athensville

Ένα πρώτο athensville video

noreply@blogger.com (athensville) — Thu, 26 Jan 2012 17:39:00 +0000

Κι όμως οι κόμπακτ κάμερες βγάζουν πολύ καλό hd video, να μια ανακάλυψη τελευταία κι έτσι είπα να πειραματιστώ. Γιατί καλό το στιγμιαίο της φώτο, αλλά πιο αντιπροσωπευτικό της πραγματικότητας είναι το σετ κίνηση/ήχος. Περνώντας λοιπόν χθες μεσάνυχτα από Ομόνοια, τράβηξα μερικά βιντεάκια και μετά από ευκολότατο μοντάζ στο imovie σας παρουσιάζω κάτι που είναι αντιπροσωπευτικό του "athensville εν κινήσει" -και πρώτο μου βίντεο έβερ- μ' ένα τραγούδι φαινομενικά αταίριαστο, αλλά τόσο ντόπιο και αθηναϊκό που ταίριαξε τελικά κουτί, η ντίβα του άλλοτε Δανάη Στρατηγοπούλου και το "Tι κι αν χαθείς".
(μπορείτε να το δείτε επίσης στο youtube μεγαλύτερο και hd)

H κακοποιημένη Πλατεία Σανταρόζα

noreply@blogger.com (athensville) — Wed, 25 Jan 2012 16:35:00 +0000

Κάποιος την μισεί, δεν εξηγείται αλλιώς, αυτό το κενό οικόπεδο, στο τόσο κέντρο να παραμένει στην αφάνεια, απεριποίητο και το σημαντικότερο χωρίς καμία ζωή. Τι φταίει γι' αυτό; Ο ολοφάνερος φρικτός σχεδιασμός! Τι έγκλημα έκανε ο αρχιτέκτονας; Βύθισε το κέντρο της πλατείας απαγορεύοντας ουσιαστικά την διαμπερή κίνηση. Στο φαντασιακό του προφανώς (όπως και αυτών που σχεδίασαν την Ομόνοια) το έπλασε σαν έναν βυθισμένο κήπο που κάποιος ξαποσταίνει στα παγκάκια του και διαβάζει την Le Monde. Αυτά όμως σ' ένα παράλληλο κόσμο που βρίσκεται μεν εντός Σενγκεν, αλλά όχι έξω από την πόρτα μας. Εδώ κυρίαρχη είναι η συνήθεια του Έλληνα είναι μην ξαποσταίνει πια πουθενά στο δημόσιο χώρο, να τον θεωρεί ξένο.
Έτσι περισσότερο θα είχε μια λογική να χρησιμοποιηθεί η πλατεία σαν κέντρο θέασης της αξιόλογης αρχιτεκτονικής τριγύρω της και να λειτουργούσε βολικά για τους Αθηναίους σαν πέρασμα προσφέροντας του την χαρά της σπάνιας για καράκεντρο αίσθησης άπλας.

Έτσι λοιπόν, κάθισα μια ωρίτσα και φωτοσόπιασα πως θα μπορούσε να λειτουργήσει το πράγμα.
- Πάνω βλέπετε με γαλάζιο του χώρους κίνησης και με X πως οι 2 χώροι μένουν αχρησιμοποιήτοι απ' τους διαβάτες.
- Κάτω, σχεδίασα τον όλο ενοποιημένο χώρο συμπεριλαμβάνοντας σε μια ενότητα όλο το εμβαδόν της πλατείας, την οδό Σανταρόζα και τα πεζοδρόμια των Πανεπιστημίου και Σταδίου. Πραγματικά δημιουργείται μια τεράστια άπλα απ' το πουθενά στη βεβαρυμένη πυκνοδομημένη περιοχή.

Ακολουθεί η αυτοψία στον χώρο, τα προβλήματά του και η σοκαριστική διαπίστωση της έλλειψης φροντίδας. Ο Δήμος φανερά θα πρεπε να 'χει πάρει ήδη πρωτοβουλίες, και μέχρι να τις πάρει να ντρέπεται και τίποτα άλλο.

Μόνο στην Ελλάδα αυτά, πλατειάρα, χώρος άπλετος, μα η κίνηση γίνεται μόνο περιμετρικά, στο στενό πεζοδρομιάκι.

Και παρκαρισμένα αμάξια πάνω στο στενό πεζοδρόμιο, ο πεζός στον δρόμο με το καθόλου αφύσικο ενδεχόμενο να τον πατήσουν.

Η Σανταρόζα, ένας δρόμος εντελώς αφημένος, ο μοναδικός που έχει ακόμα τσιμέντο σε όλο την πόλη! Οι δε σικ μπορντώ πλάκες σταματούν εκεί που ξεκινά.

Η διαγώνια κίνηση δε προς το εσωτερικό της πλατείας απ' την Σταδίου σχεδόν αδύνατη, όλο το μέτωπο φρακαρισμένο από αμάξια.

O χώρος του (Βασιλικού>Εθνικού) Τυπογραφείου παντελώς παρατημένος, μια μίνι χαβούζα με τα χαρτάκια κι αναψυκτικά των περαστικών

Ένας φοίνικας δεξιά, κανένας αριστερά, καμία αρμονία, ενδεικτικό της ανυπαρξίας σχεδιασμού στους αστικούς κήπους. H περίφραξη δε μπροστά στερεί απ' την πλατεία ένα άλλο κομμάτι της, παραμένοντας αδρανές και βρώμικο.

Δείτε η βύθιση του κέντρου πόσο αποτρεπτικά λειτουργεί στο να την διασχίσεις, δημιουργώντας ένα απάτητο, χωρίς καμία απολύτως ζωή, κενό.

Βρύσεις ξεδοντιασμένες που δεν λειτουργούν φυσικά.

Κορυφαίο στοιχείο το ασύλληπτο patchwork του δαπέδου, ενδεικτικότατο της ελληνικής "ικανότητας" στην διαχείριση δημόσιων χώρων, του πόσο ασήμαντους τους θεωρεί ο Έλληνας στην καθημερινότητά του. Μετρήστε λοιπόν τι συναντά κανείς:

1. Ένα ρέμα από χαλίκια κατευθυνόμενο στο κέντρο της πλατείας

2. Λίγο πιο πέρα τσιμεντωμένο βότσαλο

3. Τσιμέντο

4. χώμα στα ανοιχτά από κακοτεχνίες σημεία

5. διαλυμένο γκαζόν, σπασμένο καγκελάκι για να παρκάρουν μηχανάκια εντός (;)

6. μαρμάρινες πλάκες

και 7. το κλασσικό πρόσφατο κοκκινωπό πλακάκι των Ολυμπιακών!

Ναι, θα μπορούσε
να γίνει
τόσο ωραία πλατεία!

Φανταστείτε ένα λιθόστρωτο ενοποιημένο με την οδό Σανταρόζα πλάτωμα όλη τη πλατεία, οπτικά κυρίαρχο στοιχείο το φωτισμένο τα βράδια τυπογραφείο και παγκάκια για ξαπόστεμα...

και χάζι κι απέναντι το αριστουργηματικό κτίριο "του Ιντεάλ", το Αρσάκειο

και απ' την άλλη το αρντεκότατο Rex, και το μεγαλοπρεπές μέγαρο απέναντι.

Ουφ, είναι τόσο απλά τα πράγματα, γιατί δεν τα κάνουμε να να γίνουν;

Tων μεταναστών γραμμένα

noreply@blogger.com (athensville) — Mon, 23 Jan 2012 19:38:00 +0000

Ο μεγάλος καημός: το όνειρο κάθε Αλγερινού/Μαροκινού είναι μέσω Ελλάδας να φτάσει επιτέλους στην Γαλλία, μια εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση αφού οι Φράγκοι έχουν κλείσει τα σύνορα. Ωραίο πάντως να ξέρεις πως σ' αυτή την κουρασμένη πόλη κάποιοι έχουν ένα όνειρο, ωραία υπενθύμιση του σημαντικού να έχεις έναν στόχο.

O καημός για την Γαλλία επαναλαμβανόμενος δε.

Atina το 'χουμε, το Salem Mnzel Borgiba βοήθησε το Google, είναι ο τόπος καταγωγής κάποιου Τυνήσιου που άφησε αυτό το καλοσυνάτο γειά (salem) στην πόλη που τον φιλοξένησε πριν 2 χρόνια.

Χαμένοι στην μετάφραση: χαμένοι άνθρωποι, σε μια ξένη χώρα, που ελάχιστοι θα καταλάβουν τι γράφει το χαρτί και το μόνο που σου μένει να προσέξεις τα όμορφα πρόσωπά τους, τα καθάρα μα κι αινιγματικά τους μάτια.

Όχι δεν είναι το πιο μίζερο ταξιδιωτικό γραφείο, miser είναι η ανατολή στ' αράβικα, και ειδικότερα η Αίγυπτος (μισιρλού, η αιγυπτιώτισσα).

Απρόσμενα σέξι καρτούν για σούπερ μάρκετ Αράβων.

Κατευθείαν από την Λιοσίων, η πνευματίστρια υποθέτω, Νικολέτα ήρθε και στην Αθήνα για να ιάσει και τους εδώ Βούλγαρους.

Κάποια φώτο της ανέμελης νιότης, κάτι θα 'παθε μετά και θα την χτύπησε το θείο φως κι αποστολή να σώσει τα ανατολικά Βαλκάνια.

Ακόμα και γκαβή δεν σταματά να θεραπεύει πιστούς

Τα μήντια την κυνηγάνε και στο εξοχικό της στο Βέλικο Τίρνοβο.

694; Φτού σκόρδα! Οι κινέζοι αποφεύγουν την Vodafone: δεν τους φταίει το κόκκινο αλλά το 4 είναι καταραμένος αριθμός για τους άπω Ανατολίτες. Έτσι, επιμόνως επιλέγουν νούμερα που δεν το περιέχουν και μπορείτε να το διαπιστώσετε σε τοίχους, ταμπέλες καταστημάτων, φορτηγάκια κλπ.

Android 4.0 tablet και με 80€!

noreply@blogger.com (athensville) — Thu, 19 Jan 2012 15:50:00 +0000

Συγνώμη, ίσως δεν είναι athensville, δεν έχει Αθήνα, δεν έχει πατημένα νεράντζια, και λοιπά αλλά είναι απωθημένο ένα tech review. Αλλά ποιος είπε ότι δεν είναι athensville, υπάρχει τίποτα πιο αστικό απ’ το να διαβάζεις στο μετρό; Και μάλιστα ωραιότατο τζάμπα φρεσκότατο περιεχόμενο απ’ το ιντερνετ; Το καλύτερο!

Σας παρουσιάζω μια συσκευούλα που έχω στα χέρια μου εδώ και 4 μέρες και η οποία έχει δύο εξαιρετικά στοιχεία:

Είναι το πρώτο tablet παγκοσμίως με το νέο λειτουργικό Android 4.0 (ice cream sandwich).
Και το εξωφρενικότερο: κοστίζει μόλις 80 ευρώ.

Αυτά τα 2 στοιχεία με οδήγησαν να το παραγγείλω. Είναι απολύτως τωρινό (όχι σαν κάτι άλλα ταμπλετ που έχω android 2.0 και σου βγαίνει η πίστη, αλλά με το ολόφρεσκο σύστημα για ταμπλετ που πάνω σ’ αυτό θα χτιστούν οι νέες εφαρμογές android) και ασύλληπτα οικονομικό (με τόσα παίρνεις μια μπακατέλα κινητό για την μάνα σου).

Έτσι με λαχτάρα, ψαγμένοι αναγνώστες, το τέσταρα εντατικά και σας το παρουσιάζω:

Σε σχέση με παλιότερα κινέζικα, μου έκανε τρομερά καλή εντύπωση με το καλημέρα η συσκευασία του, που ήταν εξαιρετικά προσεγμένη και φινετσάτη.

Στα περιεχόμενα manual, ακουστικά και το usb καλώδιο.

Πολύ ωραία αίσθηση στο χέρι -ωραίο πλαστικό χωρίς άχαρα κουμπιά- και στο μάτι με το αππλήστικο λευκό.

Μίνιμαλ σχεδιασμός της συσκευής, ένα εκπληκτικά διακριτικό λογότυπο για κινέζικη εταιρεία, φαίνονται να μαθαίνουν από απλό φινετσάτο σχεδιασμό και οι Κινέζοι και αυτό είναι που θα τους κάνει κυριάρχους πια.

Και κορυφαίο το μέγεθος: μικρό, μικρό και βολικό, το ακουμπάς οπουδήποτε.

Μικρό όσο μια σοκολάτα, πραγματικά τιποτα.

Κοίτα πόσο μικρό δίπλα στο μπουκάλι. Έχει μείνει το ψαχνό της οθόνης κατά βάση, σε σχέση με παλιά τάμπλετ και έτσι είναι τόσο κούτσικο...

...που χωρά άνετα και στην τσέπη του μπουφάν! Τέ-λει-ο!

Πάμε στο εσωτερικό. Κατ' αρχήν πρέπει να το γειώσεις. Δίνεις 5 λεπτά για να απεγκαταστήσεις όλες τις κινεζιές και να το νιώσεις οικείο.

Ωραίο λοιπόν το νέο περιβάλλον του Android 4.0. Όχι μόνο τα κλασσικά εικονίδια , αλλά νέα layered widgets και η πολύ βολική κάτω μπάρα που μπορεί να θυμίζει ενοχλητικά windows αλλά είναι καλοφτιαγμένη και πραγματικά χρήσιμη.

> Ευκολότατες άμεσες ρυθμίσεις, χαρακτηριστικό ήδη του android, εδώ γίνεται ακόμα ευκολότερο.

Τα κουμπιά που δεν είναι hardware πια, αλλά μόνο touch, είναι back, home και το ολοκαίνουργιο με το διπλό παραθυράκι που ανοίγει όλα τα ανοιχτά προγράμματα κάνοντας το multitasking παιχνιδάκι και απτότερο οπτικά.

Βέβαια περιμετρικά υπάρχουν και hard buttons για άμεσο φευγιό κι επιστροφή εσωτερικά στις εφαρμογές που δεν υποστηρίζουν ακόμα τα touch buttons της οθόνης.

Όπως όλα τα android ταμπλετ, σε σχέση με το ipad, υποδοχή micro usb και κάρτας sd για ευκολότατη επέκταση μνήμης.

Όλες οι γνωστές εγγενείς google εφαρμογές εγκατεστημένες, ωραίο το οριζόντιο σκρολάρισμα πια σε στυλ iphone σε σχέση με το χαοτικό κάθετο που ίσχυε στα android μέχρι σήμερα. Επίσης πολύ πιο εύκολη η προσθήκη widgets που αποκτούν δικό τους παράθυρο κάνοντάς τα κατανοητότερα στον μέσο χρήστη. Τέρμα δεξιά κουμπί shop, ακόμα πιο άμεσο κι εδώ να εγκαταστήσεις νέες εφαρμογές σε σχέση με το παλιο android market εικονίδιο.

Πολύ βολικό επίσης ότι μπορείς να εγκαταστήσεις άμεσα εφαρμογές, χωρίς να ψάχνεις τις unixοειδείς ρυθμίσεις. Είπαμε το android παίρνει στην έκδοση 4.0 ακόμα πιο φιλική κατεύθυνση (όχι ότι ήταν και κάτι δύσκολο μέχρι τώρα).

Ικανοποιητικότατος ο browser τρέχει μια χαρά και καλύπτει αυτομάτως όλο το πλάτος της σελίδας.

Oι mobile βερσιον των site φαίνονται ακόμη απολαυστικότερες εδώ.

Αγαπημένη μου εφαρμογή σαν χρήση σε ταμπλέτα; Το εκπληκτικό ReadItLater (υπάρχει και το instapaper), που ενώ είσαι στον υπολογιστή, πατάς κουμπί στον firefox/chrome και όλους browser και το άρθρο που δεν προλαβαίνεις να διαβάσεις αποθηκεύεται για αργότερα, το ταμπλετάκι ταυτόχρονα του κατεβάζει και έχεις φρεσκότατο διάβασμα καθημερινά, στο μετρό, στην στάση, ένα βιβλιαράκι με τα πιο ωραία κείμενα του νετ.

Να ένα ωραίο design άρθρο που δεν προλάβαινα να διαβάσω, το χα αποθηκεύσει καιρό πριν και τσουπ το διάβασα προχθές (κατεβάζει και τις επισυναπτόμενες φωτογραφίες μαζί).

