Astroblogic

Η κουκουβάγια που ήταν θεός

noreply@blogger.com (Silversurfer) — Fri, 27 Jan 2012 21:08:00 +0000

Μια φορά και έναν καιρό , μέσα στα άναστρα μεσάνυχτα μια κουκουβάγια καθόταν στο κλαδί μιας οξιάς. Δυο τυφλοπόντικες προσπάθησαν να περάσουν χωρίς να γίνουν αντιληπτοί. <<Εσύ!>> είπε η κουκουβάγια .<<Ποιος;>> φώναξαν από το φόβο και την έκπληξη διότι δεν πίστευαν πως ήταν δυνατόν να τους δει κανείς μέσα στο μαύρο σκοτάδι. <<Εσείς οι δυο!>> είπε η κουκουβάγια. Οι τυφλοπόντικες έφυγαν βιαστικά και είπαν και στα αλλά πλάσματα του δάσους ότι η κουκουβάγια ήταν το πιο σπουδαίο και το πιο σοφό από απ’όλα τα ζώα διότι μπορούσε να δει στο σκοτάδι και διότι μπορούσε να απαντήσει σε οποιαδήποτε ερώτηση. << Θα το δούμε αυτό>>, ειπε το πουλί γραμματέας και πέρασε από το μέρος που ήταν η κουκουβάγια μια βράδια που ήταν πάλι πολύ σκοτεινά .<<Ποσα νύχια σου δείχνω ;>>είπε το πουλί γραμματέας .<<Δυο>>, απάντησε η κουκουβάγια και είχε δίκιο .<<Μπορείς να δώσεις μια συνώνυμη έκφραση των “δηλαδή” ή “μ’αυτό εννοώ”,>> <<Ήτοι>> είπε η κουκουβάγια .<<Γιατί ένας εραστής καλεί την αγαπημένη του ; >> ρώτησε το πουλί γραμματέας .<<Για να ερωτοτροπήσουν>> , είπε η κουκουβάγια . Το πουλί γραμματέας γύρισε βιαστικά για να συναντήσει τα άλλα πλάσματα και για να αναφέρει οτι η κουκουβάγια ήταν όντως το σπουδαιότερο και σοφότερο ζώο στον κόσμο διότι μπορούσε να δει στο σκοτάδι και διότι μπορούσε να απαντά σε οποιαδήποτε ερώτηση .<<Μπορεί να δει και την ημέρα , επίσης;>> ρώτησε η κόκκινη αλεπού . <<Ναι>> ρώτησαν ταυτόχρονα ένας τυφλοπόντικας και ένα κανις.<<Μπορει να δει και την ημέρα, επίσης;>> .Όλα τα άλλα πλάσματα γέλασαν δυνατά με αυτή την ανόητη ερώτηση και επιτεθήκαν στην κόκκινη αλεπού και στους φίλους της και τους έδιωξαν από την περιοχή . Μετά έστειλαν έναν αγγελιοφόρο στην κουκουβάγια και της ζήτησαν να γίνει ο αρχηγός τους .Όταν η κουκουβάγια εμφανίστηκε ήταν καταμεσήμερο και ο ήλιος έλαμπε . Περπάτησε πολύ αργά και αυτό της προσέδωσε έναν αέρα μεγάλης αξιοπρέπειας και περιεργάστηκε τα πάντα γύρω της με τα μεγάλα, επίμονα μάτια της και αυτό της προσέδωσε έναν αέρα εκπληκτικής σπουδαιότητας .<<Είναι θεός >>, φώναξε μια κλωσά .Και όλα τα άλλα πλάσματα επανέλαβαν φωνάζοντας .<<Είναι θεός! >> Κι έτσι την ακλούθησαν όπου και αν πήγαινε και όταν άρχισε να σκοντάφτει επάνω σε πράγματα , όρχησαν και αυτά να σκοντάφτουν επάνω σε πράγματα .Τελικά έφτασε σε ένα μεγάλο δρόμο και άρχισε να βαδίζει στο μέσο του και όλα τα άλλα πλάσματα όρχησαν να την ακολούθου . Σε λίγο , ένα γεράκι που ήταν προπομπός παρατήρησε ένα φορτηγό που ερχόταν πάνω τους με 50 μίλια την ώρα και το ανέφερε στο πουλί γραμματέα και το πουλί γραμματέας το ανέφερε στην κουκουβάγια . << Υπάρχει κίνδυνος μπροστά >>, είπε το πουλί γραμματέας. <<Δηλαδή;>> είπε η κουκουβάγια . Το πουλί γραμματέας της εξήγησε .<<Δεν φοβάσαι ;>> ρώτησε .<<Ποιον; >> είπε ήρεμα η κουκουβάγια , διότι δεν μπορούσε να δει το φορτηγό .<<Είναι θεός!>> φώναξαν όλοι μαζί ξανά και ακόμη φώναζαν .<<Είναι θεός!>> όταν το φορτηγό τα χτύπησε και τα παράτησε .Μερικά από τα ζώα τραυματίστηκαν μόνο , αλλά τα περισσότερα , συμπεριλαμβανομένης και της κουκουβάγιας σκοτώθηκαν .
ΤΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ΤΟΥ ΘΕΡΜΠΕΡ, ΤΖΕΙΜΣ ΘΕΡΜΠΕΡ, 1894-1961

The elegant universe

noreply@blogger.com (Silversurfer) — Fri, 20 Jan 2012 23:20:00 +0000

Υπερχορδές , υπερσυμμετρία, κβαντική βαρύτητα ,παράλληλα σύμπαντα, κόσμοι 10 - 11 και 26 διαστάσεων . Δεν είναι επιστημονική φαντασία αλλά η θεωρία χορδών , που φιλοδοξεί να γίνει η θεωρία των πάντων σας την παρουσιάζουμε σε 3 επεισόδια με παρουσιαστή τον συγγραφέα του ομώνυμου best seller, Brian Greene.

Το τέλος ενός αστεριού σε video

noreply@blogger.com (Silversurfer) — Wed, 18 Jan 2012 21:10:00 +0000

Aστρονόμοι έγιναν για πρώτη φορά μάρτυρες της καταστροφής ενός άστρου από μαύρη τρύπα.

Το περιστατικό κατέγραψε ανιχνευτής του παρατηρητηρίου Σουίφτ, το οποίο βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τη Γη, όταν έπιασε μια ξαφνική έκρηξη ακτινοβολίας προερχόμενη από τον αστερισμό του Δράκοντα που απέχει 4,5 δισεκατομμύρια έτη φωτός από τον πλανήτη μας.

Είναι όλες οι εκλείψεις του Ήλιου ισόχρονες;

noreply@blogger.com (Silversurfer) — Fri, 13 Jan 2012 07:05:00 +0000

Οι τροχιές της Σελήνης και της Γης είναι ελλειπτικές. Καθορίζει αυτό το δεδομένο τη χρονική διάρκεια μιας έκλειψης Ηλίου ή είναι όλες οι εκλείψεις ισόχρονες;

Ένα από τα εντυπωσιακότερα φυσικά φαινόμενα που μπορούμε να απολαύσουμε είναι η ολική έκλειψη Ηλίου. Όταν η Σελήνη καλύπτει ολοκληρωτικά τον Ήλιο, ο ουρανός σκοτεινιάζει και τα αστέρια γίνονται ευδιάκριτα. Δυστυχώς, η διάρκεια της ολικής ηλιακής έκλειψης είναι περιορισμένη. Κατά μέσο όρο διαρκεί λίγο περισσότερο από 2 λεπτά, ενώ η μεγαλύτερη φτάνει στα επτά λεπτά και 31 δευτερόλεπτα.

Το γεγονός πως οι ολικές εκλείψεις δεν είναι ισόχρονες οφείλεται στην ελλειπτική τροχιά τόσο της Γης όσο και της Σελήνης. Αυτό αφορά ιδιαίτερα τη Σελήνη, της οποίας η απόσταση από τη Γη κυμαίνεται ανάμεσα στα 363.000 χιλιόμετρα, όταν βρίσκεται στο κοντινότερο σημείο, το περίγειο, και στα 406.000 χιλιόμετρα, στο πιο απόμακρο, το απόγειο. Αυτό σημαίνει πως όταν βλέπουμε το σεληνιακό δίσκο από τη Γη στη φάση του περίγειου, αυτός εμφανίζεται μεγαλύτερος κατά 12 % από τον αντίστοιχο κατά το απόγειο. Και η τροχιά της Γης είναι ελλειπτική, η διαφορά όμως ανάμεσα στη μακρύτερη και κοντινότερη απόστασή της από τον Ήλιο προσδιορίζεται μόλις στο 3,4%.

Τον Ιούλιο η Γη βρίσκεται στη μεγαλύτερη απόστασή της από τον Ήλιο, με αποτέλεσμα να βλέπουμε μικρότερο τον ηλιακό δίσκο από τη Γη. Αν συμβεί μια ολική ηλιακή έκλειψη τον Ιούλιο σε μια χρονική στιγμή που η Σελήνη είναι κοντά στη Γη (και επομένως ο δίσκος της μεγάλος), τότε έχουμε μια έκλειψη Ηλίου μεγάλης χρονικής διάρκειας.
πηγη

Η περιστροφή της Γης (VIDEO)

noreply@blogger.com (Silversurfer) — Thu, 12 Jan 2012 18:50:00 +0000

Εντυπωσιακά πλάνα που τράβηξαν τα μέλη του πληρώματος του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού (ISS) πάνω από τις Ηνωμένες Πολιτείες, δείχνουν τον τρόπο με τον οποίο περιστρέφεται η Γη. Και όχι μόνο…

Κατά τη διάρκεια του video μπορούμε να διακρίνουμε ολόκληρες πολιτείες να ξεπροβάλλουν μέσα από τα σύννεφα, εκατομμύρια φώτα να λαμπιρίζουν και αστραπές να φωτίζουν τον ουρανό.

Στο βασίλειο των κβάντων

noreply@blogger.com (Silversurfer) — Sat, 07 Jan 2012 19:18:00 +0000

Τηλεμεταφορά, τηλεπάθεια, παράλληλα σύμπαντα... Μπήκαν στο λεξιλόγιο της επιστήμης χάρη σε μια ανατρεπτική και παράξενη θεωρία: την κβαντική μηχανική. Σας την εξηγούμε.

Για πολλούς ο σπουδαιότερος φυσικός του 20ού αιώνα ήταν ο Αμερικανός Ρίτσαρντ Φέινμαν. Κι όμως ακόμα και αυτός ο ιδιοφυής επιστήμονας και νομπελίστας μπροστά στο μυστηριώδη κόσμο των κβάντων στεκόταν έκθαμβος, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα ώστε είχε δηλώσει «κανείς άνθρωπος στον κόσμο δεν καταλαβαίνει πλήρως την κβαντική θεωρία». Πράγματι, μέχρι σήμερα είναι η πιο ανατρεπτική, η πιο επαναστατική θεωρία που έχει υπάρξει. Περιγράφει έναν κόσμο που αποτελείται από σωματίδια που διαδίδονται σαν κύματα, τα οποία μπορούν να βρίσκονται ταυτόχρονα σε διαφορετικές θέσεις, να διασχίζουν σαν φαντάσματα φαινομενικά αδιάβατα εμπόδια, να υπερτίθενται με τέλεια συγχρονισμένο τρόπο και να δημιουργούν δεσμίδες λέιζερ που μπορούν να κόβουν μέταλλα.

Κόρη πολλών πατέρων

Η κβαντική μηχανική είναι η μεγαλύτερη πνευματική κατάκτηση του 20ού αιώνα, μαζί με τη θεωρία της σχετικότητας. Ενώ όμως η θεωρία της σχετικότητας είναι ο καρπός του πνεύματος αποκλειστικά του Άλμπερτ Αϊνστάιν, η κβαντική μηχανική είναι κόρη πολλών πατέρων, από τον Μαξ Πλανκ ως τον Νιλς Μπορ και τον Ρίτσαρντ Φέινμαν. Έχει μεταβάλει τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο, γιατί υποστηρίζει ότι τα σωματίδια κινούνται με βάση πιθανοκρατικούς νόμους, σύμφωνα με τους οποίους είναι αδύνατο να προβλεφθεί με ακρίβεια το πεπρωμένο τους. Λέει ότι είναι αδύνατο να παρατηρούμε τον κόσμο χωρίς να τον διαταράσσουμε: συνεπώς δεν υπάρχει μια πραγματικότητα ανεξάρτητη από τον παρατηρητή. Έτσι δημιουργείται η υποψία ότι κάθε στιγμή το σύμπαν χωρίζεται σε χιλιάδες παράλληλα σύμπαντα, με τρόπο ώστε να πραγματοποιούνται όλες οι πιθανότητες.

Κρυσταλλολυχνίες και δεσμίδες λέιζερ

Η ορθότητά της έχει εξακριβωθεί μέχρι και πέρα από το δέκατο δεκαδικό ψηφίο. Ο Αϊνστάιν, όμως, δεν μπορούσε να τη χωνέψει και διαμαρτυρόταν: «Ο Θεός δεν παίζει ζάρια». Όμως κανείς δεν μπορεί χωρίς αυτή. Γιατί η κβαντική μηχανική βρίσκεται στους φωτοβολταϊκούς συλλέκτες, στα λέιζερ των cd player, στις κρυσταλλολυχνίες των υπολογιστών, στις απαραβίαστες επικοινωνίες του προσεχούς μέλλοντος. Ιδού γιατί είναι σημαντικό να προσπαθήσουμε να την εξηγήσουμε με απλό τρόπο. Αυτός είναι, λοιπόν, ο θαυμαστός κόσμος των κβάντων.

Κύμα ή σωματίδιο;

Όλα ξεκίνησαν με το φως. Αρχικά πιστεύαμε ότι αποτελούνταν από σωματίδια. Έπειτα ότι ήταν κύμα. Μέχρι που καταλάβαμε ότι και τα δύο ήταν σωστά...

Η επανάσταση ξεκίνησε το 1900, ακριβώς όταν κανείς δεν το περίμενε. Εκείνη την εποχή, πολλοί είχαν την ψευδαίσθηση ότι στη φυσική δεν υπήρχε πλέον τίποτα άλλο ουσιαστικό να ανακαλυφθεί. Τους θεμελιώδεις νόμους τους είχε περιγράψει αναλυτικά ο Ισαάκ Νεύτωνας το 18ο αιώνα, και στους μεταγενέστερους δεν είχε μείνει παρά η εκτέλεση υπολογισμών. Οι άνθρωποι πίστευαν ότι το σύμπαν αποτελούνταν από δύο είδη οντοτήτων, τελείως διαφορετικών μεταξύ τους: την ύλη (που διέθετε μάζα) και τα κύματα (τις ταλαντεύσεις της ύλης που επέτρεπαν τη διάδοση της ενέργειας).

Η υπόθεση έκλεισε...

Με αυτές τις ιδέες ως βάση, οι φυσικοί αναρωτιούνταν ποια είναι η φύση του φωτός. Σύμφωνα με τον Νεύτωνα, αποτελούνταν από σωματίδια που εξέπεμπαν οι φωτεινές πηγές. Το 1801, όμως, ο Άγγλος Τόμας Γιανγκ απέδειξε πως, όταν περνά μέσα από πολύ στενές σχισμές, το φως παράγει σύνθετες μορφές, που αποτελούνται από μια εναλλαγή φωτεινών και σκοτεινών περιοχών, που ονομάζονται «κροσσοί συμβολής» (βλ. σχέδιο πάνω). Το πείραμα, λοιπόν, απέδειξε ότι το φως είναι κύμα. Και τότε θεωρήθηκε ότι η υπόθεση έκλεισε.

...ή μήπως όχι ακόμα;

Όμως στα τέλη του 19ου αιώνα και τις αρχές του 20ού, ένα μυστήριο βασάνιζε τους επιστήμονες. Το πρόβλημα ήταν μαθηματικής φύσης και αφορούσε τον υπολογισμό της ενέργειας που εκπέμπεται με τη μορφή ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων (όπως το φως και οι υπέρυθρες ακτίνες) από ένα ιδανικό αντικείμενο που ονομάζεται «μελανό σώμα», το οποίο, αφού ορίσουμε τη θερμοκρασία, για παράδειγμα στους 1.000οC, μπορούμε να το φανταστούμε σαν ένα διάπυρο σίδερο.

Αν υποθέσουμε ότι το φως είναι κύμα, οι υπολογισμοί που βασίζονται στις παραδοσιακές θεωρίες θα έδιναν παράλογα αποτελέσματα: θα προέκυπτε ότι ένα τέτοιο «διάπυρο σίδερο» θα έπρεπε να εκπέμπει μια ατελείωτη ποσότητα ενέργειας. Το 1900, ο Γερμανός φυσικός Μαξ Πλανκ κατάφερε να λύσει το πρόβλημα και να φτάσει στο σωστό αποτέλεσμα, χρησιμοποιώντας ένα «κόλπο»: υπέθεσε ότι τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα όπως το φως αποτελούνται από μικροσκοπικά πακέτα («ομάδες κυμάτων»). Ο Πλανκ, όμως, πίστευε ότι αυτά τα πακέτα ήταν απλώς ένα χρήσιμο μαθηματικό τέχνασμα και δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα.

Το αίνιγμα του Αϊνστάιν

Την ίδια εποχή, οι φυσικοί προσπαθούσαν να εξηγήσουν και ένα άλλο φαινόμενο, που ήταν ήδη γνωστό από το 1880, το λεγόμενο «φωτοηλεκτρικό φαινόμενο»: μια μεταλλική πλάκα, αν φωτιστεί, μπορεί να εκπέμψει σωματίδια που είναι καλοί αγωγοί του ηλεκτρισμού... Ακόμα και τα φωτοβολταϊκά πάνελ λειτουργούν με βάση μια παρόμοια αρχή. Το φωτοηλεκτρικό φαινόμενο έγινε κατανοητό το 1905, όταν ο Άλμπερτ Αϊνστάιν έκανε την ανακάλυψη που του χάρισε το βραβείο Νόμπελ: έπρεπε να δεχτούμε ότι το φως αποτελείται από πακέτα, τα «κβάντα φωτός» ή «φωτόνια», ακριβώς όπως είχε εικάσει ο Πλανκ.

Το μυστήριο του ατόμου

Σε μια πρώτη προσέγγιση, μπορούμε να σκεφτούμε τα φωτόνια σαν πακέτα ενέργειας, δηλαδή μικρά κύματα ορισμένα στο χώρο. Αν όμως πάμε να παρατηρήσουμε από κοντά τη συμπεριφορά τους, ανακαλύπτουμε κάτι πραγματικά παράξενο: τα φωτόνια συμπεριφέρονται με τον έναν τρόπο ή τον άλλο ανάλογα με το πώς τα κοιτάμε εμείς. Σε κάποια πειράματα συμπεριφέρονται ως κύματα, δημιουργώντας κροσσούς συμβολής (πείραμα του Τόμσον), σε άλλα ως σωματίδια (φωτοηλεκτρικό φαινόμενο).

Η αρχή σύμφωνα με την οποία το φως έχει αυτή τη διττή φύση ονομάστηκε αρχή της συμπληρωματικότητας (και ισχύει για όλα τα κβαντικά σωματίδια).

Όλα αυτά ήταν ήδη αρκετά παράξενα, όμως το μυστήριο πύκνωσε ακόμα περισσότερο, όταν οι φυσικοί άρχισαν να ερευνούν τη δομή του ατόμου. Στις αρχές του 20ού αιώνα, ο Νέοζηλανδός Έρνεστ Ράδερφορντ είχε εικάσει ότι τα άτομα μοιάζουν με μικροσκοπικά ηλιακά συστήματα, όπου τα ηλεκτρόνια γυρνούν γύρω από τον πυρήνα έτσι όπως οι πλανήτες περιστρέφονται γύρω από τον Ήλιο. Υπήρχε όμως ένα πρόβλημα: επειδή τα ηλεκτρόνια διαθέτουν ηλεκτρικό φορτίο, σύμφωνα με τους «κλασικούς» νόμους της φυσικής δε θα μπορούσαν να παραμείνουν σε μια κυκλική τροχιά, αλλά θα έπρεπε να εκπέμπουν ενέργεια και να πέφτουν ελικοειδώς προς τον πυρήνα. Την καλύτερη λύση την πρότεινε ο Νιλς Μπορ το 1913. Τα ηλεκτρόνια, σε αντίθεση με τους πλανήτες, μπορούν να βρίσκονται μόνο σε συγκεκριμένες τροχιές. Και για να μετακινηθεί ένα ηλεκτρόνιο από τη μια τροχιά στην άλλη, χρειάζεται ένα πακέτο, ένα «κβάντο», με συγκεκριμένη ενέργεια, γιατί σε κάθε τροχιά αντιστοιχεί ένα συγκεκριμένο ενεργειακό επίπεδο. Είναι σαν να ανεβαίνουμε μια σκάλα: αν δε δώσουμε επαρκή ενέργεια για να μετακινήσουμε το πόδι από το χαμηλότερο σκαλί στο ψηλότερο, δε θα μπορέσουμε ποτέ να την ανεβούμε. Το άτομο, λοιπόν, είχε κβαντικοποιηθεί. Όμως ακόμα δε γνωρίζαμε το λόγο.

Απροσδιόριστες εξ αρχής

Το επόμενο βήμα το έκανε ο Γάλλος Λουί ντε Μπρολί, ο οποίος είπε ότι, αν τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα όπως το φως συμπεριφέρονται και ως σωματίδια, τότε και τα σωματίδια από τα οποία αποτελείται η ύλη θα μπορούσαν να αποτελούνται από κύματα. Αρχίσαμε έτσι να καταλαβαίνουμε την αιτία των ενεργειακών επιπέδων που εντόπισε ο Μπορ. Τα ηλεκτρόνια δεν είναι σαν μικροί πλανήτες που περιστρέφονται γύρω από τον πυρήνα, αλλά μοιάζουν περισσότερο με συννεφάκια που πάλλονται. Μόνο κάποιες συχνότητες είναι δυνατές, αυτές που αντιστοιχούν στα ενεργειακά επίπεδα.

Η θεωρία τελειοποιήθηκε από τον Έρβιν Σρέντινγκερ, που το 1927 διατύπωσε έναν τύπο (την «κυματοσυνάρτηση»), σύμφωνα με τον οποίο κάθε σωματίδιο σχετίζεται με ένα κύμα. Τα υλικά σωματίδια, λοιπόν, αποκτούν νέα όψη. Αναπαριστώνται με κύματα που διαδίδονται στο χώρο. Και δεν πρόκειται για υλικά κύματα, αλλά για κύματα πιθανότητας: η ένταση του κύματος δείχνει την πιθανότητα να βρεθεί ένα σωματίδιο σε ένα ορισμένο σημείο.

Εφόσον το σωματίδιο παραμένει ανενόχλητο, εκτείνεται σαν ένα κύμα στο χώρο (και βρίσκεται σε μια κατάσταση «πανταχού παρουσίας»). Όμως, όταν πραγματοποιείται μια μέτρηση, για να διαπιστωθεί η ακριβής θέση του σωματιδίου, τότε μεταβάλλεται η «αόριστη» κατάστασή του και αναγκάζεται να επιλέξει: μπορεί να βρίσκεται σε ένα σημείο και όχι σε ένα άλλο. Ή, πιο γενικά, σε μια κατάσταση και όχι σε μια άλλη (βλ. πλαίσιο αριστερά). Και δεν πρόκειται για ένα τεχνικό πρόβλημα, αλλά για μια θεμελιώδη αρχή: η μέτρηση διαταράσσει την κατάσταση του σωματιδίου. Επιπλέον, οι γνώσεις μας για το σωματίδιο θα είναι πάντα ελλιπείς. Όσο περισσότερο προσπαθούμε να μάθουμε τη θέση του, για παράδειγμα φωτίζοντάς το με φωτόνια, τόσο περισσότερο μεταβάλλεται και διαταράσσεται η κίνησή του, και συνεπώς η ταχύτητα γίνεται απροσδιόριστη. Αυτή είναι η «αρχή της απροσδιοριστίας του Χάιζενμπεργκ», που διατυπώθηκε το 1927.

Πού να πάω;

Ανακεφαλαιώνοντας, σε διάστημα 20 ετών, οι φυσικοί διαπίστωσαν ότι όλα τα σωματίδια έχουν διττή φύση και συμπεριφέρονται και ως κύματα. Σε αυτό το σημείο ξεκίνησε ένα νέο στάδιο: έγινε αντιληπτό ότι ακόμα και οι δυνάμεις της φύσης (ηλεκτρομαγνητισμός, βαρύτητα και πυρηνικές δυνάμεις) μπορούν να «κβαντικοποιηθούν», δηλαδή να διαιρεθούν σε ελάχιστα πακέτα, τα «κβάντα», όπως στην περίπτωση του φωτός. Οι δυνάμεις της φύσης, λοιπόν, εκδηλώνονται χάρη στη διαρκή ανταλλαγή χιλιάδων αόρατων σωματιδίων ανάμεσα στα αντικείμενα.

