AYDINPINAR KÖYÜ

bambaşka bir bahar...

2011-05-03T07:28:00.000-07:00

doğanın uyanışıdır bahar...

30 Nisan 2011 Cumartesi

uyanış

Üç yapraklı yonca, yaprakların üstündeki çiğ taneleri(ben o su damlacıkları fotoğrafa yansımaz sanıyordum), kadifemsi, mavi ve sarı pıtırcıklar, üşümüş papatya...

ilkbaharı, renkleri, yeşili, nisan ayını seviyorum!

RENGARENK BAHAR

2011-02-08T23:09:00.000-08:00

Bakımlıyız.Com - İlkbahar Resimleri

İŞTE DÜZCE

2010-12-22T07:47:00.000-08:00

Düzce Tanıtım

2010-12-22T07:45:00.000-08:00

Şaguç Aydınpınar köyü

2010-12-22T07:41:00.000-08:00

Aydınpınar Köyü Panoramik Resim Galerisi

2010-12-10T04:00:00.000-08:00

Köy meydanı 360⁰ - 45⁰

Camii Dışı Panoramik Çekimi 90⁰ - 135⁰

Asagi Mahalle 360⁰ - 45⁰

Sağlık Ocağı 90⁰ - 90⁰

Aydınpınar Köyü Muhtarlarımız

2010-12-02T15:08:00.000-08:00

İBRAHİM AKYÜZ

Aydınpınar Alabalık Tesisleri

2010-11-29T07:42:00.000-08:00

2010 Kurban Bayramından Birkaç Kare

2010-11-21T14:25:00.000-08:00

16 KASIM 2010 KURBAM BAYRAMI - BAYRAMLAŞMA

AYDINPINAR KÖYÜ-KÖY MEYDANI

KAÇ KİLO ACABA....

KARIŞTIR ÇAYI DUMAN DUMAN ERİSİN......ÇEK AYAKLARINI ORDAN...

AHMET ABİMİZ....YAKTINN BENİİ

CAMİMİZİN MİNARE BAKIM ÇALIŞMALARINDAN BİR GÖRÜNÜM

AHMET BÜLBÜL...ÇİLE BÜLBÜL ÇİLE......

Aydınpınardan Görünümler

2010-09-30T13:35:00.000-07:00

ABANT GÖLÜ

2010-09-30T06:33:00.001-07:00

Gezi Notları

Turistik açıdan oldukça önemli bir gölümüzdür. İstanbul'a yakınlığı dolayısıyla dört mevsim hafta sonlarını geçirmek için ideal bir tatil yeridir. Göl çevresindeki asfalt yolda (arabalardan fırsat bulabilirseniz) yürüyüş yapabilirsiniz. Faytonla veya atla göl etrafını dolaşabilirsiniz. Ya da gözünüze kestirdiğiniz bir tepeye çıkıp manzara seyredebilirsiniz.

Göl kenarındaki üç otel bulunmakta. Birkaç günlük bir tatil için Abant'ı seçebilirsiniz.

Abant civarında üç adet daha görülmesi gereken yer var. Bunlar Samat Yaylası, Örencik yaylası ve Mudurnu yolundan ova manzarası.

Abant Palace otelini geçtikten hemen sonra ana yolu takip etmeyip, sağa tarafa giren yolu takip edin hemen sağda yayla evlerini göreceksiniz. Biraz daha gittiğinizde sağınızda yayla evlerini, solunuzda ise Örencik yaylasını göreceksiniz. Eğer bahar aylarında giderseniz oldukça yeşil ve sulak bir manzara ile karşılaşacaksınız.

Gölün etrafında tur atmaya devam edin. Sağda Mudurnu tabelasını göreceksiniz. Bu yoldan yukarı çıkın. Yokuş aşagı inmeye başladıktan kısa bir süre sonra nefis bir manzara ile karşılaşacaksınız. Buradan Mudurnu'ya devam edebilirsiniz. Geri dönüş yolunda ise Abant Gölü'nün yukarıdan görünüşü sizi büyüleyecek.

Tura devam edin. Turun bitmesine yakın sağda "Bakkal" vs gibi tabelalar göreceksiniz. Burdan girdikten kısa bir süre sonra köyün içinden geçeceksiniz. Yola devam edin 3-4 km sonra Samat yaylasına geleceksiniz. Yayla evlerinin içini dolaşmanızı tavsiye ederiz.

