Assal Marathi SMS comedy Group of Facebook Blog

मृत्यूच्या 50 वर्षांनंतरही ड्यूटीवर आहे सैनिकाचा आत्मा

noreply@blogger.com (Assal Marathi SMS) — Mon, 16 Dec 2019 01:54:00 -0800

मृत्यूच्या 50 वर्षांनंतरही ड्यूटीवर आहे सैनिकाचा आत्मा
Source : News 18 लोकमत

सिक्कीम : मृत्यूनंतरही कोणी सीमेवर देशाचं रक्षण करू शकतं? मृत्यूनंतरही कोणी तुमच्या सुरक्षिततेसाठी उभे राहू शकेल काय? हे प्रश्न वाचून तुम्हाला विचित्र वाटेल पण या प्रश्नांच्या मागे एक रहस्य लपलं आहे. जे काही मोजक्याच लोकांना माहित आहे. मृत्यूच्या 50 वर्षांनंतरही सैनिक हरभजन सिंग सिक्कीम सीमेवर आपल्या देशाचे रक्षण करीत आहे. हेच कारण आहे की, आजही भारतीय सैन्य त्यांच्या नावाच्या मंदिराची देखरेख करतात आणि त्यांच्या मंदिरात पूजा करण्याची जबाबदारी देखील सैन्याचीच असते. बर्‍याच लोकांचे म्हणणे आहे की, पंजाब रेजिमेंटचा सैनिक हरभजन सिंग यांचा आत्मा गेली 50 वर्षे सतत देशाच्या सीमेचे रक्षण करत आहे.
बाबा हरभजनसिंग मंदिराविषयी तेथे तैनात सैनिक म्हणतात की, त्यांची आत्मा चिनीच्या बाजूने येण्याचा कोणताही धोक्याविषयी आधीच माहिती देते. याखेरीज भारतीय सैनिकांना चिनी सैनिकांची कोणतीही हालचाल पसंत नसल्यास ते चिनी सैनिकांनाही याची माहिती देतात. तुमचा विश्वास असो वा नसो, चीनी सैनिकांनाही बाबा हरभजन सिंगवर पूर्ण विश्वास आहे. म्हणूनच भारत आणि चीन यांच्यादरम्यान होणार्‍या प्रत्येक ध्वज सभेमध्ये बाबा हरभजन सिंग यांच्या नावावर एक रिकामी खुर्ची ठेवली जाते, जेणेकरून ते सभेला उपस्थित राहू शकतील.

हरभजन सिंग यांचा जन्म 30 ऑगस्ट 1946 रोजी सध्या पाकिस्तानमध्ये असलेल्या गुजरावाला येथे झाला. 1966 साली हरभजन सिंग 24 व्या पंजाब रेजिमेंटमध्ये सैनिक म्हणून भरती झाले होते. हरभजन सिंग सैन्यात फक्त दोन वर्षे सेवा देण्यास सक्षम राहिले आणि 1968 मध्ये सिक्कीममध्ये तैनात असताना झालेल्या अपघातात ते मरण पावले. या प्रकरणात सैन्याच्या कर्मचाऱ्यांनी सांगितले की, ते एक दिवस जेव्हा खेचीवर बसून नदी पार करत होते, तेव्हा हरभजन खेचरसह नदीत वाहून गेले. त्यांचा मृतदेह नदीत बराच पुढे वाहत होता. असं म्हणतात की, दोन दिवसांच्या गहन शोधाशोधानंतरही त्यांचा मृतदेह सापडला नाही. मग ते स्वत: त्याच्या एका सहकारी सैन्याच्या स्वप्नात आले आणि त्यांनी त्याच्या मृत शरीराची जागा सांगितली.
सकाळी त्या सैनिकांनी हरभजनाच्या स्वप्नाबद्दल इतर सहकाऱ्यांना सांगितले आणि जेव्हा सैनिक स्वप्नात नमूद केलेल्या ठिकाणी पोचले तेव्हा हरभजनचा मृतदेह तेथेच पडला होता. नंतर संपूर्ण राज्य सन्मानाने हरभजन यांच्यावर अंत्यसंस्कार करण्यात आले. हरभजन सिंगच्या या चमत्कारानंतर, सहकारी सैनिकांनी त्यांच्या बंकरला मंदिराचे रूप दिले. तथापि, नंतर त्यांच्यासाठी सैन्याने एक भव्य मंदिर बांधले, ज्याला 'बाबा हरभजन सिंग मंदिर' म्हणून ओळखले जाते. हे मंदिर गंगटोकमधील जेलेप्ला दर्रे आणि नाथुला दर्रेच्या दरम्यान 13000 फूट उंचीवर आहे. जुने बंकर मंदिरापेक्षा 1000 फूट उंच आहे.बाबा हरभजन सिंगसुद्धा सुट्टीच्या दिवशी घरी जायचे.

बाबा हरभजनांविषयी, तेथे तैनात सैनिक म्हणतात की त्यांच्या निधनानंतरही ते सतत कर्तव्य बजावत आहेत. यासाठी त्यांना पगारही देण्यात येतो. सैन्यात त्यांचे आजही पद आहे. इतकेच नव्हे तर काही वर्षांपूर्वीपर्यंत त्यांना पंजाबमधील त्यांच्या गावी दोन महिन्यांच्या रजेवर पाठविण्यात आले होते. यासाठी ट्रेनमध्ये त्यांची जागा राखीव ठेवण्यात आली होती आणि तीन सैनिकांसह त्यांचे सर्व सामान गावात पाठविण्यात आले होते आणि त्यानंतर दोन महिन्यांनंतर सिक्कीमला परत आणण्यात आले.
आता बाबा हरभजन वर्षाचे बाराही महिने कर्तव्यावर असतात. मंदिरात बाबांची एक खोली देखील आहे, ज्यामध्ये दररोज स्वच्छता केली जाते. खोलीत बाबांचा सैन्याचा गणवेश आणि शूज ठेवलेले आहेत. लोक म्हणतात की, दररोज साफसफाई करुनही त्यांच्या बुटांमध्ये चिखल आणि चादरीवर घड्या आढळतात.

'मोगर्‍याचा गजरा'

noreply@blogger.com (Assal Marathi SMS) — Mon, 16 Dec 2019 00:10:00 -0800

'मोगर्‍याचा गजरा'

बाॅसने निघता निघता दिलेली फाईल त्याने कंप्लिट केली... नी घड्याळाकडे बघतच तो ऊठला... ते घड्याळाचे काटे त्याला बाभळीच्या काट्यांसारखे टोचले होते... छोटा काटा नऊवर नी मोठा दोन वर. "च्यायला दोन तास खाल्ले की आपले ह्या फाईलने"... असं तोंडातल्या तोंडात पुटपूटत, नी बाॅसला मनातल्या मनात लाखोल्या वहात... तो एकदाचा आॅफिसच्या बाहेर पडला. फोर्टहून भराभर चालतच तो cst ला पोहोचला... ९:३५ च्या खोपोली फास्टमध्ये लोटून दिलं त्याने स्वतःला.

"ही जेवणार नाही आपण गेल्याशिवाय... हजारवेळा सांगितलं हिला, की आता तू दोन जिवांची आहेस... अशी ताटकळत थांबू नकोस माझ्यासाठी... पण ही ऐकेल तर शप्पथ ना... त्यामुळेच असं अचानक काही काम लागून ऊशिर झाला, तर मिळेल ती ट्रेन पकडावीच लागते... कितीही त्रास होवो". तासाभराने ठाण्याला ऊतरुन, घराकडे चालत असलेल्या त्याचं स्वगत चालूच होतं... की एका मुलीने त्याचा रस्ता अडवला. त्या मुलीच्या हातात एक टोपली होती नी त्या टोपलीत एकच गजरा... 'मोगर्‍याचा गजरा'. त्याचा हात आपसुकच गेला खिशाकडे, नी त्याने दहा रुपये काढून तिच्या हातावर ठेवले. तो शेवटचा एकच ऊरलेला गजरा आपल्याला मिळाला, म्हणून प्रचंड खूष झाला होता तो.

घरी आल्या आल्या त्याची वाट बघत असलेल्या, त्याच्या बायकोच्या केसांत माळला त्याने तो गजरा. गजरा माळून तो वळतो ना वळतो, तोच त्याची बायको ओरडली जोरातच... त्यांच्या बाळाने पहिल्यांदाच लाथ मारली होती पोटातून तिच्या. त्यानेही मग हात धरत तिच्या पोटावर, त्यापुढची लाथ अनुभवली. दोघांनाही अपार आनंद झाला होता... त्यांच्या बाळाने चक्क हालचाल केली होती या गोष्टीचा. दिवस भरायला अवघा पाऊण महिना शिल्लक होता, तरिही बाळाची काहिच हालचाल जाणवत नव्हती... सोनोग्राफीत हृदयाचे ठोके तर येत होते पुसटसे... पण बाकी हालचाल अगदीच शुन्य. डाॅक्टरनी सांगितलं होतं दोघांनाही की, "जर का येत्या दोन दिवसांत नाहिच जाणवली हालचाल... तर आपल्याला तातडीने आॅपरेशन करुन बाळाला जन्म द्यावा लागेल... कारण आईच्या जिवाला धोका संभावू शकतो जर का ह्यात वेळ गेला... आणि ते जन्मलेलं बाळ कसं निपजेल, ते ही सांगता येणं कठिणेय". दोघेही या अशा प्रचंड मानसिक दडपणाखाली असतांनाच, आज हा प्रकार घडला होता. मग ती रात्र दोघांनीही जागतच काढली होती आनंदात... भरलेल्या डोळ्यांनी बघत, आसुसलेल्या स्पर्शांनी अनुभवत... बाळाच्या होणार्‍या हालचाली तिच्या पोटातून.

दुसर्‍या दिवशी तो शीळ मारतच निघाला आॅफिसातून, ठरवूनच की आज त्या मुलीकडून पुन्हा गजरा घ्यायचा... तिचे आभार ही मानायचे, की तिच्या गजर्‍यामुळेच त्यांचं जवळ जवळ निर्जिव झालेलं बाळ पुन्हा अॅक्टिव्ह झालं. काल त्याला जिथे ती मुलगी दिसलेली, तिथे तो आला... पण ती मुलगी काही दिसली नव्हती त्याला. तिन - चार दिवस झाले होते, तो रोज ठरवून त्या मुलीला शोधे... पण ती त्याला अद्यापही दिसली नव्हती. दरम्यान डाॅक्टरांकडून तपासणी करुन घेतली होती त्याने बायकोची... आणि डाॅक्टरही अचंबीत झाले होते, अचानकच बाळामध्ये झालेले पाॅझिटिव्ह चेंजेस बघून.

काल मात्र तो ठरवूनच ऊतरला ठाण्याला, की आज त्या गजरेवाल्या मुलीला शोधायचंच. त्याने वाट पाहिली तिची, चौकशी केली तिची... पण अशी कुठलीही गजरे विकणारी मुलगी तिथे बसत नव्हती, असंच सांगण्यात आलं त्याला. तो प्रचंड हैराण झाला होता... कासाविस झाला होता. तेवढ्यात तिथे भाजीचा ठेला लावलेल्या एका सत्तरीच्या मावशींनी, त्याला हाक मारली. तो शोधत असलेल्या मुलीचं वर्णन विचारलं त्यांनी... ती मुलगी प्रेग्नंट होती हे त्याच्याकडून ऐकल्यावर, डोळे विस्फारले त्या मावशींचे... आश्चर्याने हात 'आ' वासलेल्या तोंडावर गेले. "तू बोलतूयास तशी पोरगी पाच वर्सांपुर्वी ईथं गजरे ईकायची... पोटूशी व्हती... पन एकेदीसी ईथंच यका सायबाच्या गाडीचा धक्का बसला तिला, नी तिचा पोर पोटामंदीच मेला... पार यडी झाली ती मंग... आनी दोनच दिसांत ऊडी मारली तिनं गाडी खाली... तिचं पिरेत म्या सोताच्या डोल्यांनी बघितलंय... तिच्या त्या मेल्या हातात एक मोगर्‍याचा गजराबी हूता... पन तुला कशी बाय ती दिसली पाच वर्सांनी पुन्हा?... त्ये बी त्या येकाच गजर्‍या संगट".

तो आता पुरता चरकला होता... काहिच सुचत नव्हतं त्याला. त्याचं ऊच्च शिक्षण त्याला अशा गोष्टींवर विश्वास ठेवायला, परावृत्त करत होतं... पण पाच वर्षांपुर्वीची ती घटना, तो आजही विसरला नव्हता. नुकत्याच लग्न झालेल्या बायकोला, गाडीतून फिरवायला बाहेर पडला होता तो. दोघं गप्पा मारत, गाणी ऐकत चाललेले की रस्त्याच्यामध्ये अचानक कुत्र्याचं एक पिल्लू आलं. त्या पिल्लाला वाचवण्याकरता त्याने एकदम गाडी राईटला मारुन, परत लेफ्टला घेतली होती... पण तेवढ्या वेळेतच ती धडकली होती कोणालातरी. गोंगाट झाला होता, गलबला झाला होता रस्त्यावर... त्याने क्षणभरच गाडी थांबवली होती... नी मागे वळून पाहिल्यावर, त्याला दिसलेला तो रक्ताचा ओघोळ... खाली पडलेल्या कुणाच्यातरी दोन पायांमधून वाहतांना. त्याच्या प्रचंड घाबरलेल्या बायकोने, तिथे न थांबता... त्याला गाडी पळवायचा ईशारा केला होता. त्या दिवसापासूनच गाडी चालवणं सोडलं होतं त्याने. नंतर त्याने चौकशीही केली होती... पण एक मुलगी फक्त जखमी झाल्याचं कळलं होतं त्याला... त्याने देवाला मनोमन हातही जोडले होते मग. "म्हणजे ती मुलगी हीच होती... जी मला भेटली चार दिवसांपुर्वी... जिच्याकडून गजरा घेतीला मी... म्हणजे ती... ती... पाच वर्षांपुर्वीच मेली होती... कारण तिचं पोटातलं मुल गेलं होतं... ज्याला मीच कारणीभूत होतो... तरिही तिने... तिने दिलेल्या गजर्‍यामूळे माझ्या मुलात नव्याने जिव आला... कसं शक्य आहे हे... असं कसं होऊ शकतं?".

