Avrupa Birliği

AB Nedir?

2010-07-14T15:55:00.000-07:00

Avrupa Birliği (AB), demokratik Avrupa ülkelerinden oluşan, vatandaşlarının hayatlarını iyileştirmek ve daha iyi bir dünya yaratmak için çalışan bir ailedir.
Üye Ülkeler arasındaki görüş ayrılıkları ve ara sıra meydana gelen krizler haberlerin manşetlerini oluştursa da, aslında kameralardan uzakta, AB dikkate değer bir başarı hikayesidir. AB, sadece yarım yüzyıllık ömründe Avrupa’da barışı ve refahı sağladı, tek Avrupa para birimini (Euro) oluşturdu ve sermayenin, hizmetlerin ve malların serbest hareket ettiği sınırsız ‘tek pazarı’ meydana getirdi.

Aynı zamanda AB, hem büyük bir ticari güç hem de çevre koruma ve kalkınma yardımları gibi alanlarda bir dünya lideri haline geldi. Bu yüzden Avrupa Birliği’nin altıdan yirmi yedi ülkeye kadar genişlemiş olması ve daha birçok ülkenin üyelik için sırada olması şaşılmaması gereken bir şeydir.

Avrupa Birliği başarılarını olağandışı bir şekilde çalışmasına borçludur. Avrupa Birliği olağandışıdır çünkü AB, ne Birleşik Devletler gibi bir federasyon ne de Birleşmiş Milletler gibi hükümetler arasında basit bir işbirliği organizasyonudur. Avrupa Birliği aslında benzersizdir. AB’yi oluşturan ülkeler (Üye Ülkeler) bağımsız, egemen milletler olarak kalırlar fakat egemenliklerini, dünyada tek tek sahip olamayacakları gücü ve etkiyi kazanmak için bir araya getirirler.

Egemenlikleri bir araya getirmek, pratikte karar-alma yetkilerinin bir kısmını, ortak fayda içeren belirli konulardaki kararların Avrupa düzeyinde demokratik olarak alınması için beraber oluşturdukları ortak kurumlara aktarmaları anlamına gelir.

Üye Ülkeler İçin Tıklayınız

Aday Ülkeler İçin Tıklayınız

Kaynak: AB Türkiye Delegasyonu Resmi Websitesi

Tarihçe

2010-07-14T15:52:00.000-07:00

Birleşmiş Avrupa fikri, bir zamanlar filozofların ve ileri görüşlülerin düşlerinde yer alıyordu. Victor Hugo, insancıl ideallerden esinlenen barışçıl bir “Avrupa Birleşik Devletleri”ni hayal etmişti. Bu hayal, İkinci Dünya Savaşı’nın yıkıntılarından sonra Avrupa Kıtası için yeni bir umut oldu.
Savaş süresince totaliterliğe direnen insanlar, Avrupa’da uluslararası kin ve rekabete son vermek ve daha önceki düşmanlar arasında kalıcı bir barışı oluşturmakta kararlıydı. 1945 ve 1950 arasında, Konrad Adenauer, Winston Churchill, Alcide de Gasperi ve Robert Schuman dahil olmak üzere bir avuç cesur devlet adamı, halklarını yeni bir çağa girmek için ikna etmeye koyuldu. Robert Schuman (Fransız Dışişleri Bakanı) başlangıçta Jean Monnet tarafından tasarlanan bir fikri ele aldı ve 9 Mayıs 1950’de bir Avrupa Kömür ve Çelik Topluluğu’nun (AKÇT) kurulmasını önerdi. Bir zamanlar birbiriyle savaşan ülkelerde kömür ve çelik üretimi için yetki paylaşımı kapsamında bir havuz oluşturulacaktı. Pratik fakat aynı zamanda oldukça sembolik bir şekilde, savaşın ham maddeleri uzlaşı ve barışın araçlarına dönüşüyordu.

Avrupa bütünleşmesinde ilk adım, Belçika, Federal Almanya Cumhuriyeti, Fransa, İtalya, Lüksemburg ve Hollanda’nın kömür ve çelikte ortak pazar kurmalarıyla atıldı.

Altı üye devlet, daha sonra Roma Antlaşması'nı imzalayarak çok çeşitli mal ve hizmetleri içeren ortak bir pazara dayalı Avrupa Ekonomik Topluluğu’nu (AET) inşa etmeye karar verdi. Altı ülke arasında gümrük vergileri 1 Temmuz 1968’de tamamen kaldırıldı ve 1960’larda özellikle ticaret ve tarımda ortak politikalar da oluşturuldu.

Bu girişim öylesine başarılı oldu ki Danimarka, İrlanda ve İngiltere, Topluluklara katılmaya karar verdi. İlk genişleme, 1973’te altı üyenin dokuza çıkmasıyla gerçekleşti.

1981’de Yunanistan Topluluklara katıldı, 1986’da onu İspanya ve Portekiz izledi.

Avrupa’nın siyasi panoraması 1989’da Berlin Duvarı’nın yıkılması ile çarpıcı bir şekilde değişti. Bu, 3 Ekim 1990’da Almanya’nın yeniden birleşmesine ve Orta ve Doğu Avrupa ülkelerine Sovyet kontrolünden çıkmalarıyla demokrasinin gelişine yol açtı. Sovyetler Birliği’nin kendisi de Aralık 1991’de dağıldı.

Bu, Avrupa Topluluklarının üye devletleri arasında yarım yüzyıldan fazla sürecek bir barışçıl işbirliğinin başlangıcıydı. 1992 Maastricht Antlaşması ile Topluluk kurumları güçlendirildi ve daha geniş yetkilere sahip oldu ve böylece Avrupa Birliği (AB) doğdu.

Yeni Avrupa dinamizmi ve kıtanın değişen jeopolitiği nedeniyle AB’ye katılmaya karar veren Avusturya, Finlandiya ve İsveç, 1 Ocak 1995’te Birliğe katıldı.

1990’ların ortalarında on iki ülke daha -Bulgaristan, Çek Cumhuriyeti, Macaristan, Polonya, Romanya, Slovakya, Estonya, Letonya, Litvanya, Slovenya, Kıbrıs ve Malta- AB’ye üyelik başvurusunda bulundu.

Başvuruları kabul eden AB, Aday Ülkelerle katılım müzakerelerini, Aralık 1997 Lüksemburg’da ve Aralık 1999’da Helsinki’de başlattı. Böylece Birlik, ilk kez bu denli büyük bir genişlemeye yöneldi. 10 Aday Ülkenin müzakereleri 13 Aralık 2002’de Kopenhag’da tamamlandı ve bu ülkeler 1 Mayıs 2004’te Avrupa Birliği’ne katıldı.

Bulgaristan ve Romanya ’nın da 1 Ocak 2007 tarihinden itibaren AB’ye katılmasıyla Avrupa Birliği 27 Üye Ülkeden oluşan 450 milyondan fazla vatandaşa sahip büyük bir aile oldu.