Muhteşem Dağ Ve Deniz Köyleri

2010-09-29T07:07:00.000-07:00

Düzce Coğrafi Yapısı

2010-09-16T05:53:00.000-07:00

Coğrafi Yapısı

Düzce il merkezi 39051 dakika kuzey enlemi ile 31008 dakika Doğu boylamında yer alır. Türkiye'nin illeri arasındaki yeri, Bolu ili topraklarının batı ve kuzeyinde Sakarya ilinin doğusunda ve Zonguldak İlinin güneybatısında yer alır. Kuzeyinde Karadeniz ile sınırdır. Diğer illerle sınırlarını tabii sınırlar oluşturur. Bu sınırlar kuzeybatıda Sakarya ile Melen Çayı, batı ve güneyde dağların üst kısımları oluşturur. Deniz seviyesinden yüksekliği 160 metre kadardır. Güneydeki bu dağlar, batıdan doğuya Keremali, Elmacık, Güney Bolu ve Sünnice dağlarıdır. Yollara göre doğu-batı yönünde uzanan D-100 karayolu ile TEM otobanı üzerinde yer alır. Bu yollar il merkezinden geçer. Bu konumu ile Avrupa-Asya arasında transit yol üzerindedir. D-100 karayolu il merkezinden ayrılarak Akçakoca ilçesi üzerinden Zonguldak İline bağlanır. Düzce bu konumu ile yol kavşağı şehridir. Düzce'nin kuzeyinde Akçakoca, kuzeydoğusunda Yığılca, kuzeybatısında Çilimli ve Cumayeri, batısında Gümüşova ile güneydoğusunda Gölyaka ilçeleri yer alır.
Karadeniz Bölgesinin yer şekillerinin özelliklerini yansıtır. Dağlar Karadeniz kıyısına paralel olarak sıralar halinde uzanır. Bu yüzden kıyıda doğal limanlar oluşamamıştır. Kıyıda yer yer falezler ve aralarında genişçe plajlar yer alır. Shef (Kıta sahanlığı) sahası dardır. Dağların, I. Jeolojik (paleozoik) zamanda oluşmuş arazi üzerinde II. Jeolojik (Mezozoik) zamanda biriken tortulların III. Jeolojik (Tersiyer) dönem başlarında, Alp - Himalaya kıvrımları oluşurken ortaya çıkmıştır. Zamanın ortalarındaki aşınmadan sonra bütün halinde tekrar yükselmiştir. Bu yükselme esnasında Kuzey Anadolu Fay Hattı oluşmuştur. Bu hat Düzce ovasının güneyinden geçmektedir. Dağların yükseltisi doğudan batıya ve iç kısımdan Karadeniz kıyısına doğru azalmaktadır. Kıyı gerisindeki yer şekilleri plato görünümündedir. Kıyı gerisindeki dağların yükseltisi 2000 m'yi geçmemektedir. Kaplandede dağı 1160 m'dir. Dağların kıyıdan iç kısımlara doğru yükseltisinin artması, kıyı ile iç kısımlar arasında yıl içinde sıcaklık farklarının fazla olmamasına ve yağış miktarının da buralarda yeterli olmasına etkisi olur.
İç kısımda yer alan Düzce ovası dört tarafı dağlarla çevrilidir. Bu dağlar ovanın kuzeyinde ve güneyinde fazla arızalı sayılmayan sıralar halinde uzanırlar. Ovanın doğu ve batısında birbirlerine yaklaşırlar. Ovanın kuzeyini Kaplandede dağları ile uzantısını Orhan dağları oluşturur. Güneyindeki sırayı, Keremali, Elmacık, Güney Bolu ve Sünnice dağları oluşturur. Ovanın önemli çıkış kapıları (geçitleri) Karadeniz'e Melen vadisi (Dokuz- Esmahanım) boğazı ile Sarıbayır (Şifalı Su) geçididir. Bu geçitle Zonguldak iline ulaşılır. Batıda Nüfren boğazı ile Aksu vadisi geçidi; güneyde Uğur dere (Derdin) geçididir. Düzce ovasının kabaca güneybatı tarafında Efteni Gölü yer alır. Alanı giderek daralmakta olan bu gölde alan daralmasını önleme çalışmaları sürdürülmektedir. Gölün alanı 1976 yılı öncesinde 580 hektar iken 1950'li yıllarda başlayan kurutma çalışmaları sonucu 25 hektara kadar düşmüştür. Göl seviyesinin yükseltisi 118 metredir. Diğer gölleri; Kaynaşlı ilçe sınırları içinde çok küçük göllerdir. Bunlar: Kurugöl, Bıçkıyanı köyünde Topuk gölü, Sarıçökek köyü sınırlarında Islakgöl, Yaylagöl dür. En önemli akarsuyu Melen çayıdır. Melen çayı Yığılca ilçe sınırları içinden doğar güneyden Efteni gölüne dökülen Uğur suyunu, Sığırlık, Samandere ve Torkul, doğudan Asar deresini, batıdan da Adapazarı Akyazı yönünden gelen Aksu deresini alır. Efteni gölünden çıkarak kuzeye yönelir.
Akçakoca Melenağzı köyünden denize dökülür. Bu akarsu üzerinde Düzce-Yığılca arasına Hasanlar Barajı kurulmuştur. Bu baraj sulama amaçlı yapılmış olup sonradan hidroelektrik üretimine geçilmiştir. Diğer akarsuları dere şeklindedir ve sık bir ağ oluştururlar. Hepsi Karadeniz'e sularını boşaltır. Kış ve ilkbahar aylarında bol su geçirirler. Bu akarsulardan önemli olanlar; Deredibi, Değirmendere ve Küpler dereleridir. Akçakoca sınırlarında Gümüşova'da Handere ve Kuzderelerin birleşmesi ile Delice suyu oluşur. Bu dere de Melen çayı ile birleşir.
Karadeniz Bölgesinin sınırları içinde kaldığından genel özellikleri ile Karadeniz ikliminin etkileri görülür. Ancak Karadeniz ikliminin yanı sıra Akdeniz ve Karasal iklimleri arası geçiş özelliği gösterir. İklimi çeşitli etkenlerin sonucunda şekillenir. Enlemin etkisinden dolayı sıcaklık güneyde yer alan illere göre düşük olur. Deniz kıyısında yer alan Akçakoca'ya göre Düzce ve diğer ilçeleri yaz aylarında daha sıcak, kış aylarında biraz daha soğuk olur. Ancak dağların yükseltisi kıyıdan içerlere doğru arttığından az da olsa ancak dağların yükseltisi kıyıdan içerlere doğru artığından az da olsa denizin yağış arttırıcı ılımanlaştırıcı etkisi iç kısımlarda da hissedilir. Hava kütleleri ve basınç merkezlerinin etkileri görülür. Bazı zaman kuzey kutupta oluşan soğuk hava (arktik); bazende güneyde tropikal havanın etkisinde kalarak zamansız soğukların ya da sıcakların oluşmasına neden olmaktadır. Hava basıncından orta Avrupa basıncından hareket eden hava balkanlar üzerinden gelerek kış aylarında havayı soğutup, kar yağışına neden olur. Cephe yağışlarını oluşturur. Orta Avrupa yüksek basıncı oluşamadığı zamanlar Karadeniz'in kuzeyine İzlanda alçak basıncı gelir. Bu durumda güneyden gelen tropikal hava basıncı oluşur. O zamanlar kışlar oldukça sıcak geçer. Yaz aylarında Azor yüksek basıncından Basra alçak basıncına doğru oluşan hava akımıda kuzey batıdan gelerek havanın serinlemesine, yamaç yağışlarının oluşmasına etki eder. Kuzey yönlü bu tip hava akımları Karadeniz üzerinden geldiğinden yağış ve nem getirirler.
Kıyıya paralel uzanan dağların alçaldığı yerlerde delk"in etkisinden dolayı rüzgar yön kazanır. Melen Boğazında ve Nüfren Boğazından Düzce'ye doğru kuzey batı yönlü rüzgarların oluşması gibi. Düzce etrafının dağlarla çevrili olması rüzgar hızlarının azalmasına ve kış aylarında sis oluşmasına ve geç dağılmasında etkisi olur. Oluşan sisler daha sık sıcaklık terselmesidir. Akçakoca kıyılarında deniz buğusu sisleri ilkbaharda oluşur.
Aylara Göre Hakim Rüzgar Yönleri
Mayıs: Kuzeybatı / Karayel
Nisan-Haziran-Eylül-Kasım: Kuzeydoğu / Poyraz
Ocak-Mart-Ekim-Aralık: Güneydoğu / Lodos
Şubat: Güneydoğu
Bu etkenler sonucu oluşan iklim özellikleri şu şekilde tanımlanır ve özellik kazanır. Yazları sıcak, kışları ılık, her mevsim yağışlıdır; en çok yağış sonbahar ve kış aylarındadır. Yaz aylarında iki ay kadar kuraklık hissedilir.
