Aydınlık Yaşam

Japonya'ya ne oldu?

noreply@blogger.com (Serda) — Mon, 21 Mar 2011 19:08:00 +0000

9.0 büyüklüğünde depremdi, tsunamiydi, dokuz bin küsür ölü var, termik santraller soğutuluyor, aman birinci patladı, ikincisi de patlıyor, üçüncü de gitti, dünyanın sonu geldi gidiyor derken, Libya'daki meseleye kilitlendi herkes, Japonya'yı bir anda herkes unuttu. Bu nasıl bir gündemdir anlayamadım. Bütün medyanın gözü Libya'ya, daha doğrusu petrolün akibetine odaklanmış durumda, diğer enerji kaynağı olan nükleer enerji felaketi kimsenin umurunda değil. Batılı ülkeler nedense Libya halkının demokratikleşmesine ve özgürlüğüne odaklanmış durumda. Diğer bir deyişle, petrolün kimin elinde olduğu, dünyanın sonunun gelmiş olmasından daha önemli.

Harbiden noldu Japonya'ya? Dünya bir felaketin eşiğinde değil miydi?

Bloguma Dokunma!

noreply@blogger.com (Serda) — Sun, 20 Mar 2011 20:13:00 +0000

Yasaklar, yasaklar, yasaklar...
Bir kişi bir ayıp işler, günahını bir nesil çeker. Haksızlıklara karşı tavrımızı alalım. Birileri korsan Digiturk yayını yaptı diye bunca blog yazarı neden cezalandırılıyor? Artık internet üzerinden yapılan yayınların hukuksal düzenlemesi sağlam bir zemine oturtulmasının zamanı geldi de geçti bile. Bu ve bunun gibi, yayın amacı sadece yazarının düşüncelerini aktarmak ve bu süreçte belki bir kaç okurun gönlüne dokunmak olan bloglara yazık değil mi? Blogspotun erişimine olan engelin kaldırılması için siz de blogumadokunma imza kampanyasına katılın

Hayatta güzellik ara güzellik bul...

noreply@blogger.com (Serda) — Thu, 13 Jan 2011 11:00:00 +0000

Tv'de çıkan "Yaprak Dökümü", "Öyle bir geçer zaman ki", "Fatmagül'ün Suçu Ne?" gibi sayısız iç karartıcı dizilerin oluşturduğu medya kıskacından kendimi kurtarmak adına, "ne yaparsan osun!" misyonunu benimsemeye ve "Hayatta güzellik ararsan güzellik bulursun..." kavramını deneyimleyerek yaşamaya karar verdim.
Kasıtlı olarak içimi karartmak isteyen ortam, yayın, insanlardan uzak durma kararı aldım. Güzel ve kaliteli olanı, bilinçli bir şekilde seçip onun takip etmeyi seçiyorum. Bana sunulanı koşulsuz kabul etmiyorum, soframı kendim kuruyorum. Buna küçük şeylerden başlayacağım. Kendimi mutlu edecek küçük şeylerin peşinden gitmekle başlayacağım.
İlgimi çekse dahi "Öyle bir geçer zaman ki" dizisini izlemeyi reddediyorum. İnsan psikolojisine zararlı olduğuna inanıyorum böyle bir dizinin. Sürekli zor durumda olan bir ailenin travmasını takip etmek insanı ruh halini pek yükseltecek bir yapım olamaz. Dizinin güzel yanı küçük "Osman"ın ve diğer genç "Mete"nin oyunculuklarındaki başarı idi. Ancak bu bile benim her hafta bu diziyi izleme eziyetine katlanmamı sağlayamadı. Bu koşul bu dizi için olduğu gibi diğerleri için de geçerli. İnsan sürekli "yeter! bitsin bunların çilesi!" diye diye dizi izler mi?
Yapımcılara sesleniyorum: "Kusura bakmayın, ben izleyici olarak kaliteli, bana değer katan yapımları hakediyorum, ve beni bunaltan, içimi karartan, boynu bükükler kültürünü yücelten yapımları izlemeyi reddediyorum."

İndirim zamanı ve alışveriş yapmanın doyulmaz mutluluğu üzerine...

noreply@blogger.com (Serda) — Mon, 20 Dec 2010 20:04:00 +0000

Evet,...

Sezonun o beklenen zamanı geldi! Duydunuz, indirimler başladı! Ne, yoksa siz hala XYZ mağazsına girip o kalabalıkta talan edilmiş kıyafetler arasında kendinize göre 3-5 parça pantalon, gömlek, etek, t-şört, iç çamaşırı, kaban, ceket ve ona uyacak çanta, ayakkabı, kemer, şapka ve hatta küpe, boyunluk, atkı, şemsiye seçip onları hıncahınç dolu kabinlerde 1/2 saat sıra bekledikten sonra deneyip nefes nefes kaldıktan sonra aralarından yakışanları seçip evde zaten aynısı olan ürünleri eleyip, olmadı hepsini almaya karar verip 50 kişilik kasa kuyruğunda bekleyip alışveriş çılgınlığına kapılıp indirim zamanı bu "mutluluğu" yaşamadınız mı hiç? Ben sizin yerinizde olsam 1 mağaza ile yetinmezdim birkaç mağaza dolanıp iyice heryeri araştırıp en uygun fırsatları kollardım ve hatta indirimdeki parfüm ve bakım ürünlerinden, banyo, masaj, ev dekorasyon ürünlerinden mutlaka alır ve üstüne de arkadaşlarıma, aileme, eşime, dostuma, çocuğuma hediye almak için de birkaç mağaza daha gezerdim...
Kulağa korkunç geliyor değil mi? Evet bunu başarmak kolay değil ama alışveriş furyasına kendimizi kaptırıp, bunları yaşayıp bir de üstüne bundan zevk alıyor, sanki imkansızı başarmış gibi pahalı malı ucuza almak zafer gibi geliyor bize. Daha çok mazoşizm (Bile bile insanın kendine eziyet etmesi ve bundan duyulan haz) denmez mi buna?

Sizin başınıza geldi mi bilmem, alırken büyük bir hevesle hatta bazen zahmetle almış olduğum ürünlerin aldıktan sonra bir daha suratına bakmadığım çok olmuştur benim. Heves, meğersem almak içinmiş, kullanmak için değil. Ben o ürüne sahip oldum ya, gerisi hikaye. Alım gücümü uygulamalı olarak sergiledim, kendime kredi kartına borçlanarak da olsa alabileceğimi ispatladım ve sanki iş orada bitti, büyük bir iş başardım, aferin bana!
Bu alışveriş furyaları yüzünden o kadar çok gereksiz eşyaya sahip oldum ki, hem onları evde barındırmak dert oldu, sonra da onlardan yer kalmayınca kurtulmak. Bu takıl tukullar meğersem bir tek alırken güzel, eve getirdikten sonra dertmiş sonradan anladım. Bir de üstüne kullanmadığın eşyanın kredi kartı borcunu ödemek iyice kerizlik gibi geliyor artık bana! Artık bıktım! Kontrolü kaybetmiş gibi her güzel görünen ürünü almak istemiyorum artık! Adam gibi alışveriş yapmak istiyorum!
Alışveriş çılgınlığına yenilmemek ve daha kaliteli ürünleri uygun fiyata almayı bilmek için kendi kendime bir yöntem geliştirdim. Öncelikle indirim kandırmacasına aldanmıyorum. 100TL'den 30TL'ye düşen ürünün kesinlikle kaliteli olduğuna eminsem alıyorum. İndirimde diye aldığım ürünlerin bozuk ve hatalı çıktığı çok olmuştur, ve bu yüzden karda olmak yerine çoğu kez zarara uğramışımdır.
Biraz daha pahalıya daha kaitelisini alabileceksem daha kaliteli olan ürünü tercih ediyorum. Ne demişler: "Ucuza mal alacak kadar zengin değilim!" Ne kadar doğru bir söz! Özellikle (Çinliler darılmasın) Çin malı ürünlerin ortalıkta cirit attığı bu günlerde her alanda kaliteli ürünler bulmak gerçekten zorlaştı.
Kendimce geliştirdiğim en önemli kural ise, her alışveriş yapasım geldiğinde kendime şu soruyu soruyorum: "Serda, bu ürüne gerçekten ihtiyacın var mı?" Eğer olmadığını düşünürsem ki genelde olmadığına karar veriyorum, alışverişi erteliyorum. Eğer ihtiyacımın olduğuna karar veriyorsam indirimlere kadar beklemeye kendimi ikna ediyorum. Ve sonuç olarak indirimlerde bana güzel görünün herşeyi değil, ihtiyacım olan ürünleri almaya gayret gösteriyorum.
Unutmayın alışveriş sadece alırken duyulan bir haz değildir!