Κάνουμε και την οθόνη μαύρη με λευκά γράμματα για ευκολότερο διάβασμα.

Μια ωραία εφαρμογή και το pulse, συγκεντρώνει σημαντικότερα νέα απ' τα σάιτ που επιλέγεις και σκρολάροντας βρίσκεις εύκολα τα κείμενα που θες να διαβάσεις στο μετρό/λεωφορείο.

Το αγαπημένο evernote που αποθηκεύει στο cloud όλες τις σημειώσεις που κάνω σε υπολογιστή, φωτογραφικές σημειώσεις που τραβώ στο κινητό, συγχρονίζονται και τις έχω πάντα στο ταμπλετάκι.

Ελληνικά; Το περιβάλλον είναι στις μεγάλες γλώσσες μόνο ακόμη (φρέσκο 4.0), έτσι στα αγγλικά το default, διαβάζει όμως κανονικά τα ελληνικά σαν κείμενα στο internet και texts. Παίρνει δε και δωρεάν ελληνικό πληκτρολόγιο που πρέπει να το εγκαταστήσεις από το android market (search: greek keyboard).

Το κινέζικο ενσωματωμένο πληκτρολόγιο έχει τρελό φαν. Για 1 λεπτό, μετά το απενεργοποίησα τελείως...

Στo Gallery υπάρχουν ήδη εγκατεστημένα κάποια βιντέακια. Η συσκευή λοιπόν είναι πολύ καλή για να βλέπεις ταινία σ' ένα ταξίδι. Η οθόνη των 7" δεν είναι σαν τις 3.5 του κινητού και όλα είναι πιο άνετα. Η ποιότητα της εικόνας και ο ήχος είναι πολύ παραπάνω απ' τα λεφτά του.

Συνοπτικά το τάμπλετ είναι το απόλυτο value for money

Kομψός σχεδιασμός
Βολικό μέγεθος
Πολύ καλή, συμπαγής κατασκευή χωρίς τριξίματα
Το πρώτο με το νέο android 4.0
Οθόνη capacitive, υψηλής απόκρισης και καλής ανάλυσης
Ήχος δυνατός σε ένταση,
Μπαταρία: κρατάει και 12 ώρες για διάβασμα, 6 wifi video και 5 μέρες σε κατάσταση αναμονής.

Μοναδικό μειονέκτημα: το ολοκαίνουργιο σύστημα δεν υποστηρίζεται ακόμα από κάποιες εφαρμογές και έτσι δεν θα μπορέσετε ακόμα να τις κατεβάσετε (θα βρείτε άλλες που κάνουν ίδιες δουλειές). Πάντως εφαρμογές οι χρήσιμες υπάρχουν ήδη εγγενώς στο μηχανάκι και μπορείτε να κάνετε άνετα την δουλειά σας.

Συμπέρασμα
Οι ταμπλέτες των 7” είναι διαμάντια του μέλλοντος στο τώρα, αν τις χρησιμοποιήσεις σωστά. Και η κύρια χρήση που βλέπω είναι το διάβασμα! Δεν έχουν το βάρος και τον όγκο των 10”, μεταφέρονται ανετότατα, σαν ενα μικρό Α5 διήγημα, και ανανεώνεις το περιεχόμενο τους με ένα κλικ.
Και επίσης μπορείς παράλληλα, να τσεκάρεις mail, να κρατάς σημειώσεις, ημερολόγιο, να σερφάρεις στο νετ, να βλέπεις ταινιά ή ν’ ακους μουσική. Kι είναι τόσο φτηνό που το αφήνεις στην τσάντα σου και δεν νοιάζει αν γρατζουνιστεί. Λίγα είναι αυτά;

Που το αγόρασα;
Ψάξτε στο net "Ainol paladin 7", το πουλάνε πολλά site. Προτείνω 2 που είναι πολύ αξιόπιστα και κάνουν δωρεάν μεταφορές σε Ελλάδα (αν θέλετε πιο γρήγορα προτιμήστε όπως εγώ courier, το χα σε 6 εργάσιμες στο χέρι μου, 14€)
PandaWill και Merimobiles (υπάρχουν σ' αυτό το site το ίδιο μοντέλο και με camera, hdmi για καμια 40$ παραπάνω)

Εκλεισε το Bασιλικόν, μαζί και μια Αθήνα

noreply@blogger.com (athensville) — Wed, 18 Jan 2012 09:35:00 +0000

Έκλεισε το διαβόητο hotel Βασιλικόν, καθόλου όνομα και πράμα. Ήταν το τελευταίο ξενοδοχείο μιας περιοχής που στην μεταπολεμική Αθήνα υπήρξε η σεξομάνα της πόλης: ο άξονας της οδού Αθηνάς με τα κόκκινα φωτάκια του Χατζηδάκι, το πεζοδρόμιο που εκδιδόταν ο Ταχτσής, τα τσοντάδικα. Δεν την είχα προλάβει αυτή την γειτονιά έτσι, ο ερχομός του δημαρχείου στα 90ς και τα νέα πεζοδρόμια είχαν αλλάξει μια για πάντα τον δρόμο. Τελευταίο απομεινάρι λοιπόν μέχρι πριν μια βδομάδα, ανέγγιχτο σαν να μην μπορούσε να το ταράξει τίποτα έμενε το Ξενοδοχείο Βασιλικόν, στο δρομάκι του δημαρχείου την Ικτίνου γωνία με την Σωκράτους. Ήταν το περίφημο μελανό σημείο που αναφερόταν πάντα στα μηντια προς κατηγόρια του εκάστοτε Δημάρχου. Και δεν ήταν τυχαίο σημείο, αλλά η εστία που συντήρησε και εξυπηρέτησε την φοβιστική αλλά τόσο λάγνα Σωκράτους των τελευταίων 15 χρόνων.
Η Ικτίνου ούσα ενας πολύ βολικό ένας ζικ ζακ διαδρομος του να βρεθείς από την Πειραιώς στην Aιόλου, πάντα με βόλευε στις δουλειές πολύ, κι έτσι την έχω ζήσει απ’ τα κοντά και μπορώ να διηγηθώ την σύγχρονη ιστορία της.

Στα δικά μου αρχικά λοιπόν, στα 90ς, ήταν ένα ακόμα ξενοδοχείο, όπως αλλά 2-3 της Σοφοκλεους, απάγγιο για τις γερασμένες πόρνες. Ήταν δε ενταγμένο κανονικά σαν κομμάτι της γειτονιάς μέρα-βράδυ, οι τυρέμποροι απέναντι τις ξέρανε και τους μιλούσανε κανονικά, με την ανεκτικότητα του λαϊκού ανθρώπου που αναγνωρίζει τον αγώνα για το μεροκάματο όπως και να ‘ναι αυτός.
Αυτό μέχρι την Ολυμπιάδα, οπότε και έρχονται τα μαύρα κορίτσια που κατακλύζουν όλη την Σωκράτους από Πειραιώς μέχρι Ευριπίδου και ιδίως μπρος στο Βασιλικόν, που χρησίμευε για τις βολικές ξεπέτες κι επικρατούσε ασύλληπτος συνωστισμός. Όποιος τολμούσε να περάσει το στενό γινόταν θήραμα για τις γαζέλες που ορμούσανε όλες μαζί τσιρίζοντας "πάμε-πάμε" (η μεγάλη κλασσική ατάκα) ως τα πολύ αστεία "ψυχή μου", "μάτια μου", "αγάπη μου" που τα λεγαν τόσο μηχανικά που δεν μπορούσες να μην γελάσεις. Και δεν ήταν μόνο το στενό, σε ακτίνα 100 μέτρων αν έπεφτες στην αντίληψή τους πεζός ή με αμάξι θα τρέχανε να σε προλάβουνε. Ως εκ τούτου δεκάδες φορές μου χουν ορμήσει, κι ακόμα και αν δεν γούσταρες τίποτα δεν άλλαζε, γιατί το βλέμμα του νταβατζή απαιτούσε να ορμήσουνε, άλλαζαν δε οι φάτσες τόσο συχνά που δεν υπήρχε καταγεγγραμμένη στη συλλογική μνημή η πληροφορία "άστον, δεν ψήνεται". Ήταν δε τόσο διαχυτικές, απλώνανε τόσο χέρι, που συνέρρέαν οι παππούδες επί τούτου , όχι για να πληρώσουν για σεξ, αλλά για την τσάμπα ηδονή κάποια να τους την πιάσει.
Παράλληλα δεν ξέρω πως τα βρίσκανε με τις επιθετικότατες στο να βρουν πελάτη μαύρες, αλλά υπήρχαν και πολλές τραβεστί, παλιότερα όχι τόσο εντυπωσιακές, πολλά μπούτια, κοιλιές, περιφερειάρες, κι αυτές στο μέσο όρο της γειτονιάς ως τα νέα πρόσφατα μοντέλα των 3 τελευταίων χρόνων κάτι απίστευτα ψηλοκάνες Βουλγαρες και Ρουμάνες τραβεστί, με μια περίεργη αίσθηση του ωραίου, αφού ήταν σκέτες κόκκαλα. Για μια δε, με λεοπαρδαλέ ή ζεμπρέ μίνι που άλλαζε το μαλλί συνέχεια και πάντα με μπέρδευε, είχα γίνει και απωθημένο της, ένα ασταμάτητο πέσιμο σε σημείο ντροπής έως και βαθειάς κούρασης. Εγώ με τα χρόνια έμαθα ότι μη μιλώντας τους τελείως κάποτε ξεκόβουν, όμως εκείνη τον χαβά της κανονικά, με αξέχαστη δε την ατάκα της όταν μπήκε το 09 που μου είπε "φέτος θα σε γλύψω!", κι ευτυχώς δεν επαληθεύτηκε.

Πέρασα προχθές, οπότε και διαπίστωσα το κλείσιμό του, αλλά και πως ήταν και όλα διαφορετικά. Ψυχή τριγύρω, φωνή, μαρσάρισμα κανένα. Μόνο 2-3 γνωστές παλιές, αιωνίως στην Σωκράτους, είχανε απομείνει. Μια κλασσική αλλά ευγενέστατη τραβεστί με το μαλλί της Ραφαέλα Καρρά, κορμί αντρίκειο και τα ανύπαρκτα χείλη βαμμένα και εξωτερικά για να φαίνονται μεγαλύτερα. Είχε χωθεί στην, απρόσιτη γι' αυτήν τα τελευταία χρόνια, είσοδο του Βασιλικόν σαν να μεινε τελευταία και νικήτρια όλων, ενώ στην επιστροφή την είδα να κατουρά όρθια πίσω από μια μαρμάρινη κολώνα. Εντονότερη μνήμη απ’ αυτήν μια φορά που με κυνηγούσε μια μαυρούλα να φωνάζει "Βρε σταματήστε να τους κυνηγάτε!" μια σαφώς πιο ευρωπαϊκή προσέγγιση στο ψώνισμα.  Κι επίσης η άλλη κλασσική της περιοχής που μια φορά ψάχναμε να παρκάρουμε και υπήρχε μια φασαρία. Τη ρωτάμε "τι γίνεται;" και μας απαντά στακάτα: "Της πουτάνας!".
Πρόσφατη ιστορία, 2 γηρασμένες πόρνες που στέκονταν τα πρωινά εκεί κοντά στην εφορία της Αναξαγόρα. Ήταν για 2-3 μήνες αμίλητες, στ' απέναντι πεζοδρόμια, τι να σκεφτόντουσαν όλες εκείνες τις ώρες, πως έβλεπε η μια την άλλη. Το μεροκάματο θα ‘ταν δύσκολο πια γι' αυτές, ήταν πολύ μεγάλες, αλλά και τα 20 ευρώ πολύτιμα και γεννούσαν αυτό τον βωβό ανταγωνισμό. Τελικά νίκησε το ανθρώπινο της επαφής, και εγώ ο ξένος που περνούσε και τις έβλεπε ψυχρά και φευγαλέα, χάρηκε κάπως που τις είδε προχθές να μιλάνε και να σκοτώνουν την ώρα τους μαζί.

Τελος πάντων, ο χρόνος ρίχνει τις νέες του στρώσεις, και το Βασιλικόν είναι πραγματικά το τέλος μιας χαμένης λαϊκής Αθήνας που συνυπήρχαν ο δικηγόρος, και ο αρχιτέκτονας, με τον χασάπη, τον κουλουρτζή, και την πόρνη, αυτό που τόσοι καλλιτέχνες και συγγραφείς στα μέσα του αιώνα αποτύπωσαν σαν αταξική ελληνική ψυχή. Και τώρα που τα βράδια ο δρόμος θα 'ναι σκοτεινός, έρημος, ήσυχος, καθαρός απ' τα "μιάσματα", θα κρατώ στην μνήμη μου αυτήν την αδιάφορη μα τόσο γεμάτη καθημερινότητα των ανθρώπων που δεν έμαθα, που μου άφησαν όμως αυτές τις ιδιαίτερες εικόνες και στιγμές που έχουν τόση ζωή όση δεν θα συναντήσεις ποτέ στην πιλοτή μιας άψογης πολυκατοικίας στα πράσινα έξω.

Mια λιγουριά δευτεριάτικα...

noreply@blogger.com (athensville) — Mon, 16 Jan 2012 10:09:00 +0000

Kοιλιοδουλικών ποστ συνέχεια. Πρώτο, πρώτο γιατί με εντυπωσίασε το παγωτατζίδικο, gelateria παρντόν, στην μοδάτη στοά της Κοραή. Δεν είναι μόνο καλής ποιότητας το παγωτό ("το φτιάχνουμε με φρέσκο γάλα στο εργαστήρι μας" μ' ενημέρωσε ο φιλικότατος υπεύθυνος), αλλά το σημαντικότερο τι τίμια ποσότητα! Σ' αυτή τη χώρα για να γεμίσεις το κυπελλάκι πρέπει να δώσεις 6 ευρώ για 3 μπάλες. Τι τσίπικο σύστημα (αξέχαστο το ορθολογικό βιεννέζικο 1 μπάλα 1.90, 2 μπάλες 2.20, 3 2.50 και μένουν ικανοποιημένοι όλοι και πάνω απ' όλα ο πελάτης χαζοί ντόπιοι παγωτατζήδες!). Λοιπόν εδώ με μια μόνο μπάλα γεμίζουν φουλ το κύπελλο και μάλιστα μόνο με 1.80€. Στα θετικά επίσης που πριν ακόμα ζητήσεις από μόνοι τους σου δίνουν το κουταλάκι να δοκιμάσεις όποια γεύση θέλεις.
• Κοραή, γωνία εντός στοάς, πολυθρόνες αστερίες.

Χρόνια τώρα εξαιρετικό σουβλάκι α) καθαρό κρέας (αυτό φαίνεται πάντα στο κοτόπουλο), β) ωραία υλικά (πάλι στο κοτο εξαιρετική σως), γ) φιλικό, σπηντάτο προσωπικό σε 1 λεπτό έφυγες δ) έχει κρατήσει την ίδια τιμή χρόνια τώρα, 1,70€. Τα τραπεζάκια μέσα εξαιρετικά για ραντεβού με οικεία πρόσωπα, πως να φλερτάρεις με τα τζατζίκια.
• "Σ' αναμένα κάρβουνα", Βερανζέρου και Κάνιγγος, Πλατεία Κάνιγγος,

Ωραία τα παραθύρια του, χαζεύεις το έξω και βλέπεις τις γιαγιάδες να αγοράζουν μαύρο (δυστυχώς ομπρέλες παίρνουν, άλλη μια ήττα στην φαντασία μου).

Βρέθηκε το κορυφαίο παστέλι και το 'χει ο Σκλαβενίτης (έχει ωραία ελληνικά άγνωστα προιόντα στο ευρύ κοινό αυτό το σούπερ τελικά). Παστέλι Λευκάδος, ωραία μελωμένο, με απολαυστικά μπόλικο αμύγδαλο μα αυτό που το απογειώνει είναι η καίρια κανέλλα, όπου πάει τελικά αυτή η κοπέλα κλέβει την παράσταση!

