Dil gelişimi ve iletişim anne karnında başlayan bir süreçtir. Biz eğitimciler sonuç değil süreç odaklıyızdır. Bizim için hedefimize ulaşmadaki yol ve yöntemler stratejiler çok önemlidir.

Şimdi diyelim ki, herkesin hedefi dil gelişimini desteklemek olsun.

Sonra da amaçlarımınızı belirleyelim: amacımız yaş gelişimine paralel dil gelişimi özellikleri taşımak olsun.

Sıra geldi stratejiler belirlemeye. Burada biz annelerin işine yarayacak strateji tüme varım değil tümden gelimdir. Yani komşunun oğlunun 3.5 yaşında konuşması yada kuzenin kızının 18 aylıkken konuşması bizim için genel geçer değildir. Burada davranış standartlarına bakmalıyız. Uzmanlar ne diyor önce onlara bir bakalım.
Sonra dil gelişimi için anahtar kavramlara göz atalım.

Dil gelişiminde iki önemli anahtar kavram vardır:

1.Alıcı dil becerileri
2. İfade edici dil becerileri

Açıklayayım:

Alıcı dil: adından da anlaşılacağı gibi bebeğin yada çocuğun etrafında olup biteni dinlemesi, anlaması ve tepki vermesi üzerine kuruludur. Bu süreç anne karnında başlar. . Algı zenginliği bebek anne karnında duymaya başladığı anda aktifleşir. Anne karnında başlayan sözel iletişim, kitap okuma, ninni söyleme, şarkılar vb ile bebeğin alıcı dil becerileri erken uyarılır ve doğumdan sonrası için bir bonus olur. Buradan itibaren anlatacaklarım bebeğin algı becerilerini zenginleştirmek ve ifade edici dil gelişimini desteklemek üzerinedir. İfade edici dil: çocuğun kendini ifade etmeye başladığı dönemde ortaya çıkar (18-24 ay) Burad bebeğin/çocuğun kendini ifade etmesi söz konusudur. ver, al, tutk, bak ile başlar, iki kelimeli cümlelerle devam eder, sonra daha da karmaşıklaşır.
Dil gelişimini desteklemek için
- Kullanılan oyuncağın adının söylenmesi ve tekrarı.
-Tekerleme ve el-parmak oyunlarının sıkça oynanması
-Basit cümlelerin bol bol tekrarı bebeklerin ilk 6 ayki dil gelişimine bol bol katkıda bulunur.
-Ses oyunları ve ses oyunlarına ritm artı melodi katmak çok eğlenceli olabilir.

Oğlumla ilgili örnekler vermem gerekirse: ilk 6 ay onun çıkardığı sesleri taklit etmem aaaa, uuuuuu, oooooo gibi.. “beni anlıyorlar” mesajı verdiği için bir çok şeye sağlam bir temel olmuş oldu.

“Başparmağım nerdesin ” parmak oyununu çok sık oynadım ki buna hep kıkır kıkır güldü hatta taklit etmeye çalıştı.

Tekerlemeler kadar totomdan uydurduğum melodi ve şarkılar çok komikti. Hani kızılderililer tamtamlara vurup AAAAA-aaaaa!!dum tıs tıs tıs yapar ya )) Ben de onu AAAAAAA-taaaaaa dum tıs tıs tıs dum tıs tıs tıs a çevirip işi gırgıra vurmuştum. Şimdi 5 aylık yeğenime yapıyoruz. Deeeeeeeeef- neeeee Dum tıs tıs tıs Dum tıs tıs tıs adını duyunca çok hoşuna gidiyor zaten. İsimle yapılan tekerlemelerin özgüven ve özsaygı gelişimine katkısı vadır ayrıca.

Gelelim 1 yaş dönemine: Burada yer alan ürünleri sık sık kullandım ve ona bol bol kitap okudum: (Halen düzenli olarak devam ediyoruz tabi) Bu seri 1 yaş çocuğu için çok uygun ve tabi piyasada çok güzel 1 yaş dönemine uygun kitaplar var. Eşleştirme kartları da çok işe yarar ayrıca.