Bugün kendim için ne yaptım?

noreply@blogger.com (Serda) — Thu, 25 Nov 2010 20:24:00 +0000

British Museum'daki bu gülen Buda
zamanında kendini epey şımartmışa benziyor.

Günün keşmekeşi ve koşturmacası içinde, özellikle benim gibi İstanbul'da yaşıyorsanız kendinizi unutmanız çok kolay. Bazen düşüncelere dalıp kaygı içinde geçer gününüz, bazen de iş yetiştirme derdiyle. Konunun ne olduğu farketmez, olayları tekrar tekrar kuran, hesaplayan, planlayan, bitmeyen bir muhasebe yapan bir içsel ses vardır zihnimizde. Ve bu ses bizi esir alır, hayatımızı bilinçli yaşamamıza engel olur.
Bu sesi susturup, sırf keyif almak üzere kendimize günde ne kadar zaman ayırabiliyoruz? Günlük stres ve sıkıntıları bir kenara itip sırf hoşlandığınız için bir hobinizle uğraşabiliy musunuz? Ya da kendinizi şımartmak için ne kadar sıklıkla para ve zaman ayırıyorsunuz? Açıkça söylemek gerekirse ben gün içerisinde kendimi tamamen unutuyorum. İşe gitmek gelmek zaten koşturmaca, çalışmak zaten başka şeylerle meşgul ediyor beni, akşam da eve gelince gün içinde olan biteni beynimi uyuştururcasına boşaltmakla geçiyor vaktim, ya TV izleyerek ya da web'de gezinerek. Hayatımın böyle akıp gitmesinden ise hiç mi hiç hoşnut değilim.
Sigarayı bırakmakla ilk olarak attığım adımı bundan sonra kendime günde 5 dakika da olsa ayırarak değerli olduğumu kendime hatırlatmaya karar verdim. Kendimi sevdiğimi kendime göstermek istiyorum. Gün içinde tükettiğim besinden sarfettiğim düşüncelere sweçici olmak istiyorum. Fiziksel ve ruhsal bir aburcubur çöplüğünden farkımız kalmadı. Bunu bir anda olmasa da yavaş yavaş değiştirmeye kararlıyım.

Belki "Ye, Sev, Dua Et" gibi bir süreç olmayacak ama amacım çok da farklı değil. Hepimiz hayattan zevk almak istemiyor muyuz? Bence bunu anlamak için İtalya, Hindistan ya da Bali'ye gitmeye gerek yok, ya da olayı "Boşan, Gez, Ye, Şükret, Sevgili Bul!" gibi birşeye çevirmeye. Bizim de leziz mutfağımız, güzel dinimiz ve kültürümüz ve felsefelerimiz var, herşey önümüzde ama görmeyi bilmek ve uygulamak gerek! Ben günde 5 dakika ile başlamaya karar verdim, ya siz?

Aydınlık ve kaliteli bir yaşama doğru kendime bir manifesto oluşturmak adına bugün kendim için bu yazıyı yazdım! Bugün siz kendiniz için ne yaptınız?

Ben Sigarayı Bıraktım. Çok da kolay oldu!

noreply@blogger.com (Serda) — Wed, 03 Nov 2010 21:01:00 +0000

Evet yanlış okumadınız! 15 yıldır günde ortalama 1 paket sigara içen ben sigarayı bırakalı yarın tam iki ay olacak.
Tam iki aydır ağzıma sigara almıyorum demektir bu. Bana inanılmaz geliyor, ama neticeden çok memnunum. Kendi özüme dönmüşüm gibi hissediyorum. Sanki 15 yıldır kayıptım ve geri dönmüşüm gibi.

Küçükken etrafımda sigara içenlere çok kızardım, çünki bilirdim zararlarını. Ve bu konuda düşüncem kesindi. Sigaraya başladıktan sonra farkettim ki aklım başka birşey söylüyor, zihin ve ellerim başka. Kendi kendime diyordum ki "evet sigara zararlı biliyorum", ama bir yandan bunu dememe rağmen elimle sigarayı ağzıma götürüp yakıyor ve derin bir nefes alıyorum, zararı tamamen içime çekiyordum.

Katıldığım bir yoga ve meditasyon dersine hocamız sigara örneğini vererek, aklımızla zihnimizin nasıl başka çalıştığını deminki sigara içen birisinin örneğini vererek anlatmıştı. Bazen aşırı stres ve hızlı düşünmekten zihnimiz mantıksızlaşabilir ve kendimize zarar vereceğimizi bile bile, tekrar tekrar zarar verici davranışlar sergileyebiliriz.
Akıl ve zihin arasındaki ilişkiye başka bir yazıda daha derinlemesine değinmek isterim, ama bu yazı için şimdilik bu kadar yeterli.

Sigarayı bırakmaya birkaç senedir karar vermeye çalışıyordum. Gecikmemin sebebi ise bırakmanın zor olduğuna inanmamdı. Özellikle ilk birkaç günün ölümcül zor geçeceğine inanıyordum. Halbuki bu da meğersem sigara içmemin zararına rağmen sigara içmem gibi zihnimin bir oyunuymuş. Önemli olan karar vermekmiş meğersem. Özellikle bir daha sigara içmemenin kötü bir şey olmadığına hatta iyi bir şey olduğuna inandıktan sonra gerisi geliyor. Benim gibi bir sürü sigara tiryakisi burada takılıyor. "Bir daha sigara içememek! Bu nasıl olabilir?" diye sigara bırakmayan nice insan var eminim. Bir de sigaranın stresi azalttığı bahanesi var. İnanın ben gördüm ki sigara stres kaynağının ta kendisi. Sigaranın stresi aldığı tamamen bir yanılsama, aksine sigara içmek için hep elim ayağıma dolanırdı, işime engel olurdu. Toplantılarda hep ne zaman dışları çıkarım da bir fırt çekerimin hesabındaydım. Yemek yerken donsam da dışarıda masa arardım. Bir de o kötü koku yok mu! Gereksiz yere kendime eziyet etmişim, sigara içmek için kendimden nefret etmiş olmam gerek, ona karar verdim. Zaten bırakma kararını almak için kendimi aksi yönde bolca telkin etmem gerekti.O günler bitti çok şükür. Şimdi nasıl bitirdiğimi anlatayım.

Karar verdikten sonra dediğim gibi gerisi kolay. Ben Mora Terapi kullandım bir arkadaşımın tavsiyesi ile, ve bırakma sürecimi gerçekten de kolaylaştırdı. Hiçbir yan etki yaşamadım, aksine kendimi gayet rahat hissettim. Terapi almak bana çok yardımcı oldu, ve başlarda yaşamaktan korktuğum stresi epey bir azalttı. Belki de plasibo etkisi oldu bilmiyorum ama ben sigarayı çok rahat bıraktım, önemli olan bu. Eğer kararınız kesin değilse ve terapi almakta tereddüt ediyorsanız, şunu da söylemeliyim ki terapi tabi ki de tek başına yeterli değil. En başta kendiniz karar vermiş olmanız gerekiyor.