Στα του περιπτέρου η κλασσική ντέρμπυ είναι ένα ωραίο σνακ μόλις 40gr που και την αίσθηση της σοκολατίλας τσιμπάς και δεν παίρνεις τις θερμίδες και το βάριεμα μιας κλασσικής εκατογράμμαρης. Η νέα της βερσιόν είναι εξαιρετική, γύρω γύρω γρουμπουλάκια μπισκότου που καλύπτουν ένα ωραίο σφιχτό σώμα σοκολάτας που αντιστέκεται στο δάγκωμα κάνοντας την όλη μπουκιά δύσκολη αλλά τόσο ηδονική, όταν κάθετα τεμαχίζεται το choco σώμα και μπλέκει μέσα η γλώσσα. Yepp, sex!

Η Barilla είναι εγγύηση στα ζυμαρικά, και αναμενόμενο να προσφέρει κάτι ποιότικό με ό,τι καταπιάνεται. Στα μεγάλα σούπερ μαρκετ προς το παρόν θα βρείτε τα μπισκότα της με το brand Mulino Bianco, τα οποία είναι καταπληκτικά. Gran cereale πραγματικά, νιώθεις στο μπισκότο τους σιτάρια, στάχια, ίνες, τους αγρούς της Τοσκάνης και οτιδήποτε άλλο θρεπτικό. Κορυφαία όμως, όχι αυτά της φώτο, αλλά τα σοκολατένια που παίρνουν το χρυσό μετάλλιο, είναι τα καλύτερα μπισκότα που κυκλοφορούν στην Ελλάδα! Macché armonia di sapori!

Σιγά του Πικάσo πια!

noreply@blogger.com (athensville) — Fri, 13 Jan 2012 07:56:00 +0000

Θυμόμουνα καλά; Έψαξα τον φάκελο με τις φωτογραφίες που είχα τραβήξει στην Εθνική Πινακοθήκη στην έκθεση έργων απ' τα άδυτά της και όντως δεν είχα μπει στον κόπο να τον τραβήξω καν. Πραγματικά μου χε φανεί τόσο ξεπέτα, ίσως τον γκαντέμιασα με την απαξίωσή μου. Περιεχόμενο αδιάφορο, ένα πικασικό δύο πρόσωπα -τρία μάτια σε 5-6 χοντροπινελιές, με μια χρωματική μουντάδα στο λάιβ, (μη κοιτάτε κάτι χρώματα που τόνισαν οι φωτοσοπάδες στο ιντερνετ), το μέγεθος του τσίπικο σχεδόν Α4, δεν ήθελε να ξοδέψει λάδια;
Με εκνεύρισε δε περισσότερο σε αυτό το άρπα κόλλα έργο η πληροφορία ότι επρόκειτο για δωρεά του καλλιτέχνη στον Ελληνικό λαό προς τιμήν της αντιστασιακή του δράσης. Περισσότερο μου κανε μια απ' τις γαλλίδες ερωμένες του στο Παρίσι, που το χουν πολύ σικ απ' τους Βερανζέρους την φιλελληνιά να δωσε εντολή "Ντενίζ, πήγαινε αποθήκη και στείλε ένα πινακάκι στους Έλληνες, απ' αυτά τα μικρά, όχι απ' αυτά που παρήγγειλε η κυρία Renault για το σαλόνι της". Γιατί ναι, τι ήταν ο Πικάσο, ένα brand με κάποια καλά χρόνια νεωτερισμού στην αρχή (σπουδαία για την τότε εποχή η αντίληψη του στην μη αναπαραστατική ζωγραφική) και μετά όπως πάει πάντα η ιστορία αυτού του κόσμου, ακολούθησε ένα πλάκωμα των μποεμ της μεγαλοαστικής τάξης -που αενάως ψάχνει νέα θέματα συζήτησης για τα τσάγια-, που καλομαθαίνει τους αρτίστες μέχρι συγγραφείς στις ευκολίες, ηδονές και αμάξια και σέρνουν το -φτιαγμένο όπως και τώρα απ' τα τότε media- όνομά τους και ανέμπενευστα μυαλά μέχρι το φινάλε.
Εσένα σ' αρέσει; Πες ό,τι βλέπεις: η μεγάλη βλαχιά είναι να μην μπορείς να τεκμηριώσεις την πραγματική αξία ενός έργου και να στέκεσαι με δέος επειδή γράφει την ούγια "τάδε". Σιγά το έργο, πές το, είναι τόσο απάντηση για όλα να αμφισβητείς τα προ γεννήσεώς μας ιερά!

* * *

Όσο για το σύστημα ασφαλείας της Πινακοθήκης, να πω απλά ότι μου μπήκαν και μένα ιδέες να κλέψω 2-3 πινακάκους την μέρα της επίσκεψής μου. Πολύ απλά, τη δουλειά μπορείτε να την κάνετε στον κάτω όροφο, στο σημείο που βρίσκονται οι τουαλέτες οι οποίες είναι κοινές με τα flocafe και τα οποία χωροταξικά πραγματικά βρίσκονται μέσα στον χώρο της Έκθεσης. Τόσο μέσα που χτυπούσα το κεφάλι μου στον τοίχο γιατί έδωσα τα 5€ της εισόδου, μια χαρά θα μπαινα από κει μιας δεν υπήρχε καμμία φύλαξη και μπαινόβγαινε όποιος ήθελε. Ναι, ήταν παντού στους τοίχους η αίσθηση ότι δεν φυλάσσεται επαρκώς η Εθνική Πινακοθήκη. Tέλος πάντων μετά πήγα Flocafe και ξεχάστηκα πίνωντας τσάγια και μιλώντας για τέχνη (ααα, όσα κατηγορώ κάνω ;-)!

35

noreply@blogger.com (athensville) — Tue, 10 Jan 2012 07:00:00 +0000

Κοντά στη δουλειά του μπαμπά. Τα πρώτα χρόνια ήταν στην Πειραιώς και Δεληγιώργη, δεν πρέπει να 'ταν τόσο διαλυμένο το γύρω όσο σήμερα. Το σπίτι το θυμάμαι μια αστίλα να 'χει, αυτές τις τζαμαρίες που χώριζαν την τραπεζαρία, κι οι σκιές που χάζευα από πίσω.

Οι λουκουμάδες στον Κρίνο, χαρακτηριστικός ακόμα ο ήχος στα αυτιά μου απ' το χτύπημα του πηρουνιού στο τσίγκινο πιάτο, και η βουτιά με δάχτυλο στο μέλι που απέμενε και το μάλωμα φυσικά. Κι ο μαρμάρινος πάγκος φυσικά.

Η παιδική χαρά στην πλατεία Κουμουνδούρου. Μπορεί να ακούγεται τρομακτικό μα τότε δεν ήταν, η μήτερα μου μας πήγαινε συνέχεια εκεί. Η Αθήνα όμως άλλαζε, το νέφος περίφημο τέρας τότε, μετακομίζουμε στα 6 στο Νέο Ηράκλειο. Καλά κάνανε, έπαιξα σε αλάνες, κυνήγησα βατράχια, έφτιαξα πήλινα αντικείμενα από λάσπες, ατέλειωτα παιχνίδια στο γειτονικό ΟΑΚΑ. Χωριό κανονικό, τέλειο για παιδί.

Στη Λεωφορό Αλεξάνδρας, ο Θείος Τάκης η Θεία Μαρία. Μένοντας στο πράσινο ήσυχο προάστιο απορούσα πως μένουν εδώ. Ο θόρυβος της Αλεξάνδρας, η μέσα κουζίνα με τον καταθλιπτικό ακάλυπτο να τρομάζει απ' το παράθυρο, και ένα μέσα δωμάτιο της μεγάλης κόρης που έφυγε, ήσυχα άδειο για εξερεύνηση.

Μια επίσκεψη στον Θείο Ανέστη. Δεν θυμάμαι πολλά, 5-6 ήμουνα, μόνο ότι ήταν ένα ημιυπόγειο με πόρτα μπροστά, βαμμένο σ' ένα ανοιχτό χρώμα. Ήταν φωτεινό αθηναϊκό απόγευμα, σε μια απροσδιόριστη περιοχή. Επίσκεψη συμπόνοιας στον Θείο Ανέστη του πατέρα μου που 'χε καταντήσει μόνος, και όλο και κάποιος από ένα εντελώς ξεκομμένο σόι πήγαινε και τον κοίταζε, θα' ταν η σειρά μας. Λευκά μαλλιά, πολύ γερασμένος, αλλά περήφανος· σήμερα έχοντας μυρίσει την ζωή, αναρωτιέμαι αν τον πονούσε τον θείο Ανέστη, αν είχε ζήσει την ζωή όπως την ήθελε, και δεν τον ένοιαζε η τελευταία μοναξιά. Βασικά θα με βόλευε να σκεφτόταν έτσι... (πόσω μάλλον έχοντας και το όνομά του).

Οι Κυριακές στο παζάρι στο Μοναστηράκι. Μια γύφτικη, ακατάστατη Αθήνα, έτσι φάνταζε στα μικρά μου μάτια τότε αλλά τόσο διαφορετικά θελκτική. Ή μήπως μίζερη; Ακόμα και σήμερα δεν έχω αποφασίσει.

Τα μαγαζιά με τα παλιά περιοδικά =το γεμάτο ενοχές κρυφοκοίταγμα στα τσοντοπεριοδικά. Με τόση εφηβική ντροπή, όσο προλάβαινε να αρπάξει το μάτι, πόσος σχεδιασμός τα κυριακάτικα πρωινά στο μυαλό για την γενναία απόφαση να το αγοράσεις.

Ιάσωνος. Έχω αρχίσει και σουλατσάρω πια στο κέντρο, μια δουλειά για χαρτζιλίκι στον πατέρα μου με στέλνει στην Μ. Αλεξάνδρου. Διασχίζω την Ιάσωνος. Μαγεύομαι, έγραψε ο δρόμος ομορφιά μέσα μου, αρχίζω έκτοτε να ψάχνω βιβλιογραφία για τα νεοκλασσικά, για την παλιά Αθήνα. Περιέργο το σκέφτομαι και σήμερα για 14χρονο...

Η οδός Γερανίου. Για 40 χρόνια τα γραφεία και τυπογραφείο της εφημερίδας του πατέρα. Εικόνες από βαριά κι ασήκωτα μέταλλα χαραγμένα, χιλιάδες αράδες να λιώνονται και να επαναχρησιμοποιούνται. Μια τέχνη που μόλις έσβηνε μπρος στους πανεύκολους υπολογιστές, που εγώ σαν 18χρονος γκαζωμένος κατέχω κι αναλαμβάνω το οικογενειακό μιας παρηκμασμένης δουλειάς. Μέχρι τα 24, οπότε με φαντάζομαι άγνωστα αλλιώς, βγήκε ο πατέρας στη σύνταξη και φεύγω.

Τα πλακάκια της Ομόνοιας. Απ' τα 13 μέχρι τα 30 φάτσα απέναντι: βρεγμένα, βρώμικα, σπασμένα, κρυμμένα στην ανακαίνιση, κι όλος αυτός ο χρόνος της βουβής αναμονής μέχρι να 'ρθει το τρένο, οι διαρκώς άγνωστες φάτσες, ο διαρκώς παρόντας κάποιος περίεργος που όλοι περιεργάζοταν δειλά και με 90s σοβαροφάνεια.

Ο Παπασωτηρίου στη Στουρνάρη, το πατάρι του, το μοναδικό στην Αθήνα που είχε γραφιστικά και ντιζαϊνάτα βιβλία, , ατέλειωτες ώρες "τροφής" στα σκαμπουδάκια του, μόνο αυτό έφερνε δε τότε περιοδικά για Mac, τι θησαυρός τα δώρο cd με σπάνια εκ uk προγράμματα.

Οι βραδιές στα παγκάκια. Άλλοτε στην Βικτώρια, άλλοτε στην Κυψέλη όπου τύχαιναν και έπιαναν σπίτι οι φίλοι· μετά από ώρες συζητήσεων (τι κρίσιμο λέγαμε πια;) τα πόδια μας γεμάτα σποράκια.

Πλ. Αργεντινής Δημοκρατίας. Γύρω στα 20 γνωρίζω μια συγγραφέα που της σχεδιάζω τα βιβλία. Σχεδόν 2 χρόνια περνούσα 2-3 φορές τα απογεύματα στο σπίτι της. Ένα σκοτεινό μέρος, με βαμμένους καφετιούς τοίχους, και γύρω στοίβες από χιλιάδες βιβλία. Στο ημίφως με την βοή της Αλεξάνδρας, να μιλάμε ώρες και να τρώμε τα αγαπημένα μου μπριζολάκια που πάντα φρόντιζε να έχει. Κάτι αληθινό είχε αυτή η επαφή, κάτι ουσιαστικά παράταιρο που μέσα μου ξεσκέπαζε, αλλιώς ποια σχέση μπορεί να ένωνε ανθρώπους με τόση διαφοράς ηλικίας; Ενα βλαμμένο ήμουνα! Σήμερα κοίταξα το κουδούνι, δυστυχώς δεν είδα το όνομά της, το ρετιρέ έμοιαζε άλλωστε από μακριά τόσο συμβατικό.

Η Γ' Σεπτεμβρίου, η μέρα που τυχαία βρέθηκα σε μια χαλαρή θεατρική σχολή και κόλλησα. Την πρώτη μέρα μου ανέθεσαν κομμάτι, "τι έγινε λέει;", απ' το άγχος την περπάτησα μέχρι το τέλος. 1.5 ωραίος χρόνος, που έκανα φίλους, και ξάνοιξα τον εαυτό μου σε κόβει στη μέση το χαλαρό του καλλιτέχνη.

Οι κάτω δρόμοι φυσικά! Η καθημερινότητα να παίρνω τον ΗΣΑΠ από Ομόνοια και να ανεβαίνω σπίτι, μια ρουτίνα που με κουράζει. Κι έτσι τότε αποκτώ το χούι που ουσιαστικά δημιούργησε το athensville: βραδινές διαδρομές σε ένα παράλληλο άξονα με τις γραμμές και ανακαλύπτώ τις άγνωστες γειτονιές μέχρι τα Κάτω Πατήσια, Βικτώρια, Κυψέλη, Πλ. Αμερικής, Αττικής, Αγ. Νικόλαος, Αχαρνών και όπου κουραστώ παίρνω το τρένο. Γι' αυτό το μπλογκ (πέρα απ' το καράκεντρο) γέρνει προς αυτή τη πλευρά της Αθήνας, την ξέρω, την αγαπώ και μένω πια σ' αυτήν.

Κι οι έρωτες. Ένα παρκάκι στην Πλάκα που δεν πιάνει το μάτι και ένας αποχωρισμός

Ένα ξενύχτι ως την κορυφή της ξελογιάστρας Πλάκας, όλες 6 ώρες δικές μας πριν φύγει για πάντα το αεροπλάνο.

Τα φιλιά, μια βραδιά καθημερινή σ' αυτές τις εσοχές που κάνει το κάτω Άττικα.

Τα φροντιστήρια της Κάνιγγος. Εκεί που ερχόταν όλη η Αθήνα, με το ζόρι ώρες σε δέσμες, και μετά ξένες γλώσσες. Οι πρώτες αμήχανες μέρες στην καινούργια τάξη, ο ευλογημένος Οκτώβρης που είχες ήδη βρει τους φίλους σου.

Πρέπει να γινόμουν 24, λίγο πριν τις 12 της προηγούμενης μέρας, και ανέβαινα την Χαλκοκονδύλη. Κάποια μουσική που δεν θυμάμαι στα ακουστικά, μια αξέχαστη απροσδιόριστη αίσθηση ευτυχίας, μιας ασήμαντης στιγμής. Δεν κατάλαβα ποτέ τι ήταν...

Το μετρό καθημερινά στο Μοναστηράκι, αλλαγή για Πειραιά, από κει Πέραμα, από κει στο νησί για 8 μήνες. 5 παρά τέταρτο το πρωί, και μέσα στο πολύ κρύο, αξέχαστο το χιονόνερο πάνω στο πλοίο στη φορτουνιασμένη θάλασσα της Σαλαμίνας.

Ο απογαλακτισμός. Η μέρα που φεύγω απ' το σπίτι, άδειο το δωμάτιο, η τελευταία εικόνα απ' το απογευματινό φως που έσκαγε πάντα τόσο γενναιόδωρα μέσα.