Avrupa Birliği, küreselleşmenin yarattığı muazzam zorluklara verilen bir cevaptır - Avrupalıların inandıkları değerleri ifade eden bir cevap. AB, her şeyden önce, özgür ve barışçıl bir gelecek için mümkün olan en iyi “güvence politikasını” sunuyor.

Kaynak: AB Türkiye Delegasyonu Resmi Websitesi

AB Ne Yapar?

2010-07-14T15:50:00.000-07:00

Roma Antlaşması’nı hazırlayanlar, Avrupa Ekonomik Topluluğu için şu görev alanlarını belirledi: “Ortak bir Pazar oluşturarak ve üye devletlerin ekonomi politikalarını kademeli olarak birbirine yakınlaştırarak, Topluluğun tümünde ekonomik faaliyetlerin dengeli gelişmesini, daimi ve dengeli bir genişlemeyi, istikrarın artmasını, hayat standartlarının hızlandırılmış bir şekilde yükseltilmesini ve Topluluk içindeki devletler arasında daha yakın ilişkileri teşvik etmek”.
Bu hedeflere malların, kişilerin, hizmetlerin ve sermayenin serbest dolaşımı, ve işletmeler arasında adil rekabetin sağlanması sayesinde ve tüketicilerin menfaatinin korunmasıyla büyük ölçüde ulaşıldı. Tek Pazar 1993’de tamamlandı ve Euro 2002’de dolaşıma girdi.

Ancak, ekonominin tüm sektörlerinin ve Avrupa’nın tüm bölgelerinin bu kazanımlardan yararlanabilmelerini sağlamak için, AB’nin kendisi tarafından finanse edilen ve taahhüt ve kararlılıkla izlenen “yapısal” politikalarla desteklenmesi gerekiyordu.

Avrupa’nın siyasi liderleri, daha işin başında Avrupa dayanışmasının “ekonomik ve sosyal uyumu” güçlendirmek, bir başka deyişle zengin ve yoksul bölgeler arasındaki açığı daraltmak için harekete geçmek anlamına geldiğini anladı. Uygulamada bu, bölgesel ve sosyal politikaların ortaya konmasını ifade ediyordu ve bu politikalar AB’nin her bir genişlemesinde daha da önemli hale geldi.

Ayrıntılar İçin Tıklayınız

Kaynak: AB Türkiye Delegasyonu Resmi Websitesi

Karar Alma Mekanizmaları

2010-07-14T15:44:00.001-07:00

Karar Mekanizması

AB karar alma sürecine ilişkin kurallar ve prosedürler antlaşmalarda belirtilmiştir. Her Avrupa yasası “yasal dayanak” olarak adlandırılan belirli bir antlaşma maddesine dayanır.

Devamı...

Ortak Karar Usulü

Bu usulde Parlamento ve Konsey yasama yetkisini paylaşırlar. Komisyon yasa teklifini iki kuruma da gönderir. Bu iki kurum da teklifi sırasıyla iki kez okur ve tartışırlar.

Devamı...

İştiare Usulleri

Komisyon, teklifini hem Konsey’e hem Parlamento’ya gönderir. Ancak, AB’nin karar alma sürecinin önemli bir bölümünü oluşturan diğer kurumlara resmi olarak danışmak Konsey’in görevidir.

Devamı...

Uygun Bulma Usulleri

Parlamento’nun teklifte değişiklik isteme olanağının olmaması dışında, istişare usulünde olduğu gibi işler: Parlamento teklifi ya kabul ya da reddeder.

Devamı...

Kaynak: AB Türkiye Delegasyonu Resmi Websitesi

Avrupa Birliği Kurumları

2010-07-14T15:43:00.000-07:00

AB Parlamentosu

Tarihi 1950’lere ve kurucu antlaşmalara dayanan Avrupa Parlamentosu’nun (AP) üyeleri 1979’dan beri temsil ettikleri kişiler tarafından doğrudan seçilmektedir.

Devamı

Avrupa Birliği Konseyi

Konsey, Avrupa Birliği’nin ana karar-alma mekanizmasıdır. Avrupa Parlamentosu gibi Konsey de kurucu antlaşmalar ile 1950’lerde kurulmuştur.

Devamı

Avrupa Komisyonu

Komisyon'un görevi, bir bütün olarak AB’nin çıkarlarını temsil etmek ve desteklemektir. Yeni AB yasaları için öneriler tasarlar ve bunları Avrupa Parlamentosu’na ve Konsey’e sunar.

Devamı

Adalet Divanı

Avrupa Toplulukları Adalet Divanı 1952’de AKÇT antlaşması ile kurulmuştur. Adalet Divanı’nın görevi, AB mevzuatının her üye devlette aynı şekilde yorumlanmasını ve uygulanmasını sağlamaktır.

Devamı

Avrupa Birliği Sayıştayı

Sayıştay’ın görevi, vergi mükelleflerinden gelen AB fonlarının doğru toplandığını ve hedeflenen amaç için kanunlara uygun ve ekonomik olarak harcandığını kontrol etmektir.

Devamı

Ekonomik ve Sosyal Komite

Ekonomik ve Sosyal Komite, işveren ve işçi sendikaları, çiftçi kooperatifleri, esnaf ve sanatkar teşkilatları ve tüketici örgütlerini ve birçok sivil toplum örgütlerini temsil etmektedir.

Devamı

Bölgeler Komitesi

1994'te kurulan Komite Brüksel'de bulunmaktadır. Bölgeler Komitesi, Avrupa Birliği'nde yerel hükümetleri temsil eden danışma kurumudur.

Devamı

Avrupa Merkez Bankası

Avrupa Merkez Bankası (ECB), Avrupa Birliği'nin para politikalarını oluşturur ve yürütür, döviz operasyonlarını yönlendirerek ödemeler sisteminin düzgün çalışmasını sağlar.

Devamı

Kaynak: AB Türkiye Delegasyonu Resmi Websitesi

AB Nasıl Çalışır?

2010-07-14T15:39:00.000-07:00

AB, barış ve refah için birlikte çalışmaya kararlı demokratik Avrupa ülkelerinden oluşan bir ailedir.

Üye Ülkeler, ortak menfaat içeren belirli konulardaki kararların Avrupa düzeyinde demokratik olarak alınabilmesi için egemenliklerinin bir kısmını devrettikleri ortak kurumlar kurmuşlardır. Bu sayede, birbiriyle bağlantılı modern dünyanın pek çok problemi ile ulusal yerine bölgesel düzeyde daha iyi mücadele edilir. AB politikaları, üç temel kurum tarafından alınan kararlar sonucu belirlenir:

Avrupa Birliği Konseyi (üye devletleri temsil eder);
Avrupa Birliği Parlamentosu (vatandaşları temsil eder); ve
Avrupa Komisyonu (ortak Avrupa menfaatini gözeten siyasi olarak bağımsız organ).