Eğer sizin de sigarayı bırakmaya niyetiniz varsa hiç durmayın yardım isteyin. Daha beklemeye hiç gerek yok! Doktor kontrolünde sigara bırakma terapisi uygulayan bir çok merkez var, ve fiyatları da inanın günde 1 paket sigarasından daha çok değil. Daha da ertelemeyin, nolur sigarayı bırakın!

Uzun zaman oldu...

noreply@blogger.com (Serda) — Mon, 25 Oct 2010 19:35:00 +0000

Evet yazmayalı uzun zaman oldu. Ama merak etmeyin, madem bu yazımı okuyorsunuz artık yaşadığımı biliyorsunuz demektir. Bu yazı yazmadığım 1 seneyi aşkın sürede asıl mesleğim olan mimarlığa ve iş hayatının sürükleyici kesmekeşine geri dönmüş olduğumdan dolayı, daha yeni başlamış olduğum blog hayatıma ara vermiş oldum. Daha başlamadan durdurmuş oldum blogculuğu, anlayacağınız.
Bu 1 senede bir yandan iş hayatına kaptırmışken kendimi, blog yazma olsun, fotograf ve video işlerim olsun hepsi konusunda üzerime bir ağırlık çöktü. Elim hiçbirşeye gitmez oldu. Ama yeni yeni bu aralar parmaklarım kaşınmaya ve karıncalanmaya başladı. Yeni yazılar geliyor ve ben bu konuda kendimi çok iyi hissediyorum. Sanırım bu ara gerekliydi. Bu yeni başlangıç çok güzel yazılar doğuracak bundan eminim.

Gözdeler Avlusu, Harem - Topkapı Sarayı

Yeni yazılarımda kişisel gelişimden, gezilerime, çekim yasasından psikolojiye, metafizikten tutun da yogaya kadar kendimizi iyi hissetmek için neler yapmamız gerektiğine dair bir sürü şey hakkında yazıyor olacağım. Bu konularda eminim herkesin duymak istediği birşeyler vardır. Hepsine depineceğim, merak etmeyin.
Şimdilik sizi yandaki resimle başbaşa bırakarak vedalaşmak istiyorum. Bu fotografı Topkapı sarayının haremindeki gözdeler avlusunda çektim. Çok hoşuma giden bir fotograf oldu. Harem dairesinde çok enteresan bir biçimde imajının dışında huzur, düzen ve oradaki hiyerarşiye dair izlenim baskındı.
Eğer vaktiniz varsa havalar güzelken Topkapı sarayına mutlaka uğrayın. Müzekartınızı 20 TL karşılığı alın. Bu kartla 1 sene boyunca kültür bakanlığına bağlı müze ve ören yerlerine ücretsiz girebilirsiniz. Topkapı sarayına uğramışken avlusunda, havuz başında ya da boğaz manzaralı terasında bir yarım saat oturun. Kalabalığa rağmen kendinizi dinleyebileceğiniz bir bahçesi var. Ertelediğiniz hayatı yaşamaya buradan başlayabilirsiniz.

23 Nisan- Bu Blog Bugün Çocukların

noreply@blogger.com (Serda) — Thu, 22 Apr 2010 18:00:00 +0000

Uzun zamandır ara vermiş olduğum bloguma güzel bir amaçla yeniden başlıyorum. 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı'nda Tohum Otizm Vakfı ve UNICEF'in de desteklediği "23 Nisan'da Bu Blog Benim" kampanyasına istinaden bu bayram günü blogumu Tohum Otizm Vakfı'ndan bir çocuğa teslim ediyorum.

Bugün blogum onların.

Kampanyayı sürdüren 23nisanblog , TOV'daki bir öğrencinin resmini gönderen Ayhan Demiral'a ve destek olan herkese teşekkür ediyorum.

İstediklerinize ulaşmakta zorlanıyor musunuz?

noreply@blogger.com (Serda) — Tue, 07 Jul 2009 20:23:00 +0000

Hayattan çok şey istiyorsunuz, bazen bazı şeyleri diğerlerinden daha fazla. Hedefliyorsunuz o isteğinizi yerine getirmek için, elinizden geleni yapıyorsunuz. Kimi zaman zorlanmadan isteklerinizin birer birer gerçekleştiğinizi görüyorsunuz, kimi zaman ne yaparsanız yapın, gönlünüzden geçen şey olmuyor. O "Ne yaparsam yapayım hiç birşey istediğim gibi olmuyor!" cümlesini kullanmamak için ne yapabilirsiniz? Çok şey! Hedefinize ulaşmak için nasıl bir plan, program yaptınız? Yoksa yapmadınız mı? Her hedefe ulaşmak için plan yapmalı? Nasıl?

Bir örnekten yola çıkalım. Ne dersiniz?

Karar verdiniz o en beğendiğiniz arabayı almaya. Önünüze bir yol haritası oluşturdunuz. Önce para biriktirmeniz, ardından da nereden alacağınıza karar vermeniz gerekiyor. Bu arada da sürekli fırsatları takip edeceksiniz. Ne istediğinize karar verme süreci aşılmış görünüyor. Gerçi bunda çok da zor olan birşey de yok aslında. Kim yeni bir arabaya hayır der ki? Zor olan araba almaya hazırlanmak, ama kararlı ve çok istekli olduğunuz için o kısmı da zorlanmadan aşacağınıza inanıyorsunuz. Herşey güzel, işler yolunda giderse 6 ay içinde arabanın anahtarı elinizde. Peki ya işler planladığınız gibi gitmezse?

Süreci şöyle bir düşünelim:

Karar verdiniz: O çok uzun zamandır hayallerinizi süsleyen arabayı almaya karar verdiniz. Çok heyecanlısınız, arabayı almış kadar sevinçli ve umutlu, ama bir o kadar da endişelisiniz, çünkinereden başlayacağınıza henüz karar vermiş değilsiniz. Ama vazgeçmek yok! Hedefinize ulaşmak için var gücünüzle uğraşacaksınız.

Kararlısınız: Hangi arabayı istediğinizi de belirlediniz. Böylece ne kadar paraya ihtiyacınızın olduğu belli oldu. Kendinize de 6 ay süre biçtiniz, o gönlünüzdeki arabayı almak için.

İmkan yarattınız: Şimdi sıra parayı temin etmede. Eğer iyi bir geliriniz yoksa bu kısım biraz zorlu. Maaşlardan arttırarak biriktirmek lazım, ya da piyangoya güvenmek. Haa tabi bir de 2. maddede satınalma gücünüzün yeteceği bir arabayı seçmiş olduğunuzu varsaymak lazım.

Durum kontrolü: Başladınız para biriktirmeye, 6 ay geçti ve duruma bir bakıyorsunuz. Burada karşılaşacağınız durumlarda olasılıklar 2'ye ayrılır: ya planladığınız gibi 6 ay para biriktirirsiniz ve hayalinizdeki arabayı alırsınız, ya da para biriktirirken aksiliklerle karşılaşırsınız. Birinci olasılıkta iş bitmiştir. Zaten işleriniz yolunda gidiyorsa bu yazıyı okumanıza dahi gerek yok! Ancak işlerinizin aksadığını düşünüyorsanız, sonraki maddede ne yapabileceğinize bakalım ve alternatif bir rota belirlemeye bakın.

