मला लहान मुले खूप आवडतात व तिला आजारामुळे मूल होणे कठीण! एक दिवस "पापा मे पापा बन गया' हे गाणे बघताना मी ढसाढसा रडलो व ही गोष्ट तिने इतकी मनावर घेतली, की सर्व परिस्थिती माहीत असून मूल पाहिजे म्हणून हट्ट धरला. आठव्या महिन्यात तिला न्यूमोनियाने ग्रासले. परिस्थिती अतिनाजूक (सेप्टिसेमीया) अवस्थेपर्यंत गेली. सीझेरियन करून बाळ वाचले. आयसीयूमध्ये ती मला म्हणाली, "जिग्नेश, हे तुला माझे "गिफ्ट!' आजही ते शब्द माझ्या मनात स्पष्टपणे आठवतात.

डॉ. सरोदे मॅडम (डिन, मेडिकल कॉलेज, नागपूर) व त्यांच्या टीमने खूप प्रयत्न करून तिला वाचवले; पण त्या वेळी तिच्या स्प्लिनवर (स्वादुपिंड) कायमची इजा झाली.

तशी आमची जोडी बऱ्याच बाबतीत विसंगत. मी एक गुजराती नरमदिल; मुंगी मेली तरी उपवास करणारा माणूस व ती आयुष्यभर चटके व त्रास सहन केलेली जिद्दी व कणखर. मला लहानसहान दुखणे असले, की बायकोने दोन शब्द विचारावेत ही अपेक्षा कधीही पूर्ण झाली नाही. असले दुखणे तिच्यासाठी फार क्षुल्लक व त्यामुळे तिचे लक्ष वेधण्यास बराच ड्रामा केल्याशिवाय ती आपल्या कामातून डोके वर करील तर शपथ...!
आता तिने शिक्षण सोडावे व तब्येतीची काळजी घ्यावी, असा माझा मानस होता. पण तिने शिक्षणाआड आजाराला कधीच येऊ दिले नाही. पीएच.डी.च्या (डॉक्‍टरकीच्या) शेवटच्या टप्प्यात लहान मूल व तिला पित्ताशयाच्या खड्यांचा भयंकर त्रास. प्रत्येक आठवड्याला रात्री उशिरा रुग्णवाहिकेच्या आवाजाची शेजाऱ्यांना सवय झाली होती. पीएच.डी.चा शोधनिबंध संपल्यावरच तिने पित्ताशयाचे ऑपरेशन केले. पुढे द्राक्षावर संशोधन करण्यास डीबीटी पोस्ट डॉक्‍टरल शिष्यवृत्ती मिळवली व काळ्या द्राक्षातील डायबेटिसवरील औषधी तत्त्वावर संशोधन केले व ते आंतरराष्ट्रीय संशोधन पत्रिकेत प्रकाशित केले. सर्वांत आनंदाचा क्षण म्हणजे, तिने आतापर्यंत केलेल्या परिश्रमांचे फळ म्हणून तिला आमच्याच रसायनशास्त्र विभाग, पुणे विद्यापीठ येथे "सहायक प्राचार्य' म्हणून सेवा करण्याची संधी मिळाली.

स्वत:च्या नाकावर ऑक्‍सिजनचा मास्क लावून मृत्यूशी झुंजणाऱ्या व्यक्तीला दुसऱ्यांच्या मदतीस धाव घेताना आपण क्वचितच बघतो. हॉस्पिटलच्या आयसीयूमध्ये साधारणत: दहाव्या दिवशी बाजूच्या लहान बाळाची आई रडत आहे, हे बघून तिने मला तिची विचारपूस करण्यास सांगितले. गरीब आई दीड महिन्यापासून बाळाला बरे करण्यासाठी झटत आहे; डॉक्‍टरांचे बिल खूप वाढले आहे, हे कळल्यावर माझ्या हातातले तिच्या औषधासाठी आणलेले 25 हजार रुपये तिने तिला दिले. अशा प्रकारचे किती तरी अनुभव माझ्या स्मरणात आहेत.

आज वीस वर्षे झाली, आम्ही सोबत आहोत; पण अजूनपर्यंत तिच्या आत्मविश्‍वासाची सीमा मला कळली नाही. आज पण तिचे किती तरी नवीन पैलू डोळ्यांसमोर येतात व वाटते अजून तर ती मला अनोळखीच!... प्रेमभरल्या मनाने त्या अनोळखी साथीदाराचे घरात पुन्हा स्वागत करण्यासाठी मी हात पसरून उभा आहे. मला गरज आहे फक्त सर्वांच्या शुभेच्छांची...!!

पोलीस खात्याच्या आयचा घो.

2011-04-27T23:17:00.001+05:30

(सविस्तर बातमी वाचण्यासाठी शेजारील चित्रावर क्लिक करा)

आता काय बोलणार? जरा तर काय जनाची नाही तर
मनाची? लोक बोलतात ते काय उगीच नाही. हेंची गुणच असली. आता महाराष्ट्र आणि बिहार मध्ये काय फरक उरला म्हणायचा?
खुद्द राज्याच्या गृह राज्य मंत्र्यांच्या गावात हि अवस्था....

आता खरी कसोटी आहे ती आपल्या कायद्याची अंमलबजावणी करणाऱ्या व्यवस्थेची.
पाहूया काय होतंय ते.

पोलीस खात्याचा कहर

हेंच असं आसतय बघा.

2011-04-22T11:30:00.000+05:30

आज कालच्या पोरींचा काय नेम नाही. ह्या कुठ कधी कशा वागतील हेचा भरवसा हेंच्या आई-बापालाच काय पण प्रत्यक्षात ब्रह्मदेवाच्या बाला सुध्धा देता येणार नाही.

आता आमच्या झंप्यादाचच घ्या. हेचा आज्जा कोकणातन येऊन घाटावर स्थायिक झालेला. बा हेच्या लहानपणीच गेला. तवापासनं आईनंच काय-बाय काम करून टुकीन संसार चालवला. झंप्यादा बारावी पास झाला तसा थोरा मोठ्यांच्या हाता-पाया पडून एका कॉलेजात शिपाई म्हणून चिकटवला. झंप्यादा मुळचा कोकणातला असल्यामुळ गोरा-गोमटा. शाळेला असल्यापासन गल्लीतच २-३ प्रकरण झालेली. पण गल्लीवाल्यास्नी घराची परिस्थिती माहिती असल्यामुळं पुढ काय डाळ शिजली नाही.

मात्र कॉलेजात लागल्यापास्न झंप्यादाच्या ह्या कला-गुणांना नव्यान वाव मिळाला. आणि कॉलेजची घंटा बडवता-बडवता हेच्या दिलाची घंटी पुन्हा नव्यान वाजली. पोरगी चांगल्या घरातली दिसायला नेटकी आणि वागायला मॉड. झंप्यादान् मग आपला सगळा अनुभव पणाला लावला आणि रोज काहीतरी नवीन क्लुप्त्या काढून पोरगिला चांगलच इंप्रेस केलं. झंप्यादाचा ह्यो पराक्रम बघून दोस्त मंडळी तोंडात बोट घालायची.

झाल ज्युनिअर संपवून पोरगी सिनिअरला परत त्याच कॉलेजात आली; २-३ वर्ष कॉलेजात हि जोडी चांगलीच गाजली. शेवटच्या वर्षी मात्र हे प्रकरण पोरीच्या घरापर्यंत पोहोचलं. पोरगी ‘लगीन करीन तर हेच्यासंगच’ म्हणून हट्टून बसली. पण पोरीच्या घरच्या तालेवार मंडळीना शिपाई जावई कसा चालणार?. तेनी हर तऱ्हेन पोरीची समजूत काढली आणि परीक्षा होईपर्यंत आईच्या कडक पहारयाखाली पोरीच कॉलेज कसं-बस् पार पडलं. परीक्षा झाली तशी पोरीची रवानगी नागावंला थेट तिच्या चुलत्याकड केली. चुलता एकदम कडक तेच्या धाकाखाली पोरगी ८-१० दिवस एकदम शहाण्या सारखी वागू लागली. घरच्यांचा जीव भांड्यात पडला. तेनी पोरीसाठी १-२ तोलामोलाच्या ठिकाणी बोलणी चालू केली. पण इकडं पोरीच्या मनान परत पलटी खाल्ली; तीन् मैत्रिणीला फोन करण्याच्या नावाखाली परत झंप्यादाला contact केला. मग काय विझत आलेल्या विस्तवाला हवेची फुंकर लागली आणि झंप्यादाच्या मनातली आग चांगलीच पेटली.

पोरगी घरी वरवरणतरी एकदम नॉर्मल वागायची; त्यामुळं घरचे पण निश्चिंत झालेले. अशातच पोरीच्या सुपीक डोक्यातन प्लान निघाला; आणि चुलत बहिणींच्या बरोबर कोल्हापुरात फिरायला जायची परवानगी काढली. घराच्यानी पण विचार केला पोरगी आता शहाणी झालीय; बरेच दिवस घरात बसून कंटाळली असेल; जाऊन येऊ दे एकदा; जवळच तर हाय.

झालं. पोरीन झंप्यादाला सांगितलं “शेवटाचा चान्स आहे; काय करायचं असलं तर आत्ताच कर; नाही तर मला विसरून जा” झंप्यादा लागला कामाला विश्वासातली २-३ दोस्त मांडळी गोळा केली. सगळ्यांनी मिळून प्लान बनवला. कुणी-कुणी काय काय करायचं ते बी ठरवल. एक मारुती ओमनी ठरवली. झाली सगळी तयारी. दुसऱ्यादिवशी संध्याकाळी पोरगी तिच्या दोन चुलत बहिणींच्या बरोबर कोल्हापूरला जाणार होती. तिथूनच तिला उचलायची असं ठरलं.

दुसऱ्यादिवशी सकाळीच झंप्यादा कोल्हापुरात जाऊन पोचला, ठरलेला स्पॉट नजरेखालून घातला. दोन पोर पुढ नरसोबाच्या वाडीला पाठवून दिली; सगळी तयारी करायला. सांच्याला ठरल्याप्रमाण पोरगी आपल्या बहिणींबरोबर खास्बागेच्या शेजारी ‘राजाभाऊ’ची भेळ खायला आली. आणि झंप्यादान् मोका साधला. पोरीच्या बहिणी भेळ खाण्यात दंग असतानाच पोरगिला अलगद ओम्नीत ढकलली आणि नरसोबाच्या वाडीच्या दिशेन धूम ठोकली. इकडं पोरीच्या बहिणींनी दंगा चालू केला; पब्लिक जमा झाल; कुणीतरी ‘जुना राजवाडा’ पोलिसांना बोलावलं.

पोलीसबी कधी नाही ते वेळेवर आले. त्यांना गर्दीतल्या कुणीतरी गाडीचा नंबर सांगितला.
RTO ऑफिस मधून गाडीवाल्याचा नंबर मिळवला. त्याला कॉल करून विचारलं तर त्येन मी त्या गावचाच नाही असं दाखवलं; म्हणाला “मी भाड घेऊन पुण्याला आलोय”. पोलिसांनी खात्री करायला परत मोबाईल कंपनीत चौकशी केली; कंपनीच्या जी.पी.एस. सिस्टीम वर मोबाईल पुण्यात नसून कुरुंदवाड परिसरात असल्याच दिसत होतं.

पोलिसांच्या अनुभवी नजरेला झाला प्रकार लागलीच समजला. तेनी मोर्चा थेट नरसोबाच्या वाडीकड वळवला. वाडीच्या देवळाच्या बाहेरच पार्किंग मध्ये ती ‘ओमनी’ लावलेली पोलिसांना दिसली. त्यांनी शिताफीन गाडीवाल्याला ताब्यात घेतला. मग गाडीवाल्यानच पोलिसांना झंप्यादा आणि पोरीजवळ न्हेलं. पोलीस तिथं पोहोचे पर्यंत हेंचा शेवटचा ‘फेरा’ चालला होता. पोलिसांना बघताच झंप्यादान शेवटचा फेरा पळतच पार केला आणि शेवटी ‘शुभमंगल’ पार पडलं.

पोलिसांनी तरीबी झंप्यादाला ताब्यात घेतला आणि चांगल्या २-४ ठेऊन दिल्या. पण ‘आता आपलं कोण काय वाकड करणार हाय?’ अशा अविर्भावात झंप्यादा निवांत होता. झंप्यादाची आणि पोरीची ‘वरात’ परत कोल्हापूरच्या जुना राजवाडा पोलीस ठाण्याकड निघाली. तिथं आणल्यावार परत एकदा झंप्यादाची चांगली ‘आरती’ झाली. तवर पोरीच आई-बा बी पोलीस ठाण्यात आलं. पोरीच्या डोक्यावर अक्षता पडलेल्या बगून तिच्या आईन आख्ख पोलीस ठाण डोक्यावर घेतल; रडून-आरडून गोंधळ घातला, भिंतीवर डोस्क आपटून घेतल आणि शेवटी बेशुद्ध पडली.

आपल्या आई-बाची अशी अवस्था बघून; पोरगी मनातन चपापली. आणि परत एकदा तिच्या मनान् पलटी खाल्ली. पोरगी धावत जाऊन आई-बाच्या गळ्यात पडली; म्हणाली;
“आई-बाबा मी चुकले; भावनेच्या भरात मी असं वागले मला माफ करा; मी आता तुमच्या बरोबरच येणार”

(च्या मायला मी हिच्या ‘भावनेच्या’); आतापर्यंत पोरीवर भरवसा ठेवून निवांत बसलेल्या झंप्यादावर मात्र आता बोम्ब मारायची पाळी आली, तेन आता स्वत:च्याच थोबाडात हाणून घ्यायला सुरवात केली. पोलिसांनी तेला आतल्या खोलीत न्हेला. आणि पोरी कडच्या तालेवार मंडळी बरोबर प्रकरण नेहमीप्रमाणे ‘मिटवून’ टाकल. पोरगी आई-बा बरोबर निघून गेल्यावर; झंप्यादाला ग्लासभर थंडगार पाणी पाजलं आणि समज देऊन सोडून दिलं.

