Piękno, atrakcyjność i psychologia

Czy wybory miss Uniwersytetu Opolskiego mają sens?

2016-05-04T06:11:00.001+02:00

Właściwie można by przyznać że wybory po prostu się odbywają i tyle. W tym roku jednak rozpoczęła się dyskusja nad sensem takich wyborów w murach uniwersytetu opolskiego. Echem w prasie odbił się sprzeciw wobec tej imprezy. Jednocześnie także pojawiają się głosy które promują imprezę tego typu. Nie jest to dla mnie łatwe pytanie jako że sam zajmuję się także badaniem atrakcyjności fizycznej i formułowaniem sądów w oparciu o nią.

Co przemawia za?

Dla mnie argumentem za jest to że fajna grupa studentów chce coś zorganizować i ma rzeczywiście potencjał do tego aby stworzyć imprezę wykraczającą poza mury uczelni. Szkoda taki potencjał marnować. Przyznaję także że w końcu uczestniczki wyborów miss UO oraz widzowie uczestniczą w imprezie dobrowolnie i może to dla nich być dobra zabawa. Jest to jakaś forma nadania rozgłosu uczelni. To chyba tyle argumentów za, które przemawiają do mnie.

Co przeciw?

Są także argumenty przeciw i tych jest dla mnie więcej. Cóż jako psycholog zajmujący się tym zagadnieniem na co dzień badam różne zjawiska społeczne, które bazują na „pierwszym wrażeniu”, które to stanowi podstawę, czasem bardzo daleko idących, sądów społecznych. Widząc atrakcyjną dziewczynę np. możemy przypisać jej raczej to że jest dobra, miła ale nie to że jest mądra i odważna oraz że jest ekspertem w dziedzinie fizyki kwantowej. Ta samo z mężczyzną. Oglądając mężczyznę z ciałem kulturysty i dużą masą mięśniową uznamy że raczej jest agresywny niż jest świetnym opiekunem dzieci, czy też jest bardzo oczytanym znawcą literatury klasycznej lub profesorem uczelni wyższej. Przekuwając te przykłady na wybory miss można powiedzieć że skoro ktoś uczestniczy w oglądaniu wyborów miss to raczej wzmacnia swój stereotyp dziewczyny jako tej, która ma ładnie wyglądać, dobrze się prezentować i dbać o wygląd fizyczny. Niestety nie sądzę (może się mylę) aby jury oceniało inteligencję ogólną, oczytanie, wiedzę o świecie, znajomość języków, dobroczynność kandydatek. Najpierw w jury musiałby zasiadać ktoś w tym kompetentny. Niestety wybory są oparte po prostu na ocenie piękna jako fizycznych kanonów. Uczestnictwo wyborach ma więc raczej charakter promocyjny i stanowi imprezę dość „tandetną”. Dziwne jest dla mnie także że nie ma wyborów najpiękniejszego mężczyzny. Niestety znamy zjawisko „twarzyzmu” czyli przypisywania większej wartości urodzie kobiety niż mężczyzny. To znaczy że na globalną atrakcyjność kobiety składa się w większym stopniu to czy jest piękna. Wybory miss oznaczają raczej wzmocnienie tego efektu. Impreza, która niesie ze sobą tak ambiwalentne argumenty powinna zostać moim zdaniem lepiej przemyślana, gdyż może raczej przysporzyć naszej uczelni kłopotów niż stanowić promocję. Można zorganizować przecież ciekawszą imprezę.

Co w zamian?

Jeśli wybory miss miałyby się odbywać w uczelni, która jednak powinna dbać o to jakie treści wzmacnia (po to ta dyskusja akademicka) to formuła wyborów powinna zmienić swój charakter. Aby wybory miały charakter edukacyjny powinny nie wzmacniać dość negatywnego obrazu kobiety jako „obiektu konsumpcji”. Jestem za zorganizowaniem takich wyborów miss, aby spróbować zmienić ten stereotyp. Impreza powinna pokazywać że nie zawsze uroda jest najważniejszym kryterium oceny. Tak uroda informuje o zdrowiu kobiety i jej kondycji fizycznej ale nie stanowi jedynego kryterium. Wybory miss jednak powinny raczej głosić hasło „czuje się piękna i mądra” a nie tylko „jestem tyle warta na ile została oceniona moja atrakcyjność fizyczna”.

Dla mnie impreza łamiąca stereotyp powinna:

- włączyć mężczyzn do oceniania ale i bycia ocenianym ( i np. pokazać mężczyznom jak trudne jest bycie ocenianym za fizyczność jedynie – co byłoby walorem edukacyjnym dla nich)

- umożliwić aktywną ocenę przez wszystkich a nie tylko jury (Kobietom mężczyzn, mężczyznom kobiet i kobietom kobiet, mężczyznom mężczyzn). Bo niby w czym ocena modelki albo pana krawca różni się od oceny każdego z nas?

- powinna pokazywać konsekwencje społeczne bycia wykluczonym ze względu na wygląd i tego jak to jest trudne być ocenianym za wygląd nie zdolności.

- Powinna pokazywać, że uroda może być przekleństwem tak samo jak jej „brak”. Wyobrażam sobie sytuację inteligentnej i sprawnej dziewczyny, która osiąga sukces zawodowy a komentarzem jej koleżanek / kolegów jest stwierdzenie, „że na pewno dostała awans bo z kimś spała”, albo „podoba się szefowi”.

- impreza powinna uczyć innego oceniania ludzi np. przez pryzmat podobieństwa zainteresowań, dopasowania we wzajemnej współpracy i działaniu

- mogłaby mieć formę konferencji naukowej i happeningu obalającego mit kobiety jako tej, która ma być piękna i mężczyzny, który odnosząc sukces może sobie wybrać „tą najpiękniejszą”.

Dziękuję za przeczytanie tego tekstu i pozdrawiam.

Opolska Wiosna Psychologiczna 2016 !

2016-04-11T19:39:00.001+02:00

W instytucie Psychologii UO od dziś odbywają się cykl wykładów (dziś) i innych wydarzeń kulturalnych, które mają promować Opolską psychologię. Jeśli ktoś z Państwa ma ochotę dołączyć do wielu wydarzeń to zapraszam. Młodzież z Koła Naukowego Studentów Psychologii się napracowała.

Jeśli natomiast chodzi o dzień dzisiejszy to odbyła się część naukowa, czyli konferencja. konferencje otworzył Prof. Andrzej Szmajke, swoim wykładem wprowadzającym w temat atrakcyjności. Następnie dr Bronowicka zaprezentowała swoje niezwykle ciekawe badania nad autorytaryzmem w Polsce od roku 1989 do roku 2014. Dr Bokszczanin natomiast zaprezentowała badania nad skalą somatyzacji u młodzieży (CSI). Ja prezentowałem badania nad rzetelnością kwestionariusza do pomiaru socjoseksualności w wersji zrewidowanej (SOI-R PL).

