...back in the States

Kikkan Randall: Macie wspaniałych kibiców - chętnie tu powrócę!

noreply@blogger.com (Tomek Moczerniuk) — Sun, 19 Feb 2012 06:41:00 +0000

Zdobywca trzeciego miejsca
- Kikkan Randall. foto: Jan Zawadzki

Przed nami jeszcze tylko miesiąc zmagań w zawodach Pucharu Świata w biegach narciarskich, w których rewelacyjnie spisuje się Kikkan Randall. Amerykanka zajmuje obecnie 4. miejsce w klasyfikacji generalnej i choć na zwycięstwo nie ma szans to z pewnością sięgnie po Małą Kryształową Kulę w sprincie. W ubiegły weekend Randall wybiegała 3. lokatę w Szklarskiej Porębie i udowodniła, że na krótkich dystansach należy do ścisłej światowej czołówki.

Co za dramatyczny finał sprintu! Byłaś murowaną faworytką do zwycięstwa, ale zaraz po starcie upadłaś i... co było dalej?

K.R.: Przed startem czułam się mocno i liczyłam na to, że wygram po raz trzeci w tym sezonie, ale w walce o jak najlepszą pozycję startową najechałam nartami na Matwiejewą i obie zaliczyłyśmy upadek. Kiedy się pozbierałam nie miałam pojęcia, czy dam radę dogonić czołówkę, ale postanowiłam chociaż spróbować. Po około 100. metrach zobaczyłam, że dystans się zmniejsza i po chwili doszusowałam do czołówki. Wiedziałam jednak, że muszę się jeszcze jakoś przebić do przodu, więc znowu zaatakowałam na podjeździe. Kosztowało mnie to wiele sił, ale nie miałam nic do stracenia.

I udało się! Czy jesteś w takim razie zadowolona z trzeciego miejsca?

K.R.: Tak. Upadki nie należą do przyjemnych doświadczeń i myślę, że gdybym nie musiała stracić tyle energii zaraz na początku biegu to być może rezultat byłby dla mnie jeszcze lepszy. Ale dałam z siebie wszystko i cieszę się, że udało mi się doścignąć czołówkę.

Finałowa potyczka rozegrana została pomiędzy specjalistkami od sprintu, bo cztery pierwsze miejsca zajęły zawodniczki, które w tym roku wiodą prym w tej kategorii. Czy to, że wygrała Ingermarsdotter jakoś Cię zaskoczyło?

K.R.: To wspaniałe, że w finale pobiegły same najszybsze sprinterki - właśnie dlatego ten wyścig był taki emocjonujący! Wygrała Ingemarsdotter, która spisuje się świetnie od zawodów Tour de Ski. Wiedziałam, ze będzie się tu liczyć.

W tegorocznym terminarzu zostały jeszcze trzy sprinty. Planujesz pobiec w każdym z nich?

Podium w Szklarskiej Porębie składało się z samej czołówki
sprinterek: Maiken Casperssen Falla, Ida Ingermarsdotter
and Kikkan Randall. foto: Jan Zawadzki

K.R.: Tak, zamierzam wziąć udział we wszystkich sprintach. To będą "klasyki", dlatego ciekawa jestem jak mi to pójdzie. Ale jak najbardziej zamierzam bronić czerwonej koszulki lidera sprintu aż do Sztokholmu!

Dzięki temu, że Kalla przepadła już w kwalifikacjach oraz Twojej 3. lokacie przeskoczyłaś Szwedkę w klayfikacji i zajmujesz obecnie 4. miejsce. Następna przed Tobą jest Johaug, która ma ponad 300 punktów więcej. Czy myślisz, że jest szansa na to, aby ją doścignąć?

KR: W przekroju całego sezonu Kalla i ja spisujemy się mniej więcej tak samo, dlatego myślę, że już do końca będziemy blisko siebie. Przewaga Johaug jest duża, ale mimo iż matematycznie jest szansa na to, aby ją dogonić, to nie wiem co musiałoby się wydarzyć, aby do tego doszło. Musiałabym się wznieść na wyżyny moich umiejętności, a ją dopaść jakieś fatum. Marne szanse, bo przecież ona ostatnio spisuje się rewelacyjnie. Zamierzam jednak robić swoje i koncentrować się na każdym starcie z osobna. Jeśli wszystko dobrze pójdzie to punkty gdzieś się znajdą.

Kikkan z lewej, Justyna po prawej tuż po starcie
biegu ćwierćfinałowego. foto: Bartek Sadowski

W sprincie to Ty patrzysz na wszystkich z góry. Co będzie dla Ciebie oznaczać zdobycie Małej Kryształowej Kuli w Falun?

K.R.: Jeszcze kilka lat temu takie osiągnięcie wydawało się być poza naszym zasięgiem. Jeśli jednak tak się stanie to będzie to dla mnie spełnieniem marzeń i wydarzeniem bez precedensu w historii amerykańskich biegów narciarskich.

W sprincie wszystko jasne, ale w generalce walka z przodu trwa na dobre. Kto będzie na szczycie za miesiąc? Kowalczyk? Bjoergen? A może obydwie zasługują na triumf?

K.R.: Obie kobiety w tym roku spisują się wprost niewiarygodnie. Prowadzenie zmienia się co chwila co sprawia, że jest arcyciekawie. Zwycięzcę poznamy na samym końcu, ale na dzień dzisiejszy trudno mi wskazać kto będzie lepszy.

Kikkan z 20kg ametystem, który otrzymała od Polskiego
Radia w nagrodę za poświęcenie i wolę walki po
upadku na trasie biegu finałowego. fot. facebook.com

Dziś jednak to Ty byłaś od nich lepsza. Czy zaskoczyło Cię to, że nie weszły do finału?

K.R.: Nie mogłam uwierzyć, że w ćwierćfinale musiałam się zmierzyć z nimi dwoma. Dla mnie to był dobry wyścig, ale one chyba nie miały dziś swojego dnia. Jestem jednak przekonana, że jutro na 10km stylem klasycznym będą już gotowe na 100%.

Kowalczyk narzekała na oblodzone trasy. Czy i Ty miałaś coś do zarzucenia pogodzie?
ar
K.R: Trasa była bardzo twardo ubita i czasem ciężko było z utrzymaniem równowagi. Z pewnością było mi trudno, ale warunki były takie same dla wszystkich. Ten sport ma to do siebie, że musisz dawać sobie radę niezależnie od pogody.

A co możesz powiedzieć na temat polskich kibiców, którzy przyszli wesprzeć tu nie tylko Kowalczyk, ale także i inne zawodniczki?