Bu kurumsal üçgen, AB’nin her yerinde uygulanan yasa ve politikaları oluşturur. Prensipte yeni yasaları öneren Komisyon’dur, fakat bunları kanunlaştıran Parlamento ve Konsey’dir. Avrupa Adalet Divanı ‘Avrupa Hukuku’nu gözetir ve Avrupa Birliği Sayıştayı Birliğin faaliyetlerinin finansmanını kontrol eder. Bu temel kurumların yanı sıra önemli görevleri olan kurumlar:

Ekonomik ve Sosyal Komite, sivil toplumu, işçileri ve işverenleri temsil eder;
Bölgeler Komitesi, bölgesel ve yerel yönetimleri temsil eder;
Avrupa Merkez Bankası, Birliğin para politikalarından sorumludur;
Avrupa Ombudsmanı, AB kurumları ve organları hakkında kötü yönetimle ilgili şikayetleri soruşturur

Kaynak: AB Türkiye Delegasyonu Resmi Websitesi

Lizbon Antlaşması

2010-07-14T15:36:00.001-07:00

14 Aralık 2007’de AB dönem başkanlığını yürüten Portekiz'in başkenti Lizbon'da toplanan AB devlet ve hükümet başkanları Lizbon Antlaşması'nı imzaladı. Lizbon'daki Jeronimos Manastırı'nda toplanan 27 Üye Ülke liderlerinin imzaladığı bu anlaşma, 29 Ekim 2004 tarihinde Roma'da imzalanan “Avrupa için bir Anayasa Oluşturan Antlaşma”nın yerini almıştır.

Fransa ve Hollanda'da düzenlenen referandumlarla reddedilen AB Anayasası'nın boşluğunu doldurmak ve kurumsal bir krizi önlemek amacıyla hazırlanan Lizbon Anlaşması'nın, 1 Ocak 2009 tarihinde yürürlüğe konulması hedefleniyor. Liderler tarafından imzalanan bu anlaşmanın Üye Ülkelerin parlamentoları tarafından mı, yoksa halk oylaması ile mi onaylanacağına ise her bir Üye Ülke kendisi karar verecek.

AB'de 6 aylık dönüşümlü başkanlık sistemini kaldıran yeni anayasada 2.5 yıllık süre için Üye Ülkelerin oy birliğiyle atayacakları AB Konseyi Başkanı'nın yılda 4 kez toplanacak AB zirvelerine de başkanlık etmesi öngörülüyor.

Anlaşmaya göre, dış politikada tek seslilik için atanan AB Dışişleri ve Güvenlik Politikası Yüksek Temsilcisi ise dışişleri bakanlarını buluşturan Dış İlişkiler Konseyi toplantılarına başkanlık edecek.

AB Komisyonu Başkan Yardımcılığı görevini de üstlenecek Yüksek Temsilci, "AB'nin dış eylemlerinin eş güdümünü" sağlayacak.

Komisyonun yine 5 yıllık dönemlerle her ülkeden birer temsilciyle çalışması belirlenen yeni anayasada, 2014 yılından itibaren komiser sayısında yeni düzenleme yapılacak.

Lizbon Anlaşması ile getirilen "ikili çoğunluk sistemi" olarak adlandırılan nitelikli oylama yöntemi, karar alınabilmesi için ülke sayısı dikkate alındığında yüzde 55 ve ülke nüfusları dikkate alındığında yüzde 65 destek bulunmasını gerekli kılıyor.

İkili çoğunluk sisteminin geçerli olmayacağı dış politika, AB bütçesi ve vergi gibi konularda karar alınabilmesi için ise Üye Ülkelerin oy birliği gerekecek.

Lizbon Anlaşması (Resmi Metin – İngilizce)http://www.consilium.europa.eu/uedocs/cmsUpload/cg00014.en07.pdf

Lizbon Anlaşması (Gayriresmi Türkçe çevirisi)

http://www.ikv.org.tr/haberler2.php?ID=1690

Kaynak: AB Türkiye Delegasyonu Resmi Websitesi

AB Anayasası

2010-07-14T15:33:00.000-07:00

AB’nin tüm uygulamaları güçlerini Üye Ülkelerin kendi istekleriyle ve demokratik olarak kabul ettikleri antlaşmalardan almaktadır. Daha önceden imzalanan antlaşmalarsa toplumda meydana gelen değişmeler doğrultusunda değiştirilerek güncellenmiştir.

Avrupa için bir Anayasa Oluşturan Antlaşma adıyla bilinen en son antlaşma ise tüm Antlaşmaların yerine tek bir metin koymayı amaçlamaktadır. Avrupa’nın Geleceğine İlişkin Konvansiyon ve Hükümetlerarası Konferans’ın (HAK) çalışmaları sonucunda oluşturulan Anayasa, Brüksel’de 17 ve 18 Haziran 2004 tarihlerinde Avrupa Komisyonu Devlet ve Hükümet Başkanları toplantısında kabul edilmiş; 29 Ekim 2004 tarihinde ise imzalanmıştır.

Yürürlüğe girmeden önce Anayasa’nın anayasal düzenlemelerin yanı sıra (parlamenter süreç ve/veya referendum aracılığıyla) her bir Üye Ülke tarafından onaylanması gerekmektedir. İki kurucu üye, Fransa ve Hollanda’nın halkları tarafından Anayasa’nın reddedilmesinin ardından Üye Ülkeler, Anayasa üzerinde tekrar değerlendirme yapılması ve daha ayrıntılı düşünülmesi çağrısında bulundular.

Ancak, AB Anayasası, Fransa ve Hollanda'da düzenlenen referandumlarla reddedildi. Bu boşluğu doldurmak ve kurumsal bir krizi önlemek amacıyla hazırlanan Lizbon Anlaşması hazırlandı.

Nice Antlaşması

2010-07-14T15:30:00.001-07:00

Avrupa Birliği’nin son genişleme süreciyle ulaşacağı üye sayısı ve bunun getireceği kurumsal büyüklük ve bürokrasi düşünülerek kurumsal reformlar yapılması öngörülmüştür. Bu kapsamda, 14 Şubat 2000’de başlayan Hükümetlerarası Konferans Aralık 2000’de gerçekleştirilen Nice Zirvesi’yle sonuçlandırılmıştır.

26 Şubat 2001’de imzalanan Nice Antlaşması Şubat 2003’te yürürlüğe girmiştir.