Kolejno wystąpienia swoje mieli także doktoranci opisujący niezwykle ciekawie swoje badania dotyczące, badania aktywności mózgowej w percepcji muzyki, problematyki motywacji pracowników i ekspresji mimicznych. Po wykładach dochodziło do ciekawych i burzliwych dyskusji. Dzisiejszy dzień konferencji zostanie zakończony prezentacją filmu "Nadejdą lepsze czasy"w kinie "Meduza" w Opolu połączoną z dyskusją, którą będę miał przyjemność odbyć z Prof.Francuzem i dr Kamilą M. Bień. Kolejne dni będą tak samo a może nawet bardziej pasjonujące.

ZAPRASZAM!

Link do imprezy: http://www.psychologia.uni.opole.pl/owp/

Jak „ogarnąć” projekty badawcze

2016-04-10T23:56:00.003+02:00

Piszę o różnych narzędziach ułatwiających mi życie. Prowadząc badania naukowe zetknąłem się z problemem zarządzania wieloma badaniami naraz i chaosem z tego wynikającym. Lubię raczej porządek więc zacząłem interesować się jak uporządkować swoje działania i…

1. Założyłem kalendarz papierowy i w telefonie / tablecie. Niestety pojawia się problem tego że jak wpiszę coś do papierowej wersji to nie ma w elektronicznej, jak elektroniczna jest aktualna to brak czegoś w papierach. Cóż poza tym prowadzenie podwójnej dokumentacji jest trudne, wymaga czasu i uporządkowania. Nie mam żadnej z tych cech … szukałem więc dalej.

2. Wprowadziłem tablice magnetyczną suchościeralną i korzystam z niej cały czas. Problem z nią jest taki że trzeba ją aktualizować, nie da się jej przenieść w inne miejsce.

3. Nauczyłem się budować mapy myśli na tablicy i na papierze, ale mapy są rysowane i nie zawsze mam je przy sobie.

4. Istnieją narzędzia do robienia tablic z mapami myśli w wersji elektronicznej wraz z innymi notatkami. Meindmeister, Evernote z dodatkiem Skitch i wiele innych. Evernote z dodatkiem Skitch był z nich najlepszy ze względu na dostępność map myśli z wielu platform (Windows / Android/ WP / Linux), zintegrowanie z pocztą etc.

5. Później przyszedł czas na pracę z kilkoma osobami np. nad artykułami „w chmurze”. Plusem jest możliwość zdalnej i równoległej pracy nad tekstem w zespole. Korzyści dodatkowe to stała informacja o zmianach i dostępność z wielu systemów (Windows / Android / WP). Korzystałem z OneDrive (mało) i sporo z googledrive. Zapewne jest wiele rozwiązań ale podane przeze mnie są darmowe (ograniczenie miejsca) i wieloplatformowe. Rozwiązanie gogle jest lepsze dla mnie gdyż integruje moje dane i jest kopią zapasową. Niestety nie obsługuje tekstów z managerem biblografii. OneDrive wydaje się lepiej traktować cytowania umieszczone w tekstach naukowych managerami bibliografii.

6. Ostatnim rozwiązaniem jest korzystanie z czegoś co wspomaga zarządzaniem projektem, którym badanie też jest. Moim ostatnim narzędziem jest Trello. Jest darmowe, tworzy platformę do pracy dla wielu osób, można zarządzać zadaniami i zaawansowaniem ich realizacji, czasami zakończenia zadań przez poszczególnych członków zespołu. Trello jest wieloplatformowe więc przełączymy się łatwo pomiędzy wieloma urządzeniami.

Ni jednak nie zastąpi codziennego zajmowania się poszczególnymi zadaniami w pracy naukowca, dobrą organizacji czasu, ciszy i przestrzeni do pracy.

Cytowania wg APA w MS Word

2016-04-10T23:12:00.001+02:00

Miłośnicy Linuksa, Open Office i innych darmowych technologii mogą wybrzydzać ale napiszę o cytowaniu z użyciem MS WORD. Zdaję sobie sprawę że istnieje wiele innych, lepszych managerów cytowań niż ten umieszczony w popularnym edytorze MS. O cytowaniu w stylu APA pisałem wcześniej, są także inne opracowania opisujące czym styl APA jest więc do rzeczy.Ta opcja cytowań ma kilka cech o których warto pamiętać:

1) Opcja jest już zainstalowana w naszym edytorze tekstu, nic tylko korzystać.

2) Jest darmowa (jeśli już masz licencję na MS OFFICE)

3) Wprowadzasz literaturę ręcznie, nie ma mechanizmu automatycznego wczytywania cytowania np. z gogle scholar. Choć można wczytywać bazy cytowań (osobiście nie sprawdzałem)

4) Jeśli raz wprowadzisz jakieś źródło to będziesz mógł w innych tekstach użyć ich ponownie

5) Poza stylami APA masz do wyboru kilka innych

6) Jeśli zajdzie taka konieczność możesz w trakcie zmienić styl cytowań a pakiet sam zmieni cytowania w tekście i bibliografię

Kilka zrzutów ekranowych pokazujących gdzie odnaleźć odwołania i jak zmienić style cytowań:

Jak wygląda spis literatury wprowadzonej do programu:

Jak wygląda automatycznie wygenerowana bibliografia powiązana z cytowaniami w akapicie w APA:

Jak wygląda automatycznie wygenerowana bibliografia automatycznie przekształcona w styl Chicago:

Jeśli pojawią się w literaturze jakieś błędy to cóż ... czynnik ludzki zawinił. Zaawansowani naukowcy nie skorzystają z tej opcji ale początkujący mam nadzieję tak. Jeśli jednak interesujesz się managerami cytowań bardziej profesjonalnymi to polecam: Zotero, BibTeX EndNote RefMan RefWorks. Nie testowałem wszystkich ale pierwszy jest najlepszą darmową opcją z której korzystam.

Dziękuję i pozdrawiam

O cytowaniu naukowym wg standardów słów kilka

2016-04-10T22:35:00.002+02:00

Dawno nic nie pisałem w tej przestrzeni, dlatego postanowiłem coś napisać. Napisze o pisaniu. Im dłużej zajmuje się pisaniem tym większą świadomość mojej niedoskonałości w tej materii mam. Dlatego o tym chcę coś napisać. Spróbuję aby był to cykl o pisaniu naukowym artykułów i innych tekstów popularnych.