K.R.: Kibice byli rewelacyjni! Naprawdę zdziwiłam się, że mimo tak niekorzystnej pogody pojawiło się ich na trasie tak dużo! To prawda, że najgłośniej dopingowali swoją bohaterkę, ale nie zapomnieli też o reszcie zawodniczek. Bardzo nam się to podobało. Widać, że Polscy kibice wiedzą co to jest kulturalny doping i znają się na rzeczy.

Czy w przyszłym roku znów zobaczymy Cię w Polsce?

K.R.: Uważam, że zawody Pucharu Świata powinny odbyć się w jeszcze większej liczbie polskich miast. Jeżeli tak się stanie już za rok to z chęcią tu powrócę!

tekst: Tomek Moczerniuk

Zobacz bieg:

Kikkan Randall: To win the Crystal Globe would be a dream come true

noreply@blogger.com (Tomek Moczerniuk) — Sun, 19 Feb 2012 05:30:00 +0000

Third place winner - Kikkan Randall
foto: Jan Zawadzki

With only one month left in this year's FIS World Cup in cross-country skiing America's Kikkan Randall holds on to a surprising 4th place in the overall standings. While there is no chance for her to win the whole competition she will most likely reach for a Crystal Globe in a sprint category. Last Friday Kikkan came in 3rd in Szklarska Poręba in Poland and once again proved that she is one of the fastest short distance runners in the world.

What a truly remarkable finish in the final run! Before the start you were a sure-fire bet to win, but then you fell at the beginning of the final run and... what happened next?

K.R.: Yes, I was feeling good about my chances in the final and was just trying to get in a good position when my skis collided with Matveeva and we went down. When I got up, I wasn't sure if I could catch up, but I wanted to at least try. After 100m or so, I realized I had a chance to catch the pack. Once I caught them, I knew I still needed to try to move up closer to the front so I attacked again up the hill. It cost some energy but it's what I had to do.

In the scope of the events - are you happy with the third place overall?

K.R.: Yes. It's never fun to fall and I think the end result could have ended up differently if I hadn't had to use up so much energy early in the race. But I was very happy to have been able to get back into the race and give everything I had.

Final run featured all 4 top sprinters this season - are you surprised that Ingermarsdotter won it?

K.R.: Ingemarsdotter has been racing really strong since the tour, so we knew she would be a strong contender. I think it was really good to have all the top sprinters in the final. Makes for exciting racing!

There are three more sprints left this season - are you planning on taking part in all of them?

Fasters sprinters in the world on podium at Szklarska Poręba.
Maiken Casperssen Falla, Ida Ingermarsdotter
and Kikkan Randall. foto: Jan Zawadzki

K.R.: Yes, I am planning on racing all the remaining sprints. They will all be classic sprints so I an anxious to test out my classic skills again. I want to defend the red jersey all the way through Stockholm!

Thanks to Kalla's misfortunes in this morning's qualifications and your 3rd place in the final you leap-frogged the Suede in the World Cup standing and now hold 4th position overall. Your next target is Johaug, but she's got over 300 points more than you. Do you think you can still catch up to her?

KR: Kalla and I have been racing closely all season and with several races left I imagine we will continue to challenge each other. Johaug is quite a bit ahead. It is still possible to catch her, but it would take amazing skiing by me and some misfortunes for her and with the way she has been skiing lately, I don't think that is likely. I will focus on skiing my best in the next races and the points will be what they are.

But in the sprint category you are the one to be chased. How special would it be for you to raise a Small Crystal Globe over your head a month away in Falun?

K.R.: To win the Crystal Globe would be a dream come true. A few years ago this didn't even seem like a possibility and to win it would mean so much for US skiing.

While it sure looks as the Sprint category is already decided the fight for the first place in the overall standings still continues. Will it be Kowalczyk or Bjoergen? Or perhaps both of them should win the trophy because of how good they are this year?

Kikkan on the left, Justyna on the right sprinting away
on Friday afternoon in Poland. foto: Bartek Sadowski

K.R.: Both women have been incredible competitors this year and it's been really exciting to watch them battle back and forth. In the end someone must win, and right now I don't know who that will be.

What can you say about Kowalczyk and Bjoergen today? Were you surprised how easy was it for you to beat both of them in the quarterfinal run?

K.R.: I couldn't believe that I ended up in a quarterfinal with both of them. It was an exciting race to the end. Maybe it wasn't their day but I know they will both be back in force in the 10km classic.

Kowalczyk mentioned that the trail conditions were very icy. Did you have any weather-related complaints?

K.R: The trail was very hard packed and it was hard to balance in places. It was definitely challenging but it was challenging for everyone. That's the crazy part about our sport, you have to be able to deal with all the different weather conditions.

What can you say about polish fans, who came to support Kowalczyk, but also to make this event special for everyone?

K.R.: The fans were great out there! I was really impressed with the number of fans that came out in the inclement weather to cheer on their hero. It's great to see and it really makes the racing more fun for us. I was also really impressed with how much the fans cheered on all the competitors, no matter what country they were from. It showed very good sportsmanship from the Polish people.

Will you come back to Poland next year?

K.R.: I think it would be good to have more World Cups in Poland and if it's on the schedule, I will come!

Text: Tomek Moczerniuk

See the race here:

Gavronski nokautuje, Dawejko na remis w Chicago

noreply@blogger.com (Tomek Moczerniuk) — Sat, 18 Feb 2012 05:17:00 +0000

Nie miał kłopotów Mike "Imagine" Gavronski z odniesieniem siódmego zwycięstwa w karierze i było ono na tyle imponujące, że zakończyło się nokautem w czwartej rundzie. Szczęście miał również Joey Dawejko, drugi Polak walczący podczas piątkowej gali w Chicago, ale jego limit wystarczył tylko - a może raczej aż - do remisu.

Gavronski (7-0-1, 6KO) jechał do Chicago przekonany, że będzie walczyć z Williamem Brownem (6-4, 3KO), ale w ostatniej chwili miejsce białego Amerykanina zajął czarnoskóry Chris Greys (10-27, 2KO) z Michigan. Dla "Imagine" taka nagła zmiana nie stanowiła jednak żadnej różnicy i rozprawił się ze swoim przeciwnikiem po walce, w której dominował przez cały czas. Po jednym z jego ciosów w czwartej rundzie Greys upadł na deski i już się nie podniósł. Był to najmniejszy wymiar kary dla 36-letniego Jankesa, bo Gavronski już wcześniej zmarnował kilka szans na zakończenie walki.

Godzinę po Gavronskim do ringu weszli Joey Dawejko (6-0-1, 4KO) i Juan Carlos Robles (12-4-1, 5KO). Do tego momentu obaj stoczyli w sumie 20 walk, z których żadna nie zakończyła się remisem. Kiedyś musiał być ten pierwszy raz.