Nice Antlaşması’yla Avrupa Konseyi, Avrupa Parlamentosu’ndaki üye ülkelerin oy dağılımları ve Avrupa Komisyonu üye sayıları yeni katılacak ülkeleri de kapsayacak şekilde yeniden düzenlenmiştir. Buna göre Avrupa Parlamentosu sandalye sayısı toplam 626’dan 732’ye, Avrupa Konseyi toplam oy sayısı ise 87’den 287'e çıkarılmıştır. Yeni üyelerin katılmasıyla birlikte, 1 Kasım 2004 itibarıyla toplam oy sayısı 321'e çıkarılacaktır. Avrupa Parlamentosu’nun yeni oluşumu Mayıs 2004'teki seçimlerden sonra yürürlüğe girecektir. 2004 Avrupa seçimlerinde sandalye sayısı toplam 732’ye ulaşacak biçimde (şimdiki üye devletlerde ve kendileriyle katılım antlaşmaları imza edilmiş olan on yeni üye devlette) seçilecek Parlamento üyelerinin sayısını orantılı olarak arttırmaya karar verilmiştir (ancak, her bir üye devlette seçilecek Parlamento üyelerinin sayısı bugünkü sayıdan yüksek olmayacaktır). İngiltere, Fransa ve İtalya gibi ülkelerin sandalye sayılarının 87’den 72’ye düşürülmesi gerekecektir.

2004-2009 döneminde yeni üye devletlerin Avrupa Birliği’ne katılması ve 2004 Avrupa seçimlerine yeni katılan ülkelerden seçilen milletvekillerini de içine almasıyla birlikte, Avrupa Parlamentosu’nda azami 732 sandalye sayısının geçici olarak aşılması beklenmektedir.

Avrupa Komisyonu’nda yapılan değişiklik ise her bir üye ülkenin Avrupa Komisyonu’nda tek üye ile temsil edilmesi şeklindedir ve bu da Kasım 2004 tarihinden itibaren yeni Komisyon’la birlikte yürürlüğe girecektir. Avrupa Birliği üye sayısı 27’ye ulaştığında ise Avrupa Komisyonu üyeleri sayısı üye devletlerin sayısından az olacağından rotasyon sistemi getirilecektir. Antlaşma’yla birlikte yetkileri genişletilen Komisyon Başkanı, Komisyon’un içsel örgütlenmesi konusunda karar verecek, üyeleri görevlendirecek ve gerekirse, kendi görev süresinde yeni bir sorumluluk dağılımı yapacak, Komisyon’un ortak onayından sonra (sayıları artık Antlaşma’da belirlenmeyen) başkan yardımcılarını atayacak, Komisyon’un onayına tabi olarak bir üyenin istifasını talep edebilecektir.

Nice Antlaşması’nın büyük ve küçük üye ülkeler arasındaki dengeyi sağlaması sonucunda AB Konseyi’ndeki oy dağılımında da bir ayarlama yapılması gerekliliği doğdu. Avrupa Konseyi’nde nitelikli çoğunlukla oylama yapılması için oyların ağırlığının hesaplanması gerekmektedir. Şu anki sistemde nitelikli çoğunluk için sınır toplam 87 oyun %71.3’ü olan 62 oydur. Nice Antlaşması’nın yürürlüğe girmesiyle birlikte nitelikli çoğunluk için sınır oy sayısı 169, bloke etmeye yetecek oy sayısı is 69 olacaktır. Ayrıca Antlaşma’ya göre Konsey’in bir üyesi nitelikli çoğunlukla karar alınması durumunda, bu nitelikli çoğunluğun AB nüfusunun %62’sini temsil edip etmediğinin incelenmesini isteyebilmektedir. Son genişlemeyle birlikte, Avrupa Konseyi’ndeki oyların ağırlıkları ve nitelikli çoğunluk hesaplamalarının yeniden yapılması gerekecektir. Buna göre nitelikli çoğunluk için gerekli oy sayısı 1 KAsım 2004'ten itibaren 25 üyeli AB için 321 oyun yüzde 72.3'ü olan 232 oy olacaktır.

Nice Antlaşması’yla nitelikli çoğunlukla karar alınan alanların kapsamı genişletilerek, vatandaşların serbest dolaşımı, sivil işlerde hukuki işbirliği, hizmetler ve fikri mülkiyetin ticari boyutu ile ilgili uluslararası anlaşmalar, sanayi politikası, üçüncü ülkelerle ekonomik, mali ve teknik işbirliği, Avrupa düzeyindeki siyasi partilerin tüzüğü, Adalet Divanı ve Birinci Derece Mahkemesi’nin işleyiş kuralları gibi alanlar bu çerçeveye alınmıştır.

Nice Antlaşması’nın getirdiği en önemli değişiklik, ortak karar prosedürünün kapsamının genişletilmesidir. Bu prosedür, oybirliğinden nitelikli çoğunluk oylamasına geçen yedi hüküm için geçerli olacaktır. Böylece, Nice Antlaşması’ndan sonra, nitelikli çoğunluk yoluyla alınmış bir Konsey kararını gerektiren yasal düzenlemelerin çoğu, ortak karar prosedürü yoluyla kararlaştırılacaktır. Bununla birlikte, ortak karar prosedürü, zaten nitelikli çoğunluk kuralının kapsamına giren yasal düzenlemeleri (örneğin tarım politikası veya ticaret politikası konusundaki düzenlemeler) içermemiştir.

Kaynak: AB Türkiye Delegasyonu Resmi Websitesi

Amsterdam Anlaşması

2010-07-14T15:28:00.001-07:00

AB ülkelerinin Maastricht Antlaşması’nın günün koşullarına uyarlanması ve bu çerçevede tek para birimine geçiş ve AB’nin genişleme süreciyle ilgili olarak 1996 Torino Hükümetlerarası Konferansı’yla başlayıp 1997 Amsterdam Zirvesiyle tamamlanmıştır.

1 Mayıs 1999’da yürürlüğe giren Amsterdam Anlaşması’yla Avrupa vatandaşlığı kısmı tektrar vurgulanmış ve AB vatandaşlığının ulusal vatandaşlığa halel getirmeyeceği belirtilmiştir. Ayrıca karar alma mekanizmasında Avrupa Parlamentosu, yasama prosedürü ve ortak karar alma prosedüründe getirilen değişkiliklerle daha güçlü hale gelmiştir. Ortak karar alma prodesürünün kapsamı genişletilerek, Parlamento tarafından reddedilen bir karar tasarısında Konsey’in ancak oybirliği ile karar aldığı durumlarda söz sahibi olabilmesi öngörülmüştür. Antlaşmaya göre Komisyon Başkanı’nın atanması için Parlamento’nun onayı, Komiserlerin atanması içinse Komisyon Başkanı’yla ortak karar şartı getirilmiştir.

Konsey, istihdam direktifleri ve istihdamı teşvik önlemleri, kadın ve erkek foırst eşitliği, kamu sağlığı, şeffaflık, yolsuzluğunönlenmesi, gümrük işbirliği, yabancıların yerleşme hakkına ilişkin mevzuat, araştırma çerçeve programlarının kabulu gibi alanlarda ağırlıklı oylama ile karar alabilecektir.

Antlaşma ile üye ülkeler arasında sınır kontrollerinin kaldırılması amacıyla Schengen Anlaşması Topluluk hukukunun bir parçası haline gelmiştir (İrlanda ve İngiltere’nin sınır kontrol hakkı saklı kalmak üzere).