Planınızı gözden geçirin: Şimdi sorunun nereden kaynaklandığını bulmanız gerekiyor. Kazancınız, biriktireceğinizi düşündüğünüz miktar için yetmiyor mu? Yoksa ani bir şekilde bir hastalık mı belirdi? Belki de kazancınız umduğunuz düzeyde seyretmedi. Kriz mağduru olma şanssızlığı da olabilir. Sorunun kaynağı her ne olursa olsun, aslında tek bir kapıya çıkıyor: Kendinize biçtiğiniz sürede planınızı gerçekleştiremediniz. Burada birşeye dikkat etmek gerekli. Eğer planınızda süre hedefi koymamış olsaydınız, durup planınızı gözden geçirmek için bir durak yaratmamış olacaktınız. Belki de çok uzun süre araba alma hayaliyle, bazen ümitsizliğe kapılarak, dönem dönem vazgeçip tekrar isteyerek, kısır döngüler yaşayacaktınız. Her zaman hedeflerinizde zaman belirlemek şart, yoksa ne zaman ne başardığınızı, ne elde ettiğinizi ölçemez, kontrol edemezsiniz.

Planınızı yeni koşullara göre değiştirin: Para biriktirmekte zorlandığınızı varsayarak daha gerçekçi bir gözle, daha uygulanabilir bir plan geliştirebilirsiniz. 6 ay değil de daha uzun bir süre ayırabilirsiniz planınıza. Diyelim ki 1 sene verdiniz kendinize, bu sürenin sonunda ya planınız olumlu sonuçlanacak ve arabanız sizin olacak, ya da planınızı tekrar gözden geçirmek durumunda kalabilirsiniz.

Hedefinizi değiştirin: Plan değişikliğinizin gerçekçi olmak için yeterli olmadığını düşünüp toptan hedefinizi de değiştirebilirsiniz. Belki almayı hedeflediğiniz araba size biraz tuzlu geldi, ve para biriktirmesi fazla zorladı, o zaman daha uygun fiyatta başka bir model seçmeyi ya da beğendiğiniz modelin ikinci elini almak yönünde hedefinizi değiştirebilirsiniz. Herşey sizin elinizde.

Olmadı mı? Vazgeçin: Başlığı görünce şaşırmayın, dünyanın sonu değil! Hatta belki sonuçtan daha çok memnun kalacaksınız. En sonunda baktınız, yola kararlılıkla çıktığınız bu macera sizi aşıyor, o zaman belki de arabadan toptan vazgeçip, mobilete yönelebilirsiniz. Zaten arkadaşlarınız her dem trafikte arabada çektikleri çilelerden şikayetçi. Aradan vızır vızır geçen mobiletlilere de hep imrendiniz, benzin masrafı da çok az. Hem hayli hayli mobilete yetecek kadar parayı da biriktirdiniz. Bir anda size çok mantıklı geldi, ve arabadan vazgeçip mobilet aldınız. Kendinizi çok daha genç hissedip, çok da memnun oldunuz bu seçiminizden.

Hayat bazen bize durup tekrar tekrar düşünmemiz için engeller koyar gideceğimiz yolda. Bu engeller aslında birer sınavdırlar. Gerçekten o çok beğendiğin arabayı istiyor musun?

Bazen başka seçenekler çıkar karşımıza. Düşünüp taşınıp, "Bu trafik sorunu da gerçekten dert. Acaba mobilet mi alsam?" diyerek kararınızdan vazgeçebilirsiniz. Bu sefer başka seçenekler sınar sizi. Başta vermiş olduğunuz karardan vazgeçerek mobilet alırsanız şayet, arabayı gerçekten de o kadar çok istememiş olduğunuz sonucu çıkar.

Buradan da şu sonuç çıkıyor: Aslında gerçekten istemediğimiz o kadar çok şeyin peşinden koşuyoruz ki boş yere. Halbuki bir eylem planımız olsa, boş yere debelenmek yerine gerçek hedeflerimizin peşinden gideceğiz.

Modern Kadın ve Çelişkileri

noreply@blogger.com (Serda) — Fri, 26 Jun 2009 22:34:00 +0000

Uzun süredir bu konu hakkında yazmayı düşündüm. Düşündüm ve ne kadar tek bir cinsiyete özel yazmak istemesem de kendimi alamıyorum. Evet, bu yazımı toplumun bir kesimine, %50'sine yani kadınlara ithaf ediyorum. Tabi ki erkekler de okuyabilir, ama sadece gözlemci olarak konuya katılabilirler, çünki bu yazıda modern kadınların yaşadığı sorunlara değinmek istiyorum.

Modern kadın sorunları derken, çok çalışıyor, bir yandan çocuk, bir yandan iş, bir yandan ev derken perişan oluyor diye hepimizin farkında olduğu şikayetleri dile getirmek değil amacım ki, modern kadın derken de şehirli çalışan kadınları da diğerlerinden soyutlamıyorum bu yazımda.

Modern kadın, toplumsal hayatta yer almak isteyen ve bu istekleri yerine getirmek için hırsları olan kadınlardır. Üretmektir modern kadının gayesi. Rasyonel akıl ile erkeğin yanında yer almak ister. Erkeklerle birlikte zorlukları göğüslemek, bir yandan da kendine güvenmek ister, hem dayanışma içinde olmak hem bağımsız olmak ister. Sözün kısası kimliğini bulmak, toplumun içinde aktif bir etken olmak ister.

Toplumun hali hazırda dayattığı kimlikler vardır: evin kızı, evinin kadını, çocuklarının annesi, eşinin arkasında duran kadın. İstediğimiz kadar sorgulayalım, bu kimlikler yadsınamaz. Hayatın gerçekleri hatta birer ödüldür aslında bu kimlikler. Fakat bu kimlikler sanki seçme hakkı tanımaz kadınlara. Kadınlar kendilerini kısıtlanmış hissederler, çünki bütün bu kimlikler kadının kendi egosunu geliştirmeye yönelik değil, başkalarını memnun etmek üzeredir. Kısıtlandığını hisseden kadın, bir kimlikten kaçarken diğerinde başka sorunlarla karşılaşır. Kaçmak gerekir mi peki? Toplumun baskısına göre bu değişir. Önemli olan burada kadının gerçek kimliğini bulma çabasıdır.

Kadın gerçek kimliğini ararken farklı farklı sorumluluklar almaya başlar, halihazırda var olan sorumluluklarına ilaveten. Evinin kadını, çocuklarının annesi iken iş kadını kimliği ekleniverir sosyal sorumluluklarına. Bir de bakmışsınız ki bu vazifelerinin arasında dört dönmeye başlamıştır. Bütün kimliklerinde mükemmel olma kaygısıyla yanıp tutuşur, bu sefer de her bir vazife için vakit yetmemeye başlamıştır, her bir konuda dışarıdan destek alma ihtiyacı doğmuştur; temizlikçi, çocuk bakıcısı, asistan daha da ileri gidersek, rehber, danışman, psikiyatrist, artık hangi konuda isterseniz. Eee, ne de olsa süper kadın olmak kolay değildir. İnsan biraz da olsa yardıma ihtiyaç duyabilir.

Bir de dürbünün diğer tarafından bakalım. Bütün bu bocalamaları yaşamamak için, ilk hedef olarak kariyerini ön plana alan kadınlar var. Kendi kimliğini bulma adına sosyal sorumluluklarını erteler. Önce çalışma hayatını oturtmaya çalışır ki ileride sıkıntı çekmesin. Ne de olsa çoluk çocuğa karışınca okumak, kendini geliştirmek, ve çalışıp para kazanmak çok da aile kolay yapılabilir şeyler gibi gözükmemektedir. Bir yandan isyan da vardır: "Benim kimliğim ev, çocuk, aile üçgeniyle sınırlandırılamaz!" diye. Kadın ondan beklenilenin çok daha fazlasını sunmak ister hayata, toplumun beklentilerini erteler. "Bu beklentileri karşılamakta ne var, çok kolay, herkes yapıyor, benim acelem yok." dercesine. Bir yandan da evlenmiş olmak için, evlenip çocuk sahibi olmak istemez. Kariyerindeki gibi yine herşeyi doğru yaşamak ister. Yani gerçekten seveceği ve onu gerçekten sevecek birisinin yoluna çıkmasını ister.