सगळीकडन् मार खाऊन आलेल्या झंप्यादाला आता कुणाला तोंड दाखवायला जागा राहिली नाही. मंडळी आता तुमीच सांगा ह्यात आता आमच्या झंप्यादाची काय चूक?
तेन् आता काय करायचं? कुठ जायचं? ‘कुणाच्या तोंडाकड बघायचं?’

का असच लोंबकळत फिरायच आयुष्यभर?

(सुज्ञ वाचकांना माझी उचलेगिरी समजली असेलच. कोल्हापूर परिसरात नुकत्याच घडलेल्या एका घटनेचे हे ब्लॉग पोस्ट मध्ये रुपांतर)

खाकी वर्दीची मिजास

2011-02-25T09:58:00.001+05:30

खाकी वर्दीच्या माजोरीपणाचा अनुभव आपल्या सगळ्यांना एकदा तरी आलेला असतोच; त्यात तुमची चूक असो वा नसो. आणि मग तुमच्या माझ्यासारख्या पांढरपेशा माणसाला मूग गिळून गप्प बसण्याशिवाय काहीच मार्ग राहत नाही. भ्रष्टाचाराने बरबटलेल्या या ‘खात्याच्या’ हातात आपला समाज किती सुरक्षित आहे हे आपण सगळे जाणतोच. आजची आपली अवस्था ‘भीक नको पण कुत्र आवर’ यापेक्षा काहि वेगळी नाहीच. त्यामुळ मदत राहू दे बाजूला पण यांचा त्रास नको अशीच आपली एकंदरीत मानसिकता झाली आहे.

माझ्याही आयुष्यात असे बरेच प्रसंग आले. मध्यंतरी एकदा आम्ही पाच-सहा जण मित्र विमाननगर मध्ये पार्टीवरून परत येत होतो. रात्री ११-११:३० ची वेळ रमत-गमत गप्पा टप्पा करत आमचं टोळक रस्त्याच्या बाजूने चालल होतं. (आमच्यातल्या कुणीही कसलीही नशा केली नव्हती, सर्वजण अगदी पूर्ण भानावर होते)

इतक्यात विमाननगर, कल्याणीनगर भागात फिरणारी QRT (Quick Response Troup)ची गाडी सगळा रस्ता मोकळा असताना पाठीमागून येऊन आम्हाला चिकटली; आणि त्यातला एक पोलीस आम्हाला म्हणतो कसा “काय रे भडव्यानो; तुमच्या XXXजवळ गाडी आली तरी तुम्हाला शुद्ध नाही का? शुद्धीवरती आणायला लागतय काय तुमाला?”

हे ऐकून आमच्यातले जे शहाणे-सुरते होते ते गपगुमान पुढ सटकले; पण एकजण जरा गरम डोक्याचा होता तो त्यांना खुन्नस देत तिथच उभा राहिला. यावर गाडीतला एकजण म्हणाला “बघतोस काय रे भडव्या? माज आलाय काय तुला? ह्याला घ्या रे आत.” मग मात्र मी मध्यस्थी केली, म्हणालो “माफ करा साहेब; चूक झाली. इथच बाहेर जेवायला गेलो होतो. जरा उशीर झाला”

यावर गाडीतनं आवाज आला “ठीकाय ठीकाय; मित्राला चड्डीत रहायला शिकव; नाहीतर चड्डी फाटेस्तोवर मार खाईल एक दिवस” मी जरा निरखून बघितला तर गाडीत फ्रंटसीटवर बसलेला तो PSI किंवा हवालदार जो कुणी होता तो चक्क दारू पिऊन झिंगत होता. मी मनात म्हटलं “XXXच्यानो कोरेगाव पार्कात तुमच्या XXXखाली बॉम्ब स्फोट झाले तरी तुमच्या खात्याला पत्ता लागला नाही आणि आमच्या सारखी सुशिक्षित पांढरपेशी माणस दिसली म्हणून लगेच मिजास कराय लागलाय काय?”

ह्या गोष्टीला ५-६ महिने उलटून गेले असतील तेवढ्यात परवाच आणखीन एक किस्सा घडला. एक महत्वाच्या कामासाठी मी २-४ दिवस सुट्टी टाकून कोल्हापूरला गेलो होतो. तारीख होती १७ फेब्रुवारी; वेळ साधारण दुपारी ११:३०-१२ ची असेल. मी बिंदू चौकातून पुढे मिरजकर तिकटीच्या दिशेने माझ्या बाईक वरून चाललो होतो.

एवढ्यात मला लांबून सायरन ऐकू आला, मला वाटलं कि एखादी अम्ब्युलंस वगैरे असेल म्हणून, आधीच कोल्हापुरातले जगप्रसिध्द रस्ते (कोल्हापूरी भाषेतच सांगायचं झालं तर इथल्या आमदार खासदारानी आणि महानगरपालिकेन IRB वाल्यांच्या मदतीन कोल्हापूरकरास्नी २२० कोटी रुपयांचा घोडा लावलाय) त्यात गर्दीची वेळ. पण संधी मिळताच मी सायरनवाल्या गाडीला वाट करून दिली. बघतोय तर काय एक पोलीस गाडी.

गाडी जवळपास फर्लांगभर पुढ गेल्यावर मी माझी बाईक परत रस्त्यावर घेतली, तसे मागून २-३ मोठे हॉर्न, पुढे गेलेल्या पोलीस गाडीतून तो हवालदार मोठ-मोठ्यान बोंबलाय लागला; मला म्हणाला

“ए माकडा, पाठीमाग दिसत नाही का तुला? ” (हेच्या बान् माणसाला पाठीमाग डोळ ठेवल्यात......)

मी माझी बाईक झटदिशी साईडला घेतली; तर पाठीमागून एक मंत्री महोदय Ambassador गाडीतून अगदी राजाच्या आवेशात चालले होते. मी जरा निरखून बघितले; गाडीचा नंबर होता MH-09 8989. आता ते असे कुठे दिल्लीवर स्वारी करायला चालले होते कुणास ठाऊक कि आपल्याला मंत्रीपदी बसवणारी हि रस्त्यावरची जनताच आहे; याचाही त्यांना विसार पडावा?.

त्यांची गाडी पुढे जाऊन परत गर्दीत अडकली; यावेळी बिचाऱ्या २-३ रिक्षावाल्यांनी त्या पुढे चाललेल्या पोलीस गाडीतल्या हवालदाराकडून स्वता:च्या आया-बहिणींचा अस्सल कोल्हापूरी भाषेत उद्धार करवून घेतला. आता मंत्र्याच्या गाडी पुढे आपली वाहने आणू नयेत असा कुठे कायदा आहे का? आणि २-५ मिनिट उशीर झाला मंत्री साहेबाना तर असा काय फरक पडणार आहे? आयला ह्या XXXच्यानी संसदेच सगळं अधिवेशन टाईमपास करण्यात घालवल; शेकडो कोटी रुपयांचा चुराडा केला; त्यावेळी कुठे गेले होते हे पोलीस?

हे सगळ बघून माझ डोक जम सटकल; वाटल रस्त्यावरचा दगड उचलून त्या रांडच्या पोलिसाला एक टीप्पिर्र्यात गार करावा. आयला साहेब पेक्षा शिपायाचीच मिजास जास्त.

पण करणार काय? गर्दीपुढ आणि वर्दिपुढ कुणाच काय चाललय का? झालेल्या अपमानामुळ मनातल्या मनातचं चरफडत त्या हवालदाराची आई-बहिण एक केली आणि गप्प बसलो.

दोन-तीन दिवस झाले आणि तेवढ्यात “दैनिक पुढारी” मध्ये खाली दिलेली बातमी वाचली. मग म्हटलं चला आता यावर एक पोस्ट लिहूनच टाकू. तसही प्रापंचिक लडतरीतून आपल्या ब्लॉगकड आपलं बरच दुर्लक्ष झालय. आयता विषय मिळालाय मनातला सल बाहेर काढायला कशाला सोडा?

थोडसं विषयांतर........

2011-02-04T10:06:00.001+05:30

मित्रानो ब्लॉग लिहायला चालू करुन आज जवळपास एक महिना झाला. जवळपास डझनभर पोस्ट लिहून झाले. आणि त्याना तुम्हासगळ्यांचा खूप चांगला प्रतिसाद मिळाला. साधारण ४०० व्हीजीटर्स आणि १००० भर पेज व्हीव्युज ही माझी आत्तापर्यंतची कमाई. आपलं प्रेम असच रहाव आणि माझ्याकडून आपल्याला आवडेल असं अजून चांगल काहीतरी लिहील जाव हिच इच्छा.

ब्लॉगिंग मध्ये मी तसा अजून 'बच्चाच' आहे; त्यामुळ आपण जे काही लिहितोय ते खरच लोकांना आवडेल का? रुचेल का? हा प्रश्न मला नेहमी पडत असतो. फक्त लोकांच्या वाचनाची भूक भागवणार काहीही त्यांना वरचेवर द्याव कि खरोखरच अस्सल-अस्सल असेल तेवढच त्यांना द्याव हा प्रश्न मला बऱ्याचदा पडतो.

आता आपल्यापेक्षा ह्या प्रश्नांची उत्तरं आणखीन कोण देऊ शकेल? म्हणूनच मला आपली थोडी मदत हवीय. आपण फक्त एवढंच करायचं कि आत्ता पर्यंत मी ज्या काही ११-१२ पोस्ट लिहिल्यात त्यापैकी आपल्याला सगळ्यात जास्त आवडलेली आणि सगळ्यात जास्त न आवडलेली पोस्ट कोणती हे फक्त कमेंट लिहून मला सांगायचं.

प्लीज कराल ना एवढं?

‘ती’ची आठवण

2011-02-03T22:48:00.000+05:30

आज पुन्हा एकदा लाईट गेली, नेहमीसारखीचं. मग अंधारात एकाकीपणच मनाची सोबत करू लागलं. बेड शेजारच्या खिडकीतून दिसणार आकाश आणि त्यात बरोबर खिडकी समोरच दिसणार मृग नक्षत्र आताशा ओळखीचं, आपलंस वाटू लागलेलं. पण का कुणास ठाऊक ते देखील आज उदासवाण वाटत होतं. आकाशातील लुकलुकणाऱ्या चांदण्या जणू काही एकमेकाशी बोलतायत असंच मला नेहमी वाटायचं; पण त्यादेखील आज एकमेकींशी अबोला धरल्यासारख्या वागत होत्या.

विचार करता करता मन कधी भूतकाळात शिरलं आणि आठवणींच्या लाटांवर हिंदकळू लागलं कळलंच नाही. काही सुखद काही कटू; अनेक आठवणी आल्या अन् गेल्या; पण....? पण ‘ती’ची आठवण? ‘ती’ची आठवण घेऊन जातेय मला माझ्यापासूनच दूर; खूप-खूप दूर. शेवटी ‘ती’चीच आठवण ती; मनाला हुरहूर लावल्याशिवाय जाईलच कशी?

.........पण शेवटी मी असा कोणता गुन्हा केलाय; ज्याची एवढी कठोर शिक्षा देतोय देव मला? शेवटी ‘ती’ माझी कधीच होऊ शकणार नाही का? का पण का? एखाद्या व्यक्तीवर आपण इतकं प्रेम कराव आणि तिला याच काहीच नसाव? दैव देखील किती वाईट असतं ना? हळव्या मनावरच ते अमानुष, असह्य प्रहार करत सुटत.

.........पण आजच मी इतका हळवा का झालोय? वातावरणाचा परिणाम असावा बहुतेक.

आता उद्या सकाळी पुन्हा दुसर मन पुन्हा या पहिल्या हळव्या मनावर दादागिरी करू लागेल, आणि रात्रीच्या अंधारात, आठवणींच्या कुशीत शिरलेल्या पहिल्या मनाला वेड्यात काढेल.

........पण ते खरं असेल? हे दुसर मन...? ते खरच तिच्यावर प्रेम करत नाही? मग दिवसादेखील नकळत वाट चुकल्यासारखं तिच्या आठवणींच्या मागे पळणारं ते मन कोणत? पाहिलं कि दुसर?

.......खूप काही लिहायचय; पण विसरून गेलोय, तिच्या आठवणींच्या नादात, शेवटी ती म्हणजे एक विषय आहे कधीही न संपणारा किंवा एक कोडं कधीही न सुटणारं!!!

हि कधी सुधरतील का?

2011-02-02T23:05:00.001+05:30

मध्ये कधी तरी ओबामा का जॉर्ज-बुश यापैकी कुणीतरी म्हणाल्याच आठवतय; कि साऊथ इंडियन माणसं हि जगातली सगळ्यात हुशार जमात आहे म्हणून. त्यावरून माझा तरी असा ग्रह झालाय कि बहुधा सगळी हुशार साऊथ इंडियन आण्णा लोक फक्त अमेरिकेतच गेली असावीत कारण आता जी काही इथं भारतात ‘शिल्लक’ राहिली आहेत किंवा इतरत्र गेली आहेत त्यांच्याकड बघून तरी असं काही तरी म्हणणारयाचीच बुद्धी भ्रष्ट झाली का काय असं वाटाय लागत.

कारण बुद्धीमत्ता तर सोडाच या लोकांच्याकड साधा कॉमन सेन्स नावाचा काही भाग आहे का नाही असा कधी कधी प्रश्न पडतो. असाच एक आण्णा आमच्या कंपनीत नवीनच जॉईन झालता. डोळ्यावर सोडा वॉटरचा चष्मा, डोक्यावर एकबी केस नाही, तोंडातल फर्निचर सदोदित बाहेर आणि यावर कडी म्हणजे कुनीबी भेटू दे उगीचच हसून “कहो भाई केसे हुं?” म्हणणार (अरे XXXच्या तुला हिंदी येत नसल तर बोलू नको; पण आमच्या कानावर बलात्कार का?) बाकी ह्या लोकांना हिंदीचा कळवळा फक्त इथं आल्यावरच येत असतो आणि ते बी कुणी नवीन ओळखीचा आणि तेच्या फायद्याचा असला तरच. इतरवेळी चार आण्णा एकत्र येऊदेत; नाही तुमच्या कानाची काशी झाली तर नाव नाही सांगणार. आपल्यात कुणीतरी दुसरा माणूस आहे त्याचा विचारच येणार नाही हेंच्या मनात. हेंच आपलं क्याड-म्याड क्याड-म्याड चालूच.