Po pierwsze cytowanie. Jeśli jako student, doktorant, naukowiec coś piszesz musisz opierać się na literaturze twojej dziedziny. Jestem humanista z krwi i kości, więc będę pisał o pisaniu przez humanistę i to psychologa.
Co psychologia ma tu do rzeczy? Sporo, bo okazuje się że wiele dziedzin humanistyki posługuje się różnymi systemami cytowani. Najpopularniejsze to: system Oxfordzki (Oxford Referencing System), Harwardzki (Harvard Referencing System); Chicago (TCMOS – The Chicago Manual of Style) i oczywiście standardy APA (American Psychological Association).

Można tak to określić, że “wychowałem się” na stylu APA. Cała psychologia działa w oparciu o ten system, nieliczne tylko książki i czasopisma z zakresu psychologii stosują inne systemy cytowani niż te z rodziny APA. Zazwyczaj każde z większych czasopism ma dostosowane do swoich potrzeb odmiany standardów cytowani, czasopisma psychologiczne jednak jako bazowym stylem posługują się właśnie standardami APA. Generalnie APA nie jest samym stylem cytowania, ale także wskazuje na to jak powinien zostać opracowany tekst naukowy z zakresu psychologii (w szczególności empiryczny). Można więc powiedzieć, że jest to standard prowadzenia i opisywania badań z zakresu psychologii, łącznie z systemem odpowiedniego cytowania.

Standardy angielskie APA i polskie różnią się jednak i aby dokładnie zapoznać się ze szczegółami odsyłam do literatury. Nie obraźcie się, ale nie chcę w tym miejscu referować dokładnie tego systemu cytowani, gdyż na rynku polskim jest sporo prac poświęconych temu zagadnieniu. Jeśli chcesz poznać APA bliżej to zajrzyj do:

1. Strona główna American Psychological Association http://www.apastyle.org/

2. Przewodnik po 6 edycji standardów http://library.williams.edu/citing/styles/apa.php

3. Stara książka z opisem polskiej wersji standardów:

Nęcka, E., i Stocki, R. (1991). Jak pisać prace naukowe z psychologii: poradnik dla studentów i badaczy. Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych" Universitas".

Piber-Dąbrowska, K., Cypryańska, M., i Wawrzyniak, M. (2007). Standardy edytorskie dla naukowego tekstu empirycznego z zakresu psychologii. Warszawa: Academica Wydawnictwo SWPS.

4. Oficjalny blog APA http://blog.apastyle.org/apastyle/2010/10/translations-of-the-publication-manual.html

Dużym ułatwieniem w profesjonalnym wyszukiwaniu literatury oraz w poprawnym cytowaniu jest wyszukiwarka gogle scholar. Google scholar umożliwia po naciśnięciu opcji cytuj wyświetlenie cytowania w 3 standardach lub zaimportowanie cytowania do managera cytowań. Jest to duże uproszczenie w poprawnym zbudowaniu bibliografii na końcu naszego tekstu. Jeśli nie piszesz często to opcja „kopiuj – wklej” cytowanie do bibliografii powinna ci wystarczyć do prawidłowego zacytowania przeczytanych i użytych przez Ciebie źródeł. Jeśli jednak piszesz dłuższą pracę, np. pracę magisterską, doktorską, książkę to lepiej zastanowić się nad managerem cytowań. Osobiście używam Zotero, ale nawet MS Word ma wbudowany system cytowań, który pomoże ci poprawnie posługiwać się literaturą także cytując ją w tekście. Polecam wpis na blogu E. Kulczyckiego, który opisuje jak posługiwać się Zotero i innymi managerami bibliografii.

Dziękuję i pozdrawiam.

Education Culture and Society - Nwdays Challenges

2013-10-14T17:56:00.002+02:00

Dnia 14.10.2013 w Auli Leopoldina w Budynku Głównym Uniwersytetu Wrocławskiego rozpoczęła się druga konferencja z cyklu "Education Culture and Society - Nwdays Challenges. Konferencja zapowiada się bardzo ciekawie, szczególnie wystąpienia nawiązujące do atrakcyjności -Agnieszki Sorokowskiej i uzależnień od Internetu - ELizy Ivanovej. We wtorek przewidziana jest uroczysta kolacja a czwartek jest dniem warsztatów, w tym także poświęconemu zapachom. Na uwagę zasługuje również rewelacyjne przywitanie wszystkich w 23 językach przez organizatora - Michała Kanonowicza.

Rewelacyjny bubel

2013-10-14T17:54:00.000+02:00

W moje ręce wpadła ostatnio książka, którą powinien wziąć w swoje ręce każdy myślący człowiek i pochylić się nad nią. Jest to przykład jak sprawiając wrażenie że wywód jest naukowy można manipulować ludźmi i pozwolić im uwierzyć że metoda wkładania sobie w ranę ciecierzycy może być skuteczna w walce z rakiem. Jestem chyba tradycjonalistą i zanim zrobię sobie dziurę w nodze i wsadzę tam fasolkę, wolałbym przeczytać o dokładnych badaniach ze ślepą próbą kliniczną tej wątpliwej, pachnącej szarlatanerią metody PSEUDOLECZENIA. Książka która raczej była broszurką, kosztowała 50 zł. Nie mam wątpliwości że jedyna funkcja tej książeczki to...zarobić na nieświadomych statystycznie, badawczo, społecznie etc. ludziach. Zamieszczam zdjęcia dla przestrogi.

Wykład uzależnieni od zachowań seksualnych wygłoszony przez mgr Katarzynę Stępkowską