तो सुन्न होऊन... डोकं गच्च पकडून हा विचार करतच होता, की त्याचं लक्ष समोर गेलं. समोरच्या फुटपाथवर ती... हो तिच ऊभी होती... त्याच्याकडे बघत... मंद हासत. आणि तिच्या हातात एक पिल्लू होतं कुत्र्याचं... कदाचीत तेच जे वाचवण्याकरताच त्याने गाडी... "म्हणजे तिला कळलं असावं, की जे झालं ते चुकून झालं होतं... आपण बेदरकारपणे गाडी नककीच चालवत नव्हतो... म्हणूनच तिने माफ केलं असावं का आपल्याला?... जरी आपण थांबलो नव्हतो... पळून गेलो होतो घाबरुन". हा विचार त्याच्या मनातून येतच होता, की एक बस गेली त्या दोघांच्या मधून... आणि ती मुलगी नव्हती आता त्या जागेवर. तो त्या जागेवर गेला... त्याने हात जोडले मनापासून... क्षमा मागितली त्या न होऊ शकलेल्या आईची... आभारही मानले, त्यांना मोठ्या मनाने माफ केलं तिने म्हणून. आणि तेवढ्यात त्याचं लक्ष गेलं खाली जमिनीवर... वाकून ऊचलला त्याने 'तो'... ती ठेऊन गेलेली त्याच्या बायकोसाठी, तिच्या पोटातल्या त्यांच्या बाळासाठी... शुभ्र चांदण्या ओवल्यासारखा... मंद दर्वळणारा... तो एकच 'मोगर्‍याचा गजरा'.

वय वाढत-AssalMarathisms

noreply@blogger.com (Assal Marathi SMS) — Mon, 21 Jan 2019 20:56:00 -0800

======वय वाढत
चाललय , हे स्वीकारलं तरच, आपण तणावमुक्त जीवना चा आनंद मन मुराद लुटू शकतो.

प़त्येक वयोमान आपल़्या वेगवेगळ्या वाटेवर सप्तरंग जीवन घेवुन येतं. त्याचा आपण आनंद घ्यायचा असतो.

केस काळे करायचेत. 🙁

तर, केस काळे करा
वजन कमी करायचं😩

ते , पण करा.

मनपसंत कपडे घालायचेत .. 😄

खुश्शाल घाला 😁

लहान मुंला सारख्या ऊड्या मारावाश्या वाटतात😁

मारा ऊड्या😁

आरश्यात पाहून आपल्या आहे त्या अस्तीत्वाचा स्विकार करायला शिका..

कोणतही क़ीम किंवा फेसपँक तुम्हाला गोर करनार नाही.😁

कोणताही शँम्पु केस गळती रोकु शकनार नाही.😩

कोणतेही तेल टकलावर केश ऊगवु शकनार नाही.😄

कोणताही साबु बच्चो जैसी कोमल स्कीन देनार नाही.😩

मग तो प़ॉक्टर गेम्बल असो कि पतंजली.

सगळेच जण आपआपली दुकान थाटुन बसलेत.

हे सगळ नैसगिँक असत.
वयोमाना प़माणे शरीरात बदल होत जातातं.
जुन्या मशीनला मेन्टेनन्स करून अपटुडेट करू शकतो . पण नविन नाही करू शकत.

कोणत्याही टुथ पेस्ट मध्ये नमक नसत, व कोणत्याही टूथ पेस्ट मध्ये निम नसतो.

पोट सुटलंय सुटू दे, त्या साठी लाज वाटू नये, आपल शरीर वयोमानानुसार बदलत राहाते.वजन पण त्या प़माणे कमी जास्त होत राहत.

ईन्टरनेट , सोशल मिडीया, वेगवेगळे ऊपदेशांनी ऊच्छाद मांडलाय.

" अमुक खा , तमुक खा, गरम खा. थंड प्या , पिऊ नका, हे खाऊ नका, कपाल भाती, सकाळी निंबुपाणी , गाई च दुध, जोरात श्वास घ्या, दीघँ श्वास घ्या, डाव्या कुशीवर झोपा, ऊजव्या कुशीवरून ऊठा, हिरव्या पालेभाज्या खा, डाळीत प़ोटीन असतात.नाचणी खा, वगैरे वगैरे.....

वरील सारे ऊपदेश वाचले तर , अस वाटत. आयुष्य बेकार आहे. धड काही खावु शकणार नाही . धड जगू शकणार नाही. आणि मानसिक तणावाखाली डिप़ेशन ची भर पडेल ती वेगळी...

ऑगेनिक, एलोविरा, कारल , मेथी, पतंजली , प़ॉक्टर गेम्बल..आशिवॉद, नेस्ले, आई.टी.सी.
ईत्यादी ...कंपन्या डोक्याचा भुगा करतात. यांच महागड खाण खाण्यापेक्षा . मानसिक तनावच जास्त होतो.

अरे आपण एकदा कधितरी मरणारच आहोत ना ,☘😁

नशिब अजुन बाजारात अमृत विकायला नाही आल🤣
.
मजेत रहा, पाहीजेल ते जमेल तस खात रहा , व्यायाम करा आनंदात रहा, शरीराला त्याच कायँ करू ध्या, मन मारून जगु नका, कामात व्यास्त रहा, समवयस्क , जुने बाल मित्रांशी संम्पकात रहा,

Live life Naturally.
निसगॉच्या☘🌿🌴🌳🌿 सांनिध्यात रहा.

your body is Gift of God...
आयुष्य हे देवानी
दिलेली सुंदर भेट आहे.

श्रद्धा.

noreply@blogger.com (Assal Marathi SMS) — Mon, 21 Jan 2019 20:55:00 -0800

श्रद्धा.

हॉस्पिटलच्या ऑपरेशन वॉर्ड समोर एका बाईच्या येरझारा चालू होत्या. ऑपरेशन रूम मधून डॉक्टर बाहेर पडताच तिचं मन अगदी सैरभैर झालं. डॉक्टर आता काय सांगणार?
माझ्या मुलाला काय झालंय?
तो बरा होईल नं?

बाहेर येताच तिने त्या ज्युनियर डॉक्टरांना थांबवून विचारले. डॉक्टरलाही वस्तुस्तिथी लपवता आली नाही. आलेले शब्द बाहेर पडू नये म्हणून त्याचा आटापिटा चालू होता पण सत्य परिस्थिती सांगावीच लागणार होती.

हृदयातील गुंतागुंतीमुळे लहानग्याचा जीव टांगणीला लागला होता. आता काही दिवस, आठवडे हाताशी आहेत असं सांगताना त्याने पुसटसा प्रकाश दाखवला, तो म्हणजे शहरातील ह्या गुंतागुंतीवर शस्त्रक्रिया करण्यात प्रख्यात असणाऱ्या डॉक्टरांना दाखवणे.

ज्युनियर डॉक्टरांनी तिच्या मुलासाठी स्वतःचं वजन वापरून मोठ्या डॉक्टरांशी सल्लामसलत केली. केसची गुंतागुंत बघून त्या डॉक्टरांनी ही केस हातात घ्यायचं आश्वासन दिलं.

ओपन हार्ट शस्त्रक्रिया करावी लागणार होती. ऑपरेशन रूमच्या बाहेर त्या माउलीचं मन काही शांत बसत नव्हतं. सतत तेच विचार... आपल बाळ परत चांगलं होईल नं?

आत जाणाऱ्या त्या प्रख्यात डॉक्टरांना तिने थांबवून हाच प्रश्न केला. तेव्हा डॉक्टरांकडेही 'आम्ही आमचे पूर्ण प्रयत्न करू' ह्या शिवाय काहीच उत्तर नव्हतं.

गुंगीचं औषध देण्याअगोदर त्या लहानग्याला डॉक्टर म्हणाले, “पठ्ठ्या, घाबरू नकोस. आता हे ऑपरेशन झालं की तू एकदम बरा होशील!”

वास्तविक ऑपरेशन मधील यशाची हमी अगदी धूसर होती. पण डॉक्टरांनाही काय सांगावं काहीच कळत नव्हते.

डॉक्टर हे बोलताच मुलाचा प्रश्न, "डॉक्टर मी बरा होईनच. पण माझी एक सूचना आहे, *माझ हृद्य तुम्ही उघडणार तेव्हा एक काळजी घ्या की माझ्या हृदयात देव आहे त्याला धक्का नको बसायला.* माझी आई सांगते देव माझ्या हृदयात आहे!”

मुलाचं हे बोलणं ऐकून डॉक्टरांनाही अश्रू आवरले नाहीत. शस्त्रक्रियेच्या वेळी आपला अवघा अनुभव पणाला लावूनही हृदयातील रक्तस्त्राव थांबत नव्हता. शेवटी डॉक्टरांनी शस्त्रक्रिया अर्धवट सोडण्याचा निर्णय घेतला.

आता काही मिनिटे आणि एक जीव निघून जाईल ह्या विचारात डॉक्टर असताना अचानक नर्स ने रक्तस्त्राव थांबला अशी सूचना दिली. त्या नंतर पुन्हा एकदा शस्त्रक्रियेला सुरूवात करून डॉक्टरांनी ती यशस्वी केली.

मुलगा शुद्धीवर आल्यावर त्याचा पहिला प्रश्न ह्याच डॉक्टरांना होता, *"डॉक्टर तुम्ही देवाला पाहिलं नं, तो कसा दिसत होता?"*

त्याच्या ह्या प्रश्नावर डॉक्टर निरुत्तर झाले. आपल्या अनुभवाने सुद्धा रक्तस्त्राव कसा थांबला अचानक ह्याचं उत्तर त्यांना मिळत नव्हते. जिकडे विज्ञानाची कास धरणारा एक डॉक्टर एका माउलीच्या श्रद्धेपुढे हरला होता. त्याच क्षणी डॉक्टर स्वतःला सावरून म्हणाले,

*"तो नं ह्याच माउली सारखा होता...!"*

विज्ञान जिकडे तोकडे पडते, तिथे सुरूवातीस काही प्रश्नाची उत्तरं आपण त्याच्यावर सोडतो. त्याला काही नाव द्या.... देव, डॉक्टर, मसीहा, एंजल, गुरु किंवा अजून काही.

जी काही असते ती *श्रद्धा!*

कोणती तरी एक शक्ती माझ्या आकलनाच्या पलीकडे कार्यरत आहे, ती सगळं समजून घेईल आणि सगळं सुरळीत होईल.

जीवन- मरणाचा प्रश्न असो वा आयुष्यातील कठीण निर्णयांचा आपल्यातील एक श्रद्धेचा भाग खूप मोठा न दिसणारा रोल करत असतो. ज्याची उत्तर कोणत्याही विज्ञान किंवा गणिताने देता येत नाही.

आस्तिक असो वा नास्तिक पण ती श्रद्धा जर मनापासून असेल तर नक्कीच उत्तरं मिळतात.

आयुष्यात असे अनेक प्रसंग येतात की जिकडे काहीच सुचत नाही. पुढचं काहीच दिसत नाही. मागे जावं तर काहीच सापडत नाही. अश्या वेळी आपण तुटतो. डळमळीत होतो. कधी कधी तर कोसळतो. पण श्रद्धेवर विश्वास असेल तर अश्या गोष्टीतून तारून जाता येते.

आपल्याच मनासारखं होईल असं नाही. पण जे समोर येईल त्याला सामोरी जायची शक्ती श्रद्धेतून मिळते. ती कमी- जास्त असेलही पण ती मिळते हे मात्र नक्की.

कोणत्याही हॉस्पिटलच्या दरवाज्याशी बसवलेला गणपती हा दगडाचा असो वा फोटोचा, कातळाचा असो वा संगमवराचा. तो सगळ्यांना मदत करतो का ते माहित नाही. पण त्याच्यावरील श्रद्धा मात्र त्या कठीण प्रसंगाला तोंड देण्याची सगळ्यांना हिंमत देते ह्यात शंका नाही.

Tujha Tu Majha Mi 2017 Marathi 720p WEB-DL 850mb

noreply@blogger.com (Assal Marathi SMS) — Sun, 4 Nov 2018 20:44:00 -0800

Tujha Tu Majha Mi 2017 Marathi 720p WEB-DL 850mb

IMDB Ratings: N/A
Genres: Drama
Language: Marathi
Quality: 720p WEB-DL
Size: 873mb
Director: Kuldip Jadhav
Writer: Tejpal Wagh
Stars: Lalit Prabhakar, Neha Mahajan, Savita Prabhune, Vidyadhar Joshi

Movie Plot: Jay, a travel enthusiast who loves exploring new places sneaks out of his home and en route his journey to Goa, he meets Rajashree, a middle-class girl who dreams big. Their journey, which is replete with quarrel, hate, care and love has many dead ends and they are left to take tough decisions.

Watch Online Tujha Tu majha mi

WATCH ONLINE HERE

Download Links

DOWNLOAD LINKS HERE

DIRECT ZIP FILE & TORRENT LINK

अवनी म्हणजे T1 वाघिण

noreply@blogger.com (Assal Marathi SMS) — Sun, 4 Nov 2018 19:47:00 -0800

अवनी म्हणजे T1 वाघिण,
पहिले बघुया अवनी तिच्या आईसोबत यवतमाळ परीसरात काही वर्षा अगोदर दाखल झाली. परंतु तिच्या आईचा करंट लागुन मृत्यू झाला. काही वर्ष अवनी यवतमाळातील मोहदा परीसरात रहायची. परंतु २ वर्षापासून अवनिचे रुप बदलले.
मागील १.५ वर्षात तब्बल १३ लोकांचा जिव या वाघिणीने घेतला. त्यापैकी ७ लोकांचे पोस्टमार्टम करण्यात आले व ५ मृतांच्या शरीरावर तिचे लाळीचे अवशेष आढळले. (सोशल मिडियावर ज्या बोंब उठवल्या जात आहेत की रिपोर्ट नाही ही साफ खोटी गोष्ट आहे.)
घरासमोर कुत्रा आल्यावर गोटा मारुन हाकलणारे अचानक तिला वाचवा म्हणून हैशटैग लावु लागले.

आता दुसरा विषय तिच्या घरात आपण गेलो ति आपल्या घरात आली नाही. ह्या ज्या शिकारी ७५०० हेक्टर परिसरात झाल्या त्यापैकी ६००० हेक्टर जमिन ही शेतजमीन आहे. याची खात्री मि स्वतः त्या परिसरातील लोकाकडुन करुन घेतली. शेतात काम करणारे मजुर किंवा सरपन (लाकड) गोळा करणार्या वर कामाच्या वेळेस झालेले हे हल्ले आहेत.

आता तिसरा विषय या भागात चुनखडी किंवा चंदन आहे त्यासाठी ही उठाठेव सुरू आहे.
स्थानीक एसडिओच्या स्टेटमेंट नुसार या भागात अशा प्रकारच्या मुलद्रव्याच्या खाणी नाहीत. त्यामुळे रिलायन्स किंवा खाजगी कंपन्या अशे विषय आले कोठून हे समजत नाही. बहुसंख्य आदिवासी बहुल असलेला हा भाग आजही जुन्या पध्दतीवर अवलंबून आहे.