Amsterdam Antlaşması’yla alınan önemli kararlardan birisi de 1.1.1999 tarihi itibarıyla tek para birimine geçişin teyid edilmesidir. Ayrıca Maastricht Antlaşması ile birlikte halkın anlayamayacağı karmaşık bir hale gelen Antlaşma metninin sadeleşmesi gereği belirtilmiştir.

‘Her Avrupa Devleti Birliğe üyelik için başvurabilir’ ibaresi değiştirilerek, AB’nin temellerini oluşturan özgürlük, demokrasi, hukuk devleti ve insan hakları ile temel özgürlüklere saygı ilkelerine bağlı her Avrupa Devleti’nin üyelik için başvurabileceği belirtilmiştir.

Kaynak: AB Türkiye Delegasyonu Resmi Websitesi

Maastricht Antlaşması

2010-07-14T15:26:00.001-07:00

1993 yılında yürürlüğe giren Maastricht Antlaşması'yla Avrupa Topluluğu Avrupa Birliği adını almış ve AET kısaltması AT olarak değiştirilmiştir. Bu antlaşmayla, Ekonomik ve Parasal Birlik, Ortak Güvenlik ve Dış Politika ile İçişleri ve Hukuk alanında işbirliği başlıklarında yeni bir yapı tanımlanmaktadır.

Maastricht Antlaşmasıyla oluşturulan Birliğin amaçları:

Sınırsız bir pazar yaratmak, ekonomik ve sosyal bütünleşmeyi sağlamak, tek parayı kapsayacak bir ekonomik ve parasal birlik oluşturmak;
Ortak bir dış politika ve güvenlik politikası uygulamak ve uzun vadede ortak bir savunma politikası oluşturmak;
Avrupa vatandaşlığı kavramını oluşturmak;
Hukuk ve içişleri alanında daha sıkı işbirliği

olarak şekillendirilmiştir. Bunların içinde en önemlilerinden birisi Avrupa Birliği vatandaşlığıdır. Buna göre, Topluluğa üye ülke vatandaşı olan herkes Birlik vatandaşıdır ve antlaşmalardan doğan hak ve sorumluluklara sahiptirler. Birlik vatandaşları, Topluluğa üye ülkelerde serbestçe dolaşma ve ikamet etme hakkına sahiptirler. Üye ülkelerde ikamet eden 'Birlik Vatandaşı', o ülkenin uyruğunda olmasa bile o ülkenin belediye seçimlerinde ve Avrupa Parlamanetosu seçimlerinde aday olma ve oy kullanma ve diplomatik koruma haklarından yararlanabilmektedir.

Ayrıca Maastricht Antlaşmasıyla Avrupa Parlamentosu’nun yetkileri artırılmış, ortak karar alma (co-decision) adı verilen yeni bir prosedür çerçevesinde bazı konularda veto etme ve gensoru verme yetkisi verilmiştir. Üye sayısının yeniden düzenlenmesi ve dış politika konularında nitelikli çoğunlukla karar alması da kabul edilmiştir.

Kaynak: AB Türkiye Delegasyonu Resmi Websitesi

Tek Senet

2010-07-14T15:25:00.000-07:00

Roma Antlaşması'nın uygulamaya başlamasıyla tek pazar oluşturma yönündeki ilk önemli adım 1968 yılında, üye ülkeler arasında ticarette gümrük vergilerinin ve miktar kısıtlamalarının kaldırılması ve üçüncü ülkelere karşı ortak bir gümrük tarifesinin uygulanmasıyla oluşturulan gümrük birliğidir.

Ancak 1973 yılı petrol krizi sonucunda üye ülkelerde yaşanan ekonomik kriz ve 1980'lerde üye ülkelerdeki farklı standartların sanayici açısından bürokratik zorluklar getirmesi nedeniyle iç pazarın oluşturulması gündeme geldi. Bu çerçevede Avrupa Komisyonu, 1985 yılında iç pazarın oluşturulmasına yönelik programı içeren Beyaz Kitabı yayınladı.

İç Pazar'ın oluşturulmasıyla ilgili en önemli belge 1986 yılında imzalanan ve Temmuz 1987 tarihinde yürürlüğe giren Avrupa Tek Senedi'dir. Avrupa Tek Senedi'nde Ortak Pazar hedefi yeniden tanımlanmış, Avrupa Parlamentosu'nun yetkileri artırılmış ve nitelikli oy çokluğu ile karar alma mekanizması getirilmiştir. Avrupa Tek Senedi'nde ayrıca Ortak Pazar'ın aşamalı olarak 31 Aralık 1992 tarihine kadar gerçekleştirilmesi hedefi konmuştur. Ortak Pazar'la üye ülkeler arasında politik, ekonomik ve sosyal bütünleşme, ekonomik ve parasl birlik, teknolojik araştırma ve geliştirme, çevre politikası ve dış politika alanında işbirliği gibi yeni Topluluk politikaları belirlenmiştir.

Tek Senet ile birlikte Ortak Pazar'ın gerçekleştirilmesi için gerekli hukuki ve politik dayanak oluşturulmuş ve Beyaz Kitap'ta yer alan program genişletilmiştir.

Kaynak: AB Türkiye Delegasyonu Resmi Websitesi

Roma Antlaşması

2010-07-14T15:23:00.000-07:00

Avrupa Birliği, 2. Dünya Savaşı’ndan sonra büyük bir yıkıma uğrayan Avrupa’da, barışın ve bölgesel istikrarın yeniden sağlanması ve ekonomik yeniden yapılanma amacıyla oluşturulan bir ülkeler topluluğudur.

Avrupa Birliği’nin temelleri, 9 Mayıs 1950'de Fransız Dışişleri Bakanı Robert Schumann tarafından Avrupa ülkelerine savaş sanayinin ana maddeleri olan kömür ve çeliğin kullanımının uluslarüstü bir organın sorumluluğunda yürütülmesine ilişkin yapılan çağrıyla atıldı. Bu çağrıya cevap veren Fransa, Almanya, İtalya, Belçika, Lüksemburg ve Hollanda, 1951’de imzaladıkları Paris Antlaşması'yla Avrupa Kömür ve Çelik Topluluğu’nu (AKÇT) kurdular. AKÇT’yi kuranların hedefi, 20. yüzyılın ilk yarısında iki büyük savaş yaşamış, şehirleri yıkılmış Avrupa’yı yeniden inşa edip barışın sürekli olmasını sağlamaktı.

1957’de ise kömür ve çeliğin yanısıra diğer sektörlerde de ekonomik birliği kurmak amacıyla Roma Antlaşması’nı imzalayan altı ülke “Avrupa Ekonomik Topluluğu”nu (AET) kurdular. 248 madde ve protokollerden oluşan Roma Antlaşması 1 Ocak 1958'de yürürlüğe girdi ve AET'ye hukuken uluslarüstü bir kuruluş olma niteliği kazandırdı.

AET'nin hedefi malların, hizmetlerin ve sermayenin serbest dolaştığı bir ortak pazarın kurulması idi. Nihai hedef ise AET'nin siyasi bütünlüğe ulaşmasıydı.