Η οδός Αντιοχείας. Η φίλη μου η Μάριαν, μια απ' αυτές με τα παγκάκια, έμενε πια σε μια γωνιά της Αγ. Μελετίου. Απ' τις ντροπές ήταν η μόνη που ήξερε τους πρώτους μήνες για το μπλογκ, μαζί της τα συζήταγα, την προσπάθεια να το διατηρήσω, να μην το παρατήσω. Δεν ήταν τίποτα σπουδαίο αυτές οι βραδιές, τώρα είναι όμως το φως που δημιουργούσα και ήταν παρούσα και τώρα που δεν είναι Αθήνα, την θυμάμαι πάντα γι' αυτό.

Στο βάθος του Costa στην Κοραή. Μεσημέρι Ιούλη που σπάω την μπλογκίσια ανωνυμία και συναντώ για πρώτη φορά τον Δημήτρη, το είδωλο-γραφιά της αγαπημένης μου στήλης για την Αθήνα. Συμπάθεια, και μια άκριτη σκέψη: ας κάνουμε μια ομάδα για την Αθήνα, πως, τι, ιδέα δεν είχαμε, κι η συνέχεια γνωστή...

Οδός Σωκράτους. Μια γιορτή στην Ομόνοια, η βόλτα στα γύρω στενά, απίστευτη στιγμή όταν γυρίζω και χαζεύω τον άπειρο κόσμο πίσω.

Σωκράτους και Πειραιώς. Είναι 10 Γενάρη του 1977, η μητέρα μου πάει σπίτι στην Πειραιώς και την πιάνουν οι πόνοι. Βρέχει καταρρακτωδώς, ένα περιπολικό περνά και την μεταφέρει σ' ένα μαιευτήριο στο Αιγάλεω και να 'μαι :-)

• • •

"Πάλι εγωιστικό κείμενο θα γράψω; Πάλι στις εύκολες μελούρες;", "Ναι αλλά πέφτει ιδανικά τις μέρες που ξαναξεκινά το μπλογκ". Τελικά το γραψα, αλλά είπα να το συνδέσω με την Αθήνα. Κι έτσι έκανα την Κυριακή μια βόλτα στα σημεία που έζησα στην πόλη, τότε που δεν με ήξερα και φτιαχνόμουν, ως τώρα που με ξέρω. Είναι ένα ωραίο δώρο στον εαυτό σου να τριγυρνάς σε 3 ώρες τη ζωή σου, να συνειδητοποιείς την αλληλουχία των πραγμάτων, τα σημεία που εν αγνοία σου ενώνονταν και φτιάξουν το σήμερα. Η καλύτερη τουρ, κάντε τη όλοι.

Και τα 35; Πάμε πάλι: Ήταν ένα απ' τα ατέλειωτα απογεύματα σαν παιδί, παίζαμε κουτσό στις πλάκες του ψιλικατζίδικου, σε λίγο θα 'ρχιζαν τα σχολεία. Θα πήγαινα Ε' Δημοτικού και θυμάμαι πως έλεγα "πότε έφτασα; είμαι μεγάλος πια".
Τα 35, στο μέσο της ζωής αν συνήθως φτάνει στα 70. Να νιώθω γέρος; Όχι, δεν πρέπει. Θα υπάρχουν πάντα μικρότεροι να νιώσεις μεγάλος, μεγαλύτεροι να νιώσεις μικρός. Μα έχει τόση σημασία πια; Το σώμα ναι μεν γράφει τα χρόνια, το μυαλό όμως μπορεί πια να τα ελέγχει. Και βρίσκει γερό πάτημα στους υπέροχους ανθρώπους (έχω γνωρίσει αρκετούς τελευταία), που μπορεί να 'ναι μεγάλοι πια, αλλά γεμάτοι φρεσκάδα στο να αγκαλιάζουν το νέο, στο να τραβάνε τα όριά τους, να παίζουν με το μυαλό τους. Η ζωή είναι μικρή για να μην έχει πλάκα, ακόμα μεγαλύτερη όσο μικραίνει.
Viva, στα αιώνια νιάτα στα μυαλά! :-)

υγ. κι οι νύχτες κατηφορίζοντας την άδεια Αιόλου φυσικά.

Mια βροχή στη Bικτώρια

noreply@blogger.com (athensville) — Thu, 22 Dec 2011 11:14:00 +0000

Άφησα την Έλενα στους Αμπελόκηπους μέσα στην δυνατή βροχή. Ένα τρόλεϊ για κάτω μα ήταν ακόμα νωρίς. Πήγαινα προς σπίτι, μα όχι προς το σπίτι. Μια ρουτίνα των τελευταίων βδομάδων ήθελε να σπάσει.
Κι η βροχή; Η σκέψη της τα ξεκίνησε όλα. Τη νύχτα που γεννήθηκα έβρεχε καταρρακτωδώς, και δεν ξέρω πως αυτή η πληροφορία ξεπήδαγε από βαθιά όποτε έβρεχε κι έστηνα μια χαρά προσωπική. Την αγαπούσα, χαιρόμουνα το γεμάτο σιωπή ρυθμό της, το ησύχασμα των πραγμάτων. Αλλά που ήταν αυτή η βροχή; Γιατί δεν μ' αγγίζει πια; Μεγαλώνουμε, αλλάζουμε, απλοποιούμαστε και σκληραίνουμε, κάνει λογικό. Αλλά την ήθελα ακόμη την βροχή, ήθελα την επιβεβαίωση ότι κάτι μένει.
Μπόρα, κατέβηκα στην Πατησίων και περίμενα να κοπάσει κάτω απ' την στάση. Την κάμερα την βγάζω βαρετά τον τελευταίο καιρό, αλλά απόψε μ' εξανάγκασα να βρω μέσα εκείνο το συναίσθημα της βροχής.

Ξεκίνησα τραβώντας έτσι απλά την Πατησίων

καταφεύγοντας σ' ένα ακόμα κλισέ: μια ομπρέλλα τσακισμένη απ' την βροχή

Τα λεωφορεία πέρναγαν κι ανεβοκατέβαζαν κόσμο

και τα θολά τους τζάμια που αφαιρούσαν κάθε λεπτομέρεια τονίζοντας τα σημαντικά

και φτιάχναν στεφάνια στα μαλλιά.

προσπαθούσα να τραβήξω κρυφά -"τίποτα, καλλιτεχνικές" θα απαντούσα- κι η κάμερα ανεβοκατέβαινε

κι έτσι την έριχνα κάτω στα χοντρά άσχημα μα ορθοπεδικά αθλητικά παπούτσια που βαλα αναγκαστικά, μέρες τώρα πονάνε τα χιλιοπερπατημένα μου πόδια.

παρατήρησα την δερμάτινη καπαρντίνα του μπροστινού πως αντιφέγγιζαν οι σταγόνες

Πακιστανούς μετανάστες ανεβοκατέβαιναν την Πατησίων για μεροκάματο

και το Α8, λεωφορείο που ανέβαινα παλιά στο πατρικό μου, έφερε αναμνήσεις.

Ο μπροστινός μου είχε πια καταλάβει ότι φωτογραφίζω, και χωρίς καν κουβέντα, σαν να μου δωσε έτοιμος, συνειδητά ένα θέμα.

η ορμή απ' τις σταγόνες, τράβηξε την κάμερα στο φως, να τις καταγράψει

η ομπρέλα αυτής της κοπέλας έσπαζε με το μοτίβο της την βουβή σκοτεινιά μας

ενώ βαρεμένος από έναν ψυχαναγκαστικό ρομαντισμό τράβηξα την ασκέπαστη σακούλα

κι ένα μουλιασμένο στην βροχή κουτί με ψωμιά.

Δεν μπορούσα να κάτσω άλλο εκεί. Έφυγα και σωστά το πίστευα: στο φως φάνηκε πως ήταν όλα στο μυαλό μου, το τυροπιτάδικο που προσπέρασα φαινόταν καθαρό και υγιές..

μα στην γωνία η αθηναιολατρεία με κτύπησε θαυμάζοντας την καμπύλη του μπαλκονιού.

κι ένα γεμάτο κίνηση μισό κύκλο στα ρολλά

τις σταγόνες να εφορμούν στα επιδαπέδια αχνίζοντα φώτα

και τον γρηγόρη, ο μόνος προστατευμένος απ' τις στάλες

διέσχισα την Πατησίων, κόντρα, φάτσα, φωτογραφίζοντας στο στιγμιαίο και θολό τα αυτοκίνητα που με τα πολλά νερά πιο πολύ μαρσάρουν

Η βροχή δυνάμωσε. Και κάτω από μια τέντα

περίμενα ανεπιτυχώς να αποτυπώσω καθαρές σταγόνες...

...μα τελικά το πέτυχα

Στα πιο σίγουρα μιας εισόδου, κάποιοι περιμένοντας ένα τέλος

Το τέλος μιας διαδρομής; Ο ήρωάς μου σκέφτηκε ότι και με το τρένο θ' ανέβαινε στο πατρικό.

Ο ήρωας μου θα το τέλειωνε, θα κατέβαινε αυτή τη σκάλα και θα θελε έτσι στα ξαφνικά, στα εργένικά του μια σπιτίσια ζεστασιά.

Δεν ακολούθησα τελικά τον ήρωα μου, αποφάσισα να ακολουθήσω την βροχή. Αλλά και πάλι δεν είχε νόημα, είχα μπερδευτεί, που πήγε ο ήρωας, αφού αποφάσισα να συνεχίσω στην βροχή.

Προχώρησα λοιπόν, αν και 11 απόψε ήταν νωρίς ακόμα για σπίτι

βρήκα κι απασχολήθηκα με τις ωραίες αθενσβιλίσιες εισόδους

βρήκα τις σταγόνες, σαν δάκρυα, τόσο κατάλληλες σ΄αυτή την αφίσα

και πάγωσα ακουμπώντας τη παλάμη στα γυμνά τραπέζια έξω απ' το εβερεστ

Άλλη μια τέντα, η Πλατεία άδεια, σκέφτηκα τους Αφγανούς πρόσφυγες που περνούν, για λίγο αέρα, τις μέρες τους εδώ πάνω, πως να 'ναι απόψε στα γύρω υπόγειά τους.

Κάποιοι κάνανε την στιγμή τους, μια απόφαση και τρέχαν στον φωτεινό σταθμό.

Άλλη μια ωραία σταγόνα...

... κι έναν ιστός αράχνης που χάζεψα ψηλά

Τότε παρατήρησα μια γυναίκα να απολαμβάνει πιτσιλισμένη την μοναξιά της βροχής. Με τι παλιό της ενωνόταν, ποια φωλιά έβρισκε μέσα στο κρύο;

Κατηφόρισα, στο άδειο καφέ έπαιζε κινιόταν μόνο το νορμάλ μιας τηλεόρασης

και δίπλα κάποιοι προστατευμένοι παίζαν κόντρα σε μια ακόμα τιβι χαρτιά

ενώ το hotel brazil περίμενε εφήμερα σεξ της Φυλής.

Η κάμερα μ' άρεσε πως μάζεψε τόσο ωραίο πορτοκαλί απ' τα φώτα, κι η ομπρέλα παροπλισμένη να μην μπορεί να κάνει τη δουλειά της, να υποδεχθεί τη βροχή.

Πλατς τα ποτάμια, τα βρεγμένα πάνω μου με κρύωναν πια

και έχωσα την κάμερα στην τσάντα, εκτός απ' αυτό τον χείμαρρο στον υπόνομο, και ανέβηκα σπίτι.

Η ομπρέλα ξεχασμένη το πρωί

η τσάντα στο ίδιο σημείο, δίπλα το ίδιο τα κλειδιά

και τα πόδια βρεγμένα, μα απόψε δεν μ' ενοχλούσε.
Τελικά αγαπούσα ακόμα την βροχή

Αυτό μ' αρεσε. Συνέχισα, δεν άνοιξα καμία τιβί, μόνο ο ήχος τη βροχής και τα λαμπάκια, αυτό θα κανε ο ήρωας μου στο πατρικό

κι μ' ένα ζεστό ρύζι γιόρτασα με ζεστασιά.

Το πρωί ήταν μια ακόμα ίδια μέρα τελικά.
Έβρεχε όμως, και βρήκα ένα δέντρο στο δρόμο.
Αυτό θα ήταν το φινάλε για μέρες γιορτών ποστ.

Καλά Χριστούγεννα σε όλους!

Oι αλλοι φταίνε Άγια Θέκλα μου

noreply@blogger.com (athensville) — Tue, 20 Dec 2011 14:58:00 +0000

Έχει κάτι το σημαντικό μια βόλτα στην Αγίας Θέκλας, δεν είναι απλά ένα μικρό δρομάκι στου Ψυρρή, αλλά έτσι ξεδοντιασμένη αποτελεί μια γλαφυρότατη απεικόνιση της νοοτροπίας του "φταίει το κράτος" Ελληνάρα. Πάνω μια νυχτερινή φωτογραφία απ' το 2009 όταν μαζί με την (καλή-κακή, πάρθηκε) απόφαση και κατασκευής πεζοδρόμου εγκαταστάθηκαν και κολωνάκια προς αποφυγή παρκαρίσματος . Τέλος πάντων το κράτος, ο Δήμος κάνανε την δουλειά τους και το έργο παραδόθηκε στους περίοικους.
Κι έκτοτε ξεκινά το πανηγύρι: απ' τους επαίνους για την ανακατασκευή του δρόμου που 'δινε μια φροντισμένη εικόνα στον δρόμο , σιγά-σιγά άρχισε ο καθένας να ξεπετά το μικροσυμφέρον του "που θα παρκάρω τώρα τ' αμάξι". Έτσι νύχτες, Κυριακές, που δεν έβλεπε κανείς, τα κολωνάκια σηκώνονταν και φεύγανε. Κανείς δεν ρώτησε, μεταξύ κατεργαρέων ειλικρίνεια άλλωστε και έτσι σήμερα 2 χρόνια μετά έχουν μείνει μόνο τα μισά!
Μια αποκατεστημένη ισορροπία βάσει των αναγκών μιας εμπορικής γειτονιάς ή η ενδεικτικότατο τεκμήριο της βασική πηγής των προβλημάτων της χώρας, οι νόμοι να αφορούν άλλους και όχι εμάς, ή αφού παρανομούν όλοι έτσι κάνουμε κι εμείς; Τες πα, χιλιοειπωμένα πράματα, πάμε να θαμάξουμε μαζί τα 100 μέτρα του μικρού δρόμου.

Μπαίνοντας από Ερμού, αφαιρεμένα κολονάκια, φουλ σειρά ιδανικό για να στρίβουν τα αμάξια. Προς το παρόν μηχανάκια, που βολευόντουσαν ούτως ή άλλως.

Επόμενο gap που κάποιος φιλότιμα προσπαθεί να καλύψει τη θέση, βάζοντας αυτά τα κιβωτοειδή.

Κάποιος (ο Δήμος ίσως) προσπάθησε να τα επανατοποθετήσει βιδώνοντάς τα, και πάλι ένα κατσαβίδι αρκεί.

Στρατηγικά εξολοθρευμένο κολωνάκι, στην γωνία ακριβώς, με την απουσία του κάνει το μέσα δρομάκι ιδανικό για παρκινγκ.

Μπροστά στο εστιατόριο δε, έχουν αφαιρεθεί όλα.

Στην είσοδο του δηλαδή, εκεί που θα ξεπαρκάρουν τ' αμάξια, προς την γωνιά τα διατηρούμε μην παρκάρει κανείς μπροστά και δεν φαίνεται το μαγαζί.

Προχωράμε προς Καραϊσκάκη, ένα διασκεδαστικό παιχνίδι μετρώντας παρόντα/απόντα.

Όχχι μπροστά αλλά λίγο πριν το παρκινγκ, ως δια μαγείας εξαφανισμένα και με τσιμεντωμένες τρύπες.

why not? Τσίμα, τσίμα, μα βολεύτηκα.

Φουλ ξεδόντιασμα αυτή η πλευρά που εξυπηρετεί κάποιον εκεί έμπορο.

Άλλο ένα γκαπ που εξυπηρετεί και άλλο κατάστημα, και 3 σερί (ρεκόρ!) στη θέση τους, για μια παραίσθηση νομιμότητας.

Κίνηση ματ το 1 κολωνάκι off, άλλη μια θέση στάθμευσης.

Φτάσαμε την Καραϊσκάκη, όλη η δεξιά πλευρά πια έχει ξεδοντιαστεί.

Ούτε ένα!

Έτσι για φινάλε, η ολική εικόνα της Αγ. Θέκλας

Υγ. φώτο από την γωνία από Ερμού στην αρχή, η ταμπελίτσα αντιπροσωπευτική της κατάστασης: μικρή, δυσδιάκριτη, ασήμαντη.