Εν τω μεταξύ, άλλες μελέτες έριξαν νέο φως στη μυστηριώδη λειτουργία του κβαντικού κόσμου. Ο Αμερικανός Ρίτσαρντ Φέινμαν, για παράδειγμα, το 1948 διατύπωσε ξανά τη θεωρία με βάση μια καινούρια αρχή. Μπορούμε να υπολογίσουμε την κίνηση ενός σωματιδίου από ένα αρχικό σημείο σε ένα τελικό σημείο αθροίζοντας μεταξύ τους με τον κατάλληλο τρόπο όλες τις πιθανές διαδρομές, από τις πιο άμεσες ως τις πιο μπλεγμένες: είναι σαν το σωματίδιο να «εξερευνά» ταυτόχρονα όλες τις πιθανότητες. Αυτή η άποψη αποδείχτηκε πολύ χρήσιμη για την εξέλιξη της θεωρίας.

Παράλληλα πεπρωμένα

Μια ακόμα πιο τολμηρή ιδέα, σχεδόν επιστημονικής φαντασίας, διατυπώθηκε από τον Άγγλο φυσικό Χιου Έβερετ Γ΄ το 1957. Είναι η θεωρία των «παράλληλων συμπάντων». Κάθε φορά που ένα σωματίδιο, ακολουθώντας τους κβαντικούς νόμους, έχει μια συγκεκριμένη πιθανότητα να βρεθεί σε ένα σημείο ή σε ένα άλλο, το σύμπαν χωρίζεται στα δύο. Στο ένα σύμπαν το σωματίδιο βρίσκεται σε ένα από τα δύο μέρη, ενώ σε ένα παράλληλο σύμπαν βρίσκεται στο άλλο. Αυτή η ιδέα δεν έτυχε άμεσης εξέλιξης, όμως κανείς δεν έχει καταφέρει να τη διαψεύσει.

Άτομα-φαντάσματα, πανταχού παρουσία, τηλεπάθεια

Αν ήμασταν κβαντικά σωματίδια, θα ζούσαμε μαγικές εμπειρίες: θα μπορούσαμε να περάσουμε μέσα από τοίχους, να βρισκόμαστε σε πολλά μέρη την ίδια στιγμή, να διατηρούμε επαφή με ένα «δίδυμο» σωματίδιο στο άλλο σημείο του σύμπαντος, να τηλεμεταφερόμαστε...

Για όλα φταίει μια σταθερά της φύσης που ανακαλύφτηκε από τον Μαξ Πλανκ το 1900. Ονομάζεται «h» και είναι στυλοβάτης της σύγχρονης φυσικής. Αν ισούνταν ακριβώς με το μηδέν, η κβαντική μηχανική δε θα υπήρχε και οι γνωστοί σε εμάς νόμοι της φυσικής θα ίσχυαν και στον ατομικό κόσμο. Αν, αντίθετα, το h ήταν πολύ μεγαλύτερο, τα κβαντικά φαινόμενα θα ήταν ορατά στην καθημερινή ζωή μας. Ποια είναι όμως αυτά; Δοκιμάσαμε να μπούμε στη (μαγική) θέση ενός κβαντικού σωματιδίου.

Παράλληλες υπάρξεις

Κατ’ αρχάς, πρέπει να λάβουμε υπόψη την αρχή της κβαντικοποίησης της ενέργειας. Δε θα μπορούσαμε, για παράδειγμα, να υπολογίσουμε τις δυνάμεις όπως θέλουμε. Και έτσι, παίζοντας μπιλιάρδο, δε θα μπορούσαμε να «ζυγίσουμε» με ακρίβεια τα χτυπήματα - μόνο κάποια χτυπήματα θα ήταν δυνατά, σε αντιστοιχία με συγκεκριμένη ενέργεια. Για να τραφούμε, δηλαδή για να παράσχουμε ενέργεια στο σώμα μας, δε θα μπορούσαμε να καταβροχθίσουμε αυθαίρετες ποσότητες τροφής παρά μόνο σωστά υπολογισμένες δόσεις (τα «κβάντα»), σαν να επρόκειτο για χάπια.

Μην το πείτε στο αφεντικό!

Χάρη στην αρχή της υπέρθεσης καταστάσεων θα μπορούσαμε να βρισκόμαστε σε πολλά μέρη ταυτόχρονα: στη θάλασσα και στο βουνό, με τη σύζυγο και την ερωμένη. Μετά τον αρχικό ενθουσιασμό, όμως, θα διαπιστώναμε ότι θα ήταν σαν να μη βρισκόμαστε πουθενά. Αυτή η κατάσταση της πανταχού παρουσίας είναι στην πραγματικότητα μόνο δυνητική και διαρκεί μέχρι κάποιος να αποφασίσει να κάνει μια μέτρηση και συνεπώς να διαπιστώσει με ακρίβεια πού βρισκόμαστε και τι κάνουμε. Σε αυτό το σημείο εμείς ως άτομο θα υλοποιηθούμε σε ένα από τα πιθανά μέρη και θα εξαφανιστούμε από τα άλλα. Η «επιλογή» του τόπου συμβαίνει με τυχαίο τρόπο, και η πιθανότητα να υλοποιηθούμε σε ένα σημείο ή σε ένα άλλο μπορεί να υπολογιστεί με ακρίβεια.

Για να δώσουμε ένα παράδειγμα, αν βρισκόμασταν σε μια τέτοια υπέρθεση καταστάσεων και το αφεντικό μας αποφάσιζε να διαπιστώσει αν είμαστε στη δουλειά ή στην παραλία, θα αρκούσε να ρίξει μια ματιά στη θέση μας. Αυτόματα ο υλικός εαυτός μας θα εμφανιζόταν στο γραφείο ακόμα και αν φορούσε... βατραχοπέδιλα.

Απατηλές μπάλες

Για παρηγοριά, ας ξεσκάσουμε με μια παρτίδα τένις. Πρέπει όμως να λάβουμε υπόψη την αρχή της απροσδιοριστίας, σύμφωνα με την οποία δεν μπορούμε να γνωρίζουμε την ίδια στιγμή τη θέση και την ταχύτητα της μπάλας.

Θα δούμε απίστευτα πράγματα. Αν, για παράδειγμα, καταφέρουμε να κρατήσουμε σταθερή στο χέρι μας την μπάλα, για να κάνουμε σερβίς, θα χάναμε εντελώς τον έλεγχο της ταχύτητάς της και συνεπώς θα είχαμε ελάχιστες πιθανότητες να πετύχουμε το αντίπαλο τμήμα του γηπέδου. Αν, αντίθετα, καταφέρναμε να δώσουμε στην μπάλα μια συγκεκριμένη ταχύτητα, για παράδειγμα 70 χλμ./ώρα, η θέση της μπάλας θα ήταν απροσδιόριστη - θα μπορούσε να βρίσκεται με ίσες πιθανότητες σε οποιοδήποτε σημείο του γηπέδου. Για τον ίδιο λόγο, δε θα βλέπαμε γύρω μας τίποτα ακίνητο (ούτε εμείς οι ίδιοι θα μπορούσαμε να ήμαστε). Γιατί όταν είμαστε ακίνητοι, έχουμε ταχύτητα ίση με μηδέν... όμως σε αυτή την περίπτωση η θέση θα ήταν απροσδιόριστη. Γι’ αυτό τα κβαντικά σωματίδια βρίσκονται πάντα σε κίνηση.

Μέσα από τοίχους

Μετά από αυτές τις εμπειρίες, θα ήμασταν έτοιμοι για μια καινούρια διαπίστωση: το σώμα μας, που δεν μπορεί να είναι ακίνητο ούτε να έχει μια καθορισμένη θέση, μοιάζει περισσότερο με φάντασμα παρά με αληθινό σώμα. Ακόμα και μπροστά σε έναν τοίχο, το σώμα μας μπορεί να επεκταθεί σαν ένα συννεφάκι... και να περάσει μέσα από τον τοίχο. Αυτό είναι το φαινόμενο της σήραγγας, που επιτρέπει στα άτομα και στα υποατομικά σωματίδια να ξεπερνούν τα ενεργειακά εμπόδια που διαφορετικά θα ήταν απροσπέλαστα.

Αν τώρα αποφασίζαμε να διηγηθούμε αυτή την εμπειρία σε ένα φίλο, θα διαπιστώναμε ότι στο ατομικό σύμπαν υπάρχουν διάφορα είδη σωματιδίων, όμως αυτά του ιδίου είδους είναι όλα τελείως όμοια, με βάση της αρχή της μη-δυνατότητας διάκρισης όμοιων σωματιδίων (indistinguishability). Σε κάποιες περιπτώσεις τα όμοια σωματίδια συγχρονίζονται, σαν να ήταν στρατιώτες που παρελαύνουν, και δημιουργούν ένα «υπερσωματίδιο», που υπό κάποια έννοια είναι το μεγεθυμένο αντίγραφο των συστατικών του. Με βάση αυτή την αρχή λειτουργεί το λέιζερ.

Η κβαντική τηλεπάθεια υπάρχει

Όμως η πιο ασυνήθιστη εμπειρία που θα ζούσαμε θα ήταν η τηλεπάθεια (ο τεχνικός όρος είναι «entanglement», διεμπλοκή). Χρειάζεται όμως ένας σύντροφος. Συναντιόμαστε, συγχρονιζόμαστε (για παράδειγμα, ο ένας σηκώνει το δεξί χέρι και ο άλλος το αριστερό) και στη συνέχεια απομακρυνόμαστε, μέχρι να φτάσουμε στο διαμετρικώς αντίθετο μέρος του σύμπαντος. Σε αυτό το σημείο, αν ένας από τους δύο κατεβάσει το χέρι και σηκώσει το άλλο, ο άλλος το καταλαβαίνει και κάνει το ίδιο. Η συνεννόηση είναι ακαριαία. Τα πειράματα έχουν δείξει ότι αυτή η κβαντική τηλεπάθεια υπάρχει και δεν παραβιάζει τις αρχές της θεωρίας της σχετικότητας του Αϊνστάιν, αφού η τελευταία δεν ισχύει για τη μεταφορά πληροφοριών.

Έχει επιτευχθεί η τηλεμεταφορά

Η αρχή της τηλεπάθειας μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να τηλεμεταφερόμαστε σε ένα απομακρυσμένο μέρος. Σε γενικές γραμμές, θα χρειαζόταν να δημιουργήσουμε έναν κλώνο του εαυτού μας και να τον στείλουμε σε έναν μακρινό πλανήτη, για να μεταφέρουμε έπειτα τις πληροφορίες για τη δομή του σε μια τρίτη στοίβα «βοηθητικής» ύλης. Με αυτόν τον τρόπο, τα αρχικά δίδυμα αντίγραφα θα «καταστραφούν» και εμείς θα υλοποιηθούμε στο μέρος της βοηθητικής ύλης. Η τηλεμεταφορά έχει επιτευχθεί στο εργαστήριο, όμως σε απλές περιπτώσεις: φωτόνια και κάποιες ιδιότητες των ατόμων.

Μικρή αλλά όχι μηδενική

Δε θα ήταν εύκολο, λοιπόν, για εμάς να ζήσουμε στον κόσμο των κβάντων. Καλύτερα να επιστρέψουμε στον αληθινό κόσμο, όπου η σταθερά του Πλανκ ισούται με 0,000000000000000000000000000000000663 (m2kg/sec), μια πολύ μικρή αλλά όχι μηδενική τιμή. Όσο αρκεί, δηλαδή, για να περιορίσουμε τα παράξενα κβαντικά φαινόμενα στον αόρατο κόσμο των ατόμων και όλοι μας να απολαμβάνουμε τις ανέσεις της ζωής στον κόσμο όπου συνηθίσαμε να ζούμε.

πηγή

€OURA-NO$ : H ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

noreply@blogger.com (Silversurfer) — Thu, 22 Dec 2011 22:43:00 +0000

Φιλές και φίλοι του Blog μετά την κρίση στην Αμερική το καλοκαίρι του 2008 η κρίση μεταφέρεται στην Ευρώπη και στην ζώνη του Ευρώ , μια κρίση που ξεκίνησε από τις τράπεζες και εξελίχθητε σε κρίση δημόσιου χρέους μετά την απόφαση της αμερικανικής κυβέρνησης, που είχε τα αντανακλαστικά αλλά και τα εργαλεία να κάνει στην ουσία το ιδιωτικό χρέος των τραπεζών κρατικό και να σώσει με αυτόν τον τρόπο το τραπεζικό της σύστημα, η κρίση μεταφέρεται στην Ε.Ε στις αρχές του 2010 σε μια Ε.Ε που δεν έχει ούτε τα αντανακλαστικά των Η.Π.Α αλλά ούτε και τους θεσμούς αλλά από ότι φαίνεται ούτε και την πολιτική βούληση για να αντιμετώπιση αυτή την κρίση χρέους.

Σε αυτό μας το άρθρο θα θέλαμε να θίξουμε 3 πολύ σοβαρά κατά την γνώμη μας αστρολογικά γεγονότα και να δείξουμε όχι ποια είναι η αίτια της κρίσης , αλλά το πώς αποτυπώνεται αυτός ο συσχετισμός στην χρηματιστηριακή τιμή του Ευρώ που αντανακλά αν το θέλετε τις συνέπειες τις κρίσης .
Ξεκινώντας να πούμε ότι για την ανάλυση μας έχουμε λάβει υπόψη μας τόσο τον χάρτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσο και της νομισματικής ένωσης Ο.Ν.Ε – Ευρώ καθώς και ένα γράφημα οχι αστρολογικό αλλά χρηματιστηριακό που δείχνει την ισοτιμία Ευρώ – δολαρίου Αμερικής .

Κρόνος –Πλούτωνας και μια εκλείψει δώρο :

Όπως μπορεί να παρατηρήσει κανείς στους 2 αστρολογικούς χάρτες Ευρώ και Ε.Ε έχουν 2 σημεία όπου το ένα εξ αυτόν είναι κοινό . Ο ήλιος και στους 2 χάρτες βρίσκεται στην 10η μοίρα του Αιγόκερου πράγμα που θεωρούμε σημαντικό και θα φάνει παρακάτω το γιατί , ο Ωροσκόπος του ευρώ βρίσκεται στην 3η μοίρα του ζυγού ενώ της Ε.Ε 3μοιρες πιο πίσω δηλ. Στην 29,5 της παρθένου.
Γύρο στα μέσα Νοεμβρίου του 2009 ο Κρόνος έχει ήδη μπει στον ζυγό και είναι σε τετράγωνο με τον Πλούτωνα από τον αιγόκερο ταυτόχρονα είναι σε σύνοδο δηλ. ακριβώς επάνω στους 2 ωροσκόπους ξεκινώντας το πρεσάρισμα αυτό αντανακλάται πολύ καθαρά στο γράφημα το οποίο έχουμε παραθέσει, στην κορυφή που έχει σημειώσει το Ευρώ στα μέσα Νοέμβριου του 2009 . Να θυμίσω εδώ ότι Κρόνος- Πλούτωνας είναι από τους πιο βαρύς συνδυασμούς που υπάρχουν . Στις 31-12-2009 1 μηνά αργότερα και ενώ είναι ακόμα ενεργός ο παραπάνω συνδυασμός γίνεται σεληνιακή έκλειψη στην 10η μοίρα Καρκίνου -Αιγόκερου ακριβός δηλ. πάνω στον ήλιο των 2 χαρτών (Ε.Ε-Ευρω) και ποιο συγκεκριμένα την μέρα εκείνη στο Asc/Mc του Ευρώ έχουμε Κρόνο-Πλούτωνα –Άρη και η ελεύθερη πτώση ξεκινά .

Το χτύπημα Κρόνου – Ουρανού:

Το δεύτερο και ίσως σημαντικότερο που μας αφορά και σαν χώρα , είναι η αντίθεση Κρόνου – Ουρανού που λαμβάνει χώρα στις 23 Απριλίου του 2010 στην 28η παρθένου – Ιχθύων πάνω και απέναντι από τον ωροσκόπο της Ε.Ε δηλαδή .Ο ουρανός ακουμπά την ακμή του 7ου της Ε.Ε και οι εταίροι (7ος) αποκτούν ξαφνικά (Ουρανός) πρόβλημα .Την ημέρα εκείνη δηλ. 23/4/2010 ο πρωθυπουργός της Ελλάδας ζητεί και επίσημα βοήθεια από το Δ.Ν.Τ , θα ακολουθούσουν η Ιρλανδία και η Πορτογαλία, και η πτώση συνεχίζεται ..

Το τρίτο και τελευταίο γεγονός που θέλουμε να επισημάνουμε είναι η ηλιακή έκλειψη που έγινε την 1η Ιουλίου του 2011 μετά από ένα 8μηνο ράλι περίπου για το Ευρώ με συνδυασμό 5-3 , έκλειψη ιδιαίτερα δυναμική για δυο λογούς , πρώτον η έκλειψη γίνεται απέναντι από τον ήλιο του Ευρώ και της Ε.Ε , δεύτερον ο Κρόνος από την 10η ζυγού εκτός από το ότι κάνει τετράγωνο με τον ήλιο του Ευρώ Βρίσκεται σε σχηματισμό Τ τετραγώνου με Πλούτωνα και Ουρανό, σχηματισμός ιδιαίτερα βαρύς και δυναμικός . μετά λοιπόν από 3 προωθητικά κύματα και το ράλι του Ευρώ, μετά την έκλειψη έρχεται η διόρθωση με a-b-c .

Κλείνοντας να πούμε ότι η είσοδος του Κρόνου στο σκορπιό αλλά και οι εκλείψεις που θα γίνουν στον άξονα αυτόν τέλη του 2012 και όλο το 2013 ίσως είναι αρχή σημαντικών γεγονότων για την Ευρωπαϊκή Ένωση περισσότερο και λιγότερο για την νομισματική ..

janus astrology software

noreply@blogger.com (Silversurfer) — Sun, 27 Nov 2011 13:27:00 +0000

ένα απο τα καλύτερα προγράμματα αστρολογίας για windows το Janus κυκλοφορεί σπασμένο στο isohunt.com
. Το πρόγραμμα εχει αρκετές δυνατότητες και όσοι ασχολείστε με μεσοδιαστήματα - αρμονικές - uranian και κοσμοβιολογία θα το αγαπήσετε .
Οσοι θελουν μπορουν να το κατεβασουν το προγραμμα απο ΕΔΩ

Η ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΚΑΡΟΛΟΥ ΓΙΟΥΝΓΚ ΜΕ ΤΟΝ ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΜΟ

noreply@blogger.com (Μαριάνα Μπατζέρη) — Wed, 29 Jun 2011 15:42:00 +0000

ELS NANNEN:
Ο Γιούνγκ κι ο Πνευματισμός

Σοβαρό σημάδι και αποτέλεσμα αποκρυφιστικών επιβαρύνσεων αποτελεί το γεγονός όταν κάποιος δείχνει να έχει μεγάλο ενδιαφέρον και έντονη προσκόλληση στην αποκρυφιστική φιλολογία, και μάλιστα στην άσκηση αποκρυφιστικών τελετουργιών. Έτσι, ακριβώς συνέβαινε και με τον Γιούνγκ. Δεν ήταν μονάχα εμβριθής γνώστης της αποκρυφιστικής φιλολογίας, αλλά ασκούσε και μια έντονη αποκρυφιστική και πνευματιστική δραστηριότητα.

Στο τέλος του Β’ Εξαμήνου των σπουδών του, ο Γιούνγκ ανακάλυψε στη βιβλιοθήκη τού πατέρα του ένα βιβλιαράκι περί εμφανίσεων των πνευμάτων, το οποίο περιείχε και το ιστορικό ξεκίνημα του πνευματισμού. Το είχε γράψει ένας θεολόγος. Ο Γιούνγκ έλεγε για το θέμα αυτό: «Όσο παράξενα και αμφίβολα κι αν μου φαίνονταν όλα αυτά, οι παρατηρήσεις των πνευματιστών ήσαν, εντούτοις, για μένα οι πρώτες περιγραφές για αντικειμενικά ψυχικά φαινόμενα... Διάβασα, λοιπόν, ολόκληρη τη φιλολογία, που τότε είχα στη διάθεση μου γύρω από τον πνευματισμό... Βρήκα αυτού του είδους τις δυνατότητες και ελκυστικές... Έκαναν όμορφη τη ζωή μου στο πολλαπλάσιο... Θάπρεπε π.χ. τα όνειρα να είχαν σχέση με τα πνεύματα; Εκείνο του Καντ, "Όνειρα ενός οραματιστή πνευμάτων" μου ήρθε κουτί· γρήγορα, μάλιστα, ανακάλυψα και τον Karl Duprel... και διάβασα 7 ύμνους τού Swedenborg... η Μητέρα μου (το πρόσωπο, υπ΄αριθ. 2), ήταν σύμφωνη με τον ενθουσιασμό μου...» (σελίδα 106).

Καθώς ο Γιούνγκ μια φορά, το 1895, ήταν στο σπίτι του και μελετούσε μέσα στο ιδιαίτερο δωμάτιο του, κάτω στο υπνοδωμάτιο λάβαιναν χώρα αποκρυφιστικά φαινόμενα. Ο τότε φοιτητής της Ιατρικής έγραφε για τα γεγονότα αυτά τα εξής: «Μερικές εβδομάδες αργότερα, έμαθα από κάποιους συγγενείς, ότι από αρκετό καιρό ασχολούνταν με τη μετακίνηση τραπεζιών, και ότι είχαν ένα νεαρό κοριτσάκι ηλικίας κατά τι μεγαλύτερο των 15 χρόνων, που χρησιμοποιούσαν ως μέντιουμ... Καθώς το άκουσα αυτό, σκέφθηκα αμέσως τις δικές μας παράξενες εμφανίσεις και υπέθεσα, ότι είχαν σχέση μ’ αυτό το μέντιουμ. Άρχισα, λοιπόν, μαζί με το κοριτσάκι αυτό και άλλους ενδιαφερόμενους να έχω τακτικά, κάθε Σάββατο βράδυ, πνευματιστικές συνεδρίες. Τα αποτελέσματα ήσαν μηνύματα και χτυπήματα στους τοίχους, κι επάνω στο τραπέζι... Έστρεψα την προσοχή μου προς το περιεχόμενο των μηνυμάτων (των χτυπημάτων στον τοίχο). Τα αποτελέσματα αυτών των παρατηρήσεων τα παρέθεσα στη διδακτορική μου διατριβή» (σελίδα 113).

Η διδακτορική διατριβή τού Γιούνγκ, που μόλις μνημονεύσαμε, η οποία είχε τον τίτλο: «Για την ψυχολογία και παθολογία των αυτοκαλούμενων αποκρυφιστικών φαινομένων», στηριζόταν, επομένως, επάνω σε πνευματιστικές συνεδρίες, στις οποίες σύχναζε για δύο ολόκληρα χρόνια. Το μέντιουμ, που κι αυτό έχουμε ήδη μνημονεύσει, ήταν η εξαδέλφη τού Γιούνγκ. Πέθανε σε ηλικία 26 χρόνων από φυματίωση. Ο Γιούνγκ έγραψε γι’ αυτήν τα ακόλουθα: «Την είχα ξαναδεί για άλλη μια φορά, όταν ήταν 24 χρόνων, και ήμουν διαρκώς εντυπωσιασμένος από την ανεξαρτησία της και την ωριμότητα της προσωπικότητας της. Μετά τον θάνατό της έμαθα ότι, τους τελευταίους μήνες της ζωής της, ο χαρακτήρας της φθειρόταν σιγά-σιγά, και έφτασε τελικά στο στάδιο ενός παιδιού δύο χρόνων, μέσα δε σ’ αυτή την κατάσταση παραδόθηκε στον τελευταίο της ύπνο» (σελίδα 114).

Για τον Γιούνγκ αυτό δεν αποτέλεσε αφορμή για αφύπνιση και δεν σήμανε γι’ αυτόν μια ακόμα προειδοποίηση, ώστε μελλοντικά, να στρέψει τις πλάτες προς τον πνευματισμό. Η αντίδραση του ήταν η ακόλουθη: «Αυτό υπήρξε συνολικά το μεγάλο βίωμα, το οποίο αναίρεσε ολόκληρη την προηγούμενη φιλοσοφία μου, και μου έδωσε τη δυνατότητα για μια ψυχολογική θέση. Πειραματίστηκα κάτι το αντικειμενικό για την ανθρώπινη ψυχή...» (σελίδα 114).

Ύστερα από τον θάνατο της γυναίκας του, την είδε σε ένα όνειρο. Το όνειρο αυτό τού ήταν «σαν μια οπτασία». Φορούσε το φόρεμα, «που εκείνη πριν από πολλά χρόνια είχε ράψει στην εξαδέλφη μου, το μέντιουμ» (σελίδα 300).