Düzce ovasının hemen tümünde I. sınıf alüvyal toprak bulunmaktadır. Alüvyal topraklar, yüzey sularının tabanlarında ya da etki alanında akarsular tarafından taşınarak yığılmış bulunan genç sedimentler üzerinde yer alan düz, düze yakın eğimli, (A) C profilli, azonal topraklardır. Çeşitli zamanlarda gelen sedimantasyonun şiddetine göre toprak profili genellikle tabakalıdır. Üst toprağın alt toprağa geçişi belirsizdir. Üzerinde uzun yıllar geçen yerlerde hafif kireç yıkanmaları vardır. Ayrıca yer yer bulunan hidromorfik alüvyal araziler, sürekli su tutan, su sızan ya da fazla su aldıklarından uzun sure batak kalabilen yerler vardır. Düzce kent yerleşiminin üzerinde bulunduğu alüvyal topraklar çevresinde kolivyal ve kalkersiz kahverengi orman toprakları yer almaktadır. Kolivyal topraklar, yüzeysel akımla ya da yan derelerin kısa mesafelerde taşıyarak eğimin azaldığı yerlerde depo ettiği, meteryallardan oluşan (A) C profilli topraklardır. %2'den fazla eğimli düzgün topografyalı arazilerde bulunmaktadır. Kalkersiz Kahverengi Topraklarda (A) C profillidir. İyi oluşmamış gözenekli yapısı olan A horizonundaki organik madde genellikle asit karakterlidir ve mineral kısımdan ayrı ya da çok az karışmış durumdadır. Ilıman ve yağışlı iklimde bulunan yaprağını döken orman altısında oluşmaktadır. Yöredeki çukur alanlarda oluşan, eğimi az, derin alüvyal topraklardır. Bu tür topraklar Düzce ovasında geniş alanlar kaplar. Ova eğimsiz ve %75 oranında tarıma elverişli niteliktedir. Alüvyal topraklar genellikle, kumlu killi topraklar grubuna girer. Kum oranı %50 dolayında olan, organik madde ve karbonat bakımından zengin bulunan alanlar, daha nitelikli olduklarından pancar tohumu, patates tohumu, patates, sebze ve meyve üretimine; organik madde ve karbonat yönünden daha az zengin olan kesimler ise, tahıl üretimine elverişlidir.
Karadeniz bitki örtüsü zenginliğini kent çevresindeki doğala yakın alanlarda gözlemek mümkündür. Ancak yerleşimlerin gelişmesi ile hızlı değişimler oluşmaktadır. Eurosibirian bitki örtüsü yanısıra iklim özelliklerinin daha uygun olması nedeniyle Submediterranean bitki örtüsüne da rastlanmaktadır. Sahildeki makiliklerin dağlık alanlardaki orman örtüsüne geçişini sağlayan Düzce ovasında, kültür bitkileri yetiştiriciliği ile değişim görülmektedir. Verimli tarım topraklarının yer aldığı bir çöküntü ovası olarak ekolojisine uygun her tür tarım yapılabilir. Endüstri bitkileri ve özellikle tütün için uygundur. Doğal bitki örtüsü, alan kullanımlardaki çeşitlilik nedeniyle değişime uğramaktadır. Çevredeki zengin orman örtüsü (Kayın, Köknar, Meşe, Gürgen, Kestane, Ihlamur vb.) altında zengin alt örtü yer almaktadır. Düzce ve çevresinde av hayvanlarının pek çoğu yaşam ortamı bulmaktadır. Ancak bunlardan bazılarının çeşitli nedenlerle sayıları azalmış ya da yok olmuşlardır. Düzce'nin büyük bir bölümü av yasağı sınırları içerisindedir (ANONY-Maus, 1987). Yöre avcılarının belirlediklerine göre; ağaç sansarı, gelincik, tilki, kurt, çakal, porsuk, geyik, karaca, ayı, tavşan, su samuru ve çeşitli kuş türleri bulunmaktadır. Kuş türleri çoğunlukla Efteni Gölü Yaban Hayatı Koruma Alanında konakçı ya da göçmen olarak yaşamlarını sürdürmektedir.
Büyük Melen: Efteni Gölü'nün kuzeybatısından çıkan akarsu, gölün sularını Karadeniz'e boşaltır. En yüksek akımı 170 m3/sn (nisan), en az akım 8 m3/sn (ağustos)'dir.
Küçük Melen: Baba Dağı eteklerinden doğup, Yığılca ilçesinin eteklerinden geçerek sularını Hasanlar Barajına döker. Barajı oluşturan en önemli akarsu olan Küçük Melen'de en yüksek akım 230 m3/sn (nisan), en düşük akım 2,3 m3/sn (ağustos) dir. Beslenme alanı 250 km2'dir.
Aksu: Düzce'nin güneyindeki dağlardan çıkar, belirli bir kaynağı yoktur. Önce, batıya doğru akar, sonra doğuya kıvrılarak Efteni Gölü'ne dökülür. En yüksek akım 175 m3/sn (haziran), en düşük akım ise 0, 95 m3/sn (ocak) dir. Beslenme alanı 281 km2'dir.
Asar Suyu: Bolu Dağları'nın kuzey batısından doğar, yan dereler ve küçük kaynaklarla beslenerek Düzce İli'nin güneyinden geçer, Küçük Melen'e karışıp Efteni Gölü'ne dökülür. Doğu-batı doğrultusunda akan Asar Suyu'nun en yüksek akımı ise 130 m3/sn (mart), en düşük akımı ise 0,35 m3/sn (eylül)'dir. Beslenme alanı 180 km2'dir.
Uğur Suyu: Keremali Dağları'nda doğar. Belirli bir kaynağı yoktur. Yan dereler ve akarsu selciklerini toplayan Uğur Suyu, doğu-batı doğrultusunda ilerler, Asar Suyu'nun güneyinde ona paralel olarak akar ve Efteni Gölü'ne dökülür. En yüksek akım haziran, en az akım ekim ayındadır. Beslenme alanı 285 km2'dir.
Efteni Gölü: Düzce'nin 14 km güneybatısında Hamamüstü Köyü çevresindedir. Denizden yüksekliği 118 metredir. Doğudan Küçük Melen ve Uğur Suyu ile, güneyden Aksu, Beyköy, Kürtler, Hamamüstü, Kalyoncu ve Yeniköy Dereleri ile beslenir. Alanı sular çekildiği zaman 5 km2'ye düştüğü gibi taşkınlar zamanında da 25 km2'ye kadar ulaşmaktadır. En derin yeri 8 metredir. Gölde DSİ tarafından kurutma çalışmaları yapılmaktadır.
Hasanlar Barajı: Düzce Ovası'nı sulamak amacıyla Küçük Melen suyu üzerinde kurulmuştur. Baraj gölü, Düzce içindeki göllerin en büyüğüdür. Su seviyesi en büyük olduğu zaman alanı 42,5 km2 ye ulaşır.
Düzce dolaylarında linyit rezervleri saptanmıştır. Maden Tetkik Arama Enstitüsünce yapılan araştırmalarda Düzce'de kaplıca suyu ve maden suyu vardır.
Ülkemizin ve hatta dünyanın en güzel ormanları Bolu Dağları üzerinde bulunmaktadır. Bolu Dağları’ndaki ormanlar özellikle büyük kentlerde yaşayan insanlar için bir dinlenme ve eğlenme yeri olmaktadır. Düzce’nin %47.95’i, Gümüşova’nın %56.13’ü, Gölyaka’nın % 65.99’u, Çilimli’nin %17.59’u Cumayeri’nin %43.05’i orman ve fundalık alandır.
Bölgede bulunan ormanların sorunları, köylünün sosyo-ekonomik yapısından kaynaklanan yerleşim ve tarım için yapılan açmalar ile kaçak orman ürünleri ticareti, böcek zararlıları ve dikkatsizlik sonucu çıkan yangınlar oluşmaktadır. Özellikle dağlık kesimlere yerleşen aileler fındık bahçesi kurmak için bilinçsizce yaptıkları açmalar sonunda fındık bitkisinin toprağı tutmaması nedeni ile erozyonu artırmaktadır. 12 Temmuz- 25 Temmuz 1995, 16 Haziran 1997, Mayıs 1998 tarihlerinde Kaynaşlı, Darıyeri Hasanbey ve Düzce’de meydana gele seller bölgede büyük hasar yaratmış ve maddi kayıplara neden olmuştur. Bölgemiz ormanlarında özellikle karaçam, sarıçam, köknar, kayın, meşe ve diğer yapraklılar şeklinde orman ağaçları bulunmaktadır. Muncurlu bölgesindeki meşe ormanları bölge için olduğu kadar Türkiye için de tip itibarı ile korunma zorunluluğu vardır. Samandere Şelalesi tabiat anıtı olağanüstü güzellikleri, insanı ürperten seve düşüşü ile mutlaka koruması gereken bir doğa harikasıdır. Efteni Gölü yaban hayatı koruma alanı olarak tescil edilmiş yaklaşık 150 civarında kuş türünü barındıran önemli bir sulak alandır.
Gölyaka İlçesi’nde orman içi dinlenme yeri olarak tescil edilen, çevresi düzenlenen Güzeldere Şelalesi mutlaka görülmesi gereken tabiat harikalarındandır. Kocayayla, Torkul Yaylası, Odayeri Yaylası, Kardüz Yaylası ve pek çok yayla ormanlarımız içerisinde de yer almakta ve önemli bir turizm pazarı oluşturacak potansiyele sahiptir.

