Lunch zjedliśmy w MooserWirt – niby to chałupa drewniana, ale nie do końca. Trzypiętrowe podziemia kryją hotel, magazyny, garaże. Doskonałe miejsce na apres ski i faktycznie, w sezonie przy pięknej pogodzie zbierają się tutaj ponoć dwa-trzy tysiące miłośników białego szaleństwa tuż po nartach. Ciężko tam nawet przejechać. Apres ski zaczyna się kwadrans po piętnastej, a kończy się o 18. W St. Anton nie ma narciarstwa po zmroku, przy sztucznym świetle nawet. – Nie chcemy mieć kłopotów. A pijani narciarze i snowboardziści to więcej kłopotów niż frajdy – tłumaczył Chris. Właśnie ten, który zmieniwszy plany pozbawił mnie perspektywy zjazdu Kandaharem – trasą zjazdową z mistrzostw świata w 2001 roku. Może to i dobrze, bo widziałem ją z daleka i tylko mnie rozsierdził ów widok. Wiem teraz na pewno, że do Świętego Antona wrócę na pewno choćby w tym jednym właśnie celu.

Zmiana planu Chrisa polegała na odwołaniu planowanej wizyty w snowparku. W końcu zdjęcia z tego niesamowitego miejsca już mieliśmy. Postanowił więc pokazać nam St. Christoph, wioskę położoną nieco wyżej (500 m) od St. Anton, bo na wysokości 1800 m n.p.m., co lokuje go w gronie najwyżej położonych kurortów (kurorcików?) narciarskich w Alpach. St. Christoph zasłynął już w XIV wieku. Wtedy bowiem niejaki Heinrich Findelkind (Chris akcentował, że był sierotą) otworzył tam hospicjum. Dziś w tym budynku ponoć mieści się pięciogwiazdkowy hotel. W sumie w wiosce czeka na gości 700 łóżek, hotele, zajazdy, restaurcje, ośrodek treningowym Austriackiej Federacji Narciarskiej oraz centrum szkolenia instruktorów, w którym odbywają się dziesięciotygodniowe kursy na najwyższym poziomie zaawansowania. Powrót do St. Anton nie trwa długo, bo to okres wjazdu czteroosbowym krzesłem, a potem zjazd dość długą i łatwą trasą (czerwona, potem niebieska). Po owym zjechaniu zatrzymaliśmy się na krótką wycieczkę do przeszłości. Wehikułem swoistym jest Muzeum Narciarstwa, w którym przy okazji można zjeść uroczą kolację w pięknych wnętrzach staruśkiej willi. Historia zaczyna się od budowy kolei i dość skonsternowanych lokalnych chłopów na wieść o pomyśle założenia w tym miejscu kurortu narciarskiego. A działo się to dawno, dawno temu, kiedy o polskiej państwowości jedynie marzono lub wspominano, i to potajemnie. Dość powiedzieć, że tutejszy klub narciarski powstał już w 1901 roku. To właśnie tu określono metodę nauki, tutaj szkolono pierwszych instruktorów jazdy na nartach. W kolejnych salach jest już więcej o narciarstwie. Są również modele najróżniejszych nart, w tym te odnalezione w Norwegii (oczywiście replika), a datowane na dwa tysiące lat przed naszą erą. Kolekcja kończy się na slalomkach, na których rzekomo Mario Matt zdobywał tutaj mistrzostwo świata w slalomie i srebro kombinacji w 2001 roku. Rzekomo dlatego, że Seba powiedział, że to są narty sklepowe. Więc sam już nie wiem, komu wierzyć. A’propos Matta, ten zawodnik wraz z bratem swoim prowadzą bar na stoku o wdzięcznej nazwie Krazy Kanguruh.

Wieczorem, jak co środę, odbyły się pokazy narciarskie na slalomowym stoku ze światowego czempionatu. Duży akcent postawiono na przypomnienie historii. Zaimponowała mi grupa rekonstrukcyjna, która jeździ w strojach i na sprzęcie z epoki początków narciarstwa. Urzekli mnie konsekwencją, gdyż nie skorzystali z wyciągu krzesełkowego zbudowanego na MŚ tuż przy ZielStadion, aby zjechać z góry. Wspinali się zawzięcie i pewnie dlatego właśnie zjechali tylko raz… Były pokazy jazdy symetrycznej i równoległej (tę ostatnią prezentowały ratraki tryskające fajerwerkami), sztuczne ognie, pokazy jazdy sportowej oraz skoki na superkickerze, w wykonaniu między innymi Sebastiana Litnera. O tym lepiej także powiedzą zdjęcia i filimik.