Pochodzący z Filadelfii Dawejko wszedł do ringu ubrany w szarą koszulkę z napisem "Polish Thunder" oraz srebrne spodenki z czarnym paskiem. Przy prezentacji towarzyszył mu jego promotor Dr. Mario Yagobi z Boxing360 oraz trener Brian McGinley.

Polak rozpoczął bardzo spokojnie, żeby nie powiedzieć leckeważąco. Ogolony na łyso Robles był bardziej aktywny i widać było, że jest dobrze przygotowany do walki. Mimo 35 lat na karku co chwila doskakiwał do Dawejki i częstował go lewym prostym. Polak przyjmował ciosy i szukał szansy na zadanie jednego, decydującego uderzenia. Kilka razy mocno i efektownie trafił Roblesa, ale ten nie zamierzał tanio sprzedać skóry.

W miarę upływu czasu Robles stracił nieco ze swojego animuszu. Obudził się za to Dawejko, który pod koniec drugiej rundy zaaplikował Jankesowi ładną kombinację na korpus i głowę, która nie była jednak na tyle mocna, aby powalić twardego "Wojownika" na deski.

Trzecie starcie do złudzenia przypominało poprzednie. Robles sporadycznie wyprowadzał pojedyncze ciosy, a Dawejko czekał na swoją szansę do końcówki rundy. Tuż przed gongiem przypuścił atak, który sprawił, że Robles zachwiał się na nogach, ale znowu zabrakło kropki nad 'i'.

Następne dwie rundy to niestety dominacja "El Guerrero", który zachował więcej sił i zwietrzył swoją szansę na zwycięstwo. Zaczął seryjnie atakować Polaka, ale ten na szczęście też nie jest ułomkiem i ma całkiem odporną na ciosy szczękę. Ofensywa Roblesa sprawiła, że Dawejko przestał walczyć i zaczął schodzić z linii ciosów.

Wydawało się, że o wszystkim zadecyduje ostatnia runda, ale obaj pięściarze wypadli w niej mniej więcej tak samo. Dawejko, któremu sił wystarczyło na 3-4 rundy zdołał wykrzesać z siebie resztki energii i przynajmniej nie markował walki. 14 lat starszy Robles ambitnie boksował do samego końca, ale ostatecznie nie zdołał przeprowadzić akcji, która mogła zadecydować o losie tego pojedynku.

Przy werdykcie cała sędziowska trójka była zgodna punktując walkę na 57:57. Polak remis - podobnie jak końcowy gong - przyjął z ulgą, bo obiektywnie stwierdzając Robles był chyba jednak minimalnie lepszy. Amerykanin z pewnością był w jego zasięgu, ale zabrakło zarówno kondycji jak i doświadczenia. Ale on ma przecież dopiero 21 lat, dlatego niech to będzie dla niego nauczką na przyszłość.

Tekst: Tomek Moczerniuk

Gala w Chicago: Gavronski z Greysem i Dawejko z Roblesem w internecie!

noreply@blogger.com (Tomek Moczerniuk) — Fri, 17 Feb 2012 16:48:00 +0000

Dwóch polskich pięściarzy - Joey Dawejko (6-0, 4KO) i Mike Gavronski (6-0-1, 5KO) - wystąpi dziś na gali "Friday Night Fights" w Chicago. Gala będzie transmitowana przez internet na stronie boxing360.com.

Pochodzący z Filadelfii Dawejko zmierzy się z 9-ciopalcowym Juanem Carlosem Roblesem (12-4, 5KO). "Cieszę się, że będę mieć szansę powalczyć z doświadczonym przeciwnikiem, który ma dwa razy więcej zwycięstw niż ja." - powiedział przed walką Dawejko - "Widziałem jego walki w internecie - to facet, który wchodzi do ringu po to, aby walczyć. No i słyszałem też o historii z palcem, która jeszcze dobitniej świadczy o tym, jakim jest twardzielem."

21-letni Dawejko, który będzie walczyć w wadze ciężkiej na dystansie sześciu rund ma nadzieję, że zwycięstwo nad Roblesem pomoże mu w rozwoju kariery, a także liczy na doping polskich fanów. "Potrzebuję takich starć i obiecuję walkę o zwycięstwo. Mam nadzieję, że polscy kibice - którzy tak wspaniale dopingują pozostałych polskich bokserów - w piątkowy wieczór będą po mojej stronie. Chcę wygrać dla nich!" - kończy z entuzjazmem Dawejko.

Tuż przed Dawejką w hali Cicero Stadium powalczy Mike "Imagine" Gavronski z Tacomy w stanie Waszyngton. 26-letni zawodnik wagi super middleweight, który został jako dziecko zaadoptowany przez Polaka i Włoszkę miał na początku walczyć z Williamem Brownem (6-4, 3KO), ale ostatecznie jego przeciwnikiem będzie 36-letni Chris Grays (10-26, 2KO) z Traverse City w Michigan. "Nie wiem zbyt wiele na jego temat, ale z pewnością to doświadczony bokser." - powiedział Gavronski - "Moja matka jest Włoszką, ale w piątek wieczór będę - tak jak mój ojciec - stuprocentowym Polakiem!" - zapewnił z uśmiechem sympatyczny zawodnik.

Emocji więc nie zabraknie, a obie walki będzie można śledzić za pośrednictwem internetu. Początek transmisji na stronie www.boxing360.com o godzinie 7:30 czasu nowojorskiego (1:30 w nocy czasu polskiego).

tekst: Tomek Moczerniuk
zdjęcia: Rich Hundley, boxing360.com, Ray Flores (http://www.sportofboxing.com)

Dawejko i Gavronski powalczą w Chicago

noreply@blogger.com (Tomek Moczerniuk) — Thu, 16 Feb 2012 19:14:00 +0000

Joey powalczy z 9-ciopalcowym Roblesem.
foto: Rich Hundley

W piątkowy wieczór Polaków z Wietrznego Miasta czekać będzie nie lada atrakcja. W hali Cicero Stadium podczas gali “Friday Night Fights” organizowanej przez Sammy Merza Promotions* wystąpi dwóch pięściarzy polskiego pochodzenia. Zarówno Joey Dawejko jak i Mike Gavronski zmierzą się z ciekawymi przeciwnikami, z których jeden ma tylko 9 palców, a drugi walczył ostatnio na terenie posiadłości Hugha Hefnera, czyli założyciela Playboya.