Πολύχρωμα τουβλάκια στην Kυψέλη

noreply@blogger.com (athensville) — Sun, 18 Dec 2011 12:00:00 +0000

Μετά από ιδέα και προετοιμασία της Βάσιας που πέρασε τα μαθητικά της χρόνια στο εκεί και της Δήμητρας που διδάσκει σ' αυτό το Γυμνάσιο, αρκετοί παλιμπαιδίζοντες Αθηναίοι βρεθήκαμε Σαββατιάτικα πρωί στην Κυψέλη, για να βοηθήσουμε τους μαθητές των 15ου και 60ου Γυμνασίου να φροντίσουν και να χρωματίσουν την εξωτερική όψη τους σχολείου τους.Στο φινάλε ο κόπος γλυκός, το αποτέλεσμα εξαιρετικό, τα μωσαϊκό με τα πολύχρωμα τουβλάκια είναι πραγματικά οπτική απόλαυση, όπως κι η ζωντάνια των γκράφιτι στην πρόσοψη.
Με δύο σκέψεις όμως έφυγα σαν κέρδος:
ένα, με τη λαχτάρα συμμετείχαν, με πόσα "κύριε" και "κυρία" μας απευθύνοντας α-στα-μα-τη-τα αναζητώντας κάτι να κάνουν, συνεχίζοντας να ζωγράφιζουν ενώ είχαμε αποκάμει. Πόσο λοιπόν ιδανικό θα 'ταν ένα εκπαιδευτικό σύστημα που θα εισήγαγε τέτοιες πρωτοβουλίες, πως αυτές επανασυστήνουν το σχολείο στην αντίληψη των παιδιών όχι σαν ένα κλουβί με τουαλέτες που βρωμάνε, αλλά σαν το δικό τους σπίτι, που θα το νοιαστούν, θα το υπερασπιστούν, κι αυτό πόσο πιο διδακτικό απ' οποιοδήποτε βιβλίο (ή φωτοτυπία) για την συνεργασία, την ευθύνη του καθενός στο περιβάλλον του. Αν ακούει κανείς, διψάνε πραγματικά τα παιδιά για τέτοια...
Και δεύτερο: πόσο βαθειά νυχτωμένοι είναι όσοι τσιρίζουν στα κανάλια απ' τη μια και άλλη πλευρά για θέματα μεταναστών και ρατσισμού και ενώ η νέα Αθήνα έχει διαμορφωθεί και είναι τρομερά κουλ με το διαφορετικό. Γιατί για τα παιδιά (και γυμνασιόπαιδα, όχι 5χρονα) δεν τίθεται το από που είσαι, αν έχεις περίεργο όνομα, διαφορετική επιδερμίδα. Τους μοιάζει αδιανόητο, δεν υπάρχει καν θέμα για να λύσουν, έτσι και τόσο απλά. (όπως μας είπε και ο πιτσιρικάς όταν πήγαμε να του δίναμε συμβουλές για το σχέδιο του γκράφιτι "να φύγουν οι μεγάλοι και να μείνουμε μόνο εμείς" - Εν πρώτοις κλισέ, μα αν το σκεφτείς, έχει τόσο δίκιο)
Αυτή λοιπόν είναι η νέα Αθήνα που έχει ήδη δημιουργηθεί, κι είναι καταπληκτική. Και με πάσα βεβαιότητα πια αυτές είναι οι γειτονιές απ' τις οποίες θα προκύψουν τα φρέσκα και σπουδαία.

Aπλά μ' αρέσει / DEC11

noreply@blogger.com (athensville) — Tue, 13 Dec 2011 14:37:00 +0000

Φίλε αναγνώστη δεν είναι μόνο αυτά που δημοσιεύονται, τα περισσότερα μένουν αταξινόμητα, και δεν βρίσκουν τον δρόμο για το μπλογκ. Ε, αυτά θα συγκεντρώνω σ' ένα μηνιαίο "Απλά μ' αρέσει".
Εδώ και 2 μήνες έχω βρει το καλύτερο σάουντρακ για γραφείο, σπίτι, παντού. Ο φρεσκοτριμμένος Pepper 96,6 παίζει μακράν την καλύτερη μουσική (για μένα πάντα) στην πόλη. Κάτι ανάμεσα σε Kosmos και Εν Λευκώ, χωρίς το σομπρέρο του πρώτου και την υπερτζαζιά του δεύτερου. Κόλλησα κανονικά.

Ωραίες οι νέες αφίσες, καταχωρήσεις της Λυρικής Σκηνής. Καθαρή τυπογραφία, άμεση πληροφορία κι ωραία οργανωμένη που αναδεικνύει την συνοδεύουσα εικονογράφηση. Βέβαια το ίδιο γραφείο πρέπει να 'χει αναλάβει μάλλον και του Μεγάρου Μουσικής και μπερδεύεται ο περαστικός. Θα μπορούσαν να 'ναι φανερότερα διαφοροποιημένες.

Πάντα θεωρούσα καλές τις συσκευασίες του Carrefour αλλά έλειπε ο σχεδιασμός των μέσα προιόντων. Ε οι Γάλλοι (δεν έχω δει ποτέ τίποτα γαλλικό και κακοσχεδιασμένο, η αισθητική τους θρησκεία) το πέρασαν κι εκεί και έχω εκτιμήσει ιδιαιτέρως και την ανατρεπτική ποπ διάθεση που 'χουν τα προιόντα πληροφορικής. Να λίγο χρωματάκι στο πληκτρολόγιο και να ένα ωραίο ντιζάιν αντικείμενο στο άχαρο γραφείο του pc και σε τιμές σουπερμαρκετίσιες πάντα.

Καταπληκτικό μαγειρικής βιβλίο, ιδίως για εργένηδες ή για άσχετους που το πέτυχα στον Ελευθερουδάκη με 38€. Αποθέωση του step-by-step ξεκινά απ' τα βασικότατα και φτάνει σε γρήγορα και πλήρέστατα πιάτα. Τόμος χοντρός με 400 σελίδες, και φυσικά δεν έδωσα τα 38€, μου φάνηκαν αρχικά πολλά, και μετά εξοργιστικά όταν σέρφαρα άμεσα στο κινητό και στο play με δωρεάν αποστολή κοστίζει μόλις 20€! Τρομακτική διαφορά, κάτι λάθος κάνουν στην Πανεπιστημίου.

This is art εντελώς! Ο γνωστός θρησκόληπτος της Ομόνοιας, με τα γνωστά πηκτά μαρκαδορίσια γράμματα εξέλιξε την τέχνη του, χρησιμοποιώντας τολμηρότερη τυπογραφία, νέα υλικά όπως νερομπογιά, και σαν καμβά την βάση της τούρτας ή μια σελίδα από κατάλογο προσθέτωντας ακόμα εννοιολογικά βαθύτερα στρώματα στα έργα του!

Μ΄αρέσουν οι βούδες που λαμπυρίζουν τα μεσημέρια στα κινεζάδικα. Υπάρχουν σ' όλες τις βιτρίνες τους, σε όλα τα μεγέθη και ντυσιές και είναι τόσο δημοφιλείς αφού φέρνουν καλή τύχη! Φτωχοί Μανδαρίνοι, ακόμα σε τέτοια πιστεύετε;

Μ' άρεσε η μεγάλη παύλα εδώ. Ένα τίποτα που προσδίδει νοστιμιά στο τίποτα. Αυτό είναι εξυπνάδα!

Ντηζαινοκουβέντα κάνουμε αν καταλάβατε, και το logo του προπύλαια καφέ είναι απλό κι εξαιρετικό. Όπως και τα γκράφιτι στα ρολά με έναν αρχαίο φιλόσοφο να κρατά μια μπάλα μπάσκετ.

M' αρέσουν τα φτηνά android κι αυτή είναι θεσάρα συνειδητού καταναλωτή, τ' άκουσε προχθές φίλος μου που δωσε 749€ για το iphone. Αφού μπορώ να κάνω τα ίδια, με μια συσκευή όπως αυτή της Alcatel που πήρα στα 139€, που και μια χαρά τα πάντα έχει, και οθόνη μεγάλη και υψηλής απόκρισης και καλή κατασκευή. Μπράβο γενικά τους Κινέζους κατασκευαστές που με την τιμολογιακή τους πολιτική δίνουν φτηνά android στον λαό (info: η γαλλική alcatel έχει πουλήσει το τμήμα κινητών στην κινέζικη tcl).

Αndroid/iphone/blackberry/σε όλα. Το evernote είναι ένα δωρεάν καταπληκτικό εργαλείο για όλα τα smartphones, μου 'χει λύσει τα χέρια (με όση υπερβολική κουβαλά φυσικά αυτή η έκφραση φυσικά). Στο πολύ εύκολο interface του μπορείς να προσθέσεις γρήγορα γραπτές σημειώσεις και φωτογραφίες και όλο αυτό να συχρονίζεται στο cloud και να μπορείς να τις επεξεργάζεσαι απ' τον υπολογιστή, ταμπλέτα, οτιδήποτε έχει πρόσβαση στο νετ. Αυτός ο συγχρονισμός όλα σε ένα είναι καταπληκτικός και τόσο μέλλον, το κάνουν πολλοί αλλά το evernote χωρίς να σε ζαλίζει.

Το είδα στο νετ, καταπληκτικό απ' το τζάμπα στυλ. Οι απλές παλέττες που συναντάς παντού στους δρόμους, κοίτα τι ωραίο καναπεντίβανο μπορούν να γίνουν. Μια ενοποίηση οπτική με λευκό παντού, μπογιάτισμα παλέτας δηλαδή και χωρίς κανένα φόρτωμα γίνεται ποίημα, έτσι rough, έτσι με τις ατέλειές του.

Και τέλος μ' αρέσουν τα καφέ στο υψωματάκι απέναντι στον Σταθμό Λαρίσης, να πίνεις το καφέ σου και κάνεις χάζι την νωχελική κίνηση του σταθμού, ιδίως το βραδάκι. Δύο στάσεις μετρό μακριά, τόσο ωραία ησυχία.

Mια πολύ υποδειγματική αvακαίνιση

noreply@blogger.com (athensville) — Sun, 11 Dec 2011 18:40:00 +0000

Μια αδιάφορη εμπορική ιστορία: Τα H&M εγκατέλειψαν την Κολοκοτρώνη και κατηφόρισαν στην όσο πάει και πιο σουλουπωμένη (έχει θέμα με τις προσόψεις η κακομοίρα) Ερμού, στο πιο όμορφο κτίριο του δρόμου. Η αρχική ανακατασκευή του είχε γίνει βέβαια απ' τα Sprider αλλά τότε δεν μου 'χε κάνει καμία εντύπωση. Κάτι αναμενόμενοι πολυέλαιοι, ανυπαρξία σωστού φωτισμού, τα ρούχα τα γνωστά %^&, -χωρίς την σφραγίδα του Σάκη ακόμα πιο %^&*. Το '08 κάηκε ολοσχερώς, μετά από 2 χρόνια επαναλειτούργησε, για να φύγει ένα χρόνο μετά.
Τέλος πάντων έπεσε σε καλόγουστα χέρια, και παρουσιάζουν μια μερακλίδικη, γεμάτη σεβασμό στην παλιά Αθήνα, ανακαίνιση που καθιστά το κατάστημα ένα απ' τα ωραιότερα της αλυσίδας παγκοσμίως και υπόδειγμα πως πρέπει το ιστορικό κέντρο της πόλης να δείξει την φινέτσα του σε αντίστιξη με το άχαρο φουλ πλακάκι των προαστειακών μωλ.
Έχουμε ιστορία εδώ κάτω παιδιά!

Μπαίνεις και κυρίαρχο στοιχείο στον χώρο οι σειρές φωτιστικων σε απρόσμενους δυναμικούς διαγώνιους και καμπυλοειδείς σχηματισμούς.

Κι απ' το ρετιρέ

Γυάλινη γέφυρα, έξτρα στοιχείο στον τότε σχεδιασμό, γυάλινη κι ανάλαφρη, αναπαράγει το φως.

Πολύ ωραίο το παιχνίδι φωτός σκιάς, που αναδεικνύει τις κοπελιές.

Διακριτικά τα λευκά καλώδια δίνουν την εντύπωση της αιώρησης των φώτων.

Κι όμως, η αυστηρή γραμμή του καλωδίου, όχι μόνο δεν κλέβει απ' την χάρη αλλά και προσδίδει στο κλασσικό.

Δυναμικές γραμμές που μπλέκουν, όπως και οι αντακλάσεις τους.

Ωραίο ζεστό κεχριμπαρένιο φως

Το καρό οπτικά συνδεκτικός κρίκος, κλασσικό στοιχείο απ' το παρελθόν, επαναχρησιμοποιείται με ποπ διάθεση εδώ και συνδέει τους δύο χρόνους.

Χωρίς προσπάθεια κάλυψης, συνειδητά γυμνή η σιδεριά του ασανσέρ κάνει ωραιότατο mix and match επίσης με το παλιό.

Μ' άρεσε που τιμής ένεκεν κράτησαν το μονόγραμμα της επιχείρησης που πρωτολειτούργησε τον χώρο.

Ωραιότατατα τα μπαστούνια στη σιδεριά πάνω απ' την είσοδο.

Ένας Ερμής, πως αλλιώς!

Μάρμαρο στην είσοδο, τερακότα σαν χρώμα έτσι να αρχαιοελληνίζει

Πολύ ωραίες οι τοιχογραφίες, δείγμα σεβασμού του χώρου. Όχι δεν είναι γύψινα αλλά ζωγραφισμένα που δίνουν μια τρισδιάστατη ψευδαίσθηση.

Από 'πα κυρίαρχη η τοξοειδής οροφή, άλλη χάρη το φυσικό φως.

Όλολευκα τα έπιπλα για να μην φορτώνουν τον χώρο με οπτική πληροφορία, και έντονα πολύχρωμα στοιχεία αραιά και που για λίγη ένταση...

...και μοντερνιά που εισάγεται απ' την handmade γραφιστική ματιά, που είναι όσο ακραία χρειάζεται για να ισορροπήσει. Τα άκρα επικοινωνούν καλύτερα τελικά, έχουν το αβαντάζ μια ξεκάθαρης, τίμιας ματιάς, "αυτό είμαι" και αυτή την ειλικρίνεια την αποδέχεσαι χωρίς πολλή σκέψη, όπως σε όλα στο ζωή.

Εις το επανιδείν!

Mηνιάτικα νέα Αθηνών

noreply@blogger.com (athensville) — Wed, 07 Dec 2011 09:29:00 +0000

Ξεκινάμε απ' την καρδιά της πόλης. Το Υπουργείο Οικονομικών μετά από οριστική Οκτωβριανή απόφαση μετακομίζει στον Ελαιώνα στα παλιά εργοαστάσια του Κεράνη. Οι 75.000€ που θα γλιτώσει σε ενοίκια η βάση του σκεπτικού, λίγο ψιλικατζίδικη όμως αφού δεν συνυπολογίζει το πλήγμα για το μισοπεθαμένο κέντρο της Αθήνας του να κυκλοφορεί όλο και λιγότερος κόσμος και να το ενισχύει με την παρουσία και τις αγορές του. Η ίδια απόφαση ισχύει και για την δύσκολη περιοχή της Πλ. Βάθης με την επερχόμενη αποχώρηση του Υπουργείου Υγείας. Αν και υπάρχουν δεκάδες κενά κρατικά κτίρια στο κέντρο, το κόνσεπτ "ανέγγιχτο κράτος στα προάστια" υπερίσχυσε, ενδεικτικό των ανθρώπων που κυβερνούν και πόσο ανύπαρκτη σχέση έχουν με την πόλη που ζουν.