2013-06-26T06:52:00.000+02:00

3.06.2013 w poniedziałek o godzinie 15.00 w sali 112 Instytutu Psychlogii UO odbył się wykład otwarty "Uzależnieni od zachowań seksualnych” orga
nizowany przez Studenckie Koło Psychoterapeutyczne. Wykład wygłosiła Pani magister Katarzyna Stępkowska, doktorantka UKSW w Warszawie. Jak opisano w/w ani jest autorką międzykulturowych badań naukowych dotyczących uzależnienia od zachowań seksualnych oraz psychospołecznych uwarunkowań kompulsywnych zachowań seksualnych.
Przyszedłem z ciekawością na wykład Pani Katarzyny i otwartością umysłu, gdyż też zajmuję się uzależnieniami substancjonalnymi i behawioralnymi (naukowo i terapeutycznie). Wykład Pani Katarzyna zdefiniowała uzależnienie od seksu, przedstawiła fazy rozwoju choroby i opowiedziała o swoich badaniach międzykulturowych. Wykład ten nie należał dla mnie do przyjemnych gdyż...
1. Dowiedziałem sie że mężczyźni będą w nim wywoływani do tablicy. Dziwi mnie, że prelegentka traktuje uzależnienie od seksu jako domenę tylko mężczyzn i w znacznej większości traktowała personalnie do mężczyzn informacje np. panowie oglądają następujące treści....
2. Do kobiet zwracała się prelegentka mówiąc np. Wy nie wiecie Panie i nie możecie być pewne co wasi partnerzy oglądają...na pewno nie wiecie co oglądają w internecie...
3. Miałem uczucie jakby seksoholizm był tylko męski a literatura wskazuje na to, że jest inaczej. Ewentualnie możemy dyskutować o formach ewentualnej realizacji popędu seksualnego. Badania (choć krytykowanie nieraz zasadnie) Kinseya w USA odczarowały stereotyp kobiety jako niewinnej a mężczyzny jako zdradzającego.
4. Szalę goryczy przechyliło danie do zrozumienia przez autorkę, że ona nie byłaby by pewna czy jak ktoś jest seksoholikiem i ma fantazje erotyczne to czy nie stanie się pedofilem i nie zrealizuje tego w realnym świecie. Myślę że wśród osób uzależnionych od seksu mogą znaleźć się pedofile ale to nie jest tożsame, tzn. można być seksoholikiem i nie być pedofilem.
Moim zdaniem wykład ten był świetną lekcją budowania stereotypów, namawiania do kontroli żon (bo przecież to mężczyźni korzystają z pornografii ... TYLKO) co jest świetną drogą do syndromu współuzależnienia oraz lekcją jak nienaukowo można podejść do problemu uzależnienia behawioralnego i przemycać w wykładzie swoje uproszczone sądy. Nie polecam wykładów Pani Katarzyny Stępkowskiej w takiej formie.

Teoria ugruntowana - analiza danych wg Marii Luca

2013-05-23T21:45:00.000+02:00

21 maja w Olomouc odbył się wykład brytyjskiej badaczki pochodzącej z Cypru i wykładającej w uniwersytecie w Londynie. Tematem były metody jakościowe a szczególnie teoria ugruntowana. Bardzo ciekawe były badania opisujące seksualność w relacji terapeta-pacjent oraz badanie jakościowe powodów agresji małżeńskie. Ciekawym wynikiem badań jej doktoranta było odnalezienie ze być może agresję u mężczyzn używających przemocy w domu powoduje poczucie utraty relacji z partnerka. Ponieważ była to analiza w ramach teorii ugruntowanej były to raczej hipotezy. Ciekawe było pokazanie metod konstruowania diagramów w ramach analizy danych jakościowych oraz drzew analizy kategorii. Na początku omówiła autorka podstawy teoretyczne, metodykę obróbki danych, następnie rożne epistemologiczne podejścia w ramach teorii ugruntowanej. Klasyczna: Glaser i Strauss (1965), interpretatywna Strauss i Corbin (1990), Corbin i Strauss (2008), konstruktywistyczna: Rennie (1998), Clarke (2005), Charmaz, (2000). Problem subiektywizmu oceny badacza stal się podstawowym wymiarem dyskusji. Postmodernizm uznał ze jest to pusta dyskusja i należy znaleźć drogę by włączyć subiektywizm do analizy i znaleźć sposób aby nie zaburzać analizy danych subiektywizmem. Maria sugeruje ze nie możliwe jest wejść w interakcje z osoba badana bez pewnej doży wiedzy i subiektywizmu. Chodź w wymiarze subiektywnego kierowania tematem rozmowy który nas interesy je. Lepsza jest przejrzysta prezentacje kim jestem aby było jasne w jaki sposób mogę zaburzyć dane, ale samego subiektywizmu nie sposób uniknąć. Maria wymieniła dwa interesujące koncepty metarefleksji Semerari at all (????), i mentalizacji Fonagy at all (????), są to metody używane w teorii ugruntowanej. Finaly, (2008) ma pomyśl na rozwiązanie problemu subiektywizmu, poprzez generowanie pre-wniosków przed analizą danych. Według prelegentki możliwe jest spojrzenie na dane z ich wnętrza subiektywnie i zrobienie kroku do tylu i meta-spojrzenie na nie. Maria nazwała pewna technikę cyrkularnej świadomości, gdziekolwiek e badacz naprzemiennie stosuje te dwie techniki. Maria twierdzi, że nie jest się w stanie być naturalnym starając się wyprzeć wiedzę analizując dane. Autentyczność jestem tu jednak ważniejsza. Ciekawy wniosek metodologicznych jeśli nie masz hipotez jak w podejściu konformacyjnym ale chcesz poznać problem to nie będziesz się starał naciągnąć danych lub zmienić hipotez (harking). Maria przedstawiła wobec tego problemu kilka metod / dobrych praktyk w analizie danych. Generalnie dość cenne było zobaczenie badacza jakościowego posługującego się warsztatem analizy danych w praktyce nie tylko czytając o tym z książek.

Fajna strona z projektami z zakresu psychologii ewolucyjnej - atrakcyjności

2013-05-23T20:45:00.001+02:00

Fajna strona z badaniami z zakresu atrakcyjności fizycznej. Badania prowadzone przez Karla Grammera Uniwersytetu Wiedeńskiego.
http://evolution.anthro.univie.ac.at/institutes/urbanethology/projects/face%20and%20body/index.html

Konference Psychologie prace a organizace, Olomouc, 2013

2013-05-23T20:35:00.003+02:00

W dniu 22-23 kwietnia w Ołomuńcu odbyła się konferencja psychologii pracy pt. "Konference Psychologie prace a organizace 2013". Konferencje zorganizował Uniwersytet Palackiego w Ołomuńcu. Prelegentami byli głównie Czesi zarówno psychologowie jak i managerowie. Jednym z prelegentów był również Radosław Walczak z Instytutu Psychologii w Opolu. Mówił on o oczekiwaniach młodych pracowników wobec pracodawcy oraz czynnikach wpływających na zadowolenie z pracy takie jak informacja zwrotna co do poziomu wykonania zadań, rozumienie zadań które wykonujemy i innych. Radek sprawdzał w swoim badaniu hipotezę czy charakterystyka pracy i ocena siebie wpłynie na satysfakcję w pracy. Ja byłem tam trochę na doczepkę, choć było tam sporo ciekawych wystąpień. Doc. Ing. Ludmila Mladkova, Ph.D. (nie znam się na tytułach czeskich i pogubiłem się w nomenklaturze sąsiadów). Poruszyła ona ciekawy temat oporu pracowników wobec pracodawcy. Opisała sytuację pracodawcy, konkretnie czeskiej telekomunikacji, gdzie wstępna transformacja polegać miała na zatrudnieniu skandynawskich managerów, którzy przeprowadzą firmę przez transformację, okazało się jednak, że pracownicy posiadający kluczowe kompetencje (techniczne) na spotkaniu zadawać zaczęli techniczne pytania aby zobaczyć czy managerowie z zagranicy znają się na pracy telekomunikacyjnej. Okazało się że na proste pytania nie byli w stanie oni odpowiedzieć. Zaczął się opór bierny pracowników który opóźnił jej zdaniem transformacje o ok 2 lata. Klara Seitlova i P. Lukaszowa mówiła o pracoholiźmie i technofilii (technofilie, tłumaczenie chyba lepsze to siecioholizm). Było jeszcze wielu innych ciekawych prelegentów pomimo że nie z mojej dziedziny była to konferencja.