Memleketimize Has Lezzetler(Kanlıca)

2010-09-15T04:02:00.000-07:00

İşte doyduğumuz “Kanlıca Mantarı”

Oldukça bereketli geçen bir kanlıca mantarı mevsiminin sonuna geliniyor. İşte doğanın sunduğu mucize lezzetlerden biri olan “kanlıca mantarı” nın özellikleri.

Kanlıca mantarının bilimsel adı “Lactarius salmonicolor”dır. Farklı bölgelerde “Melki Mantarı” olarak da adlandırılır. Yenilebilir bir mantar türü olup oldukça lezzetli bir tadı vardır. Rengi turuncudur; açık sarıdan erik sarısına kadar değişir. kırmızı turuncu arası tonlarda ve daha çok bakırın oksitlenmiş hâlinin rengindedir. ızgarası yapıldığında ciğer ve böbrek tadındadır. yahnisi yapıldığında ise et tadını verir. Yalnız, aynı görüntüleri taşıyan bir benzeri vardır ki çok zehirlidir. Bu iki çeşidi birbirinden ayıran özellik, gerçek kanlıcadaki mayhoş kokudur. Ayrıca diğerinin alt yüzeyi beyazdır. Gerçek kanlıcanın altı, üstü, içi genelde kırmızıya yakın tonlardadır. Genel görünüşle turuncu ve sarıdan ibaret halkalıdır, kenarda 1 milimetre genişlikte halka halinde açık parlak sarıdır ve belirgindir. Genel görünüşle turuncu ve sarıdan ibaret halkalıdır. Yeşil renkleme yoktur. Mantar gençken ortası hafifçe çukurdur, kenarı içeri kıvrıktır, büyüdükçe ortası daha da çukurlaşarak hemen hemen huni şekline döner.
Yenmesinden ziyade doğanın serin ortamında toplanmasının ayrı bir zevk unsuru olduğu kanlıca mantarının şapka büyüklüğü 5-15 cm kadardır. Sapı, 3-6,5 cm boyunda 0,8-2,5 cm kalınlığında, silindir şeklindedir. Renk bakımından portakal sarısı, dip kısmında kırmızımtırak sarı beyaz, yukarı kısmında şarap kırmızımsı turuncudur. Sapın etli kısmı kırmızı-pembedir ve koparıldığında turuncu renkte bir sıvı çıkarır. Gençken içi dolguludur, daha sonra şapkaya kadar olan alt kısımda boşlukludur. Etli kısmı kırmızımtırak sarı beyaz renkli, meyve kokulu ve yumuşak, sünger gibidir. Spor izi parlak kırmızımtırak sarı, tunç rengindedir. Yalnız, aynı görüntüleri taşıyan bir benzeri vardır ki çok zehirlidir. Bu iki çeşidi birbirinden ayıran özellik, gerçek kanlıcadaki mayhoş kokudur. Ayrıca diğerinin alt yüzeyi beyazdır. Gerçek kanlıcanın altı, üstü, içi genelde kırmızıya yakın tonlardadır.
Kanlıca mantarı, çam meşçerelerinde ve çam ormanı açıklıklarında, çayırlıklarda, Avrupa'da yapraklı ağaç ormanlarında, ilkbahar ve sonbaharda yağmurlardan sonra görülür. Mantar gençken, kırılıp koparıldığı yerinden portakal renkli bir sıvı çıkarır, bu sıvı hava ile temas edince kırmızı olur, iki saat sonra kırmızımtırak portakal esmeri renk alır ve acıdır. Mantarın tadı acıdır fakat nahoş değildir, lezzetlidir. Izgarası yapıldığında ciğer ve böbrek tadındadır. Yahnisi yapıldığında ise et tadını verir.
Bölgemizde yetişen kanlıca, ebişke, mıhlıca, tellice, cincile, kedi kırışı mantarlarının besin değerleri oldukça yüksektir. Son olarak zehirli mantarlara karşı çok ama, çok dikkatli olunması gerektiğinin altını önemle çizmek gerekiyor.