12-18 ay döneminde yaptığım en önemli şey onun kucağıma alıp, göz göze gelip ona bir şeyler anlatmak oldu. Ancak bu esnada ona konuşmadım, daha çok sohbet etmeye çalıştım. Çıkardığı seslere ben de katıldım. örneğin: Ata bak karga. neymiş kar-ga. hadi karga diyelim bu karga. kargalar nasıl ses çıkarır? gaaakk.Sen de gak de . Daha sonra karga ile ilgili bir şarkı … gibi sohbetimiz ilerledi. mama yerken mama yiyorum. ben mama yiyorum .. gibi basit bir cümleyi 45 defa tekrar ettiğim olurdu bazen )) İnsan özel eğitimci olunca sabrı bol oluyor ama hafiften de sıyrık olabiliyor, hahahaa Bir de buradaki setten çok faydalanmıştım:

Devam edelim: 18-24 ay Kendisine ne yapıyorsun sorusunu sorup yanıt vermesini bekledim. zaten bu dönemde artık yan yana kelimeleri dizip bır bır bır konuşmaya başlamıştı

Annenin model olması, kelimeyi çocuğun gözüne bakarak düzgün bir biçimde telaffuz etmesi çok önemli. Bu öyle önemli ki onu da şöyle: kimsesiz&engelli çocuklarla çalışıyorum. Çoğu annesiz büyüdüğü için göz kontağı kurarak iletişime çok az gidrikleri için pek çok kelimeyi eksik yada yanlış telaffuz ediyorlar. Günde en az 1 dersimi dil ve konuşma becerilerine ayırıyorum. Örneğin 11 yaşında muffak diyor veya aaaşam diyor, akşam yerine. Model olmayınca gelişim geri kalıyor ne yazık ki.

Karşılıklı konuşma çok iyi bir yoldur, yöntemdir. Günde toplam 30 dakika bu şekilde yapılan sohbetler her yönden çok işe yarar. Bebeği rahatlatır. Burada çok fazla sormamak, istenen şeyi söylemesi için ısrar etmemek çok önemlidir.

Rica etmek, (yapar mısın ) teşekkür etmek ödül yerine geçer ve istediğimiz hedefe ulaşmada çocuğun daha hızlı yürümesini sağlar.

Akranları ile oyun, biraz daha büyük çocuklarla oyun oynamasını sağlamak ise ayrı bir gelişim desteğidir ve cidden çok faydalı olur.

Burada sona sakladığım şey ise tv izlememe. Tv ilk 24 ay çocuğun hayatında olmamalıdır. Olsa da 10-15 dakikayı aşmamalı. Çünkü tv alıcı dil gelişimini destekler ama iç ifade edici dil gelişimini bloke eder. Diğer yandan da iç iletişimi keser. Dil gelişimi sürecinde ilerleyen otizmli çocukların ailelerinden şunu isteriz: tv yi kaldırın. Çünkü otizmlilerde alıcı dil vardır ama ifade edici dil sıfıra yakındır. Sürekli herşeyi kaydedip kullanmadıkları için otizmli çocukları kaydettiklerini kullanmaya zorlarız. Sohbetler, şarkılar… Tv izlerken sohbet ediliyor mu? Hayır. tv yayını varken de farkında olmadan iç sohbeti-iç iletişimi kesiyor olabiliriz.

Özetle günde 10 dakika tv, bol soshbet, candan cana iletişim denemeleriyle her bebek ve çocuk dil konusunda ilerler ve gelişir.

Aklıma gelenleri düzenleyerek paylaşmak istedim.

Buradaki linkleri tıklayarak daha geniş, güzel bilgilere ulaşabilirsiniz:

Dil Gelişimi Evreleri

Dil gelişim aşmaları

Dil gelişimi etkinlikleri

Çok kapsamlı ama işe yarar bir kitapçık :

Eksik bir yer kaldıysa yine derleyerek sizinle paylaşmak isterim.

Dün özgüven ve mücadeleden bahsetmiştimç Bugün ise dün anlatmaya çalıştığım konuyu çok güzel ifade eden, sıcacık, harika bir öyküden bahsedeceğim. İsmi Avcundaki Öpücük. New York Times’ ın Bir numaralı bestsellerlarından biri… Yazan: Audrey Penn

İçerik özeti şöyle: Okula gitmek istemeyen minik rakunu, okula gitmek için annesi ikna etmek durumunda kalır. Ona, bazen istemediğimiz şeyler iyapmak zorunda kalabileceğimizi, ancak okulu seveceğinden emin olduğunu anlatır. Ardından muhteşem sırrını açıklar: Avucundaki Öpücük.