Roma Antlaşması'nın 2. maddesi AET'nin hedefini şu şekilde açıklar:

'Topluluğun görevi, ortak pazarın kurulması ve üye ülkelerin ekonomik politikalarının giderek yakınlaştırılması suretiyle, Topluluğun bütünü içinde ekonomik etkinliklerin uyumlu olarak gelişmesini, sürekli ve dengeli bir yayılmayı, artan bir istikrarı, yaşam düzeyinin hızla yükseltilmesini ve birleştirdiği devletler arasında daha sıkı ilşkileri gerçekleştirmektir.'

Kaynak: AB Türkiye Delegasyonu Resmi Websitesi

AB Yasal Çerçeve

2010-07-14T15:15:00.001-07:00

Fransa, Almanya, İtalya, Belçika, Lüksemburg ve Hollanda, 1951’de imzaladıkları Paris Antlaşması'yla Avrupa Kömür ve Çelik Topluluğu’nu (AKÇT) kurdular.

Aynı altı ülke 1957’de kömür ve çeliğin yanısıra diğer sektörlerde de ekonomik birliği oluşturmak amacıyla Roma Antlaşması’nı imzalayarak “Avrupa Ekonomik Topluluğu”nu (AET) kurdular.

Tek Senet

İç Pazar'ın oluşturulmasıyla ilgili en önemli belge, 1986 yılında imzalanan ve Temmuz 1987 tarihinde yürürlüğe giren Avrupa Tek Senedi'dir. Tek Senet ile Ortak Pazar hedefi yeniden tanımlanmış, Avrupa Parlamentosu'nun yetkileri artırılmış ve nitelikli oy çokluğu ile karar alma mekanizması getirilmiştir.

Maastricht Antlaşması

1993 yılında yürürlüğe giren Maastricht Antlaşması'yla Avrupa Topluluğu, Avrupa Birliği adını almış ve AET kısaltması AT olarak değiştirilmiştir. Bu antlaşmayla, Ekonomik ve Parasal Birlik, Ortak Güvenlik ve Dış Politika ile İçişleri ve Hukuk alanında işbirliği başlıklarında yeni bir yapı tanımlanmaktadır.

Amsterdam Antlaşması

1 Mayıs 1999’da yürürlüğe giren Amsterdam Anlaşması’yla Avrupa vatandaşlığı tekrar vurgulanarak AB vatandaşlığının ulusal vatandaşlığa engellemeyeceği belirtilmiştir. Ayrıca Avrupa Parlamentosu karar alma mekanizmaları; yasama ve ortak karar alma prosedüründe yapılan değişikliklerle daha güçlü hale getirilmiştir.

Nice Antlaşması

26 Şubat 2001’de imzalanan Nice Antlaşması Şubat 2003’te yürürlüğe girmiştir. Bu antlaşmayla Avrupa Konseyi, Avrupa Parlamentosu’ndaki üye ülkelerin oy dağılımları ve Avrupa Komisyonu üye sayıları yeni katılacak ülkeleri de kapsayacak şekilde yeniden düzenlenmiştir.

AB Anayasası

AB’nin tüm uygulamaları güçlerini Üye Ülkelerin kendi istekleriyle ve demokratik olarak kabul ettikleri antlaşmalardan almaktadır. Daha önceden imzalanan antlaşmalarsa toplumda meydana gelen değişmeler doğrultusunda değiştirilerek güncellenmiştir.

Lizbon Anlaşması

14 Aralık 2007’de AB dönem başkanlığını yürüten Portekiz'in başkenti Lizbon'da toplanan AB devlet ve hükümet başkanları Lizbon Anlaşması'nı imzaladı. Lizbon'daki Jeronimos Manastırı'nda toplanan 27 Üye Ülke liderlerinin anlaşmayı imzalamasıyla, Lizbon Anlaşması, 29 Ekim 2004’de imzalanan ancak onaylanmayan “Avrupa için bir Anayasa Oluşturan Antlaşma”nın yerini almıştır.

Kaynak: AB Türkiye Delegasyonu Resmi Websitesi

AB Haritası

2010-07-14T15:13:00.000-07:00

Kaynak: AB Türkiye Delegasyonu Resmi Websitesi

Ekonomik ve Parasal Birlik:Euro

2010-07-14T15:10:00.000-07:00

1 Ocak 2002’den bu yana 315 milyondan fazla Avrupa Birliği vatandaşı günlük yaşamlarının doğal bir parçası olarak Euro’yu kullanıyor. Şubat 1992’de tek Avrupa parası ilkesini ortaya koyan Maastricht Antlaşması’ndan, Euro banknot ve madeni paralarının 15 ülkede dolaşıma girmesine kadar olan süre sadece 10 yıl aldı.

Bu, dünya tarihinde benzeri olmayan böyle bir operasyonu başarmak için dikkat çekecek derecede kısa bir süre. Euro, ilgili ülkelerin birçoğu için ulusal egemenliklerinin yüzyılı aşkın simgeleri ve araçları olan para birimlerinin yerini aldı. Böylelikle, yeni para Avrupa’yı ekonomik birliğe oldukça yaklaştırdı. Ayrıca, Avrupa vatandaşları için ortak Avrupa kimliği paylaşımının daya iyi algılanmasını sağladı. İnsanlar artık ceplerinde nakit Euro taşıyarak, para değiştirmelerine gerek kalmaksızın Avrupa Birliği’nin büyük bir kısmında seyahat edebiliyor ve alışveriş yapabiliyorlar.

Tek Avrupa parası fikri nasıl doğdu?

1970’te, o zamanki Lüksemburg Başbakanı’nın ismiyle bilinen Werner Raporu, 6 AET ülkesinin ekonomileri ve paraları arasında bir yakınlaşmanın sağlanmasını önerdi. Avrupa Para Sistemi’nin kurulduğu Mart 1979’a kadar bu yönde bir adım atılmadı. APS, üye devlet paraları arasındaki kur değişikliklerini azaltmak üzere tasarlandı. Söz konusu sistem %2.25 ilâ %6 arasında dalgalanma marjı sağladı. Ancak sistemin mekanizmaları, ABD dolarındaki istikrasızlığın ve özellikle uluslararası gerginlik dönemlerinde spekülâtörlerin avı olan bazı para birimlerinin güçsüzlüğünün yol açtığı bir dizi kriz nedeniyle zayıfladı.

Avrupa, tek pazarın tamamlanmasında ilerleme kaydederken parasal istikrar alanına duyulan ihtiyaç giderek arttı. 1986’da imzalanan Avrupa Tek Senedi, mantıklı bir yaklaşımla Avrupa ekonomilerinin yakınlaşmasını ve ülkelerin para birimleri arasındaki kur dalgalanmalarını sınırlama ihtiyacını ifade ediyordu. Kişilerin, malların ve sermayenin serbest dolaşımına dayalı bir Tek Pazar’ın, ilgili paraların değerinin düşürülmesi halinde doğru bir şekilde işlemesi nasıl beklenebilirdi? Bir paranın değerinin düşürülmesi o paraya âdil olmayan bir rekabet avantajı sağlayacak ve ticarette bozulmalara yol açacaktı.