Kariyerim, kariyerim diye debelenirken kadın 30'lu yaşlarına gelir ve çalışmaktan yorulmuş bir vaziyette durur ve başardıklarına bakar. Kariyer açısından çok şey başarmış ya da başarmamış, önemli değildir. Bir şey farkeder: ertelediği toplumsal sorumlulukların eksikliğini. Biyolojik saati çalışmaktadır, ve ne yazık ki anne olmak için fazla zamanı yoktur. Bu ertelediği eksiklikleri telafi etmesi için tez hareket edip çocuk sahibi olması gerekmektedir. Yanlız ise yanlızlığını evinde kedi besleyerek gidermektedir. Topluma isyan etmişken, birden toplumun kurallarına ihtiyaç duymaya başlar. Kendini güçlü kılayım derken yanlızlığa itmiştir, toplumun kurallarına uyanların daha mutlu olduklarını hisseder. Gerçek bu mudur bilinmez ama kadın bu çelişkiyi yaşar.

Kadın çelişki doludur. Edilgenliğini aşmak isterken eril dünyasında çok başarılar katetmiştir, ama ne pahasına! Zayıflama takıntısı oluşmuştur, güzel olma tutkusunu desteklercesine. Bir de erkeklerin tedirginlik dolu bakışları vardır. Kadın işini iyi yapsa bile o "kadın" ya, bir yandan kadınlığını kullanmakla suçlanır, bir yandan da bu suçlamalara maruz kalmamak için erkeksileştirir kendini. Hayat çok acımasızdır. Bir zamanlar dayatılan sorumluluk olarak gördüğü, en doğal gereksinimi olan çoluk çocuğa yani "aileye karışma" hakkından feragat etmiştir, ve bunu kimsenin anlamasını bekleyemez.

Bu konu ile ilgili Elif Şafak'ın kaleme aldığı "Siyah Süt" otobiyografik romanını okumanızı tavsiye ederim. Bir yazar olarak anne olma yolunda karar verme sürecini yazarlığından vazgeçmeden nasıl yaptığını anlatıyor. Yazarlık kariyeri cansuyudur, annelik ise başka bir erdem. İkisi de büyük sorumluluk gerektiriyor, ve üstlenirken yaşadıklarını aktarıyor bizlere.

Kadınlar için bütün bu yaşanılan karmaşık duyguları engellemek için eğitim şart, ama bildiğimiz okul, seminer, kurs vs. tarzı eğitim değil. Toplumsal bilinç gerekli. Yeni nesilin bu tarz modernizme geçiş sıkıntılarını çekmemelerini ancak anneler babalar kendi çocuklarıyla konuşarak, gerçekten ne istediklerini sorarak, sorgulamalarını sağlayarak yönlendirebilirler. Eğrisini doğrusunu görmek için doğru yönlendirme şart. Kadınlar, genç yaştayken isteklerinin peşinde bilinçli hareket ederlerse daha tatminkar bir hayat yaşayabilirler.

Evlatlarımızı neden cinsel kimlikleri ile sınırlandırıyoruz? Tabi ki cinsel kimliklerini taşıyacaklar en doğal haliyle, ama kız ve erkek çocuklarımıza neden farklı sorumluluklar yükleniyor? Yazının başında bahsettiğim, ev, aile, kariyer sorumlulukları her iki cins için eşittir ve öyle öğretilmelidir.
Toplumda, kız çocuklarımız gelecekteki çocuklarına ve eşlerine potansiyel anne olarak yetiştiriliyor. Bunun yerine genç kızlarımızı kimliklerini bulmalarına teşvik etmemiz lazım. Bunun gibi, erkek çocuklarımızı da kimliklerini bulma konusunda yönlendirmek lazım. Hem kendi kimliklerini bulmaları gerekli hem karşılarındaki kişilerin de bulmalarına izin vermeliler. Bir erkek eş aradığında hem kendine hem çocuklarına potansiyel anne gözüyle tarar kadınları. Annelik kutsaldır ama her kişi bir bireydir de aynı zamanda. Halbuki kadın, eşinin annesi değil, diğer yarısı olmak ister. Kadın ayın karanlık yüzünde kalmayı değil, güneş ile birlikte hareket etmek ister.

Kadın çelişkilerle sürdürür hayatını. Dayatılan toplumsal sorumluluklarından kaçar bazen, yağmurdan kaçarken doluya tutulur. Bir yandan da içindeki üretme içgüdüsüyle hem iş kadını, hem anne, hem ay, hem güneş olmak ister. İçindeki erkeksi güneşi ortaya çıkarmak isterken kadınsı ayın karanlık yüzüyle yüzleşir. Ne vardır ayın karanlık yüzünde? Acı, pişmanlık, kızgınlık ve hüzün. Kadın olmak kolay değildir, ama bunu değiştirmek yine erkeklerin yardımıyla kadınların elinde.

Gelin çocuklarımızı bilinçli yetiştirelim!
Hayatın bizlere sunacağı sonsuz mutluluk var. Çelişkilerle değil bilinçle yolalmak dileğiyle...

Ne istediğine karar vermek

noreply@blogger.com (Serda) — Thu, 11 Jun 2009 22:28:00 +0000

Bu günlerde bizlere sıkça sorulan bir soru var: "Ne istiyorsunuz?"
Özellikle Çekim Yasası tartışmaları sebebiyle bu soru sürekli gündemde. Sürekli bir "evrenin işleyiş yasaları gereği istedikleriniz gerçek oluyor, o yüzden isteyin" diye orada burada konuşulduğunu duyuyoruz. İsteyelim ama ne istemek lazım biliyor muyuz?
Benim burada tartışmak istediğim çekim yasası değil, söz konusu meseledeki ne istediğimizdir. Sonuçta çekim yasası olmasa da insanın hayattan birşeyler istemesi, o yönde hedefler geliştirmesi lazım, öyle değil mi?

Etrafımızda ne istediğini bilen insanlar yok denecek kadar azdır. Ben bazen imreniyorum, aklında net bir şekilde ne yapmak istediğini belirleyen ve onu gerçekleştirmek için gerçekten uğraş veren birisini gördüğümde. Kişinin ne istediği önemli olmuyor bu durumda. Önemli olan karar vermiş, konuya odaklanmış, ve çaba sarfediyor olmasıdır.

Kararsız olmaktan dolayı sıkıntı çektiniz mi hiç? Ya da isteksiz olmaktan, veya bir arada çok şey istemekten dolayı afalladığınız oldu mu? Niye birçok şeye değil de, birşeye odaklanıp o konuda başarılı olamadım diye hayıflandınız mı? Bu sorunların hepsi atıl olmayı ya da yanlış yön ve yönlerde hareket etmeyi getirir. Atıl yani hareketsiz olmamak, ya da doğru hedefe yönelmek için de, ne istediğine karar verip o konuda ilerlemeye bakmak gerek.

İyi de o zaman ne istediğimize nasıl karar vereceğiz?
Bu çok önemli bir sorun, çünki günümüz hayat şartlarında, bize dayatılan koşulların içinde sürekli debelenip duruyoruz. Bu debelenme esnasında ise durup da, bırakın karar vermeyi, bir şeyler istememiz gerektiğini bile unutuyoruz. Bu da bizden beklenilenleri yerine getirmeye çalışırken, kişisel ihtiyaçlarımızı, bizi nelerin gerçekten mutlu ettiğini unutmamızdan, önemsememekten kaynaklanıyor. Kendi mutluluğumuzu neden ihmal edelim?