KANLICA MANTARI KIZARTMASI

Kategori: (SEBZE YEMEKLERİ TARİFLERİM) yazan: Meltem tarih: 16-12-2009

Tanıştırayım,Kanlıca Mantarı …
Geçtiğimiz haftalarda sevgili İnciyemek yapmıştı,ben bu yıl o güne kadar pazarda rastlamamıştım.Bu hafta eşim rastlamış gördüğümde hazine bulmuş kadar çok sevindim.
Bu Mantarı Çengelköy Pazarında bulabiliyoruz.Artık son haftaları satıcı ‘’haftaya gelin bulamazsınız’’demiş.Ben yinede şansımı denemeyi düşünüyorum.
Böyle bir lezzet olamaz.Almanız konusunda tavsiyede bulunamıyorum mantar birazcık riskli bir sebze maalesef.Satıcıdan eminseniz yada Kanlıca mantarı olduğundan eminseniz mutlaka denemelisiniz.
Sevgiyle kalın,

Malzemeler:
1kg.Kanlıca mantarı
Yeterince tuz
Kızartmak için:Tereyağı
Yapılışı:
Mantarları akan suda yıkadım.Süzgeçte süzüldükten sonra kağıt havlu ile fazlalık suyunu aldım.
Tereyağını teflon tavada erittim kızdırdım mantarları yerleştirdim üzerlerine tuz serpiştirdim.Orta hararetli ateşte mantarların her iki yönünü,tavanın kapağı kapalı ara sıra tavayı sallayarak kızarttım.
Servis yaparken baharat serpiştirilebilir ama ben asla baharat ekleyip o güzel tadı bastırmak istemiyorum.
Kızartmasını yapmak istemiyorsanız ızgaradada çok lezzetli oluyor.
Sıcak servis yaptım.
Afiyet olsun,

Köyümüzde Ramazan Bayramı (2010)

2010-09-15T02:00:00.000-07:00

Ramazan davulcusu

Ramazan davulcusu, müslümanların oruç tuttukları Ramazan ayında geceleri sahur vakti sokak aralarında gezerek insanları davul sesi ile uyandıran kişidir. Ramazanda gerçekleşen bu uygulama Türkiye'de Osmanlı döneminden bu yana devam eden bir gelenek halini almıştır.
Davulcu neredeyse her zaman erkektir. Ayın sonuna doğru kapıları gezerek mahalle sakinlerinden para toplar.
Günümüzde çalar saat olmayan evin kalmaması Ramazan davulcusunun gerekliliğini ortadan kaldırdıysa da, geleneklerine bağlı muhafazakar kesim bunu nostaljik bulmakta ve halen davulun sesini beklemektedir.
Bununla birlikte özellikle oruç tutmayan, sahura kalkmayıp, geceleri geç saatlerde yemek yedikten sonra yatan insanların çoğalması ile birlikte Ramazan'da davul çalınmasına karşı gösterilen tepkiler de artmıştır. Geceleri davul sesinin gürültü kirliliğine yol açması ve insanların istemedikleri halde uykusundan olması gerçeği, İstanbul ve Adana gibi şehirlerde kimi belediyelerin bölgelerinde davul çalınmasını yasaklamasına sebep olmuştur.

BİZİM DAVULCUMUZ YUSUF ABİMİZ...ALLAH BİLEĞİNE GÜÇ KUDRET VERSİN KÖYÜMÜZÜN DAVUL SESİ HİÇ KESİLMESİN...ZATEN GEÇMİŞTEN KALAN NEYİMİZ KALDIKİ DAVULLARIMIZ BARİ SUSMAYIP BİZE GEÇMİŞTEN GELEN RAMAZAN GÜNLERİNİ HATIRLATSIN.

KÖYÜMÜZÜN DAVULCUSU YUSUF ABİMİZDEN CANLI PERFORMANS

İYİ SEYİRLER

Er yazı yarım ise, "kaynak" linkine tıklayarak devamına ulaşabilirsiniz :) Eski Ramazanlar İftarlar Nasıldı? Türklerin Ramazan Geleneklerinden En Güzel Örnekler.. Osmanlı Devletinde Ramazan-ı şerif..