Na pierwszy ogień w wadze ciężkiej pokaże się Joey “Polish Thunder” Dawejko z Filadelfii, który na początku stycznia podpisał kontrakt z grupą Boxing 360 należącą do Dr. Mario Yagobi. 21-letni pięściarz ma na swoim koncie komplet zwycięstw w 6 walkach (4KO), a w piątkowy wieczór zmierzy się w zakontraktowanym na cztery rundy pojedynku z 35-letnim, pochodzącym z Waynesboro w Virginii Juanem Carlosem Roblesem (12-4, 5KO). Będzie to starcie na... 19 palców, bowiem cztery lata temu “El Guerrero” własnoręcznie amputował sobie mały palec u prawej ręki. Dłoń Roblesa ucierpiała w wyniku kraksy na motocyklu, podczas której złamał on także przedramię i strzaskał rzepkę. Kolano i ręka zrosły się jak należy, ale z palcem były komplikacje. Zatrudniony na budowie Robles - wobec braku ubezpieczenia medycznego i możliwości powrotu do pracy - uznał, że trzeba wziąć sprawy w swoje ręce i rozwiązał problem za pomocą dłuta i 15 funtowego ciężarka. Domowa kuracja zadziałała - ręka wróciła do zdrowia, a Robles do pracy i boksu.

Od tamtej pory amputowany kawałek palca zdobi jego szyję. Przed operacją Robles - z kompletem zwycięstw w dziewięciu starciach - uważany był za utalentowanego pięściarza. Po powrocie “Wojownik” zanotował 2 porażki z rzędu i w kwietniu 2009 zakończył karierę. Jednak Wilka ciągnie do lasu, dlatego 7 stycznia znowu wszedł do ringu. Nie był to udany powrót, bo Jason Petteway (11-0, 8KO) posłał go na deski już w drugiej rundzie. Również dla Dawejki będzie to druga walka w tym roku, bo 13 stycznia w Filadelfii pokonał on na punkty 28-letniego Amerykanina Corey Winfielda (4-10, 2KO).

Gavronski z walce z Martinezem - grudzień 2011
foto: cyberboxingzone.com

Drugim polskim akcentem w Cicero Stadium będzie występ pochodzącego z Tacoma w stanie Waszyngton Mike’a “Imagine” Gavronskiego. Ten 26-letni bokser wagi super middleweight (do 76.2kg) ma na swoim koncie 6 walk, z których 5 rozstrzygnął na swoją korzyść (4 przed czasem) a jedną zremisował (15 kwietnia 2011 z Tyrellem Hendrixem, transmitowaną przez amerykańską telewizję ESPN2). W Chicago mający polskie korzenie pięściarz skrzyżuje rękawice w 4-rundowym pojedynku z 28-letnim Williamem Brownem (6-4, 3KO), który swoją ostatnią walkę stoczył 27 sierpnia 2011 roku w... kalifornijskiej Playboy Mansion.

W Chicago - w walce wieczoru - miał także walczyć trzeci Polak Grzegorz Soszyński (21-1-1, 10KO), ale ostatecznie jego pojedynek z Rayco Saundersem (22-14-2, 9KO) przełożono na 31 marca.
_______________________________

* - Sammy Merza ma 36 lat. Ten były bokser, a obecnie promotor urodził się w Syrii. Od kilku lat mieszka w Las Vegas. W swojej karierze stoczył 17 walk przegrywając tylko 1. Jego ringowy przydomek to “Homicidal” czyli “Morderczy”, dlatego że zawsze występował w spodenkach z nr. 187 (co w potocznym języku policyjnym w USA oznacza morderstwo).

tekst: Tomek Moczerniuk
zdjęcia: Rich Hundley, Boxing360.com, cyberboxingzone.com

Maria i Stanisław Dewera - 65 lat minęło jak jeden dzień!

noreply@blogger.com (Tomek Moczerniuk) — Fri, 03 Feb 2012 20:39:00 +0000

Odnawianie przyrzeczeń małżeńskich -
65 lat po pierwszym razie. Formułki wygłaszane były przez
syna Państwa Dewera - Jana, który jest księdzem.

Jest taka rocznica ślubu, którą określa się mianem “żelaznej”. Być może dlatego, że trzeba mieć żelazny charakter, aby przeżyć ze sobą... 65 lat. Takim właśnie wspaniałym i niezwykle rzadkim stażem małżeńskim mogą pochwalić się państwo Maria (82 l.) i Stanisław Dewera (86 l.) z Nutley w New Jersey, którzy w rozmowie z tygodnikiem PLUS zgodzili się uchylić rąbka tajemnicy na temat długowieczności związku partnerskiego.

Kiedy dokładnie i gdzie powiedzieliście sobie sakramentalne “Tak”?

M&S.D.: Działo się to 4 lutego 1947 roku w kościele pod wezwaniem św. Stanisława we Frydmanie, który leży na Spiszu, nieopodal Nowego Targu.

Każdemu życzę takiego
napisu na torcie.

Od ilu lat mieszkacie Państwo w USA i czy zamierzacie jeszcze kiedyś wrócić do Polski?

M&S.D.: Mieszkamy tu już ponad 20 lat. Niestety nie zamierzamy wracać do Polski, bo tu mieszkają nasze dzieci i cała najbliższa rodzina.

65-te gody zwą się “żelaznymi”. Jak Państwo myślicie, dlaczego?

M&S.D.: Żelazne gody? Pierwsze słyszę. Nie wiem dlaczego tak się nazywają. Może od żelaznego zdrowia, które dał nam Pan Bóg przez całe nasze życie? Ostatnio ze zdrowiem jest nieco gorzej, ale mimo upływającego czasu jako tako się trzymamy.

Czy spośród tych 65 rocznic jest jakaś jedna, która zapadła Wam szczególnie w pamięci?

65 lat temu...

M&S.D.: Z pewnością taką były nasze “złote” gody. Nigdy nie przypuszczałam, że doczekam 50. rocznicy ślubu. Nasze dzieci wyprawiły nam wtedy huczną imprezę w Garfield, a potem - na miodowy miesiąc - wysłały nas na Pielgrzymkę do Ziemi Świętej. Było wspaniale!

Jaki był najtrudniejszy moment w Waszym związku?

Maria Dewera: Najciężej było zaraz po ślubie. Byliśmy bardzo młodzi: ja miałam wtedy niespełna 17 lat, a Staszek 21. Trzeba było ciężko pracować, aby przeżyć, bo był to okres powojenny, gdzie - oprócz biedy - nie było niczego.

Państwo Dewera z dziećmi:
Bogusią, Janem, Zofią,
Marysią, Józefem i Danusią.

Ale mimo początkowych trudności doczekaliście się Państwo licznej dziatwy. Czy potraficie zliczyć dzieci, wnuków i prawnuków?