Okulda, ne amaçla olduğunu düşünmeden hep ders çalışmaya yönlendirildik, yüksek notlar almayı ve üniversitede okumaya şartlandırıldık. Ne istediğimizi biliyor muyduk? Pek az bir çoğunluğumuz ne istediğini bilerek bitirdi okullarını. Diğer kısmımız ise hayat bizi nereye sürüklerse oraya gideriz diye düşünerek atıldı erişkinlerin arasına.

Para kazanma kaygısıyla atılıyor çoğumuz iş hayatına. Çalışmayı arzuladığınız, o hayalinizdeki iş için, "nasılsa bende o şans yok, oraya beni almazlar" diye istemekten vazgeçenleri çok duydum. Bu yüzden sevmediği işlerde mecburiyetten çalışan o kadar çok insan var ki. Mecburiyetten bir işi yaptığınızda işler çoğunlukla ters gitmeye başlar. Bu isteksizlikten kaynaklanır. Hiç isteyerek yapılan bir işle mecburiyetten yapılan iş bir olur mu? Tabi ki olmaz.
Belki de bazılarımız çok şey istedi ve daldan dala atladı. Bu atlayışlarda da herşey yarım yaşandı. Dönüp bakınca, elinde kayda değer birşey kalmadığını gördü. Maymun iştahlı olmaktan dolayı pişman olmak da var hayatta.
Koşulların içine sıkışıp kaldığını hissetmek kadar insanı isteksizliğe iten birşey yoktur. Ve bunun devamı da umutsuzluktur. Birşeylerin yanlış gittiği aşikardır. Peki bu durumda ne yapmalı dersiniz?

Hayata es vermeyi unutuyoruz sıklıkla. Durup da gönlümüzden ne geçtiğini dinlemek zaten bazılarımıza zaman kaybı gibi gelebilir, ancak dinlemediğimiz zaman bizi neyin sıkıntıya soktuğunu ya da neyi istediğimizi anlayamayız. Belki daha rahat, belki daha çok para kazandığımız, belki daha sanatsal, daha kırsal, daha doğal, belki de daha mütevazi bir yaşantı yatıyor gönüllerimizde. İhtiyacımız olan şeyi belirlemek ancak ve ancak kendi elimizde. Bizim neye ihtiyacımız olduğunu söylemesi için koşulların oluşmasını beklemeye gerek yok. Beklemek oturup reklamların bize neyi almamız gerektiğini dinlemekle eşdeğer. Reklamlar mı belirleyecek ne istediğimizi? Hayır! Buna asla izin vermemek lazım.

Durun! Bir dakikalığına bile olsa durun ve düşünün, yaşamınız sizin istediğiniz gibi mi şekilleniyor? Sakın tereddüt etmeyin ve isteklerinizi önceliklerine göre belirleyin, ve adım adım gerçekleştirmeye başlayın. Daha çok vakit var birşeyler isteyip onları gerçekleştirmek için. Ne istediğinize karar verin yeter ki. Karar verdikten sonra da, eğer gerçekten istiyorsanız, hayallerinizin peşinden gitmek size kalmış. Doğru yöne yöneldiğiniz vakit kısıtlanmış olma duygusundan kurtulacak hedefinize yöneliyor olmanın keyifli adımlarını atıyor olacaksınız. O zaman koşulların size göre şekillendiğini göreceksiniz. İstemeye başlayın ve o isteklerin gerçekleşmesi için adım atın.
Atıl olmayın!

Çocukluk hayallerinizi hatırlayın! Küçükken hayalinizde ne vardı? Bu hayallerin peşinden gittiniz mi? Tekrar bisiklete binmenin ya da belki uçurtma uçurtmanın zamanı gelmiştir, ne dersiniz?

Kendine güven

noreply@blogger.com (Serda) — Fri, 22 May 2009 19:24:00 +0000

Kendinize ne kadar güveniyorsunuz?
Her hangi bir konuda adım atmaktan korkuyor musunuz yoksa herşeyi göğüsleyecek cesaretinize mi güveniyorsunuz? Siz hangi kategoriye giriyorsunuz. İkisi de değil umarım. Ortası karar elbette. Ortasını tutturamamadığınız zaman kendinizi sıkıntıda hissediyor musunuz? Bu gibi durumlarda özgüven eksikliğimizi ya da fazlalığını gidermek için için neler yapılabilir bir bakalım.

Bu konuyu ele alırken iki ucu da irdeleyelim. Önce özgüven eksikliğini anlayalım.

Özgüven Eksikliği

İçinizde korku varsa ve yapmak istediğiniz şeylerde hareket edemiyorsanız: sizde özgüven eksikliği var demektir. Özgüven eksikliği başaramama inancından kaynaklanır. Kendimizi yetersiz gördüğümüz zaman başaramayacağımıza inanırız. Yetersizlik kendimize verdiğimiz değer ve hayattan aldığımız tatminle alakalıdır. Eğer yaptığımız işlerde karşılık göremediğimize düşünüyorsak yaptığımız işler de gözümüzde değerini kaybeder. İşimizin de kendimizin de değersiz olduğu hissine kapılırız.

Önemli bir noktaya geldik. Yaptığımız işlerin değerini neye göre biçmeliyiz? Uğraş verdiğimiz her işte takdir bekleriz ama öyle durumlar olur ki hak ettiğimiz ödülü alamadığımızı düşünürüz. Herkesin başına zaman zaman bu gibi durumlar gelmiştir. Hakettiğimiz sevgiyi, saygıyı, takdiri görememek bizi doğru davranmaktan, üretmekten, işimizi yapmaktan alıkoyar bazen.

Başkaları yaptığınız işlere, ya da size değer vermiyorsa bu sizin değersiz olduğunuz anlamına asla gelmemeli. Kaldı ki bizim özgüvenimiz, öz değerimizin ölçüsü zaten başkalarının gözüyle değerlendirilmemeli. Kendi değerinizi kendiniz için yaratın. Siz kendinizin değerli olduğuna inanırsanız, işinize verdiğiniz değer de artar ve korkmazsınız adım atmaktan. Hayata yapacağınız katkılar da değer kazanır. Özgüveniniz kendiliğinden yerine gelir.

Aynaya bakın ve değerli olduğunuza inanın. Karşınızdaki insan, yani siz boş ve değersiz değilsiniz. Önce kendinizi sevin ve saygı duyun, sonra başkalarının sizi zaten sevdiğini ve saydığını göreceksiniz. Özsevgi-saygıdan sonra aynı inceliği işlerinize ilişkilerinize de gösterin. Siz kendinize değer vermedikçe başkalarından teyit beklememelisiniz. Önce siz!

Fazla özgüvenli olmak

Özgüven eksikliğine benzer şekilde özgüvenin fazlalığı da sıkıntıya sebep olabilir. Aynı miktarda olmasa bile insan bazen tezcanlılıkla hareket edip sonradan tedbirsiz olmanın problemleriyle karşılaşabilir. Bu demek değildir ki hareket etmemek lazım. Bir amaç uğurunda girişkenliğinizin olması her daim özgüvensizlikten daha iyidir. Önemli olan ön araştırmanızı yapıp başarısızlığa uğramamanız için tedbiri elden bırakmamak, kontrollü hareket etmek, ve kendinize hak ettiğinizden fazla değer vermemektir. Önce bir bakın ve güzelce tartın: neler başarabilirsiniz, ondan sonra planlayın adımlarınızı, risklerinizi. Kendinizi düzgün değerlendirdiğiniz vakit, yanlış adım atmaktan kormayın. Tedbiri elden bırakmakyın!