तर असा तो ‘आण्णा’. नवीनच होता माझी काय ओळख-बिळख नव्हती. पण ध्यानच असलं कि शंभर माणसात उठून दिसलं. असाच एक दिवशी कंपनीच्या मेस मध्ये जेवायला गेलतो. पण बसायला जागाच न्हवती लांबून बघीतल तर एका कोपरयात आण्णा बसला होता आणि दोन खुर्च्या रिकाम्या; मी पळत जाऊन एक खुर्ची पकडली आणि मुद्दामच दुसरीकड बघून जेवायला लागलो म्हटलं हेच्या नादाला लागून डोक पिकवून घ्यायला नको. तेवढ्यात एक फॉरीनर जागा शोधत शोधत तिथं आला आणि आण्णाला उद्देशून म्हनला “Can I sit here?” तर हे म्हणतय कसं “NO NO !! no one is sitting here; you can sit.”

आता हेचं “NO NO” ऐकूनच तो फॉरीनर चार पावलं लांब गेलता; तिथन त्यो बिचारा परत आला. आणि शेजारच्या खुर्चीवर बसला. आता फॉरीनर शेजारी बसला म्हणल्यावर हे आण्णा एवढ चेकाळल म्हणता; काय बोलायची सोय नाही. मग तेला नाव काय? गाव काय? राहतोस कुठ? खातोस कुठ? शिकलास काय? काय बी विचारत सुटल. आधीच ते बिचार इथल्या गर्मिला आणि गर्दीला वैतागलेल. त्यात ह्या आण्णान हाईटच केली त्या फॉरीनरला सरळ सरळ विचारल “Are you married or do you have GF?” त्या फॉरीनरन तोंड वाकड केलं “Excuse Me!!” म्हणला आणि गप् उठून गेला. तरीबी ह्या आण्णाला काय नाहीच हे आपलं दात काढून हसतयचं.

हेंच्या सो कोल्ड अनुभवाचा आणि हेंच्या कामाच्या दर्जाचा मला कधी दुरान्वयेही संबंध दिसला नाही. काम चालू व्हायच्या आधी हेंच्या गप्पा काय ऐकाव्यात; आणि नुसतं काम चालू व्हायचा आवकाश हेंनी शेपूट घातलीच म्हणून समजा. असं कितीतरी वेळा अनुभवलय मी. फारच काय झालं तर सिक लिव्ह टाकून निवांत सुट्टीवर जाणार ४-८ दिवस; मग काम गेल बोंबलत. त्यामुळ कुणाचाबी साउथ कडचा कुठला बी सिवी-बीवी दिसला तर मी दहादा विचार करतो.

मी ऑन-साईट ला असतानाचा किस्सा एकदा आमची क्लायंट आमच्या ग्रुप बरोबर गप्पा मारत होती त्यात आमचा तो मगाचा आण्णा सुध्धा होता, बोलता बोलता सेक्स वर विषय आला. आमची क्लायंट म्हणाली “Here Everyone does it at the age of 16!!” त्यावर आमचा आण्णा म्हणतो कसा “But I am still virgin!!!” आमच्या क्लायंटचा चेहरा अगदी बघण्यासारखा झालता. (आता ह्यो virgin आहे हे क्लायंटला सांगण्यापाठीमागचा ह्याचा उद्देश खरच देव जाणे!!)

बाकी ह्या लोकांच्या एवढी झिंग जमात जगाच्या पाठीवर कुठ नसल; ऑन-साईट ला जायला अगदी जीव जातोय हेंचा; आण्णा-आण्णा लोक एकमेकाला एकदम सामील; (कलर वरनच एकमेकाला ओळखणार; आणि मग लगेच दोस्त); वळखी-बिळखी काढून लाख लडतरी करून नंबर लावणार आणि एकदा का ऑन-साईटला गेली परतायच नाव काढणार नाहीत, एकदम क्लायंटला चिकटूनच बसणार; बॉसची चाटूगिरी करणार काय बी करणार पण काहि झालं तरी एक ५-६ वर्ष तरी परत यायचं नाव काढणार नाहीत. दररोज आपला भात शिजवणार आणि तेच खाऊन दिवस काढणार.

ऑन-साईटला असतानाच एक दिवस मला आमच्या क्लायंटन बोलवून सांगितलं कि नेक्स्ट मंथ तू परत जाऊ शकतोस; इथल काम संपलय. मी परत यायला मिळणार म्हणून खुश झालतो. आता नेहमीप्रमाणे कान टवकारून बसलेल्या ह्या आण्णाला हि गोष्ट लगेच समजली; तेन मला अगदी सिरीयसली जवळ बोलावलं; म्हणाला “हे बघ! तू काय जास्त दिवस इथं राहिलेला नाहीस, त्यामुळ जास्त काय सेविंग केल नसशील; आता इथून पुढ फक्त रूमवरच राहत जा कुठ बाहेर-बिहेर जायच्या भानगडीत पडू नकोस.” “पोर म्हणतील इकडं जाऊ तीकड जाऊ; आपण आपलं काय तरी कारण सांगायचं आणि रूमवरच राहायचं; पैसे सेव कर”

मी मनात म्हटलं “बाबा इथच भेटलास; परत तीकड भेटू नकोस (भारतात)”. आता मला सांगा मंडळी तुमच्या-माझ्यासारखा एखादा असता तर त्यो काय म्हणाला असता “अरे शेवटचे थोडेच दिवस राहिलेत; काय बघायचं राहील असेल तर बघून घे; मजा कर!! परत परत काय थोडाच येणार आहेस इथं?” पण मग आण्णा तो कसला? आपल्याला काय तेंच्या सारख झेपणार हाय थोडच?.

असो; आता तुम्ही म्हणशीला “बस झाली मापं काढन; सगळी आण्णा काय तशीच असत्यात काय?” तुमच पण बरोबर हाय ओ; सगळीच आण्णा तशी असत्यात आणि आपली सगळीच माणस शहाणी असत्यात असं काय नाही पण आण्णा लोकांच्यात हे प्रमाण जरा जास्त. म्हणजे १००-१५० टक्के एवढचं.

आयडिया केली ......

2011-01-27T22:56:00.000+05:30

मार्च-एप्रिलचे दिवस होते. दिवसाचा उन्हाचा तडाखा सहन होत नव्हता आणि रात्रीच मरणाच उकाडायच. भरीस-भर म्हणून सरकारच्या कृपेन लोड शेडींगमूळ गावात १२-१२ तास लाईटच नसायची. मग कसला फ्यान अन् कसलं काय. निम्म गाव अंगणात झोपायच.

पण ‘चौगले’ गल्लीतलं दादयाच घर तस जरा गचडीतच हुत; आजूबाजूला सगळी भावकितलीच घर चिकटून चिकटून बांधलेली; त्यामुळ गल्ली सुध्धा चिंचोळीच झालेली आणि त्यात कुणाच्या गाड्या; कुणाचा ट्रक्टर यामुळ रस्त्यावरन सप्पय चालायची बोंब मग झोपायच तर लांबच. दादयान मनातल्या मनात सगळ्या भावकीचा उद्धार केला आणि विचार करू लागला ‘आयला यातन मार्ग काय काढावा?’

असा विचार करत करत दादया गल्लीच्या कोपऱ्याला आला तसा तिथं त्याचा दोस्त संप्या गाठ पडला. दादयान त्याला आपलं दुखण सांगितलं; दोस्तान दोन मिनिट विचार केल्यागत केलं आणि म्हणला “एक आयडिया हाय; आपण आस करू तुमच्या गल्लीतली दोन-चार पोर गोळा कर आपण तळ्याकाठच्या देवळात झोपायला चालू करू आजपास्न!!” “तसपण लोड-शेडींगमूळ आता म्हाताऱ्यांची भजन-बिजन सगळी बंद झाल्यात; आपल्याला रान मोकळच हाय आता”.

दादयाला आयडिया एकदम पसंत पडली. दादयान लगीच गल्लीतली २-४ पोर तयार केली आणि वळकटी-बिळकटी घेऊन देवळात झोपायला जायला चालू केलं. हळू-हळू आयडिया हिट झाली आणि जवळ जवळ आठ-दहा पोर झोपायला यायला चालू झाली.

तळ्याकाठच खंडोबाच देऊळ म्हणजे सगळ्या गावच श्रद्धास्थान एकदम जुनं, आणि प्रशस्त अलीकडच गावकऱ्यांनी देवळाचा जीर्णोध्धार केलता, सभामंडप चारी बाजून बंदिस्त करून ग्रील मारून घेतल होत; त्यामुळ दादयाची आणि दोस्त मंडळींची चांगलीच सोय झाली होती. रात्रीच तळ्यावरन येणाऱ्या गार वाऱ्याला पडायला भलतीच मजा यायची.

असेच १०-१२ दिवस गेले आणि एक नवीनच त्रास चालू झाला. सगळी झोपली कि हिकड-तीकड हिंडणारी ३-४ कुत्री हळूच येऊन अंथरुणात शिरायची आणि उबिला पडून राहायची.

झोपत कुणाचा हात पाय पडला कि कुंई-कुंई करत बसायची; “आयला नसता डोक्याला ताप”. मग उठायचं आणि सगळी कुत्री हाकलून काढायची पण झोपेच खोबरं व्हायच ते व्हायचंच.

काय करायचं काय करायचं असा विचार करण्यात दोन दिवस गेले, आता कुत्र्यांची संख्या पण वाढली होती. पण आमचा दादया म्हणजे कसला माणूस? तेच्या सुपीक डोक्यातन एक आयडिया निघालीच. दादयान पोर गोळा केली; म्हणला “च्यामायला मी ह्या कुत्र्यांच्या!! निकालच लावून टाकूया आज”

नेहमीप्रमाण सांच्यालाच पोर देवळात गोळा झाली, गप्पा-टप्पा आणि गावाची मापं काढून झाल्यावर अंथरून टाकली आणि जेवायला गेली. नेहमी पोर जेवायला गेली कि कुत्री एक एक करून अंथरुणात शिरून बसलेली असायची.

पण त्यादिवशी परत येताना दादयान सांगितल्याप्रमाण पोरं तयारीन आलती, प्रत्येकजण येताना टोणे, काठ्या घेऊन आलता. सगळीजण देवळाबाहेर जमल्यावर मग कुत्र्यांच्यावर एकदम हल्ला करायचं ठरलं. त्या बेतान एक एक जण आवाज न करता हळूच आत शिरला, एकान पुढ जाऊन गाभाऱ्याचा दरवाजा बंद करून घेतला. एक जण हातात टोना घेऊन सभामंडपाच्या दारात उभा राहीला आणि बाकीचे तिघे चौघे जण आत आपापली पोझिशन घेऊन उभे राहिले. दादया सगळ्यांचा म्होरक्या; तावा-तावान गेला पुढ आणि अंथरुणात शिरलेल्या एक कुत्र्याच्या पेकाटात एक रट्टा हाणला तस कुत्र जिवाच्या आकांतान केकाटत दरवाज्याकड पळाल; पण तिथ एक जण अगोदर तयार हुताच; तेन काय त्या कुत्र्याला बाहेर जाऊ दिलं नाही. आणि मग एक एक करून सगळ्या कुत्र्यांची तीच अवस्था झाली.

केकाटनारी कुत्री आणि चेव चढलेले हे ५-६ जण शूर-वीर; देवळात नुसता हैदोस चालला होता. आधीच सगळीकडे अंधार त्यात कुणाचा कुणाला पत्ता नाही. नुसती झोडपा-झोडपी. कुत्र भिऊन कोपर्यात जाऊन उभ राहील कि दादया शोधत शोधत जाऊन तेला मधी आणायचा आणि मग परत सगळ्यांनी मिळून तेला झोडपायच असा हा जंगी कार्यक्रम चांगली १०-१५ मिनिट चालला होता. शेवटी मारून मारून दादयाचे हात भरून आले तसा दादयान दोस्ताना इशारा केला आणि पाप बिचारया कुत्र्यांची सुटका झाली.

हाश्श-हुश्श करून दादया अंथरुणात टेकला..... एवढ्यात तेच्या हाताला ओल-ओल कायतरी लागल; दादया हात नाकाजवळ नेत वरडला “आरं XXXच्यानो; हे काय हाय ......?”

........!@#!@$#%#व ##$%#$% #$%# $%#$% #$%# $%#$ %#$%#$% $#% #$

सगळ्यांची अंथरुण भरून गेल्याली; देवळात बी सगळीकड चिकट चिकट लागतेलं. सगळी गप्-गुमान घरला सुटली. दुसऱ्यादिवशी गावात हि बातमी समजली........

त्यानंतर दादया आणि तेची दोस्त मंडळी दोन दिवस तळ्यावर मुक्कामालाच हुती.

आता सगळयांची अंथरूण आणि आखंड देउळ धूऊन काढायचं म्हणजे येवढा वेळ लागणारच की राव.