M&S.D.: Oczywiście! Dzieci mamy szóstkę: dwóch synów Józefa i Jana, który jest proboszczem we Włosienicy koło Oświęcimia. Do tego do cztery córki: Maria, Zofia, Danuta i Bogusia. Potem mamy 16 wnucząt: Piotr, Teresa, Ala, Basia, Marcin, Marta, Rafał, Gabrysia, Maria, Mateusz, Wojtek, Paulina, Ania, Krzysiu, Monika i Kasia. Na koniec zostaje 9 prawnucząt: Karol, Zosia, Izabelka, Emma, Maja, Ida, Antoś, Aiden i Sara. Pra-prawnuków się chyba raczej nie doczekamy, bo Karol ma dopiero 14 lat.

Wnuczęta i ich drugie połowy

Rozumiem, że wszyscy wyżej wymienieni byli obecni na imprezie, która odbyła się niedawno na Waszą cześć?

Maria Dewera: Chyba tak! Jasiu specjalnie dojechał do nas z Polski. Uroczystość miała miejsce w sali bankietowej Victorian w Elmwood Park. Nasze dzieci przygotowały dla nas piękne przemówienia i wierszyki, wnuczki zajęły się wzruszającą prezentacją multimedialną z naszymi zdjęciami. Otrzymaliśmy od nich także piękny kosz z 65 różami. Bukiet od prawnucząt był równie piękny. Było bardzo uroczyście i bardzo im za wszystko dziękujemy. Chciałam też podziękować mojemu mężowi, bo przeżyłam z nim tyle wspaniałych lat.

Prawnuczkowie do kompletu

Reasumując: jaka jest recepta na długowieczny związek?

M&S.D.: Módl się i pracuj! Żyj po Bożemu, a Pan Bóg na pewno Ci pobłogosławi. Tak jest naprawdę, należy zawsze pamiętać, że wszystko co mamy jest darem od Pana Boga.

Dziękujemy bardzo za rozmowę i życzymy doczekania w zdrowiu i szczęściu kolejnej wspaniałej rocznicy: brylantowej!

rozmawiał: Tomek Moczerniuk
foto: archiwum rodzinne

Owsiak i jego motor w amerykańskiej TV

noreply@blogger.com (Tomek Moczerniuk) — Fri, 03 Feb 2012 18:26:00 +0000

Już niedługo w amerykańskiej telewizji zadebiutuje Jurek Owsiak. Popularny i charyzmatyczny twórca WOŚPu wystąpi w jednym z odcinków reality show American Chopper u boku jednego z głównych bohaterów tego programu Paula Jr. Teutula. Tematem odcinka będzie śliczny, kolekcjonerski motor, który na zakończonej niedawno aukcji internetowej został sprzedany za ponad 110 tys. zł.

Motor-cudo podczas prezentacji w Polsce
foto: Łukasz Widziszowski

Historia z motorem miała swój początek jesienią ubiegłego roku. To wtedy mieszkający na Queensie Polak Marcin Tuliński wpadł na pomysł wykonania orkiestrowego motoru. Tuliński, który jest wielkim przyjacielem zarówno fundacji jak i jej szefa, postanowił zlecić to zadanie najlepszym fachowcom w tej dziedzinie: ekipie z Paul Jr. Designs. Amerykańscy mechanicy i blacharze, których warsztat mieści się w Rock Tavern w stanie Nowy Jork od 2003 roku mają swój własny program American Chopper emitowany na kanale Discovery. Każdy ich projekt musi być więc uprzednio skonsultowany ze stacją, która zatwierdza harmonogram prac grubo przed rozpoczęciem kolejnego sezonu. Aby wcisnąć się gdzieś z pozaprogramowym zleceniem potrzeba specjalnej zgody szefa warsztatu Paula Jr.

Owsiak, Tuliński i Paul Jr. w warsztacie w Rock Tavern
foto: archiwum WOŚP

Na szczęście nie było z tym problemu. Tuliński został zaproszony na spotkanie, podczas którego przedstawił misję fundacji oraz opowiedział o corocznych styczniowych finałach i Przystanku Woodstock. Prezentacja wypadła pomyślnie, a Paul Jr. zdecydował, że maszyna powstanie poza anteną. Jednakże jeszcze przed rozpoczęciem prac twórcy American Chopper uznali, że projekt jest na tyle ciekawy, że zasługuje na to, aby pokazać go szerszemu gronu.

Cztery dni przed gwiazdką Owsiak przyleciał do USA po odbiór maszyny. Na miejscu towarzyszyły mu trzy kamery "Discovery", które uwieczniły moment odsłonięcia motoru i wręczenia kluczyków. Na taśmie zapisane zostały okrzyki zachwytu i olbrzymia radość szefa WOŚPu. Rolki kamery przestały się kręcić dopiero kiedy Paul Jr. dosiadł czerwono-żółtego rumaka i wjechał nim na przyczepę, na której motor pokonał swoją drogę na lotnisko.

Ojciec chrzestny przedsięwzięcia Marcin Tuliński
oraz samolot, na pokładzie którego motocykl dotarł do Polski.
foto: archiwum Marcina Tulińskiego

Kilka dni później maszyna dotarła do Warszawy, gdzie 4 stycznia została zaprezentowana na konferencji prasowej i wystawiona na licytację. W opisie przedmiotu na portalu allegro.pl można było przeczytać taką notkę: “Orkiestrowy Chopper będzie jedynym i niepowtarzalnym egzemplarzem wykonanym specjalnie na XX Finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Na tej aukcji licytujecie możliwość posiadania Choppera i prezentowania przez okres 1 roku. Po tym czasie maszyna trafi ponownie na licytację, tym razem w ramach XXI Finału. Fundacja zastrzega sobie prawo do zabierania motocykla na swoje eventy, których może być kilka w roku. Motocykl nie jest dopuszczony do ruchu i nie wolno na nim jeździć.”

Ta oto maszyna - na zdjęciu prezentacja w galerii Arkadia -
będzie przez jeden rok do wyłącznej dyspozycji firmy Eltech.
foto: archiwum Marcina Tulińskiego

Być może właśnie ze względu na specyficzny, przechodni charakter prawa własności do motoru, oraz niebagatelną cenę, która zaraz po prezentacji przekroczyła 36,000 zł, licytujących nie było wielu. Nie znaczy to jednak, że zainteresowanie chopperem było małe. Zaraz po finale został on wystawiony na pokaz w warszawskiej galerii handlowej Arkadia, gdzie przez dwa tygodnie podziwiały go tysiące ludzi. Każdy chciał sobie zrobić zdjęcie z maszyną, która ostatecznie została wylicytowana za 110,100 zł. Zwycięzcą została świdnicka centrala techniczna Eltech, której oferty - złożonej na 20 dni przed końcem aukcji - nie przebił już nikt.