Hayatın her alanında, ister iş, ister ev, ister sosyal hayat olsun, insan kendini başarısız ve özgüvensiz hissedebip hareketsiz kalabileceği gibi, aşırı özgüvenli de hareket edip sonradan pişmanlık duyacağı adımlar da atabilir. Bu yazıda yazılan kendine değer vermekle ilgili konuları sıkıntı hissettiğiniz alanda uygulayabilirsiniz. Önemli olan sıkıntıyı hangi alanda nasıl yaşadığınızın farkında olmak, geriye çözümü üretip uygulamak kalıyor.
Korkmak ya da korkusuz olmak ikisinin de fazlası zararlı. Önemli olan kendimizden emin olacak kadar bilgi sahibi olup yaptığımız işlerde bir aslan gibi özgüvenle hareket edebilmektir.

Bahaneler

noreply@blogger.com (Serda) — Sat, 16 May 2009 22:18:00 +0000

"Hocam, çalışamadım çünki sular kesilmişti"

Hepimizin okul yıllarından hatırladığımız şu espri dolu sözler neyi hatırlatıyor? Gülümsememize sebep oluyor değil mi? O çocukça saflıkta, sınavina çalışamamış bir çocuğun kendini savunmak amacıyla ürettiği bir cümle. O zaman da komik olduğu kadar saçma geliyordu, şimdi ise açıkça bu cümlenin bir bahane olduğu görünüyor. Zaman geçti, bazı şeyler değişti hayatımızda; büyüdük ve sorumluluklarımız arttı. Artan sorumlulukların yanında çocukluk zamanlarımızdaki kadar bahane üretiyor muyuz hala? Sizin dürüstçe verdiğiniz cevabı duyar gibiyim; ne yazık ki "evet".

Gündelik hayatta ürettiğimiz bahaneleri bir düşünelim;

"Kitap okumuyorum çünki boş vaktim yok",
"Düzenli yemek yiyemiyorum çünki evde yemek yapamıyorum",
"Zayıflamak istiyorum ama yemek yemeyi de seviyorum, o yüzden birkaç kilo fazlam var",
"Sigarayı bırakmak istiyorum ama etrafta çok sigara içen var, bıraksam bile yine başlarım",
"Para biriktirmek istiyorum ama..."

diye liste uzar gider... Bu listedeki cümlelerden herkes hayatı boyunca en az birini dile getirmiştir, gerek okulda, gerek işte, gerekse özel hayatında. İşler yolunda gitmeyince bahane üretme gereği duyuyoruz. Peki sizce bu listedeki yapılmak istenen şeylerden hangileri gerçekten yapılması çok zor, hatta imkansız? Hiçbirisi. Eğer bunlar yapılabilir şeyler ise neden yapılamayacaklarına dair gerekçe üretiyoruz?

Bahane gerçekte nedir?

Bahaneler, yapmamız gereken ama yapmadığımız şeyler için kendimizce, sorumluluğumuzu neden yerine getirmediğimize dair avutmalardır. Bu sorumluluklar başkasına karşı ve daha önemlisi kendimize karşı olan basit ve küçük şeyler olabilir. Tembelliğimizin ya da doğruyu görememizin üzerine örtmek için kullandığımız avutmalardır. Suçluluk duygumuzu böylece gizlemeye çalışıp aslında masum olduğumuzu koşulların uygun olmadığını, o işi yapmamızın zor olduğunu söylemeye çalışırız. Kendimize karşı olan sorumluluklarda bile bahane üretiyor olmamız en ilgincidir. En basitinden sağlığımıza dikkat etmek neden zor olsun ki? Beslenme, bakım, spor, vs. konularında dikkatli olmamamızı neden bahane arkasına gizleyelim. Burada bahanenin kimseye faydası yoktur sadece kendimize söylediğimiz, kendimizce pembe olan yalanlardır.

Faydalı şeyleri iyice kendimizden uzaklaştırmak, yapılabilir olanı yapılamaz hale getirmek,... işimize gelmeyince işe bir kılıf uydurmak, işte tam da bahsetmek istediğim budur.

O zaman ne yapmalı?

Bilinç düzeyimizi daima açık tutmaya gayret etmeliyiz. Bizden beklenilen birşeyi yapmadığımız zaman gerçek nedenleri hep düşünmeye çalışmalıyız. Örneğin, bizden sigarayı bırakmamız bekleniyorsa, bırakamamak konusunda bahane üretmek yerine, gerçekten bırakmayı isteyip istemediğimizi sorgulamalıyız. Gerçekten bırakmayı istiyorsak -kolay ya da zor- bir şekilde bırakılır sigara. Kitap okuyamıyorsak eğer, nedenini sorguladığımızda cevap belki de vakit bulamamak değil, dosdoğru okumak istemediğimiz çıkacaktır. Internette vakit geçirmeyi, televizyon izlemeyi, telefonda arkadaşlarımızla konuşarak vakit geçirmeyi tercih ediyor olabiliriz. Sonuçta gerçekten kitap okumak isterseniz, sizi kim tutabilir ki? Buna kendimize karşı dürüst olmak da denebilir.

Bahaneler her işimize bulaşmış. Artık sorumluluk almanın vakti geldi. Büyük, küçük, bahanelere hep dikkat etmek gerek. Ben de sıkça kullandığım bir bahaneden başlıyorum, kullanmamaya dikkat etmek üzere:

"Bir süredir çok yoğun olduğumdan dolayı ben de yazamıyordum."

Bir daha bu bahanenin arkasına sığınmamak için önce gerçekleri kabul edip, dürüst olmalıyım, kendime karşı. Aslında kurduğum cümle şu olmalıydı: "Canım yazmayı çok istemiyordu, o yüzden bir süredir yazmıyorum."

Bu şekilde düşünürsem eğer, canımın yazı yazmayı istememesini bir suçluluk duygusu içerisinde taşımayıp bu vakitleri daha güzel değerlendirebilir, ve gerçekten yazmayı istediğim zaman daha keyifle yazılar üretebilirim.

Yapmamız gerekenleri ertelemeyi bırakırsak, ancak o zaman bahanesiz cümleler kurmaya başlayabiliriz.

Suçlu kim?