Po bardzo przyjemnym bankiecie udaliśmy się na miasto w celu uczczenia zielonej nocy. A dzieje się w St. Anton wiele. Krążyliśmy pomiędzy dwoma barami: Bobo’s i Cuba Barem. W Kubie dominują narodowcy. To znaczy, mało kto nie był w jakiś sposób naznaczony swoją narodowością. Od strojów piłkarskich, przez wymalowane twarze i inne atrybuty – wielu uczestników imprezy demonstrowało swoją przynależność tudzież uwielbienie dla danego kraju. Dominowali Australijczycy, ale byli też Argentyńczycy, Szwedzi i my Polacy (przepraszam za formę męską, bo na parkiecie szaleli zarówno samce, jak i samice gatunku ludzkiego). W Bobo’s z kolei w poniedziałki odbywa się karaoke i wtedy ściąga tu prawdziwy tłum. Śpiewacy amatorzy fałszują makabrycznie, ale i tak w zabawie to nie przeszkadza. Wręcz przeciwnie. W środę było tam nieco luźniej, ale i tak było przyjemnie wielce. W mieście grasuje wielu przebierańców. Niektórzy przebierają się dla przykładu w stroje letnie, choć mrozem ściskało nie lada. Ludziska do wczesnych godzin porannych paradują wczorajsi par excellence, bo w butach narciarskich, z nartami, w goglach i kaskach na głowie. To dopiero styl!

St. Anton to kurort ogromny. Blisko dziewięć tysięcy łóżek dla turystów mówi swoje. Do tego baseny (też na dworze!) i niesamowity obiekt Arl.Rock, gdzie można doświadczyć wrażeń wspinaczkowych (także drytooling, czyli wspinaczka z czekanami i rakami na lodowej ścianie oraz bouldering), squashowych, tenisowych, piłkarskich, koszykarskich, kręglarskich, piłkarzykowatach, dartsowych, barowych i restauracyjnych, znaczy się kulinarnych. To azjatycka kuchnia w restauracji Skiing Buddha z fajnym logiem. Jedno jest pewne: jeśli ktoś szuka spokoju i pustych stoków, to raczej nie tu. Tutaj liczy się dobra zabawa przede wszystkim i tyle. Nie ma co ukrywać, że na stokach jest tłoczno i głośno od najróżniejszych języków. Możliwości freeride’owych mnóstwo i naprawdę sporo ludzi jeździ na szerokich nartach, a to widok przecież zawsze krzepiący jak kostka cukru.

Na St. Anton zakończyła się nasza podróż Austrostradą przez Austrię. Podróż-przygoda. Podróż niezapomniana! Podróż niepowtarzalna?

–
________________
Zdrowia i Przygód życzę
Dariusz Urbanowicz

Wejdź na stronę konkursową i weź udział w zabawie! Sprawdź, jak dużo wiesz na temat wyprawy!

Chwilę później spotkaliśmy się ponownie na górze. Przejście do kolejnego żlebu i powtórka! Wielkie brawa dla Jędrka i Sebastiana, bo podsumowali tymi liniami całą Austrostradę.

Tuż przy stoku pod niewiarygodnym pubem MooserWirt (trzy piętra, tunel z miasta) znajduje się prywatne muzeum narciarstwa. Zasadniczo chodzi o narciarstwo w regionie Arlbergu, bo to jedna z kolebek tej pięknej dyscypliny sportu. Szczególnie zaimponowała nam replika narty znaleziona na dwa tysiące lat przed naszą erą w Norwegii. Tak naprawdę ani kształtem, ani profilem nie różni się zbytnio od tych, na których obecnie jeździ się poza trasami.

W ciągu dnia Chris nie wytrzymał i pod wrażeniem jazdy chłopaków zaproponował im udział w wieczornym spektaklu narciarskim. Rękawicę podjął Sebastian, który skakał jak natchniony na wielkim kickerze. Wypłaszczenie między wybiciem a lądowaniem wg różnych wersji od 16-19 metrów. Kilka przejazdów treningowych i potem już show, który na pewno Seba i my zapamiętamy do końca życia. Po wybiciu wznosił się na dobre sześć metrów do góry. Szkoda słów na opis, wystarczy spojrzeć na zdjęcia…

Dziś poznaliśmy bardzo ciekawą postać. A mianowicie przewodnika, który z nami jeździł. Nazywa się Chris Riepl i jest członkiem profesjonalnego teamu canyoningowego Adidasa. Już uścisk jego dłoni stawia na baczność. Określenie tego imadłem to spore niedopowiedzenie. Facet o niewiarygodnej energii. Przez cały dzień boży raczył nas opowieściami z różnych dziedzin, pochodzących oczywiście z St. Anton,  Tyrolu i okolic. Niestety większość opowieści dotyczyła miejscówek, którymi oczywiście moglibyśmy zjechać, gdyby nie brak śniegu. Kilka opowieści było tragicznych i dotyczyło lawin. Ostatnia spadła niecałe 2 tygodnie temu, 14 stycznia, i zabiła człowieka. Tu jest wiele możliwości offpiste’owych, ale bez przewodnika sam bym się tu nie pchał…

My zrobiliśmy dziś dwa pozatrasowe przejazdy. Długie były i męczące, ale fajne. Jeśli było coś widać zza mgły, widoki naprawdę zapierały dech.