Ο Γιούνγκ κι οι αποκρυφιστικές του εμπνεύσεις

Από παιδί ακόμη, η ζωή τού Γιούνγκ ήταν σε αύξοντα βαθμό γεμάτη από αποκρυφιστικά όνειρα και οπτασίες, τα οποία εκείνος χαρακτήριζε ως «εικόνες» ή «εικόνες της φαντασίας». Πέρα απ’ αυτές πρέπει να προστεθεί και ένας μεγάλος αριθμός από αποκρυφιστικές σκέψεις, από εσωτερικές φωνές και από βιώματα αποκρυφιστικά. Όλα αυτά έγιναν η κυρία πηγή των γραπτών του. Εκτός, όμως, απ αυτά, ο Γιούνγκ κατευθυνόταν και από πνευματιστικά και μαντικά φαινόμενα (μέσω της τεχνικής της μαντείας).

Όπως έχουμε ήδη ξαναπεί, ο Γιούνγκ από τα πολύ μικρά του χρόνια κιόλας ένιωθε ότι αποτελείτο «από δύο προσωπικότητες». Τη διαβεβαίωση για το γεγονός αυτό την πήρε μέσω των έργων τού Γκαίτε, «Φάουστ», και του Νίτσε, «Ζαρατούστρα». Την προσωπικότητα υπ αριθμόν 2 την ονόμασε ο ίδιος αργότερα «πνεύμα» ή «φάντασμα», ακόμη μάλιστα και δικό του «δαίμονα». Με πλήρη επίγνωση, ο Γιούνγκ άφηνε τον εαυτό του να οδηγείται απ’ αυτή την προσωπικότητα την υπ’ αριθμόν 2· δηλαδή, οδηγείτο από τον δικό του δαίμονα. Ο ίδιος γράφει σχετικά: «Μέσα στη ζωή μου η προσωπικότητα υπ’ αριθμόν 2 έπαιζε τον κεντρικό ρόλο, και προσπαθούσα πάντοτε να αφήνω ελεύθερο τον δρόμο σε ό,τι ήθελε να φέρει από μέσα προς εμένα» (σελίδα 51).

«Το όνειρο αυτό (κατά την εποχή των σπουδών μου) σήμαινε για μένα έναν μεγάλο φωτισμό: Τότε, γνώρισα ότι η προσωπικότητα υπ’ αριθμόν 1 ήταν ο δέκτης τού φωτός, και η υπ’ αριθμόν 2 ακολουθούσε σαν μια σκιά... Δεν είχα καμιά αμφιβολία ότι η υπ’ αριθμόν 2 είχε κάποια σχέση με την παραγωγή των ονείρων... Η προσωπικότητα υπ’ αριθμόν 2 ήταν στην πραγματικότητα ένα «φάντασμα», δηλαδή, ένα πνεύμα, που ήταν ισχυρό μέσα στη δύναμη του κόσμου του σκότους» (σελίδες 93-94).

«Όλα τα γραπτά μου είναι, με άλλα λόγια εντολές εκ των έσω· προέρχονταν υπό την επήρεια ενός μοιραίου εξαναγκασμού. Ό,τι έγραφα, μου ερχόταν πιεστικά εκ των έσω. Το πνεύμα που με οδηγούσε, το άφηνα να εκφράζεται με τα δικά μου λόγια» (σελίδες 225).

«Υπήρχε μέσα μου μια δαιμονική δύναμη...» (σελίδες 790).

«Ένας δαίμονας υπήρχε μέσα μου, ο οποίος σε τελευταία ανάλυση ήταν και ο αποφασιστικός παράγοντας. Πετούσε από πάνω μου, και όταν ήμουν αδιάφορος· κι αυτό έτσι, επειδή πιεζόμουν από τον δαίμονα. Δεν μπορούσα ποτέ να σταματήσω σ’ εκείνο που είχα καταφέρει να φτάσω. Έπρεπε να βιαστώ για πιο πέρα, προκειμένου να προφτάσω την οπτασία... Είχα σκοντάψει επάνω σε πολλούς ανθρώπους και, μόλις έβλεπα ότι δεν με καταλάβαιναν, είχε τελειώσει για μένα το ζήτημα. Δεν είχα εκτός από τους ασθενείς μου καθόλου υπομονή με τους ανθρώπους. Πάντοτε έπρεπε να ακολουθώ τον εσωτερικό νόμο, που μου είχε εναποτεθεί και δεν μου άφηνε καμιά ελευθερία επιλογής... Ως δημιουργικός άνθρωπος είναι κανείς παραδομένος, όχι ελεύθερος, αλλά δεμένος και κατευθυνόμενος από τον δαίμονα... Η έλλειψη ελευθερίας μού προξενούσε μια μεγάλη λύπη... Ο δαίμονας, όμως, τα κατάφερνε, ώστε να την ξεπερνώ... ίσως μπορούσα να πω: Έχω ανάγκη από ανθρώπους σε μεγαλύτερο βαθμό από ό,τι οι άλλοι και, ταυτόχρονα, σε λιγότερο. Όπου ενεργεί το δαιμόνιο, είναι κανείς πολύ κοντά, αλλά και πολύ μακριά. Μόνο όπου αυτό σιωπά, μπορεί ο άνθρωπος να έχει μια ισορροπία. Ο δαίμονας και η δημιουργικότητα είχαν σε μένα αδίστακτα και αδυσώπητα επιβληθεί...» (σελίδες 358-359).

Στη συνέχεια, θα γίνουμε μάρτυρες και άλλων πηγών εμπνεύσεων του Γιούνγκ, τις οποίες και θα παρακολουθήσουμε.

Οι αποκρυφιστικές εμπνεύσεις τού Γιούνγκ στα νεανικά του χρόνια

Έχουμε ήδη γνωρίσει μια σειρά από αποκρυφιστικά όνειρα, οπτασίες και βιώματα του Γιούνγκ, που είχε κατά τα παιδικά του χρόνια, αλλά και κατά τα νεανικά του χρόνια ή και κατά τα χρόνια των σπουδών του. Αυτά τον επηρέαζαν όχι μόνον τότε, αλλά τον επηρέαζαν και σε ολόκληρη τη ζωή του. Σχετικά μ’ αυτά, ο Γιούνγκ γράφει:

«Δεν ξέρω, τι είναι εκείνο που προκάλεσε το γεγονός, ότι μπορώ να αντιλαμβάνομαι εγώ τον ρου της ζωής. Ήταν, βέβαια, αυτό το ίδιο το υποσυνείδητο. Ίσως να ήσαν και τα προηγούμενα όνειρα. Με είχαν ήδη εξαρχής καθορίσει. Η γνώση για τα συμβαίνοντα στο βάθος μου είχαν προσχηματίσει σε μένα τις σχέσεις μου με τον κόσμο. Αν δούμε το πράγμα βαθύτερα, μου ήσαν ήδη τέτοια στα παιδικά μου χρόνια, όπως μου είναι ακόμη και σήμερα. Ως παιδί ένιωθα μοναξιά, και νιώθω έτσι ακόμη και σήμερα, επειδή γνωρίζω πράγματα και μπορώ να τα καταδείξω, για τα οποία οι άλλοι προφανώς δεν γνωρίζουν τίποτε, και ως επί το πλείστον δεν θέλουν να γνωρίζουν... Η μοναξιά μου ξεκίνησε με τα βιώματα που είχα στα παλιά όνειρα μου και έφτασα στο απόγειο κατά την εποχή που ασχολούμουν με το υποσυνείδητο... Είναι σημαντικό ότι εμείς έχουμε ένα μυστικό, και την προαίσθηση, για κάτι που είναι δυνατόν να γνωριστεί. Γεμίζει τη ζωή με κάτι απρόσωπο, με κάτι που ανήκει στη σφαίρα της θεότητας» (σελίδες 357-358).

Ο Γιούνγκ και οι αποκρυφιστικές του εμπνεύσεις κατά τα χρόνια 1912-1918

Το βιβλίο του Γιούνγκ «Μεταβολές και Σύμβολα του Λίμπιντο», όπως έχουμε ήδη προαναφέρει, οδήγησε στην οριστική ρήξη του με τον Σίγκμουντ Φρόυντ, με τον οποίο είχε, εκτός από μια επαγγελματική, και μια αχαλίνωτη σχέση. «Ύστερα από τον χωρισμό μου με τον Φρόυντ, είχα για ένα διάστημα μια εσωτερική αβεβαιότητα, μάλιστα είχα αρχίσει να αποπροσανατολίζομαι. Αισθανόμουν ολοκληρωτικά μετέωρος, επειδή δεν είχα βρει ακόμη τη δική μου θέση» (σελίδα 174).

Κατά την εποχή των Χριστουγέννων του 1912ο Γιούνγκ είχε ένα όνειρο, το οποίο τότε δεν ήξερε ακόμη να το εξηγήσει. Πίστευε ότι δεν του έμενε καμιά άλλη επιλογή, παρά να περιμένει, να συνεχίσει τη ζωή του και να προσέχει τη φαντασία του (σελίδα 175). Ύστερα από μερικά ακόμη όνειρα, κατά το έτος 1912, ο Γιούνγκ άρχισε να τα μαζεύει ως λιθάρια και μ’ αυτά να χτίζει, όπως έκανε κι όταν ήταν ακόμη παιδί με τα μικροαντικείμενα που έπαιζε. Ο ίδιος γράφει για όλα αυτά: «Το χτίσιμο ήταν μόνο η αρχή. Ένα ρεύμα από εικόνες της φαντασίας άρχισε να ξεχύνεται μέσα μου, τις οποίες αργότερα κατέγραψα προσεκτικά. Αυτός ο τύπος των συμβάντων συνέχισε να λαβαίνει χώρα σε μένα. Όταν κάποτε στη ζωή μου δεν προχωρούσα, ζωγράφιζα μια εικόνα ή επεξεργαζόμουν τα λιθάρια, κι αυτό ήταν πάντοτε μια τελετουργία εισόδου (rite d’ entree) για τις επόμενες σκέψεις και εργασίες. Όλα όσα αυτό τον χρόνο (1957) έγραψα... έχουν προέλθει από την εργασία που έκανα με τα λιθάρια, ύστερα από τον θάνατο της γυναίκας μου (1955)» (σελίδες 177-178).

Κατά το τέλος τού 1913 μέχρι τον Ιούλιο του 1914, του παρουσιάστηκαν τρομερά οράματα. Ο Γιούνγκ, που ήταν ο ίδιος ένα μέντιουμ, στο να βλέπει, να ακούει και να γράφει καθ’ υπαγόρευση μηνύματα από τον υπερβατικό κόσμο, λέει σχετικά μ’ αυτά: «Ήταν ένα ασταμάτητο ρεύμα από εικόνες της φαντασίας... Στεκόμουν αβοήθητος μέσα σε ένα είδος ξένου κόσμου... Ζούσα συνεχώς με μια έντονη ένταση, και μου φαινόταν, σαν να έπεφταν τεράστιοι όγκοι επάνω μου. Μια θύελλα προξενούσε μια άλλη. Το ότι άντεξα, ήταν ζήτημα μιας κτηνώδους δύναμης. Άλλοι, ύστερα από κάτι τέτοιο, θα είχαν σπάσει. Ο Νίτσε, επίσης ο Hölderlin και πολλοί άλλοι. Αλλά, μέσα μου υπήρχε μια δαιμονική δύναμη...

Το συναίσθημα να υπακούω σε μια ανώτερη θέληση, όταν έμενα σταθερός στη θύελλα του υποσυνειδήτου, ήταν γεγονός αναπόφευκτο και έμενα στην κατευθυντήρια γραμμή της εκτέλεσης της αποστολής. Ήμουν συχνά τόσο αναστατωμένος, ώστε, για να απαλλαγώ από τα συναισθήματα, έκανα ασκήσεις Γιόγκα... Μόλις είχα την αίσθηση ότι ήμουν ξανά εγώ ο ίδιος, εγκατέλειπα τον έλεγχο και έδινα ξανά τον λόγο στις εικόνες και στις εσωτερικές φωνές...

Κατέγραψα τις εικόνες της φαντασίας όσο καλύτερα μπορούσα... το στυλ της γλώσσας τους μου ήταν οδυνηρό και ενάντιο στο δικό μου συναίσθημα... Δεν είχα, όμως, άλλη επιλογή, παρά να τις καταγράψω όλες με το στυλ που από το ίδιο το υποσυνείδητο είχε επιλεγεί. Μερικές φορές γινόταν έτσι, ώστε άκουγα με τα αυτιά. Έπειτα συνέβαινε, ώστε εγώ ο ίδιος άκουγα να μου ψιθυρίζονται λέξεις... Από την αρχή είχα αντιληφθεί την αντιπαράσταση με το υποσυνείδητο ως ένα επιστημονικό πείραμα, που εγώ ο ίδιος πειραματιζόμουν με τον εαυτό μου και που για το αποτέλεσμα του είχα ζωηρό ενδιαφέρον. Σήμερα θα μπορούσα, βέβαια, να πω ότι: Ήταν ένα πείραμα, που άλλοι έκαναν μαζί μου. Μία από τις μεγάλες δυσκολίες βρισκόταν για μένα στο πώς να ρυθμίσω τα αρνητικά μου συναισθήματα.

Παραδινόμουν ελεύθερα στις συγκινήσεις μου, τις οποίες, εντούτοις, δεν μπορούσα να εγκρίνω. Κατέγραφα τις εικόνες της φαντασίας, οι οποίες συχνά μού φαίνονταν σαν ανοησίες και ενάντια στις οποίες ένιωθα αντίσταση. Μου στοίχιζε πολύ να αντέξω, αλλά το απαιτούσε από μένα το πεπρωμένο μου. Μόνον ύστερα από μεγάλον αγώνα μπόρεσα τελικά να ελευθερωθώ από τον λαβύρινθο. Προκειμένου να συλλάβω τις εικόνες της φαντασίας, οι οποίες με κινούσαν καταχθόνια, έπρεπε να αφεθώ, δηλαδή να πέσω μέσα σ’αυτές. Αντίθετα, δεν συνάντησα μονάχα αντιστάσεις, αλλά ένιωθα και απέραντο φόβο. Φοβόμουν μήπως χάσω τον αυτοέλεγχο, και γίνω λεία τού υποσυνειδήτου. Και το τι σημαίνει αυτό, ως ψυχίατρος, μου ήταν γνωστό. Εντούτοις, έπρεπε να τολμήσω να κατισχύσω πάνω σ’ αυτές τις εικόνες. Ένα σημαντικό κίνητρο σ’ αυτή την αναμέτρηση αποτελούσε το γεγονός ότι δεν μπορούσα να περιμένω από τους ασθενείς μου, εκείνο που εγώ ο ίδιος δεν τολμούσα να κάνω» (σελ/δες 180-182).

«Είναι βέβαια, ειρωνεία, ότι εγώ, ως ψυχίατρος, ακολουθούσα στο πείραμα μου κατά πόδας, εκείνο, ας πούμε έτσι, το ψυχικό υλικό, που προσφέρουν τα λιθάρια μιας ψύχωσης, και που τέτοιο βρίσκει κανείς, επίσης, και στο τρελοκομείο...» (σελίδα 192).

Χαρακτηριστικό για τον Γιούνγκ ως μέντιουμ είναι ότι έμενε σε μια παθητική κατάσταση εν γνώσει του, έθετε την κρίση του λογικού του εκτός λειτουργίας και, ενάντια στο λογικό του και στα συναισθήματα του, υπάκουε στα δαιμόνια παρά την ακαδημαϊκή του παιδεία και τις πολλές γνώσεις του. Ο Γιούνγκ διατύπωνε μάλιστα τα αποκρυφιστικά του οράματα («τις εικόνες της φαντασίας», όπως τα ονόμαζε ή «τις εικόνες») «με το στυλ που από το ίδιο το υποσυνείδητο έλεγε είχε επιλεγεί». Εκτός αυτών, χαρακτηριστικές για τις ενασχολήσεις του με τον αποκρυφισμό ήταν, επίσης, η εσωτερική ένταση («ζούσα πάντοτε σε μια έντονη ένταση») και η ανησυχία («έπρεπε να βιαστώ για τα πιο πέρα...»), καθώς επίσης και ο δαιμονικός εξαναγκασμός, κάτω από τον οποίο βρισκόταν όταν έγραφε. Το κακό είναι ότι ο Γιούνγκ αποδίδει τα αποκρυφιστικά του οράματα, τα όνειρα και τα βιώματα του «υποσυνειδήτου» του αργότερα του «συλλογικού υποσυνειδήτου» στο βασίλειο του σκότους. Το τι βιώματα έζησε ο Γιούνγκ κατά τα αποφασιστικά εκείνα χρόνια μεταξύ 1912 και 1918, στα οποία εκτός όλων αυτών ήταν επηρεασμένος και τηλεπαθητικά σε ισχυρό βαθμό, όσο και πνευματιστικά, δεν υπήρξε ποτέ μια «αντιπαράθεση με το υποσυνείδητο», αλλά ένας τεράστιας έκτασης αποκρυφισμός.

Ακόμη καταστρεπτικότερο είναι ότι ο Γιούνγκ, από τις προσωπικές του πνευματιστικές ικανότητες και εμπειρίες, δημιούργησε μια ψυχολογία που «ισχύει για κάθε άνθρωπο». Ακόμη, συνάρτησε το δαιμονικό στοιχείο στην ανθρώπινη ψυχή και με τον τρόπο αυτό τη νομιμοποίησε ψευτο-επιστημονικά. Η σχεδιασμένη Ψυχολογία τού Γιούνγκ δεν έχει καμιά σχέση με την επιστήμη. Εκτός αυτού δεν είναι ποτέ αρνητική στις αξίες, αλλά πάντοτε εξαρτημένη από τον αποκρυφισμό.

Ως ηλικιωμένος, πλέον, ο Γιούνγκ, κοιτάζοντας πίσω στα χρόνια εκείνα, κατά τα οποία είχε παραδώσει τον εαυτό του συνειδητά, και με τρόπο έντονο, στις εμπνεύσεις τού δαιμονικού κόσμου, γράφει: «Όταν κοιτάζω προς τα πίσω και σκέφτομαι το νόημα των όσων μού συνέβησαν κατά τα χρόνια της εργασίας μου στις εικόνες της φαντασίας, μου φαίνεται σαν να ήρθε επάνω μου ένα μήνυμα με υπερφυσική δύναμη. Υπήρχαν πράγματα στις εικόνες της φαντασίας, που δεν ενδιέφεραν μονάχα εμένα, αλλά και πολλούς άλλους. Με τον τρόπο αυτό έγινε το ξεκίνημα, ότι δεν μου επιτρεπόταν πλέον να ανήκω μονάχα στον εαυτό μου. Από τότε η ζωή μου ανήκε στο γενικό σύνολο... Σήμερα, μπορώ να πω: Ουδέποτε απομακρύνθηκα από τα αρχικά μου βιώματα. Όλες οι εργασίες μου -όλες- οποιεσδήποτε πνευματικά πραγματοποίησα, προέρχονται από τις αρχικές εικόνες της φαντασίας και τα αρχικά όνειρα. Άρχισαν το 1912. Από τότε πέρασαν 50 χρόνια. Όλα όσα έκανα στην κατοπινή μου ζωή, βρίσκονται ήδη μέσα σ’ αυτά, έστω κι αν ακόμα αρχικά σε μορφή συγκινήσεων ή εικόνων» (σελίδες 295-296).

«Κατά την εποχή της ενασχόλησης με τις εικόνες τού υποσυνειδήτου, πήρα την απόφαση, να ξαναγυρίσω στο πανεπιστήμιο της Ζυρίχης, στο οποίο, για 8 χρόνια (1905-1913), δίδασκα ως υφηγητής. Τα βιώματα και η πείρα με το υποσυνείδητο με παρακώλυσαν διανοητικά σε εξαιρετικό βαθμό... Αφότου τελείωσα το βιβλίο για τις «Μεταβολές και τα Σύμβολα του Λίμπιντο», μου ήταν αδύνατον για 3 χρόνια να διαβάσω, ακόμη κι ένα επιστημονικό βιβλίο... Έτσι, εγκατέλειψα συνειδητά την πανεπιστημιακή μου σταδιοδρομία, επειδή προηγούμενα με το πείραμα μου (στη διαμάχη μου για το υποσυνείδητο) δεν είχα τελειώσει, δεν μπορούσα να εμφανιστώ δημόσια» (σελίδα 197).

Μόλις το 1933, δηλαδή 20 χρόνια αργότερα, ο Γιούνγκ ανέλαβε εκ νέου την ακαδημαϊκή του δραστηριότητα διδασκαλίας. Για τα αποφασιστικά αυτά χρόνια 1912-1918 έχει ο Γιούνγκ τις ακόλουθες αναμνήσεις: «Τα χρόνια, κατά τα οποία ενασχολούμουν με τις εσωτερικές εικόνες, ήταν η σπουδαιότερη εποχή της ζωής μου, κατά την οποία είχαν αποφασιστεί όλα τα ουσιώδη. Τότε άρχισε, και οι κατοπινές λεπτομέρειες είναι μόνον συμπληρώματα και διευκρινίσεις. Ολόκληρη η κατοπινή μου δραστηριότητα έγκειτο σε τούτο: Να επεξεργαστώ ό,τι κατά τα χρόνια εκείνα είχε ξεπροβάλει από το υποσυνείδητο και με είχε αρχικά πλημμυρίσει. Ήταν το αρχικό υλικό για ένα έργο ζωής» (σελίδα 203).

Ο Γιούνγκ και οι «δάσκαλοι» του, πνεύματα ως οδηγοί

Όπως οι ακόλουθοι: Μ. Μπεργκ, ο πνευματικός οδηγός των «Παιδιών τού Θεού», είχε τον δικό του δάσκαλο, τον Ιμπραήμ, ή η Δρ Ε. Κιούμπλερ Ρος, είχε τον δικό της Σαλήμ, ή η Μαντάμ Μπλαβάτσκυ είχε τον δικό της βασιλιά Ιωάννη, είχαν δηλαδή όλοι τους πνεύματα ως «πνευματικούς Γκουρού», έτσι και ο Κάρολος Γκ. Γιούνγκ είχε, ταυτόχρονα, πολλούς τέτοιους δασκάλους. Π.χ. τον Φιλήμονα και τον ΚΑ. Αυτούς τους είχε ονομάσει «φιγούρες της φαντασίας». Και προκειμένου να συλλάβει αυτές τις «εικόνες της φαντασίας» σ’ εκείνα τα χρόνια (1912-1918), ο Γιούνγκ έκανε τις «καθόδους μέσα στο βάθος». Κατά τη διάρκεια μιας τέτοιας καθόδου, μέσα στο κοσμικό βάθος, ο Γιούνγκ συνάντησε τρεις μορφές: Το ζευγάρι, τη Σαλώμη και τον Ηλία, μαζί με τους οποίους ζούσε και ένα μαύρο φίδι, και το οποίο είπε ο Γιούνγκ έδειξε συμπάθεια προς εμένα (σελίδα 185).

Έπειτα, ο Γιούνγκ έκανε μια μακρά συζήτηση μ’ αυτόν τον Ηλία. Στη συνέχεια, είδε και κάτι άλλο ακόμα: «Ύστερα απ’ αυτή την οπτασία εμφανίστηκε μια άλλη μορφή μέσα από το υποσυνείδητο. Είχε αναδυθεί μέσα από τη φιγούρα τού Ηλία. Την ονόμασα Φιλήμονα. Ο Φιλήμονας ήταν ένας ειδωλολάτρης και έφερε μια διάθεση Αιγυπτιο-Ελληνική, με έναν τόνο Γνωστικισμού... Ο Φιλήμονας, και άλλες μορφές της φαντασίας, μου έφεραν την αποφασιστικής σημασίας γνώση ότι, μέσα στην ψυχή υπάρχουν πράγματα, που δεν τα έκανα εγώ, αλλά που γίνονται από μόνα τους και που έχουν τη δική τους ζωή. Ο Φιλήμονας παρουσίασε μια δύναμη, που δεν ήμουν εγώ. Έκανα συζητήσεις μαζί του σε κατάσταση οπτασίας, και έλεγα ο ίδιος πράγματα, που εγώ δεν είχα εν γνώσει μου σκεφθεί... Έτσι, μου έμαθε με τον καιρό την ψυχική αντικειμενικότητα, την πραγματικότητα της ψυχής. Διαμέσου των συζητήσεων με τον Φιλήμονα, μου έγινε ξεκάθαρη η διαφοροποίηση ανάμεσα σε μένα και στο αντικείμενο των σκέψεων μου. Κι εκείνος είχε, να πούμε, εμφανισθεί αντικειμενικά απέναντί μου, και κατάλαβα, ότι μέσα μου είναι κάτι, που μπορεί να εκφράσει πράγματα, που εγώ δεν τα ξέρω, και ούτε είναι δικά μου, πράγματα, που ίσως μάλιστα στρέφονται και εναντίον μου.