To co działo się z motorem w Polsce to już historia, ale już wkrótce w USA będzie można zobaczyć amerykańską wersję wydarzeń. Odcinek American Chopper poświęcony orkiestrowej maszynie zostanie wyemitowany na kanale Discovery 13 lutego o godz. 9 wieczorem. Warto zobaczyć jak Owsiak zareagował na widok motoru i przyjrzeć się od kuchni jak powstawał motocykl, który dla WOŚPu już osiągnął status legendy.

Tekst: Tomek Moczerniuk

NFL: Rekordzista Janikowski

noreply@blogger.com (Tomek Moczerniuk) — Thu, 02 Feb 2012 22:28:00 +0000

foto: nflpopolsku.com - Chris Reiko

Nie milkną echa świetnego występu Sebastiana Janikowskiego w ProBowl 2012, który został rozegrany w ubiegłą niedzielę na stadionie Aloha w Honolulu. Debiutujący w meczu gwiazd NFL “Seabass” pobił rekord extra points zdobytych po przyłożeniach. Gracz Oakland Raiders perfekcyjnie wykonał 8 takich kopów i o jedno trafienie poprawił osiągnięcie Davida Akersa z San Francisco 49ers sprzed dwóch lat. W sumie nasz rodak zdobył 11 oczek dla zespołu AFC (który pokonał NFC 59:41) i udowodnił, że miejsce wśród najlepszych należy mu się bezdyskusyjnie.

“Cieszę się, że wypadłem tak dobrze.” - powiedział po spotkaniu w rozmowie z sbnation.com Janikowski, który w NFL gra od 2000 roku - “Na początku byłem trochę spięty, bo nasz sezon zakończył się już jakiś czas temu i od dawna nie kopałem piłki, ale potem wszystko poszło jak należy.”

Urodzony w Wałbrzychu polski kopacz podkreślił, że gra w takim meczu i cały tydzień obcowania z innymi gwiazdami NFL sprawiły mu mnóstwo frajdy. Nie miał natomiast pojęcia o tym, że jego ostatnie kopnięcie wymazało Akersa z książki z najlepszymi osiągnięciami w NFL. “To ja go pobiłem? Fajnie, mam kolejny rekord w mojej kolekcji.” - cieszył się niemal 33-letni zawodnik, dla którego było to drugie historyczne osiągnięcie w tym sezonie. W inauguracyjnym meczu przeciwko Denver Broncos wyrównał on bowiem rekord Toma Dempsey i Jasona Elama zdobywając 3 punkty po kopie z 63 jardów.

Na Hawajach Janikowskiemu towarzyszyło trzech kolegów z drużyny. Oprócz defensive tackle Richarda Seymoura barwy Raiders reprezentował cały special team. “To świadczy o tym, że mamy najlepszy zespół od zadań specjalnych w całej lidze. Nikt inny nie może się nawet do nas zbliżyć pod tym względem.” - podsumował ten wybór grający w Pro Bowl już po raz siódmy Seymour. Obrońca ekipy z Kalifornii ustosunkował się także do pierwszego powołania do gry w Meczu Gwiazd dla Janikowskiego. “Dziwię się, że Janikowskiego powołano dopiero w tym roku. On tu powinien grać każdorazowo. Wiem, co mówię, bo grałem w drużynie razem z Adamem Vinatieri, który trafił do Galerii Sław dlatego że przez całą karierę był po prostu niezawodny, ale pod względem siły kopnięcia Janikowski jest najlepszy.”

Dla Shane Lechlera tegoroczny Pro Bowl był również siódmym w karierze. “Nie napracowałem się dziś wcale, ale nie narzekam, bo Seabass i long snapper Jon Condo spisali się świetnie.” - powiedział 35-letni punter, który także nie szczędził pochwał dla Janikowskiego. “Zasługiwał na występ w Pro Bowl przez całą karierę, szkoda, że dopiero teraz go doceniono.” Podczas pobytu na Hawajach Lechler - jako stały bywalec - wziął też Janikowskiego pod skrzydła. “Wszędzie za mną łaził.” - opowiadał z zawadiackim uśmiechem gracz Raiders - “Ale nie miałem nic przeciwko, bo z ochotą płacił za nasze rachunki w barze.”

Lista rekordów NFL należących do Janikowskiego:

Najdłuższy trafiony field goal: 63 jardy
Tom Dempsey, 8/11/70; Jason Elam, 25/10/98; Sebastian Janikowski, 12/09/11 (Denver Broncos - Oakland Raiders 20-23)
Najdłuższy trafiony field goal w dogrywce: 57 jardów
Sebastian Janikowski, 19/10/08 (Oakland Raiders - New York Jets 16-13)

Najwięcej trafionych field goals na odległość 50 jardów lub więcej w jednym meczu: 3
Josh Scobee, 24/11/11; Sebastian Janikowski, 9/10/11 (Houston Texans - Oakland 20-25, Polak w sumie miał 4 kopnięcia z 54, 55, 50 i 42 jardów); Connor Barth, 15/11/09; Kris Brown, 7/10/07; Neil Rackers, 24/10/04; Morten Andersen, 10/12/95

Najwięcej trafionych field goals na odległość 60 jardów lub więcej w karierze: 2
Sebastian Janikowski, 27/12/09 (Cleveland Browns - Oakland 23-9 - Polak zdobył wszystkie punkty dla swojego zespołu po kopnięciach na odległość: 44, 34 i 61 jardów), 12/09/11 (Denver Broncos - Oakland Raiders 20-23)

Najwięcej prób na wykonanie field goal na odległość 60 jardów lub więcej: 7
Sebastian Janikowski, 2005–2011

Najwięcej trafionych field goals w jednej kwarcie: 4
Garo Yepremian, 13/11/66; Curt Knight, 15/11/70; Roger Ruzek, 2/11/87; Cary Blanchard, 21/9/97; Sebastian Janikowski, 5/10/03 (Chicago Bears - Oakland 24-21 - Polak czterokrotnie trafił w drugiej kwarcie na 36, 39, 32 i 33 jardy i dołożył piąte kopnięcie z 49 jardów w ostatniej części gry); Jeff Wilkins, 9/11/03; Lawrence Tynes, 27/11/05; Shayne Graham, 11/11/07

Najwięcej extra points w Meczu Gwiazd: 8
Sebastian Janikowski, 29/01/2012 (AFC - NFC 59:41)

Rekordy i osiągnięcia klubowe Janikowskiego:

9 listopada 2008 Janikowski zaliczył dwa kopnięcia na odległość 38 i 45 jardów. Drugi field goal dał mu w sumie 865 punktów zdobytych w barwach Oakland, o dwa więcej niż wynosił rekord klubu należący do członka Hall of Fame George Blandy (w latach 49-75 reprezentował on barwy czterech klubów grając na dwóch pozycjach równocześnie: quarterback i kicker). Mimo tego, że Polak był jedynym punktującym w meczu Raiders ulegli Carolina Panthers 6-17.