Hatıralarla iftar sofrası Ramazanın ilk gecesindeki sahur yemeği çok önemliydi. Çocuklar bile bu manevi havadan tat almaları için, Ramazan davuluna eşlik eden manilerle, tatlı uykularından uyandırılıp sahura kaldırılırdı. Sahurda yenen yemekler iftarda yenen yemeklere oranla daha hafiftir. Anadolu’da ve Rumeli’de sahur yemeklerinde ekseri gözleme ve börek yerlerdi. Kadınlar gece hamur yoğurur; gözlemeleri, börekleri sofraya taze taze getirirlerdi. İstanbul’da sahurda pek börek yenilmezdi. Sahur sofralarına kazandibi çöreklerle, kaşar peyniri, gerdan ve dil söğüşü konurdu. Bir akşam pilav, bir akşam taygan denilen makarna pişerdi. Herkes birer kase yoğurt, birer tas hoşaf veya şerbet içer, pilavı ve makarnayı yedikten sonra niyet ederdi. Ramazan sıcak pidesiz olamaz İftara yakın sıcak sıcak taze ramazan pidesi almak için bunları çıkaran fırınların önünde kuyruklar görülürdü. Bazı meraklılar, yumurtalı pide için günlük yumurta tedarik ederek fınncıya verir ve bunu firma atılacak pideye gözlerinin önünde sürülmesini isterlerdi. İftar davetlerinin ramazan ayının on beşinden itibaren başlaması adetti. Bu vesile ile zengin ve “kübera” konaklarında rekabet halinde muhteşem iftar ziyafetleri düzenlenirdi. Sofrada, başta iftariye denilen ve oruç açmaya yarayan çerezler yer alırdı. Hurma, zeytin, yeşil zeytin, sele zeytini, beyaz peynir, kaşar peyniri, Çerkeş peyniri, kaşkaval peyniri, dil peyniri, kaymak peyniri, tulum peyniri, gül reçeli, mürdüm reçeli, ayva reçeli, vişne reçeli, kayısı reçeli, çilek reçeli, incir reçeli, şimdi unutulmuş olan asmakabağı, frenk üzümü, ceviz, patlıcan reçelleri, tütünlük pastırma, kuşgönü pastırma, kıraç pastırması, ev sucuğu, salatalık turşusu, karanfilli soğan turşusu, kebereli patlıcan turşusu mevsimine göre şöyle akla ilk gelen iftariyeliklerdi. Ama oruç, kısa bir dua ve besmeleden sonra mutlaka Kabe’den gelmiş Zemzem ile açılırdı. Sofrada herkesin önüne kristal kadehlere yarıya kadar bu kutsal sudan konulur ve iftar topuyla ezan sesi duyulur duyulmaz eller bunlara uzanırdı. Arkasından bir hurma alınır ve sonra sıra keyfe ve zevke göre öbür iftariyelere gelirdi. Bu iftariyelere ise, o devrin deyimiyle “gül kokulu” mis gibi sıcak ramazan pidesi eşlik ederdi. Böylece oruç keyfiyle sararmış benizler renklenir ve süzülmüş gözlere fer gelirdi. İftariye faslı sona erince, tiryakiler cıgaralarına tüttürür, veya enfiyelerini çekerlerdi. Padişaha Yumurta-yı Hümayun Yemek, mutlaka çorba ile başlardı. Et veya tavuk suyuna şehriye, yahut hindi derisiyle hafif sirke ve sarımsaklı tuzlama çorbasını “Yumurta-yı Hümayun” takip ederdi. Topkapı Sarayı terkedilip padişahlar Dolmabahçe Sarayı’nda veya diğer dış saray yahut mevsimlik köşklerde oturdukları zamanlarda bile Kadir geceleri mutlaka Topkapı Sarayı’na gelip burada iftar ederek yatsı ve teravih namazlarından sonra yapılan Kadir Gecesi dua törenine katılır ve bazen de o gece orada kalırlardı. İşte, Topkapı Sarayı’ndaki iftarda padişaha Yumurta-yı Hümayun ikram edilmesi ve onun bunu yemesi Osmanlı hanedanı geleneklerindendi. Bunun için evvela halka halinde kıyılmış soğan Halep yağında öldürülür derecede kavrulur, sonra ince dilimlenmiş tütünlük pastırma ilave edilip biraz da su katılarak pişilir, yeteri kadar şeker ve sirke ile de bir iki taşım kaynatıldıktan sonra açılan yuvalara günlük yumurta kırılıp kapağı kapatılarak kaskatı olmayacak derecede pişirilirdi. Bundan sonra sıra çöp veya fırın kebabı, kıymalı veya peynirli yahut ispanaklı kol, yahut da bohça böreği, ya da talaş kebabına geljrdi. Bunu ise elmasiye, muhallebi, güllaç gibi karışık hafif (!) sütlü tatlılar takip ederdi. Bundan sonra ekşili bamya gelirdi ki bu, yemekte birinci turun bitip ikinci turun başladığına alametti. İkinci tur, tavuk veya hindi fırını ile başlardı. Bunlar, fıstıklı, üzümlü, kestaneli ciğerli, katılı ve baharlı ala iç pilavı ile doldurulmuş bulunurdu. Bundan sonra bol etli mevsim sebzeli, yine mevsimine göre zeytinyağlı barbunya enginar, imambayıldı, taze veya çalı fasulye vb. yemekler gelir, nihayet ortaya kat kat bıldırcınlı, beyinli halis amberbu pirinçten, mutlaka Vakfıkebir yağı ile pişmiş tepeleme pilav tepsisi gelirdi. İftar ziyafeti geleneksel olarak en sonra “arz-ı endam” eden cevizli, fıstıklı veya kaymaklı baklava ile son bulurdu. Ramazanlarda balık ve su ürünleri yenmezdi! Bu genel listenin dışında bazı konakların kendilerine mahsus, başka yerlerde pişmeyen sürpriz yemekleri vardı, şimdiki gibi bol bol bulunmayan turfandalar, neşelere neşe katardı. Süt kebabı, fıstıklı hayderî, taze fasulye buranîsi, sütlü yumurta böreği, sarma tavuk, kaymaklı ayva şekerlemesi, acı tatlı vb. bu sürpriz yemeklerdendi ve hazırlanışları o konağın aşçı başısına ait bir sır olup öbürleri ne kadar uğraşsalar aynı lezzette olanlarını yapamazlardı. Çeşitli mevsim meyvaları ile turfanda meyvalar, iftar sofralarının son perdesini teşkil ederdi. Şunu da ilave edelim ki “Yumurta-yı Hümayun” her yerde pişirilmeyip daha çok “vükela ve vüzera” konaklarına mahsustu. Çok yerde bunun yerine normal pastırmalı veya ıspanaklı yumurta ikram edilirdi. “Diş kirası” Ramazan aylarında dikkat edilen geleneklerden biri, eve gelen misafiri iyi bir şekilde ağırlamak ve misafirin memnun ayrılmasını sağlamaktı. Osmanlı döneminde zengin köşk veya konaklarda iftar daveti verilirdi. Bunun yanında fakir halk içinde de sofralar hazırlanır, çat kapı gelen Allah misafiri içeriye alınırdı. İftarın verildiği köşk ve konak evler, ziyafet evi halini alırdı. Misafirler iftarını edip teraviye gitmek üzereyken, hane sahibi tarafından kadife keseler içerisinde gümüş tabaklar, kehribar tesbihler, oltu taşlı ağızlıklar, gümüş yüzükler diş kirası olarak hediye edilirdi. Fakir fukaraya ise, hane sahibinin zenginliği ve cömertliğine bağlı olarak, gümüş akçe veya altın paralar bir kadife kese içerisinde diş kirası olarak verilirdi. Ramazan manileri Sahur’un habercisi Ramazan davulcularının nesilden nesile söyleyerek taşıdığı “Ramazan Manileri” Eski Ramazanlar’ın önemli özelliklerindendir. Besmeleyle çıktım yola Selam verdim sağa sola A benim ağalarım namazınız mübarek ola. Akşamdan pilavı pişirdim Gene karnımı şişirdim Ben çok mani bilecektim ama Defteri yolda düşürdüm Davulumun üstü kırmızı Dün akşam gördüm yıldızı Arkadaşımı sorar isen Camilerde kilim hırsızı Omuzumda davulum gümlersin Hasta mısın inlersin Hatip’in Fatma’yi mi? Yoksa çerkezin Hacce’yi mi istersin Eski cami direk ister Söylemeye yürek ister Benim karnim tok ama Arkadasimin cani börek ister Ahmet ağa uyursun uyursun Uykularda ne bulursun Kalk al abdest kıl namaz Sabahleyin cenneti bulursun Arnavut’musun Tatar’mısın Ekşili corba yapar misin Ben sana davul çaliyorum amma Acaba sen oruç tutar mısın? (İstanbul Sohbetleri, İst. 1992, s. 16-19)