चौथा विषय तिला बेशुद्ध करुन ठेवायला पाहीजे होत. आता हे माझे वैयक्तिक मत एखाद्या "नरभक्षक" वाघाला पिंजर्‍यात ठेऊन त्याच्यावर खर्च कशाला? ज्या वाघाला मारा म्हणून ५ ते १० हजार लोकांचे मोर्चे निघाले हे सर्व त्या भागात राहणारे लोक खोटे व दिल्लीतील PETA च्या कार्यालयात बसुन ट्रेंड चालविणारे खरे का?

एकच विषय विसरलो की वाघिणीने या ४ महिन्यात कुठलाच माणूस मारला नाही. कसा मारणार ईथे ५ महिन्या पासुन २ टीम काम करत आहे. एक वाघीणीला बंदिस्त करायला व दुसरी लोकांना वाचवायला. ५ च्या अगोदर गुरे ढोरे माणस सगळे गावात परततात. तेवढेच सर्तक देखील राहतात.

खेड्यातील रोज मजुरांचा जिव कवडीमोल झाला आहे वन्यजिव प्रेमिंना? एका खुनावर भारतीय संविधान देखील फाशीची शिक्षा देते तिने मारलेल्या जिवाचे काय? मि WHATSAPP वरील फोटो डिलेट केले कागदा सारखे माणस तिने फाडले. त्याच्या घरच्या लोकांच्या डोळ्यातील पाणी आजही थांबल नाही आहे त्यांचा विचार कोणी केला का?

आता अवनी वर सिनेमा येईल महेश कोठारे तिन चार दिवस राहुन गेले ईकडे तिची माहीती घेण्याकरिता. ति कशी भोळी होती माणसा सोबत खेळताना तिचा दात अचानक कसा त्यांना रुतला असपन दाखवले तर नवल नाही. जंगलातील जनावरांमुळे होणार नुकसान आम्ही शेतकरी सोसतो. माझ्या स्वतःच्या शेतातील नुकताच लावलेला १५ एकर चणा एका रात्रीतुन रोह्यांनी (रानगाय) कसा साफ केला हे डोळ्याने बघितले आहे. प्राण्यांकरीता माणसाचा जिव जाणे योग्य का?

सदर माहीती मी स्वतः काही जाणकार व त्या भागातील लोकांकडून घेतलेली आहे. चुका काढणारे किंवा प्रतिप्रश्न करणारे अनेक येतील. माझ्याकडून उत्तर येतीलच याची अपेक्षा करु नये. सदर विषयाची या भागातील नागरीक म्हणून उत्तर दिले आहे.

आणी DARWIN सांगुन गेलाय SURVIVAL OF THE FITTEST हा नियम मला तंतोतंत कुठल्याही क्षेत्रात पटतो. ज्यांना नरभक्षक वाघिण गेल्याचे दुख आहे त्यांनी तिचे पिले घरी नेऊन आपल्या लेकरा बाळात ठेऊ शकता. आमच्या लेकरा बाळावर शेतकर्यावर शेतमजुरांवर हि आपत नको. ट्विट करणार्या सेलिब्रिटीनी सिंगापुरचे वाघ व प्राणी संग्रालयातील वाघ बघितले असेल कधी विदर्भातील वाघ बघावे हि विनंती....

आणी राजकारण्यांचं काय ते कशावरही राजकारण करणार, आम्हाला आमचा जीव प्यारा!

सगळ्यात महत्त्वाचं। गावातील काही लोक स्वतः मान्य करतात की माणसे मेल्याने त्यांना फायदा होतो, सरकार पैसे देते आणि थोडे दिवस तरीत्यांची गरिबी मिटते।
तिथे कोर्टात केस चालू आहे तिथे तुम्ही हजर होता का?
13 पैकी फक्त 3 माणसांचे autopsy करण्यात आली आणि फक्त एकाच्यात tiger cha DNA सापडलाय।
स्वतः NTCA (National tiger Conservation authority) मान्य करतीये कि जे काही झालाय ते पुराव्या अभावी आणि सगळे नियम तोडून झालाय।

यातले जास्त मृतदेह सापडले ते weekends ना सापडले, कॅमेरा ट्रॅप शेजारी। माझा प्रश्न हा आहे की पहले माणूस मेला मग ट्रॅप लावले कि त्या वाघिणीला माहित होते ट्रॅप बघून त्यांना मारायचे। समजा सगळे खून तिने केले तर SCAT ANALYSIS का नाही केला? तिला नारभक्षी ठरवताना सुद्धा हजारो नियम मोडले गेलेत। तिला कोणी पहिल्याच पुरावा पण नाही। तो कोणता हि वाघ होऊ शकला असता।

माणूस वाघाची नैसर्गिक शिकार नाही। वाघ कधीच माणसावर हल्ला करत नाही, तस असत तर वनाधिकारी हातात काठी घेऊन चालत जंगले फिरले नसते। माणूस जेव्हा खाली बसतो तेव्हा त्याची उंची वाघापेक्षा कमी होते, वाघाला तो त्याची शिकार वाटतो आणि हल्ला करतो पण त्यांना कधीच खात नाही। असेच आपल्याला या case मध्ये हि दिसते। जी शव सापडली त्या सगळ्यांचे विघटन होत होते। असे तेव्हाच होते जेव्हा त्या तसाच सडत असतात। समजा वाघाने खाल्ले असेल तर ते फक्त हाडे ठेवतात आणि त्यांवर जास्त मास सापडत नाही। ही आपली चूक आहे की आपण त्यांच्या भागात जाऊन अशी वर्तन करतो।

जे कोणते मृतदेह सापडले ते सगळे आत जंगलात सापडले। शेतात सापडले हि माहिती चुकीची आहे। तस असेल तर मग शेतात कॅमेरा ट्रॅप का लावलेले? शेवटचा 14वा बळी शेतात गेला ते पण तेव्हा जेव्हा 200 च्या वरती माणसे जंगलात फिरत होती तिला शोधायला, ती गावात शिरणारच, तिला स्वतःचा आणि स्वतःचा पिल्लांचा जीव वाचवायचं, त्यांचं पॉट भरायचय। गावातले लोक स्वतः च्या हक्क असल्या सारखे जंगलाची जमीन वापरतात, तो restricted area आहे माहित असून त्यात चूक कोणाची? ज्या शेतात ते काम ते पण आधी जंगल होते। ती अतिक्रमण केलेली जमीन आहे। तिथली माणसे स्वतः बोलतात कि आम्ही जंगलात जातो गुरे चरायला। मग त्यात वाघाची काय चूक?

फक्त एका वाघिणी ला मारण्यासाठी सरकार ने करोडो रुपये खर्च केले। 200 च्या वर लोकांचे पगार, ड्रोन cost, dogs hiring cost, transportation of elephant's, private shooter che charges which are in lakhs, तिच्या साठी crores rupees चे दुसऱ्या वाघाच्या मूत्राचा वास असलेले द्रव्य मागवले गेले। तिला मारण्यासाठी 10 करोड रुपये खर्च झाला आणि government ने 1000 करोड रुपये खर्च मंजूर केला। एवढा खर्च कधी जे शेतकरी आत्महत्या करतात त्यांच्यासाठी तरी मंजूर केलाय का?

खूप महत्त्वाच, तुम्ही माहिती निट नाही काढली sir, please Google वर search करा। ती जमीन खरंच अंबानीच्या company la विकली आहे, नंतर ती अंबानीची company अडाणीने विकत घेतली आहे। त्या कंपन्यानी तसे काही वर्ष पूर्वी स्वतः press release करून सांगितले आहे।

तिला पहिले गोळी घालण्यात आली नंतर तिला पकडण्याचे खोटे प्रयत्न करण्यात आले हे तिच्या autopsy मध्ये सिद्ध झाले। तिला मारण्यासाठी अशा माणसाला बोलावले जो प्राण्यांना निरापराधांना मारणे enjoy करतो, त्यासाठी सरकार ला पैसे खिलावतो। तो स्वतः देश द्रोही आहे, hydrabad सरकार ने त्याला नक्षल वाद्यांना हत्यारे पुरवण्याचा आरोपावरून पकडले होते, त्याला त्याची शिक्षा पण झालीये। सरकारी व्यवस्था एवढी खराब झालीये का? का हे सगळे सांभाळणे जड होतंय वनाधिकाऱ्यांना?

निरापराधानचा अजून जीव जाऊ नये, मग तो माणूस आहे किंवा प्राणी यासाठीच सगळे चालले आहे।

महात्मा गांधींच्या त्या Viral फोटोमागचे सत्य, जे आजही लोकांना माहीत नाही.

noreply@blogger.com (Assal Marathi SMS) — Tue, 23 Oct 2018 03:42:00 -0700

महात्मा गांधींच्या त्या Viral फोटोमागचे सत्य, जे आजही लोकांना माहीत नाही.

महात्मा गांधी हे कसे मस्तीखोर, अय्याश स्वभावाचे होते. त्यांना विदेशी सुंदर स्त्रियांसोबत नृत्य करायला कसे आवडायचे, असे वर्णन असलेले छायाचित्र सध्या समाजमाध्यमांवर फिरत आहे. असेच एक छायाचित्र ‘व्हॉट्सअ‍ॅप’वर ‘व्हायरल’ झाले आहे. यात गांधीजी एका विदेशी महिलेसोबत नृत्य करीत असल्याचे दिसत आहे.

परंतु हे छायाचित्र खरे नाही. एका ऑस्ट्रेलियन कलाकाराने सिडनी येथे झालेल्या सोहळ्यात गांधींसारखी वेशभूषा धारण करून तरुणीसोबत नृत्य केले होते. विशेष म्हणजे, या छायाचित्राविषयीचा खरेपणा अनेकांनी वारंवार सिद्ध करूनही काही जण बदनामीच्या उद्देशाने नृत्याचे छायाचित्र प्रसारित करीत आहेत. त्यामुळे सुज्ञांनी ते ‘फॉरवर्ड’ करू नये, हाच यावरील उपाय आहे!

या मराठी अभिनेत्रीला बोल्ड सिनमुळे अनेकांनी ठेवली होती नावे

noreply@blogger.com (Assal Marathi SMS) — Fri, 14 Sep 2018 01:18:00 -0700

या मराठी अभिनेत्रीला बोल्ड सिनमुळे अनेकांनी ठेवली होती नावे “पॉर्न स्टार”… आज चक्क दुष्काळग्रस्त गावे दत्तक घेतेय

आजवर अनेक बॉलिवूड अभिनेत्री बोल्ड सिन देऊन चर्चेचा विषय ठरल्या आहेत. याच यादीत मराठी मुलगी म्हणून बॉलिवूड मध्ये वावरणारी अभिनेत्री “राजश्री देशपांडे” हिची दुसरी बाजू येथे आवर्जून सांगावीशी वाटते. राजश्री मूळची औरंगाबाद जिल्ह्यातील सामान्य कुटुंबातील मुलगी. वकिलाच्या पदवीसाठी तिने पुण्यातील सिम्बॉयसिस कॉलेजमध्ये रुजू झाली. त्यानंतर मुंबईत जाऊन जाहिरात क्षेत्रात काम करू लागली. अभिनयाची आवड असल्याने थेटर जॉईंट केले. तलवारबाजी, मार्शल आर्टस् , कथकली मध्ये तिने प्राविण्य मिळवले.

अनेक शॉर्ट फिल्मही राजश्री देशपांडेने साकारल्या आहेत. याखेरीज तिचा “सेक्सी दुर्गा ” हा चित्रपट ही हिट ठरला. नुकताच तिचा बॉलिवूड चित्रपट “स्केअर्ड गेम्स” येऊन गेला. सैफ अली खान, राधिका आपटे, नवाजुद्दीन सिद्दीकी यासोबत राजश्री देशपांडे देखील झळकलेली पहायला मिळाली. या चित्रपटात तिने सुभद्रा गायतोंडे साकारली होती. नवाजुद्दीन सिद्दीकी सोबतचा तिचा बोल्ड सिनही तितकाच चर्चेचा विषय ठरला होता. या सिन मुळे राजश्रीला सोशल मीडियावर ट्रोल केले गेले होते. एवढेच नाही तर तिला चक्क एक “पॉर्न स्टार” म्हणूनच घोषित केले गेले. तिला नक्कीच चांगल्या भूमिका मिळाल्या नाहीत पण तिने जे कार्य केली ते खरोखरच वखळण्याजोगे आहे.
या सर्वातून बाजूला होऊन गेली ५ ते ६ वर्षांपासून औरंगाबाद जिल्ह्यातील गावे दत्तक घेत आहे. पांढरी पिंपळगांव, माठ जळगाव सारखी गावे तिने दत्तक घेऊन पाणीदार केली आहेत. यात तिला तिच्या घरच्यांकडूनच प्रेरणा मिळाली असल्याचे ती सांगते.

राजश्री देशपांडेची मोठी बहीण डॉक्टर आहे. गावातील लोकांसाठी मोफत उपचार करून देण्याचे कार्य ती करते यातूनच प्रेरणा घेऊन तिने देखील दुष्काळी गावे पाणीदार करण्याचा संकल्प हाती घेतला. मकरंद अनासपुरे यांची देखील या कामात मोलाची मदत मिळाली असल्याचे ती सांगते.” नभांगण फाउंडेशन ” ची स्थापना करून यामार्फत गावात शौचालय बांधून दिली. जलयुक्त शिवार सोबतच शालेय शिक्षण , आरोग्य यांच्या सुविधांवर तिने भर दिला आहे. एवढेच नाही तर तृतीय पंथी लोकांविषयी देखील तिने आस्था दर्शवली आहे. त्यांच्यासाठी मोफत आरोग्य शिबीर देखील तिने चालवली आहेत.

तिचा स्वतःचा ड्रायव्हर देखील एक तृतीयपंथीच असल्याचे ती सांगते.
अनेक चित्रपट अभिनेत्री आपल्या जुन्या कामांमुळे बदनाम झालेल्या आहेत पण राजश्री देशपांडेने आपले नाव ह्या सामाजिक कार्यामुळे उंचावले. गावातील लोक तिला मुलीप्रमाणे मानतात तिच्या ह्या कार्यामुळे तिच्या घरच्यांनीही मन उंचावली आहे. त्या कार्यासाठी तिला अनेक पुरस्कारांनी सन्मानित करण्यात आले आहे.