Atrakcyjność głosu

2013-04-07T23:16:00.005+02:00

Głos może być wyznacznikiem atrakcyjności potencjalnego partnera / partnerki. Parametry głosu są w pewnym zakresie zależne od zawartości hormonów płciowych i czułe na ich wahania (np. w cyklu miesięcznym kobiety), mogą świadczyć o dojrzałości i zdrowiu potencjalnego wybrańca / wybranki. U mężczyzn głos jest predyktorem masy ciała. Ciekawe jest jednak to że nie jest dominującym kryterium oceny atrakcyjności ale może mieć znaczenie raczej w pewnych warunkach. Po pierwsze może modyfikować ocenę wizualnej atrakcyjności, co jest dość oczywiste. Po drugie może jednak mieć znaczenie jako samoistne źródło oceny atrakcyjności - szczególnie wtedy gdy nie mamy możliwości zobaczyć jak wygląda oceniana osoba. Kojarzy mi się co najmniej kilka sytuacji takich gdzie możemy spotkać się tylko z głosem. Może to być spotkanie kogoś po zmroku, bez źródła światła, ukrywanie twarzy np. pod czadorem przez arabskie kobiety, czy też po prostu rozmowa przez telefon. Analizując głos możemy w sumie odwołać się do kilku parametrów, albo do subiektywnej oceny próbek głosu przez sędziów kompetentnych albo też skorzystać z analizy cyfrowej głosu oceniając jego parametry takie jak: częstotliwość podstawowa, częstotliwość formantów, dyspersja formantów (Gajda i Pawłowski, 2009). Ciekawa strona pokazująca oprogramowanie mogące służyć do przygotowania bodźców dźwiękowych do badań psychologicznych / antropologicznych jest cytowana przez powyższych autorów strona: http://www.fon.hum.uva.nl/praat/. Powyżej na obrazku graficzny zapis mojej próbki głosu.

Pawłowski, B i Gajda, D (2006). Biologia atrakcyjności głosu. W: B. Pawłowski (red.). Biologia atrakcyjności człowieka. Warszawa: WUW.

Altruizm - czy istnieje naprawdę?

2013-03-20T00:30:00.000+01:00

Do wpisu zainspirowała mnie ciekawa dyskusja ze studentami o prospołeczności a teorii dostosowania łącznego. Dodatkowo jakoś zbiegło się to z ciekawym artykułem w polityce o niby bezinteresownym poświęceniu obywateli japońskich w pracy przy rozbiórce napromieniowanych domostw po katastrofie elektrowni atomowej. Okazało się że pełna poświęceń akcja obywateli nie do końca była tak czysta i altruistyczna jakby się mogło wydawać. Nie jest to coś co burzy mój świat, po prostu ludzie dążą do maksymalizacji swoich zysków i jeśli poświęcają swoje życie to nie bezinteresownie. To nie sprawia że myślę o człowieku gorzej, po prostu tak mamy i dzięki temu prawdopodobnie przetrwaliśmy. Bezinteresowne rezygnowanie z zasobów na rzecz innych niespokrewnionych osobników o bardzo różnej puli genów od naszej nie przynoszące żadnych korzyści - np. prestiżu jest po prostu nieopłacalne. Jest to zachowanie piękne lecz nieadaptacyjne.

Altruizm jak możemy przeczytać w podręczniku do psychologii społecznej to specjalny przypadek zachowań prospołecznych. Zachowania prospołeczne to działanie nakierowane wg Wojciszke (2001) na korzyść innej osoby. Altruizm jest bardzo ciekawą formą zachowań prospołecznych, nie prowadzącą do zysków sprawcy a wręcz do jego straty. O ile zachowania prospołeczne mogą mieć różne wytłumaczenia (od zachowań wiążących w związkach jak opisuje to prof. E. Mandal, 2008 po likwidowanie niezgodności poznawczej czy też autowaloryzacyjny motyw Ja) o tyle z altruizmem możemy mieć pewien problem. Mianowicie skąd wiadomo że to co jest altruizmem w oczach innych osób jest nim rzeczywiście a w głowie sprawcy nie pojawia się choćby wewnętrzna chęć poprawienia swojej samooceny. Nie mamy takiej pewności więc z altruizmem jest trochę jak z Yetti, wszyscy wiedzą co to jest ale nikt tego nie widział naprawdę. Być może ktoś z czytelników ma pomysł na badanie pokazujące czysty altruizm, ja mam z tym problem.

Mandal, E. (2008). Miłość, władza i manipulacja w bliskich związkach. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.

Okraszewski, M. (2013). Pieniądz nie świeci. http://www.polityka.pl/swiat/analizy/1536651,1,mafia-sprzata-zgliszcza-po-fukuszimie.read; czas dostępu 20.03.2013.

Wojciszke, B. (2001). Człowiek wśród ludzi. Zarys psychologii społecznej. Warszawa: Scholar.