noreply@blogger.com (Serda) — Sat, 16 May 2009 22:16:00 +0000

Bir problem yaşadığımızda genelde ilk yaptığımız şey birisini ya da birşeyi suçlamaktır. En sık yaptığımız şey budur. Ne kadar kolay geliyor değil mi? Yaşadığımız mutsuzluklarımızı sorumlusu olarak parmağımızla başkalarını göstermek.
Birisi bizi terkettiğinde, bize darıldığında, işlerimiz ters gittiğinde, çocuklarımız yanlış davranışlar sergilediğinde hep öncelikle kendimizi haklı karşımızdaki kişinin suçlu olduğunu görme eğilimindeyizdir.
Peki durum gerçekte hep böyle midir? Gerçek hayatta bizim yaşadığımız üzüntüden başkaları mı sorumludur? Hayır başkaları sorumlu değildir, biz kendimiz sorumluyuz. Şimdi bana bunu yazdığım için bana kızmış olabilirsiniz. Durun kızmayın hemen, önce neden kendimizin sorumlu olduğunu bir anlamaya çalışalım.
Yaşadığımız çoğu şeyde seçim hakkımız vardır. Ne yiyeceğimiz, ne giyeceğimiz, nerede yaşayacağımız, kiminle birebir ilişkide bulunacağımız, ne işle uğraşacağımızı kendimiz seçeriz. Kimse bize zorla birşey yaptıramaz. Daima bir seçim vardır sözkonusu olan. Evet seçim hakkımız olduğu için üzüntülerimizden biz sorumluyuz, sorumluyuz ama nasıl?
Diyelim arkadaşınızla aranızda dargınlık var. Bazı huylarını sevmiyorsunuz, ona kızdınız ve aranıza soğukluk girdiği için bir süredir görüşmüyorsunuz. Ona kızgın olduğunuz halde arkadaşınızla görüşmeyi de istiyorsunuz. Dostluğuna ihtiyacınızın olduğunu hissediyorsunuz. Barışmak ve görüşmek istediğiniz halde, arkadaşınızın yine sizi rahatsız edecek davranışlarda bulunmasından çekiniyorsunuz. Peki ne yapmalı? Böyle dargın mı kalmalı, yoksa herşeyi unutup barışmalı mı? Kendimizi bir seçim yapmak zorundaymışız gibi hissederiz. Halbuki iki koşulda da birşeyleri kaybedeceğimizi biliriz. Birisinde sevdiğimiz bir arkadaşımızı, diğerinde ise gururumuzu kaybetme korkusu bizi suçlu - kurban rollerini pay etmeye zorlar. Karşımızdaki insanı arkadaş olarak kendimiz seçmişizdir, ve yine hareketlerine bozulup kızmayı da kendimiz seçtik, üzülüp darılmayı da. O yüzden arkadaşınız ne kadar suçlu olabilir, bilinçli bir şekilde sizi üzmeye çalışmadığı sürece?
Ara bir yol bulmak da mümkün bu durumda o da kabullenmekten geçer. Arkadaşımızla ilgili bizi üzen konularda onu suçlamak yerine onun davranışlarını kabullenip onunla daha yapıcı iletişime geçmeyi tercih edebiliriz. Kabullenmek derken sorun olduğu gibi kalsın demiyorum tabi ki, duruma karşı aldığımız tavrı tarifliyor, çözülmesi gereken durumu kabullenmekten bahsediyorum. Kabullenin durumu ama suçlayıcı olmadan, suçladığımız sürece hiçbir yere varamayız. Çünki iş suçlamaya gelince biz etrafımızdaki insanların davranışlarının bizi olumsuz etkilemesine izin vermiş oluyoruz ve en az onlar kadar suçlu olmuş oluyoruz.
İnsanları suçladığımız sürece hep kendimizi kurban olarak hissederiz, ve dolayısı ile öyle algılanırız başkaları tarafından. Bir yerde bir suçlu varsa o suç yüzünden mağdur olmuş bir kurbanın da olması gerekmez mi? Gördüğünüz gibi yanlış tutum yine başka yanlışlar doğuruyor. Halbuki kendimizi egomuzdan sıyırıp olaya dışarıdan, daha geniş bir açıyla bakabilirsek, durumu biraz tersinden, biraz üstten, ve belki de hatta alttan görebiliriz. Bu da ne demek diyecekseniz şöyle bir örnekleme yapalım: Madem "suçlu kim?" diye soruyoruz bir mahkeme salonu düşünelim. Mahkemede sanık, tanık, savcı, hakim, avukat, davacı katip vs. hepsi var, ve hepsinin konuya bakış açısı farklı. Farzedin ki siz hakimsiniz ve olayı değerlendirme makamındasınız. Olaya bakış açınız bambaşka olacaktır, kendinizi karşınızdaki herkesi dinlemek ve onlarla empati kurmak durumunda bulacaksınız. Eğer kendimizi kendi bakış açımızdan sıyırıp, dışarıdan bakan bir göz olarak bakmaya zorlarsak suçlayıcı olmak dışında bambaşka şeyler hissedeceğiz.
Suçlamak hem kurban hem de ceza gerektirir. Halbuki sürekli kurban gibi davranarak ve ceza keserek ilişkilerimizi kurarsak bir müddet sonra etrafımızda kimsenin kalmadığını görüp, kendimizi yanlız kalmış hissedebiliriz. Ceza kesmek derken illaki intikam almaktan behsetmiyorum. Suçlu olarak gördüğümüz kişi ile iletişimi kesmek de bir cezalandırma biçimidir. O kişiyi terkediyoruz, ve dolayısı ile kendimizden mahrum bırakmış oluyoruz.

Gündelik hayatımızda suçlayıcı olmak bir seçimdir. Sırf karşımızdaki insanı suçlayıp kendimizi kurban gösterip olayın içinden çıkabiliriz. "Bırak O vicdan azabı hissetsin, sorunu kendisini düzelterek çözsün!" diyebiliriz. Ama şunu unutmayın karşınızdaki insan da aynı şekilde düşünüyor olabilir. Bu sefer geçinemeyen ve sürekli tartışmalı kısır döngüler yaşayan insanlar olarak kalabilirsiniz. Halbuki konuya olan mesafemizi tutabilirsek karşımızdaki kadar, belki kendimizin de bu oluşan gerginlikte sorumlu olduğumuzu anlayabiliriz. Başkalarını suçlamak yerine olaya karşı yapıcı bir tavır sergileyebiliriz. Üzüntülerimizden başkalarını sorumlu tutmamış oluruz. Sorunu çok taraflı anlarsak ancak, çözüm yoluna ulaşabiliriz. Ve ancak o zaman kendimizi yapıcı bir role büründüğümüzden dolayı daha iyi hissederiz. Gelin yaptığımız seçimlerde sorumluluk alalım ve başkalarını suçlamayalaım.

Mutlu bir yaşam sürdürmenin sırrı...

noreply@blogger.com (Serda) — Thu, 14 May 2009 09:07:00 +0000

Mutlu olmanın sırrı var mıdır? Kesin bir şey söyleyemem. Ancak hayatta mutluluğa giden yolu aydınlatan ipuçlarının olduğunu söyleyebilirim. Bu ipuçlarını bulup çıkarmak ve kullanmak bize düşüyor.

Hepimiz biliyoruz ki günümüzde, hayatımızı zorlaştıran şartların listesi oldukça kabarık. Ve yine birçoğumuz bu hayatı zorlaştıran şartlar karşısında kendimizi çaresiz hissediyoruz. Bu çaresizlikte bir kez kabul edildiği zaman bizi daha da başka zor şartlara sürükler.
Peki bu konuda ne yapmalı? Şimdi bu size çözüm olarak şöyle 20 maddelik bir yapılacaklar listesi okumak, herşeyi çok kolaymış gibi gösterecektir. Halbuki hepimiz biliyoruz ki durum böyle değil. "Söylemesi kolay, anlamıyorsun, benim durumum farklı, içinde olmayan bilemez" dediğinizi duyar gibiyim. Hepimiz bu sözleri söylemedik mi dertleştiğimiz insanlara zamanında?
Peki ben farklı olarak ne anlatacağım?
Benim burada anlatacaklarım mutlu bir yaşam sürdürmek adına "bilinçli olmak" üzerine olacaktır daha çok. Bilinçli olurken de hayatımızda neyi nasıl istediğimizi, istediğimizi elde etmek adına neler yapabileceğimizi, bu istediklerimizin gerçekten bizi mutlu kılıp kılmayacığını,... vs. sorgulayacağız hep birlikte. Bu bizi nereye götürür bilemiyorum, ama farkında ve bilinçli olmanın bile omuzlarımızdan yükü bir nebze olsun kaldıracağını düşünüyorum.

Uzun sözün kısası burada "kilo vermek için uygulayacağınız 5 adım" tarzı uygulayıp sonuç alır ya da almaz 2 gün sonra unutacağınız yazılar olmayacak. Onun yerine sizlere hayatınızı istediğiniz yönde motive edecek ufak tefek etkiler bırakmayı tercih ederim.
Amacım bu yazıda ve bu blogda bundan sonra yazacaklarımda sizlere bilinçli ve dolayısıyla mutlu bir yaşam sürdürmek konusunda ilham kaynağı olmak, ve sizlerle bu konuda paylaşımda bulunmak.

Mutluluğun sırrı nedir?
Gelin ipuçlarını birlikte arayalım ve hayatımıza aktaralım, nereye vardığımızı paylaşalım.
Bilinçli ve mutlu bir yaşam sürdürmeniz dileğiyle hoşçakalın...