Zjechaliśmy tylko dwoma dolinkami i to tylko dało pogląd, jak wielkim ośrodkiem narciarskim jest St. Anton. Po prawdzie jednak ten ogrom i sława St. Anton ma swoje plusy i minusy. Plus niewątpliwy, że można sobie naprawdę intensywnie pośmigać po niezliczonych kombinacjach tras i offpiste’ów. Minusem, że momentami bywa naprawdę tłoczno i to zarówno na trasach, jak i poza nimi. Ciężko zatem było znaleźć fragmenty świeżego śniegu.

I jeszcze o Chrisie. Startował w przeszłości także w rajdach przygodowych w zespole tego samego sponsora. Kondycję musi mieć końską, bo opowiadając o pewnej drodze na cztero-, pięciodniową wycieczkę pieszą od schroniska do schroniska, przyznał się, że kiedy był w gazie adventureracingowym jednego dnia śmignął ten odcinek dwukrotnie. Ponieważ widziałem najlepszych zawodników świata w akcji (mistrzostwa świata w Argentynie w 2004 roku i rok później we Francji i Szwajcarii), jestem skłonny w takie wyznanie uwierzyć. Chris zimą pracuje w St. Anton, ewentualnie prowadzi grupy w Chamonix. Latem zaś, korzystając z międzynarodowych uprawnień przewodniczych IVBV, prowadza wspinaczy po całych Alpach. Bardzo fajna postać. Cieszę się, że w środę również spędzimy dzień w górach.

W poszukiwaniu plenerów na jutrzejsze foty odwiedziliśmy snowpark. Jędrek Osuchowski powiedział, że jest spoko. Sam nawet oddał cztery skoki na górnej hopie. Kręcił 360-stopniową rotację, czyli jak to chłopaki slangowo określają – „tróję”. Jutro pojawi się tu Sebastian Litner i pokażę prawdziwą klasę, bo dziś nikt tu nie królował. A takie miejsca nie lubią bezkrólewia. Ponieważ w środę spędzimy tam więcej czasu, na opisie wydarzeń skoncentruję się jutro.

Dziś opisze za to drugi ze snowparków. Choć nazywa się on KinderWelt, a więc Świat Dzieci. Kiedy widzę, jak polscy instruktorzy zamęczają kilkulatków żmudnymi ćwiczeniami, żal mnie ściska gdzieś w środku. A gdzie zabawa? Przecież maluchy nie do końca rozumieją sens takich ćwiczeń…

Teraz odpowiem na pytanie: zabawa w St. Anton! Świat Dzieci to swoiste przedszkole dla maluchów. Są instruktorzy, którzy bawią się w najlepsze. Są osoby odpowiedzialne za rozstawianie atrakcji: drzewek, torów przeszkód, krasnoludków, hopek, pochylni, slalomów… Do tego wyciągi dywanowe, które są znacznie prostsze w użytkowaniu niż choćby orczyki. Znajduje się tu także scena, na której codziennie są występy maskotki, śpiewy tańce itd. Z głośników płyną największe przeboje. Nic by nie dziwiło, gdyby nie fakt, że zostały one przerobione na potrzeby indoktrynacji najmłodszych. Oczywiście piosenki z popularnymi refrenami dotyczą… narciarstwa! My jesteśmy zindoktrynowani już od dawna, ale każdy z nas z dużą przyjemnością patrzył na bawiące się maluchy. Co ciekawe, przedszkole również obsługiwane jest przez instruktorów z jedynej w St. Anton szkoły narciarskiej. Ponoć jeszcze kilka lat temu zatrudniała nawet 450 instruktorów. Potem jednak przeorganizowano pracę, teraz jest od 250 do 340. To i tak wydaje się niezwykle dużo.

Jutro cały dzień w błysku fleszy i przy dźwięki migawki. Wieczorem za to będziemy uczestniczyć w spektaklu na śniegu „historia narciarstwa”. W jeździe symetrycznej pokaże się Chris. Będziemy mu zatem kibicować. Ponoć najlepsza atmosfera i efekty dźwiękowe są na dachu budynku, w którym będziemy oglądać przedstawienie. Na pewno się tam wdrapiemy!

–
________________
Zdrowia i Przygód życzę
Dariusz Urbanowicz

Wejdź na stronę konkursową na www.austria.info i weź udział w zabawie! Sprawdź, jak dużo wiesz na temat wyprawy!