Στο ψυχολογικό μέρος, ο Φιλήμονας παρουσίαζε παρατηρήσεις υπέρτερης αξίας. Ήταν για μένα μια μυστηριώδης μορφή. Ορισμένες φορές μου φαινόταν, ψυχικά, ως σχεδόν πραγματικές. Πήγαινα μαζί του πέρα-δώθε στον κήπο, και μου ήταν ό,τι οι Ινδοί χαρακτηρίζουν ως Γκουρού... Μου μετέδιδε στην πραγματικότητα διαφωτιστικές σκέψεις» (σελίδες 186-187).

Ύστερα από 15 χρόνια, ο Γιούνγκ δέχεται την επίσκεψη ενός άλλου Ινδού, έναν φίλο τού ηλικιωμένου Γκάντι, ο οποίος τού εξήγησε: «Υπάρχουν και Γκουρού πνεύματα. Οι περισσότεροι έχουν ζωντανούς ανθρώπους ως Γκουρού. Υπάρχουν, όμως, κάθε τόσο, κι εκείνοι που έχουν ως δάσκαλο ένα πνεύμα» (σελίδα 188).

Αυτοί οι άμεσοι «δάσκαλοι πνεύματα» του Γιούνγκ, οι οποίοι του μετέδιδαν «διαφωτιστικές σκέψεις» για την «ανθρώπινη ψυχή», είναι φανερό ότι ήσαν δαιμόνια. Κι αυτό, φυσικά, δεν έχει σε τίποτε να κάνει με την επιστήμη! Η δαιμονική καθοδήγηση και η παροδήγηση/παραπλάνηση είναι αποτελέσματα υψίστου κινδύνου, όταν κάποιος παραδίδεται παθητικά σε δαιμονικές εμπνεύσεις. Ο Γιούνγκ, όμως, συνεχίζει τις παρατηρήσεις του: «Αυτή η είδηση ήταν για μένα εξίσου παρηγορητική όσο και διαφωτιστική... Αργότερα, ο Φιλήμονας σχετικοποιήθηκε με την ανάδυση μιας άλλης μορφής, που εγώ χαρακτήρισα ως ΚΑ. Στην αρχαία Αίγυπτο ήταν σε ισχύ ο "ΚΑ τού βασιλιά", ως η γήινη μορφή εκείνου, ως η μορφή της ψυχής... Η έκφραση του ΚΑ έχει κάτι το δαιμονικό, μπορούσε κάποιος να πει: Μεμφιστοφελικό... Λέει για τον εαυτό του: "Είμαι εκείνος, που βάζει στον τάφο τούς θεούς με χρυσάφι και πολύτιμους λίθους". Ο Φιλήμονας είχε ένα παράλυτο πόδι, ήταν όμως ένα φτερωτό πνεύμα, ενώ ο ΚΑ παρουσίαζε ένα είδος γήινου και μεταλλικού δαιμονίου... Με τον καιρό, μπόρεσα να ενώσω και τις δύο μορφές. Η μελέτη της αλχημείας με βοήθησε σ’ αυτό το σημείο» (σελίδα 188).

Η τηλεπαθητική επικοινωνία τού Γιούνγκ με μια ασθενή του

Την ίδια εποχή, καθώς ο Γιούνγκ ασχολείτο με τις δαιμονικές του παρατηρήσεις και υποβολές και έπαιρνε διδασκαλίες από δασκάλους-πνεύματα, βρισκόταν επίσης σε τηλεπαθητική επικοινωνία με μια από τις ασθενείς του, που ήταν «ψυχοπαθής». Ο ίδιος ο Γιούνγκ αφηγείται: «Καθώς εγώ βρισκόμουν μέσα στην καταγραφή των οπτασιών (Phantasien), ρώτησα κάποτε τον εαυτό μου: Αραγε, τι κάνω; Σίγουρα, αυτό δεν έχει καμιά σχέση με την επιστήμη(!). Επομένως, τι λοιπόν;».

«Τότε, μια φωνή μέσα μου μού είπε: "Αυτό είναι Τέχνη...". Γνώριζα ότι η φωνή αυτή προερχόταν από μια γυναίκα, και τη γνώρισα· ήταν η φωνή μιας ασθενούς, μιας ταλαντούχας ψυχοπαθούς, η οποία είχε επάνω μου ισχυρή επιρροή μεταβίβασης. Είχε γίνει μια ζωντανή μορφή μέσα στον εσωτερικό μου κόσμο. Βέβαια, αυτό που έκανα δεν ήταν επιστήμη (!)...».

Ύστερα από μια διαμάχη που ο Γιούνγκ εσωτερικά είχε μαζί της, κάτι που, επίσης, δεν είναι τέχνη για εκείνο που ο Γιούνγκ θα έφερνε στην επιφάνεια, εκείνη δεν αντέδρασε πλέον σχετικά με το σημείο αυτό. Ο Γιούνγκ διηγείται στη συνέχεια: «Καθώς δεν επακολούθησε τίποτε, σκέφθηκα ότι η γυναίκα μέσα μου σίγουρα δεν κατείχε κανένα κέντρο ομιλίας, και της πρότεινα να χρησιμοποιήσει τη γλώσσα μου. Αποδέχθηκε την πρόταση και εξήγησε τη θέση της με μια μακρά ομιλία. Με ενδιέφερε υπερβολικά, το ότι μια γυναίκα από τον δικό μου εσωτερικό κόσμο αναμιγνυόταν μέσα στις σκέψεις μου... Αργότερα είδα ότι, με τη γυναικεία μορφή μέσα μου σχετιζόταν μια πρότυπη ή αρχέτυπη μορφή του ασυνειδήτου τού άνδρα, και τη χαρακτήρισα ως Anima. Την αντίστοιχη μορφή μέσα στο ασυνείδητο της γυναίκας ονόμασα Animus... Έπειτα... κοίταξα τους χαρακτηρισμούς των οπτασιών μου ως επιστολές που απευθύνονταν σ’ αυτή... και έλαβα εκπληκτικές και ασυνήθιστες απαντήσεις. Έβλεπα τον εαυτό μου ως έναν ασθενή σε ανάλυση από ένα θηλυκό πνεύμα!... Εκείνο για το οποίο προπαντός πρόκειται, είναι η διαφοροποίηση ανάμεσα στη συνείδηση και το περιεχόμενο του ασυνειδήτου. Τούτα πρέπει κάποιος, ας πούμε, να τα απομονώσει, κι αυτό συμβαίνει ευκολότατα, καθώς κανείς τα προσωποποιεί, και έπειτα, από τη συνείδηση δημιουργεί μαζί τους μια επικοινωνία. Μονάχα έτσι μπορεί κανείς να τους αφαιρέσει τη δύναμη, την οποία διαφορετικά ασκούν επάνω στη συνείδηση... Στην πραγματικότητα, η ασθενής αυτή, της οποίας η φωνή μίλησε μέσα μου, ασκούσε μια εξαιρετικά μοιραία επιρροή επάνω στους άνδρες. Κατάφερε να πείσει έναν συνάδελφο μου, ότι τάχα είναι ένας παρεξηγημένος καλλιτέχνης. Εκείνος το πίστεψε κι επάνω σ’ αυτό συντρίφτηκε ολοκληρωτικά η ζωή του... Ό,τι εκείνη λέει περιέχει συχνά μια παραπλανητική δύναμη και μια αβυσσαλέα πονηριά... Αλλά, η Anima έχει, επίσης, και μια θετική πλευρά. Είναι αυτή, που τις εικόνες τού ασυνειδήτου τις διοχετεύει στη συνείδηση... Μέσα σε διάστημα δεκαετιών στρεφόμουν πάντοτε προς την Anima, όταν αισθανόμουν ότι η κατάσταση των εξάψεων μου ήταν διαταραγμένη και είχα περιέλθει σε ανησυχία... Τότε μιλούσα με την Anima για τις εικόνες, επειδή έπρεπε όσο γινόταν καλύτερα να με καταλάβει, εξίσου και ένα όνειρο. Σήμερα, δεν χρειάζομαι πλέον τις συζητήσεις με την Anima... Σήμερα, οι ιδέες μου είναι άμεσα γνωστές, επειδή έχω μάθει να δέχομαι και να καταλαβαίνω τα περιεχόμενα του ασυνειδήτου... Μπορώ το νόημα των εικόνων να το διαβάζω άμεσα μέσα από τα όνειρα μου και γι’ αυτό δεν χρειάζομαι πλέον καμιά μεσίτρια» (σελίδες 188-191).

Για τον Γιούνγκ, λοιπόν, η «Anima», ήταν μεσίτρια και εξηγήτρια δαιμονικών παρατηρήσεων! Κι αυτό, επίσης, δεν έχει την παραμικρή σχέση με την επιστήμη! Από τον κλάδο της Συμβουλευτικής είναι γνωστό ότι, γυναικείες φωνές από δαιμονισμένους ανθρώπους, καθώς και ανδρικές φωνές από δαιμονισμένες γυναίκες, μπορούν και μιλούν. Είναι, θα το ξαναπούμε, καταστρεπτικό, ότι ο Γιούνγκ προσκολλάται σε ένα τέτοιο φαινόμενο δαιμονικής κατάληψης, το αποκαλούμενο Συλλογική Συνείδηση όλων των ανθρώπων. Μέσω της δαιμονικά εμπνευσμένης κατασκευής των αρχετύπων Anima και Animus προσπαθεί, ψευδο-επιστημονικά, το φαινόμενο της διαμεσότητας (των μέντιουμ) να το ομαλοποιήσει, να το νομιμοποιήσει και βαθμιαία να το προσεγγίσει. Για έναν πιστό Χριστιανό, τον τελευταίο λόγο δεν έχει ο Γιούνγκ με την «Ψυχολογία» του, αλλά η Βίβλος.

Ο Λόγος τού Θεού, η Αγία Γραφή, είναι το μόνο μέσον, με το οποίο μπορεί κανείς να ξεχωρίσει το δαιμονικό στοιχείο και το στοιχείο της διαμεσότητας (τα μέντιουμ), από το ένα μέρος, κι από το άλλο μέρος τη δημιουργημένη, αλλά ξεπεσμένη, ανθρώπινη φύση! Εκείνο που ανήκει στη δαιμονολογία, δεν μπορεί ο (αμαρτωλός) άνθρωπος με κανέναν τρόπο να το μεταμορφώσει, για να λειτουργεί ως κάτι που ανήκει στην Ψυχολογία! Σε σχέση μ’ αυτό, πρέπει να αναφερθεί ακόμα ότι ο Γιούνγκ το 1918 διέκοψε τις σχέσεις του με την ασθενή του.

Οι δαιμονικές εμπνεύσεις του Γιούνγκ

Αν η διδακτορική εργασία τού Γιούνγκ (1902) ήταν κατά κάποιον τρόπο το αποτέλεσμα περισσότερο της επεξεργασίας των σκέψεων των πνευματιστικών του βιωμάτων κατά τη διάρκεια των φοιτητικών του χρόνων, το σύγγραμμα του, όμως, το «Σχήμα Τάξης και η Ερμηνεία των Γενικών Περιεχομένων τού Υποσυνειδήτου» το οφείλουμε στις συνομιλίες τού Γιούνγκ με «νεκρούς» (1916). Οι συνομιλίες αυτές βασίζονται σε πνευματιστικές (δαιμονικές) εμπνεύσεις. Ακούμε ξανά τον Γιούνγκ να λέει γύρω από το θέμα αυτό: «Με εντελώς αργό τρόπο γινόταν μέσα μου μια μεταβολή. Κατά το 1916 αισθάνθηκα μια ώθηση προς διαμόρφωση: Αναγκάστηκα, δηλαδή, από μέσα μου, αυτό να το διαμορφώσω και να το εκφράσω, αυτό που θα μπορούσε να είχε λεχθεί κατά κάποιον τρόπο από τον Φιλήμονα. Έτσι, πραγματοποιήθηκαν οι «Septem Sermones ad Mortuos» («Οι Επτά Λόγοι προς τους Νεκρούς».). Άρχιζε ως εξής: Υπήρχε μια ανησυχία μέσα μου... Ήταν μια ατμόσφαιρα ολόγυρα μου, παράξενα φορτισμένη, και είχα την αίσθηση, σαν ο αέρας να είχε γεμίσει από δαιμονικά όντα. Έπειτα, ξεκίνησε με το να γεμίζει το σπίτι από αόρατα πνεύματα... Ο αέρας ήταν παχύς σας λέω! Τότε, ήξερα ότι: Τώρα πρέπει κάτι να συμβεί. Ολόκληρο το σπίτι είχε γεμίσει σαν από ένα πλήθος λαού, πυκνογεμάτο από πνεύματα... Βέβαια, άναψε μέσα μου το ερώτημα: "Τι να είναι, λοιπόν, αυτό;". Τότε, όλα μαζί φώναζαν δυνατά, σαν από μια χορωδία: "Ερχόμαστε πίσω από την Ιερουσαλήμ, όπου δεν βρήκαμε εκείνο που ζητούσαμε". Έπειτα, άρχισε αυτό να ξεχύνεται μέσα από μένα και μέσα σε 3 βραδιές είχε γραφτεί το θέμα. Η εμφάνιση των πνευμάτων τελείωσε... Μέχρι την επόμενη βραδιά, κατά την οποία είχε και πάλι κάτι συγκεντρωθεί, και έπειτα συνεχίστηκε το ίδιο από την αρχή. Αυτό έλαβε χώρα το 1916... Τότε, και έκτοτε, οι νεκροί γίνονταν απέναντί μου όλο και πιο σαφείς, ως φωνές τού Αναπάντητου, του άλυτου και του Αλύτρωτου· επειδή, τα ερωτήματα και οι απαιτήσεις, στα οποία, από τη μοίρα, έπρεπε εγώ να δώσω τις απαντήσεις, δεν έρχονταν προς εμένα απέξω, αλλά έρχονταν ακριβώς από τον εσωτερικό μου κόσμο. Έτσι σχηματίστηκαν οι συνομιλίες με τους νεκρούς, οι «Septem Sermones», ένα είδος προαγγέλματος των όσων είχα αργότερα να ανακοινώσω προς τον κόσμο σχετικά με το Ασυνείδητο: Ένα είδος Σχήματος Τάξης και Ερμηνείας των Γενικών Περιεχομένων του Ασυνειδήτου» (σελίδες 193-195).

Είναι πάρα πολύ σημαντικό, να δοθεί επιτέλους κάποτε η εξήγηση, από ποιες πηγές, στ’ αλήθεια, προέρχονται τα έργα τού Γιούνγκ, όπως «Το Συλλογικό Ασυνείδητο», ένα από τα κύρια Μέρη της «Ψυχολογίας» του: Εφόσον η ιδέα ενός Συλλογικού Ασυνειδήτου προήλθε σ’ αυτόν από ένα (αποκρυφιστικό) όνειρο, επομένως το περιεχόμενο του είναι διαποτισμένο, αναγκαστικά, από τον δαιμονικό κόσμο.

Οι εμπνεύσεις τού Γιούνγκ μέσω πολλών αποκρυφιστικών ονείρων

Από τα πρώτα παιδικά του χρόνια ο Γιούνγκ είχε αυτά τα αποκρυφιστικό όνειρα. Τον απασχολούσαν και τον επηρέαζαν. Το πρώτο όνειρο, που ο Γιούνγκ θυμόταν, ήταν το όνειρο που είχε ως περιεχόμενο του: «Τη Μύηση στο Βασίλειο του Σκότους». Αυτό το όνειρο το έζησε έντονα, όπως έχουμε ήδη προαναφέρει στην αρχή αυτής της μελέτης μας, όταν ο Γιούνγκ ήταν ηλικίας 3 έως 4 χρόνων.

Κατά τα χρόνια 1912-1928, τα όνειρα και οι οράσεις έγιναν για τον Γιούνγκ το σημαντικότερο υλικό για τη δική του «ΑυτοΑνάλυση», με την οποία άρχισε όταν έγινε 37 χρόνων. Υπήρξε γι’ αυτόν η αναφερόμενη ως αντιπαράσταση με το δικό του Ασυνείδητο. Βρέθηκε την εποχή εκείνη σε μια πολύ σοβαρή κρίση. Έχουμε ήδη περιγράψει, με ποιον τρόπο, από μόνος του, ο ίδιος ο Γιούνγκ δίνει μαρτυρία για όλα αυτά. Ότι, δηλαδή, όλα όσα πέτυχε στον πνευματικό χώρο, προέρχονται απ’ αυτές τις «αρχικές παραστάσεις» δηλαδή, τα «αρχικά όνειρα» που είχε. (Δες σελίδα 196).

Ένα όνειρο που είχε δει ο Γιούνγκ το 1909 τον οδήγησε για πρώτη φορά στην ιδέα μιας «Συλλογικής-Apriori» ανθρώπινης ψυχής. Αυτό το όνειρο συνέβαλε στο να γράψει το βιβλίο του «Μεταβολές και Σύμβολα του Λίμπιντο» (1912). Διάφορα άλλα αποκρυφιστικά όνειρα, με τα ίδια κίνητρα, αποτέλεσαν για τον Γιούνγκ το προστάδιο της ανακάλυψης της Αλχημείας και της απασχόλησης του μ’ αυτή σε βαθμό έντονο. Το αποφασιστικής σημασίας όνειρο, όμως, ήρθε κατόπιν, γύρω στο 1926. Η Αλχημεία, έπειτα από το όνειρο αυτό, έγινε η «ιστορική βάση» της Αναλυτικής Ψυχολογίας του Κάρολου Γκ. Γιούνγκ, την οποία ο ίδιος χαρακτηρίζει ως την «Αλχημιστική Ψυχολογία». Πάνω σε όλα αυτά, ο Γιούνγκ λέει, ανάμεσα σε άλλα, και τα ακόλουθα: «Πολύ γρήγορα είδα ότι η Αναλυτική Ψυχολογία συμφωνεί απόλυτα με την Αλχημεία. Τα βιώματα των Αλχημιστών ήσαν και δικά μου βιώματα, και ο δικός τους κόσμος ήταν κατά κάποιον τρόπο και ο δικός μου κόσμος. Αυτό, βέβαια, ήταν για μένα μια ιδεώδης ανακάλυψη, επειδή είχα βρει έτσι το ιστορικό αντικείμενο της δικής μου Ψυχολογίας τού Ασυνειδήτου. Έπαιρνε τώρα πλέον ένα ιστορικό έδαφος... Στις ενασχολήσεις μου με την Αλχημεία βλέπω τη σχέση μου με τον Γκαίτε...» (σελίδα 209).

«Ήταν η ενασχόληση μου με τον Παράκελσο, που με προέτρεψε τελικά, να παρουσιάσω την ουσία της Αλχημείας, και μάλιστα στη σχέση της με τη Θρησκεία και την Ψυχολογία... Αυτή την παρουσίαση την έκανα στο έργο μου Ψυχολογία και Αλχημεία» 1944). Με τούτο έφτασα επάνω στο έδαφος, που βασίζονταν τα δικά μου βιώματα κατά τα χρόνια 1913-1917. Έπειτα, η διαδικασία την οποία τότε ακολούθησα αντιστοιχούσε με την αλχημιστική διαδικασία της μεταβολής, για την οποία γίνεται λόγος στο έργο μου Ψυχολογία και Αλχημεία» (σελίδα 213).

Έχουμε ήδη αναφέρει, με ποιον τρόπο, εκείνη την εποχή της έντονης ενασχόλησης του με την Αλχημεία, ο Γιούνγκ είχε μια «αλχημιστική όραση για τον Χριστό» (1939). Ο ίδιος γράφει στη συνέχεια: «Επειδή, αυτό ήταν ο σκοπός μου, να δείξω σε όλο το μέγεθος, μέχρι ποίου σημείου η Ψυχολογία μου αποτελεί μια αντιστοιχία προς την Αλχημεία ή και αντίστροφα με ενδιέφερε, παράλληλα με τα θρησκευτικά ερωτήματα, να αναζητήσω και τα ειδικά προβλήματα της ψυχοθεραπείας στο αλχημιστικό έργο. Το κεντρικό ερώτημα, το κύριο πρόβλημα της ιατρικής ψυχοθεραπείας, είναι η μεταβίβαση... Επίσης, εδώ μπόρεσα να αποδείξω μια αντιστοιχία μέσα στον χώρο της Αλχημείας, δηλαδή μια αντιστοιχία στην παρουσίαση του conjunctio (της ένωσης)... Πόσο γρήγορα όλα τα προβλήματα, που με απασχολούσαν, τόσο ανθρώπινα όσο και επιστημονικά, συνοδεύονταν από όνειρα ή και προλαμβάνονταν, έτσι κι εκείνο της μεταβίβασης» (σελίδα 216).

Ήδη, στον πρόλογο του, ο Γιούνγκ λέει: «Κατά βάθος, άξια διήγησης για μένα είναι μονάχα τα συμβάντα της ζωής μου, στα οποία ο αιώνιος κόσμος μπήκε μέσα στον εφήμερο. Πάνω σ’ αυτό μιλάω κυρίως για τα εσωτερικά βιώματα. Σ’ αυτά ανήκουν τα όνειρα μου και οι παραστάσεις της φαντασίας. Δημιουργούν, ταυτόχρονα, το αρχαίο υλικό της επιστημονικής μου εργασίας. Ήταν σαν ένα ρευστό φλεγόμενο πέτρωμα από βασάλτη, μέσα από το οποίο η πέτρα που ήταν για επεξεργασία έπαιρνε τη μορφή τού κρυστάλλου» (σελίδα 11). Στην πραγματικότητα, δεν μπορεί η μυστική τέχνη των εναλλαγών της Αλχημείας να αποτελεί την «ιστορική βάση» της Ψυχολογίας τού Γιούνγκ. Όλο αυτό, όμως, φανερώνει την κοινή αποκρυφιστική πηγή προέλευσης. Τα αποκρυφιστικά όνειρα του Γιούνγκ, οι παρατηρήσεις του και οι εμπειρίες του είναι φανερώσεις τού δαιμονικού κόσμου. Δεν ανήκουν, και γι’ αυτό μπορούμε να ευχαριστούμε τον Θεό, στον αιώνιο κόσμο.

Ο Παράκελσος, δηλαδή, ο Θεόφραστος φον Χόενχάιμ (Theophrastus von Hohenheim, 1493-1541), όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, ήταν γιατρός φυσικής ιατρικής. Μυήθηκε στον αποκρυφισμό από τον Ηγούμενο Johann Trittheim, που ήταν Καββαλιστής και Πνευματιστής. Πέρα απ’ αυτά, ήταν μάντης (αστρολόγος· διάβαζε τις γραμμές της παλάμης και διέβλεπε το μέλλον μέσα από κρύσταλλα) και μπορούσε, όσο κανένας άλλος, να αναμίξει την επιστήμη με τη μαγεία. Ο Παράκελσος, ανάμεσα σε άλλα, ασκούσε αποκρυφιστικές μεταβιβάσεις μιας αρρώστιας επάνω σε ένα ζώο ή επάνω σε ένα φυτό, και το φαινόμενο αυτό το ονόμαζε «θεραπεία συμπάθειας». Με τον Παράκελσο, για τον οποίο ο Γιούνγκ είχε μεγάλη εκτίμηση, είχε αναζητήσει έναν κακό σύμβουλο και οδηγό.

Οι οράσεις τού Γιούνγκ και τα Εξω-Σωματικά του βιώματα

Στις αρχές του 1944, ο Γιούνγκ έσπασε το πόδι του, ταυτόχρονα δε υπέστη και ένα καρδιακό έμφραγμα. Η ζωή του διέτρεξε μεγάλο κίνδυνο. Μετά τα περιστατικά αυτά, έκανε περιγραφές για τις οράσεις του και για τις «Εξω-Σωματικές του Εμπειρίες» (ΕΣΕ), τις οποίες έζησε και πειραματίστηκε, και τις οποίες καταγράφει στο κεφάλαιο «Οράσεις». «Σε κατάσταση αναισθησίας έζησα μέσα σε παραληρήματα και οράσεις... Βρισκόμουν στο απώτατο όριο, και δεν γνωρίζω αν βρισκόμουν σε κατάσταση ονείρου ή έκστασης. Εν πάση περιπτώσει, άρχισαν να συμβαίνουν εξαιρετικώς εντυπωσιακά για μένα πράγματα...» (σελίδα 293).

«Στην πραγματικότητα διήρκεσαν 3 εβδομάδες, μέχρις ότου μπόρεσα να αποφασίσω, να ζήσω ξανά... Κατά τις εβδομάδες αυτές ζούσα μέσα σε ένα παράξενο ρυθμό. Κατά την ημέρα ήμουν συνήθως καταπιεσμένος. Ένιωθα ταλαίπωρος και αδύνατος, και δεν τολμούσα καν να κινηθώ... Προς το βράδυ αποκοιμόμουν, και ο ύπνος μου διαρκούσε μέχρι τα μεσάνυχτα. Τότε, ερχόμουν στον εαυτό μου, και ήμουν μία ώρα ξύπνιος, αλλά σε μια εντελώς μεταλλαγμένη κατάσταση. Βρισκόμουν σαν μέσα σε μια έκσταση ή σε μια κατάσταση πολύ μεγάλης ευφορίας. Αισθανόμουν σαν να ήμουν αιωρούμενος μέσα στον χώρο, ωσάν να βρισκόμουν κρυμμένος μέσα στην αγκαλιά τού σύμπαντος μέσα σε ένα τρομερά μεγάλο κενό, αλλά πλημμυρισμένος με κάθε δυνατό αίσθημα ευτυχίας. Αυτή είναι η αιώνια μακαριότητα, που κανένας δεν μπορεί να περιγράψει· ήταν πολύ, υπέρ το δέον θαυμαστή...» (σελίδες 296-297).