घोडं गंगेत न्हालं

2011-01-23T23:39:00.000+05:30

पाच-सहा वर्ष झाली या गोष्टीला. मी नुकताच केमिकल फिल्ड मधली उमेदवारी सोडून काही तरी भन्नाट करायच्या इराद्यान आणि कोल्हापूरच्या ओढीन कोल्हापुरला परत आलो होतो. घरचे दाखवत नसले तरी मनातून खार खाऊन होते; “आता काय दिव लावतय कुणास ठाऊक? असा सगळ्यांचा सूर”

दिप्या माझा मित्र. अगदी खास; इंजिनिरिंगच्या पहिल्या वर्षापासूनचा त्यामुळ कॉलेज पेक्षा जास्त वेळ आमी तेच्याच रूमवर ‘पडीक’ असायचो. आमच्या बहुतेक सगळ्या ‘एक्स्ट्रा करिक्युलर Activities’ तिथच चालायच्या. दिप्या आमच्या सगळ्यात हुशार आणि होतकरू त्यामुळ आमच्या घरातल्यांचा पण कौतुकाचा. पन्हाळा तालुक्यातलं तस थोडं दुर्गम भागातल तेच गाव. त्यामुळ वागण्यात अस्सल गावरानपणा. बऱ्याचदा त्याच्या गावातल्या गमती-जमती, राजकारणाच्या गप्पा ऐकताना मज्जा यायची. दरवर्षी म्हाईला न चुकता दिप्याच्या गावाला जाऊन ‘रावण रस्सा’ हाणून यायचो. कधी-कधी सेंटी झाला कि त्याच्या गावातल्या ‘ती’च्या बद्दल बोलायचा. ती त्याच्याच गावातली; आणि तशी नात्यातलीपण; पण दोन्ही घरात राजकारणामुळ वितुष्ट आलेलं. तरीही त्यातूनच चिठ्या, कधी एखादा फोन असं याचं प्रेमपण बहरत चाललेलं.

इंजीनीरिंगच्या फायनल ईयर ला जाईपर्यंत याचं सुद्धा ‘फायनल’ झालं. पण घरात सांगणार कोण? कारण दोन्ही कडून प्रॉब्लेम. परीक्षेचा निकाल लागला तसे सगळेजण आपापल्या वाटेन निघाले; आमी xxx करायला कोकणात गेलो तर दिप्या पुण्याला. असच वर्ष उलटल. दिप्यान जॉब करता करता आकुर्डीच्या डी वाय पाटील कॉलेजात एम. ई. ला Admission घेतलेलं.

मी कोकणातली नोकरी सोडली आणि तसाच पुढ पुण्याला जाऊन दिप्याची गाठ घेतली. २ दिवस मुक्काम केला आणि मगच कोल्हापुरात आलो. कोल्हापुरात आलेल्या चौथ्याच दिवशी दिप्याचा मला फोन.

“आरे; तिच्या घरात कळलंय; तिच्या चुलत्याचा मला फोन आलता. परत भागात दिसलास तर पाय तोडून ठेवीन म्हणालाय.....”

मी म्हटल “आरे पण कळाल कसं काय? तुझी परीक्षा झाल्या शिवाय सांगायचं नाही अस ठरलं होत ना?”

“व्हय रे; पण तिच्या घरची तीचं लगीन ठरवाल्यात; म्हणून तीनं सांगून टाकल सगळ.”

“असू दे आता; लगीच काय चार दिवसात लगीन होत नाही; तुझी परीक्षा ४-५ दिवसात संपतीया; मग कोल्हापूरला ये; आपण ठरवू काय करायचं ते. लई काय टेन्शन घेऊ नको. अभ्यासाकड लक्ष दे” मी अगदी मोठया तोंडान चार गोष्टी सांगितल्या.

दिप्याची परीक्षा होऊन ३-४ दिवस झाले तरी दिप्याचा पत्ता नाही. मी म्हटलं भानगड तरी काय? असा विचार करतानाच दिप्या दत्त म्हणून दारात हजर; बरोबर ‘संदीपदा’ (संदीपदा आमच्या बरोबरीचाच; आमी त्याला ‘संदया’च म्हणायचो पण या प्रसंगानंतर तो आमच्यासाठी संदीप‘दा’ झाला. आता कसा? ते पुढ बघू.)

“मी म्हटलं ‘दिप्या’ काय झाल रे? कुठाय पत्ता तुझा?”

दिप्या म्हणला “हे बघ सगळ ठरवूनच आलोय; आत्ताच येताना ‘आर. एल.’ मधन एक ग्रामच मंगळसूत्रपण घेऊन आलोय.”

“ह्या गुरुवारी रात्री; तू, मी, दिप्या आणि वैनी (दिप्याची ‘ती’) आपण सगळी गाडीन पहिल्यांदा रत्नागिरीला जायचं आणि तिथन मुंबईला; त्यामूळ कुणाला लगेच शंका येणार नाही. मी गाडी पण ठरवून आलोय. ‘जिप्सी’. GAS-KIT हाय; त्यामुळ जास्त खर्च पण यायचा नाही.” इति संदीपदा.

माझ्या डोक्यात जाळ. मी म्हटलं, “अरे xxxच्यानो. तुम्ही पोरगी पळवून न्ह्यायच प्लानिंग केलायासा का? ट्रीपला जायचं. आर जरा तरी काय डोक्याचा भाग?”

“म्हण GAS-KIT ची गाडी हाय; आरं एकवेळ गाडीत पोरगी हाय म्हणून पकडणार नाहीत पण GAS-KIT ची गाडी हाय म्हणूनच पकडतील आपल्याला रस्त्यात”

“आणि मुंबईला जाऊन काय xxxणार हाईसा? काय करणार मुंबईला जाऊन?”

“हे बघ तू लई शाणपणा करू नकोस, तिथं जाऊन रावल्या कड राहायचं. मग बघू पुढ काय करायचं ते” इति दिप्या.

“हे बघ दिप्या; ह्या सगळ्या काय खायच्या गोष्टी नाहीत; जरा सिरीयसली विचार कर, पोरगी घरात नाही म्हटल्यावर सगळ्या गावात बोंबाबोंब हुणार, तिचा बाबा नाही म्हटलं तरी पोलीस कम्प्लेंट करणारच. तुझ्या घरच्यांना किती त्रास हुईल हे कळतं का तुला?”

“आणि चुकून बिकून जरी पोरगी आईन टायमाला पलटली तर नुसता तूझाच नाही तर तुझ्याबरोबरच आमचाबी पेपरला फोटो ईल प्रमुख आरोपी आणि त्याचे साथीदार म्हणून”

“हे बघ; मी पोलिसांच्या माराला भीत नाही; पण बदनामी झाली तर ते आमच्या घरात पटणार नाही त्यात आधीच मी नोकरी सोडून आलोय” मी माझी बाजू सावरायचा प्रयत्न केला.

पुढ म्हणालो “अरे तुझ्या घरच्यांचा पण जरा विचार कर. किती कष्टातन त्यांनी तुला शिकीवलय. हे बघ आपण आस करू मी जाऊन डायरेक्ट तिच्या बापाला जाऊन भेटतो आणि सगळ बरोबर बोलतो; तू चांगला शिकलेला हाईस; तुझ्यासारख पोरग त्यास्नी शोधून सुद्धा मिळणार नाही.”

“आसल काय हुईत नसत” दिप्या.

“अरे पण बोलून बघायला काय हरकत हाय, पायजे तर आपण तुमच्या दादाला बोलून बघू, बघुया त्यो काय मार्ग काढतोय का ते.”

“त्यो काय ह्यात पडणार नाही; वरन मलाच पायताणान हाणून घराच्या भाईर काढल”

दिप्यान माझे सगळे मुद्दे खोडून काढले; शेवटी कसं-बस् मी त्याला म्हटलं; “दोन दिवस थंड डोक्यान तुझ्या घराचा; तिच्या घरचा, सगळ्यांचा जरा विचार कर, मग बघू आपण काय जमतं ते” आस म्हणून त्या दोघास्नी घालवून दिलं.

दोन दिवसान दिप्या सांच्यालाच आमच्या घरात हजर. मग मी एक शक्कल काढली; माझ्या वळखीचा शिवाजी पेठत एक वकील हुता; त्याला केला फोन आणि म्हटलं आशान-आस हाय आणि तुम्ही जरा आमच्या मित्राला समजून सांगा.

जरावेळान दिप्याला घेऊन त्या वकिलाकड गेलो; वकिलान त्याच्या परीन दिप्याला समजून सांगायचा प्रयत्न केला, दिप्यावर बऱ्यापैकी परिणाम झाल्यागत वाटलं. याच खुशीत आमी

रंकाळ्यावर गेलो; दाबून भेळ आणि आईस्क्रीम खाल्ल आणि परत घरला आलो.

त्यादिवाशिच्याला दिप्या आमच्याकडच झोपायला हुता. रात्री दिप्या परत सेंटी झाला आणि मूळ पदावर आला, मग मला बी काय बोलता येईना. सगळच अवघड हून बसलेलं. रातभर माझ्या डोळ्याला डोळा नाही आणि दिप्या निवांत घोरत हुता/

सकाळी उठून दिप्या मला म्हणतो कसा; “चल मी निघतो आता; मला बरीच कामं हाईत”

मी म्हटलं “कसली रे काम काढलाईस आत्ता?”

“विद्यापीठात जाऊन जरा प्रोजेक्टची चवकशी करायची हाय; झालच तर एक मित्राच्या काकीला टायफाईड झालाय; तिला बघाय जायचं हाय”

मी डोक्याला हात लावला “आयला हेच्या असल्या भानगडीमूळ माझ्या तोंडच पाणी पळालय, टेन्शनमूळ जेवण गोड लागना आणि हेला तर काय नाहीच, निवांत आपली कसलीबी काम सुचाय लागल्यात”

मी म्हटलं “बर बाबा!! काय हुतय ते सांग मला, फोन करून”

यावर दिप्या म्हणतो कसा “आता आणि काय हुतय; संदयान सांगितलेला प्लान फिक्स हाय; तू तयार रहा म्हणजे झाल”

दिप्या जाता जाता माझ्या पायात साप सोडून गेला. मी घाबरत घाबरत त्या दिवसाची वाट बघू लागलो, मला वाटलं आदी-मधी निदान प्लानिंग फिक्स करायला तरी मला फोन येईल. पण काहीच खबर-बात लागेना. आणि शेवटी तो दिवस उजाडला, दिवसभर मी फोन भवतीच घुटमाळलो; फोन ची रिंग वाजली कि दचकून बघायचो.

संध्याकाळी असाच कुठतरी बाहेर गेलतो; परत आल्यावर समजल कि दिप्याचा दोन वेळा फोन येऊन गेला. परत फोन करावा म्हटलं तर आयला हेच्या मोबाईलला रेंज नाही; घरला फोन लावला तर ह्यो घरात नाही. मला काय कराव हेच कळना. म्हटलं आयला प्लान तर आज रात्रीचाच हुता!! आता काय कराव? का जाव डायरेक्ट दिप्याच्या गावाला?

पण डेरिंग हुईना, आणि जाताना घरात तरी काय सांगायचं? घरातल्यांना तशी शंका आलातीच काय तरी भानगड चाललीय ती.

तशीच भीत भीत रात्र काढली; रात्री फोन जवळच झोपलो; म्हटलं कधी बी फोन येईल आणि आपल्याला जायला लागल. रात्रभर वाईट वाईट स्वप्नांनी जाग व्हायची; कधी आमी सगळी गाडीत बसायच्या अगोदरच पोरीच्या बाबाला गावलोय असं दिसायचं तर कधी पोलीस ठाण्यात बदया मार खाताना दिसायचो.

कशी-बशी सकाळ झाली. मला वाटलं बहुतेक दिप्याला माझ पटलय वाटत; म्हणूनच प्लान रहित केला असल. थोड्यावेळान आमच्या घरचे सगळे कामा-धंद्याला बाहेर पडले; तसा मी एकटाच ‘सुशिक्षित बेकार’ घरी.

बसलो परत फोनची राखण करत. आत्ता फोन वाजतोय का मग वाजतोय.

तेवढ्यात दाराची बेल वाजली. मी भीत-भीतच दरवाजा उघडला. बघतोय तर काय दिप्याचा दादा दोन पोरास्नी घेऊन आमच्या घरला. मी मनातल्या मनात म्हटल आता काय खर नाही, तरी बर घरातली सगळी बाहेर गेल्यात; नाही तर इथच झाली असती बिन-पाण्याची.

पण मग उसन आवसान आणून म्हणालो “काय हो दादा एकदम अचानक? आणि घर कसं काय सापडलं तुम्हाला?”

यावर दिप्याचा दादा म्हणतो कसा “हम्म त्यात काय अवघड हाय? कोण बी कुठबी असलं तरी आपण शोधून काढू शकतोय. समजलं काय?”

हेच्या वर मी काही न समाजाल्यागत करून त्यांना घरात बोलावलं. चहा करून दिला, बाहेर ह्या तिघांच काही तरी खुस-पाट चालू होत. बहुतेक मी दिप्याचा एकदम खास असल्यामुळ मी घरात सापडणार नाही; तेच्या बरोबरच गेलेलो असणार असा त्यांचा अंदाज होता, आणि मला घरात बघून दिप्याला शोधायला आलेले ते एकदम गोंधळून गेले होते.

तोच धागा पकडून मी म्हटलं “कसं काय येण केल म्हणायचं?”

“म्हणजे तुला माहित नाही काय? तुझा त्यो दोस्त गेला कि त्या पोरीला घेऊन पळून”

मी पण अंदाज काढायच्या दृष्टिन बोललो “आस्सं? कधी? मला काय माहित नाही. अहो असं काय करू नको जरा घरच्यांचा विचार कर, किती कष्टात शिकीवलय तुला त्यांनी; असं मी त्याला समजून सांगितलं तर माझ्यावरच चिडून गेलाय त्यो. मला ह्यातल काहीच माहित नाही”

हि मात्रा बरोबर लागू पडली. दादा म्हटला “आयला मग गेल कुठ आसल ह्ये? आणि असल काय करायच्या अगोदर आम्हाला सांगितलं असत तर आम्हीच करून दिल असत लगीन, काय पावण-पै आपल्यात बसणारेच हुते.”

“बर ह्यो संदीप कोण? तेच्या घरला घेऊन चल आम्हाला”

मी मनातन चरकलो; म्हणजे ह्यास्नी सुगावा लागलाय तर!!! पण मग लगेच सावरून म्हणालो “संदीप आमच्या बरोबरच होता कॉलेजला, मला माहित हाय त्यो, पण तेच घर काय मला माहित नाहि.”