Kitabın önsözündeki yazıyı sizlerle paylaşmak istiyorum.

“Avucundaki Öpücük” zor durumda kalan çocuklar ve arada bir yüreklendirilmeye ihtiyaç duyan içimizdeki çocuk için yazılmış bir masaldır. Bu yumuşak hikaye ve etkileyici çizimleri bana kendi çocukluğumda okumaktan zevk aldığım kitapları hatırlattı. Beni sarıp sarmalayan o sıcak ve harika duygu gerçek bir çocuk klasiği olduğunun göstergesidir.

Yeni okula başlayan yada kampa giden, koruyucu aile bakımına verilen yada bir kurumda yaşamak durumunda kalan, sevdiklerinden geçici olarak ayrılan yada ebeveynini, büyükbabasını, büyükannesini, veya başka bir özel kişiyi ihtiyaç duyduğu güveni bulacaktır. Şimdi ebeveynler ve diğer veliler, tüm çocukları sevenler, onlara hepimizin en çok ihtiyaç duyduğu mesajı ulaştırabilmek için unutulmaz bir araca sahipler: “Seviliyorsun.“

Jean Kennedy Smith
Very Special Arts’ ın Kurucusu ve Program Yönetimi Başkanı

—

Kreşe giderken, okula giderken, yatılı olarak bir yere bırakırken, geçici ve kısacık ayrılıklar gerektiğinde bu hikayedeki sır çok işe yarayabilir. Bence her evde, sınıfta, kitaplıkta olması gereken bir yapıt.

Kitap Butik Yayınclık’tan çıkmış.

Ev işleri yaparken arada oğlum Ata’dan minik yardımlar istiyorum. Fırçayı getirir misin? Arabanı sepetine atar mısın? Bardağı mutfağa götürür müsün… vb gibi. Bu tür minik yardımlar kendine güvenini oluştururken gerekli olan şeyi: mücadele ruhunu sağlamak için minik egzersizler olduğu için gün içerisinde sık sık yapıyorum.

İlk defa yaptığı bir işse karşılabileceği zorlukları önceden kestirme yetisine bakıyorum mesela. Örneğin: “Ata,  kamyonunu odandaki çekmeceye  bırakır mısın?” Eline kamyonunu alıyor, yolda yürürken oyuncaklara basmadan ilerlemeye çalışıyor. Elindeki kmayonu bırakmadan çekmeceyi çekmeye çalışıyor, çekemeyince problemi farketmeye çalışıp, 3-5 denemeden sonra elindeki kamyonu yere bırakıp çekmeceyi çekiyor. Kamyonu bırakıyor.  Burada pozitif bir durum var: sorunu çözmek için 3-4 deneme yapması, mücadeleye girişmesi onun deneyim havuzuna bir artı olarak kaydoldu.

Bazen olumsuz şeyler de oluyor tabi. Örneğin: elindeki bardağı getirmesi ve bulaşık makinesinde gösterdiğim boş yere koymasını istediğimde bardaktaki suyu üzerine dökmesi yada bardağın kayıp düşmesi onun için üzücü olabiliyor. “A! Olamaaaaazzz!!!” diyerek (Caillou’dan öğrendi) ürküp, geri çekilme tepkisi gösteriyor. Bu durumda; “Olabilir bir tanem, elimizden düşebilir. Üzülme, bir dahaki sefere başaracağından eminim.” (Caillou’nun annesinin sesiyle okuyun diyorum.

ÖZgüven ve mücadele ruhu aslında o kadar iç içeler ki… Mücadele ruhu kazanmış olmak özgüveni arttırdığı gibi, özgüven gelişimi doygun olan çocuk ve bireyler daha mücadeleci oluyor.

Bu konuda başka bir örnek vermek istiyorum.

Evlerimizde çocuklarımızı el bebek gül bebek, olabildiğince şefkatli, dikkatkli büyütmeye çalışıyoruz. Bir de evi ve ailesi olmayan çocuklar var. Hiç annesini görmemiş, çok az görmüş yada annesi tarafından terkedilmiş çocuklar. Burada babanın lafını edemiyorum. Kimsesiz çocuklarla çalıştığım için gözlemlediğim kadarıyla annenin yokluğu eşittir dünyadaki en büyük felaket şeklinde bir durum var.