Zawód: profiler

2013-01-11T16:23:00.003+01:00

Instytut Psychologii oraz Koło Naukowe Psychologii Sądowej, Kryminalnej i Penitencjarnej „Aenigma” zorganizowali 11 stycznia (piątek) o godz. 13:00 wykład otwarty Jana Gołębiowskiego nt. Psychologiczne profilowanie nieznanych sprawców przestępstw. Wykład był opisem praktycznej pracy profilera. Pan Jan Gołębiewski opisał kilka ciekawych kwestii. Po pierwsze wyróżnił zazwyczaj stosowaną terminologię motywów przestępstw: motywy ekonomiczne; motywy seksualne; motywy urojeniowe; motywy emocjonalne (złość, skrzywdzenie etc.). Profil psychologiczny powinien być sporządzony tak aby umożliwiał identyfikację z pewnym prawdopodobieństwem nieznanego sprawcy. Cechy sprawców opisuje się raczej jako demograficzne, ciekawą zmienną jest motywacja do popełnienia przestępstwa. Ważna na miejscu przestępstwa ocena zachowań ostrożnych czyli zabezpieczenie tożsamości przez sprawcę. Najważniejsze elementy profilu: analiza wiktymologiczna, zachowanie sprawcy po zdarzeniu, zachowania ostrożne sprawcy, zainteresowanie mediami, zachowania podpisowe, tzw. modus operandi – zachowania wyuczone, zachowania funkcjonalne i podpisowe: wynikające z fantazji i potrzeb psychologicznych. Są też wyuczone zachowania podpisowe szczególnie u seryjnych przestępców. Ciekawe były praktyczne przykłady przestępstw i ich profilowanie w oparciu o dane przedstawiane z prawdziwych akt sprawy. Co można profilować? Najczęściej zabójstwa, problemy seksualne, podpalenia, napady na bank, rozboje, wymuszenia rozbójnicze, seryjne przestępstwa i inne. Wprawdzie profil w sądzie nie jest „twardym dowodem, pewną poszlaką” ale często robi się profil na potrzeby postępowania śledczego w celu wykrycia przestępcy. Był to bardzo ciekawy wykład.

Zwycięzcy Ig Nobli 2012

2012-10-14T09:04:00.001+02:00

Okazuje się że jak sugeruje zacny portal internetowy przyznano nagrodę Ig Nobla za badania dotyczące rozpoznawania twarzy i pośladków i szympansów. U ludzi raczej praktykujemy oglądanie swoich twarzy i twarz ma charakter społecznego informatora dla innych. Szympansy natomiast wspomagają się pośladkami. Komunikacja niewerbalna u szympansów musi mieć zachwycającą formę.

Zaproszenie do badania

2012-08-16T10:36:00.003+02:00

Witam,

Mam do Państwa prośbę: proszę o wypełnienie ankiety, która jest częścią projektu badawczego. Ankieta ma na celu poznanie czym dla ludzi jest piękno i brzydota. Jej wypełnienie zajmuje średnio 20 minut. Proszę o szczere i rzetelne wypełnienie ankiety – pomoże mi to w zebraniu miarodajnych informacji.

Link do ankiety: https://docs.google.com/spreadsheet/viewform?formkey=dGVCS1o4eV9nR2Q2bXNPOWZLZF9Xb1E6MQ

Będę wdzięczny za przesłanie tej informacji Państwa znajomym.

Dziękuję i pozdrawiam,

Ciekawy wskaźnik budowy twarzy

2012-08-16T01:00:00.002+02:00

W jednym z tegorocznych czasopism możemy odnaleźć ciekawy wskaźnik w budowie twarzy. Jego skrót łudząca przypomina wskaźnik talia-biodra jednak nim nie jest (facial width-to-height ratio - WHR). Wskaźnik ten to stosunek szerokości do wysokości twarzy. Jak przekonuje autor Özener Barış (2012), wskaźnik ten jest istotnym predyktorem zachowań agresywnych wśród mężczyzn - hokeistów. Także inne badania na niehokeistach dają podobne wyniki. Wskaźnik WHR twarzy jest więc prawdopodobnie markerem drugorzędowych cech płciowych w budowie twarzy, prawdopodobnie jako pochodna testosteronu. Podobne właściwości wykazuje zarysowanie szczęki, czy łuków brwiowych. Ciekawe jednak jest to że F WHR jest predyktorem zachowań agresywnych a więc przekłada się na zachowanie / osobowość osób badanych. Próbka osób badanych - Turecka. Tekst ten napisałem na podstawie dostępnego w EBSCO abstraktu więc jest to raczej obiecująca ciekawostka niż uważnie przestudiowane przeze mnie badanie.

Özener, B. (2012). Facial width-to-height ratio in a Turkish population is not sexually dimorphic and is unrelated to aggressive behavior. Evolution and Human Behavior, 33(3), 169-173.

Książka o przypadkach

2012-08-12T21:38:00.005+02:00

Przez przypadek odkryłem Amerykę! Mianowicie w moje ręce wpadła świetna książka opisująca zaburzenia psychiczne zgodnie z ICD-10 ale napisana nie sucho i nudnie z kryteriami ale poprzez opisy przypadków. Książka napisana świetnie pod kątem zajęć dydaktycznych czy odświeżenia wiedzy z zakresu diagnostyki. Jedyny mankament to brak podania kryteriów ICD, które kwalifikują do określonej diagnozy przypadku. Książka jest w każdym razie rewelacyjna.

Ustun, T. B. (1996). ICD-10 casebook : the many faces of mental disorders-- adult case histories according to ICD-10. Washington, D.C.: American Psychiatric Press.

Lenistwo

2012-08-12T21:00:00.000+02:00

Dawno nic tu nie pisałem, ale mam na to wytłumaczenie.
Skończyłem pisać ważną dla mnie pracę w maju a od czerwca zrobiłem sobie wakacje. Właśnie o wakacjach będę tu pisał. Opiszę odpoczynek umysłowy któremu poddałem mój umysł. Od około dwóch lat zalegały w kolejce książki do przeczytania przeze mnie niepsychologiczne. i tak poza odpoczynkiem który sobie zafundowałem przegryzłem się przez kilka stron następujących książek:

1. Brent Weeks, Droga cienia, Na krawędzi cienia, Poza cieniem - niezła wciągająca opowieść o mistrzu i jego uczniu oparta o świat fantasy i magię.

2. Brent Weeks pierwsza część trylogii powiernik światła: Czarny pryzmat. Fajna, choć akcja długo się rozkręca; Nie jest to Trudy Canavan...

3. Maja Lidia Kossakowska: Siewca Wiatru, Zakon Krańca Świata, Zbieracz burz, Tkacz snów. Fajnie się czyta i słucha jej książek, jako pierwsze przeczytałem opowiadanie Tkacz snów i było naprawdę dobrze napisane co zachęciło mnie do innych książek tej autorki.

4. Marek Krajewski, Koniec świata w Breslau. Lubię Wrocław i lubię książki o jego historii, w połączeniu z jakąś fabułą. Krajewski pisze kryminały i w sumie nie czytam kryminałów ale jego jakoś czytam, choć sam nie wiem jak to się stało.

5. Stanisław Lem Pokój na ziemi. Książka jest ciekawa ze względu na niezwykły opis osoby z przeciętym spoidłem wielkim w mózgu w dodatku wszystko to okraszone jest fabułą fantastyki naukowej.