“बर मग राव्ल्याचा तर फोन नंबर दे, तेच्याकड तर गेलाय का बघू.”

आता राव्ल्याचा फोन नंबर माझ्याकड नाही हि थाप काय दादाला पचली नसती म्हणून नंबर द्यायच्या ऐवजी मीच डायरेक्ट राव्ल्याला फोन लावला आणि बोलता बोलता त्याला अंदाज दिला कि दिप्याचा दादा माझ्या समोर आहे ते.

पण राव्ल्या कसला महाकलंदर!! मला म्हटला “काय सांगतईस?? अरे त्या xxxच्या दिप्यान मला जरा तर काय सांगायचं का नाही?”

मी कन्फ्यूज. मी तसाच फोन दादाच्या हातात दिला, दादाच्या तोंडावरच दिप्याला अस्सल कोल्हापूरी शिव्या देऊन राव्ल्यान दादाला पण तेच सांगितलं आणि म्हणाला चुकून बिकून जरी माझ्याकड आलीत नाही तर मला फोन केला तर पयल्यांदा तुमास्नी कळीवतो.

आता मी आणि दिप्याचा दादा दोघपण कन्फ्यूज, खरच हे दिप्या कुठ गेलं आसल?

“परत दिप्याचा फोन-बिन आला तर तेला गावात पाय ठेवू नको म्हणून सांगितलंय म्हणून सांग;” असा दम देऊन दिप्याचा दादा निघून गेला.

मला प्रश्न पडला हे राव्ल्या कड पण गेल्याल नाही मग नक्की गेलं कुठ आसल?

गाडी काढली आणि तसाच संदिपदांच्या घरी गेलो. संदीपदा म्हणाले “काय काळजी करू नकोस मीच त्या दोघास्नी पुण्यापर्यंत पाठवून देवून आलोय.”

“मग ती पुढ कुठ जाणार हाईत?” मी प्रश्न केला.

“अरे ती आतापर्यंत राव्ल्याकड पोचलीपण असतील मुंबईला. आता राहू देत तिथं २-४ दिवस मग बघू काय होतं ते.(धन्य ते संदीपदा आणि धन्य त्याचं प्लानिंग)”

मी मग निर्धास्त होऊन परत आलो. ४ दिवसांनी संध्याकाळी दिप्याचा फोन,

मला म्हणतोय “कुठ हाईस?” “मी म्हटलं xxxच्या; पळून गेलास तू आणि वर मलाच विचारतोस व्हय?”

मला म्हटला हे बघ आत्ता मी कोल्हापुरातच हाय; कुठ हाय ते उद्या सांगतो.

पण उद्या तू रेशन कार्ड आणि तुझा फोटो घेऊन तयार रहा. मी बर म्हटलं.

दुसरेदिवशी उजडायला संदिपदांचा फोन “सांगितल्याप्रमाण तयार होऊन तासाभरात ताराबाई पार्कात आमुक-आमुक ठिकाणी ये. नाही तर घरात येऊन मारीन” मला काय कळना. पण जास्त खोलात न जाता मी आपला ठरलेल्या ठिकाणी पोचलो. बघतोय तर एका नव्या घरात ह्या नवीन जोडीची रात्रीपुरती सोय केल्याली.

पुढची चौकशी केल्यावर मला अस कळलं कि गुरुवारी रात्री ठरल्याप्रमाण संदीपदा ठरवलेली गाडी घेऊन दिप्याच्या गावाबाहेर एक धरण आहे तिथं जाऊन थांबले. रात्री बारा वाजता दिप्या गावातल्याच एक दोस्ताला घेऊन बाहेर पडला; बाईक काढली आणि तिच्या गल्लीच्या कोपऱ्यावर आला. आधीच ठरल्याप्रमाणे दोन वेळा होर्न वाजवून इशारा दिला, पण ती काय बाहेर आली नाही. इकडं दिप्याची घालमेल. मग अस ठरलं कि तिच्या घरावरन पुढ जाऊन पुढच्या कोपऱ्यावरून परत यायचं. बाईक कोपऱ्यावर वळवून परत आणली; तसा तिच्या घराचा दरवाजा उघडला, आणि ती बाहेर आली. तशी तिला गाडी वर बसवून दिप्या आणि त्याचा दोस्त आयंशीच्या स्पीडन धरणावर पोचले.

संदीपदा तिथं वाटच बघत होते. बाईक तीथच धरणाच्या बाजूला लावली आणि सगळी मंडळी गाडीत बसून तराट कोल्हापूर पार करून पुण्याच्या दिशेन सुटली. पुण्याला पोचायला सकाळी सहा वाजले, तिथं दिप्याच्या आणी एक मित्राच्या रूमवर जाऊन कपडे-बिपडे बदलले आणि नव्या जोडीला मुंबईच्या गाडीत बसवून संदीपदा आणि दिप्याचा गावातला दोस्त माघारी कोल्हापूरला फिरले.

दिप्या आणि ती मुंबईला रावल्याकड पोचले, संदीपदा कोल्हापूरला पोचले तेव्हा दिप्याचा दादा माझ्या घरी पोचला होता, पण येता येता त्याला धरणावर उभी केलेली बाईक दिसली आणि त्याला क्लू मिळाला कि गावातलपण कुणीतरी यात सामील आहे.

तो पर्यंत रावल्यान पुढाकार घेऊन मुंबईत कुठल्यातरी देवळात या दोघांच लगीन लावून दिल पण कायदेशीर अस काहीच झाल न्हवत. इकडे दिप्याच्या दादाने दिप्याचा गावातला दोस्त पकडला आणि तेच्याकडन सगळ वदवून घेतलं. पण आता करायचं काय?

इथे मग संदिपदांची मध्यस्थी कामी आली, त्यांनी कशी-बशी दिप्याच्या दादाची समजूत काढली. पोरीच्या बापान म्हटल्याप्रमाण दिप्याच्या सगळ्या घरा-दारावर केस केलतीच.

त्यामुळ कायतरी कायदेशीर मार्ग काढण गरजेच होत.

आता पुढ काय होतं ते बघू.

मग मी, आदरणीय संदीपदा, दिप्या, वैनिसाहेब, आणि गाडीचा ड्रायव्हर अशी सगळीजण पोचलो भूयाला. (नशीब गाडीला GAS-KIT नव्हत) दिप्याच्या दादाची इथली सासुरवाडी. मी मार खायच्या तयारीन खाली उतरलो. मला बघीतल तस दिप्याचा दादा चकित झाला आणि मला रागान म्हणाला “आयला बाराचा दिसतोयस कि? आमाला त्यादिवशी थुका लावून पाठीवलस. आणि आता दिप्या बरोबरच हजर!!! तरी मला तुझी शंका आलातीच.”

मी म्हटल “दादा इथं रस्त्यावर काय नको; तुमी आधी घरात चला!! घरात जाऊन दिप्याच्या दादाला सगळ बयाजवार समजून सांगितलं. दिप्या पण म्हणला दादा!! हेला काय माहित नाही तो आता आमच्याबरोबर आलाय”

तसा दिप्याचा दादा खवळला; म्हणला “तू तोंडातन एक शब्द बी काढू नकोस!! तुझ्या शाणपणामूळ सगळी बोंब झालीया. उगीच तुला शिकीवला, शेतात नांगर धराय लावला असता म्हणजे हे दिवस दिसलं नसत”

वातावरण तंग झालं तसा संदिपदानी होल्ड घेतला. दिप्याच्या दादाला घेऊन भाईर गेले. मी तिथच बसलो दिप्याजवळ. थोड्यावेळान दोघबी परत आले. दिप्याच्या दादाचा राग थंड झालेला दिसला.

मग मी आणि दिप्याचा दादा भाईर पडलो आणि दिप्याच्या मापाची नवीन कापड आणि नव्या नवरीला साडी घेऊन आलो. तवर नवरा-नवरीची आंघोळ, कसली तरी पूजा-बिजा आशी इथली सगळी तयारी झालती.

मग आमी सगळीजण नवरा-नवरीला घेऊन बाहेर पडलो आणि थेट मधल्या रस्त्यान गारगोटीला रजिस्ट्रार च्या ऑफिसात पोचलो. आदरणीय संदिपदानी इथं सुध्धा सेटिंग लावून ठेवल्याली. पोरीच्या बापानं आईन टायमाला काय घोळ घालू नये म्हणून दिप्याच्या दादाच्या सासऱ्यान तिथली गारगोटीतली देसायाची पोरं आजू बाजूला पेरून ठेवल्याली जेणेकरून काय झालच तर कायदेशीर प्रक्रिया पूर्ण होई पर्यंत कुणाला रजिस्ट्रार ऑफिस पर्यंत पोहोचता येऊ नये.

संदिपदानी केलेल्या सेटिंगमूळ लगीन न होताच आमी लगीन झाल्याच रजिस्टर बिन-बोभाट करून टाकल. नाही म्हणायला आईन टायमाला डमी भटजी शोधायला थोडी पळा-पळ झाली तेवढीच. मग पोरा पोरीच्या आणि दोन साक्षीदारांच्या सह्या घेऊन; पोरा-पोरीन तिथच एकमेकःच्या गळ्यात हर घातले आणि झाल लगीन. आता ह्या सगळ्या लडतरीत गारगोटीतच वाजले आठ.

मग तिथच देसाई सरांच्या घरात त्यांचे शिकारीचे किस्से ऐकत-ऐकत चा-पाण्याचा कार्यक्रम झाला; नव्या नवरीचा हळदी-कुंकवाचा वगैरे कार्यक्रम करून आमची वरात रात्री दहा वाजता दिप्याच्या गावाला निघाली.

गाडीच्या मधल्या शीटवर दिप्या आपल्या नव्या बायकोबरोबर अगदी दाबात बसला होता; शेजारी मी, म्हटलं “आयला; नंबर मारलास बाबा!!” दिप्या नुसताच हसला. मी काय म्हणतोय हेच्याकड तेच लक्षच नव्हत त्यो आपल्या भावी संसाराची स्वप्न रंगवत बसला होता. हलत डुलत शेवटी बाराच्या ठोक्याला आमची गाडी दिप्याच्या दारात पोचली. सगळं गाव सामसूम, दिप्याच्या दारात तेवढा एक बल लावलेला. मला आपली धाकधूक. गाडीचा आवाज येताच घराचा दरवाजा उघडला; दिप्याची वैनी आरती घेऊन भाईर आली; नव्या जोडीला ओवाळून घरात घेतलं. आमी सुध्धा तेंच्या मागन घरात गेलो; पुढच्या सोप्यात दिप्याचे वडील आणि भावकितली दोन माणस बसली होती; तेनी आमच्या कड चक्क दुर्लक्ष केलं आता मलाच कसातरी वाटाय लागल होत; आतल्या अंगाला कणगी शेजारी दिप्याची आई वळकट घेऊन झोपली होती, दिप्या जसा आईजवळ गेला तसा वाकळीतन मुस्मुस्न्याचा आवाज येऊ लागला. आमच्या गारगोटीतल्या पराक्रमान मी जो हरखून गेलो होतो तो दिप्याच्या घरातल्या वातावरणामुळ पार भुईला आलो. दिप्या तासभर आईच्या मिन्त्या करत बसल होतं, नवी नवरी बावरून कोपरयात आसव गाळत बसली होती. याच घरात कॉलेजला असताना दिप्याचे मित्र म्हणून आमच जे कौतुक व्हायचं त्याचा आज लवशेष हि नव्हता. आमच्या दिप्याच्या आयुष्यातला एवढा महत्वाचा दिवस असताना सुध्धा घरात नुसती भयाण शांतता पसरली होती. मला तिथं बसण अगदी असह्य झालं होत.

दिप्याच्या वैणीने जेवणासाठी हाक मारली; शिरा,मसाले भात, बटाट्याची भाजी आणि कुरुड्या पापड असा आमच्या दिप्याच्या लग्नाच्या जेवणाचा बेत होता. पुरुष मंडळी जेवायला बसली, आईला समजावण्याचा प्रयत्न करून करून दिप्या थकला आणि माझ्या शेजारी जेवायला येऊन बसला. मी आपला खाली मान घालून ताटात वाढल होत तेवढं संपवण्याच्या मार्गावर होतो; कुणीही कुणाशीच चकार शब्दही बोलत न्हवतं. तेवढ्यात आमचा दिप्या म्हणतो काय “वैनी; पापड हाय जरा?”

आता मात्र माझ्याच्यान रहावल नाही मी त्याला डायरेक्ट म्हणालो “आरे दिप्या; लाज कि जरा! कुठ काय पराक्रम करून आलाईस व्हय??” यावर दिप्याच्या वैणीन “हं; असुदे लाजायला काय पोरगी हाय व्हय?” असं म्हणत सावरून घेतलं. मी आपला मनात विचार करत बसलो कुठल्या मातीची आहेत हि माणसं? एवढ्या मोठ्या प्रसंगात सुध्धा हे सगळे एवढे निवांत कसे?

सगळ्यांची जेवण-बिवण झाल्यावर संदीपदा मला म्हणाले “चला आता आपलं काम संपल निघूया आपण” मी म्हटलं “एवढ्या रात्री? सकाळी जाऊ कि शिस्तीत.”

“हं? तुला काय बाबा मला काम हाईत.” संदिपदांच्या या बोलण्यावर मी काय उत्तर देणार. शेवटी काही झालं तरी मी ‘सुशिक्षीत बेकार’.दिप्याला जवळ बोलवून चार गोष्टी सांगितल्या जरा सबुरीन घ्यायला सांगितलं आणि बसलो गाडीत जाऊन.