Öğrencilerime baktığım zaman: kendilerini çok iyi ifade eden, savunabilen, hakkını arayan, hırs ve mücadeleye çok açık çocuklar. Yalnız büyümenin getirdiği bir şey var: cesaret. İstediklerini, istemediklerini, yapacaklarını, yapamayacaklarını çok net ifade edebiliyorlar. Koruyucu bir destek olmadığı için kendi kendilerini koruma güdüleri ailesi olan çocuklara göre kat be kat fazla durumda diyebilirim. Sosyal yönden belki uyum güçlükleri var ama bireysel olarak bahsettiğim mücadele ruhuna fazlasıyla sahipler.

Burada bir dengeden bahsetmek gerekiyor.

Aşırı koruyucu yada tamamen serbest ebeveyn tutumları yerine, ikisinin ortası bir kararda ilerlemek çocuğa hak ettiği özgüveni ve mücadele ruhunu verir gibi geliyor bana.

Özsaygının yer aldığı bir özgüven ve mücadele ruhuyla gelişen çocukların ileride büyük işler başaracağından eminim.

Bebek ve çocuklar kazaya eğilimlidir. Önemli olan kazaları en aza indirmek için gerekli önlemleri alarak yaşamı yeniden düzenlemek diye düşünüyorum. Dikkat etmeden hareket eden ve her nesneyi incelemeden, bakmadan ağzına alan bir bebeğiniz varsa evi güvenli hale getirmek biraz daha hassas hale gelebiliyor. Oğlum temkinli bir profil sergilemesine rağmen nesneleri ağzına atmayı alışkanlık haline getirmiş bir bebekti. Her türlü riski göze alarak evi Ata için güvenli hale getirdik.

Bu arada
1.Acele edilirken,
2.Taşınırken
3.Tatildeyken
4.Bakıcı değiştiğinde
5.Bakım yeri değiştiğinde
6.Eşlerin birinin yokluğunda
7.Boşanma stresinde
8.Eve yeni bir bebek geldiğinde
9.Başka bir bebek/çocukla ilgilenirken
10.Telefonda konuşurken kaza yaşanma riski ortaya çıktığı saptanmış.

Banyodan başlayalım:
Küvet ve duşa kaydırmaz altlıklar.
Yere kaymayan havlu / paspas serme.
Kozmetik ve kimyasal maddelerin olduğu dolabı kilitli hale getirme yada malzemeleri yukarı bölmelere taşıma.
Banyo kapısını sürekli kapalı tutma.
Klozet kapağını mandallama.
Küvetteki suyu kullandıktan sonra tahliye etme.

Mutfak:
Delici ve kesici aletleri üst raflara kaldırma.
Alt çekmece ve raflara kırılmaz, plastik malzemeleri, peçeteleri yerleştirme.
Tencerenin sapını fırının dışına değil içine doğru yerleştirme.
Mutfakta yemek yaparken çocuğa arkayı dönmeme.
Elektirikli küçük mutfak aletlerini fişte takılı bırakmama.
Dolapları özel kilitlerle kilitleme.
Deterjanları güvenli bir dolaba kilitleme.

Bebek Odası:
Yatağının kenarına düşme ihtimaline karşı yumuşak geniş yastıklar yerleştirme.
Dolap ve çekmecelerin içinde riskli oyuncak, eşya bırakmamak.
Kapıya güvenlik mandalı takarak kendisini odasına kilitlemesini ve kapıyı kapatmaya çalışırsa parmaklarının sıkışmasını engellemek.
Karyolasının kenarını ısırmaya karşı anti kanserojen bantla kaplamak.
Karyolanın etrafında oyuncak vb bulundurmamak.