Open Zero balance account and get Rs.150 instant cashback

noreply@blogger.com (Assal Marathi SMS) — Mon, 20 Aug 2018 23:20:00 -0700

Rs.150 Instant Cashback

Open Zero balance account and get Rs.150 instant cashback

Get Rs.150 cashback With In 2 Minutes + Other benefits

Start Shopping Now

How to Get Paytm Cashback of Rs150

Step 1: Register or Login https://assal-marathi.blogspot.com/ Account
Step 2: Visit Kotak official website by Clicking on "Shop Now" Button above
Step 3: Enter your details like Name, PAN CARD etc and verify your identity with E-Adhaar
Step 4: Your accont will be opened instantly and one virtual card has been issused to you,
you can use this card to get 50% cashback on PVR, Rs.250 cashback on Flipkart
and many other offers
Step 5: After your account gets opened, we will give you
Rs.150 extra in your https://assal-marathi.blogspot.com/
account and you can withdraw it to PayTM within 24 hours your cashback will be tracked in
https://assal-marathi.blogspot.com/ Account within 24 hours, For any query, please contact
us at support@freekaamaal.com

Terms & Conditions

Please add products in your Cart only AFTER you click out of https://assal-marathi.blogspot.com/. Products lying in the cart before clicking out through FreeKaaMaal will not be eligible for claiming Cashback.
Complete your purchase in the same session/in one go after clicking through Assal MArathi sms.
Do not visit any other price comparison, coupon or deal site in between clicking-out through Assalmarathisms & placing the order on retailer's site.
Cashback might not be paid on purchases made using store credits/gift vouchers
Only use Coupons available on https://assal-marathi.blogspot.com/ to ensure validity & Cashback tracking. Restrictions may apply in some cases.
Bulk Orders will NOT be accepted for claiming Cashback: Please note it is against our T&C's to use our services for non-personal or commercial use. FreeKaaMaal shall block all such accounts and forfeit their cashback balances.
Cashback is not payable if you return or exchange your order. In all these cases Cashback for the full order will be Cancelled.
Cashback is NOT guaranteed based on various retailer criterias while Using a Coupon, Gift Voucher, Gift Card, Gift Certificate or Store Credit.
Cashback rates are subject to change at any time without prior notification.
For any Cashback/Rewards related issues/queries, kindly contact our support team on https://assal-marathi.blogspot.com/
It usually takes 24-48 hours to track the sale and crediting the cashback to your https://assal-marathi.blogspot.com/ account. However, initially this cashback status will remain Pending. Once the retailer confirms the transaction (within 6-10 business weeks) your cashback status will change to Confirmed.Thus,Missing Cashback Support Tickets could be raised only after 72 hours of making the transaction. Any support ticket/query raised before the mentioned time will be Rejected.

Language SMS [Marathi SMS]

noreply@blogger.com (Assal Marathi SMS) — Sun, 15 Jul 2018 20:52:00 -0700

मामाच नविन लग्न झालेलं असत हनीमून झाल्यानंतर सकाळी बायको मामाला उठवते व दूध आणायला पाठवते

रूम मधून बाहेर आल्यावर सगळे विचारतात
काय जोरात झाला वाटतं हनीमून
तो काही न बोलता तसाच निघुन जातो

तो पेपर अणायला गेल्यावर तिथेही तसेच
काय जोरात झालं वाटतं हनीमून
तो लाजुन तिथून निघुन जातो

दूध आणायला गेल्यावर तिथेही तसेच
काय जोरात झालं वाटतं हनीमून
तो लाजुन तिथून निघुन जातो

तो किराणा दुकानात जातो दुकानदार म्हणतो काय जोरात झाला वाटतं हनीमून
तो चिडून घरी येतो आणि बायकोला काय नालायक लोक आहेत हे
बायको म्हणते काय झालं
अग सगळे विचारतात की जोरात झाला वाटतं हनीमून..

बायको मामाकडे पाहून खुप हसते आणि म्हणते अहो लोक विचारणारच तुम्ही जरा खाली बघा तुम्ही तुमची लुंगी घालायची सोडून माझा परकर घातला आहे.

"वाघ" म्हणतात हिंदु जातीला ।।
कपाळी लावतो महाराष्ट्राच्या
मातीला ।।
डोंगराशी भिडवतो छातीला ।।
तोड नाही जगात कुठे
आमच्या हिम्मतीला ।।
आम्ही रक्त पाजतो स्वतःचे
तलवारीच्या पातीला ।।
कारण पुजतो फक्त
।। " छत्रपती शिवरायांना " ।। —

ती फ़क्त आईच!!
"सकाळी दोन धपाटे घालुन उठवते
ती आई
उठवल्यावर आवडता नाश्ता समोर मांडते...
ती आई
नाश्ता नाही होतो तोच डब्याची चिंता सुरु करते..
ती आई
काय करीन ते घेउन जा म्हणताना सगळ आवडीचे करते
ती आई
पदराला हात पुसत सांभाळुन जा म्हणते
ती आई
परतिची आतुरतेने वाट बघत असते
ती आई
आपण झोपत नाही तोवर जागी असते
ती आई
आणि जिच्याशिवाय आपले आयुष्य अपूर्ण
ती फ़क्त आईच...

कांकड आरती (Marathi)

noreply@blogger.com (Assal Marathi SMS) — Sun, 1 Jul 2018 22:17:00 -0700

कांकड आरती (Marathi)

उठा उठा हो साधक, साधा आपु...

उठा उठा हो साधक, साधा आपुलालें हित ।

गेला गेला हा नरदेह, मग कैचा भगवंत ॥ १ ॥

उठा उठा हो वेगेंशीं, चला जाउं राउळासी ।

झडतिल पातकांच्या राशी, काकडाआरती पहोनी ॥ ध्रु. ॥

जागे करा रुक्मिणीवरा, देव आहे निदसुरा ।

वेगें निंबलोण करा, इष्ट होईल म्हणऊनियां ॥ २ ॥

उठोनियां हो पांहाटे, पाहा विठ्ठल उभा विटे ।

चरण तयाचे गोमटे, अमृतदॄष्टी अवलोका ॥ ३ ॥

पुढें वाजंत्री वाजती, ढोल दमामे गर्जती ।

होत कांकडआरती, माझ्या पंढरीरायाची ॥ ४ ॥

सिंहनाद शंख-भेरी, गजर होतो महाद्वारीं ।

केशवराज विटेवरी, नामा चरण वंदितो ॥ ५ ॥

भक्तीचिये पोटीं बोध-कंकडा...

भक्तीचिये पोटीं बोध-कंकडा ज्योती ।

पंचप्राण जीवेंभावे ओंवाळूं आरती ॥ १ ॥

ओंवाळूं आरती माझ्या पंढरीनाथा ।

दोन्ही कर जोडूनि चरणी ठेविला माथा ॥ ध्रु. ॥काय महिमा वर्णू आतां सांगणें तें किती ।

कोटी ब्रम्हहत्या मुख पाहतां जाती ॥ २ ॥

राई रखुमाबाई उभ्या दोन्ही दों बाहीं ।

मयूरपिच्छचामारें ढाळिती ठईंच्या ठाईं ॥ ३ ॥

विटेसहित पाय म्हणुनी भावे ओंवाळूं ।

कोटी रवी-शशी दिव्य उगवले हेळूं ॥ ४ ॥

तुका म्हणे दिप घेउनी उन्मनींत शोभा ।

विटेवरी उभा दिसे लावण्यगाभा ॥ ५ ॥

भक्‍तीचिंये पोटीं बोध -का...

भक्‍तीचिंये पोटीं बोध-कांकडा ज्योती ।

पंचप्राण जीवें भावें ओवाळूं आरती ॥ध्रु०॥

ओवाळूं आरती माझ्या पंढरीनाथा ।

दोन्ही कर जोडूनि चरणीं ठेविला माथा ॥१॥

काय महिमा वर्णू आतां सांगणें तें किती ।

कोटी ब्रह्महत्या मुख पाहतां जाती ॥२॥

राई रखुमाबाई उभ्या दोन्हीं दो बाहीं ।

मयूरपिच्छें चामरें ढाळिती ठाईंच्या ठायीं ॥३॥

विटेसहित पाय म्हणुनी भावें ओवाळूं ।

कोटी रविशशी दिव्य उगवले हेळू ॥४॥

तुका म्हणे दीप धेडनीं उन्मनींत शोभा ।

विटेवरी उभा दिसे लावण्यगाभा ॥५॥

उठा उठा हो साधक, साधा आपु...

उठा उठा हो साधक, साधा आपुलालें हित ।
गेला गेला हा नरदेह, मग कैचा भगवंत ॥ १ ॥
उठा उठा हो वेगेंशीं, चला जाउं राउळासी ।
झडतिल पातकांच्या राशी, काकडाआरती पहोनी ॥ ध्रु. ॥
जागे करा रुक्मिणीवरा, देव आहे निदसुरा ।
वेगें निंबलोण करा, इष्ट होईल म्हणऊनियां ॥ २ ॥
उठोनियां हो पांहाटे, पाहा विठ्ठल उभा विटे ।
चरण तयाचे गोमटे, अमृतदॄष्टी अवलोका ॥ ३ ॥
पुढें वाजंत्री वाजती, ढोल दमामे गर्जती ।
होत कांकडआरती, माझ्या पंढरीरायाची ॥ ४ ॥
सिंहनाद शंख-भेरी, गजर होतो महाद्वारीं ।

केशवराज विटेवरी, नामा चरण वंदितो ॥ ५ ॥

उठा पांडुरंगा आतां दर्शन ...

उठा पांडुरंगा आतां दर्शन द्या सकळां ।

झाला अरुणोदय सरली निद्रेची वेळा ॥१॥

संत साधु मुनि अवधे झालेती गोळा ।

सोडा शेजमुख आतां पाहूं द्या मुखकमळा ॥२॥

रंगमंडपीं महाद्वारीं झालीसे दाटी ।

मन उतावेळ रुप पाहावया दृष्टीं ॥३॥

राई रखुमाबाई तुम्हां येऊ द्या दया ।

सेजें हालवुनी जागें करा देवराया ॥४॥

गरुड हनुमंत उभे पाहाती वाट ।

स्वर्गींचे सुरवर घेउनी आले बोभाट ॥५॥

झालें मुक्तद्वार लाभ झाला रोकडा ।

कांकड -आरती परमात्मया रघु...

कांकड-आरती परमात्मया रघुपती ।

जीवीं जीवा ओंवाळित निजीं निजात्मज्योति ॥ध्रु०॥

त्रिगुण कांकडा द्वैतधृतें तिंबिला ।

उजळली आत्मज्योति तेणें प्रकाश फांकला ॥१॥

काजळी ना दीप अवधें तेज डळमळ ।

अवनी ना अंबर अवधा निगूढ निश्चळ ॥२॥

उदय ना अस्त जेथें बोध प्रातःकाळीं ।

रामी रामदास सहजीं सहज ओंवाळी ॥३॥

श्रीगुरुदत्ता कांकड आरती ...

श्रीगुरुदत्ता कांकड आरती ओवाळित आतां । तुजला ओवाळित आतां ।

भावें ओवाळित आतां । निद्रातीत जागृत असतां न येचि उठवितां ॥ध्रु०॥

माया वस्त्रांतुनि हे चिंधी सांपडली मजला । नरतनु सांपउली मजला ।

अवचित सांपडली मजला । वाया न जाऊं द्यावी म्हणुनी काकडा केला ॥१॥

विद्या अविद्या द्वैत उठतां त्रिपुटी उद्‌भवली । मायिक त्रिपुटी उद्‌भवली ।

सद्वस्तूचें स्मरणहि नसतां पीळ पडुनि गेली ॥२॥

मोहरुपें स्नेंहांत बुडवुनि ज्योती लावियली । स्वयंज्योती लावियली ।

परंज्योती लावियली । पाहुनि सद्‌गुरु बाबा राम म्हणे निशा सरली ॥३॥

पंचप्राण काकड आरती तत्त्व...

पंचप्राण काकड आरती तत्त्वात्मक ज्योती । लावुनि तत्त्वात्मक ज्योती ।

ओवाळिला श्री त्रयमूर्तिं परमात्मा प्रीती ॥ध्रु०॥

ओवाळूं आरती माझ्या सद्‌गुरुनाथा । स्वामी श्रीगुरुनाथा ।

शरण मी आलो तुज । शरण मी आलो तुज ।

श्री पदीं ठेवियला माथा ॥१॥

कृष्णा सुपंचगंगा अनादि संगमीं । राहे यतिवर तरुतळीं ।

तो हा माझा कुलस्वामी । ओवाळूं०॥२॥

द्वारीं चौघडा वाजे वाजंत्री वाजती । कर्णे वाजंत्री वाजती।

नाना घोषें गर्जत । नाना वाद्यें गर्जत ।

भक्त स्वानंदें स्तविती ॥ओवाळूं ॥३॥

इंद्रादि सुरवर पन्नग दर्शनास येती। श्रीचे दर्शनास येती ।

नारद मुनिवर किंन्नर तुंबर आळविती ॥ओवाळूं॥४॥

पाहुनि सिंहासनीं आदि मूर्ति सांवळी । चिन्मय मूर्ति सांवळी ।

श्रीगुरुभक्त तन्मय । श्रीगुरुभक्त निर्भय श्रीपदीं ओवाळी ॥ओवाळूं॥५॥

काकड आरती स्वामी श्रीगुरु...

काकड आरती स्वामी श्रीगुरुदत्ता ।

सद‌भावें ओवाळूं चिन्मयरुप अवधूता ॥ध्रु०॥

प्राणापान समान व्यान उदान मिलाले ।

सुषुम्णेचे मार्गें दर्शनासि पातले ॥१॥

सोऽहं शब्दध्वनि मिळोनि सर्वांनी केला ।

दशनादाचा घोष अखंडित चालिला ॥२॥

कुंडलिनीचा वेढा काढुनि काकडा केला ।

सत्रावीचें धृत घेउनी पूर्ण भिजवीला ॥३॥

सद्‌गुरु वाक्याचा चिन्मय प्रकाश पडला ।

निश्चय काकडा नेऊनि तेथें पेटविला ॥४॥

निरंजन ओवाळूं जातां तद्रूप झाला ।

सद्‌गुरुप्रसादें अहंभाव निमाला ॥५॥

काकडे आरती दत्ता तुजला ओव...