6.Artur Baniewicz, Smoczy pazur, Pogrzeb czarownicy, Gdzie księżniczek brak cnotliwych. Nie wiem dlaczego przesłuchałem aż trzy tomy, w sumie książki mają dość nudną akcję są momenty gdzie są ciekawe i to chyba ze względu na te momenty przebrnąłem przez nie.

7. George Martin Gra o tron, tom 1. Dość popularne obecnie opowiadania ze względy na serial, zachęcony przez przyjaciela przeczytałem pierwszą cześć i jest świetna. Film nie jest tak dobry moim zdaniem.

Żegnaj Rorschach

2012-03-04T07:47:00.004+01:00

Bardzo interesujący tekst Marcina Rotkiewicza (Nr 9 , 2849) o narzędziach projekcyjnych można odnaleźć w najnowszej Polityce. Nie jest to świeża sprawa i od pewnego czasu (około roku) temat ten krąży "pocztą pantoflową" po środowisku psychologów. Do prasy powszechnej, ale też Internetu wypłynęło jedno z bardzo często stosowanych narzędzi psychologicznych. Mowa o teście plam barwnych Rorschacha, który zasłynął jako narzędzie projekcyjne, badające nie wprost osobowość diagnozowanych osób. Idea pomiaru polega na interpretowaniu i przypisywaniu pewnych typów odpowiedzi osób badanych określonym zaburzeniom osobowości. Problem tego narzędzia polega jednak na tym, że interpretacja, szczególnie nie doświadczonemu użytkownikowi (za którego również się uważam) pozostawia wiele swobody i może być polem do nadużyć. Test ten jest uważany za jedno z najtrudniejszych do wykonania i zinterpretowania narzędzi psychologicznych. O ile test z pewną pulą pytań może być zastosowany i klucz odpowiedzi jest dość jasny i nie pozostawia wątpliwości co do interpretacji (zazwyczaj), o tyle test plam barwnych jest swoistym straganem na którym możemy znaleźć i zobaczyć co tylko chcemy. O ile mnie pamięć nie myli jest kilka Instytutów psychologii w Polsce, które gruntownie szkolą studentów w tej "sztuce", ja wiem osobiście o dwóch: Poznań i Kraków. Nauka metody w tym ostatnim ośrodku (wiedza z przed 5 lat) trwa co najmniej rok (2 semestry). To znaczy że aby zacząć się tą metoda posługiwać najpierw musimy poświęcić nauce około roku, o ile nie więcej. Nie jestem specjalistą od tej metody, tzw "Rorschachistą" ale wizja tak długiego szkolenia pokazuje słabość tej metody. Wygląda na to że proces kształcenia nie służy tylko nauki interpretacji ale też panowaniu nad swoimi fantazjami co do tego jakie zaburzenia może mieć pacjent. Diagnosta niebezpiecznie często może mieć hipotezę co do tego jakiego rodzaju zaburzenie ma jego podmiot badania. Jeśli natomiast badacz ma hipotezę (diagnosta czy naukowiec) będzie w sposób świadomy lub nie dążył do jej potwierdzenia (co opisuje Jerzy Brzeziński w swoim podręczniku metodologii). Nie będę omawiał badań dotyczących trafności i rzetelności metody, to jest inna kwestia. Odnoszę się jedynie do tego że narzędzie badawcze bez jasno określonego klucza odpowiedzi, jasno określonego systemu punktacji (tzw. narzędzie obiektywne, co opisuje Hornowska, 2002), pozostawiające dużą wolność interpretacyjną i wymagające lat szkolenia może być niebezpiecznym narzędziem w rękach niedoświadczonego diagnosty, nie potrafiącego zapanować nad własnymi fantazjami i hipotezami, które chce potwierdzić. Gdyby po drugiej stronie w diagnozie psychologicznej siedziały chomiki nie ludzie to powiedziałbym że nie ma problemu, ale ponieważ tak nie jest a dodatkowo test Rorschacha został opublikowany w Internecie wraz z "prawidłowymi" odpowiedziami uważam, że jest to narzędzie "spalone" dla psychologa.

Link do grafiki: http://pl.wikipedia.org/wiki/Test_Rorschacha

Etyka i patologie polskiego środowiska naukowego

2012-01-26T10:40:00.000+01:00

Józef Wieczorek jest autorem bardzo ciekawej publikacji pt Etyka i patologie polskiego środowiska akademickiego. Jest to darmowa publikacja opisująca przypadki nieuczciwości naukowców oraz przypadki opieszałego działania władz uczelni. podkreślić należy, że czasem opieszałość jest wynikiem złej woli jak sugeruje to Wieczorek a czasem są to względy formalno - prawne. Faktem w każdym razie jest to, że czytając tę publikację można spędzić na tym noc co i mi się przydarzyło. Poniżej link do darmowej publikacji powyższego autora. Miłej lektury.

http://nfaetyka.files.wordpress.com/2010/12/nfa-etyka-i-patologie.pdf

2012-01-26T10:17:00.002+01:00

Ciąg dalszy informacji o różnych "grzeszkach" psychologii. Na stronie www.tomaszwitkowski.pl znajduje się artykuł wydany w czasopiśmie tematy z szewskiej. można przeczytać w nim o ciekawych prowokacjach psychologicznych, w tym prowokacji samego autora. Co prawda prowokacja Tomasza Witkowskiego wpisuje się w historię prowokacji psychologicznych jednak z całym szacunkiem dla autora jest znacznie mniejszego zasięgu. Ważkości prowokacji opisanej także w książce obniża rodzaj czasopisma do którego była ona skierowana (patrz poprzedni post). Charaktery to nie czasopismo naukowe o zasięgu międzynarodowym, czy choćby krajowym. Pomimo znakomitości które podpisują się jako redaktorzy naukowi jest to czasopismu popularnonaukowe. Znacznie ciekawsza byłaby prowokacja odnosząca się do czasopism naukowych polskich lub zagranicznych. Dużo większą wartość dodaną do nauki polskiej czy międzynarodowej ma prowokacja odnosząca się do recenzentów czasopism naukowych. Jest wtedy sens w "kruszeniu kopii" o taką sprawę. Cenne w tym wszystkim są uwagi autora o problemie i technice prowokacji opisywane w artykule, którego link znajduje się poniżej.