Haziran 1989 Madrid Avrupa Konseyi’nde Komisyon başkanı Jacques Delors, Ekonomik ve Parasal Birlik’i (EPB) gerçekleştirmek için bir palan ve zaman takvimini ileri sürdü. Bu plân, daha sonra Şubat 1992’de Maastricht’te imzalanan Antlaşmaya koyuldu. Antlaşma, EPB’ye girebilmek için üye devletler tarafından yerine getirilmesi gereken kriterleri belirledi. Bu kriterler, esasen ekonomik ve mali disiplini kapsıyordu: Enflasyonun frenlenmesi, faiz hadlerinin azaltılması, bütçe açıklarının GSYİH’nin azami %3’üne indirilmesi, kamu finansman gereksiniminin GSYİH’nin azami %60’ı ile sınırlanması ve para kurunun istikrara kavuşturulması.

Antlaşmaya ekli protokollerde, Danimarka ve İngiltere kriterlerini yerine getirmiş olsalar dahi EPB’nin üçüncü aşamasına yani “Euro’nun kabul edilmesine” geçmeme haklarını saklı tuttular. Bu “çekilme hakkı” (opting out) olarak adlandırıldı. Danimarka bir referandumun ardından Euro’yu kabul etme niyetinde olmadıklarını açıkladı. İsveç de çekincelerini ifade etti.

Tek paranın istikrarını sağlayacak bir yol olması gerekiyordu. Çünkü enflasyon ekonominin rekabet gücünü azaltıp kişilerin güvenini zayıflatıyor ve onların satın alma gücünü düşürüyor. Bu nedenle Frankfurt’ta bağımsız bir Avrupa Merkez Bankası kuruldu ve kendisine Euro’nun değerini muhafaza etmek üzere faiz hadlerini belirleme görevi verildi.

Haziran 1997’de Avrupa Konseyi, Amsterdam’da iki önemli tavsiye kararını kabul etti:

Bu kararlardan “istikrar ve büyüme paktı” olarak bilinen birincisi, ilgili ülkelerin bütçe disiplinlerini muhafaza etme sözünü vermelerini sağladı. Söz konusu ülkeler birbirlerini dikkatle izleyecek ve birbirlerinin aşırı açık vermelerine izin vermeyecekti.
İkinci karar ise ekonomik büyümeyi kapsıyordu. Söz konusu karar, üye devletlerin ve Komisyon’un, istihdamın AB gündeminin en başında kalmasını sağlamakta kesin kararlı olduklarını ilân ediyordu.

Aralık 1997’de Avrupa Konseyi Lüksemburg’da ekonomi politikalarının eşgüdümünün sağlanmasına ilişkin bir karar daha kabul etti. Bu karar, “Euro alanına” katılan devletlerin bakanlarının, tek paraya yönelik olarak paylaştıkları belli sorumluluklarla ilgili konuları kendi aralarında tartışmak üzere gayri resmi olarak bir araya gelebilmeleri gibi önemli bir kararı içeriyordu. AB’nin siyasî liderleri böylelikle, Euro’yu kabul eden ülkeler arasında parasal birliğin de ötesinde malî, bütçe, sosyal ve vergi politikalarını kucaklayan daha yakın bağlar oluşturmanın yolunu açtılar.

EPB’nin gerçekleştirilmesinde kaydedilen ilerleme Tek Pazar’ın açılmasını ve tamamlanmasını kolaylaştırdı. Dünyadaki çalkantılı duruma rağmen (borsa krizleri, terörist saldırılar ve Irak savaşı) Euro alanı, yatırımcıların ve tüketicilerin ihtiyaç duyduğu istikrar ve güvenden faydalandı. Avrupa vatandaşlarının Euro’ya olan güveni, madeni paraların ve banknotların 2002’nin ilk yarısında başarılı ve beklenmedik bir şekilde hızlı sunumu ile arttı. İnsanlar, artık farklı Avrupa ülkelerinde fiyatları doğrudan kıyaslayabildikleri için daha kolay alışveriş yapabilmekten memnunlar.

Euro, dünyanın ikinci en önemli parası haline geldi. ABD dolarının yanında uluslararası ödemeler ve yedek akçe olarak giderek daha fazla kullanılıyor. Euro alanında malî piyasalar arasındaki bütünleşme sadece borsa simsarı firmalar değil, borsalar arasındaki birleşmelerle de hızlandı.

Euro’nun kullanılmaya başlanması, fiyatlandırmada kur risklerini dikkate almalarına gerek kalmadığı için şirketlere yararlı olmuştur. Bu durum, Euro alanı içinde daha önce AB GSYİH’sinin %1’ine karşılık gelen sınır ötesi ticarete yönelik işlem maliyetlerini azaltmaktadır. Tüketiciler de düşük maliyetlerden ve ekonomik istikrardan yararlanmaktadır.

Bugün Euro; Almanya, Avusturya, Belçika, Finlandiya, Fransa, Hollanda, İrlanda, İspanya, İtalya, Lüksemburg, Portekiz, Slovenya, Yunanistan, Malta ve Kıbrıs'ta yaşayan 315 milyondan fazla insanın kullandığı yasal para birimidir. AB üyesi olmamakla birlikte Karadağ da yasal para birimi olarak Euro kullanmaktadır: Euro’nun sembolü şudur: €

1999	Almanya, Avusturya, Belçika, Finlandiya, Fransa, Hollanda, İrlanda, İspanya, İtalya, Lüksemburg, Portekiz
2001	Yunanistan
2002	Euro banknotlarının dolaşıma girmesi
2007	Slovenya
2008	Kıbrıs ve Malta
2009	Slovakya

Euro ayrıca Andora, Monako, San Marino ve Vatikan ile, para birimi olarak Euro’yu kullanan Avrupa ülkelerine bağlı Azor Adaları, Kanarya Adaları, Fransız Guyanası, Guadeloupe, Madeira, Martinique, Mayotte, Réunion, Saint Pierre ve Miquelon’da da kullanılmaktadır.

Kaynak: AB Türkiye Delegasyonu Resmi Websitesi

Avrupa Birliği Günü

2010-07-14T15:09:00.000-07:00

II. Dünya Savaşı’nın ardından, 9 Mayıs 1950'de Fransa Dışişleri Bakanı Robert SCHUMAN, Avrupa kıtasında barış, dayanışma ve refahın yeniden inşa edilebilmesi için savaşan ülkeleri “birlik” olmaya çağırdı.

Birleşik bir Avrupa fikrini gündeme getiren ve Schumann Deklerasyonu olarak anılan bu bildirgede, askeri gücün temelini oluşturan kömür ve çelik sanayinin yönetiminden sorumlu uluslarüstü bir Avrupa kurumunun oluşturulması öneriliyordu.