Γουώ! Σε 2 χρόνια θα έχουμε επιτέλους το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης; Αυτή τη φορά μοιάζει πιο πιστευτό από ποτέ, αφού επιτέλους υπογράφηκε η σύμβαση για να ξεκινήσουν τα έργα. Όμορφο μοιάζει, πάντα μ' άρεσε η δυναμική του σημείου, με το μάτι να ξεχύνεται εκατέρωθεν στην ατελείωτη Συγγρού και Καλλιρρόης. >>

Ψηφίστηκαν επίσης από την Βουλή οικονομικά κίνητρα για ανάπλαση-αναβάθμιση των Γερανίου/Κεραμεικού/Μεταξουργείου. Προβλέπουν μείωση φόρου εισοδήματος για όσους προχωρήσουν σε αποκατάσταση κτιρίων και μειωμένος συντελεστής μεταβίβασης στις αγοραπωλησίες. Κρατάω μικρό καλάθι, το πλήγμα στην φήμη της ασφάλειας αυτών των περιοχών, ιδίως του Γερανίου, δεν επουλώνεται τόσο εύκολα. >>

Νέο πεδίο αντιπαραθέσεων προκάλεσε η παρέμβαση του Δήμου στην Πλατεία Κλαυθμώνος. Όχι για το ότι η κηποτεχνία επιμελήθηκε κι έκανε πολύ καλή δουλειά στις πρασινάδες αλλά για την άκυρη απόφασή του να αφαιρέσει τα παγκάκια για να μην κοιμούνται οι άστεγοι. Τέτοια ευαίσθητα θέματα μόνο κοινωνικές υπηρεσίες πρέπει να παίρνουν, αλλά πότε τις είχαμε να τις χαρούμε τώρα; Το ρεπορτάζ και η απάντηση του Δήμου.

Στο κέντρο της πλατείας άνοιξε το πρώτο απ' τα καφέ του Δήμου, μακάρι να 'χει και δημοτικές τιμές.

Νέα σελίδα για τον Δήμο στο νετ. Πιο φρέσκια αλλά και πιο βαριά σαν σχεδιασμός, σημαντικό όμως ότι δεν ξοδεύτηκαν εκατομμύρια ευρώ όπως η προηγούμενη αλλά δημιουργήθηκε, όπως αναφέρεται στο κάτω μέρος "από την ΔΑΕΜ χωρίς αμοιβή και κόστος" >>

Σε χαμηλό κόστος (-10% από πέρσι) κινήθηκε και το μπουκέτο εκδηλώσεων του Πολιτιστικού Οργανισμού για τα Χριστούγεννα, που νομίζω είναι ενδιαφέρον και στο κλίμα των καιρών. Έχει λιγότερη φανφάρα και εμπλέκει περισσότερο τους δημιουργικούς ανθρώπους της πόλης με κορυφαία την ιδέα των φωτισμένων βιτρινών που τα εκτίθενται έργα φοιτητών της Καλών Τεχνών. >>

Πάμε στα του εμπορίου. Η Αιόλου είναι πια η πρωταγωνίστρια. Κάθε μήνα ανοίγουν 2 νέες επιχειρήσεις, διασκεδασοκαταστάσεις δηλαδή, με τελευταία το λιτά στυλάτο mama roux, και ένα νέο παγωτατζίδικο στην γωνιά με Αθηναϊδος. Πάμε προς νέο Ψυρρή; Ε μέχρι εκεί και σε λάιτ βερσιόν πιστεύω, Γκάζι δεν το βλέπω να γίνεται, είναι το πιο ώριμο ηλικιακά των θαμώνων που θα το αποτρέψει.

Στα κλεισίματα, το κτίριο του Μπακάκου που φάνταζε φιλέτο πριν χρόνια τώρα, αποδεικνύεται τόσο δύσφημο σημείο πια, που ακόμα μια επιχείρηση όπως ο Zara με δεδομένη πελατεία δεν μπορεί να το διατηρήσει. Οι Αθηναίοι τελικά δέχονται να πάνε μέχρι την γωνία με Σταδίου, η πλευρά Πειραιώς, Γ' Σεπτεμβρίου, Αγ. Κωνσταντίνου μοιάζει άλλος κόσμος.

Επίσης, άλλο ένα ξενοδοχείο του Ομίλου Δασκαλαντωνάκη έκλεισε. Προσωρινά για λόγους ανακαίνισης αναφέρεται στο Baby Grand της Πλατείας Κοτζιά, αλλά σε τέτοιους καιρούς ποιος πιστεύει κάτι τέτοιο; Μακάρι, δηλαδή...

Επίσης όπως άφησε σαν σχόλιο αναγνώστης, έκλεισε στην Πλατεία Βικτωρίας το Flocafe. "Ε σιγά, έκλεισε και στο Παγκράτι" μου 'πανε, άρα μην το αποδώσουμε στην Βικτώρια το κλείσιμο τόσο. Μας βολεύει λίγη πλάνη έστω και κάτω απ' το χαλάκι, ας την κρατήσουμε.

Φαινομενικά άσχετο με την Αθήνα, αλλά συναντώντας τους άπειρους ρουμάνους επαίτες στην πόλη, συνδέονται όλα κανονικότατα. 436.000 παιδιά δεν πηγαίνουν σχολείο στην Ρουμανία, οδηγώντας τα στο προδιαγεγραμμένο μέλλον της εκμετάλλευσης. Τραγικό πραγματικά! >>

Πως να κλείσουμε το ποστ; Με την ουσιαστική αιτία και πραγματικότητα όλων ότι αυτοί που κυβερνούν, τα καλά πορτοφόλια, ζούνε πια στην Ανατολική Αττική και τα προάστεια προς τα εκεί; 60% αύξηση των κατοίκων εκεί την τελευταία δεκαετία, -20% στο κέντρο (με περσινά στοιχεία, φανταστείτε τώρα). >>

Όχι καλύτερα με κάτι φωτεινό. Το 1ο, το 2ο, να και το 3ο απ' τα πετυχημένα γκράφιτι που κάλυψαν μεγάλους εξωτερικούς τοίχους πολυκατοικιών (Φρειδερίκου Σμιθ 4 & Κασομούλη – Ν. Κόσμος). Πέτυχε, το 'χουμε, καλό να προχωρήσει κι άλλο· τέτοια πόλη θέλουμε.

H αληθινή Aχαρνών της Πάολα

noreply@blogger.com (athensville) — Tue, 06 Dec 2011 09:32:00 +0000

Εντυπωσιακό! Ζω σ' αυτές τις περιοχές αλλά δεν έχω πετύχει ποτέ ρεπορτάζ που να αποδίδει, χωρίς τις ένθεν κι ένθεν υστερίες, την πραγματικότητά της. Ε, η Πάολα με μια απλή κάμερα (και εξαιρετικό μερακλίδικο μοντάζ) κατέγραψε με ασύλληπτη ακρίβεια την αλήθεια της περιοχής. Η προσέγγιση της δε, αξιοδίδακτη σε δημοσιογραφικές σχολές: δεν τους ρωτά μπουρδουκλωμένα πράγματα, ούτε προσπαθεί να εκμαιεύσει αυτό που θέλει να χτίσει το κανάλι, αλλά μέσα από απλές καθημερινές ερωτήσεις αποσπά την βασική και καίρια αλήθεια τους. Aξίζει πραγματικά να το δείτε!

Kαι για φινάλε φλωρεντίνες

noreply@blogger.com (athensville) — Mon, 05 Dec 2011 07:59:00 +0000

Το 'χω συνδυάσει με το τρόλει το 12 (που ξεκινά από Σύνταγμα πάει Περιστέρι και σταματά σε μια πλατεία του Κολωνού, του Αγ. Κωνσταντίνου και περίφημη), και κάθε φορά που περνά η βουλιμία μου συνήθως ξεπετάγεται, επιβιβάζομαι και σε 5 λεπτά είμαι στο εξαιρετικό σουβλάκι με μπιφτέκι των μερακλήδων. Το ξεχωριστό ότι δεν βρωμά κατεψυγμένη κεμπαμπίλα, αλλά θυμίζει αυτό της μαμάς, συν την ιδιαιτερότητα να βάζουν και πιπεριά και λίγη μουσταρδίτσα συνδυασμός που χαρίζει ένα θυελλώδες twirl απόλαυσης.
• Mερακλήδες, Επιδαύρου 41, Κολωνός

Άλλο αγαπημένο μπιφετοκοειδές. Βιομηχανοποιημένο σκεύασμα-ξεσκεύασμα μα νοστιμότατο. Το κλασσικό μπεργκερ με φέτα κίτρινο τυράκι αλλά αυτό που μ' ευχαριστεί πάντα στην γεύση είναι η δροσάτη λόγω ψυγείου σως μπάρμπεκιου που κάνει τρέλα την μπουκιά.

Ένα που μου χάρισε το ταξίδι στην Αίγυπτο ήταν η γνωριμία με τα εξαιρετικά τους γλυκά που τα βρίσκω 1000δες φορές πιο φίνα απ' τα δικά μας ευρωπαϊκα σοκολατοκρεμόμπουχτισμένα υπερλιπώδη. Έτσι στα αράβικα μινιμαρκετάκια (αγαπημένη Αχαρνών par example) έχουν πάντα συσκευασμένα φρέσκα γλυκά από δικά τους εδώ εργαστήρια. Καταϊφάκι τραγανό και χωρίς τους εν Ελλάδι υπερβολικούς τόνους σιρόπια, φυστικάκι πράσινάκι μα και τραγανό, απλότητα και μέτρο που κερδίζουν.

Μιλκαμάνια κανονικά. Εισέβαλλε τον τελευταίο δίχρονο στην ελληνική αγορά με όλη την γκάμα της σε απίθανες γεύσεις, τις οποίες κι έχω δοκιμάσει όλες. Η ποιοτική σοκολάτα η βάση, αλλά και το δέσιμο με τα υλικά υποδειγματικό π.χ. στη συγκεκριμένη είναι ένα φίνο ποίημα ο τρόπος που η γεύση του αχλαδιού έχει μπολιάσει με το choco σώμα. Αγαπημένη πάντως όλων η raisin nuts, τέλεια εναλλαγή στο στόμα του μαλακού της σταφίδας με το τραγανό του φουντουκιού.

Και τέλος μια νέα συνήθεια: γιατί να περιοριζόμαστε on the way μόνο σε σαντουιτσοτυροπιτοειδή; Μπες φούρνο και ζήτα σ' ένα σακουλάκι καμιά πενταριά κουλουράκια, κριτσινάκια, βουτηματάκια και ακόμα καλύτερα παστελάκια και φλωρεντίνες όπως την φωτογραφία που με ξετρέλαναν. Το αμύγδαλο όπου κι αν μπει είναι θείο, αλλά εδώ σκέτο σε ψιλοφετούλες παστελωμένο είναι ονειρεμένο.
υγ.: αυτά για φέτος, πρέπει να ξεκινήσει μια ατερμόνως αναβαλλόμενη δίαιτα

• Δες όλα τα γευστικά athensville tips εδώ.

Λίγo φως απ' την πατρίδα

noreply@blogger.com (athensville) — Thu, 01 Dec 2011 07:51:00 +0000

Μια κοκακόλα, λίγοι ξηροί καρποί και ένα να φύγω ή να μην φύγω; Έτσι ξαφνικά και μεσημεριάτικα μου 'ρθε η σκέψη χαλαρώνοντας στο απρόσμενο σ' ένα τσιμεντένιο παγκάκι της Κοραή, χαζεύοντας ασκόπως κάτω απ΄τον χειμωνιάτικο ήλιο. Που να πας σκέφτηκα με λίγη εύκολη ντόπια τεμπελιά, αλλά κι αλήθεια που αλλού θα βρεις τέτοιο φως να λούζει τα πάντα με διακόσιες φορές περισσότερη γοητεία; Πήρα την κατηφόρα, έκανα άλλη μια άσκοπή μου βόλτα Μοναστηράκι, Αθηνάς, Στ. Λαρίσης και προσπάθησα να συλλάβω αυτό το φως που και στο τίποτα δίνει άλλη υπόσταση και ψυχή. Μια βόλτα σταλμένη σε όσους ζουν στο εξωτερικό, θύμηση απ' το φως της πατρίδας.

]

Nτιζαϊνάτα και μ' ένα ευρώ

noreply@blogger.com (athensville) — Mon, 28 Nov 2011 20:21:00 +0000

Περνώντας την γεμάτη φτώχεια αλλά και ζωή Ζήνωνος, παρατήρησα σ' ένα απ' τα πολλά χύμα μαγαζάκια γύρω, ένα μίνιμαλ ντιζαϊνάτο μπουκάλι, σε πολλές διαφορετικές χρωματιστές βερσιόν και μια χειρόγραφή απίστευτη τιμή από κάτω: μόλις με 1 ευρώ! Γέα!, πήρα 3 χρώματα, 3€ μόλις, τα βάζεις στο σπίτι και μάπα να' ναι κάνουν καλό εφέ σκέφτηκα. Τα δοκίμασα δε και, ήταν μια χαρά.
Δύο μέρες μετά πήγα και το μελέτησα καλύτερα το πράγμα. Μπορεί όλα να είναι πολύ βασικά, ράφια κακοβαλμένα, ταμπέλα ένας μουσαμάς με logo από ms word, μπουκαλάκια και σαπουνοειδή πεταμένα στο κέντρο σε πρόχειρες κούτες, αλλά αυτό δεν αλλάζει ότι όλα το εξωφρενικά οικονομικό του πράγματος. Σχεδόν όλα μόλις με 1€, και μάλιστα πολλά με εξαιρετικές συσκευασίες, έχουν στον σχεδιασμό τους την ευρωπαϊκή ματιά.
Πήρα κι άλλα λοιπόν, έδωσα 10€, έφυγα φορτωμένος και είπα να τα εξετάσω προσεκτικότερα. Όντας πειραματόζωο -για χάρη σας αναγνωστες-και μετά από ένα μήνα χρήσης δηλώνω την ικανοποίησή μου και συνεπώς σας τα παρουσιάζω.

Καταπληκτικά μπουκάλια, βραβείο συσκευασίας μόλις με 2 ευρώ. Κοίτα τις πλάτες τους, τα γυρνάς και τα κρατάς για πάντα σαν ντιζάιν ομπτζεκτς (και το άρωμά τους φινετσάτο, ιδίως των εσπεριδοειδών)

Δεν είναι φανταστικά; Μια απλή φόρμα στο μπουκάλι με ταιριαστή μονόχρωμη λευκή σκέτη και χωρίς κραυγές τυπογραφία, σύνθεση που αναδεικνύει τους μοναδικούς πρωταγωνιστές τα φανταχτερά χρώματα.

Ma che consistenza, che armonia di colori!

Ναι, βαριέμαι να σιδερώνω σεντόνια! Ma che colori!

Ωραία αντισηπτικά σαπουνάκια με 0,50€

Χωρίς ντιζάιν αλλά και πάλι του 1€: τύπου sanex αντιβακτηριδιακό αφρόλουτρο, και αριστουργηματικό με μούρα αφροειδές.

Πάλι με ένα ευρουλάκι αποσμητικά χώρου, το βανίλιας συνήθης μυρωδιά, το κανέλλας ποίημα τόσο που αν βαριέμαι στο σπίτι ψεκάζω για ακαριαίο φαν.

Ξεχάστε τα Axe με τα 4€ (στας Ευρώπας τα Axe κάνουν 1.50€). Εδώ ωραία αντρίκεια αποσμητικά του ενός, χωρίς καμμία παρενέργεια στις ευαίσθητες μασχαλίτσες.

Φίλες μου νοικοκυρές, το λίτρο χλωρίνη κάνει 2 τόσο. Εγώ σας δίνω 2 λίτρα, αποτελεσματικά (λαμπίκο μου κάνει την τουαλέτα) μόλις με 100 λεπτά και σ' ότι άρωμα θες.

Και βασικό: εκεί που αρχικά πιστεύεις ότι είναι φτιαγμένα μαζικά και και της κακιάς ώρας σε κάποια Ανατολή, διαπιστώνεις ότι φτιάχνονται από ισπανικές και ιταλικές βιομηχανίες, γι' αυτό και το μουράτο ντιζένιο.

Και τέλος το ωραιότερο, στο πρωινό φως το εφεδάκι που κάνει στον τοίχο η αντανάκλαση των μπουκαλιών (ναι μάμμυ, θα τα καθαρίσω πλακάκια!)

• MrPrice: Πατησίων 209- Κολιάτσου, Αχαρνών 56 - Βικτώρια-Μουσείο, Ζήνωνος 17 - Ομόνοια

Ποιος δεν χρειάζεται το Snuggie;

noreply@blogger.com (athensville) — Sun, 27 Nov 2011 16:28:00 +0000

Απορία στο σούπερμαρκετ: όλα στητά καμαρωτά, τα ΧL comfort πουθενά πια. Δεν είναι βαριά τελικά...

Λένορμαν εγκαταλελειμμένο: ασέβεια προς την Κάθριν Εμπειρίκου, πλήγμα στην υψηλή κλάση (χαμηλό προφίλ δε).