Genel önlemler:
Prizlerin tamamını kilitli koruyucu kapaklarla kapatmak.
Yutabileceği veya kesici delici nitelik taşıma ihtimali olan eşyaları ortadan kaldırmak.
Poşetleri ortadan kaldırmak (boğulma riskine karşı)
Uzatma kablolarını saklamak veya kontrollü bir şekilde kullanmak.
Kabloları sabitlemek.
Halıların altına kaydırmaz yerleştirmek.
Sert zeminlerin üzerine matlarla kaplamak.
Masa örtüsünün kenarlarının sarkmasını önlemek.(20 cm den fazla sarkmamalı, gerekirse kaldırmalı)
Masadaki bardak, sürahi vb yi sürekli masanın ortasına itemek.
Sivri köşelere koruyucu bantlar yapıştırmak.
Dolap kulplarını birbirine geçen bağlarla kilitlemek. (Porselen tabakların olduğu bölümler için)
Pencere kilidi kullanmak.

Oyuncaklar:
Gelişim seviyesine göre oyuncak seçimi sayesinde yutma tehlikesine karşı önlem almak.
Oyuncakların keskin kenarları ve uçlarının olup olmadığını kontrol etmek.
Boncuk misket vb gibi şeyleri vermemek.
Balonla oyun oynamamasına sağlamak. Patlama riskine karşı dikkatli olmak (Özellikle ilk 1 yaşta)
Oyuncakları raflara ve çekmecelere dizmek bizim evde aldığımız güvenlik önlemlerindendir.

Aklıma gelenler bunlar.

Tam 8 çocuğu olan Dr. Sears 4. çocukları Hayden ile yaşadıkları macerayı şöyle anlatıyor:

“Bizim ilk 3 çocuğumuz oldukça kolay bebeklerdi ve biz tüm huysuzluğun bebekten gelmesini bir türlü anlayamıyorduk. 4. Çocuğumuz Hayden hayatımıza girince bizim huzurlu yuvamız birden tam tersine döndü.Hayden farklıydı. İlk 3 çocuğumuzda işe yarayan şeyler Hayden’da işe yaramıyordu. O devamlı kollarda ve annesinin göğsündeydi. Çoğu zaman slingle taşımak dahi işe yaramıyordu. Çok gerekli durumlarda yalnız bırakmaya çalışsak asla avutulamazdı, gittiğimiz heryere birlikte giderdik. O beşikte yatmayı kesinlikle redderdi, yanımızda uyurdu. Onu herzaman rahatlatmanın yollarını arıyorduk. Daha sonra karşı olduğumuz bakım tavsiyeleriyle karşılaştık: “Onu çok fazla taşıyorsun“, “Onu şımartıyorsun, bırak ağlasın“,”Sizi kullanıyor“. Biz bu saldırıları bildiğimizi okuyarak durdurduk. Hayden sürekli ağlıyor ve kucak istiyordu ve biz onun için yeni bir kavram bulduk: “hassas bakıma ihtiyacı olan bebek.”

Dr. Sears aşağıda anlatacağım yöntemlerle Hayden’ı büyütüyor ve 14 yaşına gelen oğlu için yaratıcı, duyarlı, hoş ve hayat dolu bir insan olarak bahsediyor.

-Bebekler tamamen kendi huylarından dolayı huysuzluk yaparlar, ebeveynlik yeteneklerimizle bir alakası yoktur.
-Her bebek ihtiyaç seviyesine bağlı olarak gelir.
-Hassas bakıma ihtiyacı olan bebeklerin tek huyları ve istedikleri tek ebeveynlik stilini kabul etmek ve takdir etmektir.

-Hassas bebekler çevrelerinde olup bitenin tamamen fakındadır ( Bkz: Ata) Güvenliği ve çevresi açısından bakıldığında değişiklikleri çabuk farkeder ve alternatifleri kolayca kabul etmezler. Bu hassasiyet onlara derin bir bağ güven ve devamlı bakım gerektirir.Bu tür bebekler derin konularla uğraşmaya yatkındır, başalrda zordur ancak insanlarla daha yakın bir ilişki içinde durabilir.

-Onu yere bir an bile bırakamıyorum. Onlar hep kucaktadır, nadiren beşikte yatmayı kabul ederler.

-Bebeğim kendi kendini rahatlatamıyor:Bebekler kendini sakinleştirme yeteneğinin farkıdna değildirler.Annenin kucağı onun koltuğu, babanın kolları ve göğsü yatağı, annesinin memesi onun emziğidir. Bu bebekler annelerinin yerine geçecek şeyler hakkında çok titizdirler. Uyku arkadaşını, emziği, biberonu redderler. İlla ki kucak isterler. Bu aslında insanlarla yakın ilişki kurma kalitesi açısından iyi bir haberdir.