Ο Γιούνγκ ένιωσε μέσα στον «κήπο των ροδιών» και πειραματίστηκε εκεί μια τελετή γάμου. Αυτό περιγράφεται λεπτομερέστερα σε ένα φυλλάδιο καββαλιστικού περιεχομένου. Μια άλλη καββαλιστική, μυστικιστική πλευρά τελετής γάμου, μετατράπηκε σε «γάμον τού Αρνίου, με την Ιερουσαλήμ στολισμένη γιορτινά... Εγώ ο ίδιος ήμουν ο γάμος τού Αρνίου». Κι αυτή η όραση, επίσης, εξαφανίστηκε και ο Γιούνγκ πειραματίστηκε τον «Ιερό Γάμο» τού πατέρα των πάντων, του Δία με την Ήρα, όπως αυτός περιγράφεται στην Ιλιάδα του Ομήρου».

Θα πει ακόμα: «Όλα αυτά τα βιώματα ήσαν υπέροχα..., κι εγώ ήμουν τη μια νύχτα ύστερα από την άλλη βουτηγμένος μέσα σε μια πέρα για πέρα καθαρή μακαριότητα... Κατά το μέτρο που πλησίαζα έπειτα ξανά τη ζωή, σχεδόν 3 εβδομάδες μετά την πρώτη όραση, οι οραματικές καταστάσεις σταμάτησαν... Τότε, κατάλαβα γιατί μιλούν για την πλημμυρίζουσα "οσμή" του Αγίου Πνεύματος. Αυτό ήταν. Υπήρχε μέσα στον χώρο ένα πνεύμα μιας ανείπωτης δόξας, του οποίου η εξήγηση ήταν το μυστήριο της ένωσης. Ποτέ δεν θα σκεφτόμουν, ότι μπορούσε κάποιος να πειραματιστεί κάτι τέτοιο, ότι μια συνεχής μακαριότητα είναι γενικά δυνατή. Οι οράσεις και τα βιώματα ήσαν καθ’ ολοκληρίαν πραγματικά. Τίποτε δεν ήταν πλαστό, αλλά όλα ήσαν μιας απόλυτης αντικειμενικότητας... Όλα, όσα συμβαίνουν μέσα στον χρόνο, ήσαν εκεί με μια αντικειμενική ολότητα συγκεντρωμένα... Το μόνο, που μπορούσε να συλλάβει το συναίσθημα, θα ήταν μια εναλλασσόμενη από χρώματα ολότητα... Η αντικειμενικότητα, την οποία εγώ πειραματίστηκα σ’ αυτό το όνειρο (στο οποίο ο Γιούνγκ είδε την αποθανούσα σύζυγο του) και σ’ αυτές τις οράσεις, ανήκει στην τελείωση της ατομικοποίησης. Σημαίνει μια απελευθέρωση από αξίες, και από εκείνο, που εμείς χαρακτηρίζουμε ως συναισθηματικό σύνδεσμο.... Η αντικειμενική γνώση βρίσκεται πίσω από τη συναισθηματική συσχέτιση. Φαίνεται να είναι το κεντρικό μυστικό. Μόνον διαμέσου αυτής είναι δυνατή μια πραγματική ένωση» (σελίδες 297-300).

Η πηγή εκείνων των Εξω-Σωματικών Εμπειριών και οράσεων, του ύψιστου δυνατού συναισθήματος της αιώνιας μακαριότητας είναι στον Γιούνγκ ξεκάθαρα και πέρα από κάθε αμφιβολία αποκρυφιστική. Παράλληλες εξιστορήσεις βρίσκονται στα «βιώματα ευτυχίας» των εξαρτώμενων από ναρκωτικά, επίσης και στους πνευματιστές, αλλά και ανάμεσα σ’ εκείνους που κάνουν ασκήσεις αποκρυφιστικές με την Υπερβατική Αυτοσυγκέντρωση. Πέρα απ’ αυτά, υπάρχουν αναλογίες με τους αποκρυφιστές Γιόγκι, κι εκείνους που ασχολούνται με τη μετενσάρκωση. Αυτά περιγράφονται στο Θιβετιανό Βιβλίο των Νεκρών. Το ίδιο ισχύει και με τους φαινομενικά νεκρούς, όπως περιγράφονται στα βιβλία των τριών συγγραφέων Ε. Kuebler-Ross, R. Monroe και R. Moody.

Πριν τελειώσουμε, όμως, πρέπει να τονίσουμε ότι η διακήρυξη του Γιούνγκ σχετικά με τον εαυτό του, αποτελεί καθαρή βλασφημία ενάντια στον Θεό. Ο Γιούνγκ, όπως είδαμε, διακήρυξε: «Εγώ ήμουν ο γάμος τού Αρνίου». Πολλά από τα συγγράμματα του Γιούνγκ προέκυψαν μετά από την πιο πάνω περιγραφόμενη ασθένεια του, κατά την οποία είχε αποκρυφιστικά βιώματα και οράσεις. Αλλ’ επίσης, από τη γνωστή ήδη «Σύγκρουση με το Ασυνείδητο» προήλθαν «σημαντικά» συγγράμματά του, όπως π.χ. το γνωστό βιβλίο του «Ψυχολογικοί Τύποι» (Ί921).

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ: Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ - Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΔΡ ΚΑΡΟΛΟΣ ΓΙΟΥΝΓΚ (1875-1961) – ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΡΓΑΜΟΣ [σ.σ:ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΚΕΣ]

Clinical Cosmobiology-Sudden Cardiac Death and Daily/Monthly Geomagnetic, Cosmic Ray and Solar Activity-the Baku Study (2003-2005)

noreply@blogger.com (Silversurfer) — Tue, 28 Jun 2011 19:58:00 +0000

Ολική έκλειψη Σελήνης στις 15 Ιουνίου ορατή από την Ελλάδα

noreply@blogger.com (Silversurfer) — Mon, 13 Jun 2011 10:29:00 +0000

Μία ολική έκλειψη Σελήνης, η πρώτη του 2011, η οποία θα είναι ορατή από ολόκληρη την Ελλάδα, καιρού επιτρέποντος, θα συμβεί το βράδυ της Τετάρτης 15 Ιουνίου, καθώς η Γη θα παρεμβληθεί ανάμεσα στον ήλιο και το φεγγάρι, τυλίγοντας τον δορυφόρο της με τη σκιά της.

Η έκλειψη θα αρχίσει νωρίς το βράδυ, με αποτέλεσμα στο μεγαλύτερο μέρος της η Σελήνη να βρίσκεται αρκετά χαμηλά στον ορίζοντα και έτσι στην Ευρώπη -και στην Ελλάδα- οι θεατές θα χάσουν τα πρώτα-πρώτα στάδια της έκλειψης, όμως στη συνέχεια θα μπορούν να τη δουν. Το καλύτερο μέρος παρατήρησης θα είναι με κατεύθυνση προς νότια - νοτιανατολικά.

Η Σελήνη αναμένεται να ανατείλει περίπου στις 20:50, η έναρξη της μερικής έκλειψης από τη σκιά της Γης θα αρχίσει περίπου στις 21:20 (η Σελήνη θα βρίσκεται σε γωνία μόλις πέντε μοιρών από τον ορίζοντα), ενώ η έναρξη της ολικής φάσης της έκλειψης θα είναι κατά τις 22:20 το βράδυ και η Σελήνη θα βρίσκεται σε ύψος περίπου 13 μοιρών.

Η ολική φάση της έκλειψης θα διαρκέσει επί σχεδόν 100 λεπτά (η τελευταία έκλειψη που ξεπέρασε αυτή τη διάρκεια είχε λάβει χώρα τον Ιούλιο του 2000), γεγονός που θα συμβάλλει στο να μπορέσουν οι παρατηρητές να δουν την ολική φάση και σε μεγαλύτερο ύψος. Η ολική φάση αναμένεται να τελειώσει λίγα λεπτά μετά τα μεσάνυχτα, όταν η Σελήνη θα βρίσκεται σε ύψος 24 μοιρών σε σχέση με τον ορίζοντα, ενώ η μερική φάση της έκλειψης θα τελειώσει μία ώρα αργότερα, λίγο μετά τη μία το βράδυ, με τη Σελήνη σε ύψος 27 μοιρών.

Η έκλειψη της Σελήνης είναι δυνατό να παρατηρηθεί ακόμα και διά γυμνού οφθαλμού, καθώς η παρατήρηση ούτε κάποιον κίνδυνο ενέχει ούτε απαιτεί ειδικό αστρονομικό εξοπλισμό. Το «σβήσιμο» του φεγγαριού από το νυχτερινό ουρανό θα επιτρέψει στους θεατές να δουν «με άλλα μάτια» τα αστέρια.

Όλο το φαινόμενο, εκτός από την Ευρώπη, θα είναι ορατό από την Ανατολική Αφρική, τη Μέση Ανατολή, την Κεντρική Ασία και τη Δυτική Αυστραλία, ενώ άλλες περιοχές του πλανήτη θα δουν μόνο ένα μέρος του και άλλες, όπως η Βόρεια Αμερική, θα το χάσουν.

Μια δεύτερη ολική έκλειψη Σελήνης θα συμβεί φέτος, στις 10 Δεκεμβρίου, ενώ η επόμενη θα λάβει χώρα στις 27 Ιουλίου του 2018. Σε όλες τις περιπτώσεις, τόσο στις 15 Ιουνίου όσο και στις επόμενες, η έκλειψη θα είναι «κεντρική», δηλαδή το φεγγάρι θα διέλθει από το κέντρο της σκιάς της Γης. Είχε προηγηθεί μια μερική ηλιακή έκλειψη στις 4 Ιανουαρίου φέτος, που ήταν ορατή από τη χώρα μας.
Zougla.gr

The Journal of Social Psychology :An Empirical Study of the Relation between Astrological Factors and Personality

noreply@blogger.com (Silversurfer) — Sun, 12 Jun 2011 21:18:00 +0000

Volume 105, Issue 2, 1978, Pages 229 - 236

Abstract

This study reports a test of an astrological prediction according to which extraversion
is related to being born under the odd numbered zodiacal signs, and introversion to being born under the even numbered zodiacal signs. Also tested is the hypothesis of greater emotionality for people born under the so-called water signs. Nine hundred seventeen male adult Ss and 1407 female adult Ss were administered the Eysenck Personality Inventory, and their birthdates ascertained. Results for males and females separately and jointly support the predictions made on the basis of astrological writings at a high level of significance. Possible causes for this finding are discussed, but it is concluded that artifacts are unlikely to have produced the results obtained.

http://www.informaworld.com/smpp/content~db=all~content=a923592594

Mήπως δεν υπάρχει ο χρόνος;

noreply@blogger.com (Silversurfer) — Tue, 31 May 2011 23:26:00 +0000

Ένας Άγγλος φυσικός υποστηρίζει ότι ο χρόνος είναι μια ψευδαίσθηση του νου. Το μόνο που υπάρχει είναι άπειρες "κάψουλες χρόνου", η διαδοχή των οποίων δημιουργεί το ποτάμι της αιωνιότητας.

O χρόνος είναι ένα φαινόμενο τόσο οικείο που σχεδόν όλοι πιστεύουμε ότι μας περιβάλλει σαν ένα αόρατο δοχείο μέσα στο οποίο εξελίσσεται η ζωή στο σύμπαν. Την αντίληψη αυτή δεν τη συμμερίζονται όλοι, γι' αυτό και χιλιάδες χρόνια το θέμα του χρόνου υπήρξε πεδίο έντονης φιλοσοφικής και επιστημονικής αντιπαράθεσης. Οι πρώτοι που μίλησαν με έμμεσο τρόπο για τη φύση του ήταν ο Ηράκλειτος από την Ιωνία και ο Παρμενίδης από την Ελέα της Κάτω Ιταλίας. Οι δύο μεγάλοι Έλληνες φιλόσοφοι υποστήριζαν ότι ο κόσμος και η πραγματικότητα γύρω μας δεν είναι συνεχής, αλλά προκύπτει ως άθροισμα άπειρων συνεχόμενων μεταβολών. Ο Ηράκλειτος ισχυριζόταν ότι "δεν μπορούμε να μπούμε δύο φορές στο ίδιο ποτάμι", αφού τόσο τα νερά του ποταμού όσο κι εμείς μεταβαλλόμαστε συνεχώς. Η μελέτη για τη φύση του χρόνου επανέκαμψε το 17ο αιώνα και σύντομα εξελίχθηκε σε διαμάχη ανάμεσα στον Άγγλο φυσικό Ισαάκ Νεύτωνα και στο Γερμανό φιλόσοφο Γκότφριντ Λάιμπνιτς. Ο πρώτος διατεινόταν ότι ο χρόνος είναι αυθύπαρκτος, θα υπήρχε ακόμα κι αν δεν είχε δημιουργηθεί το σύμπαν. Ο δεύτερος υποστήριζε ότι ο χρόνος προέρχεται από την κίνηση των υλικών αντικειμένων, μεταβολή την οποία είχαν αναφέρει ο Ηράκλειτος και ο Παρμενίδης: εκείνη που γεννά το χρόνο. Εκείνη την εποχή ο Λάιμπνιτς δεν έπεισε με τις απόψεις του, σήμερα όμως επανέρχονται στο προσκήνιο από κάποιους "αιρετικούς" επιστήμονες.

Τώρα-Τώρα

Ένας απ' αυτούς είναι ο Άγγλος φυσικός Τζούλιαν Μπέιρμπορ, θερμός οπαδός της άποψης ότι ο χρόνος είναι αυταπάτη του νου. Όπως υποστηρίζει, η πραγματικότητα δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια συλλογή από στιγμές χρόνου, τα λεγόμενα "Τώρα-Now", όπως τα ονομάζει. Το παρελθόν, το παρόν, το μέλλον, ακόμα και η ίδια η ζωή είναι μια διαρκής ολίσθηση από Τώρα σε Τώρα. Τι είναι αυτά τα Τώρα; Σύμφωνα με τον Μπέιρμπορ, το κάθε Τώρα είναι μια παγωμένη χρονική στιγμή. Για παράδειγμα, η θέση που έχουμε εμείς, οι άνθρωποι γύρω μας, η Γη και το σύμπαν αυτή ακριβώς τη χρονική στιγμή αποτελεί ένα Τώρα. Οποιαδήποτε μεταβολή οδηγεί αυτόματα σ' ένα επόμενο Τώρα, κι έτσι υφαίνεται αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως χρόνο. Ο Μπέιρμπορ διατείνεται ότι το κάθε Τώρα που βλέπουμε να ξεμακραίνει στο παρελθόν δεν παύει να υπάρχει, αλλά βρίσκει τη θέση του σε μια ευρύτερη και άχρονη πραγματικότητα. Υπό αυτή την έννοια είμαστε αθάνατοι, αφού οι στιγμές με "εμάς ως παιδιά" θα υπάρχουν πάντα.

Όλα είναι δυνατά

Ο Μπέιρμπορ ανέπτυξε τη Θεωρία των Τώρα στην προσπάθειά του να συνδυάσει τη Γενική Σχετικότητα και την κβαντική μηχανική σε μια Ενοποιητική Θεωρία ικανή να περιγράψει τόσο το μακρόκοσμο των άστρων όσο και το μικρόκοσμο του ατόμου. Το αξεπέραστο μέχρι σήμερα εμπόδιο για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο είναι ότι και οι δύο θεωρίες περιγράφουν τον κόσμο δίνοντας διαφορετική σημασία στο χρόνο. Ανάλογη προσέγγιση μ' εκείνη του Μπέιρμπορ εφαρμόζεται και στην Κβαντική Βαρύτητα των Βρόχων, σύμφωνα με την οποία ο χρόνος δεν έχει συνεχή ροή αλλά κυλά ασυνεχώς όπως οι σταγόνες μιας χαλασμένης βρύσης. Τα Τώρα της θεωρίας του Mπέιρμπορ θέτουν μια πιο θεμελιώδη και πολύπλοκη μορφή στην πραγματικότητα που βιώνουμε. Η πραγματικότητα δε συντίθεται μόνο από Τώρα τα οποία διαδέχονται το ένα το άλλο και διηγούνται μια ιστορία, αλλά απ' όλα τα δυνατά Τώρα που μπορούν να υπάρξουν.

Η αρένα του σύμπαντος

Η διαπλοκή των άπειρων Τώρα σχηματίζει ένα σύνολο το οποίο ο Mπέιρμπορ αποκαλεί Πλατωνία, εμπνεόμενος από τον πλατωνικό κόσμο των ιδεών. Σαν ένα άλμπουμ με άπειρες φωτογραφίες, τα Τώρα περιλαμβάνουν όλα τα δυνατά ενδεχόμενα του κόσμου. Σύμφωνα με τον Μπέιρμπορ, η Πλατωνία είναι η πραγματική αρένα του σύμπαντος, αυστηρά άχρονη. Μέσα εκεί ακόμα και η γέννηση του σύμπαντος έχει εντελώς διαφορετική αρχή απ' αυτή που πιστεύουμε. Ο Μπέιρμπορ υποστηρίζει ότι το φαινόμενο της Μεγάλης Έκρηξης δεν αποτελεί κάποια κατακλυσμιαία έκρηξη που συνέβη στο παρελθόν. Απλώς πρόκειται για μια εντελώς ξεχωριστή θέση μέσα στην Πλατωνία, την οποία ο Μπέιρμπορ ονομάζει σημείο Άλφα.

Focus ή τούρτα σοκολάτα;

Στο σημείο αυτό αναδύονται κάποιες αμφιβολίες. Γιατί, για παράδειγμα, εμείς που βρισκόμαστε μέσα σε κάποιο Τώρα έχουμε έντονη την εντύπωση ότι ο χρόνος κυλά; Σύμφωνα με τον Μπέιρμπορ, γι' αυτό ευθύνεται αποκλειστικά ο εγκέφαλός μας που μας παραπλανά. Η μακροχρόνια μνήμη μας περιέχει καταγεγραμμένες τις διαφορετικές θέσεις των αντικειμένων, την κίνηση των οποίων πιστεύουμε ότι βλέπουμε. Υπό μία έννοια ο εγκέφαλος προβάλλει τις θέσεις αυτές στον εξωτερικό κόσμο, στη συνέχεια τις συλλαμβάνει εκ νέου και, τέλος, τις ερμηνεύει ως κίνηση και ροή του χρόνου. Ακόμα κι αν δεχτούμε την εξήγηση του Μπέιρμπορ, ανακύπτουν νέα ερωτήματα. Γιατί τα διαδοχικά Τώρα που βιώνουμε έχουν λογική σειρά; Γιατί, ας πούμε, αυτή τη στιγμή που κρατάτε το Focus δεν μπορείτε να μεταπηδήσετε ξαφνικά σ' ένα άλλο Τώρα, όπου το περιοδικό θα έχει αντικατασταθεί από τον πρώτο αριθμό του λαχείου ή μια τούρτα σοκολάτα; Άλλωστε η Πλατωνία περιέχει όλα τα ενδεχόμενα, ακόμα και τα σοκολατένια!

Συνεπείς κάψουλες

Η εξήγηση αυτού του γεγονότος θα πρέπει να είναι καθαρά στατιστική. Πράγματι, σύμφωνα με τον Mπέιρμπορ, τα συνεπή Τώρα, εκείνα που αποδεδειγμένα αποτελούν τη ζωή μας και δημιουργούν το συνεκτικό ιστό του δικού μας σύμπαντος, θα πρέπει να είναι απείρως πιο πιθανά από τα υπόλοιπα. Ανήκουν σ' εκείνη την κατηγορία των Τώρα που ο ίδιος ορίζει ως "κάψουλες χρόνου". Βέβαια η πλειονότητα των επιστημόνων δεν αποδέχονται αυτές τις ιδέες θεωρώντας ότι ανήκουν περισσότερο στο πεδίο της φιλοσοφίας παρά της επιστήμης. Ο Μπέιρμπορ ανταπαντά ότι έχει επαληθεύσει τη θεωρία του με πολύπλοκα μαθηματικά. Κατέληξε μάλιστα στο συμπέρασμα ότι η Γενική Σχετικότητα του Αϊνστάιν για την περιγραφή του χώρου και του χρόνου θα μπορούσε να ξαναγραφτεί σαν μια άχρονη θεωρία σε μια κατάλληλη Πλατωνία. Ωστόσο πιστεύει πως είναι πολύ δύσκολο να επιβεβαιωθεί με βάση τα πειραματικά δεδομένα. Εκτός κι αν όντως εμφανιστεί η "κάψουλα του χρόνου" που θα περιέχει την τούρτα που αναφέραμε παραπάνω. Μέχρι τότε όμως η θεωρία του θα προσεγγίζει περισσότερο τη φιλοσοφία παρά την επιστήμη.

Γιάννης Παλιούρης

Για να μάθετε πιο πολλά:

Julian Barbour, The End of Time. The Next Revolution in Physics, Oxford University Press.

πηγη ΕΔΩ

Η αστρολογία ένας δρόμος που δεν έχει δρόμο γιατί για να δεις τα αστέρια πρέπει να σηκώσεις κεφάλι

noreply@blogger.com (Silversurfer) — Tue, 31 May 2011 21:44:00 +0000

-Μα αυτό είναι ένας δρόμος ένα μονοπάτι .

- έτσι ακριβός και η αστρολογία για σένα είναι ένας δρόμος

-η αστρολογία δεν είναι ένας δρόμος ,δεν είναι ένα μονοπάτι που μπορεί να ακολουθήσει κάποιος βιωματικά και να του αποκαλύψει πράγματα oπως είναι για παράδειγμα κάθε οργάνωση εσωτερική ή εξωτερική που έχει σύστημα . Η αστρολογία είναι ένας δρόμος χωρίς δρόμο , σε κάποιους ανθρώπους χρειάζεται το σύστημα , κάποιοι άνθρωποι έχουν ανάγκη να ενταχθούν κάπου για να εξωτερικεύσουν ή να προβάλουν με έναν δυναμικό τρόπο κάποιες ιδιότητες ή τα χαρακτηρίστηκα της προσωπικότητας τους , καμιά αντίρρηση μέχρι εδώ .