Δύσκολες εποχές για το τύπο, θα επιβιώσει όποιος έχει τα περισσότερα αποκλειστικά, τέτοια συγκεκριμένα (focus στις ερωτήσεις).

Είναι μια αντίσταση κι αυτό...

Kατεβαίνοντας την Συγγρού: o Πέτρος κι ουρανός, σαν αφίσα σαϊντελογικής εκκλησίας. Το καλό ότι προσέχεις και την εμφάνιση RnB στο VIP Skyladiko.

To πιο ασύλληπτα αστείο τηλεμάρκετινγκ προϊόν όλων των εποχών, έστω και μ' άλλο όνομα, έχει κατακτήσει όλα τα κινεζάδικα της Αθήνας.

Στα άδυτα της Eθνικής Πινακοθήκης

noreply@blogger.com (athensville) — Thu, 24 Nov 2011 10:02:00 +0000

Βολόδερνα στην Πατησίων όταν με πήραν τηλέφωνο 2 φίλοι για την νέα έκθεση της Λαμπράκη-Πλάκα, της Πινακοθήκης τέλος πάντων και μια βολικότατη στάση της Κάνιγγος με οδήγησε στα 5 λεπτά εκεί. Βασικά το' ξερα, τα βαριέμαι αυτά, ότι θα συναντούσα ένα συνάφι που τα βλέπει σαν χάπενινγκς και μυρουδιά δεν σκαμπάζει. Μπαίνοντας, επιβεβαίωση (ή προκατάληψη;) άμεση, είδα γούνες με κυρίες -δεν πάνε καλά τα μυστικά της εδέμ σκέφτηκα-, πολλά χοντρα χιπ γυαλιά να φλερτάρουν, μπούρου-μπούρου στα iphone, όλ' αυτά μέχρι που εμφανίστηκε η Πινακοθήκη, η Λαμπράκη-Πλάκα δηλαδή και άρχισε την παρουσίαση. Την έχω κατατάξει στις μεγαλοαστές που κάνουν το χόμπι τους κι έτσι στην αρχή παρατηρούσα τις νεανικότατες γόβες-μποτίνια της, τον κότσο στα μαλλιά της, αλλά για λίγο, γιατί μετά με ψιλογήτευσε. Η γυναίκα έχει λόγο γοητευτικό αλλά πάνω απ' όλα έχει πραγματική γνώση, έκανε όχι την ξεναγήτρια, αλλά την δασκάλα όπως είπε η ίδια μεταφέροντάς μας με απλούστατα λόγια την εποχή το κοινωνικό, οικονομικό, θρησκευτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο δημιουργήθηκαν τα έργα, τους κρυφούς συμβολισμούς και αλληγορίες τους. Τόσο καλή, που σκέφτηκα πόσο σημαντικό είναι να υπάρχει μια τέτοια ισχυρή προσωπικότητα στο τιμόνι οποιουδήποτε πράγματος, που να προσωποποιεί και να συμπυκνώνει τη φιλοσοφία του. Τες πα, το άρωμα της θείας Βούλας και τα σπρωξίματά της με οδήγησαν αφήσω το πλήθος και να περιηγηθώ από μόνος.
Η έκθεση λοιπόν είναι εξαιρετική, τόσο που απορείς πως αυτά τα έργα (μικρό τους μέρος δε) φυλάσσονταν σε αποθήκες, θέμα που θα λυθεί με την επέκτασή της Πινακοθήκης απ' το 2013, εντυπωσιακή στη μακέτα.
Είμαι πολύ του στοιχειώδους ως απόλυτου ρεαλισμού λοιπόν και όχι της αφαίρεσης (που μου κάνει λίγο ευκολία, ή το κατά τύχη του κατσε του καλλιτέχνη μουντουρώνοντας), κι έτσι εκτίμησα περισσότερο τη συλλογή δυτικοευρωπαϊκής ζωγραφικής, την ασύλληπτη λεπτομέρεια, καθώς και την τέλεια χρήση του φωτός.
Στους έλληνες καλλιτέχνες, είδα καπάκι την μοντέρνα ζωγραφική και την ξεπέταξα στο λεπτό απογοητευμένος. Ευτυχώς είχα πιάσει την έκθεση αντίστροφα και γυρνώντας στο 19ο είδα την επιρροή της δυτικοευρωπαϊκής και στους Έλληνες ζωγράφους που οι περισσότεροι σπούδασαν στα έξω. Εξαιρετικά έργα των Βολανάκη, Γύζης, Λύτρας, Γκίκα, Μόραλη που νιώσαν την ανάσα μου στην προσπάθεια μου για να συλλάβω πως αποτύπωσαν τόση φωτογραφική λεπτομέρεια στα έργα τους. Επίσης εξαιρετικά και τα γλυπτά, που νομίζω είναι της μόνιμης συλλογής, αν ήταν κι αυτά στις αποθήκες θα φρικάρω.
2 κάπως κουραστικές ώρες στο όρθιο, -η θεία Βούλα είχε ήδη αράξει στους καναπέδες στο μισάωρο- αλλά τελικά άξιζε την βόλτα. Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι τις 8 Ιανουαρίου (εισιτήρια: 5€, μειωμένο 3€).

Ιδού όσα έργα -με δύσκολες συνθήκες φωτισμού, γι' αυτό συγχωρέστε την θολάδα τους- μπόρεσα να αποτυπώσω με την κάμερα.

Δυτικοευρωπαϊκή ζωγραφική

"Ο Θάνατος του Άδωνιδος", έξαλλη η θεά Αφροδίτη στο σύννεφό της.

Θαλλασογραφίες ρώσου καλλιτέχνη, εξαιρετική αποτύπωση του φωτός.

Τοπιογραφίες της Αθήνας

To κατά παραγγελία πορτραίτο της αρχόντισσας Σερπιέρη, ο άντρας της είχε τα μεταλλεία του Λαυρίου, κι έτσι ξόδευε μιλιούνια για το μεγαλείο της. Τεράστιος πίνακας, απίστευτη κορνίζα. Έργο Γύζη, αν θυμάμαι καλά

Ο αγαπημένος μου πίνακας όλων που δεσπόζει στο κέντρο "Μαρούσι" του Αγήνωρος Αστεριάδη.

Πολύ καλός ο Κώστας Πλακωτάρης, χάρηκα που τον γνώρισα για πρώτη φορά.

Σκηνές της ελληνικής υπαίθρου, "ζωοπανήγυρις" και "σπορά"

Εγγονόπουλος: άνω "πόρτα" κάτω "στρατώνας"

Εγγονόπουλος, κάθισα 5 λεπτά για να συλλάβω φως-σκιά στις πτυχώσεις.

Τα αγάλματα

ps.

Μετά σκεφτόμουν γιατί έδειξα τέτοιο ενδιαφέρον και μάλλον θα ταν αποτέλεσμα αρτίστικης ικανοποίησης που με πότισε μια ωραία -πιστεύω- αφίσα που φτιαξα προχτές και που ξεκίνησε από ένα απλό σχεδιάκι ένα βαριεστημένο βράδυ.

Κι εδώ κολλά και αυτό που αφορά περισσότερους, άλλη μια ξενάγηση στην Δημοτική Πινακοθήκη, την Παρασκευή στις 8. >>

Η καλοσύνη των ξένων

noreply@blogger.com (athensville) — Wed, 23 Nov 2011 07:53:00 +0000

Αφημένες απαλά δίπλα απ’ τον κάδο, διακριτά ξέχωρες απ’ τα σκουπίδια, ανώνυμες κι ανώδυνες πράξεις αδιάφορων Αθηναίων, που τα περίσσια τους όμως θα χαρούν γυρνώντας κουρασμένοι το βράδυ σε έναν άγνωστο να βρήκαν κάποια χρήση.

Στην παράνοια των αποδείξεων

noreply@blogger.com (athensville) — Mon, 21 Nov 2011 17:50:00 +0000

Παλιότερα δεν τις πρόσεχα, τώρα με ενδιαφέρουν. Μεγάλωσα, πληρώνω περισσότερα και το τσούξιμο με νοιάζει; Είναι τα χαράτσια που με φέρνουν μπρος στις ευθύνες; Οι αποδείξεις το θέμα και τα απ' το πουθενά χαλάσματα κι ενοχλητικές σκέψεις που μπορούν να σου δημιουργήσουν καθημερινά.
Στα χρόνια μας τα καλά, της νεοελληνικής ευδαιμονίας, το να μη μου κόψει κάποιος απόδειξη σχεδόν το είχα αποδεχτεί ως θεμιτό. Είναι που γράφτηκε στο πετσί μου η θητεία μου στο μεγάλο σχολείο λαμογιοσύνης της δημόσιας διοίκησης ελληνικό στρατό, και που με ώθησε το να βρίσκω λογικό ο ελεύθερος επαγγελματίας του καθημερινού άγχους για το μεροκάματο -πραγματικότητα μου- να μην χτυπάει την απόδειξη. Να ενισχύει τι; Ένα κράτος που επιβραβεύει το ξύσιμο, τους -κατά πλειοψηφία- αντιδημιουργικούς που έχουν μπαστακωθεί σε αχρείαστες θέσεις που τους βρήκε ο θειός και χτυπάνε κάρτες ή υπερωρίες τα φαντασματά τους και λοιπά γνωστά; Υπήρχε τίποτα ντόμπρο σ’ αυτό το κράτος για να το ενισχύσω; Με οδηγούσε λοιπόν στο να φέρομαι σαν το σύνηθες κουτοπόνηρο ντόπιο ραγιαδάκι, να διαλέγω ως αυτονόητο την υπεράσπιση του συναφιού μου.

Όλα αυτά μέχρι το τρέχον ξεμπρόστιασμα. Τώρα, που με το τσούξιμο της μείωσης της αγοράς, αντιλήφθηκα στο πετσί το αλληλένδετο της κοινωνικής αλυσίδας (και αναγνωρίζοντας πως οι δημόσιοι υπάλληλοι των ψαλιδισμένων μισθών είναι άδικο να είναι μοναδικοί που πληρώνουν κανονικά τους φόρους τους) αποφάσισα να το δω αλλιώς...
Άρχισα λοιπόν με το καλό να ζητώ απόδειξη. Το κανα μια, δύο φορές μα ένιωσα πραγματικά άσχημα, μου κανε ψυχοφθόρο που λεγα έστω και με τρόπο τον άλλον κατάμουτρα κλέφτη.
Έτσι όπου δεν μου κόβανε πια σταμάτησα να πηγαίνω. Περίπου... Εκεί που μ’ άρεσε πολύ αυτό που έπαιρνα συνεχίζω να κάνω τα στραβά μάτια. Στα δε μαγαζάκια των μεταναστών, (που την πρώτη αλλά και τελευταία φορά πάντα μου κόβουν γιατί δύσκολο ο Έλληνας να ψωνίσει από κει και με περνάνε για εφοριακό) με πιάνουν τα αριστερά μου και νιώθω ότι αν γλυτώσουν το ΦΠΑ εξισορροπώ την αδικία να προσπαθούν απ’ το μηδέν σε μια ξένη χώρα.
Μια φορά δε στο συναλλαγομάνι ένιωσα και μικρό θυμό: σ’ ένα σουβλατζίδικο που όταν ανέβηκε στο 23% ο ΦΠΑ, αύξησε λόγω αυτού την τιμή από 1.80€ στα 2€ αλλά carramba che sorpresa, ξέχασε να μου κόψει το χαρτάκι. Θα προτιμούσα να μου πει στο δίνω χωρίς ΦΠΑ να γλιτώσουμε κι οι δύο, να το δεχτώ όπως συμβαίνει σε βολικό τυροπιτάδικο που τα ‘χει όλα (ακόμα και σάντουιτς) 1€ και σπανιότατα δίνει αποδείξεις και σαν αποτέλεσμα με βρίσκει σύμφωνο αφού προσφέρει προσιτή τροφή στον φτωχό κόσμο της γειτονιάς που μετρά και την τελευταία δεκάρα.
Αλλά και πάλι θα μου πεις, είναι αθέμιτος ανταγωνισμός αφού ο δίπλα και το ΦΠΑ πληρώνει, και ΙΚΑ υπαλλήλων και αδυνατεί να ανταγωνιστεί τέτοιες τιμές. Και μ’ αυτή την οπτική αφορά και μένα, αφού τα χαράτσια στα ελτά αυτή την έλλειψη κρατικών πόρων εξυπηρετούν και έτσι μου ρχεται το μπουγιουρντί του τέλος επιτηδεύματος των 300 ευρώ που μακάρι να μπορούσα να το γλιτώσω, αλλά δεν. Άρα, κατέληξα στο οριστικό να ζητώ ανεξαιρέτως αποδείξεις για όλες μου τις συναλλαγές και να ξεμπερδεύω. Περίπου...
3 μέρες πέρασαν και δεν τα ‘χω καταφέρει ακόμα. Μάλλον υποσυνείδητα, μου βγαίνει στο πίσω-πίσω η αλληλεγγύη στον ελεύθερο επαγγελματία να μην κλείσει το μαγαζί του, το δεν βαριέσαι επίσης. Αμετανόητος λοιπόν κι εγώ, κι αλήθεια θ’ αλλάξουμε ποτέ; Δεν μου 'χω εμπιστοσύνη, απ' ότι βλέπετε, να μιλήσω με κάποια βεβαιότητα, μα νομίζω ότι πρέπει, θα ‘ναι εγκληματικό η επόμενη γενιά να πρέπει να ζήσει ποτέ αυτή την παράνοια. Και το περίπου.

Έξτρα guide
Όσα μου έμαθε ο γκισές:
4 κόλπα που κάνουν οι καταστηματάρχες για να σε ξεγελάσουν ότι έκοψαν απόδειξη:
• Πατάνε το ποσό, ακούς μπιμπ-μπιμπ λες οκ έκοψε, αλλά τυχαίως ξεχνάνε το τελικό κουμπί της εκτύπωσης.
• Κρατάνε αποδείξεις ξεχασμένες από άλλους και στις πασάρουνε.
• Χτυπάνε κανονικά αποδείξεις, τις κόβουνε αλλά τις πετάνε κάπου δίπλα και δεν στις δίνουνε. Άρα τι πόσο χτύπησε ένας θεός ξέρει, μπορεί και 10 λεπτά!
• Ε, το γνωστό, σου φέρνουνε αντί για απόδειξη ένα δελτίο παραγγελίας που σχεδιαστικά μοιάζει με τα τιμολόγια που βγάζεις στο γραφείο.

Εύρηκα!
• Κι όμως βρήκα τον τρόπο να παίρνεις απόδειξη χωρίς να χαλάσουν οι καρδιές σας:
Πολύ απλό θεατράκι 2 δευτερολέπτων: δεν είσαι με το χαρτονόμισμα στο χέρι, αλλά βγάζεις τα χρήματα σιγά-σιγά στο φινάλε, κι ο ταμίας απ’ την αμηχανία του κενού χρόνου χτυπάει την απόδειξη κανονικότατα -κάτι με την ψυχολογία έχει να κάνει και λειτουργεί 100%.

Aπ' τα σκουπίδια στα σαλόνια

noreply@blogger.com (athensville) — Fri, 18 Nov 2011 08:00:00 +0000

Οι αναγνώστες θα ξέρουν την αγάπη του μπλογκ για παλιά αντικείμενα, και την σημαντικότερη πηγή που μπορείς να τα βρεις, που, σορπρέζα, είναι ο κάδος της γειτονιάς σου! Πραγματικοί θησαυροί, περιμένουν στο τσάμπα και με λίγο μεράκι, να ομορφύνουν και να προσδώσουν ξεχωριστό χαρακτήρα στο σπίτι. Δεν θέλει πολύ, αρκεί να ξέρεις να τα σεβαστείς και να τους φερθείς σαν σπάνιας ομορφιάς αντικείμενα.
Δες τι έκανα, δες πόσο απλό είναι.

Τρόπαιο 1ο. Περνούσα από ένα υπό κατάρρευση νεοκλασσικό που είχαν ανοίξει και το καθαρίζανε και πρόσεξα σ' ένα μέσα δωμάτιο να στέκει μοναχό αυτό το μπαούλο. Μου γυάλισε, το ζήτησα, μου το χάρισε ο νέος ιδιοκτήτης λέγοντάς μου ότι πρέπει να 'ταν ενός αρχιμανδρίτη που έμενε εκεί μέχρι το 80. Ωωω, ωραίο το στόρυ είπα,και το κουβάλησα ανα χείρας σπίτι.