köy manzaraları

2010-09-15T00:13:00.000-07:00

KÖY MEYDANI

BU EZANLARKİ ŞEHADETLERİ DİNİN TEMELİ-EBEDİ YURDUMUN ÜSTÜNDE BENİM İNLEMELİ

HACIOĞLU-SELAMİ-EMİN

SONBAHARDA BİLE İLKBAHAR GİBİ BİR CAMİİ AVLUSU

ENGİN-MUHSİN-SELAMİ-EMİN-AHMET

Ramazan davulcusu

AYDINPINAR KÖYÜMÜZÜN GÜLÜ HASAN ABİMİZ

CAMİMİZDEN BİR GÖRÜNÜM

ŞABAN HOCAMIZ.CEMAATİ UYARIYOR.EY CEMAAT ALLAH RIZASI İÇİN SAFLARIMIZI SIK TUTALIM.ALLAHIN SELAMETİ ÜZERİNİZE OLSUN.

ZABITA AMİRİMİZ İLYAS BEY VE PTT PERSONELİMİZ BİROL BEY

KÖYÜMÜZDEN MUHTELİF GÖRÜNTÜLER

CAMİİMİZ GENEL GÖRÜNÜM

ÇOCUKLUĞUMUZDA BOL BOL YÜZDÜĞÜMÜZ ÇOK SOĞUK OLMASINA RAĞMEN İÇİNE ATLAYINCA HAYAT BULDUĞUMUZ BİR HAVUZCUK.

BURALARIN DİLİ OLSADA KONUŞSA

ARTİST SÖZE GEREK YOK

AYDINPINAR KÖYÜ 2.BARAJ ÖNÜ

KONAŞ ORMAN KONTROL NOKTASI-BAHÇE

KONAŞ ORMAN KONTROL NOKTASI

PÜRENLİ YAYLASI-İZCİ GURUBUNUN YAPTIĞI KULE

TÜRKİYEDE İLK FM RADYOSUNU KURAN VE CANLI YAYIN BAĞLANTILARIYLA KÖYÜMÜZÜN NABZINI TUTARAK SORUNLARA ÇARE ARAYAN ŞEMUN İNAN.YAPTIĞIN HİZMETLERİ GELECEK NESİLLERE AKTARMAK GÖREVİMİZ.SEN RAHAT OL...SAĞOL..VAROLL

MİMARELERİN BAKIMINDAN BİR GÖRÜNTÜ

KÖYÜMÜZÜN KUAFÖRLÜK HİZMETLERİNİ YÜRÜTEN ÇOK SEVDİĞİM ARKADAŞIM MURAT

KAHVECİLER KRALI AHMET

Aydınpınar Köyü Ve Düzce Linkleri

2010-09-14T01:15:00.000-07:00

Köyümüzün Tarihçesi

2010-09-02T04:57:00.000-07:00

Koyümüzden 24 Saat Canlı Kamera Görüntüsü (Köy Muhtarımız Sayın Fazlı Keleş ve ekibine teşekkürlerimizi sunar,hizmetlerinin devamını dilerim.) Muhsin POYRAZ

http://www.aydinpinar.net/kamera/kamera.php

AYDINPINAR KÖYÜ GENEL GÖRÜNÜM

AYDINPİNAR TARİHİ

Koyun kuruculari 1864 buyuk surgunden sonra Osmanliya goc eden Kuzey Kafkasyalilardir. Koyun kurulus tarihi yaklasik 1866 yilidir. Koye buyuk goc sonrasi yerlesen Abzakh kabilesinden Saguc sulalesinden Saguc Haci Ibrahim ismi verilmistir. 1960'li yillarda koyun ismi ilk olarak olarak Pinar olmus 1965 yilinda ise Aydinpinar olarak resmilestirilmistir.

Kuzey Kafkasyanin Karadeniz sahilleri ile Kuban nehri havzasi icersinde oturan Adigeler uzun yillar Ruslarla bagimsizlik mucadelesi yapmislardir. Bu mucadele 1864 yilinda son koyde yapilan savasta noktalanmistir. Ruslar kendilerini uzun yillar ugrastiran Adige kabilelerini cogunlugu Sapsig ve Abzahk olmak uzere anavatanlarindan goce zorlamislardir. Bir kismida Sibiryaya surulmustur.