Αλλά σκέφτομαι ότι μόλις εντάσσομε σε ένα σύστημα που έχει κανόνες τυπικό ιεραρχία κ.τ.λ χάνω τον εαυτό μου, γιατί είμαι υποχρεωμένος να ασπαστώ κάποιες βασικές παραδοχές του συστήματος αυτού

, ότι υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο, κάρμα ότι υπάρχουν ιεραρχίες ότι ότι ότι .Οταν ένα σύστημα γίνετε μαζικό , όσο καλές και εάν είναι οι προθέσεις του εκφυλίζεται από την μαζικότητα του γιατί πλημμυρίζετε από όλους αυτούς που έχουν ανάγκη το σύστημα ένα σύστημα που για να ενταχθείς σε αυτό πρέπει να χάσεις τον εαυτό σου γιατί πρέπει να υπάρχει πάντα κάποιος δάσκαλος που θα γνωρίζει πάντοτε περισσότερα από σένα και συνεπώς η βασική παραδοχή για να ενταχθείς θα είναι ότι δεν γνωρίζεις, ότι κάποιος άλλος πάνω από σένα έχει την γνώση είναι σε ανοιχτή σύνδεση με τον θεό με τον παράδεισο με το υπερπέραν .Η αστρολογία είναι δρόμος χωρίς δρόμο γιατί απλά ξερώ ότι οι πλανήτες δεν επηρεάζουν τον άνθρωπο, ο συσχετισμός που υπάρχει δεν αποδεικνύει αιτιακή σχέση ανάμεσα στην ανθρώπινη ζωή και στην κίνηση των άστρων είναι απλά συσχετισμός , υπάρχει ένας κοινός παράγοντας που κινεί τα νήματα ανάμεσα στην ανθρώπινη ζωή και στην κίνηση των άστρων αλλά αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι το ένα προκαλεί το άλλο .Η αστρολογία είναι ένας δρόμος χωρίς δρόμο γιατί δεν έχει ανάγκη τα συστήματα που σε οδηγούν συχνά στην φυγή από την πραγματικότητα, η διαισθητική ερμηνεία των ωροσκοπίων στην πλειοψηφικά της είναι φυγή από την πραγματικότητα εκφράζει την αδυναμία του ανθρώπου να πιστεύει σε μια ανώτερη δύναμη . είναι η ψυχολογική ανάγκη του ανθρώπου που έκανε την αστρολογία να επιβίωση τόσους αιώνες , αλλά αυτό δεν είναι αστρολογία είναι ανθρώπινη αδυναμία . Η αστρολογία είναι ένας δρόμος που δεν έχει δρόμο και δεν έχει ανάγκη να είναι τίποτε περσότερο από αυτό που είναι. Οι εσωτερικές μυστικιστικές διδασκαλίες που προσπαθούν να εισχωρήσουν και να δημιουργήσουν μια φιλοσοφία υποβιβασμού της ανθρώπινης ύπαρξης είναι το ίδιο βρόμικες με τις διδασκαλίες που αποδέχτηκαν προσωρινά αυτό που δεν μπορεί να αποδειχθεί ότι δεν υπάρχει . Η αστρολογία είναι ένας δρόμος που δεν έχει δρόμο γιατί για να δεις τα αστέρια πρέπει να σηκώσεις κεφάλι , πρέπει να σηκώσεις κεφάλι σε όλα αυτά που σε κρατάνε κάτω σε κάθε τι γνωστό και ασφαλές ,σε κάθε εμπειρία που υπάρχει λόγω της επανάληψης και τείνει να συντηρείτε εις βάρος σου , σε κάθε τι που βαραίνει την καρδιά σου και φτύνει τον εαυτό σου, έναν εαυτό που είναι ανεξάρτητος από τον χρόνο ανεξάρτητο από το χθες και το αύριο ,έναν εαυτό που δεν έχει ανάγκη το σύστημα γιατί είναι ο ίδιος ένα σύστημα μέσα στο σύστημα . Για να δεις τα αστέρια πρέπει να σηκώσεις κεφάλι και να ξέρεις τα όρια της γνώσης σου την γνώση εκείνη που λέει ότι εδώ έφτασα στο τέλος μου και πρέπει τώρα να δω άμα υπάρχω στ΄αληθεια , εάν υπάρχει ζωή πριν τον θάνατο και όχι μετά , και εάν ναι τότε ποιο το νόημα του ? μήπως θα πρέπει να αρχίσω πρώτα ζω ? ίσως τότε ο θάνατος θα έχει τελείως διαφορετικό νόημα . Για να δεις τα αστέρια πρέπει να σηκώσεις κεφάλι σε ένα τέλος που δεν έχει τέλος και αφού είναι κοινό για όλους τι έχω να χάσω ?

Debtocracy

noreply@blogger.com (Silversurfer) — Thu, 07 Apr 2011 22:33:00 +0000

Για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ένα ντοκιμαντέρ με παραγωγό το θεατή. Το Debtocracy αναζητά τα αίτια της κρίσης χρέους και προτείνει λύσεις που αποκρύπτονται από την κυβέρνηση και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης

Debtocracy by BitsnBytes

Ο κάτω κόσμος και το νεκρομαντείο της Εφύρας

noreply@blogger.com (Silversurfer) — Mon, 21 Mar 2011 20:49:00 +0000

Η γεωγραφία της ΕΛΛΑΔΑΣ απολαμβάνει ένα μοναδικό πολιτιστικό προνόμιο, ενώ σε άλλες χώρες τα βουνά είναι μόνο βουνά και τα ποτάμια απλώς ποτάμια, στην ΕΛΛΑΔΑ πολλοί τόποι που μπορεί σήμερα να περνούν απαρατήρητοι έχουν αποτελέσει το σκηνικό των αρχαιότερων μύθων του πολιτισμού μας. Η σειρά ντοκιμαντέρ «ΟΙ ΤΟΠΟΙ ΤΩΝ ΜΥΘΩΝ» μας ξεναγεί στα πιο υποβλητικά τοπία της ΕΛΛΑΔΑΣ, ιχνηλατώντας, μέσα από τη φύση, τη λογοτεχνία, την αρχαιολογία και τις ζωντανές μαρτυρίες των κατοίκων της, τους τόπους που ενέπνευσαν τους αρχαιοελληνικούς μύθους, τις πρώτες «ιστορίες» του Δυτικού πολιτισμού. Με τη ματιά του Ισπανού Ελληνιστή και Ερευνητή ΠΕΔΡΟ ΟΛΑΓΙΑ, Συγγραφέα του «ΜΥΘΟΛΟΓΙΚΟΥ ΑΤΛΑΝΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ», Βραβείο Ακαδημίας ΑΘΗΝΩΝ 2002, η φιλόδοξη αυτή σειρά ντοκιμαντέρ μας οδηγεί σε απόκρυφα μονοπάτια και τόπους γνωστούς και άγνωστους σε ολόκληρη την ΕΛΛΑΔΑ αποδεικνύοντας ότι οι Αρχαίοι μύθοι, που έχουν φτάσει αποσπασματικά ως εμάς, είναι τα απομεινάρια μιας τεράστιας ποιητικής δημιουργίας που, για πολλούς αιώνες, συνάρμοσε αδιάσπαστα τη γεωγραφία και την ταυτότητα των Ελλήνων. Ο ΠΕΔΡΟ ΟΛΑΓΙΑ ταξιδεύει σ’ όλη την ΕΛΛΑΔΑ, ανασυνθέτει το «μυθολογικό χάρτη» της ΕΛΛΑΔΑΣ και μας ξεναγεί στη «μεγάλη σκηνή» της Ελληνικής μυθολογίας αλλά και στους πραγματικούς τόπους, όπως είναι σήμερα. Οι μύθοι έχουν καταστήσει την ΕΛΛΑΔΑ ένα προνομιακό έδαφος όπου η ανθρώπινη ιστορία εμπλέκεται στενά με τη θεϊκή ιστορία. Έχουν μετατρέψει αυτή τη γη σε μια συμβολική σκηνή του κόσμου, σε έναν τόπο όπου τα πάντα έλαβαν χώρα, από τη λαμπρή γέννηση των Θεών ως τις πιο μυστικές τους συνθήκες και τους εναγκαλισμούς τους με τους θνητούς. Στο μακρύ διάβα της, αυτή η περίπλοκη δημιουργία που ονομάζεται «μύθος» σύντηξε σε μια άρρηκτη αφήγηση στοιχεία τελετουργικά, θρησκευτικά, ιστορικά, πολιτικά και επικά για να μας παραδώσει τελικά μια ποιητική κληρονομιά που πάνω της η τραγωδία, η φιλοσοφία και η τέχνη θεμελίωσαν αργότερα τα ωραιότερα οικοδομήματα της νόησης. Η σειρά αφυπνίζει τη συνείδηση του ταξιδιώτη, διερευνά τα σημάδια των μύθων μέσα από τα κείμενα των αρχαίων ιστορικών και ποιητών και μας προσκαλεί να ψηλαφίσουμε τα ζωντανά τους ίχνη πάνω στη γη που σήμερα πατούμε και κατοικούμε. Εδώ βρίσκονται οι κορυφές του ΟΛΥΜΠΟΥ και του ΛΥΚΑΙΟΥ, οι ποταμοί του ΑΔΗ και τα νερά της ΣΤΥΓΟΣ, οι πηγές και τα σπήλαια που κατοίκησαν οι ΝΥΜΦΕΣ, τα Ιερά και τα Μαντεία των Θεών, τα δάση και οι ακρογιαλιές που έγιναν μάρτυρες των ερώτων και των αρπαγών, οι κατοικίες τεράτων και κακούργων, τα μονοπάτια που διάβηκαν οι ήρωες, καθώς και οι πόλεις τους, οι πατρίδες τους και οι τάφοι τους. Εδώ βρίσκονται οι τόποι που πάτησε ο ΗΡΑΚΛΗΣ κατά την αποπεράτωση των περίφημων Άθλων του, οι δρόμοι που βάδισε ο ΘΗΣΕΑΣ στην προσπάθειά του να κερδίσει το αξίωμα του ήρωα, τα τοπία όπου ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ αναγνώρισε κάποτε την πολυπόθητη πατρίδα του. Ταξιδεύοντας σε αυτούς τους τόπους, φτάνοντας πολύ συχνά σε μέρη όπου ο «επίσημος» τουρισμός δεν φτάνει, το κινηματογραφικό συνεργείο συνάντησε επίσης πολλούς ανθρώπους, ντόπιους, Έλληνες που ζούνε δίπλα στους «ιερούς» τόπους που ενέπνευσαν τους μύθους, κι άκουσε συχνά και τη δική τους εκδοχή, να μεταφέρει με συγκινητικό και παραστατικό τρόπο τις αρχαιότερες ιστορίες του κόσμου. Η σειρά είναι γυρισμένη εξολοκλήρου σε φυσικά σκηνικά ολόκληρης της ΕΛΛΑΔΑΣ. Υποβλητικοί Αρχαιολογικοί χώροι και φυσικά Ιερά σπαρμένα σε όλη την Ελληνική Γεωγραφία, από τα πιο φημισμένα ως τα πιο άγνωστα. Βουνά, ποτάμια, δάση, σπηλιές, πηγές, ακρογιαλιές, μονοπάτια και τοπία που ξεφεύγουν από τις διαδρομές του «επίσημου» τουρισμού. Το σενάριο είναι βασισμένο σε λογοτεχνικά έργα περισσοτέρων από εκατό Αρχαίων Συγγραφέων. Η πρωτότυπη μουσική είναι εμπνευσμένη από την Αρχαία ελληνική μουσική και ερμηνευμένη από όργανα της εποχής εκείνης. Τέλος, επιδιώκει τις ζωντανές μαρτυρίες των σημερινών κατοίκων των μυθικών τόπων και αποτελεί μια γοητευτική περιήγηση στους πιο όμορφους δρόμους της ΕΛΛΑΔΑΣ. Το συγκεκριμένο επεισόδιο της σειράς «Ο ΚΑΤΩ ΚΟΣΜΟΣ» αναφέρεται στο Βασίλειο του ΑΔΗ και στους σχετικούς μύθους. Παράλληλα, προβάλλεται το σκηνικό της ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ.

πηγή :

ert-archives.gr

Επανακτώντας τον «χαμένο» χρόνο

noreply@blogger.com (Silversurfer) — Sat, 08 Jan 2011 22:44:00 +0000

Αν ο χρόνος είναι απλώς «μια επίμονη ψευδαίσθηση», μια μαθηματική συντεταγμένη που αυξάνεται ή μειώνεται από το άπειρο παρελθόν στο άπειρο μέλλον (και αντιστρόφως!), τότε γιατί το ορατό μας Σύμπαν δεν είναι στατικό αλλά διαρκώς αλλάζει και εξελίσσεται; Πώς εξηγείται ότι ο χρόνος στην κοσμολογία, στη βιολογία και στην ανθρώπινη ιστορία φαίνεται να ρέει αποκλειστικά από το παρελθόν προς το μέλλον; Πράγματι, σε όλα τα πολύπλοκα συστήματα, των ανθρώπινων κοινωνιών συμπεριλαμβανομένων, βρίσκουμε καταγεγραμμένο στη δομή και την ιστορία τους μόνο το παρελθόν και το παρόν αλλά ποτέ το μέλλον τους. Αν όμως ο χρόνος «ρέει» προς μία και μόνο κατεύθυνση ενδέχεται κάποτε να τελειώσει;

Στις 6 Απριλίου του 1922, στην περίφημη Φιλοσοφική Εταιρεία στο Παρίσι, συναντήθηκαν δύο μεγάλοι στοχαστές, ο φυσικός Αλμπερτ Αϊνστάιν με τον φιλόσοφο Ανρί Μπερξόν, για να ανταλλάξουν απόψεις γύρω από το αίνιγμα του χρόνου. Στο επίμονο ερώτημα του Μπερξόν αν ο χρόνος που περιγράφει η θεωρία της σχετικότητας, και συνεπώς η σύγχρονη φυσική, έχει να κάνει με τον χρόνο όπως τον βιώνουν καθημερινά οι άνθρωποι, έλαβε από τον Αϊνστάιν την ακόλουθη απάντηση: «Το ερώτημα τίθεται ως εξής: ο χρόνος του φιλοσόφου είναι ο ίδιος με τον χρόνο του φυσικού;». Και προς μεγάλη απογοήτευση του Μπερξόν, ο δημιουργός της θεωρίας της σχετικότητας θα απαντήσει απερίφραστα: «Μόνο η επιστήμη λέει την αλήθεια και κανένα υποκειμενικό βίωμα δεν μπορεί να διασώσει ό,τι αρνείται η επιστήμη»!
Σε αυτήν την ατελέσφορη προσπάθεια διάλογου ενός μεγάλου φυσικού με έναν μεγάλο φιλόσοφο αποτυπώνεται η θεμελιώδης διαφωνία σχετικά με τη φύση του χρόνου και την επίδρασή του στο Σύμπαν. Ο χρόνος όπως περιγράφεται από τους βασικούς νόμους της δυναμικής του Νεύτωνα, αλλά και από τη θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν, είναι γραμμικός, συμμετρικός και ομοιότροπος ως προς το παρελθόν και το μέλλον. Με άλλα λόγια, ο χρόνος που εμείς οι άνθρωποι βιώνουμε καθημερινά δεν έχει κανένα απολύτως νόημα για τη φυσική, και συνεπώς δεν υπάρχει!

Ως μία παράμετρος στη μαθηματική περιγραφή της κίνησης των υλικών σωμάτων, ο χρόνος, είτε παίρνει θετικές είτε αρνητικές τιμές (η χρονική αντιστροφή από το t στο -t), δεν επηρεάζει σε τίποτα τις βασικές εξισώσεις που περιγράφουν τη συμπεριφορά και τις μεταβολές των υλικών αντικειμένων. Η μετα-φυσική εικασία της συμμετρικότητας του χρόνου, το ότι δηλαδή ο χρόνος μπορεί να ρέει ελεύθερα από το παρελθόν προς το μέλλον ή και αντίστροφα χωρίς αυτό να επηρεάζει ουσιαστικά τα παρατηρούμενα φαινόμενα, αποτελεί βασική παραδοχή τόσο της νευτώνειας δυναμικής όσο και της σχετικιστικής ή της κβαντικής φυσικής.

Η απώλεια του χρόνου

Προσβλέποντας στην «αντικειμενική» περιγραφή των φυσικών φαινομένων η κλασική φυσική όφειλε να υποβαθμίσει τον χρόνο σε απλή γεωμετρική παράμετρο, μετρήσιμη με κάποιο λίγο πολύ ακριβή τρόπο (ρολόγια) και κοινή για όλους τους παρατηρητές που βρίσκονται στο ίδιο σύστημα αναφοράς. Συνεπώς η «χρονικότητα» και η «ιστορικότητα» των φαινομένων που διαπιστώνουν οι παρατηρητές στην καθημερινή τους ζωή έπρεπε να θυσιαστεί στον βωμό της «αντικειμενικής» γνώσης.

Ετσι, ο ανθρώπινος χρόνος κατέληξε να θεωρείται ως μια υποκειμενική αυταπάτη: μια ιδιαίτερα «επίμονη ψευδαίσθηση», όπως υποστήριζε ο Αϊνστάιν. Ακόμη και για τον πατέρα του σχετικιστικού χώρου και του ελαστικού χρόνου, η ανθρώπινη «αίσθηση» του χρόνου αποτελούσε τροχοπέδη για τη βαθύτερη, πληρέστερη και εν τέλει αχρονική περιγραφή της φύσης.

Αναμφίβολα, το όνειρο της αχρονικής περιγραφής της φύσης θα αποδειχτεί ιδιαίτερα γόνιμο για την ανάπτυξη της λεγόμενης «κλασικής» επιστήμης. Ωστόσο, κατά τα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα, θα αρχίσει να καταρρέει με την ταυτόχρονη εισβολή του χρόνου τόσο στις θερμοδυναμικές θεωρίες της φυσικής όσο και στις εξελικτικές θεωρίες της βιολογίας (και πιο πρόσφατα με την ανακάλυψη της χρονικότητας στην κοσμολογία και την αστροφυσική). Η αχρονική, υποτίθεται, επιστήμη θα ανακαλύψει προς μεγάλη της έκπληξη ότι όλες οι χημικές αντιδράσεις, όλα τα βιολογικά φαινόμενα, αλλά και όλα τα κοσμολογικά συμβάντα είναι χρονικά μη αναστρέψιμα.

Αυτή η εγγενής και ουσιαστική ασυμμετρία ανάμεσα στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον επιβεβαιώνεται σήμερα σε όλα τα πολύπλοκα φυσικά συστήματα: από τη βιολογική ανάπτυξη και την εξέλιξη των ζωντανών οργανισμών μέχρι τη διαμόρφωση και την εξέλιξη των ουράνιων σωμάτων! Μάλιστα, η πανταχού παρούσα «μη αναστρεψιμότητα» (irreversibility), δηλαδή ο σαφής χρονικός προσανατολισμός των περισσότερων φυσικών διαδικασιών, θα αποδειχτεί ότι αποτελεί τον κανόνα, ενώ η χρονική αναστρεψιμότητα την εξαίρεση. Τίποτα δεν απεικονίζει καλύτερα τη μονοσήμαντη, ανομοιόμορφη και μη αναστρέψιμη ροή του χρόνου, δηλαδή τη χρονική ασυμμετρία και τη μη ισοδυναμία παρελθόντος και μέλλοντος, από την έννοια του «βέλους του χρόνου».

Τα βέλη του χρόνου

Πολύ συνοπτικά, το βέλος του χρόνου θα κάνει την είσοδό του στη σύγχρονη επιστημονική σκέψη με δύο εκδοχές: μία αισιόδοξη και μία απαισιόδοξη. Η αισιόδοξη εκδοχή είναι αυτή της εξέλιξης και σταδιακής πολυπλοκοποίησης της ζωής πάνω στη Γη, όπως περιγράφεται από τη θεωρία της φυσικής επιλογής του Δαρβίνου. Ενώ η πεσιμιστική ή απαισιόδοξη εκδοχή του βέλους του χρόνου προκύπτει από την ανάπτυξη της θερμοδυναμικής των κλειστών συστημάτων.

Από τα δύο βασικά αξιώματα της θερμοδυναμικής προκύπτει ότι, αν η συνολική ενέργεια ενός κλειστού συστήματος είναι σταθερή (πρώτο αξίωμα), τότε αυτό το σύστημα τείνει να περνά από τις λιγότερο πιθανές καταστάσεις τάξης και οργάνωσης σε ολοένα πιο πιθανές καταστάσεις αποδιοργάνωσης και αταξίας (μεγιστοποίηση της εντροπίας). Σύμφωνα λοιπόν με το δεύτερο θερμοδυναμικό αξίωμα, η συνολική εντροπία του συστήματος, με το πέρασμα του χρόνου, μπορεί μόνο να αυξάνεται. Αν μάλιστα θεωρηθεί ότι ολόκληρο το Σύμπαν είναι ένα κλειστό σύστημα, τότε η σταδιακή ενεργειακή υποβάθμισή του θα οδηγήσει αναπόφευκτα στη μεγιστοποίηση της εντροπίας του, δηλαδή στον θερμικό θάνατό του!

Η αχίλλειος πτέρνα αυτής της πεσιμιστικής εκδοχής του βέλους του χρόνου ήταν ότι αρχικά μελετούσε μόνο κλειστά και αδρανή συστήματα. Ομως τέτοια ιδανικά συστήματα που δεν ανταλλάσσουν ύλη και ενέργεια με το περιβάλλον τους δεν υπάρχουν βέβαια στη φύση. Και το γεγονός αυτό αποδείχτηκε περίτρανα με την ανάπτυξη της θερμοδυναμικής των ανοιχτών συστημάτων. Μακριά από τη θερμοδυναμική ισορροπία τα ανοιχτά συστήματα τείνουν, αντίθετα, να αυτοοργανώνονται και να δημιουργούν πολύπλοκες δομές.

Καταστροφέας ή δημιουργός;

Ο χρόνος, για αυτά τα ανοιχτά και πολύπλοκα συστήματα, όπως π.χ. οι ζωντανοί οργανισμοί, οι ανθρώπινες κοινωνίες, αλλά και τα σμήνη γαλαξιών, δεν είναι απλώς μια γεωμετρική μεταβλητή αλλά ο αποφασιστικός παράγοντας που τελικά καθορίζει την εξέλιξή τους. Οπως υποστηρίζει ο βραβευμένος με Νόμπελ για τη μελέτη τέτοιων πολύπλοκων δομών Ιλυα Πριγκοζίν, στο εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο του «Το τέλος της βεβαιότητας» (εκδ. Κάτοπτρο): «Δεν είμαστε εμείς οι άνθρωποι οι γεννήτορες του βέλους του χρόνου. Αντίθετα, είμαστε τα παιδιά του».

Οπως είδαμε στο προηγούμενο άρθρο μας, ήδη από την αρχαιότητα ο χρόνος σχετίζεται στενά με την κίνηση και μετρά τη μεταβολή των υλικών σωμάτων. Ο Αριστοτέλης πρώτος ορίζει σαφώς τον χρόνο ως τον «αριθμό» που μετρά τη διάρκεια της κίνησης από ένα πρότερο σ' ένα ύστερο. Ποιος όμως καθορίζει τι είναι «πρότερο» και τι «ύστερο»;

Δεδομένου δε ότι ο λόγος της επιστήμης συγκροτείται, εξ ορισμού και αποκλειστικά, πάνω στη μελέτη επαναλαμβανόμενων και εμπειρικά επιβεβαιωμένων φαινομένων, πώς λοιπόν νομιμοποιείται όταν μελετά φαινόμενα «μοναδικά», όπως η αρχή και το τέλος του χρόνου; Και πώς μπορεί να περιγράφει ή και να κατανοεί φαινόμενα ανεπανάληπτα στον χρόνο;

Τέτοια ακραία και μοναδικά κοσμογονικά συμβάντα οι ειδικοί τα αποκαλούν «ανωμαλίες» ή «μοναδικότητες» επειδή όλες οι γνωστές εξισώσεις που τα περιγράφουν καταρρέουν και δεν μπορούν πλέον να εφαρμοστούν για την περιγραφή τους. Τυπικά παραδείγματα είναι τόσο η Μεγάλη Εκρηξη (Big Bang), από την οποία υποτίθεται ότι προέκυψαν τα πάντα, όσο και η Μεγάλη Σύνθλιψη (Big Crunch), που εικάζεται ότι είναι ένα από τα πιο πιθανά σενάρια για το τέλος του χώρου και του χρόνου. Εξάλλου, όπως θα δούμε στο επόμενο άρθρο μας για τις χρονομηχανές και τα ταξίδια στον χρόνο, η επιστημονική αυστηρότητα τείνει να υποχωρεί ντροπαλά παραχωρώντας τη θέση της στην «αυθάδη» επιστημονική φαντασία όποτε αντιμετωπίζει τέτοια «ανώμαλα» φαινόμενα.
πηγη
Γράφει ο ΣΠΥΡΟΣ ΜΑΝΟΥΣΕΛΗΣ

Νέο βιβλίο Ωριαίας Αστρολογίας

noreply@blogger.com (Silversurfer) — Wed, 24 Nov 2010 20:48:00 +0000

Νέο βιβλίο Ωριαίας Αστρολογίας ......................
Το περιμένουμε πως και πως , και είναι έτοιμο !!!!!!
Μια μικρή γεύση με το ακόλουθο απόσπασμα

Ίσως είναι το πιο σημαντικό μέρος στην ερμηνεία της ωριαίας και γίνεται πριν ακόμη φτιάξουμε το χάρτη. Είναι ο καθορισμός αυτού που πραγματικά αποτελεί το θέμα της ερώτησης.

Οι ερωτήσεις είναι συχνά μέσα σε ένα σύννεφο ασάφειας από άσχετες λεπτομέρειες. Υπάρχει μια τέχνη στο να κόβουμε δρόμο μέσα από τις ασάφειες για να φτάσουμε στο κόκαλο του θέματος
. Θα σας έχει τύχει ενώ παρακολουθείτε ένα φιλμ ξαφνικά να συνειδητοποιείτε, «Ε, αυτό είναι ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα σε διασκευή!», ή «αυτό είναι η Χιονάτη στη σύγχρονη Νέα Υόρκη!». Παρατηρήσατε ότι κάτω από τη μεταμφίεση ο σκελετός της πλοκής είναι εκείνος του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας ή της Χιονάτης. Έτσι είναι με την ωριαία: υπάρχουν σταθερές ερωτήσεις που επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά με διαφορετική όψη.

· Με αγαπάει;

· Θα πάρω τη δουλειά;

· Θα νικήσω;

· Μου έχουν κάνει μάγια;

· Θα εκθρονιστεί ο βασιλιάς;

· Θα πάρω το δώρο από το βασιλιά;

· Θα μπορέσουμε να συμφωνήσουμε;

Κρατήστε ανοιχτά τα αυτιά σας και σύντομα θα τις αναγνωρίσετε όταν τις ακούτε. Επιτρέψτε όμως στον εαυτό σας να εκτραπεί από άσχετες λεπτομέρειες και τότε θα καταλήξετε απαντώντας σε μια άσχετη ερώτηση που δεν έχει ερωτηθεί.