Τα αντικείμενα που 'χουν μια φθορά είναι αδυναμία, σαν να έχουν στόρυ να σου πουν. Εδώ το συγκεκριμένο πέρα απ' το ωραίο πάλιωμα, είχε και ένα ουδέτερο ελαφρόλαδο χρώμα που ταίριαζε παντού.

Επιπρόσθετη γοητεία: άνοιξα και βρήκα στο πάτο 2-3 παλιές εφημερίδες, κι εκεί τις άφησα (φτου, λιγοστά σινεμά του τότε υπάρχουν ακόμη).

Είχε λοιπόν ένα ελάχιστο κενό δίπλα στον καναπέ και το 'χωσα εκεί. Λειτουργεί πολύ ωραία σαν παράπλευρο τραπεζάκι κι έβαλα απά έναν φτηνό δίσκο: μια καφέ καράφα που βρήκα πεταμένη στο Γκάζι, άλλη μια φτηνή ικέα και ένα ποτήρι κρασιού. Η όλη εικόνα ήθελα να παραπέμπει σε ξενοδοχείο, που το 'χω βάλει σαν σχεδιαστική βάση στον χώρο α) γιατί είναι ένα μικρό στούντιο και σπίτι με την κανονική έννοια δεν μπορεί να γίνει και β) γιατί όντως λείπω όλη μέρα και ο χώρος είναι μόνο για ύπνο και αποφόρτιση. Στο πίσω μέρος, μια μικρή μπάλα που φωτιζόμενη, αναδεικνύει και το ανάγλυφο του τοίχου.

Επίσης το εσωτερικό αξιοποιήθηκε ωραιότατα (κάθε εκατοστό είναι πολύτιμο σ' ένα τόσο μικρό χώρο) κρύβοντας εντός την άχαρη ηλεκτρική σκούπα.

Επόμενο: Ευλογημένο Γκάζι. Ευτυχώς ήμουν μ' έναν αυτοκινητάτο φίλο μου, και μετέφερα αυτή την καταπληκτική πολυθρόνα.

Πέρα απ' την βελούδινη υφή, αριστουργηματικό και το βαθύμελο χρώμα της.

Ποίημα οι αρμονικές καμπύλες τον χερουλιών και το άψογο σκάλισμά τους. Μα έχει τρελαθεί ο κόσμος και πετά τέτοια διαμάντια για έπιπλα από mdf και νοβοπάν;

Αρχόντισσα πραγματική, έγινε το σημείο ανάγνωσης.

Στις μέρες με τα 2 έβδομάδων σκουπίδια στους δρόμους είδα από μακριά αυτό το τραπέζι στους σωρούς. "Όχι, θεέ, σε παρακαλώ να μην μου κάνει" είπα μόλις το πλησίαζα, γιατί πραγματικά δεν μπορώ να μαζεύω άλλα. Ήταν γεμάτο λάδια και ρύζια επάνω. Το προσπέρασα, αλλά γύρισα, κι είπα "ε στο μπαλκόνι χωρά και βλέπουμε". Το ξέπλυνα άμεσα ένα πρώτο χέρι να φύγουν τα χοντρά, μύριζε όμως την επομένη.

Μ' αρεσε όμως τόσο που το βαλα μέσα για δοκιμή. Ταίριαζε! Το ξαναπέρασα μια χλωρίνη, καλύτερα αλλά είχε μια μυρωδίτσα κι ήταν απ' την κόλλα πάνω στην τάβλα. Σκέφτηκα να το βάψω και θα 'ναι οκ, αλλά όχι, δεν ήθελα να χάσει την τέλεια φθαρίλα. Έτσι πήρα σπάτουλα και γυαλόχαρτο, καυτό νερό, χλωρίνη και μια ώρα και τελικά είναι άοσμο πια.

Τέλεια τα φθορονερά του ξύλου στην επιφάνεια, και ακόμη καλύτερο τα καρφιά που φαίνονται.

Ωραία το κατεστραμμένο look αλλά το πέρασα και αντισκωρικό γιατί καταστρέφεται ότι ξύλινο εντός αν έχει πιάσει σαράκι.

Ιδού, πως έδεσε τέλεια με την μοντερνιά της καρέκλας. Δεξιά, ένα ταιριαστό στο τραπέζι, μεγάλο κάδρο που ενισχύει το όλο παλιακό.

Το βράδυ το φωτιστικό αυτό χαρίζει τοπικό φωτισμό και αναδεικνύει την ζεστή υφή του ξύλου.

Μια καταπληκτική ξύλινη κούκλα στο ίδιο στυλ. Δεν ήξερα που να τη βάλω και ήρθε το τραπέζι κι έδεσε. Την συγκεκριμένη την είχα στο κομοδίνο δίπλα στο κρεβάτι, αλλά αγριεύτηκα βλέποντάς την, νόμιζα ότι κοιμάμαι σε μνήμα. :-)

Εφέ, αλλά ένα μπλοκ παρατημένο κι ένα μολύβι κάνει πολύ φιλολό μουράτο το όλον. Γενικά έχετε υπόψιν ότι όλα τα αντικείμενα φέρουν συναίσθημα και ατμόσφαιρα, δεν είναι ασήμαντα εξτραδάκια.

Ζήτημα 1. Αυτές τις γλάστρες, (κοίτα χτυπήματα, κοίτα χρόνο από πάνω, αριστούργημα!) τις βρήκα στο Μεταξουργείο. Τις σκέφτηκα για μπαλκόνι, αλλά αφήνοντάς τες εκεί προσωρινά, έστω και άδειες, ταίριαξαν μέχρι νεωτέρας. Είναι μαντζόβολη συνταγή το "bring outside in" τελικά.

Επίσης δεν ξέρω τι να κάνω αυτά τα κιβώτια. Μου θύμισαν στα παιδικά, την κάβα της γειτονιάς, -έχουν εξαφανιστεί τα συγκεκριμένα 7up μάλιστα- και κάτι μ' έσωσε να διασώσω απ' τις στοίβες. Δύο μήνες δεν έχω βρει χρήση, φτου, ίσως χρειαστεί να τα πετάξω...

Τελευταίο, πεταμένο από φαρμακείο βρήκα αυτό το σταντ. Παραβλέποντας τα αυτοκόλλητα, παρατήρησα την ιδιαίτερη και ωραία του φόρμα, και πως αν έμενε γυμνό απ' τα εξτραδάκια θα έστεκε σαν ένα μινιμαλ λευκό αντικείμενο.

Έβγαλα όλα τα συγχρονου στυλ αυτοκόλλητα και κράτησα μόνο το παλιομοδίτικο 70s logo της Bayer, μαύρο δε που ταίριαζε με το λευκό απόλυτα.

Κι έτσι, την ικεϊλα, που πάσχει κάθε αθηναϊκό γραφείο την έσπασα με μια ξεχωριστή μίνι βιβλιοθήκη. Το καπέλο μονίμως εκεί, κάνει το στυλ πιο οικείο, και είναι ιδανική θέση και για να κρεμιέται η τσάντα. Σούπερ;

• Τιπ: για όσους αγαπάνε αυτό "χειροποίητο", απλό στυλ δύο πολύ καλά βιβλία τροφή στο μάτι και αρκετά επεξηγηματικά, είναι αυτά: "Sibella Court - Et cetera" (φανταστική εκτύπωση σε χοντρό οικολογικό χαρτί) και "Mark Bailey - Simple Home.

Άντε και καλά σκουπίδια! :-)

Oι καλύτεροι λουκουμάδες στην πόλη;

noreply@blogger.com (athensville) — Tue, 15 Nov 2011 17:52:00 +0000

Λίγη λιγούρα, πολύ κρύο και μια περατζάδα απ’ της Ομόνοιας, μας οδήγησε σ’ ένα κλασικό χοτ σποτ γλύκας, που ντροπή, δεν είχε καταγραφεί στο μπλογκ. Λουκουμάδες του Κτιστάκη, οι καλύτεροι στην πόλη; Εντάξει υπερβολές ενός υπερβολικού φίλου είπα στην αρχή, αλλά αν το καλοσκεφτώ κι έχοντας ακόμα την γλυκα στο κεφάλι, ναι, πρέπει να ‘ναι: που αλλού θα βρεις τόσο ποτισμένους στο μέλι λουκουμάδες που με την ζεστασιά τους διαβρώνουν την ζύμη και γίνονται ένα ζουμερό ποίημα; Μπουκιά και χάνεσαι, και λογικά θα ‘χει να κάνει με το μέγεθός τους: μικροί-μικροί κι έτσι το μέλι εισχωρεί παντού, αφραταίνει το μέσα, διατηρώντας παράλληλα τραγανό τ’ απέξω, τέλεια η αναλογία. Η μπόλικη κανέλλα και η ιδιαιτερότητα με το σουσαμάκι από πάνω δυναμιτίζουν την γεύση.
Μ’ άρεσε εξίσου κι ο χώρος. Ρετρό αθηναϊκό καφεζαχαροπλαστείο (απ’ το 1912 δε στην γειτονιά), με τις παλιές καρέκλες και τα μαρμάρινα τραπέζια, λίγους θαμώνες να κάνουν θόρυβο ακουμπώντας τα πηρούνια τους στα μεταλλικά πιάτα και η ολόφατση τζαμαρία στην σκοτεινή και γκρίζα πάντα εκεί πολύβουη Σωκράτους. Ζεστασιά εντός και χάζι των περαστικών στην απέξω και στο βάθος μια τηλεορασούλα, που τα κάνει όλα ανακουφιστικά ήρεμα και καθημερινά.

Αν ήταν στην πάνω Αθήνα θα ‘ταν πάντα γεμάτο. Το ότι είναι άδειο συνήθως οφείλεται μάλλον στο ακριβό για την γειτονιά αντίτιμο των 3.60€, (άσε που είναι και μόλις δέκα και θες κι άλλους). Αλλά, ναι, είναι οι καλύτεροι στην πόλη, τόσο που αξίζει μια βόλτα, ακόμα και για τους φοβιτσιάρηδες, στην σκοτεινή κάτω πλατεία.
• Κτιστάκης, Σωκράτους 59, Ομόνοια

Αυτό ήταν!

Ω ρεβουάρ!

Ο ένας χρόνος του Γ. Καμίνη

noreply@blogger.com (athensville) — Mon, 14 Nov 2011 10:28:00 +0000

Πέρασε ένας χρονος, και συμβαίνει το απίστευτο: πέρσι τα πράγματα έμοιαζαν καλύτερα, -η κρίση δεν είχε θεριέψει τόσο-, και πιο αισιόδοξα επίσης, σκέψη που στηρίχθηκε κάργα απ’ το γεγονός της αλλαγής του Δημάρχου που τόσο ευεργετικά λειτουργούσε στην ψυχολογία της ήδη σκοτωμένης Αθήνας. Μπορούσε λοιπόν να ματώσει κι άλλο η πόλη; Απ’ ότι φάνηκε ναι, ζούμε την απόλυτη αποσύνθεση.
Στόχος πρώτος να το καταλογίσουμε, ο Δήμαρχος. Αλλά αλήθεια πόση ευθύνη έχει σ’ αυτό; Τα καταστήματα κλείνουν, σκοτείνιασαν οι δρόμοι, ο κόσμος καβουκώνεται στα σπίτια, η φτώχεια εξαπλώνεται και σ’ αυτό σαφώς δεν μπορεί να κάνει κάτι.
Μπορούσε στον Δήμο; Η αλήθεια είναι ότι στα σπλάχνα του Δήμου έχει κατσικωθεί ένας ανίκητος μηχανισμός υπαλλήλων που στα 24 χρόνια γαλάζιου κυβερνείου δεν τους ζητήθηκε παρά να κάνουν το ελάχιστο για να δικαιολογούν τον μισθό τους. Και αυτός ο μηχανισμός δεν είναι και ο πιο συνεργάσιμος σε αλλαγές.
Απ' την άλλη η παράταξη του είναι μια τσάτρα-πάτρα αντικακλαμανική συσπείρωση χωρίς κοινές αντιλήψεις ακόμα και στα λάιτ δημοτικά θέματα που μια κοινή λογική θα μπορούσε να επικρατεί. Αποτέλεσμα ο Καμίνης να εγκλωβιστεί σε δεκάδες γνώμες απ’ την Δράση μέχρι την Δημοκρατική Αριστερά, που σε συνδυασμό με τον ήπιο χαρακτήρα του γεννούσε αμφιβολία κι αναποφασιστικότητα.

Αυτό ήταν το πλαίσιο που ο Δήμαρχος, σ’ έναν Δήμο με μειωμένα έσοδα και γιγάντια χρέη, προσπάθησε να κάνει κάτι. Οι προσπάθεις ήταν:
Ο τομέας καθαριότητας -με προϊστάμενο τον, εξ’ιδίας πείρας μιλώ, 24ωρες-το-24ωρο-πάνω-απ-όλα Αντιδήμαρχο Ανδρέα Βαρελά, έκανε καλύτερα απ’ όλους την δουλειά του, ενδεικτική η έλλειψη σωρών γύρω απ’ τους κάδους, 3-4 φορές η αποκομιδή με το μισό προσωπικό.
Στις αρχές εντυπωσίασε ο Αντιδήμαρχος Αβραντίνης που με άπειρες κλήσεις προσπάθησε να βάλει τάξη στην παράνομη στάθμευση. Ο άνθρωπος λογικά μάλλον συνειδητοποίησε ότι δεν μπορεί να τα βάλει με την μαγκιά των συμπολιτών μας και έχει αδιαφορήσει πλήρως μετά το καλοκαίρι.
Στα συν ο 9.84 και το συμμάζεμα εκεί, έχει βελτιωθεί δε σαν ραδιόφωνο. Η Τεχνόπολη είναι πιο ανοικτή στην φιλοξενία εκδηλώσεων, και με την νέα της πολιτική μοιάζει αν όχι φουλ προσοδοφόρα, αλλά τουλάχιστον δεν επιβαρύνει τον Δήμο με τις παλιές ασύδοτες σπατάλες.

Τι τον βρίζουν λοιπόν; Δεν αρκούν τα παραπάνω; Όχι, υπάρχει ένα ηθικό πρόβλημα. Η Αθήνα είναι πόρνη. Ναι, γινανε τα άνωθεν θετικά, αλλά πόρνη. Που βγάζει 28% περισσότερα (τόσο μειώθηκαν οι δαπάνες της όπως επαναλαμβάνει ο Δήμαρχος) αλλά... πόρνη.
Το χοντρό έγκλημα κυριαρχεί, η ανάσφάλεια έχει οδηγεί κόσμο να αποφεύγει σαν το διάολο το κέντρο, νταβατζήδες και χοντρέμποροι ναρκωτικών αλωνίζουν ανενόχλητοι απ’ τα Πατήσια ως το Παγκράτι, ακόμα χειρότερα στα σκαλιά του Δημαρχείου κάτω απ’ το παράθυρό του (τα καλά του Κακλαμάνη). Κι ο Δήμαρχος άφαντος, κι όποτε βγαίνει να ισχυρίζεται ότι δεν κάνει πολιτική με επικοινωνιακούς όρους.
Θέλει θρανίο, μάθημα πρώτο για τον κύριο Καθηγητή: Ο ρόλος του Δημάρχου, να αγαπά την πόλη του περισσότερο απ’ όλους. Σκοπός του να γίνεται η φωνή των κατοίκων μιας πόλης, πόσο μάλλον αυτής σε βαθειά απελπισία. Κι είναι αόρατος! Τα ‘χει παίξει με το εύρος της σήψης; Πιθανόν. Τον σόκαρε η αδιαφορία, η έλλειψη συνεργασίας, η ασυνεννοησία, οι προπηλακισμοί που δεχτηκε;. Ακόμα πιθανότερο. Μα είναι τόσο χρονών άνθρωπος, δεν μπορεί -λόγω προϋπηρεσίας- παρά να ήξερε τι είναι η Ελλάδα. Πήρε τη δουλειά, πρέπει να κάνει την δουλειά. Να έμπνευσει, να υπερασπιστεί, να μιλήσει σαν Αθηναίος του του 1ου, του 3ου, του 7ου Διαμερίσματος. Διαφορετικά, ας ελπίσουμε να γίνει 8ο διαμέρισμα το Χαλάνδρι...