26 grudnia 2010 w przegranym 26-31 meczu z Indianapolis Colts Janikowski pobił rekord Jeffa Jaegera z 1993 roku w ilości zdobytych punktów w jednym sezonie, który wynosił 135. Do końca sezonu Polak zdobył jeszcze 7 oczek. Największa w karierze zdobycz punktowa Janikowskiego jest jednak daleka od rekordu NFL należącego do LaDainiana Tomlinsona, który w sezonie 2006 zdobył aż 31 przyłożeń dla San Diego Chargers co dało mu w sumie 186 punktów. W kategorii kopaczy najlepszy jest Gary Anderson, który w 1998 roku zdobył dla Vikingów z Minnesoty 168 punktów.

2 stycznia 2011 w wyjazdowym spotkaniu z Kansas City Chiefs Janikowski zdobył swój 1000 punkt. Raiders wygrali ten mecz 31-10.

Rekordy osobiste Janikowskiego:

Zdobyte punkty w karierze: W sezonie 2011/12 Janikowski zaliczył 31 field goals i 36 extra points co w sumie dało mu 129 punktów. Do chwili obecnej Polak ma na swoim koncie 293 field goals i 392 extra points co daje 1271 punktów. To jednak o połowę mniej niż lider w tej kategorii legendarny duńczyk Morten Andersen, który w przeciągu 25 sezonów uzbierał 2544 punkty.

Największą liczbę field goals w sezonie Polak zaliczył w 2010 roku. 33 udane kopnięcia to jednak o 7 mniej niż to miało miejsce w 2005 roku w przypadku Neila Rackersa z Arizona Cardinals.

Największą liczbę extra points w sezonie - 50 - Polak zapisał na swoim koncie w 2002 roku. Rekordzistą w tej kategorii jest Stephen Gostkowski z New England Patriots, który w 2007 zdobył 74 punkty.

Od 16 lutego 2010 "Seabass" jest także najlepiej opłacanym kickerem w historii NFL. Do końca 2014 Polak zarobi w Oakland 16 milionów dolarów.

Tekst: Tomek Moczerniuk

Polak w Super Bowl: "Zwyciężymy dla moich polskich fanów"

noreply@blogger.com (Tomek Moczerniuk) — Wed, 01 Feb 2012 07:10:00 +0000

Henry Hynoski, debiutant z nr 45 na koszulce
foto: giants.com

Już w niedzielę 5 lutego przekonamy się kto wygra tegoroczny Super Bowl. Finałowy mecz w Indianapolis, w którym zmierzą się New York Giants i New England Patriots, powinien zaciekawić polskich kibiców, bo na boisku wystąpi aż trzech graczy o swojsko brzmiących nazwiskach. Jednym z nich jest występujący w ekipie z Nowego Jorku debiutant Henry Hynoski, który nie kryje się ze swoim pochodzeniem i zamierza zrobić wszystko, aby zdobyć trofeum Lombardiego po raz pierwszy.

Znany jesteś jako “Polski Młot”, “Hank the Tank” lub “Hynoceros”, a co byś powiedział na miano „Polskiego Kopciuszka”? Twoja historia jest dosłownie jak z bajki.

H.H.: Tak! Któż by pomyślał, że jako wolny zawodnik (tzw. free agent* – przyp. TM) i nieopierzony debiutant zostanę podstawowym graczem zespołu, który wystąpi w niedzielę w Super Bowl? To się nie mieści w głowie, ale traktuję to osiągnięcie jak szczególne błogosławieństwo, które zawdzięczam tylko i wyłącznie mojej ciężkiej pracy i determinacji.

Henry w akcji 1 stycznia
przeciwko Dallas Cowboys.
foto: Associated Press

Cofnijmy się w czasie o kilkanaście miesięcy. Jesienią 2010 roku – po zamieszaniach z obsadą szkoleniową w twojej akademickiej drużynie – zrezygnowałeś z ostatniego sezonu gry w Pittsburgh University. Postawiłeś na grę w NFL, ale w lutym 2011 doznałeś kontuzji próbując udowodnić swoją wartość skautom podczas NFL Combine*. W rezultacie w kwietniu musiałeś przełknąć gorzką pigułkę podczas draftu.

H.H.: Tak, byłem bardzo rozczarowany, bo mimo iż przeddraftowe sondaże stawiały mnie w ścisłej czołówce wszystkich obrońców typu fullback* to nikt nie zdecydował się po mnie sięgnąć i zostałem na lodzie. Zdawałem sobie sprawę, że każdy obawia się postawić na gracza borykającego się z kontuzją, ale mimo wszystko to bardzo zabolało. Chodziłem wkurzony przez kilka dni, ale potem postanowiłem udowodnić niedowiarkom, że zrobili błąd nie stawiając na mnie. Przez kilka miesięcy trenowałem bardzo ciężko indywidualnie, aby pod koniec lockoutu być w dobrej dyspozycji. To zadziałało na moją korzyść, bo na obozie przygotowawczym przed sezonem widać było, że moja forma jest szczytowa, dzięku czemu z kolei wywalczyłem sobie miejsce w wyjściowej „jedenastce”.

Chodzi oczywiście o obóz przygotowczy drużyny New York Giants. Oprócz nich jeszcze kilka innych drużyn widziało ciebie w składzie – m.in. Steelers. Dlaczego wybrałeś Wielkie Jabłko, a nie n.p. miasto, w którym grałeś w swojej akademickiej karierze?

H.H.: Szczerze powiedziawszy to byłem bardzo mile zaskoczony ilością drużyn, które wykazały zainteresowanie moją osobą po lockoucie. Mimo niepowodzenia podczas draftu otrzymałem ponad 15 telefonów! Raz zdarzyło się, że w tym samym momencie na słuchawkach byliśmy ja, moja mama i mój tata i jeszcze na dodatek dzwoniła moja komórka! Dlaczego wybrałem Nowy Jork? Miasto Pittsburgh było mi znane, jestem absolwentem tamtejszej uczelni , ale nie do końca odpowiadał mi styl gry Steelers w ataku. Tam nie korzysta się z usług fullbacks w takim stopniu jak n.p. przedstawił mi to trener Giants Tom Coughlin. Od razu czułem, że gra w Nowym Jorku będzie mi się podobać.