-Güçlüdürler: İstemediği şeyleri yüksek sesle ağlayarak, beğendikleri şeyleri ise yüksek seslerle gülerek anlatırlar. Yemek saati geçince huysuzluk ederler örneğin. Maddeleri daha derinden hissettiği ve daha güçlü bağ kurabildikleri için bebekler bağ bozulduğu zaman bunu sonlandırma konusunda son derece güçlüdürler.

-Herzaman ilgi isterler.  Uzun uzun emmek isterler Bu sürecin aslında tadını çıkarmak lazım Anne memesini bırakmak gibi bir niyetleri yoktur ve iki yaş civarında memeyi bırakırlar.

-Sıkça uyanırlar. Yorgün bir annenin hiç hoşuna gitmeyecek bir şeyden sözediyoruz ama bu tür bebekler sık sık uyanarak ve gündüzleri kısa uykularak yaparak kendini belli ederler. Uykusu hafiftir.

-Memnuniyetsiz, değişken. Bebek için yapılan planlar, sistemler hep suya düşer. Rutin oturtma, sistem kurmada tutarsızlık oluşur. Siz ona bir oyun kurarken o başka bir oyuncağa yönelir.

-Hiperaktif. Bu tür bebekleri kucağınıza aldığınızda kendisi için rahat pozisyonu bulana kadar hareket eder ve sonunda kendisini bırakır.Emzirirken kendini arkaya bırakmaya eğimlidir.

-Ebeveynlerin enerjilerini harcalar. Anne ve babaların ortak söylemi: “çok yoruldum” şeklindedir.

-Soğuk.Bu bebekler kendini geriya tıp ko lve bacaklarını gerginleştirirler. Annelerinin ilgilenip güven verdiğini hissettiğinde yavaş yavaş gevşemeye başlarlar.

-İstemek.Bu tür bebekler beni kucağına al işareti olan kollarını açıp bekleme işareti yaparlar. Eğer ebeveyn bu işareti kaçırmışsa kucağa alınana kadar ısrar ederler.Bu onların isteklerini yerine getirme konusunda ne kadar becerikli olduklarını gösterir. Bu tip durumlarda “sizi kullanıyor” gibi yıkıcı sözler gelebilir.

Bebeğin meme,anne ve kucak istemediğini düşünelim. Bu kuvvetli isteme ihtiyacı olmasaydı, ihtiyaçlarının karşılanacağı güçlü bir karakteri olmazdı. Bu karakteri onu hayatta mutlu ve başarılı yapmak için iyi bir araç değil midir? Örneğin Ata, yukarıda saydığımız özellikleri olan bir çocuktı ve Dr. Sears’ın anlattıklarına kulak vererek, her ihtiyacını karşılamaya özen gösterdim. Anne dedi, anne. Meme istedi meme. Yanımda uyumak istedi, yanıma yatırdım. İlk 6 ay böyle geçti. Sonra konuşarak, ona durumu anlatarak iletişime geçemeye çalıştım. Derken 28 aylık olan Ata şimdi çok net bir çocuk oldu. Evet, istiyorum. Hayır istemiyorum diyebiliyor. İStemediği şeyi asla yapmıyor ve yapılmasına izin vermiyor. Ancak biz ona niçin gerekli olduğunu uygun bir dille anlattığımızda bizi dinliyor, uyum gösteriyor. Çünkü dünyaya geldiğinde biz sadece onu dinlemiştik

Bebekler niçin huysuzluk yaparlar?

Dr. Sears’a göre bebekler
1. Uyum sağlamak için huysuzlanırlar: Rahimdeyken ısısı güzel, otomatik bir şekilde beslenme ihtiyacının giderildiği bir ortam vardır. Doğumla bu düzen bozulur ve dünyaya alışmak için davranış geliştirmesi şarttır. Üşüyorsa, açsa, uykusu gelmişse yapabileceği tek şey ağlamaktır.Ağlayarak ihtiayçlarının giderilmesini sağlarlar.