तासाभरात गाडी कोल्हापूरच्या जवळ येऊन पोचली; आता कोल्हापुरात एन्ट्री करणार एवढ्यात शिवाजी पुलावर जकात नाक्याशेजारी आमची गाडी पोलिसांनी पकडली. नुसती पकडलीच नाही तर गाडीची आणि आमची पूर्ण झडती घेतली. म्हणाले रात्रीच्या गोव्याकडन येणाऱ्या गाड्या चेक करायला लागत्यात; नको त्यो माल असतो एखादेवेळी गाडीत. यावर पोलिसांना काय तरी थातूर मातूर उत्तरं देऊन आम्ही सटकलो, पण पुढ आल्यावर संदिपदांना म्हणालो

“काय संदीपदा; त्यादिवशीपण अशीच गाडी चेक केली असती तर?” संदीपदा उत्तरादाखल नुसतेच हसले. साल्याचं नशीब बघा कोल्हापूरचे दोन आणि पुण्यापर्यन्तचे चार अरे सहा नाके असताना सुध्धा हे लोक सुखरूप मुंबईपर्यंत पोहोचले; चुकून-बिकून जरी एखाद्या ठिकाणी कुणाला शंका आली असती तर???

असो. शेवटी आमच्या दिप्याच गंगेत घोडं न्हालं. सासऱ्यान केस मग घेतली, दोन्ही घरातला वाद मिटला. आज आमचा दिप्या दोन पोरांचा बाप झालाय. पुण्यात चांगल्या कंपनीत नोकरी करतोय. लग्नाअगोदर सासऱ्याला शिव्या घालणाऱ्या आमच्या दिप्याला आज सासऱ्याचा एकेरी उल्लेख केला तरी आमच्या सारख्या दोस्तांचा राग येतो

(मग आता हि पोस्ट पब्लिश केल्यावर काय होतय कुणास ठाऊक) म्हणच हाय ना “जेच तेला आणि गाढाव वज्जाला”

या सगळ्या प्रसंगातन आमच्या राव्ल्याचा महाबिलंदरपणा अधोरेखित झाला. आमचे आदरणीय संदीपदा महनीय ठरले आणि आम्ही नुसतेच बोलघेवडे.

अशी हि आमच्या दिप्याच्या लग्नाची स्टोरी. “काय मंडळी कशी काय वाटली तुम्हाला?”

“काय म्हणताय? नाही नाही, क्षमा करा पण आदरणीय संदिपदांचा पत्ता आणि फोन नंबर कुणालाही द्यायचा नाही अशी वरन ऑरडरच हाय आम्हाला ”

आपण कुणाचच काय ठिवून घेत नाही !!!

2011-01-17T21:00:00.000+05:30

गेल्या खेपेला कोल्हापूरला गेलो होतो त्या वेळचा किस्सा. अंबाबाई च्या देवळाचा जो घाटी दरवाजा आहे त्याच्या बरोबर समोर भारत बेकरीच्या शेजारीच माझ्या मित्राचं दुकान आहे. म्हणजे दुकानात त्याचे बाबा असतात पण आम्हा मित्रांचा एकत्र जमण्याचा तो ठरलेला स्पॉट.

दामले काका म्हणजे एकदम जॉली माणूस, स्वभावाने एकदम खेळकर, टिपिकल कोल्हापूरी स्टाईल. त्यामुळ तुम्ही दुकानात कधीही जा एखादवेळेस गिऱ्हाईक नसेल पण दामले काकांचा चार-चौघा मित्रां बरोबर गप्पांचा फड रंगलेला दिसणारच.

संध्याकाळच्या वेळेस महाद्वार रोडवर एखादी चक्कर मारण तब्बेतीला चांगल असत; या उदात्त हेतूनं मी असाच तिथे टपकलो; पण आमचा दोस्त जरा कुठे बाहेर गेला असल्यामुळ त्याची वाट बघत तिथेच टेकलो; नेहमी प्रमाणे काकांचे २-३ दोस्त होतेच; मी पण त्यांच्या गप्पांच्या अड्ड्यात सामील झालो. अशाच इकडच्या तिकडच्या गप्पा चालू असताना शेजारच्या दुकानातून एक माणूस घाई घाईने बाहेर पडताना दिसला, त्याला बघून दामले काकांनी जोरात हाक दिली;

“संभाजीरावSSS अहो या कि इकड; कुठ चाललाय एवढ्या गडबडीन??”

त्यावर संभाजीरावानी “आलो आलो, जाऊन येतो !!!” म्हणत करंगळी वर करून इशारा केला. त्यावर दामले काका म्हणाले “आहो; जाशीला कि या दोन मिंटट...”

यावर परत संभाजीराव मगाचाच इशारा करत म्हणाले “आलो हो !! येतो दोनच मिनिटात”

आणि बाजूच्याच प्रसाधन गृहात लगबगीने घुसले;

“गाडी फारच अर्जेंट दिसतीय!!” दामले काकांनी कमेंट पास केली, तसा दुकानातल्या मंडळीमध्ये हास्याचा फवारा उडाला.

संभाजीराव; ठेंगणी वामन मूर्ती, काळा-सावळा रंग आणि बेताचीच अंगकाठी, वयाच्या मानानं पोट जरा पुढ आलेल आणि चेहऱ्यावर नेहमी अतिशय भोळसट भाव. बाजूच्या कापड दुकानात काम करण्यात आयुष्य गेलेल; त्यामुळ आर्थिक परस्थिती तशी बेताचीच. अंगावर कामावरची थोडीफार चुरगळलेली, मळकटलेली कपडे, पायात स्लीपर. पण या सगळ्यात मन मात्र अतिशय स्वाभिमानी, कुणाचही दोन-पाच खपवून न घेणारं.

मोजून दोनच मिनिटात संभाजीराव परत आले; आणि दुकानाच्या पायऱ्या चढता चढता

म्हणाले; “हं; आता बोला काय म्हणत हुता?”

“म्हणतोय कशाला काय? म्हटल चीकोडे साहेब आल्यात बरेच दिवसांनी; भेटून जाशीला, पण तुमच आपल वाघ पाठीलागल्यागत....... पळतच सुटलाय अगदी....” दामले काका.

“आहो कसला वाघ; ‘ते’ आलत मघाशी दुकानात” (ते म्हणजे कुणीतरी माणूस असावा ज्याच्या बद्दल दामले काकांना माहिती असाव; आणि संभाजीरावांच्या बोलण्यावरून ‘त्या’ माणसाच आणि संभाजीरावांच पटत नसाव हे मी ताडलं)

“आस्सं? बर मग ??” दामले काका.

“मग काय? लावत बसल होत, मालकाबरोबर काय तरी थापा, मालाकालाबी तेच काय ग्वाड वाटतंय कुणास ठाऊक. बर गप् तर जाईल का नाही, म्हणला कसा!! आज

माझ्याकडन सगळयास्नी चहा सांगा”,

“मी पहिल्यांदा नाही म्हणालो; पण मालकापुढ काय चालतंय व्हय?” (साहजिकच संभाजीरावांच मानी मन ‘त्या’न दिलेला चहा प्यायला तयार होत न्हवत)

“म्हणजे? संभाजीराव तुम्ही ‘ते’न दिलेला चहा प्यालासा??” दामले काकांनी पिन मारली.

यावर संभाजीराव उसळून म्हणतात कसे

“हं!! मी बी काय गप् बसतोय व्हय? नुसती त्यो जायाची वाट बघत हुतो; त्यो जसं भाईर पडला रे पडला तसा मी पण तडक भाईर पडलो.......”

“आणि इकडं जाऊन आलो; आपण कुणाचच काय ठिवून घेत नाही” संभाजीराव परत करंगळी दाखवत म्हणाले.

यावर दुकानातली सगळी जुनी-जाणती मंडळी अगदी पोट धरून-धरून हसू लागली; मला पण पहिली दोन मिनिट काही कळेचना? काय झाल म्हणून........(शाब्बास र पठ्ठ्या! याला म्हणतात स्वाभिमान;अस्सल कोल्हापूरी )

मंडळी तुम्हाला कळलं का???

आणि हे काय???

2011-01-12T21:58:00.001+05:30

जिंकायला काय प्रमाण??????

काय सांगायच तुम्हाला; मंडळी आपल्या ब्लॉग ने आज व्हिजिटर्स च शतक पूर्ण केल आणि ते पण फ़क्त ७ दिवसात !!!!! व्हिजिट्स तरी कुठन कुठन म्हणता, भारत म्हणू नका, तुमचा त्यो इंग्लंड म्हणू नका, अमेरिका म्हणू नका, अगदी ओमान, ईजिप्त, मलेशिया मधन सुद्धा व्हिजिट मिळाल्या.

खरच भावानो (आणि बहिणींनो म्हणाव का नाही याचा अजून विचार चाललाय...... अजून काय ठरल नाही पण यंदाच्या वर्षात सांगतो नक्की) तुमच्या उदंड प्रतिसादा बद्दल खरच तुमच मनापस्न आभार.

हे सगळ अजून आपला ब्लॉग मराठी ब्लॉग विश्व वर समाविष्ट झाला नसताना सुध्धा; खरच हे सगळ फक्त तुमच्यामूळच. असच प्रेम राहून दे आपल्या ब्लॉगवर; आधन-मधन कधी तरी एखादी भेट नक्की देत जावा; आपलाच ब्लॉग हाय.

आणि हो तुम्हाला कधी काय बी सांगाव वाटल; कधी काय कमी जास्त वाटल तर बिनधास्त सांगायच; लाजायच नाही आजिबात. पब्लिकमधी सांगायच नसल तर खाजगीत पण चालल tumacha.assalkolhapuri@gmail.com वर.
काय हाय; ब्लॉग जरी माझा असला तरी नाव शेवटी आपल्या कोल्हापूरचच लावतोय ना?
त्यामुळ कोल्हापूरच्या नावाला शोभलसाच ब्लॉग झाला पाहिजे ........काय ?

निरोप घेतो.
हो एक सांगायचच राहिल. बर का मंडळी !! लवकरच आपला ब्लॉग आता आपल्या स्वता:च्या पत्त्यावर दिसणार आहे....... म्हणजे??? आहो www.assalkolhapuri.com वर. म्हणजे कस तुमाला लक्षात ठेवायला बर.
तवा अगदी हक्कान आपल्या ब्लॉगला व्हिजिट द्याची.

बराय मग भेटू परत.

चूक भूल, देणे घेणे.

संक्रमण काळाचा आणखिन एक बळी

2011-01-10T10:21:00.001+05:30

‘ती’ अशीच एक हसऱ्या चेहऱ्याची, नाजूक, अल्लड, पण तितकीच अबोल स्वत:च्या विश्वात रमणारी, स्वप्नाळू डोळ्यांची. नुकतीच लहानाची ‘मोठी’ झालेली.

बाहेरच्या जगाची नवीनच ओळख झालेली त्यामुळे थोडीशी भाबडी. आई बापाची एकच मुलगी त्यामुळे तळ हाताच्या फोडाप्रमाणे जपलेली.

बरोबरीची भावंडे कुणीच शिकलेली नसल्यामुळे हिची हुशारी सगळ्या भावकीत कौतुकाचा विषय. घरची शेती-भाती बाकीचा जोड-धंदा यामुळे तशी संपन्नता; पण तस फारस कुणी शिकलेल नसल्यामुळ शिक्षणाच्या महत्वापेक्षा फक्त कौतुचाच विषय जास्त.

त्यात तिचा शाळेतला पहिला नंबर तसा कुणा-कुणाच्या नजरेत खुपायाचा त्यामुळं बारावी झाली तशी काही मंडळी आडून आडून सुचवू लागली; झाली तेवढी शाळा बस झाली पोरीच्या जातीन काय करायचं हाय शिकून? पण बापान पोरीचा हट्ट मानला आणि पोरीला कोल्हापूरच्या कॉलेजात घातल.

कॉलेजच ते रंगीबेरिंगी मनाला भूरळ पाडणारं वातावरण, त्यात नुकतच मिळालेल थोडफार स्वातंत्र्य यामुळ तीच मन उमलत्या वयातली स्वप्न पाहू लागलं. कुणा अनामीकाची साद तिच्या मनात भावनांच वादळ उठवू लागलं आणि अशातच तिला आपल अस वाटणार कुणीतरी मिळालं.

‘तो’ तसा तिच्या दररोजच्याच दिसण्यातला, पण आतापर्यंत इतरांसारखाच वाटणारा ‘तो’ आज-काल मात्र हिच्या मनाला आपलासा वाटू लागला होता. दोघांची नजरभेट आता एका नव्या नात्याचे अकुंर फुलवू लागली. तो तसा तिच्या पेक्षा २-३ वर्षांनीच मोठा; नुकतंच थोडं-फार शिक्षण घेउन नोकरीच्या मार्गावर असलेला. तारुण्यातली एक-मेका बद्दल वाटणारी ओढ लवकरच प्रेमाच्या बंधनात अडकली.

कधी-कधी उद्याची स्वप्न रंगवणारी पत्र, कधी कॉलेजच्या बाहेर होणारी ओझरती भेट; अशी त्यांची प्रीत बहरत चालली होती. त्याच्या अनुनायामध्ये ती सार जग विसरून जायची;

अशीच एक दिवस कॉलेजच्या बाहेर त्याला भेटताना; तिला एका नातेवाईकाने पहिल. आपसूकच हि बातमी तिच्या घरी भयंकर वादळ उठवून गेली, ‘भावकितली’ कुजबूज आई-वडिलांना अस्वस्थ करू लागली. आईने एक दिवशी धीर करून पोरीला याबद्दल विचारलं. तिच्या भावना प्रामाणिक असल्यामुळे तिनेही काही न लपवता आईला खर काय ते स्पष्टच सांगून टाकल.

सामाजिक चालीरीती, परंपरा रूढी यांना माननाऱ्या तिच्या आई-बापानी दोघांच्या लग्नाचा विचार केला खरा पण अजून नोकरीत कायम नसलेल्या मुलाच्या आई वडिलानि याला स्पष्टच नकार दिला. आणि ‘ती’च्या साठी जसं आभाळच फाटलं. आई-बापाच्या जीवाला आता ‘भावकी’ टोचून खाऊ लागली. पोरीचा घोर बापाच काळीज पोखरून खाऊ लागला. अशातच नात्यातलच एक स्थळ हिला सांगून आल. मुलगा हिच्या पेक्षा चांगला ८-१० वर्षांनी मोठा; घरी दारुडा बाप आणि एक अपंग भावंड. नाही म्हणायला मुलगा जवळच्या साखर कारखान्यात कामगार होता हीच जमेची बाजू.