काकडे आरती दत्ता तुजला ओवाळूं ।

प्रेमभावें तुझे चरण हृदयीं कवळूं ॥ध्रु०॥

माया अविद्या एकत्र वळुनी काकडा केला ।

स्वरुपानुस्मरणें स्नेहामाजी भिजवीला ॥१॥

विवेकज्ञानाग्नि ज्वाळेवरि सहसा पाजळिला ।

पेटुनियां झगझगीत उजेड हा पडला ॥२॥

द्वैत ध्वांता समूळ ग्रासुनि मनोन्मनी शोभा ।

फांकली तेव्हां पळत सुटे कामादिक शलभा ॥३॥

धावुनि आपोआप येती कामादिक शलभ ।

जळती ज्यांचा अंत योगियां दुर्लभ ॥४॥

काकडे आरती ऐशी उजलूं सोज्वळ ।

श्रीशिवलीलामृत (Marathi)

noreply@blogger.com (Assal Marathi SMS) — Sun, 1 Jul 2018 21:44:00 -0700

श्रीशिवलीलामृत (Marathi)

कोणत्याही सोमवारी सायंकाळी शंकराच्या मंदिरात जाऊन ११ बेलाची पाने पिंडीवर वहावीत व शंकराचे यथाशास्त्र दर्शन घेऊन " मी शंकराना प्रसन्न करून शांति, समाधान, आनंद प्राप्त करण्यासाठी श्रीशिवलीलामृत पोथीचे ७ दिवसात पारायण करणार आहे तरी हे कार्य भगवान् श्रीशंकरानी कृपा करून पूर्ण करून घ्यावे." अशी प्रार्थना करावी व तेथे किंवा स्वत:च्या घरी येऊन रात्रीच्या भोजनापूर्वी शिवलीलामृत पोथी वाचावी. शूचिर्भूत असावे.

Chapters

श्रीशिवलीलामृत – अध्याय पहिला

श्रीशिवलीलामृत – अध्याय दुसरा

श्रीशिवलीलामृत – अध्याय तिसरा

श्रीशिवलीलामृत – अध्याय चवथा

श्रीशिवलीलामृत – अध्याय पाचवा

श्रीशिवलीलामृत – अध्याय सहावा

श्रीशिवलीलामृत – अध्याय सातवा

श्रीशिवलीलामृत – अध्याय आठवा

श्रीशिवलीलामृत – अध्याय नववा

श्रीशिवलीलामृत – अध्याय दहावा

शिवलीलामृत – अध्याय अकरावा

श्रीशिवलीलामृत – अध्याय बारावा

Hridaynath 2012 Marathi 720p WEB-DL 800mb

noreply@blogger.com (Assal Marathi SMS) — Tue, 29 May 2018 01:56:00 -0700

IMDB Ratings: N/A
Genres: Action
Language: Marathi
Quality: 720p WEB-DL
Size: 842mb
Director: Amir, Nitish
Writer: Shrikant Kelkar
Stars: Ameya Hunaswadkar, Arun Kadam, Swarangi Maharte

Movie Plot: Sawant is a respected teacher known as Tatya to everyone in his society his good deeds are such that even after retirement people come to take his advice.He is a loving husband and a …

Watch Online

WATCH ONLINE HERE

Download Links

DOWNLOAD LINKS HERE

DIRECT ZIP FILE & TORRENT LINK

[ How to Download ? ]

Opportunity एक सुवर्ण संधी ... For Free/Part Time Working

noreply@blogger.com (Assal Marathi SMS) — Tue, 29 May 2018 01:38:00 -0700

तुम्ही स्वतःला ओळखले नसेल, तुम्ही स्वताःचे गोल सेट केले नसेल आणि तुमचा विचार सकारात्मक नसेल तर थांबा, आज पर्यंत केलेल्या नकारात्मक गोष्टीचे आजच्या होळी दहन करा,आणि येणार्‍या नव्या आव्हानांना सकारात्मक रित्या सामोरे जा. तुमच्या मदतीसाठी
हा एक आमचा छोटासा प्रयत्न

🔮🔮🔮🔮🔮Opportunity एक सुवर्ण संधी ... For Free/Part Time Working आपल्या मराठी बांधवासाठी एक सुवर्ण संधी.

आपल्या मराठी बांधवासाठी एक सुवर्ण संधी आहे. DIRECT SELLING BUSINESS मध्ये तुम्ही तुमच्या Free Time नुसार काम करून महिना 15000 ते 1,50000 रुपये सहज कमवू शकता. कोणाला कामाची गरज असल्यास किंवा खूप पैसे कमवायचे असतील तर आपला मोबाईल क्रमांक आणि एरिया कमेंट् करा.

S Jadhav 9763818939

पानिपत

noreply@blogger.com (Assal Marathi SMS) — Sat, 18 Mar 2017 22:05:00 -0700

पानिपत येथे मराठ्यांचा पराभव झाला आणि तेणेकरून महाराष्ट्रावर दुःख, खेद, विषाद यांची छाया पसरली, पण ती तात्कालिनच होती. या पराभवाचे परिणाम आपणांस सर्वस्वी मारक होतील, असे त्यांस त्या काळी वाटलेले दिसत नाही . अखिल हिंदुस्थानच्या कल्याणाच्या दृष्टिने विचार करता काहींना हा युद्धशास्त्रदृष्ट्या झालेला पराभव, नैतिकदृष्ट्या मोठा विजयच वाटला असल्याचे दिसून येते.
इव्हॅन्स बेल या विचारवंत इतिहास अभ्यासकाने संशोधनकालापूर्वीच लिहिले की, पानिपतची लढाईसुद्धा मराठ्यांना अभिमानास्पद व कीर्तिस्पद अशीच घटना समजली पाहिजे ! मराठे 'सर्व हिंदी लोकांसाठीच हिंदुस्तान' या ध्येयासाठी लढले ! पण दिल्ली, अयोध्या व दख्खन येथील प्रबळ मुसलमान सत्ताधीशमात्र या वेळी कारस्थाने करीत, आपल्या चैनीत दंग होऊन एका बाजूस बसले, आणि जरी मराठ्यांचा या युद्धात पराजय झाला तरी विजयी अफगाण जे यानंतर एकदा परत गेले ते हिंदी राजकारणांत ढवळाढवळ करण्यासाठी पुन्हा कधी दिल्लीस आले नाहीत !

प्रिन्सिपल रॉलिन्सन काशीराजाच्या बखरीच्या आपल्या प्रस्तावनेत लिहितात, ''विशिष्ट परिस्थितीचा विचार करता इतिहासांतील एखादा पराजय विजयाइतकाच सन्मानदायक म्हणावा लागतो, आणि मराठ्यांच्या सर्व इतिहासांत त्यांच्या फौजेने राष्ट्रांतील सर्व उत्तम शिलेदारांसह पानिपताच्या घणघोर रणक्षेत्रांत आपल्या देशाच्या वैऱ्यांशी लढताना जे मरण पत्करले त्याहून जास्त यशदायक मरण इतिहासात क्वचितच नोंदले गेले असेल ! पानिपत ची लढाई हेच सांगुन जाते की हरलात तरी हरा असं की, हरवणाऱ्याची पुन्हा लढायची हिम्मत नाही झाली पाहिजे. आणि त्यामुळेच ती लढाई पानिपत नाहीतर पुण्यपथ ठरते.

किल्ले कंचना

noreply@blogger.com (Assal Marathi SMS) — Sat, 18 Mar 2017 22:05:00 -0700

किल्ले कंचना

नाशिक जिल्ह्यातल्या सुप्रसिद्ध अशा सातमाळा रांगेत धोडप किल्ल्याच्या शेजारीच कांचना व मंचना अशा दोन शिरांचा कांचना किल्ला उभा आहे.
शिवाजीमहाराजांनी इ.स. १६७० मध्ये पुन्हा एकदा सुरत लुटली. ही लुट घेऊन शिवाजीमहाराज महाराष्ट्रात नाशिकमार्गे परतत आहेत ही खबर शहजादा मुअज्जमने दाउदखान कुरेशीला कळवली आणि त्याला शिवरायांवर चाल करून जायला सांगितले.दाउदखान आणि इख्लासखान हे दोन मुघल सरदार सुमारे तीन चार हजाराचं सैन्य घेऊन कांचना किल्ल्याजवळ पोहोचले. मराठ्यांचे सैन्य सुमारे दहा हजारांच्या आसपास होते. आघाडीवर असलेल्या इख्लासखानाने प्रचंड शौर्याने मराठी सैन्यावर निकराचा हल्ला केला. अतिशय पराक्रमी असलेला हा जवान असा इख्लासखान मराठी सैन्यावर तुटून पडला. मागून दाउदखानही मैदानात येउन दाखल झाला. एक प्रचंड असं रणकंदन त्या ठिकाणी माजलं. पण मुघलांचा तिखट अशा मराठी तलवारींपुढे निकाल लागला नाही. अखेरीस दाउदखान आणि इख्लासखान या दोघांनी जबर जखमी झाल्याने माघार घेतली आणि या विजयामुळे शिवरायांचा पुढचा मार्ग सुकर झाला. ती तारीख होती १७ ऑक्टोबर १६७० !!!!

स्त्री आणि सौंदर्य

noreply@blogger.com (Assal Marathi SMS) — Sat, 18 Mar 2017 22:04:00 -0700

पुरूषांना काय आवडेल,याचा विचार करून स्वतःला घडवू नका. पुरूषी नजरेतून स्वतःच सौंदर्य तोलणं म्हणजे स्त्रीत्वाच अधःपतन करवून घेण.*
*पुरूषांना उद्दीपित करण्याच साधन म्हणून आपण किती काळ जगणार आहोत?*
सकाळी उठून सडा-रांगोळी झाल्यावर स्वतःच काढलेली रेशीमरेषांची रांगोळी पाहिली तर तुम्हाला तुमच्या बोटातली सुंदरता दिसेल. स्वच्छ- सुंदर आवरलेलं स्वयंपाकघर तुम्हाला तुमच्या गृहिणीपणाचं सौंदर्य सांगेल.
तुम्ही शिक्षिका असाल तर तुमच सौंदर्य फळ्यावर नीटपणे लिहलेल्या अक्षरात आहे. विषयाच आकलन झाल्यावर दिसणारे मुलांचे चेहरे ही तुमची सुंदरता आहे.
तद्वत सौंदर्य कपड्यात नाही, कामात आहे. सौंदर्य नटण्यात नाही, विचारात आहे. सौंदर्य भपक्यात नाही, साधेपणात आहे. सौंदर्य बाहेर कशात नाही, मनात आहे. आपण करत असलेल प्रत्येक काम म्हणजे सौंदर्याच सादरीकरण असत. आपल्या कृतीतून सौंदर्याची निर्मीती करता आली पाहीजे. प्रेमाण बोलणं म्हणजे सुंदरता. आपल मत योग्य रीतीनं व्यक्त करता येणं म्हणजे सुंदरता. नको असलेल्या गोष्टीला ठाम नकार देण्याची हिंमत म्हणजे सुंदरता. दुस-याला समजावून घेणं म्हणजे सुंदरता. आपल्या वर्तनातून, विचारातून आपले सौंदर्य बाहेर येऊ द्या.
हाती आलेला प्रत्येक क्षण रसरशीतपणे जगण्यात खरी सुंदरता आहे. आपण करीत असलेल्या कामात कौशल्य प्राप्त झाल की आत्मविश्वास वाढतो. आत्मसन्मानाची जाणीव येते. अशी आत्मविश्वासाने जगणारी बाई आपोआप सुंदर होते.
इंदिरा गांधींचं सौंदर्य कणखर निर्णयक्षमतेत राहील.
मेरी कोमच सौंदर्य तिच्या ठोशात राहील.
वेळ प्रसंगी त्या दोघी स्मरणात राहू द्या.
तुम्ही जशा जन्माला आल्या तशाच सुंदर आहात, ही खुणगाठ मनाशी बांधून टाका. खात्री बाळगा, सौंदर्याकरीता दुस-या कुणाच्या पावतीची गरज पडणार नाही.
तुमचा दिवस आनंदात जावो . हे लिखाण माझे नाही मी आवडले म्हणून शेअर केले. ज्यांनी लिहीले त्यांना धन्यवाद।
ज्योति....

विश्वास नांगरे-पाटील यांच्या पुस्तकातील एक अनुभव....