Ομοίως, το θέμα του ποιος κάνει την ερώτηση δεν είναι πάντα καθαρό όπως θα μπορούσε να φαίνεται. Υπάρχουν κατευθείαν ερωτήσεις δοσμένες από το πρόσωπο που το απασχολεί. Υπάρχουν κατευθείαν ερωτήσεις από κάποιον για λογαριασμό κάποιου άλλου. Τόσο απλά.

Έπειτα υπάρχουν ερωτήσεις που γίνονται από κάποιον που ενεργεί ως φερέφωνο κάποιου άλλου. Ας υποθέσουμε ότι η Έρικα θέλει να μου κάνει μια ερώτηση, αλλά δεν έχουμε την ίδια γλώσσα. Έχει μια φίλη που μιλά αγγλικά, έτσι ζητάει από τη φίλη να κάνει την ερώτηση για λογαριασμό της. Η φίλη δεν κάνει τη δική της ερώτηση για την Έρικα. Μεταφέρει την ερώτηση της Έρικας σε εμένα. Πρέπει να αγνοήσω τη φίλη, ασχολούμενος με αυτό σαν η ίδια η Έρικα να με ρωτούσε, έτσι η Έρικα θα είναι ο 1ος οίκος, ως ερωτών. Ας είμαστε ξεκάθαροι με τη διάκριση:

· Η φίλη κάνει τη δική της ερώτηση, «Θα παντρευτεί η φίλη μου η Έρικα τον Ράντολφ;»

· Η φίλη μεταφέρει την ερώτηση της Έρικας, «θα παντρευτώ το Ράντολφ;»

Στο πρώτο παράδειγμα, θα δίναμε στην Έρικα τον 11ο οίκο, στην δεύτερη θα έπαιρνε τον 1ο οίκο.

Έπειτα υπάρχουν ερωτήσεις που εγείρονται στη συζήτηση, και είναι αξεκαθάριστο ποιος ρωτάει. Συζητώ με ένα φίλο για τις οικονομικές προσδοκίες της εργασίας του. Η ερώτηση ξεφυτρώνει, «Πότε θα βρω μια καλύτερη δουλειά;» Αλλά ποιος πραγματικά το ρωτάει; Είναι ο φίλος μου, είμαι εγώ, ή είναι ο φίλος μου που αρθρώνει την ερώτηση που του βάζω εγώ στο στόμα; Προσέχετε τέτοιες καταστάσεις, ειδικά όταν ανυπόμονα πιέζετε τον καθένα που ξέρετε για ωριαίους χάρτες ώστε να κάνετε πρακτική στις ικανότητές σας. Ορίστε ένα πλεονέκτημα της επαγγελματικής πρακτικής: η αμοιβή που αλλάζει χέρια ξεκαθαρίζει το ποιος είναι αυτός που ρωτάει.

Υπάρχουν εκείνοι που περιορίζουν αυστηρά την έκταση της ωριαίας ερώτησης. «Δεν μπορείτε να το ρωτάτε αυτό: είναι πολύ ασήμαντο». «Δεν μπορείτε να το ρωτάτε αυτό, είναι πολύ σημαντικό.» Ανάμεσα στο τι είναι ασήμαντο και τι είναι σημαντικό είναι πολύ λίγο αυτό που γλιτώνει.

Με πολύ λίγους μικρούς περιορισμούς, μπορείτε να ρωτήσετε τα πάντα. Ασήμαντα; Και ποιος είμαι εγώ που θα σας πω ότι οι σκέψεις σας είναι ασήμαντες, και να σας θέσω ένα συμπαντικό βέτο σε αυτές; Ίσως μέσα στο μεγάλο κοσμικό σχέδιο το «Ποιος θα γίνει πρωθυπουργός» να είναι πιο σημαντικό από το «Πού είναι η γάτα;» αλλά στην πραγματικότητα είναι η περιέργεια του παρισταμένου μου στο πρώτο από αυτά τα δυο που είναι ασήμαντη. Τα ίχνη του γατούλη σίγουρα δεν είναι. Σε σύγκριση με την άνοδο και την πτώση των αυτοκρατοριών, οι μεγαλύτερες μας ανησυχίες είναι σαν ένα τίποτα – και όπως η σωτηρία κερδίζεται ή χάνεται σε μια στιγμή, έτσι το θέμα της κάθε στιγμής δεν μπορεί να είναι ασήμαντο.

Λέγεται ότι δεν μπορούμε να κάνουμε «σημαντικές» ερωτήσεις, όπως το «ποιος θα νικήσει στις εκλογές;» επειδή τόσο πολλοί άνθρωποι κάνουν την ίδια ερώτηση και η ίδια ερώτηση δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο μια φορά. Ας σκεφτούμε αυτήν την φράση, «Η ίδια ερώτηση δεν μπορεί να ρωτηθεί πάνω από μια φορά».

Είναι αλήθεια, αλλά δεν είναι αλήθεια με τον τρόπο που εννοείται. Είναι θεμελιώδες στην αστρολογία το γεγονός ότι κάθε στιγμή είναι διαφορετική. ΑΥΤΗ η στιγμή είναι διαφορετική από ΑΥΤΗ τη στιγμή. Η κάθε μια είναι διαφορετική, και οτιδήποτε συμβεί σε αυτήν θα είναι ξεχωριστό σε αυτή τη στιγμή. Πάρτε αυτήν την ιδέα μακριά και δεν έχουμε αστρολογία. Έτσι δεν είναι απωθητικό να κάνουμε την ίδια ερώτηση δυο φορές – είναι αδύνατο. Ακόμη και αν η ερώτηση έχει τις ίδιες λέξεις, δεν είναι η ίδια ερώτηση.

Ούτε υπάρχει κανένας λόγος γιατί κάποιος δεν θα έπρεπε να κάνει την ίδια ερώτηση σε περισσότερους από έναν αστρολόγους. Οι γιατροί μπορούν να δώσουν μια δεύτερη γνώμη, έτσι και οι αστρολόγοι. Η αλήθεια είναι ένα ρωμαλέο κτήνος. Δεν απομακρύνεται τρέχοντας αν δεν την δουν περισσότεροι από έναν ανθρώπους. Κάθε χωριστή ερώτηση πάνω στο ίδιο θέμα είναι σαν το διασταυρωμένο τμήμα της ίδιας κατάστασης, όπως ένας επιστήμονας εξετάζει τμήματα ενός σκουληκιού κάτω από το μικροσκόπιο. Διαφορετικά τμήματα, αλλά ακόμα το ίδιο σκουλήκι, άρα και η ίδια απάντηση. Αν πενήντα ή πεντακόσιοι άνθρωποι ρωτήσουν «Ποιος θα νικήσει τις επόμενες εκλογές;» το σύμπαν, που είναι ένας ατελείωτα περίπλοκος μηχανισμός, θα βρει πενήντα ή πεντακόσιους τρόπους για να δείξει την ίδια απάντηση. Μας είναι αδιάφορο πόσοι άνθρωποι μπορεί να δουν μια διαφορετική σκηνή από το «Όσα παίρνει ο άνεμος», ο Ρετ Μπάτλερ φεύγει στο τέλος της ιστορίας.

Μια γυναίκα θα ρωτήσει κάτι που είναι προφανώς η ίδια ερώτηση σε διαφορετικά στάδια μιας κατάστασης. Είναι συνηθισμένο το «Να τον διώξω;» να ακολουθείται από το «Να τον διώξω πραγματικά;» και «Θα είμαι ΚΑΛΑ άμα τον διώξω;» Αυτοί οι συνακόλουθοι χάρτες μπορούν να ειδωθούν συσχετισμένοι ο ένας με τον άλλο ακριβώς με τους ίδιους τρόπους όπως ακριβώς οι γενέθλιοι χάρτες των μελών μιας οικογένειας σχετίζονται μεταξύ τους. Συμβαίνουν τα ίδια μοτίβα, και συνήθως, στην ερώτηση μετά την ερώτηση, η ερωτούσα πλησιάζει σιγά σιγά προς τη θέση την οποία αισθάνεται ότι μπορεί να αποφασίσει είτε έτσι είτε αλλιώς.

Άλλοι ερωτώντες θα κάνουν όμοιες ερωτήσεις για διαφορετικές καταστάσεις. «Θα πιάσω δουλειά από αυτήν την ακρόαση;», «θα πιάσω δουλειά από την αυριανή ακρόαση;» Οι λίγες πρώτες από αυτές θα έχουν καθαρά αποτελέσματα. Μετά από λίγο, ωστόσο, οι χάρτες γίνονται όλο και πιο ανούσιοι, λες και το σύμπαν χάνει το ενδιαφέρον του στην κατάσταση και λέει «Αν δεν έχεις πιάσει το νόημα ως τώρα, δεν συνεχίζω να κάνω άλλο παιχνίδι για σένα». Τυπικά, αυτοί οι χάρτες θα αρχίσουν να δείχνουν μικρότερα γεγονότα που πρόκειται να συμβούν αυτή τη μέρα («Α, δες, θα έρθει ο πατέρας σου για επίσκεψη») αλλά λένε μικρής σημασίας πράγματα για την υπόθεση της δουλειάς. Είναι πιθανό αυτό να αντανακλά είτε τον ερωτώντα είτε τον αστρολόγο που χάνει το ενδιαφέρον του από τις επαναλαμβανόμενες ερωτήσεις, ή τη φύση της αληθινής ερώτησης καθώς ο ερωτών λαχταρά απελπισμένα να έχει μια επιτυχή ακρόαση. Στην τελευταία περίπτωση, δεν ρωτά τόσο πολύ γιατί θέλει να πάρει την πληροφορία όσο γιατί ελπίζει ότι η συνεδρία θα δουλέψει μαγικά. Αυτό δε γίνεται.

Ερωτήσεις σαν κι αυτήν αγγίζουν το όριο του μηχανικού, και το μηχανικό είναι ένα πραγματικό όριο στο τι μπορεί να ερωτηθεί. Πρέπει να υπάρχει κάποια σπίθα γνήσιου ενδιαφέροντος στην ερώτηση, ακόμη και αν η ερώτηση είναι μια «ασήμαντη» και ελάχιστης σημασίας προκειμένου να υπάρξει μια αλλαγή. Δεν υπάρχει τέτοια σπίθα γνήσιου ενδιαφέροντος για παράδειγμα στο «Θα κερδίσει το 1 στο λόττο αυτή τη βδομάδα;», «θα κερδίσει το 2 στο λόττο σε αυτή τη βδομάδα;» κτλ

Έπειτα υπάρχουν κάτι παιδαριώδεις εμπνεύσεις όπως το «Είναι η ωριαία αληθινή;» και «Είναι η Βίβλος ο λόγος του Θεού;». Μια αντανάκλαση της στιγμής θα το ξεκαθάριζε γιατί αυτά δεν θα έπρεπε να ερωτηθούν.

Οι συμπληρωματικές ερωτήσεις είναι καλές. «Πότε θα παντρευτώ; Θα κάνουμε παιδιά; Θα τα πάει καλά αυτός με την οικογένειά μου; Θα έχει καλή δουλειά;» Αυτά μπορούν να κριθούν όλα από τον ίδιο χάρτη. Αλλά είναι καλύτερα να αποτρέπουμε ερωτήσεις σε διαφορετικά θέματα: «Πότε θα παντρευτώ; Πότε θα έχω μια καλύτερη δουλειά; Πού είναι η γάτα;» Μερικές φορές οι ερωτώντες έχουν δυο ή τρεις ερωτήσεις που τους βαραίνουν, έτσι αν είναι απαραίτητο αυτές οι ερωτήσεις μπορούν να απαντηθούν από τον ίδιο χάρτη. Αλλά η ερώτηση πολλών άσχετων ερωτήσεων δείχνει ότι καμία από αυτές δεν είναι το αληθινό θέμα. Είναι καλύτερο να ζητήσουμε από τον ερωτώντα να σκεφτεί ποιο είναι το πιο σημαντικό και έπειτα να ρωτήσει.

Η ανυπαρξία επιλογής

Πάντα να προσέχετε όταν ερμηνεύετε χάρτες στο τι σημαίνει η «ανυπαρξία» - τι συμβαίνει όταν τίποτα δε συμβαίνει. Αν ρωτήσω «Αυτή θα με παντρευτεί;» πέντε λεπτά αφού την είδα για πρώτη φορά, θα χρειαζόταν ένα ισχυρό πειστήριο για να δοθεί ένα Ναι. Αν δεν υπάρχει τέτοιο στοιχείο η απάντηση θα είναι Όχι. Αν ξυπνήσω το πρωί της τελετής του γάμου μου και ρωτήσω την ίδια ερώτηση, θα χρειαστεί ένα ισχυρό στοιχείο ότι κάτι πάει λάθος για να δώσει σαν απάντηση το Όχι. Στην απουσία ενός τέτοιου στοιχείου, τα πράγματα πάνε όπως σχεδιάστηκαν: η επιλογή της ανυπαρξίας είναι ότι ο γάμος θα προχωρήσει. Στην πρώτη περίπτωση, αν τίποτε δε συμβαίνει δεν θα υπάρξει γάμος. Στη δεύτερη, αν τίποτε δεν υπάρχει να τα διασπάσει, τα γεγονότα θα κυλήσουν όπως σχεδιάστηκαν και ο γάμος θα λάβει χώρα. Ομοίως με τις ερωτήσεις σε άλλα θέματα.

Οι προειδοποιήσεις πριν την ερμηνεία

Αυτό είναι ένα άλλο από εκείνα τα θέματα που πρέπει να καλύψουμε μόνο και μόνο επειδή θα τα διαβάσετε κάπου αλλού.

Τον παλιό καιρό, όταν ο αστρολόγος δούλευε για το βασιλιά, το να αναστατώσει τον εργοδότη του με μια δυσάρεστη ερμηνεία θα μπορούσε να αποβεί μοιραίο. Το να ελιχθεί στην ερμηνεία του για να δώσει μια ευχάριστη απάντηση ήταν λίγο καλύτερη επιλογή, καθώς τα γεγονότα σύντομα θα έδειχναν ότι η απάντηση ήταν λάθος. Ο αστρολόγος χρειαζόταν ένα διπλωματικό τρόπο για να ξεφορτωθεί τις μη ευπρόσδεκτες ερωτήσεις, έτσι αναπτύχθηκε ένας κατάλογος από «προειδοποιήσεις πριν από την ερμηνεία». Ο κατάλογος είναι επαρκώς κατανοητός για να βεβαιώσει ότι δίνει μια δικαιολογία για να μην διαβαστεί οποιοσδήποτε χάρτης θα μπορούσε να βάλει σε κίνδυνο τον αστρολόγο.

Όταν ένας βασιλιάς τον οποίο ούτε η μάνα του θα αγαπούσε ρωτούσε, «Με αγαπάει η πριγκίπισσα της διπλανής χώρας;» ο αστρολόγος μπορούσε να σχεδιάσει το χάρτη, βέβαιος

ότι θα έβρισκε τον Κρόνο στον 7ο οίκο, ή τον κυβερνήτη του 7ου αποδυναμωμένο, ή λιγότερες από 3 μοίρες (μερικοί βάζουν στον κατάλογο 5) ή παραπάνω από 27 μοίρες ενός ζωδίου πάνω στον ωροσκόπο, ή, ή, ή. Αυτό θα του επέτρεπε να εξηγήσει, «Λυπάμαι, Μεγαλειότατε. Θα ήθελα να απαντήσω αυτόν το χάρτη, αλλά δεν μπορώ. Δείτε – εδώ, έτσι λέει στο εγχειρίδιό μου».

Η μοναδική από αυτές τις προειδοποιήσεις που είναι κάτι παραπάνω από μια άδεια δικαιολογία ικανή να εντυπωσιάσει αγνοώντες μονάρχες είναι αυτή για τον αριθμό των μοιρών επάνω στον ωροσκόπο. Αν μια αρχική ή τελική μοίρα ενός ζωδίου είναι εκεί, ο ωροσκόπος είναι κοντά στο να αλλάξει από ζώδιο σε ζώδιο. Καθώς ο ωροσκόπος αναπαριστά τον ερωτώντα, είναι σημαντικό ο αστρολόγος να έχει το σωστό ζώδιο επάνω σε αυτόν, αλλιώς θα χρησιμοποιήσει λάθος πλανήτη για να συμβολίσει τον ερωτώντα και θα καταλήξει σε λάθος εξήγηση. Σήμερα αυτό δεν είναι πρόβλημα: το να έχουμε τη σωστή ώρα είναι τόσο ακριβές που μπορούμε να ξέρουμε πάντα ποιο ζώδιο ανατέλλει. Στο παρελθόν δεν γινόταν έτσι – ο Λίλλυ γκρινιάζει για νεφελώδεις ουρανούς που το κάνουν απίθανο να μαντέψει με βάση τη σωστή ώρα.

Ο ένας κανόνας προφύλαξης που είναι κάτι παραπάνω από δικαιολογία δεν ισχύει πλέον. Οι θεωρήσεις αυτές που είναι δικαιολογίες δεν χρειάζονται πια - εκτός και εάν δουλεύετε για έναν κακότροπο βασιλιά, στην οποία περίπτωση σας συνιστώ να βγάλετε οποιαδήποτε δικαιολογία από τον αέρα και να πείτε ότι βγήκε από τη μυστική προφορική παράδοση στην οποία έχετε εκπαιδευτεί. Έτσι, μπορείτε να ξεχάσετε αυτές τις προειδοποιήσεις.

Υπάρχουν αστρολόγοι που ασχολούνται πολύ με αυτές, βραδυπορώντας πολύ στο αν ένας χάρτης είναι «ριζικός», που σημαίνει «ικανός για να διαβαστεί». Αυτοί οι αστρολόγοι έχουν το δικό τους κώδικα μετάφρασης εκείνου του διάσημου Ερμητικού ρητού, που λέει «Όπως πάνω, έτσι και κάτω». Ο κάθε χάρτης μπορεί να διαβαστεί. Η αστρολογία δεν παύει ποτέ να δουλεύει.

Δεν πρόκειται να κάνω κατάλογο των προειδοποιήσεων εδώ: η εμπειρία μου με τους μαθητές είναι ότι σε πολλές περιπτώσεις άπαξ και οι κανόνες αυτοί έχουν μπει στο κεφάλι κάποιου είναι αδύνατο να τους βγάλεις ξανά έξω. Καλύτερα να μην τους βάλετε στο μυαλό σας. Δεν θα σας λείψουν.

Λαθραίοι άνθρωποι δεν υπάρχουν

noreply@blogger.com (Silversurfer) — Wed, 24 Nov 2010 12:43:00 +0000

*αριστερό κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση

Πυροβολήστε αυτούς που φταίνε και οχι τούς μετανάστες

noreply@blogger.com (Silversurfer) — Wed, 24 Nov 2010 11:54:00 +0000

Δολοφονική επίθεση από «αγανακτισμένο πολίτη» δέχτηκαν στις 10 Νοεμβρίου τέσσερις μετανάστες στην Ηγουμενίτσα, με αποτέλεσμα ο ένας από αυτούς να δεχτεί σφαίρα στα γεννητικά του όργανα και τελικά να ακρωτηριαστεί. Η σύλληψη του δράστη και η εκδίκαση της υπόθεσής του χθες, Δευτέρα, «συγκίνησε» τη Χρυσή Αυγή, μέλη της οποίας βρέθηκαν έξω από το δικαστικό μέγαρο, προπυλακίζοντας τους μάρτυρες και μη επιτρέποντάς τους τελικά να καταθέσουν ενώπιον του εισαγγελέα.

Συγκεκριμένα, όπως εξηγεί η κ. Νατάσα Πέρδικα, μέλος της Επιτροπής για τους Μετανάστες της Ηγουμενίτσας στο tvxs.gr, στις 10 Νοεμβρίου, 4 μετανάστες ενώ περπατούσαν στην Εγνατία οδό, δέχτηκαν επίθεση με όπλο από «αγανακτισμένο πολίτη». Εννιά σφαίρες εκτοξεύτηκαν έναντιον τους, με αποτέλεσμα μία από αυτές να πετύχει τον έναν στα γεννητικά του όργανα. Ο 23 Κούρδος μετανάστης μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου υποβλήθηκε σε χειρουργείο και τελικά ακρωτηριάστηκε.

Ο αδερφός του μετανάστη που διαμένει στα Χανιά και δραστηριοποιείται στα μεταναστευτικά ζητήματα αποφάσισε να κινήσει νομικά το θέμα, πείθοντας και τους υπόλοιπους. Η αστυνομία προχώρησε στη σύλληψη ενός κατοίκου της περιοχής, τον οποίο είχε αναγνωρίσει ένας από τους μάρτυρες του περιστατικού και σε βάρος του απαγγέλθηκε κατηγορία για ανθρωποκτονία από πρόθεση. Οι κατηγορίες σε βάρος του δράστη απαγγέλθηκαν το απόγευμα της Δευτέρας. Κρίθηκε προφυλακιστέος και σήμερα μεταφέρθηκε στο Τμήμα Μεταγάγων.

Ωστόσο, πριν από την εκδίκαση της υπόθεσης, και ενώ οι τρεις μάρτυρες μετέβαιναν στον εισαγγελέα για να καταθεσουν, ήρθαν αντιμέτωποι έξω από το δικαστικό μέγαρο με μέλη της Χρυσής Αυγής. Οι τελευταίοι είχαν καταφτάσει με 2 πούλμαν, αποκλείοντας τη γύρω περιοχή. Όπως εξηγεί η κ. Πέρδικα, όταν 2 μέλη της Επιτροπής για τους Μετανάστες προσπάθησαν να μεταφέρουν τους μάρτυρες εντός του μεγάρου, τα μέλη της Χρυσής Αυγής τους επιτέθηκαν με ρόπαλα. Ο ένας εξ αυτών τραυματίστηκε, επικράτησε πανικός και τελικά φυγαδεύτηκαν στην αστυνομία. Αρχικά, η αστυνομία αρνήθηκε να προστατεύσει τους μετανάστες, με το επιχείρημα ότι δεν υπόκεινται στην αρμοδιότητά της. Τελικά, κρατήθηκαν στην αστυνομία και κατέθεσαν γραπτώς στον εισαγγελέα.

Αυτή τη στιγμή, και οι 4 μετανάστες - οι 3 μάρτυρες και ο τραυματίας - φυλάσσονται από μέλη της Επιτροπής. Την υπεράσπιση του θύματος έχει αναλάβει η δικηγόρος Ιωάννα Κούρτοβικ.

Πρόκειται για το σοβαρότερο ρατσιστικό κρούσμα που έχει παρατηρηθεί στην περιοχή το τελευταίο διάστημα. Συχνά κατάγραφονται στο Κέντρο Υγείας Ηγουμενίτσας και στο νοσοκομείο της περιοχής περιστατικά ξυλοδραμών μεταναστών στο λιμάνι της Ηγουμενίτσας, οι οποίοι μεταφέρονται με σπασμένα χέρια και πόδια. Όπως υπογραμμίζει η Επιτροπή, «παρόλο που ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας της Ηγουμενίτσας έχει αγκαλιάσει τους μετανάστες δίνοντάς τους φαγητό, ρουχισμό και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, η στάση αστυνομίας, λιμενικού σώματος και μιας μερίδας κόσμου παραμένει προκλητική: συνεχείς και απροκάλυπτοι ξυλοδαρμοί στο λιμάνι που πολλές φορές καταλήγουν στο νοσοκομείο, εγκλεισμός για μεγάλο χρονικό διάστημα πολλών ανθρώπων σε μικρό χώρο με στοιχειώδη τροφή και αρκετή τρομοκρατία στην ασφάλεια Ηγουμενίτσας και σε κρατητήρια χωριών της Μουργκάνας, ενώ τελευταία είχε δώσει το παρόν διαδυκτιακά ένας νεοσύστατος πυρήνας της Χρυσής Αυγής».

Η Επιτροπή προγραμματίζει κινητοποιήσεις τις επόμενες ημέρες σχετικά με το ζήτημα, με στόχο να δοθεί διάσταση και να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώμη της περιοχής.

http://www.tvxs.gr

Το ΔΝΤ ακούει... Notis

noreply@blogger.com (Silversurfer) — Mon, 22 Nov 2010 11:50:00 +0000

Οι «σκληροί» της Τρόικας ζητούν νέα μέτρα και απολύσεις στο Δημόσιο, αλλά οι ελεγκτές του ΔΝΤ φαίνεται πως έχουν αρχίσει να νιιώθουν περισσότερο... Έλληνες από τους Έλληνες. Σε μια προσπάθεια, μάλιστα, να εξοικειωθούν ακόμα περισσότερο με τον τρόπο ζωής του σύγχρονου Έλληνα, που το πρωί... κλαίει και οδύρεται για την ανεργία και την άδεια τσέπη του και το βράδυ τα «σπάει» στα μπουζούκια, μερικά από τα χαμηλόβαθμα στελέχη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου επισκέφθηκαν τη νύχτα της Παρασκευής το νυχτερινό κέντρο «Ιερά Θέα», στο οποίο εμφανίζεται ο Νότης Σφακιανάκης.