Surgune gonderilen Adigeler Osmanli Imparatorlugunun da yardimi ile genelinde deniz yoluyla Kafkasya'yi terk ettirilmislerdir. Bu gruplar Osmanli topraklarinin Ordu, Samsun, Sinop ve Bulgaristan'in Varna, Burgaz liman sehirlerine goturulmus oradan da ic bolgelere iskan edilmislerdir. Aydinpinar Koyunu kuran Adigeler de Samsun'da karaya ayak basmislardir. Bunlar adige gruplari icerisinde abzah kabilesine mensup olup cesitli aile gruplarindan tesekkul etmistir. Bu grup Anadolu'nun ic kesimine dogru hareket etmis Corum uzerinden Bolu'ya kadar gelmislerdir. Bu yolculuk bir yila yakin surmustur. Bolu'ya gelen grup oradaki devlet gorevlileri tarafindan Istanbul istikametine gitmeleri engellenmek istenmis Bolu'ya iskan edinilmesi dusunulmustur. Adige grubu buna itiraz etmis surtusmeler cikmis ve neticede kendilerine Duzce istikametine gitme izni verilmistir.

Duzce'ye gelen Adige grubuna Osmanli Padisahi tarafindan bu gun koyun kuruldugu sahayi belli noktalarla belirleyen toprak parcasinin kullanim hakkini belirleyen bir senetle kendilerine vermislerdir. Geldikleri zaman bugunku Aydinpinar'in bulundugu saha ziraate uygun olmayip, su altinda olan ve fundalik gorunumundeki bu sahaya yerlesmislerdir. Padisahin vermis oldugu senette 7 Abzah ailesinin ismi gecmektedir. Buraya yerlesen Adige grubu Tamate Sakuc Haci Ibrahim oldugu icin, her turlu problemlerde ilk one cikan kisinin bu adi o zamanki devlet gorevlileri tarafindan koyun ilk resmi adi olarak kayda gecmistir. Bu grubun icindeki aileler saguc, gube, seyi, pago, bekmukko, gute, ketaw'dir. Koye ilk yerlesenler bu ailelerdir.

Yerlestikleri arazi tarima ve oturmaya uygun degildi. Cok zorluk cektiler. Ilk etapta oturduklari bolgeden kalkarak dag yamaclarina dogru ciktilar. Oturduklari evler cok ilkeldi. Su anda bulunduklari yerlesim birimlerine ciktiktan sonra cevrelerini de tarim sahasi sekline sokarak koyun bugunku goruntusunu saglamislardir.
Hemen bitisiginde Hatip Ahmet Efendi (Ekonhable) adindaki ikinci bir Adige Koyu bulunuyordu. Bu koy Sapsige koyudur. Yer itibari ile sitma ve tifoya elverisli corak bir sahaydi. Bazi aileler bu nedenle iklime uyum saglayamadiklari icin hastaliktan kirildi. Osmanli'nin son donemine rastladigi icin savaslara giden bircok asker donmedi ve bu haneler de koreldi. Koy kurulusta 50-60 ailenin oturdugu biryerdi. Yukarda sayilan nedenlerle hane sayisi 5-6 aileye indi. Muhtarligi kaldirip yaklasik 1930'da Sakuc Haci Ibrahim Koyu ile birlesme karari aldilar. Iki koy bugunku Aydinpinar Koyu topragi ve ailesi ile birlesmistir. Ekonhable'deki Adige aileleri de bir kismi Saguc'a cikmis bir kismi da sehre ve baska yerlere goc etmistir. Ve su anda Saguc Haci Ibrahim denilen Adige Koyu yeni adiyla Aydinpinar disardan goc alarak baska Adige Ailelerinin de katilimiyla nispeten aile sayilari artmistir. Genelde adige koylerinin nufusu azalir oysa Saguc Koyu goclerle hane sayisini arttirip buyumustur. Adige olarak 53 aileye sayisina ulasmistir.

Koy konumu nedeniyle ormana yakinligi, genis arazisinin olusu bu arazinin islenmesinde zorluk cekilmesi satilmasina neden olmus ve Karadenizden Ordu, Trabzon yoresinden goc almistir. Mahalli olarak Ordulu Trabzonlu denmekte ve oldukca kalabaliktirlar. Bunun disinda cevre Gurcu koylerinden de koye yerlesenler olmus ve tam bir mozaik olusturmustur. Bu mozaigin icersinde Adigeler, Gurculer, Lazlar, Ordulular ve Trabzonlular vardir. Bu renkli goruntuye ragmen Aydinpinar koyunde insanlar olculu ve saygili kavga ve gurultuden uzak, cevre ve dogayi seven bir koy icinde yasayan toplum yaratmislardir.

Son Güncelleme:2010

ULASIM

Aydinpinar Koyu Duzce'nin guneyindeki siradaglarin eteginde, Efteni Golunun dogusunda kuruludur. Duzce'ye uzakligi 11 km. olup Cinarli Koyu yol ayrimindan 1 km. yukaridadir.

Dogusunda Kestane Koyu, Batisinda Golormani koyu, Kuzeyinde Cinarli Koyu, Guneydogusunda Kavakbicki Koyu bulunur. Konumu itibari ile Cerkes Koyleri arasinda Mezcag olarak anilir.

Dag silsilesi ile ovanin birlestigi yerdedir. Klasik Karadeniz ikliminin hakim oldugu koyumuze Duzce'den ulasim, Aydinpinar Caddesindeki (Tuna Petrol Yani) minibus duragindan yarim saatte bir yapilir, yolu asfalttir.

Duzce'nin yesili ve suyu en bol koylerinin en basinda gelir, ust kisimlari orman arazisidir.

Koyun Yaylasi 26 km uzaklikta Derebalik mevkiindedir. Derebalik'ta 40 adet yayla evi olup yaz mevsiminde yasayan 20 aile vardir.

Özel Araç ile İstanbul'dan (ortalama 2 saat)

Otobanı kullanarak İstanbul -> İzmit -> Sakarya -> Hendek -> Gölyaka Sapağı çıkış.. Düzce Merkeze gelince güneye tabelaları takip ederek.

Özel Araç ile Ankara'dan (ortalama 2 saat)

Otobanı kullanarak Ankara -> Bolu -> Kaynaşlı Sapağı çıkış.. Düzce Merkeze gelince güneye tabelaları takip ederek.

Otobüs ile İstanbul'dan
Düzce Lüks Express 0 212 658 07 71 - 72- 73

ve Servisle Tuna Petrol yanından kalkan köy minibüsleri ile köye ulaşım.

Otobüs ile Ankara'dan

Düzce Lüks Express 0 312 224 07 85 - 87

Üstün Erçelik 0 312 224 16 67 - 14

KÖYÜMÜZDEN MANZARALAR

Fotoğraflar yüksek çözünürlüktedir.(Büyütmek için Lütfen Resmin Üstüne Çitt Tıklayın)