आई बापाच्या दृष्टिन आता तिला याच्या पेक्षा दुसर चांगलं स्थळ कुठ मिळणार होत?

पण तीच कोवळ मन मात्र पूर्ण फाटून गेलं. तिच्या स्वप्नांचा असा चुराडा होताना पाहून काही शिकल्या-सवरल्या माणसांनी तिच्या आई-बापाला समजावण्याचा प्रयत्न केला.

“जाऊ दे लहान आहे ती; या वयात असं व्हायचंच, तीच शिक्षण तरी पूर्ण होऊ द्या.”

“बाबा तुमच्या पुण्या-मुंबईला असं चालत असल इथ आमाला गावात इज्ज्तीन राहायचं हाय”

“अहो आज-काल एवढ चालतच; मुलगा मुलगी भेटले, बोलले यात एवढ वावगं नाही”

“अरे हि सगळी बाहेरची थेर आहेत, टीव्ही पिक्चर मध्ये बघून हि पोर काय तरी शिक्त्यात आणि आई-बापाच्या जीवाला नसता ताप करून ठेवत्यात. आता आमी हिला शिकायला काय नगो म्हणलो होतो का? पण नको ते धंदे कशाला करायचे??”

“जाऊ दे एकदा माफ करा तिला.शिक्षण पूर्ण झाल कि चांगली नोकरी लागेल, चार पैसे मिळवेल, बाहेरच जग कळेल तिला ”

“अरे पैसाच मिळवायचा असल तर शिकायलाच कशाला पाहिजे? आमी आता कुठ शिकलोय पण आमाला काय कमी पडलय सांग बर? (आता वर्षाला नुसता ऊसच ५००-६०० टन पिकवणारया तिच्या बापाला पैशाबद्दल कुणी काय बोलाव?) आणि आता तू एवढा शिकलास इथ नोकरी मिळाली का तुला? आता तुझ्या आई-बापान तुझ्या नोकरी पायी गाव-घर सोडून तुझ्यापाठन फिरत बसायचं का? तू उद्या अशीच शिकलेली जीन प्यांट घालणारी बायको करशील, पण ती तुझ्या पोरास्नी आपल्या चाली-रिती शिकवलं का सणा-सुदीला स्वत:च्या हातान गोड-धोड करून घालल का? का हाटेलातल रेडी-मेड?. अरे माणसान आपलं पण कधी इसरू नये? अरे तुमी सगळीच फोरीनला जाऊन आल्यागत कराय लागलासा तर ‘आपलं अस्सल’ म्हणाय सारख नावाला तरी काय उरल काय रे हिथ? हे बघ मूळ सोडलेली झाड जास्त जगत नाहीत म्हणूनच माणसान सुदिक आपल मूळ कधीच विसरू नये”

“ते सगळ बरोबर आहे. पण तीला तीच्या पसंतीचा; तिला शोभणारा दुसरा चांगला मूलगा बघा? त्यांच्यात अंतर पण जास्त आहे, आणि तीच वय तरी काय आहे आता?”

“हे बघ झाली तेवढी गमजा बास झाली, पोराच म्हणत असशील पोरग आमच्या माहितीतल हाय. ते काय आमच्या शब्दांबाहेर नाही. हिला तिथ काय बी कमी पडायचं नाही, हं आता वयात अंतर जरा हाय पण हीन जर का असं काय केल नसत तर आमी बी हेच्या पेक्षा भारीतल स्थळ काढल असतच की. आमच्या पोरीच सुख आमाला नगो हाय का? आणि हे सगळ प्रकरण माहित असून सुध्धा पोरग लग्नाला तयार हाय यातच सगळ आल? आता आमी बी थकलोय हिला आई-बापा बद्दल काय वाटत असल तर ती आमच ऐकल”

आठ दिवस झाले या गोष्टीला; पण तिचा तो डोळे भरलेला चेहरा काही केल्या डोळ्यासमोरून जात नव्हता. अशातच बातमी समजली कालच तिच लग्न घरातल्यांनी ठरवलेल्या त्या मुलाबरोबर गावाबाहेरच्या देवळात साधेपणाने पार पडल.

आज-काल अशा गोष्टी नेहमीच आजू-बाजूला घडताना दिसतात. शहरात एकट रहात असता जास्त जाणवत नसल तरी बाहेर एक गोष्ट ठळकपणे जाणवते ती म्हणजे बदलत्या सांस्कृतिक संकल्पना. अत्यंत वेगाने वाढणाऱ्या कम्युनिकेशनमुळे म्हणा किंवा मेडिया मुळे म्हणा जस जग फार जवळ येत चाललय आणि त्याचा परिणाम म्हणून पाश्च्यात्य संस्कृतीचा आपल्यावरील प्रभाव नक्कीच वाढत आहे. त्यांची कॉपी करणारा एक वर्ग आज आपल्यात आहे तर; तर त्याला विरोध करणारा दुसरा कट्टर वर्ग, बहुधा जुन्या-जाणत्यांचा. काळ बदलतो आहे त्याप्रमाणे आपले विचार बदलतील आणि संस्कृतीही नक्कीच बदलेल; पण या दोन वर्गांच्या लढाईत कोण जिंकतो कोण हरतो यावर आपले सांस्कृतीक भवितव्य अवलंबून आहे, कदाचित दोन्हींचे फ्युजन होऊन एक नवीनच संस्कृतीहि बनेल.

पण आजचा काळ मात्र आहे अवघड संक्रमणाचा आणि या संक्रमणाला सामोरी जातेय ती आजची तरुण पिढी या दोन्ही वर्गाच्या लढाईत घुसमटलेली; काय चूक काय बरोबर यात गोंधळलेली आणि म्हणूनच या संक्रमण काळाचा बळी ठरली आहे ‘ती’ वयाच्या अवघ्या १८ व्या वर्षी आपली हुशारी, शिक्षण, आवड बाजूला ठेवून आपल्या आई-वडिलांसाठी आपल्या स्वप्नांचा चुराडा करून ४ माणसांच कुटुंब एकटीन चालवायला तयार झालेली. संक्रमण काळाचा आणखिन एक बळी.

**** तरुण पिढीच्या मनातली आणखिन एक अशीच लढाई इथे जरुर वाचा.

या सगळ्यांच पुढे होत तरी काय???

2011-01-06T21:34:00.002+05:30

परवा संध्याकाळच्या वेळी असच काहीतरी खाव म्हणून कृष्ण व्हेज कोर्टच्या शेजारच्या रगडा पुरीवाल्या कडे गेलो. बऱ्यापैकी गर्दी होती, त्यामुळे मी आपला ऑर्डर देऊन साइडला जाऊन थांबलो. आता विमाननगर सारखा एरीया, त्यात संध्याकाळची वेळ त्यामुळे वातावरणाला शोभेलशी रंगीबेरंगी हिरवळ आजू-बाजूला जमली होती. तेवढ्यात एक स्कूटी माझ्या शेजारी येऊन थांबली. पाठीमागच्या सीटवर एक खुपच सुंदर षोडशवर्षीय तरुणी बसली होती, पुढेदेखील बऱ्यापैकी दिसणारी त्याच वयातली (साहजिकच माझ आपल उगीचच निरीक्षण चालू झाल); तितक्यात मागून एक ‘हंक’ बाईक वरून आला, फ्रेंचकट टाईप हनुवटीवरची दाढी आणि कमरेवरून पार खाली पर्यंत घसरलेल्या जीनवर कसबसा इन केलेला शर्ट असा टिपिकल युनिफॉर्म. गाडी थांबवन्याआधीच त्याने पुढच्या मुलीच्या हातावर टाळी देऊन आनंद व्यक्त केला, ती देखील त्याला रिस्पॉन्स म्हणून इंग्लिश मध्ये अशी काहीतरी किंचाळली कि आजू-बाजूच्या २-४ जणांनी “कुणाला कुत्र चावल?” म्हणून माना वळवून पाहिलं मी मनात म्हटलं “जमलेल” दिसतंय.

आता त्या दोन मुली आणि तो ‘हंक’ तिघही पाणी-पुरी ची ऑर्डर देऊन माझ्याशेजारीच उभे राहिले. काहीतरी चालू होती अशीच आपली चिवचिव ; माझी ऑर्डर आली म्हणून मी प्लेट घेऊन तिथेच उभा राहिलो, हे तिघेजण पाणीपुरी खाण्यासाठी पुढे सरसावले, टपरीवाल्याने एक एक पुरी द्यायला सुरवात केली. पण मंडळी माझा नेम सपशेल चुकला त्या ‘हंकच’ फ्रंटसीटवाली बरोबर नव्हे तर चक्क मागच्या षोडशवर्षीय तरुणी बरोबरच ‘जमलेलं’ होत. आता तस समजण्याच कारण म्हणजे ते दोघेही एकाच द्रोणात पाणीपुरी खात होते (I hope काही लोकांना द्रोण हा शब्द माहिती असावा; आमच्या गावकड लग्नाच्या पंक्तीत आमटी वाढायला हाच पळसाच्या पानांचा द्रोण असायचा) इतकच नव्हे तर एकमेकाला फार प्रेमाने एक-एक पुरी अगदी प्रेमाने भरवत होते. आणि त्यांची ती कॉमन फ्रेंड का कोण होती ती हा सोहळा अत्यंत कौतुकाने अगदी डोळे भरून पाहत होती.

‘ती’ला पाणीपुरी भरवता भरवता तिच्या चेहऱ्यावर आलेले तिचे केस त्याने अलगद बाजूला केले, आणि... आणि तिच्या कपाळाच एक ओझरत चुंबन घेतल. आता मात्र अगदी हद्द झाली; मीच आपला लाजून गोरा मोरा झालो, पण हे दोघे प्रेमवीर सगळ जग विसरून एकमेकाच्या प्रेमात अगदी आकंठ बुडालेले होते. आणि त्यांची ती कॉमन फ्रेंड अगदी आयुष्याचे सार्थक झाल्यासारखे भाव चेहऱ्यावर आणून त्यांच्याकडे पाहत होती. अर्थात यात मला लाजण्यासारख काहीच न्हवत; पण दिवसाढवळ्या भर चौकात असं म्हणजे......??? पण या बहाद्दरांना त्याच काय ? म्हणतात ना “करणाऱ्याला लाज का बघणाऱ्याला....?”

त्यामुळ मीच आता माझा angle बदलून उभा राहिलो; पण परत तेच, इकडे तिकडे बघता बघता माझी नजर परत एका त्रिकुटावर पडली; इथे पण तेच दोन मुली अन एक मुलगा पण दिसताना मराठीच वाटत होते. तो मुलगा पाणी प्यायला म्हणून जरा बाजूला गेला तेवढ्यात एकीन (जीन जीन्स घातली होती) दुसरीला (हि चष्मिश) विचारल “हा लगेच चिडतो का ग?” तीन आपल लाजून अगदी तिच्या कानाजवळ जाऊन काहीतरी सांगितलं, तो मुलगा तेवढ्यात परत आला. जीनवालीन त्याच्याकड उगीचच हसून बघितलं आणि म्हणाली “तुझी कोणी गर्लफ्रेंड वगैरे आहे का रे?” मुलगा जरा नवखा वाटला त्यान “ए........???” एवढीच प्रतिक्रिया दिली; यावर ती जीनवाली हसून म्हणते कशी... “आमच्या पुण्यात असच म्हणतात; आता एखादी मुलगी तुझी फ्रेंड असेल तर ती तुझी गर्लफ्रेंडच झाली ना?”, “त्यात लाजायचं काय एवढ??” मी परत मनात म्हटल “जमतंय” वाटत आता.

आयला या आजकाल च्या कॉलजच्या पोरा-पोरींची गमाजाच हाय बाबा; तुमाला सांगतो आमचा एक एक्स पार्टनर, गावाकडन शिकायालाच पुण्यात आलेला; इथे आल्यावर तेलाबी तसच काहीतरी कराव वाटायला लागलं; मग काय तेनबी कुठल्यातरी क्लासमध्ये टाकल ‘जमवून’. २-३ वर्ष झाली हा नोकरीत चांगला स्थिर-स्थावर झाला, तीचपण शिक्षण-बिक्षण पूर्ण झाल, पण जात वेगवेगळी असल्यामुळ लग्न होणार नाही याची दोघानाही पूर्ण कल्पना, तरीदेखील गाठी-भेटी, ट्रीपा मात्र नित्य-नेमान चालूच, एवढी हाईट कि गडी एक नंबर, दोन नंबर कुठही गेला तरी मोबाईल बरोबरच, हेंच्या रातभर चालणाऱ्या sms च्या टिंव टिंव मुळ च्यायला माझ्या झोपेच खोबरं व्हायच.

असा सगळा विचार करत करत रूम वर आलो, संध्याकाळी जरा निवांत टीव्ही बघत बसावं म्हटल; UTV, HBO वाले शौकीन मेम्बर नसल्यामुळ मी झी-मराठी लावायचं धाडस केल. कुठलीतरी सिरायल चालू होती ‘माझिया प्रियाला प्रीत कळेना’ का काय ती (आयला या सिरीयालिनी तरी काव आणलाय राव अक्षरश:) त्यात ती तिरळ्या डोळ्यांची नटी आपल्या आजीच्या गळ्यात पडपडून रडत होती “मी टिम्ब टिम्ब शिवाय जगू नाही शकत ग!!! खरच नाही जगू शकत”

आत्ता मात्र अगदी हाईट झाली राव; बघाव तिकड सगळीकड हेच? मग मला असं वाटू लागलं बहुतेक पोराला गर्लफ्रेंड आणि पोरीला बॉयफ्रेंड असण हे आजकाल अन्न, वस्त्र, निवारा यांच्या इतकच गरजेच झालेल असाव. त्याशिवाय का वय, शिक्षण, जात, धर्म, आई-बाप, भाऊ-बहिण, देश, समाज, परंपरा, चाली-रिती कशा-कशाचा म्हणून विचार न करता प्रत्येक जण सोसायटी नाहीतर कॉलनी नाहीतर क्लास, कॉलेज, इंटरनेट इतकच काय पण जमल तर जाता येता बस मध्येही जास्त नाही पण एखाद्या ठिकाणी तरी ‘जमवतोयच’.