2.Rahmi özlerler. (Ata kadar ağlayan bir çocuk var mıdır?Bilmiyorum) Bebek anne karnındaki rahatlığı, sıcaklığı, güveni arar. Dünyada eşi benzeri olmayan bu ortamı aradığı ve yaşayamadığı için strese girer. Bu stres onun ağlamasına neden olur. Bebeğin rahmi özlememesi nasıl kolaylaştırılır. Doğum sırasında annenin göğsüne yatırılarak, fiziksel ve duygusal olarak annenin göğsünden beslenmesi sağlanarak, gün boyu slingde taşınarak ve gece boyu ebeveyniyle uyuyarak… Bunlar yapıldığında bebeğin huysuzlanmaya ihtiyacı yoktur.

Farklı bakım teknikleri alan bebekler neyle karşılaşıyor: Tanıdık bir vücuda yakın olmak yerine puset, ana kucağı, park yatak, vb gibi çeşitli yerlere bırakılıyor. Sıcak göğüs yerine silikon bir meme emiyor ve programa göre kucağa alınıyor ve besleniyorlar.

Burada bebeğin yapabileceği 2 şey var: ya bol bol huysuzluk yapacak, silikon memeyi atacak, kucaklanacak, geceyi anneyle geçirecek yada düşük seviyede verilen rahim atmosferine razı olup “iyi bebek” olacak. Ne kadar huysuzlanırsa o kadar çok rahime dönüş yaşayacak, o dönüşü ne kadar çok yaşarsa o kadar sakin ve istediğini bilen bir birey olarak varolmaya başlayacak.

3.İhtiyaç seviyesi kavramı: Bebek kendini ağlayarak, huysuzlanarak ne kadar iyi ifade ederse, ihtiyaçları karşıalancak ve bu durum, herşey oturduğunda, onun daha az huysuzlanmasını sağlayacak.

4.Tek olma hissi. Her yatırılışta ağlayan bebek annesiyle tek olma hissinin devam etmesini ister. Doğumdan önce anne-bebek tek vücuttu.Doğumdan sonra anne bunun bir ayrılık olduğunu bilir ancak bebek farkedemez ve annesini arar.Annesiyle arasındaki bağın bozulduğunu düşünen bebek ağlayarak, huysuzlanarak durumu protesto edecektir.

5.Bebeğim bana yapıştı. Biz annelerin daha önce belirttiğim gibi en büyük korkusu, annesine bağımlı bir bebek yetiştirmektir. Ayrılma ve uzaklaşmanın özgüven için gerekli olduğunu düşünürüz. Oysa sık kucaklanan ve istekleri geciktirilmeden yerine getirilen bebekler 2 yaşında ve ilerleyen yaşlarda daha uyumlu ve özgüvenli olurlar diyor Dr. Sears.

Peki huysuz bebek nasıl sakinleştirilir?

-Ritmik hareketler (kucakta hafif sallama, pışpışlama vb gibi)
-Yakın ve sık fiziksel iletişim ( kucaklama, sling ile taşıma)
-Sakinleştirici sesler ( fön makinesi sesi, araba motor sesi vb gibi)
-Bebeği sıkça besleme: 3-4 saatte bir besleme yerine 15 dakika yarım saat arayla beslenen bebeklerin daha az ağladığı saptanmış. Burada anne ve bebeğin birbirine yapıştığı düşünülebilir ancak sık beslenen bebeklerin daha az ağladıkları karşılaştırmalı gözlem çalışmalarında ortaya çıkmış.
-Bebeğin ağlamasına hemen cevap verme.
-Bebeği sling ile taşıma. Bebeğin sling ile taşınması, bebeğe rahimdeki yaşantısını hatırlatır ve daha az huysuzlanmasını sağlar.
-Danslar, sallanmalar
-Sihirli ayna: 2 ay üstü bebekler için işe yarar bir yöntem. Aynanın karşısına geçerek bebeğin kendini izlemesini sağlayın. Bu onu heyecanlandırmasıyla çıplak ayaklarını aynaya yaslayın, böylelikle gördüşü şeyi hissetmeyi başaracaktır.
-Hareket eden nesneleri gösterin. Dönenceler, sarkaçlar vb gibi
-Hareket halindeyken besleme, emzirme.
-Masaj
-Kundaklama
-Birlikte banyo yapma işe yarayacaktır.

Bu yazının devamı kolik ile ilgili olarak gelecektir