Kendini barışa adamış Jean Monnet'in fikir babası olduğu bildirge, bugünün Avrupa Birliği’nin de temellerini attı.

Bu çağrıya Fransa, Almanya, İtalya, Hollanda, Belçika ve Lüksemburg'un olumlu yanıt vermesiyle, Nisan 1951'de Avrupa Kömür ve Çelik Topluluğu'na ilişkin kurucu antlaşma imzalandı.

1985 yılında Milano'da yapılan AB Hükümet ve Devlet Başkanları Zirvesi’nde ise AB’nin doğum günü olan 9 Mayıs’ın Avrupa Günü olarak kutlanması kararlaştırıldı.

Her yıl dünyanın çeşitli ülkelerinde, Avrupa Birliği’nin misyonunu, tarihçesini, politikalarını geniş kitlelerle paylaşabilmek amacıyla “9 Mayıs Avrupa Günü” festival havasında çeşitli etkinliklerle kutlanmaktadır.

Kaynak: AB Türkiye Delegasyonu Resmi Websitesi

Avrupa Birliği Marşı

2010-07-14T15:07:00.000-07:00

AB Marşı, Beethoven'in 9. Senfonisi'nin son bölümünden uyarlanmış ve 1972 yılında Avrupa Konseyi tarafından kabul edilmiştir. Marş, Avrupa’nın temeli olarak kabul edilen özgürlük, barış ve dayanışma ideallerini söz olmadan müziğin evrensel diliyle ifade etmektedir. AB üye ülkelerinin hükümet temsilcileri, 1985 yılında AB'nin resmi marşına onay vermişlerdir. Avrupa Marşı, üye ülkelerin ulusal marşlarının yerine geçmemekle birlikte, AB üyesi tüm devletlerin paylaştıkları ortak değerleri ve farklılıkta bütünlük kavramlarını temsil etmektedir.

Kaynak: AB Türkiye Delegasyonu Resmi Websitesi

Avrupa Birliği Bayrağı

2010-07-14T15:05:00.000-07:00

Avrupa bayrağı, Avrupa Birliği'nin yanı sıra Avrupa’nın bütünlüğünün de bir sembolüdür. Bayrağın üzerinde bulunan 12 altın yıldızın oluşturduğu daire, dayanışmayı ve Avrupalıların birbirleriyle uyumunu temsil etmektedir.

Bayrak üzerindeki yıldızların sayılarının, Avrupa Birliği'ne üye ülkelerin sayısıyla bir bağlantısı bulunmamaktadır. Geleneksel olarak 12. mükemmeliyetin, bütünlüğün ve birliğin sembolü olduğundan dolayı bayrakta 12 yıldız vardır. Bu yüzden AB ne kadar genişlerse genişlesin, bayrak hep aynı kalır.

Bayrağın Tarihçesi

Bayrağın tarihçesi 1955'e kadar uzanıyor. O yıllarda 6 üyesi olan Avrupa Birliği, Avrupa Kömür ve Çelik Topluluğu olarak anılıyordu. Bu topluluktan bağımsız olarak daha önce oluşturulmuş Avrupa Konseyi ise daha çok sayıda üyeye sahipti ve insan haklarını savunma ve Avrupa kültürünün desteklenmesi politikasını izliyordu.

Avrupa Konseyi kendi bünyesi için kullanabileceği bir sembol arayışındaydı. Çeşitli müzakerelerden sonra mavi bir fon üzerine 12 altın yıldızın oluşturduğu bir daire bulunan sembolde karar kılındı. Birçok geleneğe göre 12 sayısı, mükemmeliyeti temsil eden bir semboldü. Aynı zamanda 12 sayısı, bir yıldaki ayların sayısı, ayrıca saatin üstünde yer alan sayıların toplam sayısıdır. Daire ise birlik ve bütünlüğün sembolüdür. Böylece Avrupa’daki insanların birlik ve bütünlüğünü temsil eden Avrupa’nın bayrağı doğdu.

Avrupa Konseyi, daha sonra diğer Avrupa kurumlarını da aynı bayrağı kullanmaya teşvik etti ve Avrupa Parlamentosu bu konuyu 1983 yılında gündemine aldı. 1985’te bayrak, Avrupa Birliği'ndeki Devlet Başkanları ve AB ülkeleri hükümetleri tarafından Avrupa Birliği’nin -o zamanlardaki adıyla Avrupa Topluluğu’nun- resmi amblemi olarak kabul edildi.

1986 yılından beri ise tüm Avrupa kurumları bu bayrağı kullanıyorlar. Avrupa bayrağı Avrupa Komisyonunun, yani Avrupa Birliği yürütme organının tek amblemidir. Diğer AB kurumları ve organları Avrupa bayrağının yanısıra kendi amblemlerini de kullanmaktadırlar.

Geometrik Tanımlama

Amblem, mavi bir dikdörtgen bayrak biçiminde olup bu bayrağın uzun kenarı, kısa kenarından bir buçuk kat daha uzundur. Eşit aralıklarla duran oniki altın yıldız, görünmez bir daire oluşturur. Bu dairenin merkezi, dikdörtgenin köşegenlerinin kesiştiği noktadır. Dairenin yarıçapı, kısa kenarın uzunluğunun üçte birine eşittir. Yıldızlardan her biri beş köşedir. Bu köşeler, görünmez bir dairenin çevresi üzerinde yer alırlar. Bu görünmez dairenin yarıçapı ise, dikdörtgenin kısa kenarının uzunluğunun onsekizde birine eşittir. Bütün yıldızlar dik dururlar.

Daire, yıldızların bir duvar saatinin üzerindeki sayılar gibi durmasını sağlayacak şekilde düzenlenmiştir.

Grafik tasarımı görebilmek için lütfen tıklayınız.

Kaynak: AB Türkiye Delegasyonu Resmi Websitesi

Slaytlarla AB

2010-07-14T15:00:00.000-07:00

Avrupa Komisyonu, Avrupa Birliği’nin ne olduğu, ne yaptığı ve nasıl çalıştığına ilişkin görsellerle desteklenmiş bir dizi slayt hazırladı. Bu slaytlar; öğretmenler, akademisyenler, öğrenciler ve profesyoneller dahil AB’yle ilgili sunum yapanların hayatını kolaylaştırmayı amaçlıyor.
Slaytlar, AB’ye ilişkin temel bilgilerden ekonomiye, araştırmaya, sağlığa ve iklim değişikliğine kadar çeşitli konuları kapsıyor. Kullanıcılar istedikleri slaytları seçmekte ve sunumlarını uyarlamak için diledikleri slayları birleştirmekte serbestler. Her slayt, AB hakkında daha önce bilgisi olmayan bir topluluk tarafından kolayca anlaşılabilecek çok basit bazı bilgileri veya anahtar kelimeleri içeriyor.

Slaytı İndirmek İçin Tıklayınız

Kaynak: AB Türkiye Delegasyonu Resmi Websitesi