काही लोकांना हे आवडत; काहीना आवडत नाही. काही लोक याबद्दल भाषणे देतात, ‘मनसे’वाले लोक ‘सटके’ देतात. सेनावाले आणखीन काही तरी करतात; ज्यांचा त्यांचा दृष्टीकोन. पण ‘जमवणारे’ काही दमत ही नाहीत अन संपतहि नाहीत; सगळ्यात शेवटी माझा आपला एक प्रश्न फक्त क्युरॉसिटी म्हणून ..........................

“बकिच जाऊ दे; पण या सगळ्या ‘जमवणारया’ मंडळींच पुढे होत तरी काय??? काय मंडळी तुमचा काय अनुभव???”

बघा काय Adjust हुतंय का ????

2011-01-05T10:35:00.000+05:30

                         आमच 'दादया' म्हणजे रांगडा गडी. वारणेकाठच्या गावातला. घरची बक्कळ शेती, टेन्शन म्हणून कसलं ते नाही. त्यामुळं रिवाजाप्रमाण बारावीतच निवांत ३-४ वर्षे काढल्यावर दादयान तिथच 'सावकरांच्या' कॉलेजवर B.Sc. ला एडमिशन घेतलं. Extra करिक्युलर activities मधून वेळ मिळत नसल्यामुळे बरोबरीची पोर B.Sc. होऊन बाहेर पडली तरी 'दादया' अजून सेकंड इयरलाच होता.
                       'दादया' आणि 'दादयाचा' एक जिगरी दोस्त; आता जिगरी एवढा कि दोघबी एकाच पोरीवर मरायचे, आणि हे दोघानाबी माहित असल्यामुळं दोघबी तिच्यावर टप्पे टाकायचं काम अगदी इज्जातीत एकत्रच करायचे. पण दादयाचा दोस्त याबाबतीत दादयाला  जरा भारी पडायचा, कधी कधी तिच्याकडे नोटस्‌ मागायचा, कधी ती व्हरांड्यातन जात असली तर तिला प्रक्टिकल कधी आहे म्हणून विचारायचा. दादया आपला उगीचच मित्राच्या माग माग करायाचा. अशातच पहिली सेमिस्टर झाली.
                दादया सकाळच्या पारी घरच्या म्हशी हिंडवून धुऊन घरी घेऊन यायचा, त्याचं चारा पाणी झाल कि दादया कडक इस्त्रीची कापड (चौकडा बिन इनशर्ट केलेला शर्ट आणि करड्या रंगाशी जुळणारी प्यांट) आणि पायात पायताण घालून नियमितपणे कॉलेजात जायचा.

एक दिवस दादया असाच कॉलेजच्या व्हरांड्यात उभा होता, तेला लांबन तेचा दोस्त येताना दिसला, दादयाला विचार पडला ‘कडवं आज अगदी कट्टात आलंय; दिवाळीची जीन-बिन घालून; भानगड तरी काय हाय?’

जवळ आला तसा दोस्तानच सस्पेन्स फोडला म्हणला “दादया आज विचारतोच; निकालच लावून टाकू तेच्या आयला”, दादया आपला कसनुसं हसला. बोलत बोलत जोडी चा च्या गाड्यावर पोचली. चा पिता पिता प्लांनिग फिक्स केल आणि दोन हाफ चे पैसे कॉमन अकौंटवर मांडायला सांगून, दादया आणि तेचा दोस्त गाडीची व्यवस्था करायला बाहेर पडले.

उनात फिरून फिरून घाम फुटला पण गाडी काय मिळना, इतक्यात वारणा कारखान्यावर कामाला असणारा एक गावकरी दादयाला भेटला, तेला आपली कायतरी थाप मारून दादयान तेची गाडी दोन तासासाठी मागून घेतली.

आता शेवटच लेक्चर संपायची वेळ आली होती आणि आज बाकी काहीच नसल्यामुळ ‘ती’ दोन वाजताच बाहेर पडणार होती, हे त्यांना माहित होत. दोघबी लगबगीन ठरलेल्या स्पॉट वर जाऊन थांबले.

कॉलेजच्या पाठीमाग भलं मोठं ग्राउंड, कॉलेजमधून निघणारा रस्ता त्या ग्राउंडला वळसा घालून पाठीमागच्या कॉलनीत जायचा, दुपारच्या वेळी रस्त्यावर कुणी नसायच त्यामुळं जोडीन मुहूर्त साधायच ठरवलं.

दोघबी गाडी रस्त्याकडला लाऊन पोरीच्या येण्याची वाट बघत उभे राहिले. पण टेन्शनमूळ ‘जिगरीच’ अंग थंड पडू लागलं होत, तेवढ्यात लांबून ती एकटीच येताना दिसली, तीनबी या जोडीला बघितली तशी पोरगी सटपाटली, आयंशीच्या स्पीडन चालू लागली. आता काहीतरी हालचाल करण गरजेच होत. दादयान मित्राला रस्त्यावर ढकललं, तसा त्योबी धीर धरून तिच्या दिशेन चार पावलं पुढ गेला आणि नाव घेऊन डायरेक्ट प्रश्न केला “ रीस्पोन्स देणार का नाही?” पोरगी गोंधळून तशीच उभी... दोस्तान परत तोच प्रश्न केला, तशी पोरगी सावध झाली; म्हणाली मी ‘एगेज’ आहे.

आता या उत्तरावर दादयाच्या दोस्ताची जीभ टाळूलाच चिकटली, काय बोलाव सूचना...

डाव काय जमना असं दिसल्यावर इतकावेळ गाडीची राखण करत उभा असलेला आपला दादया दोस्ताच्या मदतीला धावला. दोन ढेंगात रस्ता पार करून पोरीच्या समोर जाऊन उभा राहिला आणि म्हणाला “बघा कि जरा काय Adjust हुतय का ?” पोरीन डोक्यावर हात मारला.

आता तुम्हीच सांगा मंडळी... त्या बिचाऱ्या पोरीन कुणा कुणाला आणि कस कस Adjust करायच???

(ही एक संपूर्ण सत्य कथा आहे. मध्यंतरी या थीमवर एक sms पहिला म्हणून म्हटल खरोखरच काय घडल ते स्पष्टच सांगाव)

This is Fuckin Crowdy Place

2011-01-04T10:16:00.000+05:30

                  रात्री ९-९:३० ची वेळ, पुणे स्टेशन वरून बसने विमान नगरला चाललो होतो. १ ऑगस्ट, फ्रेंडशिप डे; त्यामुळे बसला बर्यापैकी गर्दी होती. नुकतेच पंख फुटलेले आणि नवीन फ्रेंड्स मिळालेले अनेक पक्षी बसमध्ये चिवचिवत होते. बस चालू होऊन ५-१० मिनिट झाली असतील, एका स्टौपवर तीन गुज्जू पोर एका चिमणीला घेऊन बस मध्ये चढली. माझ्या मागच्याच सीटवर एक जागा रिकामी झाली होती. त्या तिघांपैकी एकाने पळत पळत येऊन ती जागा पकडली, अर्थात 'चिमणी'साठी.

                   मग त्यांच्या एअर bags , hand bags अशी बरीच पोतडी माझ्या आजूबाजूला जमा झाली. मी कसाबसा आपला अंग चोरून बसलो, त्यात भर म्हणून आता त्यांची ती 'करू च्छे' 'जाऊ च्छे' 'खाऊ च्छे' ची पीरपीर चालू झाली. मनातल्या मनात म्हटलं एsss आयला तुमची घाला कि तिकडं लांब जाऊन कुठतरी, इथ माझ्या डोक्याची XXX का करालाय?

                   पण मग काहीच पर्याय नसल्यामुळे तिकड दुर्लक्ष करून पक्षी निरीक्षण करू लागलो; कसच काय हीच आपली चांडाळ चौकडी आजूबाजूला, त्यातलाच एक जण बगळयासारखी मान असलेला काडी पैलवान; आपला जाड भिंगाचा चष्मा सांभाळत हाफ चड्डीवरच आला होता. त्याला ती माझ्या मागच्या सीटवर बसलेली चिमणी काहीतरी लेक्चर देत होती. दुसरा एकजण याच्या एकदम ऑपोझीट; गोल गरगरीत आणि तिसरा तसा मापातला पण ढापणा; तो त्या भोपळ्याला पटवून देत होता कि बसमुळे त्यांचे किती पैसे वाचले; नाहीतर इथल्या रिक्षावाल्यांनी त्यांना कस लुटलं असतं; त्याच्याच शब्दात सांगायचं झाल तर "These autowalas would have mugged us for at least 300, छी!!! I hate these beggers" Beggers???? आयला ह्यांच्यामुळ तर इथ महागाई वाढलीया आणि वर चोरांच्या उलट्या बोंबा.

                मग हळूहळू त्यांचा विषय इथल्या गर्दीवर आणि घाणीवर घसरला; म्हणजे मी तसं ते त्यांच्या "करू च्छे" "खाऊ च्छे" वरून गेस केल. मधेच काहीतरी झाल आणि एकदमच तो ढापण्या म्हणाला
"This is Fuckin Crowdy Place............"

              मी एकदम चमकून त्याच्याकडे खुन्नस देऊन बघितलं, तसं तो वरमला; समजायचं ते समजला आणि थोडासा बाजूला सरकून खिडकीबाहेर बघत उभा राहिला.

               आयला म्हणजे हे बर हाय; आपलं घर गाव नसल्या सारख इथ यायच, इथंच घाण करायची, गर्दी करायची, महागाई वाढवायची आणि वर हीच "Fuckin Crowdy Place" अरे मग इथ कशाला येताय आई घालायला?

                एवढ्यात माझा stop आला, उतरताना मी मुद्दामच त्या बगळ्याच्या पायावर एवढ्या जोरात पाय दिला कि बीचार अगदी कळवळल, मी म्हटलं बसू दे बोंबलत.......

का? आणि कशासाठी???

2011-01-03T20:23:00.000+05:30

ऑफिस मध्ये टाईमपास मधून वेळ काढून काम करताना नेट वर बरेच ब्लॉग्स वाचले; काही अगदी मनापासून आवडले.

आपण सुध्धा काहीतरी लिहाव अस बऱ्याच दिवसापासून मनात होत, पण काही केल्या मुहूर्त लागत नव्हता, आणि लिहायच ते कशासाठी? आणि समजा लिहिलच काही तरी ते public कशासाठी करायच हा प्रश्न होताच.

इंजिनीरिंग झाल्यावर एक-दोन वर्षे 'सो-कॉल्ड' "कोअर फिल्ड" मध्ये धड्पडल्या नंतर हातात काहीच पडत नव्हतं (अगदी शब्दश:); मग काय? घरातल्यांच्या सांगण्यावरून स्वताच्या सगळ्या भन्नाट भन्नाट 'आयडिया' गुंडाळून ठेवल्या आणि शहाण्याबाळासारखा गपगुमान 'आय. टि. त' भारती झालो.

सुरवातीला पुण्यात आल्यावर एकदमच वेगळं वाटायला लागल होत, केमिकल factory त दिवसभर घाम गाळायची सवय असल्यामुळं ए.सी. मधल्या sofisticated वातावरणात मळमळल्यासारख व्हायचं..... वाटायचं आपल्यासारख्या कोल्हापूरच्या मोकळ्या ढाकळ्या माणसाला हे आसलं जमल का? उगिचच बिचकल्यासारखं व्हायचं...

पण आज २-३ वर्षे पार पडल्यानंतर बऱ्यापैकी रुळलो आहे. फावल्या वेळात ऑफिसच काम चोखपणे पार पडतो आहे. बऱ्यापैकी इंग्लिश आणि थोडफार हिंग्लिश सुध्धा बोलायला शिकलो आहे,
पण आजसुद्धा जीन्स आणि टिshirt जरी सर्रास वापरत असलो तरी मिशीला कात्री लावावीशी वाटत नाही आणि सातारा रोडवर flat शोधत असलो तरी; कायमच इथच सेटल व्हायला मन तयार होत नाही.

कोल्हापूरपासून शरीरान जसा दुरावलो तसा मनांन मात्र फारच जवळ जायला लागलो. आजही करवीर नगर वाचन मंदिरात किंवा कापिलतीर्थातल्या भास्करराव जाधव वाचनालयात जायला जमत नसलं तरी ऑफिसात न चुकता 'सकाळ' आणि 'पुढारी'ची कोल्हापूर आवृत्ती दररोज इमाने इतबारे वाचतो.

आपल्या गावाच्या काही बातम्या वाचताना "कोल्हापूरकर" असल्याचा अभिमान वाटतो तसच काही बातम्या वाचताना मन अगदी खट्टू होतं. गप्पांच्या फडात जरा कुठ संधी मिळाली कि कोल्हापूर बद्दलच्या चार गोष्टी हक्कान आणि स्वाभिमानान सांगतो. पण आज-काल पोर बोअर व्हायला लागली आहेत, म्हणूनच आपला हक्काचा audiance मिळवण्यासाठी आणि आपल्या कोल्हापूर विषयी ज्यांच्या मनात प्रेम आहे त्यांच्या बरोबर हितगुज करण्यासाठी हा सगळा उपद्व्याप.

कोल्हापूरच्या आणि माझ्या आजू-बाजूला घडणाऱ्या गोष्टी मांडण्यासाठी "अस्सल-कोल्हापुरी" नजरेतून.