noreply@blogger.com (Assal Marathi SMS) — Sat, 18 Mar 2017 22:02:00 -0700

विश्वास नांगरे-पाटील यांच्या पुस्तकातील एक अनुभव....
वाचा नक्की
रेल्वे स्टेशनच्या जवळ सायकल लावण्यासाठी जागा होती. 30 रुपये महिन्याला द्यावे लागायचे.
तिथे सायकलींवर लक्ष ठेवण्यासाठी एक म्हातारी बाई बसलेली असायची. चार बांबू लावून वर कडबा आणि ताडपत्री लावून तयार केलेलं छत होत. त्यातच ती आजी राहायची. अंगावर एकदम जुनी फाटकी साडी...ती पण मळलेली. डोक्यावरचे केसपूर्ण पिकलेले होते. साधारण 70-75 वय असावे. तिथे एक जूनं गोणपाट होतं. त्यावरच बसलेली असायची.
थंडी पासून बचावासाठी एक काळी चादर पण होती. थंडीच्या दिवसात कायम अंगावर घेतलेली ती दिसायची. समोर एक जर्मनचे ताट आणि एक स्टीलची चेपलेली वाटी. एवढंच.
एवढं असूनही चेह-यावर कायम स्मितहास्य असायचं.
एक दिवस संध्याकाळी घरी जाताना मी सायकल काढत होतो तेव्हा तिने मला विचारलं, "बाळ, नाव काय तुझं...?"
मी नाव बोललो
कदाचित त्यांना ऐकू नाही गेलं किंवा नाव समजलं नाही. त्यांनी पुन्हा विचारलं. काय?
मी पुन्हा बोललो
त्या हसत हसत बोलल्या "अच्छा . छान आहे नाव"
त्यांनी मग इतर चौकशी केली. म्हणजे घरी कोण असतं? गाव कोणतं? नंतर सायकलीला अडकवलेल्या माझ्या बॅग कडे पाहून विचारलं, "डब्या मध्ये काही शिल्लक आहे का?" मी क्षणभर गोंधळलो. मग बोललो, "नाही ओ आजी". का कुणास ठाऊक खूप वाईट वाटलं, नाही बोलताना. मग पुन्हा तोच हसरा चेहरा करून बोलल्या, "काही हरकत नाही पण कधी काही शिल्लक राहीलं तर टाकून देण्यापेक्षा आणत जा आणि मला देत जा"
हे सांगताना त्यांचा चेहरा जरी हसरा असला तरी त्यांचे डोळे ओशाळलेले वाटत होते. कदाचित त्यांना लाज वाटत होती असं काही मागण्याची पण मजबूरी होती त्यांची. उपाशी पोट कोणाकडूनही काहीही करवून घेतं. मी हो बोललो आणि निघालो.
घरी आल्यानंतर रात्री आईजवळ बसलो आणि त्या आजी बद्दल सांगितलं. तिला पण खूपवाईट वाटलं. दुस-या दिवशी सकाळी तिने न सांगता डब्यात 2 चपाती जास्त भरल्या आणि बोलली त्या आजीला दे. मला खूप बरं वाटलं. मी निघणार तेवढ्यात बाबांचा आवाज आला, "आता गेल्या गेल्या दे म्हणजे आताच ताजं खाऊन घेतील"
मी हो बोलून निघालो. त्या आजी झोपल्या होत्या. त्यांना उठवून चपाती आणि भाजी त्यांच्या ताटात काढून दिलं. त्या आजींच्या चेह-यावर वेगळाच आनंदं होता. त्यांच्या चेह-यावरील आनंदं पाहून मनाला खूप समाधान मिळालं.
दुपारी ऑफिस मध्ये जेवताना अचानक त्या आजीची आठवण आली आणि एक चपाती काढून ठेवली आणि मित्रांच्या पण डब्यात जे जेवण शिल्लक होतं ते माझ्या डब्यात भरून घेतलं.
संध्याकाळी मी तो डबा आजींना दिला. मग त्या गोड हसल्या. त्यांनी डबा रिकामा करून दिला आणि त्यातील अर्धी चपाती काढली त्याचे छोटे छोटे तुकडे केले आणि थोडं दूर जावून पसरून ठेवले आणि त्यांच्या जवळच्या वाटीत पाणी भरून त्या तुकड्याजवळ ठेवलं.
मी त्यांची प्रत्येक हालचाल पाहत होतो. त्या पुन्हा जवळ येऊन बसल्या. मी विचारलं, "आजी काय करताय हे ?"
त्या हसल्या आणि बोलल्या...बघ तिकडे. मी तिकडे पाहिलं तर काही चिमण्या आल्या आणि ते तुकडे खाऊ लागल्या आणि जवळच्या वाटीतील पाणी पिऊ लागल्या. मधेच एका चिमणीने एक तुकडा उचलला आणि उडून गेली.
कदाचित ती तो तुकडा आणखी एखाद्या भुकेल्या पिल्लासाठी घेऊन चालली होती.
त्यादिवशी जीवनाचा एक वेगळाच रंग दिसला. मी माझ्या डब्यातून काही घास त्या आजीला दिले होते आणि त्या आजीने तिच्या घासातील काही घास त्या चिमण्यांना दिलेत आणि त्या चिमण्यांनी पण काही भाग तिच्या पिल्लांसाठी नेला.
कदाचित हेच जीवन होतं. दुस-यासाठी थोडसं सुख घेवून जाणे.
जवळ जवळ एक वर्ष असच चालू राहीलं. नंतर माझं शिक्षण पूर्ण करून पुण्यात आलो जॉब साठी. चांगला जॉब मिळाला तेव्हा आवर्जून त्या आजींना पेढे देण्यासाठी गेलो. त्यांनी पेढा घेतला. अर्धा मला भरवला आणि डोळ्यात पाणी आणून बोलल्या "आठवणीने मला पेढा दिलास यातच समाधान आहे. माझ्या पोटच्या पोराने मला महालक्ष्मी देवीच्या दर्शनासाठी आणलं आणि मला इथेच सोडून चुकवून निघून गेला. पण कोण कुठला तू... मला प्रेमाने पेढा दिलास खूप समाधान वाटलं. खूप मोठा हो....साहेब होशील मोठा तू "
मी त्यांच्या पाया पडून आशीर्वाद घेतला आणि निघालो. तेव्हा एक गोष्ट लक्षात आली की, या जगात आशिर्वाद आणि आनंदं मिळवण खूप सोपं आहे. म्हणजे एखाद्याला आपण आनंद दिला की, त्या बदल्यात आपल्याला समाधान, आनंद आणि आशिर्वाद मिळून जातात.
पण आयुष्य संपलं तरी आपण हे दुसरीकडे शोधत बसतो.
मध्ये वर्ष निघून गेलं. जॉब आता पर्मनंट झाला होता. म्हणून पेढा देण्यासाठी मी गेलो पण त्या तिथे नव्हत्या. त्यांचं साहित्य पण नव्हतं तिथे. फक्त दूर नेहमीच्या जागेवर ती वाटी होती.
मी जवळच्या टपरीवर गेलो
आणि विचारलं, "इथल्या आजी कुठे आहेत ?" त्याने मला पाहिलं आणि बोलला, "अरे वारल्या त्या. 2 महीने होवून गेले. ऐकून खूप वाईट वाटलं. मन सुन्न झालं. जणू कोणीतरी जवळचं गेलं होतं.
मी त्या वाटीकडे पाहिलं. कोरडी पडली होती. मी माझ्या जवळची पाण्याची बाटली काढली आणि ती वाटी पाण्याने भरली आणि त्यांच्या साठी आणलेला पेढा ठेवला तिथेच आणि निघालो तिथून. चालता चालता सहज मागे वळून पहिलं तर एक कावळा त्या पेढ्यावर चोच मारून खात होता.
अस बोलतात की पिंडाला कावळा शिवला तर समजायचं की त्या व्यक्तिला मुक्ति मिळाली. त्या कावळ्याला पाहून वाटलं कदाचित मुक्ति मिळाली त्या आजीला !!!
*आपल्यातलं थोडसं सुख दुसऱ्याला देणे हेच खरं जीवन*

खाऊन माजावे, टाकून नाही......

noreply@blogger.com (Assal Marathi SMS) — Sat, 18 Mar 2017 22:01:00 -0700

(अन्न हे पूर्ण ब्रह्म)
आज एका माजी सहकाऱ्याचे लग्न होते म्हणून सुट्टी घेतली होती.....
जेवणाची कटकट मिटली म्हणून सौ. हि खुश होती .
निखिल माझ्याच डिपार्टमेंटमध्ये ट्रेनी म्हणून जॉईन झाला होता. तीन वर्षात खूप काही शिकला. काम करता करता पुढे शिकत राहिला आणि मग हळू हळू एक एक जॉब बदलत आता मोठ्या कंपनीत मोठ्या पदावर जाऊन बसला होता.
गुरू म्हणून माझे नाव सर्वाना सांगायचा.
अर्थात मी काही शिकवले नव्हते त्याला, पण वेळोवेळो मार्गदर्शन केले होते.आज त्याचेच लग्न होते. तीन वेळा फोन करून आठवण करून दिली म्हणून सपत्नीक जाण्याचे ठरविले.

दादरमधील चांगल्या हॉलमध्ये लग्न होते.आम्ही तिथे पोचलो. तेव्हा सगळी मंडळी फेटे घालूनच वावरत होती. हॉलबाहेर नेहमीप्रमाणे फेरीवाले, दोन चार भिकाऱ्यांची गर्दी दिसत होती .....
मला पाहून स्टेजवर धार्मिक विधीसाठी बसलेल्या निखिलने हात हलविला आणि शेजारच्याला खूण केली. ताबडतोब त्याचा मित्र आमच्या स्वागताला आला. मऊशार कोचावर बसून आम्ही सोहळा पाहत राहिलो .....
त्यांच्या आदरातिथ्य्याने सौ. एकदम खुश झाली होती . मुलीकडची बाजू हि पैसेवाले दिसत होती . सरबत आणि स्नॅक्सचा आस्वाद घेत आम्ही कौतुकाने सर्व निरीक्षण करीत होतो .
लग्न लागले आणि थोड्या वेळाने त्याचा मित्र येऊन म्हणाला "काका रिसेप्शनला वेळ आहे तो पर्यंत जेवून घ्या .
वेगवेगळे स्नॅक्स आणि सतत सरबत पिऊन माझे पोट गच्च झाले होते.
पण फार वेळ बसणे बरे दिसत नाही शिवाय उशीरहि झाला असता म्हणून उठलो आणि खाली आलो .......
"अबब!!!, सौ कौतुकाने उद्गारली.....
कारण तो थाटमाट पाहून थक्क झाली. जवळ जवळ वेगवेगळ्या पदार्थांचे 20 काउंटर मांडून ठेवले होते . स्वच्छ ,चकचकीत ड्रेस घातलेले वेटर इथे तिथे फिरत होते. युनिफॉर्म घातलेल्या सुंदर मुली पाहुण्यांची विचारपूस करीत फिरत होत्या .
पंचपक्वाने म्हणजे काय ते आज कळले मला.... हातात डिश घेऊन मी सगळ्या काउंटर वरून फिरू लागलो.....
तुम्हाला सांगतो राव एकही पदार्थ कधी घरी बनवून खाल्ला नव्हता असे सर्व पदार्थ होते .
सौ. ने हात खेचत म्हटले "आहो जरा दमाने घ्या, मिळते म्हणून सर्व घेऊ नका, मग फेकून द्याल "
मी लक्ष न देता माझी डिश पूर्ण भरून घेतली आणि कोपरा गाठत शांतपणे जेवायला सुरवात केली. थोडे खाल्ल्यानंतर माझे पोट गच्च झाले.......
अधिक काही खाववेना. नाइलाजाने मी ती अर्धी भरलेली डिश फेकून द्यायला गेलो. रिकाम्या डब्याजवळ एक माणूस उभा होता........
माझ्याकडे प्रसन्नपणे हसून पाहत हातातील डिश घेतली आणि म्हणाला
"सर , रागावणार नसाल तर एक सांगू ??
अतिशय सभ्य माणूस दिसत होता म्हणून मी होय म्हटले
" हि तुमची डिश आहे ना ??
" होय, मी परत उत्तरलो .
" हे उरलेले जेवण मी तुम्हाला पार्सल करून देऊ का ?? म्हणजे तुम्ही घरी नेऊन संध्याकाळीहि जेवू शकाल "
मी चकित झालो .थोडा राग हि आला. त्याच रागात बोललो
"आहो थोडे राहिले अन्न ?
काय हरकत आहे .
नाही अंदाज आला.
म्हणून काय घरी न्यायचं" ??
"रागावू नका" तो गोड हसत म्हणाला.
हे मोठ्यांच लग्न आहे. पैश्याची बिलकुल काळजी करू नका असे सांगितले आहे आम्हाला. हजार माणसांच्या जेवणाची ऑर्डर म्हणजे. बाराशे माणसांचे जेवण बनविले आम्ही. कितीतरी अन्न उरणार, मग बाहेर बसलेल्या पंधरावीस भिकाऱ्यांना देऊ .आमची 25 माणसे. पण तरीही अन्न उरणारच. आणि तुम्ही हे वाया घालवलेले अन्न!! त्याचे काय ?? राग मानू नका. पण आज हजार लोकांच्या जेवणासाठी गेले चार दिवस आम्ही मेहनत करतोय, उत्कृष्ट प्रतीची भाजी, मसाले खरेदी केले आज पहाटे चार वाजल्यापासून माझी माणसे तुम्हाला वेळेवर आणि उत्तमप्रतीचे चविष्ट जेवण देण्यासाठी राबतायत..
होय, त्यासाठी आम्ही मागू तेव्हढे पैसे तुम्ही दिलेत हे मान्य आहे. पण सर्व गोष्टी अश्या पैशाने नाही मोजता येत. आज अशी अर्धवट भरलेली डिश डब्यात फेकून दिलेली पाहून जीव तुटतो आमचा .....
म्हणून आम्ही हि शक्कल लढवली, हॉटेल मध्ये कसे तुम्ही डिशमधील अन्न पार्सल द्यायला सांगता".....
का ???
कारण तुम्ही पैसे मोजले असता मग इथे का नाही ?? कारण ते दुसऱ्यांने दिले म्हणून का ??
" आणि हो, यातील काहीही यजमानांना माहित नाही.
हे आम्हीच ठरविले आहे . त्यामुळे तुम्ही यजमानांना दोष देऊ नका. पटले तर तुमचे अन्न आणि अजून त्यात थोडी भर टाकून घरी घेऊन जा नाहीतर डिशमधील अन्न पूर्ण खा ." मला काही सुचेना काय बोलावे. थोडी लाज हि वाटली आणि पटतही होते .
खरेच भारतात काय आज संपूर्ण जगात अन्नासाठी लोक भटकतायत आणि आपण इथे कोरड्या मनाने फेकून देतोय......
इतक्यात सौ .म्हणाली "बरोबर बोलताय भाऊ , ह्यांना काय कळते किती मेहनत असते यामागे . हवे तसे घ्यायचे आणि उरलेले फेकून द्यायचे तेव्हा करण्याला किती वेदना होतात. द्या तुम्ही ते पार्सल आम्हाला. आता रात्रीचे जेवण होईल. मेहनत, इंधन सर्व काही वाचेल. थोड्या वेळाने आम्ही वर वधूला आशीर्वाद देऊन पार्सल घेऊन बाहेर पडलो .......
(आता बोला आहे का तुमची असे वागण्याची मानसिकता..
एक तर जेवढी भूक असते त्यापेक्षा कमीच पानात घ्यावे, अजून लागले तर ना नाहीच....
पण भुभूक्षीतासारखे भसाभसा पान भरून घेवून दुसऱ्याच्या तोंडचे अन्न वाया घालवण्यासारखा माजोरडेपणा नाही...)
अन्नावाचून, अन्न पिकवता आत्महत्या करतोय.......
खाऊन माजावे, टाकून नाही......

गाडीचे टायर्स

noreply@blogger.com (Assal Marathi SMS) — Sat, 18 Mar 2017 22:00:00 -0700

*"गाडीचे टायर्स "*

गेल्या काही वर्षात दुचाकी व चारचाकी चालवणार्या लोकांच्या मानसिकतेचा अभ्यास केला.