Σύμφωνα με gossip στήλες, αλλά και με τα ρεπορτάζ που «έπαιξαν» το βράδυ του Σαββάτου ορισμένοι τηλεοπτικοί σταθμοί, όπως το Star Channel, ήταν λίγο μετά τα μεσάνυχτα της Παρασκευής, όταν μια παρέα τριών-τεσσάρων ατόμων καλοντυμένων αντρών εμφανίστηκε στο μαγαζί, αναζητώντας το τραπέζι της.

Αυτόπτες μάρτυρες ανέφεραν ότι η παρέα του ΔΝΤ είχε διακριτική παρουσία στο μαγαζί, καθώς παρακολούθησαν πως διασκεδάζουν οι Έλληνες, ενώ δεν παρήγγειλαν, αλλά ούτε και πέταξαν λουλούδια. Μάλιστα, περί τις 2 τα ξημερώματα αποχώρησαν από την «Ιερά Θέα», έχοντας προφανώς πάρει μια καλή ιδέα του πως διασκεδάζουν οι Έλληνες, αλλά και τι εστί Νότης Σφακιανάκης για την αθηναϊκή νύχτα!

πηγη

Ο διάσημος φυσικός Ρ.Πενρόουζ ισχυρίζεται ότι "είδε" το σύμπαν ΠΡΙΝ το "Μπιγκ Μπανγκ"

noreply@blogger.com (Silversurfer) — Mon, 22 Nov 2010 11:46:00 +0000

Ο χώρος και ο χρόνος δεν δημιουργήθηκαν μαζί με την αρχική "μεγάλη έκρηξη" του σύμπαντος, το γνωστό "Μπιγκ Μπανγκ", αλλά στην πραγματικότητα το σύμπαν μας κάνει συνεχείς κύκλους "γέννησης" και "θανάτου", μέσα από μια αιώνια διαδοχή φάσεων ("αιώνων").

Αυτό υποστηρίζει ο διάσημος και πολυβραβευμένος βρετανός φυσικός και μαθηματικός Ρότζερ Πενρόουζ, καθηγητής του πανεπιστημίου της Οξφόρδης (πολλά βιβλία του οποίου έχουν μεταφραστεί και στα ελληνικά), ο οποίος ισχυρίζεται, σε νέα μελέτη του, ότι εντόπισε στην κοσμική ακτινοβολία μικροκυμάτων, που αποτελεί τον "απόηχο" μέχρι σήμερα του Μπιγκ Μπανγκ, κυκλικά μοτίβα τα οποία παραπέμπουν ακριβώς σε μια "κυκλική" κοσμολογία.

Ο Roger Penrose, σύμφωνα με το "Physics World", παρουσίασε νέες επιστημονικές εκτιμήσεις που βασίζονται στις παρατηρήσεις του δορυφόρου WMAP της NASA, ο οποίος μελετά τη διάχυτη μικροκυματική ακτινοβολία υποβάθρου στο σύμπαν.

Η θεωρία του Πενρόουζ έρχεται σε ευθείας αντίθεση με το σημερινό κυρίαρχο μοντέλο του "κοσμικού πληθωρισμού", το οποίο δέχεται ότι το σύμπαν "φούσκωσε" απότομα αμέσως μετά τη δημιουργία του. Σύμφωνα με την κυρίαρχη "πληθωριστική θεωρία", το σύμπαν ξεκίνησε από ένα σημείο άπειρης πυκνότητας πριν από περίπου 13,7 δισεκατομμύρια χρόνια, επεκτάθηκε υπερβολικά γρήγορα μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου και σήμερα συνεχίζει ακόμα την αδιάκοπη επέκτασή του, αν και με πολύ βραδύτερο ρυθμό σε σχέση με το αρχικό "φούσκωμα", ώσπου να καταλήξει κάποτε σε ένα ομοιόμορφο και παγωμένο διάστημα.

Όμως ο Πενρόουζ δεν συμφωνεί, υποστηρίζοντας ότι η ανωτέρω εικόνα δεν εξηγεί το πολύ χαμηλό βαθμό εντροπίας από τον οποίο πιστεύεται ότι γεννήθηκε το σύμπαν, κάτι που επέτρεψε να υπάρξει πολύ γρήγορα ένας υπερβολικά υψηλός βαθμός "τάξης", από όπου σταδιακά ξεπήδησαν τα άστρα, οι γαλαξίες και η ζωή (του ανθρώπου συμπεριλαμβανομένου). Έτσι, ο βρετανός κοσμολόγος δεν πιστεύει ότι ο χώρος και ο χρόνος πρωτοεμφανίστηκαν τη στιγμή του Μπιγκ Μπανγκ, αλλά θεωρεί ότι ουσιαστικά προϋπήρχαν, επειδή το Μπιγκ Μπανγκ δεν ήταν ένα και μοναδικό, αλλά υπήρξαν πολλά στη σειρά στην ιστορία του σύμπαντος και κάθε φορά ένας νέος "αιώνας" ξεκινούσε.

Ο βρετανός φυσικός πιστεύει ότι κάθε φορά, στο τέλος ενός "αιώνα", το σύμπαν, μετά τη συνεχή επέκτασή του, γίνεται άπειρα μεγάλο, ώσπου τελικά κάνει την "μετάβαση" στην επόμενη φάση ("αιώνα"), οπότε γίνεται ξανά άπειρα μικρό, εκρήγνυται και πάλι με ένα νέο Μπιγκ Μπανγκ, αρχίσει ξανά να επεκτείνεται κ.ο.κ., σε μια κυκλική διαδοχή συμπάντων. Μεταξύ άλλων, θεωρεί ότι στο μεταβατικό στάδιο η εντροπία πέφτει σε πολύ χαμηλό επίπεδο, επειδή οι μαύρες τρύπες, που καταστρέφουν κάθε πληροφορία την οποία απορροφούν, εξατμίζονται καθώς το σύμπαν επεκτείνονται κι έτσι μειώνεται η συνολική εντροπία.

Ο Πενρόουζ ισχυρίζεται τώρα ότι βρήκε ενδείξεις που στηρίζουν την γοητευτική αλλά και επίμαχη θεωρία του, η οποία θυμίζει ανατολική φιλοσοφία. Σε συνεργασία με τον Βάχε Γκουρζατνιάν του Ινστιτούτου Φυσικής του Ερεβάν στην Αρμενία, ανέλυσε στοιχεία επτά ετών από το δορυφόρο WMAP που κατέγραψε την κοσμική ακτινοβολία υποβάθρου, η οποία πιστεύεται ότι δημιουργήθηκε περίπου 300.000 χρόνια μετά το Μπιγκ Μπανγκ και έκτοτε παρέχει πληροφορίες για την κατάσταση του πρωτογενούς σύμπαντος.

Οι δύο επιστήμονες -που επίσης χρησιμοποίησαν στοιχεία από το πείραμα Boomerang στην Ανταρκτική- λένε ότι εντόπισαν σαφείς ομόκεντρους κύκλους μέσα στα δεδομένα, δηλαδή περιοχές στον "ουρανό των μικροκυμάτων", όπου η θερμοκρασία της ακτινοβολίας είναι σαφώς μικρότερη από τις άλλες περιοχές. Σύμφωνα με τους Πενρόουζ και Γκουρζαντιάν, αυτοί οι κύκλοι μας επιτρέπουν να "δούμε" πίσω από το Μπιγκ Μπανγκ και να "διακρίνουμε" τον "αιώνα" που προϋπήρξε στο προηγούμενο σύμπαν. Οι κύκλοι, όπως ισχυρίζονται, αποτελούν απομεινάρια στο δικό μας "αιώνα", τα οποία άφησαν οι σφαιρικοί κυματισμοί των βαρυτικών κυμάτων, που δημιουργήθηκαν όταν οι μαύρες τρύπες συγκρούονταν στον προηγούμενο "αιώνα".

Όπως αναφέρουν, αυτοί οι κύκλοι θέτουν σε αμφισβήτηση την θεωρία του "κοσμικού πληθωρισμού", η οποία θεωρεί ότι η κατανομή των αποκλίσεων της θερμοκρασίας στο σύμπαν θα έπρεπε να είναι απολύτως τυχαία και όχι να ακολουθεί κάποια πρότυπα (εν προκειμένω κυκλικά). Όμως είναι βέβαιο ότι άλλοι κοσμολόγοι θα βάλουν στο "μικροσκόπιο" τις νέες εκτιμήσεις του Πενρόουζ, με κριτική διάθεση.

Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία στη διεύθυνση: http://arxiv.org/ftp/arxiv/papers/1011/1011.3706.pdf

Παύλος Δρακόπουλος

Facebook μια νέα πηγή ψυχολογικού στρες

noreply@blogger.com (Silversurfer) — Mon, 22 Nov 2010 11:41:00 +0000

Ιταλοί γιατροί, για πρώτη φορά στη διεθνή ιατρική βιβλιογραφία, ανέφεραν ένα ασυνήθιστο περιστατικό, που δείχνει ότι η χρήση του κοινωνικού δικτύου Facebook μπορεί να πυροδοτήσει κρίσεις άσθματος σε νέους.

Οι ερευνητές, υπό τον Τζενάρο Ντ΄Άμάτο του Νοσοκομείου της Νάπολης, που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο έγκριτο ιατρικό περιοδικό "The Lancet", ανέφεραν ότι ο 18χρονος νέος, που είχε ιστορικό άσθματος, ξαφνικά βίωνε κρίσεις αδυναμίας αναπνοής, ακόμα και στη διάρκεια των καλοκαιρινών μηνών, όταν στο παρελθόν δεν εμφάνιζε τέτοια συμπτώματα αυτή την περίοδο.

Όπως αποκαλύφθηκε, ο νέος ήταν πολύ στενοχωρημένος, επειδή τα είχε χαλάσει με τη φίλη του, η οποία τον είχε διαγράψει από τη λίστα των "φίλων" της στο Facebook, ενώ παράλληλα είχε συμπεριλάβει σε αυτήν πολλούς άλλους νέους φίλους.

Χρησιμοποιώντας όμως ψευδώνυμο, ο απελπισμένος 18χρονος πέτυχε να γίνει "φίλος" της για μια ακόμη φορά και τελικά να αποκτήσει πρόσβαση στην εικόνα που περιείχε το "προφίλ" της στο κοινωνικό δίκτυο.

Οι γιατροί ζήτησαν από το νέο -και τον έπεισαν- να φοράει μια ειδική μάσκα που μετράει τη ροή του αέρα και του οξυγόνου, κάθε φορά που συνδεόταν στο Facebook. Όπως διαπίστωσαν, κάθε φορά που ο 18χρονος συνδεόταν online στο δίκτυο, ο όγκος του αέρα που εισέπνεε μειωνόταν δραματικά, μερικές φορές περισσότερο από 20%.

Μετά από τις συμβουλές ψυχιάτρου, ο νέος δέχτηκε να μην ξανασυνδέεται στο Facebook και αμέσως οι κρίσεις άσθματος σταμάτησαν. Οι γιατροί συμπέραναν ότι ήταν αποκλειστικά το άγχος σύνδεσης και κανένα άλλο ιατρικό πρόβλημα που πυροδοτούσε ξανά και ξανά το άσθμα. Ο ασθενής κυριολεκτικά "πνιγόταν" στην προοπτική ότι θα δει και θα "επικοινωνήσει" με την (ουσιαστικά πρώην) φίλη του.

Οι ιταλοί γιατροί αναφέρουν ότι το συγκεκριμένο περιστατικό μπορεί να φανεί χρήσιμο στους γιατρούς που συναντούν μυστηριώδεις περιπτώσεις αναπνευστικών δυσκολιών κυρίως σε νέους, για τους οποίους η κοινωνική δικτύωση έχει γίνει κανόνας ζωής, αντικαθιστώντας τις δια ζώσης κοινωνικές σχέσεις.

"Το Facebook και τα κοινωνικά δίκτυα γενικότερα μπορεί να αποτελούν μια νέα πηγή ψυχολογικού στρες, αντιπροσωπεύοντας ένα παράγοντα που πυροδοτεί την επιδείνωση της κατάστασης καταθλιπτικών ασθματικών ατόμων", σύμφωνα με την μελέτη.

Πηγή: www.athina984.gr

Εφαρμογές Αστρολογίας Linux (Astrology Software)

noreply@blogger.com (Silversurfer) — Sun, 21 Nov 2010 11:50:00 +0000

Η Αστρολογία ως γνωστό είναι ένα σύνολο από παραδόσεις και πεποιθήσεις που υποστηρίζουν
πως υπάρχει άμεση σχέση στη κίνηση των ουρανίων σωμάτων και στα δρώμενα στη Γη,
κυρίως ως προς τη συμπεριφορά και χαρακτηριστικά που διαμορφώνουν τη προσωπικότητα.
Μέχρι τα τέλη του 17ου αιώνα, αστρολογία και αστρονομία ήταν άρρηκτα συνυφασμένες.
Πλέον όμως, είναι παραπάνω από σαφές πως Αστρολογία και Αστρονομία είναι δυο εντελώς
διαφορετικές ειδικότητες.
Η Αστρονομία είναι η μελέτη των ουρανίων σωμάτων και είναι αποδεκτή επιστήμη,
ενώ αντίθετα η Αστρολογία είναι μια ειδικότητα που βασίζεται σ' ένα διαχρονικό συμβολισμό
και στην ουσία είναι αυτό που θα λέγαμε: ψευδοεπιστήμη.
Παρ' ολ' αυτά οι άνθρωποι έμμεσα η άμεσα ασχολούνται και σήμερα θα δούμε
τις πέντε κορυφαίες εφαρμογές Αστρολογίας για Linux.

Είναι βέβαιο πως πάρα πολλοί θ' αγνοούσαν πως υπάρχουν τέτοιες εφαρμογές.

Με αυτές τις εφαρμογές, μπορείτε να μάθετε να βγάζετε ωροσκόπια τοσο για σας, όσο γι' άλλους,

μα και να κατανοήσετε τα μυστικά της Αστρολογίας:

1. OPEN ASTRO

Μια από τις κορυφαίες εφαρμογές του είδους που αναπτύχθηκε για το Ubuntu.

Παράγει εκπληκτικά διαγράμματα με εικόνες και έχει ένα ελκυστικό interface.

Τα χαρακτηριστικά του , όπως καταλαβαίνετε είναι δύσκολο ως αστείο, να εξελληνιστούν:

Natal/Radix Charts
Transit Charts
Synastry/Combine/Composite Charts
Solar Return / Secondary Progressions
Customizeable Planets & Aspects
Additional celestial bodies: Chiron, Pholus, Ceres, Pallas, Juno, Vesta
Fictional points: North/South Node, Day/Night Pars
Cusp Aspects
Monthly Timeline
European and Traditional chart view
Online Atlas (Geocoder) using google maps (virtually every location)
Offline Atlas (Geonames database) with about 80.000 major cities
Database export/import, Save as JPG, PNG, SVG, OAC
Import from skylendar (*.skif), oroboros (*.xml)
Import from astrolog32 (*.dat), zet8 dbase (*.zds)
Ephemeris files for 1800 AD - 2400 AD
PySwisseph swiss ephemeris wrapper

-Η ιστοσελίδα του: http://www.openastro.org

2. OROBOROS

Εντυπωσιακό όνομα, δανεισμένο από ένα πολύ καλό βιβλίο.

Μα και μια ενδιαφέρουσα εφαρμογή Αστρολογίας.

Ελαφρύ πρόγραμμα, γραμμένο σε Python.

Πλανητικοί υπολογισμοί, επίλυση δεδομενων με ακριβείς υπολογισμούς ημερομηνίας

και ώρας βασισμένες στο: GeoNames.org.

Χρησιμοποιεί ένα ευέλικτο σύστημα ρυθμίσεων με ηλιοκεντρικά και τοποκεντρικα διαγράμματα.

Τα χαρακτηριστικά του:

Charts: natal/radix, transits, progression, harmonics, profection
Open Astrolog or Skylendar charts too
Save charts as images in various formats (png, jpg, bmp, svg,...)
Query the online GeoNames.org atlas database
Calculates all planets, nodes
More than 300 fixed stars
Asteroids (Eris, Quaoar, Sedna, etc)
Uses Swiss, JPL, or Moshier Ephemeris
A flexible and powerful configuration system
Geocentric, topocentric, heliocentric or barycentric charts
Various house systems, including Gauquelin sectors
Tropical or sidereal zodiacs
Midpoints calculations and drawings
Format comments with Docutils reStructured Text
Synchronize your charts with a distant repository (using Mercurial
A few toys for IRC chat addicts (Supybot plugin)
Easy extension capabilities with the Python language

-Η ιστοσελίδα του: http://pypi.python.org/pypi/oroboros

3. MAITREYA

Αυτή η εφαρμογή εξειδικεύεται σε Δυτική Αστρολογία και Vedic.

Ο Maitreya ήταν μαθητής του Maharishi Parasara, συντάκτη του Hora Shastra,

το επίσημο κείμενο της Αστρολογίας Vedic.

Χαρακτηριστικά του:

High precision calculation
Many features for the daily work of Vedic and western astrologers
A large number of calculation options that make the program a stable basis for research purposes:
Data calculation
Support for Upagraha and Kala Vela calculations
Supprt for Jaimini calculations
Western Astrology: Calculation of transits according to Midpoint astrology
Views: Planet, Vedic Chart, Text, Dasa, Graphical Dasa, Sarvatobhadra, Solar/Tajaka, Western Chart, Midpoint, Midpoint Transit
Support for astrological scripting language
All astrological objects are available in both Vedic and western view (including Kala Velas, Upagrahas, Uranian planets, planetoids)
Yoga view shows planetary events according to classical scriptures (Parasara, Saravali, Brihat Jataka). Support for higher Vargas

-Η ιστοσελίδα του: http://www.saravali.de

4. ASTROLOG

Η πιο διάσημη και πιο παλιά εφαρμογή. Υπάρχει από το 1991 και μάλιστα είναι βραβευμένη.

Μπορεί να δημιουργήσει ωροσκόπια, γενεθλιοδιαγράμματα.

Έχει χαρακτηριστικά που δεν έχουν άλλες εφαρμογές του είδους και είναι μια από τις εφαρμογές

που χρησιμοποιούν επαγγελματίες του χώρου.

Έχει και απλό interface ώστε να μπορεί να χρησιμοποιηθεί εύκολα απ' όλους.

Παρουσιάζει εκπληκτικά γραφήματα με τη κίνηση των αστεριών και πολύ ενδιαφέρον είναι

το χαρακτηριστικό της γεωγραφικής αστρολογίας.

Τα χαρακτηριστικά του:

Position calculation features:
Sun through Pluto and the house cusps, Chiron and the four main asteroids, True and Mean nodes, Part of Fortune, Vertex, and East Point, Lilith, the eight Uranian planets, over 40 fixed stars, over 170 Arabic parts and their formulas
Option to use any or all of accurate 8400 year ephemeris
Computation features:
Fourteen house systems
Tropical and sidereal zodiac
Specify zodiac starting position / ayanamsa
Heliocentric and other planet centered charts
Applying and separating aspects
Parallel and contraparallel aspects
Harmonic charts
Solar charts with objects on Ascendant or Midheaven
Decan positions
Navamsa positions
Specify your own positions for planets
Positions relative to ecliptic or equator
Local horizon positions in prime vertical coordinates.

-H ιστοσελίδα του: http://www.astrolog.org

5. SKYLENDAR

Ένα σύγχρονο πρόγραμμα Αστρολογίας, γραμμένο για το KDE, καθώς είναι ο διάδοχος

του πάλαι ποτέ KAstrolog.

Σύγχρονο περιβάλλον εργασίας, ισχυρά δεδομένα, προσθήκες με απλό drag & drop.

Το παράθυρο του είναι χωρισμένο σε δυο μέρη, στο ένα με το δενδροειδές διάγραμμα,

εισάγουμε τα στοιχεία και στο άλλο εμφανίζεται το αστρολογικό διάγραμμα.

Είναι εξ' ολοκλήρου γραμμένο σε γλώσσα προγραμματισμού C++

Χαρακτηριστικά του:

Wheel Chart, displays up to 4 concentric rings
Standard List Chart, displays a text list of objects positions and speeds, aspects and mid-points tables
Simple or Dual Aspects Scan List Chart, displays a text list of the current towards natal or mutual aspects occurring during a given time span
Uses the high precision Swiss Ephemeris Library for computation
Numerous planets, virtual planets, exotic objects, stars, aspects, and ayanamsa computing methods
Numerous parameters managed, such as orbs, orbs additions, aspects colors, etc...
PostgreSQL interface for storing/retrieving the personal data and restrictions sets
Single, transiting, progressed, directed, added and multiplied subcharts
Aspects table below the wheel chart
Animation
Printing
True multitasking chart computation
AAF and Astrolog/KAstrolog files can be converted in SKIF files
Save charts in SVG format
Local Horizon Chart
Objects List Chart
Aspects Table Chart
Ephemeris Chart

-Η ιστοσελίδα του: http://skylendar.kde.org

πηγή

VENUS IN SCORPIO

noreply@blogger.com (viviana passa) — Mon, 20 Sep 2010 20:46:00 +0000

Μήπως αυτές τις μέρες ζούμε έντονα ή μοιραία πάθη?Μήπως θεωρούμε τον άλλον κτήμα μας και είμαστε έτοιμοι να παραδοθούμε άνευ όρων χωρίς να σκεφτούμε το αύριο?Εάν κάτι απο όλα αυτά συμβαίνει ειναι απολύτως φυσιολογικό γιατί η γλυκιά κ χαριτωμένη αφροδίτη έχει περάσει και διανύει το ζώδιο του σκορπιού.
Εδώ τα έντονα συναισθήματα κυριαρχούν χάρη στην έντονη επιρροή του πλούτωνα που θέλει ό,τι αγγίζει να το μεταμορφώνει άλλοτε σε μια αφροδίτη υποταγμένη στο πάθος και άλλοτε σε μια αφροδίτη πλυμμηρισμένη απο το αίσθημα της εκδίκησης.Οι ισχυρές δυνάμεις έλξης,η διάθεση γεμάτη πάθος και η ταλάντευση ανάμεσα στα όρια του αυτοελέγχου και της ακολασίας,είναι ιδιότητες που τις χαρίζει ο άρης ο βασικός κυρίαρχος πλανήτης του σκορπιού,και φυσικά στο σκοτεινό βασίλειο του άρη η αφροδίτη φαντάζει σαν ένα βαμπίρ που είναι έτοιμο να ρουφήξει μέχρι και την τελευταία ανάσα του θύματος όμως είναι επικίνδυνα γοητευτικό ,όπως όλα τα πλάσματα της νύχτας.
Εγωισμός στο έπακρον διαδοχή συναισθημάτων αγάπης κ μίσους ''σε μισώ γιατί σ΄αγαπώ'' .Η εμπλοκή της σε παράνομες ή σκοτεινές σχέσεις,η αίσθηση ανικανοποίητου,τα ακραία πάθη κ η απολυτότητα στον έρωτα την κάνουν να βρίσκεται σε μια ψυχική ταλαιπωρία.Η τάση να χαθεί η ζωτική ενέργεια του ατόμου εξαιτίας της έντονης ζήλιας κ του φανατισμού όπου εάν δεν ικανοποιηθεί λειτουργεί καταστροφικά ή αυτοκαταστροφικά.Επίσης λέγεται πως η αφροδίτη σ΄αυτό το ζώδιο μπορεί να δώσει κ΄ ιερόδουλο.Σε οποιαδήποτε περίπτωση η αφροδίτη στο σκορπιό θέλει να νιώσει κ΄ να βιώσει τα πάθη,τις εκπλήξεις,τον θαυμασμό κ΄ τον φανατισμό σε συναισθήματα όπου χτυπάνε κόκκινο,δεν αντέχει τις μετριότητες για αυτό τα θέλει όλα ή τίποτα.Η ζήλια της μπορεί να φτάσει ακόμα κ΄ σε ερωτικό έγκλημα ,εάν πληγωθεί,εύκολα ωθείται σε αυτοκτονία(έντονο χαρακτηριστικό του σκορπιού ΄αυτοκαταστροφή΄).
Η αφροδίτη στο σκορπιό απλά μαγνητίζει με ένα περασμά της,είναι τόσο επικίνδυνη όσο η έκρηξη μιάς ατομικής βομβας.Ξέρει να παίζει βρώμικα παιχνίδια κ΄ έχει την επιμονή να τα φτάνει στο τέλος όποιο κι αν είναι αυτό.
Θα παραμείνει αρκετό διάστημα στο ζώδιο του σκορπιού λόγω και της ανάδρομης πορείας που θα ακολουθήσει ξαναφέρνωντας στην επιφάνεια πάθη κ΄ λάθη του παρελθόντος.

VENUS IN SCORPIO