http://www.tomaszwitkowski.pl/attachments/File/Prowokator_czy_prowokowany_2.pdf

Psychologia zakazana

2012-01-14T23:16:00.001+01:00

     Drodzy czytelnicy mojego zaniedbanego bloga. Przepraszam za lenistwo ale nawał pracy nie pozwala mi angażować się w publikowanie postów tak często jakbym chciał. Bardziej konstruktywne zatem będzie jeśli podzielę się tym co czytam w chwili obecnej.
     Otóż dość świeża sprawa Didericka Stapla, profesora Holenderskiego, psychologa społecznego i zdolnego oszusta w wymienionych powyżej dziedzinach. Osoba ta zamiast jak pszczułka ciężko pracować nad badaniami własnymi zajmowała się fabrykowaniem baz danych / eksperymentów i przelewaniem na papier bujnych opowieści o wykonanych badaniach. Stapel był (bo mam nadzieję że to koniec jego kariery naukowca a przynajmniej bodziec do rozpoczęcia jej ponownie od początku) bardzo płodnym naukowcem i uznawanym za niekwestionowany autorytet. Tak naprawdę był raczej, jeśli trzymać się metafory ulu, trutniem. Nie będę się nad nim „znęcał lingwistycznie”, jego sprawa była raczej bodźcem do czytania. W ręce moje wpadła książka dość osobliwa, autora również osobliwego. Jest to Zakazana psychologia autorstwa Tomasza Witkowskiego. Książka jak zapowiada autor na swojej stronie ma być początkiem projektu publikowania materiałów o różnych formach oszustwa dokonywanego pod płaszczem psychologii. Strona na której można odnaleźć szczegóły projektu to http://www.tomaszwitkowski.pl/page14.php
     Nie chcę jednak pisać jednak o samym projekcie a raczej chcę przedstawić wartościową książkę, miejscami tendencyjną ale o tym zaraz. Książka jest tak zbudowana aby była przewrotna i prowokująca. Prowokuje ona głównie do myślenia ale czasem wywołuje sprzeczne emocje i przerażenie. Czyta się ją bardzo dobrze, przerażająco dobrze. Odniosę się do kilku fragmentów gdyż nie sposób odnieść się do całości. Na samym początku drugiego rozdziału Tomasz witkowski rozprawia się z psychoanalizą. Rozprawa jest bardzo personalna bo skupia się na osobie S. Freuda. Autor dość sprawnie prezentuje listy ojca psychoanalizy do jego przyjaciela opisujące np. słowa opisujące pacjentów jako hołotę i źródło pieniędzy. Słowa są dość zadziwiające szczególnie że wypowiedziane z ust postaci z pomników. Tomasz Witkowski zapewne niezbyt jest z tego zadowolony ale nawet jeden pomnik opisywanej przez niego postaci znajduje się na schodach jego byłej Alma mater - Instytutu Psychologii Uniwersytetu Wrocławskiego w formie skrzata imieniem Freudek [frojdek]. Nie mam zamiaru najmniejszego bronić psychoanalizy i jej autora. Mam natomiast też świadomość tego, że był on postacią ludzką i zapewne jako taka ulegał zdenerwowaniu na pacjenta, złości, miał prawo też do innych uczuć. Nie zmienia to oczywiście faktu że był także dość brutalnym eksperymentatorem i zachowywał się jakbyśmy to dziś określili nieetycznie w stosunku do pacjentów. Obraz wykreowany natomiast każe nam sobie wyobrażać Freuda jako pomnik bez skazy. Skaza natomiast jest, nawet rysa a nawet bruzda. Ciekawe są fakty sugerujące że Freud zmyślał swoje przypadki, ubarwiał ich proces terapeutyczny i przedstawiał go nieprawdziwie, przechwalał się sukcesami terapeutycznymi tam gdzie ich nie było czy fałszował liczbę przypadków wyleczonych daną metodą.
   Rozdział przeczytałem jednym tchem, choć mam świadomość że wybrane fragmenty listów Freuda są ..wybrane. W dalszej części możemy również przeczytać o zderzeniu metody NLP z empirią. W zderzeniu tym NLP wygląd jak maluch(fiat 126p) przejechany przez Leoparda (Czołg). Podoba mi się także rozdział o szkoleniach i dość mało kontrolowanym przez niewidzialną rękę rynku jarmarku tematów, technik szkoleniowych i pożal się boże trenerów. To co jest najciekawsze w tej książce to fakt że przedstawia ona prawdę o psychologii tak samo trudną jak dość wybiórczo przedstawioną.
     Myślę że autor porusza bardzo ważną sprawę nieetyczności psychologów. Nie jest to natomiast do końca książka naukowa, gdyż przedstawia historię sporu T. Witkowskiego z redakcją czasopisma charaktery. Książka jest na pewno warta przeczytania i to jednym tchem, choć sama historia perypetii z redakcją jest już raczej protestem i krytyką autora. Interesująco zapowiada się tom drugi, na stronie autora można odnaleźć fragmenty.

Na podstawie:
Witkowski, T. (2009). Psychologia zakazana. Taszów: Biblioteka Moderatora.

Program do oceny kryteriów atrakcyjności

2011-12-18T23:41:00.005+01:00

Prezentuje screeny z programu HAD 3D do modelowania w czasie rzeczywistym sylwetek osób badanych. Daje możliwości manipulowania wieloma wskaźnikami atrakcyjności fizycznej, np. BMI, SHR, Wzrost, długość nóg i inne.

Psychologia na dopingu?

2011-11-30T14:08:00.004+01:00

W moje ręce wpadł niezwykle ciekawy artykuł, w dodatku jeszcze nie opublikowany. W kolejnym numerze Psychologii Społecznej, wydawanej przez polskie Stowarzyszenie Psychologii Społecznej (PSPS) ukaże się artykuł dr Jarosława Klebaniuka z Instytutu Psychologii Uniwersytetu Wrocławskiego pt. "Profesor Stapel na dopingu. O upiększaniu psychologii społecznej". Artykuł jest niezwykle ciekawym rozważaniem nad filozofią uprawiania nauki, nad etyką i nad system publikacji. Zgodnie z przedstawionym tytułem autor prezentuje kulisy (niezbyt szczegółowo, bo to raczej nie miejsce na tak szczegółowe opisy...ale wystarczająco) fałszowania przez znanego i cenionego do tej pory naukowca, psychologa społecznego, dziekana, laureata licznych nagród - Diederika A. Stapla. Osoba ta przez całe lata jak wynika z faktów (poprzez całą karierę naukowa na trzech uczelniach) publikował wyniki "podrasowanych badań" w najlepszym wypadku a w najgorszym fabrykował on całe bazy danych. Otwiera to niezwykle ciekawa dyskusję o systemie publikowania, recenzowania i motywowania naukowców do publikacji wyników badań.

źródło grafiki:http://hipocratesohipocritas.blogspot.com/2011/03/no-doping-no-drama.html