मला भेटलेल्या जवळजवळ 75 % लोकांना गाडीच्या टायर्स ची स्थिती आणी रिस्क याची जाण
किंवा यावर कधी विचार केलाय अस जाणवलं नाही
बरेच जण एवढी वर्ष किंवा एवढे किलोमीटर्स झाले की बदलणार असं ठरवून टाकतात, मुळात हे पूर्णतः चुकीचं आहे
टायर ची झीज ही नुसत्या रनींग मुळेच होते असं नाही तर *चुकलेली अलाईनमेंट, रस्त्यांची खराब स्थिती, टायर मधील कमी जास्त एअर प्रेशर, ड्राईविंग ची पद्धत* अशा अनेक गोष्टींमुळे होते...
ती झीज कमी व्हावी यासाठी
*वेळोवेळी अलाईनमेंट वर लक्ष ठेवणे*
*3 ते 5 हजार किलोमीटर्स नंतर टायर रोटेशन करणेे*
*जास्त स्पीड मधे टर्न न मारणे*
*वेळोवेळी निव्वळ ब्रेक्स वर गाडी कंट्रोल करणे टाळाव* (शक्य तितकी *गीअर* मध्ये कंट्रेोल करण्याची सवय असावी)
*एअर प्रेशर वर लक्ष ठेवणे*
*सस्पेनशन खराब झालं असेल किंवा अँगल चेंज झाला तरी एक टायर झीजतो*....
मैकेनिक चा सल्ल्याने ते *बदलावे.*
हे आपण करु शकतो...
मी एकदा टू व्हीलर वरून मुंबई ते पुणे प्रवास करत होतो
एक्सप्रेस वे ला लागलो ( मधे 4/5 कीलोमीटर मध्ये टुव्हीलर अलाऊड आहे)
एक बोलेरो 100/110 kmph वेगाने बाजूने गेली दरम्यान एक बारिकसा काळा रबरी तुकडा उडालेला मला दिसला... मला वेगळीच शंका आली म्हणून मी त्याचा पाठलाग सुरु केला.
एक टु व्हीलर वाला बोलेरो ला गाठतो म्हणजे काय?
त्याने वेग अजुनच वाढवला....
साधारण दीड किलोमीटर हे चालु होतं.
मागुन 2/3 कार येत होत्या त्यांना हात दाखवून मी स्लो करायला लावलं आणी बोलेरो ला गाठून त्याला खुणावलं, थांबण्यासाठी.
त्याचा लक्षात आलं काहीतरी गडबड आहे व त्याने वेग 60 पर्यंत खाली आणला अन् तेवढ्यात टायर चं अख्खं सोल मागे उडालं आणी मागून येणार्या कार च्या काचेवर आपटलं
आणी ऊजव्या ट्रँक मधे असलेली बोलेरो मागचा टायर चं सोल उडाल्यामुळे पूर्ण डावीकडे रेलिंगवर आपटली. स्पीड कमी करायला लावला म्हणून त्यातील 8 लोक सुखरुप बचावले. ड्राईव्हर मात्र थरथरत होता म्हणे देवासारखे भेटलात. 100/110 चा स्पीडला काय झालं असत????
आता मला सांगा रीमोल्ड चे टायर वापरुन त्याने असे किती रु/- वाचवले असतील?
मला वाटतं बोलेरो चा टायर मध्ये जास्तीत जास्त 3 ते 3.5 हजार चा फरक असेल रीमोल्ड अन् नव्या टायर मधे.
म्हणजे प्रती किलोमीटर जेमतेम *25 पैसे* वाचत असावेत.
_एवढ्याश्या_ बचती साठी इतकी *रीस्क*????
माझ्या माहिती प्रमाणे साधारण इंन्शोरेन्स पाँलिसी मध्ये असा टायर फुटून अपघात झाला तर नुकसान भरपाई सुद्धा मिळत नाही.
खराब टायर्स मुळे गाडीचा *स्मुथनेस कमी होतो, ग्रीप कमी झाल्याने स्टेबलिटी रहात नाही, सस्पेन्शन कमी जाणवतं, माईलेज कमी होतं (अर्धा ते एक km प्रति लिटर)*
या सगळ्याचा हीशोब केला तर आपण जे पैसे वाचवतो किंवा याचं गांभीर्य लक्षात न घेता टाळाटाळ वा आळस करतो, त्यापेक्षा खूप जास्त *रिस्क* घेत असतो किंवा *जास्त किंमत* मोजत असतो.
बरेच मित्र टायर बदल सांगीतलं की छे!!!!
1)अजून एक पाऊस तरी जायला हवा
(खरतर ग्रीप ची गरज *पावसातच* जास्त असते)
2) मी कुठे गाडी पळवतोय?
3) माझ रनींग जास्त नाही
4) टायर वर खर्च करायला माझाकडे पैसे नाहीत ( घसरुन पडल्यास गाडी दुरुस्ती आणी डाँक्टर ला द्यायला मात्र आहेत)
5) तुझ टायर चं दुकान आहे का? की तुला टायरवाले कमीशन देतात?
(आता यावर काय बोलावे?)
सगळे जण बेफिकीर नाहीयेत. ज्यांना हे सर्व किंवा याहीपेक्षा जास्त माहीती आहे त्यांनी
हुह!! हे काय आम्हाला सांगायला नकोय असं न म्हणता जे याबद्दल अनभिद्न्य आहेत त्यांना हे समजाऊन सांगा.
माझं टायर चं दुकान नाही,
कोणत्याही कंपनीचा मी एजंट नाही!
टायर केव्हा बदलावे?
*1) नक्षी च्या गँप मध्ये मार्किंग (बाहेरच्या बाजुला 4/5 ठिकाणी साधारणतः त्रिकोणी खूण असते तिथे नक्षी ला आतमध्ये) असतं, त्या मार्कींग ला नक्षी टेकली की रिस्क स्टार्ट.*
*2) अलाईनमेंट खराब असेल तर एक बाजू झीजते तसा टायर वापरु नये.*
*3) खूप दिवस वापर नसेल तरी टायर्स हार्ड होतात, तेही वापरु नयेत.*
*4)ट्यूब वाले टायर असतील आणी गाडी खूप दिवस एका जागी ऊभी राहिली तर टायर मध्ये एअर येते आणी गाडी हाँबल होते. टायर ला जिथे फुगा येतो तीथे ता फुटू शकतो किंवा तारा बाहेर येतात.*
*5) टायर ला कट्स गेले असतील तरी बदलून टाका
गेल्या 10 वर्षात मला ही गोष्ट सिरीअसली घेणारे फारच कमी दिसले.
या साठी हा सगळा लेख प्रपंच!!
शेयर करायला विसरू नका
तुमच्या मित्रांना मेन्शन करा

चंद्रकांत गोखले

noreply@blogger.com (Assal Marathi SMS) — Sat, 18 Mar 2017 21:58:00 -0700

एक वेळ उपाशी राहुन प्रतिवर्षी सैनिकांना एक लाख रुपये देनारा अभिनेता।
चंद्रकांत गोखले
जन्म - ७ जानेवारी १९२१
मृत्यु - २० जुन २००८
।।परिवार - अभिनेते विक्रम गोखलेंचे वडील।।
।।अभिनय प्रवास।।
वयाच्या नवव्या वर्षी रंगभूमिवर पदार्पण ।
सात दशकात ६० पेक्षा जास्त नाटक व त्याहिपेक्षा जास्त चित्रपटात काम।
।।पुरस्कार।।
विष्णुदास भावे गौरवपदक।
व्ही शांताराम पुरस्कार।
चिंतामनराव कोल्हटकर पुरस्कार।
नटश्रेष्ट नानासाहेब फाटक पुरस्कार।
छत्रपति शाहु महाराज पुरस्कार।
स्वातंत्र्यवीर विनायक दामोदर सावरकर पुरस्कार।।
।।देशसेवा।।
चंद्रकांत गोखले यांनी कोणताही गाजावाजा न करता प्रतिवर्षी एक लाख
रुपये शहिद सैनिकांच्या कुटुंबियांसाठी दिली। आज हा आकडा कमी वाटत
असला तरी चार दशकापुर्वी तो एक कोटीप्रमाणे होता।
सैनिकांसाठी खर्च करता यावा यासाठी ते एकवेळ जेवन करत । बसने व
पायी प्रवास करत । कितीही अडचणी आल्या
तरी मदत थांबविली नाही। या देशप्रेमी कलावंतास भावपूर्ण
आदरांजली ।

म्हातारी

noreply@blogger.com (Assal Marathi SMS) — Sat, 18 Mar 2017 21:57:00 -0700

" म्हातारी "

बस थांबली तसे सगळे प्रवासी आत चढले. म्हातारीनंही आपलं गाठोडं उचललं आणि ती बसमध्ये चढू लागली.
"ए म्हातारे , आत चढू नको. बसमध्ये जागा नाही." म्हातारीला बघताच कंडक्टर डाफरला.
"का रे बाबा, सगळ्यास्नी जागा आहे आणि मलाच जागा नाही होय ?"म्हातारी बोलली.
" तुझ्याकडं ओझं आहे म्हणून. ......कशाचं आहे ते गठुळं ?"
" वांगी हाईत."
"मग मागच्या बसनं ये. ही सीटी बस आहे. यातनं सामान नेता येत नाही."
"एवढं कुठं जास्त आहे ? ......तर नुसती एक बुट्टी तर आहे." म्हातारीनं एव्हाना वांग्याची बुट्टी बसमध्ये ढकलली होती. तीही वर चढली आणि दारासमोरच्या बाकड्यावर बसली.
" म्हातारे , तिकीट कुठलं देवू ?" कंडक्टरनं विचारलं.
"मार्केट दे बाबा एक."
"लगेजचं तिकीट पण घ्यावं लागेल."
"ते काय असतंय ?"
"हे तुझ्याजवळ गठुळं आहे की नाही त्याचंही तिकीट घ्यावं लागेल."
"एवढं एवढं तर हाय. त्याला रे कसलं तिकीट ?...का उगाचच छळायचं गरीबाला ?"
"तुला सामानाचं तिकीट तर काढावंच लागेल."
"काढ तर मग ! ..पण मी एक पैसाबी देणार नाही त्याचा."
इतक्यात बस थांबली. एक सैनिक आपल्या बायकापोरांसह आत शिरला. जवळ दोन मोठ्या बॅगा आणि तीन हात लांबीची एक ट्रंक .
"कंडक्टर , दोन दोन फुल्ल दोन हाफ, रेल्वे स्टेशन."
कंडक्टरनं तिकिटं फाडून दिली.
"आता का लगेज फाडला नाहीस रे लेका ? ....का ट्रंकंला लगेज नसतंय ?" म्हातारी बोलली तशी बसमधली सगळी माणसं हसली. "घरात आया भनी आज्ज्या कोण नसल्यावाणी वागत्यात माणसं." म्हातारीनं पुढं म्हटलं आणि कंडक्टर तोंडात मारल्यासारखा गप्प बसला.
मार्केटचा स्टॉप आला. म्हातारी ओझं घेऊन खाली उतरली.
ती मंडईत आली तेव्हा बाजार भरायला लागला होता. तिनं डोक्यावरचं गाठोडं खाली ठेवलं.ती एक कापड अंथरुन त्यावर वांगी पसरणाऱ इतक्यात ," ए म्हातारे , तिथं बसू नको ; ती जागा माझी आहे."असं कुणीतरी ओरडलं. म्हातारी मग पलीकडच्या बाजूला सरकली.तिथंही तसंच. व्यापारी लोक तिला तिथं बसूच देईनात.म्हातारी पुढं सरकत सरकत पार एका कोपऱ्यात गेली आणि तिथं टेकली.
तो कोपरा पार अडगळीत होता. कधीतरी एखादं गिर्हाइक त्या बाजूला फिरकायचं. बऱ्याच वेळानं एक तरूणी आली.
"आज्जी , वांगी कशी दिली ?" तिनं विचारलं.
" दहा रुपये पावशेर."
"पाच रुपयानं देणार ?"
"एवढं स्वस्त देऊन कसं परवडेल बाळा ?"
"मग राहू दे." ती मुलगी तशीच दुकानात शिरली आणि दहा रुपयांचं चॉकलेट घेऊन गेली.
नंतर एक एक गिर्हाइक येवू लागलं आणि किलो , अर्धा किलो, पाव किलो वांगी घेऊन जाऊ लागलं.
"मावशे , वांगी कशी ?" एका सुशिक्षित माणसानं गाडीवर बसूनच विचारलं."
"वीस रूपये अर्धा किलो." म्हातारी बोलली.
"एक किलो घेतो. निम्म्या दरानं देणार काय सांग !"
"गाडी नवी घेतलीस वाटतं लेकरा ?"
"होय ! कालच आणली."
"किती रूपयला ?"
"पंचावन्न हजारला."
" मग त्यांनी किती किंमत कमी केली ? का निम्म्या किंमतीतच आणलीस ?" तो माणूस काही बोलला नाही.गाडीला किक् मारून पळाला.
म्हातारीची वांगी विकून झाली तेव्हा दुपारचे बारा वाजले होते. उन्हानं म्हातारीचं अंग भाजत होतं. तहानेनं तोंड कोरडं पडलं होतं. काल दिवसभर एकादशीचा उपास. सकाळी चहा घ्यायचा होता पण बस चुकली तर काय करायचं म्हणून ती तशीच घोटभर पाणी पिऊन आलेली. मघापासून तिला फिरवायला लागलेलं.
तिनं पैसे मोजले.नुसते दोनशे वीस रूपये. आता यात म्हाताऱ्याची बीपी ची औषधं , आठवड्याचं तेल मीठ , कसं काय बसवायचं ? विचार करत करत ती उठली आणि काय होतंय कळायच्या आतच खाली कोसळली.
अरे ,म्हातारी पडली ,म्हातारी पडली ; असा गलका झाला आणि लोक जमले.
"कशी काय पडली ?"
"उन्हाचा तडाखा बसला असेल."
"सकाळपासून काही खाल्लं नसेल त्यामुळं साखर कमी झाली असेल."
"कुणी सांगावं तंबाखू पण लागली असेल."
सतरा जणांची सतरा तोंडं !
कुणी तिच्या नाकाला कांदा लावला , कुणी पाणी मारलं तर कुणी वारा घातला.
घटकाभरानं म्हातारी शुद्धीवर आली.
"म्हातारे ,सकाळपासून काय खाल्लंय का ?" कुणीतरी विचारलं. म्हातारीनं नकारार्थी मान हलवली.
"चल , मग काय तरी खाऊन घे...नाहीतर कोम्यात जाशील."
दोघातिघांनी तिला समोरच्या हॉटेलात नेलं. आत गेल्यावर ती तिथंच खाली फरशीवर बसली.
" आज्जी , वर बसा की !"वेटर बोलला.
"असूदे हितंच ."
"काय खाणार ?"
"काय हाय ?"
" बैंगन मसाला आणि रोटी देवू ?"
"ते काय असतंय ?"
"वांग्याची भाजी आणि रोटी !"
"चालंल." म्हातारी बोलली.
"तोपर्यंत एक लस्सीबिस्सी द्यारे एक.नाहीतर तुमचं जेवण येईपर्यंत म्हातारी पुन्हा एकदा चक्कर येऊन पडायची ." बरोबर आलेला माणूस बोलला आणि निघून गेला.
म्हातारीचं जेवण झालं.
"आज्जी , भात देऊ ?" वेटरनं विचारलं.
"नको.....पैसं किती झालं ?"
"एकशे ऐंशी रूपये."
"किती ?"
"एकशे ऐंशी रूपये.....साठ रुपयांच्या दोन रोट्या , नव्वद रुपयांचा बैंगन मसाला आणि तीस रुपयांची लस्सी."
"एवढं पैसं एका जेवणाला ?"
यष्टीचं जाण्यायेण्याचं चाळीस रुपये आणि जेवणाचं एकशे ऐंशी.... दोनशे वीस रुपये झाले.
म्हातारी हिशेब लावत होती...
चार महिन्यापुर्वी वांग्याची झाडं लावली, चार महीने त्यांची निगा राखली. कालपासुन वांगी तोडली, आणली, बाज़ारात आणुन विकली. एवढं सगळ करुन पाटीभर वांग्याचे दोनशे विस रुपये....? आणि एका जेवणाचे पण दोनशे विस रुपये....?
मग कालपासुन जीवाचा एवढा आटापीटा केला तो कशासाठी..? नुसत्या एका जेवणासाठी..? आता आठवडाभर काय करायचं..? तेल मिठ कुठनं आणायचं..? आणि म्हाता-याच्या औषधाच काय..?
विचार करुन म्हातारीला पुन्हा चक्कर आली आणि ती भुईवर कोसळली..... कोसळली ती कायमचीच.....!
माफ करा शेतिविषयक नाही....
पण चिंतन करायला लावणारी आहे.....
रहावल नाही म्हणुन पाठवलं ..... वस्तू घेताना समोर कोन आहे, याचा विचार नक्कीच करावा...व्यापारी व परिस्थितीशी लढणारी म्हातारी यातील फरक ओळखावा...

गैरसमज...

noreply@blogger.com (Assal Marathi SMS) — Sat, 18 Mar 2017 21:56:00 -0700

*गैरसमज*.......हा शब्दच खूप गैर वाटतो..
संकलन -के डी जाधव
*स्वामी विवेकानंदांनी गैरसमज कसा निर्माण होतो हे एका कथेतून स्पष्ट केले आहे....*
एका जंगलात राम सावित्री नावाच एक जोडपं राहत असत,राम हा जंगलात जाऊन लाकूडे तोडायचा आणि ती जवळच्या शहरात जाऊन विकायचा...काही दिवसांनी त्यांच्या घरात एक सुंदर बाळ जन्माला येत.;
एक दिवस त्याला जंगलात एक निरागस आणि घाबरलेल मुंगूसाच
पिल्लू दिसत जवळच कोणत्यातरी जंगली श्वापदाच्या हल्ल्यात त्याची आई मरून पडली होती..राम त्या पिल्लाला घरी आणतो.थोड्या दिवसांतच ते पिल्लू त्या घरात एखाद्या
सदस्यां प्रमाणे रूळते...
एक दिवस राम नेहमीप्रमाणे जंगलात आपल्या कामासाठी न्याहारी करतो आणि निघून जातो... नंतर थोड्या वेळाने आपल्या बाळाला झोपवून सावित्री पाणी आणण्यासाठी निघून जाते.घरात फक्त बाळ आणि ते माणसाळलेल मुंगूस....
काही वेळातच त्या घरात एक भला मोठा साप शिरला आणि तो त्या बाळाकडे चाल करू लागला ...मुंगूसाने चपळाईने सापावर झडप मारली आणि सुरु झाली लढाई..साप पण बलाढ्य होता पण मुंगूसाने त्याच्यावर मात केली मुंगूसाचे तोंड आणि पूर्ण शरीर सापाच्या रक्ताने
माखले होते...आता मुंगूस दारात उभे राहून सावित्रीची वाट बघत होते.....तेवढ्यात सावित्री डोक्यावर हंडा घेऊन आली आणि बघते तर काय मुंगूसाचे तोंड आणि पूर्ण शरीर रक्ताने माखले होते सावित्रीच्या डोक्यात एकच विचारांच वादळ ऊटल की तीच्या बाळाचे लचके त्या मुंगूसाने तोडले आणि त्याला मारुन टाकले...पण मुंगूस मात्र सावित्रीकडे खूप निरागसपणे बघत होते. मात्र त्याचवेळी सावित्रीने बाळाच्या नावाने एकच टाहो फोडला आणि क्षणार्धात डोक्यावरील हांडा तीने त्या मुंगूसाच्या अंगावर फेकला आणि घरात पळत सुटली पण घरात जाताच तीला चित्र वेगळंच दिसलं तीच बाळ अजूनही झोपलच
होत आणि शेजारीच तो भयानक साप रक्ताच्या थारोळ्यात मरून पडलेला....सावीत्री भानावर आली आणि सर्व प्रकार तिच्या लक्षात आला तशी ती चपळाईने उठली आणि बाहेर आली ..*पण मुंगूस बिचारे जागेवर ठार झालते* सावित्रीने पुन्हा एकदा टाहो फोडला पण यावेळी तीचे दोन्ही हात जोडलेले होते......

*स्वामी विवेकानंद सांगतात जे दिसतय ते बघा पण त्याचाआधी जे दिसत नाही ते शोधायचा प्रयत्न करा....कारण प्रश्न हा जीवलग माणूस
गमवण्याच्या आहे...कारण गैरसमज हे जवळच्या माणसांकडूनच होतात.

वाडगेभर निर्जीव अन्न : आजची फॅशन "

noreply@blogger.com (Assal Marathi SMS) — Sat, 18 Mar 2017 21:54:00 -0700

: assal marathi sms

वाडगेभर निर्जीव अन्न :

आजची फॅशन "
"अ बाउल ऑफ डेड फूड" या माझ्या wordpress च्या ब्लॉगबद्दल खूप सकारात्मक प्रतिक्रिया आणि आभार वाचकांनी कळवले. काही वाचकांनी ही पोस्ट अजून विस्तृत करून मराठीमध्ये लिहिली तर जास्त लोकांपर्यंत पोचून लिखाणाचे ध्येय साध्य होईल, असे वारंवार सुचवले. ही पोस्ट त्या वाचकांना समर्पित !
आज आहारशास्त्रात , पाकविधीशास्त्रात थोडक्यात फूड इंडस्ट्रीमध्ये अफाट, आमूलाग्र technical क्रांती झाली आहे. गमतीने आपण म्हणतो, काही धंदा चालो ना चालो पण वडापावची गाडी आणि खाण्याचे दुकान याला मरण नाही. किती खरे आहे हे.आज सर्वात जास्त नफा फूड इंडस्ट्री, हॉटेल आणि फूड manufacture सेक्टर कमावतंय. उद्याही हेच चित्र असेल किंबहुना अजून विस्तार वाढला असेल.
ज्या वेगात हा 'रेडी टू ईट' पदार्थांचा उद्योग फोफावतोय, त्याच वेगात lifestyle disorders औषधी आणि आरोग्यसेवा क्षेत्रातही वाढ होतेय. याचा अर्थ असा तर नाही ना की, फूड इंडस्ट्री औषधी मार्केटसाठी कस्टमर तयार करतेय? दुर्दैवाने काही अंशी ते खरेही आहे. काही घरात 'रेडी टू ईट' पदार्थ हे अगदी रोज, खूप प्रमाणात खाल्ले जातात. अगदी लहान मुलांनाही दिले जातात. (हो, कारण जाहिरातीत टार्गेट ऑडियन्स लहान मुले व त्यांच्या आयाच असतात )
'रेडी टू ईट' पदार्थांची यादी भली मोठी आहे. आज उदाहरणादाखल आपण घेऊ ....
कॉर्न फ्लेक्स, ओट मिल, चॉकोस, मुसेली इत्यादि :
अति उच्च तापमानात, अति दाबाखाली मूळ धान्यातील पाण्याचा अंश काढून हे पदार्थ तयार होतात. उष्णता, अति दाब यामुळे यातील नैसर्गिक पोषणमूल्ये जवळजवळ नष्ट होतात. राहतो तो निर्जीव पोषणमूल्यरहित चोथा! आता हा चोथा कोण खाणार म्हणून मग त्यात टाका कृत्रिम व्हिटॅमिन, कॅल्शिअम, लोह इत्यादि, जे शरीरात नीट शोषले जाईल याची काही शाश्वती नाही.
किती गम्मत आहे नाही? आधी त्या धान्याचा जीव घ्या आणि मग त्यात परत जीव आणण्याचा प्रयत्न करा. या सगळ्यात मूळ पदार्थांपेक्षा processing कॉस्ट वाढलेली असते तसेच टिकवणे, चव वाढवणे, दिसायला आकर्षक असावे या गोष्टीतून त्यात वेगवेगळी रासायनिक preservatives, रंग, मीठ, साखर आणि फ्लेवरची भर पडते. काही ब्रॅण्ड्समध्ये तर वाळवलेल्या भाज्या, फळेही असतात. समस्त पिरॅमिड रिटर्न mummy, मृत शाक, फल, धान्य संमेलनच जणु !
असे पदार्थ वारंवार खाण्यात असणाऱ्या स्त्रियांच्या गटाचा आणि असे पदार्थ न खाणाऱ्या स्त्रियांच्या गटाचा अभ्यास केला असता, हे पदार्थ खाणाऱ्या स्त्रियांमध्ये स्थूलता, अतिउच्चरक्तदाब, तसेच मधुमेहाचे प्रमाण अधिक असल्याचे आढळले. कमालच आहे! पण जाहिरातीत तर सुडौल कमरेची बाई हे ३ आठवडे खा आणि वजन कमी होईल असे सांगत असते. वरून टाकलेल्या मीठ, साखरेचे परिमाण दुसरे काय. आयुर्वेदानुसार असे निर्जीव, अति उष्णतेचा संस्कार झालेले, कोरडे अन्न हे वात दोष वाढवून शरीरात अनेक व्याधी उत्पन्न करण्याचे एक मुख्य कारण मानले जाते.
ओट हे तर अतिशय निकृष्ट धान्य वर्गात गणले जावे, इतके याचे पोषणमूल्य कमी आहे. ओटचा ग्लायसिमीक इंडेक्स (म्हणजे हे पचवताना रक्तातील वाढलेली साखरेची पातळी) ही जास्त असते. मी प्रत्यक्षात मात्र खूप मधुमेही रुग्णांना, "डॉक्टर, म्हणजे मी अगदी नियमित ओट मिल घेते, unhealthy असे काहीच खात नाही हो." असे भक्तिभावाने सांगताना पाहते. बसतोय ना धक्का एक एक वाचून. असो !
ओट meal नियमित घेणाऱ्या व्यक्तींमध्ये कुपोषणाचे सगळी लक्षणे आढळून येतात, ज्यामुळे हाडे, सांधेदुखी, थकवा, पचनाच्या तक्रारी, मलबद्धता, अहो, इतकीच नाही ही गोष्ट! अगदी आतड्यामध्ये मार्गावरोध होणे (intestinal obstruction, जी सिरिअस स्थिती असते) इतपत आरोग्यावर विपरीत परिणाम होऊ शकतात. याला डेटा, research, सगळ्याचा आधार आहे. गुगल करा.
मूळ म्हणजे पोषणरहित अन्न खाऊन शरीराचे हाल करा, वजन आपोआप कमी होईल ही विचारसरणीच किती भयानक आहे. सत्य आहे - आजच्या मनी ओरिएंटेड सोसायटीचे ! दुसरे काय?
'रोज रोज ताजा नाश्ता बनवणे शक्य नसते हो', 'खूप सवय झाली या पदार्थांची, आता मुले ऐकत नाहीत', 'असे कसे चालते मार्केटमध्ये, जर एवढे दुष्परिणाम असतील तर?'
- या सगळ्याला एकच उत्तर आहे, 'ब्रॅण्डिंग'!
'ब्रॅण्डिंग'ची माया जी मला, तुम्हाला,आपल्या मुलांना बरोबर जाळ्यात ओढते. जाहिरात, सुंदर सुंदर मॉडेल आणि भ्रम निर्माण करणारे मोठे मोठे दावे! यात अगदी आयुर्वेदिक, आयुर्वेदिक म्हणून झेंडा फडकवणारे शांतंजली किंवा इतर हर्बल कॉर्न फ्लेक, मुसेलीवाले पण येतात बरं का!
आयुर्वेद वेगळा, स्वदेशी वेगळे, गल्लत नको.
अरे हो हल्ली 'रेडी टू ईट व मेक' पोहे, खिचडी, सांजा अशीही पाकीटे मिळतात बरं का! तेही याच गटातले आहेत, विसरू नका.
अगदी क्वचित कधीतरी, पर्याय नाही, म्हणून हे पदार्थ खाणे समजू शकते. परंतु अगदी वारंवार, खूप प्रमाणात आणि सगळ्यात महत्वाचे घरातील लहान मुले व वृद्ध व्यक्तीस हे खाण्यास देत असाल तर, नक्की परत विचार करा.
आपल्या आजूबाजू सहज मिळणाऱ्या ज्वारी, बाजरी, नाचणी, राजगिरा, साळीच्या लाह्या ह्या वरील पदार्थाना उत्तम पर्याय ठरू शकतात. बाकी, ताज्या नाश्त्याच्या पदार्थांबाबत मी मागेच एक पोस्ट सविस्तर लिहिली आहे.
आपण राहतो त्या भौगोलिक परिस्थितीला, शरीराला उपकारक व अनुसरून आपले पारंपरिक पदार्थ असतात. आळीपाळीने असे पारंपरिक व ताजे पदार्थ खाण्यात ठेवणे कधीही उत्तम.
ताजे खा, साधे खा, निरोगी राहा.
वैद्य रुपाली पानसे -
9623448798
rupali.panse@gmail.com
(कृपया पोस्ट लेखिकेच्या नावासकट पोस्ट अथवा शेअर करावी. तुमच्या या कृतीने लेखनासाठी काढलेला वेळ आणि वापरलेली बुद्धी सत्कारणी लागल्याचे समाधान मिळेल. धन्यवाद)

Ti Saddhya Kay Karte 2017 Marathi pDVDRip 350MB

noreply@blogger.com (Assal Marathi SMS) — Thu, 23 Feb 2017 02:48:00 -0800

Mobile apps games full versions,Download top apk games, computer hacking tools software,Become an Ethical Hacker

Ti Saddhya Kay Karte 2017 Marathi pDVDRip 350MB

MDB Ratings: 8.2/10

Genres: Romance
Language: Marathi
Quality: pDVDRip
Size: 360mb
Director: Satish Rajwade
Writer: Satish Rajwade
Stars: Ankush Chaudhari, Tejashree Pradhan, Abhinay Berde

Movie Plot: Anurag wonders about his first love Tanvi, whom he hasn’t seen in years. Will their love be rekindled when they reconnect after a long time apart?

DIRECT ZIP FILE & TORRENT LINK

Download From Indishare

Download From Clicknupload
Download From Upload.af
Download From Uploadmor
Download From Uptobox
Download From Hubfiles
Download From Usersfiles
Download From Filescdn
Download From Uppit
Download From Userscloud
Download From Bdupload
Download From Downace
Download From 1fichier
Download From Mirrorace