Bo trzeba zaznaczyć, że Twoja pozycja na boisku nie należy do najbardziej popularnych. Coraz rzadziej w drużynie jest miejsce dla typowego fullback, prawda?

H.H.: Zgadza się, obecnie drużyny preferując grę z wide receivers* albo tight ends*. Ale wierzę, że usługi fullbacks znowu za jakiś czas będą w cenie, bo przecież twardo blokujący facet, torujący drogę dla running backs* przydadzą się każdym zespole. Nawet jeśli teraz jest inaczej nie mam wątpliwości, że moja pozycja wróci do łask trenerów NFL.

Skoro już mowa o trenerach – co możesz powiedzieć na temat Toma Coughlina, który – nie zważając na to, że jest Twój debiutancki sezon – obdarzył ciebie pełnym zaufaniem i dał ci szansę gry w pierwszym składzie?

H.H.: Trener Coughlin to facet z charakterem i świetny szkoleniowiec. Jego bogata kariera i osiągnięcia mówią same za siebie. Jego największą zaletą jest umiejętność motywacji zawodników. Zawsze znajdzie sposób, aby do nas dotrzeć i zmusić nas do maksymalnego wysiłku. Ale to także poczciwy człowiek, który naprawdę dba o swój zespół. Dlatego też gra w drużynie, którą kieruje tak świetny trener to dla mnie wielki zaszczyt.

A jak się zapatrujesz na waszego lidera Eli Manninga, który pięć lat temu poprowadził Giants do zwycięstwa w Super Bowl*? Czy w przypadku wygranej zamknie on usta krytykom twierdzącym, że daleko mu do najlepszych quarterbacks* w historii NFL?

H.H.: Jak dla mnie Eli zasługuje na miano wybitnego gracza i naprawdę nie ma powodu do tego, aby ktoś pomniejszał jego osiągnięcia lub rolę w drużynie. Uważam, że jest jednym z najlepszych – być może nawet najlepszym – QB w NFL. Przeanalizujmy co działo się w tym sezonie: ile razy Eli pociągnął nas do odrobienia strat w ostatniej kwarcie? Gdyby nie on nie zakwalifikowalibyśmy się do playoffs, gdzie Eli gra jeszcze lepiej! Nie wiem skąd bierze się taka opinia, dlaczego Eli zawsze jest w cieniu innych rozgrywających, ale jedno jest pewne: nikt nie pracuje ciężej niż on. W ogniu walki mamy do niego kompletne zaufanie i wierzymy w to, że mamy szansę na zdobycie punktów za każdym razem kiedy Eli ma piłkę w rękach. On także jest świetną osobą poza boiskiem.

Henry z rodzicami: Kathy i Henrym Sr.
foto: Larry Deklinski (newsitem.com)

Ty natomiast miałeś świetny pierwszy sezon w NFL. Co - oprócz walki o SuperBowl - najbardziej utkwiło ci w pamięci?
H.H.: Cały ten sezon to historia z bajki wzięta. Najbardziej cenię sobie to, że udało mi się znaleźć wspólny język z kolegami z drużyny i pozyskać ich zaufanie. Cieszę się także z tego, że w każdą niedzielę jestem w stanie dać z siebie 100%, aby pomóc mojej drużynie w odniesieniu zwycięstwa. Jestem szczęściarzem i przy okazji naprawdę dobrze się bawię.

Chyba nie wszystko jednak było jak z bajki. W środku sezonu mocno oberwałeś w ramię i musiałeś odpocząć przez kilka tygodni. Ale po powrocie grałeś jeszcze lepiej niż przedtem, dzięki czemu Brendan Jacobs i Ahmad Bradshaw mogli przedzierać się z piłką przez obronę przeciwnika i zdobywać kolejne jardy. Przychodziło im to z łatwością w czym sporo było twojej zasługi.

H.H.: (śmiech) Dziękuję bardzo za miłe słowa. Może to zabrzmi nieskromnie, ale też tak uważam. Po raz kolejny udało mi się przezwyciężyć przeciwności losu używając kontuzji jako narzędzia do auto motywacji. Faktem jest, że kiedy wróciłem do gry byłem jeszcze silniejszy, a drużyna zaczęła grać lepiej. Wszystko wskazuje na to, że odegrałem w tym jakąś rolę (śmiech).

Mówisz o twojej roli, więc powróćmy na chwilę do niej. Jesteś głównym blokującym, tzw. thumperem, ale kiedy trzeba potrafisz także złapać piłkę, a nawet przebiec z nią kilka jardów. Gdzie się czujesz najlepiej? Czy masz chrapkę na to, aby w przyszłości zastąpić któregoś z waszych running backs?

H.H.: Zastąpić Brendana albo Ahmada? Nie wiem czy kiedykolwiek do tego dojdzie. Zdaję sobie sprawę z tego, że jestem uniwersalnym graczem. Potrafię przedzierać się z piłką, blokować zawodników i łapać podania, ale skoro w tej drużynie przydaję się jako blokujący to akceptuję to bez szemrania. Jestem fullbackiem i taka jest moja rola.

Mieliście świetny początek roku, ale potem nastąpił kryzys. Do playoffs załapaliście się rzutem na taśmę, tu jednak kroczycie od zwycięstwa do zwycięstwa. Czy tak trudno jest utrzymać dobrą formę przez cały rok?

H.H.: Faktycznie środek sezonu mieliśmy fatalny. Ale na szczęście zaczęliśmy znowu wygrywać kiedy okazało się, że stoimy plecami przy ścianie. Nasz postseason zaczął się na dwa mecze przed końcem rundy zasadniczej, bo przecież musieliśmy oba te spotkania wygrać, aby nie wypaść z gry. Nie wiem dlaczego, ale w sytuacjach “wygraj albo wracasz do domu” radzimy sobie znakomicie. Na sukces pracowaliśmy jednak ciężko przez cały sezon. Na treningi przyjeżdżamy wcześnie i zostajemy w klubie długo po nich, aby upewnić się, że każde zagranie mamy opanowane do perfekcji. Oglądamy taśmy z grami przeciwnika godzinami, aby przygotować się na to co nas może spotkać. Przykładamy do wszystkiego wielką wagę i nie zaniedbujemy każdego, nawet najmniejszego detalu. I to się opłaciło.

Czy z Henrym na czele Giants sięgną
po triumf w Super Bowl?
foto: Associated Press

I to jak! Na placu boju pozostały tylko dwie drużyny – wy i Patriots. Co oznacza dla ciebie występ w najważniejszym meczu sezonu?

H.H.: To naprawdę wielkie błogosławieństwo, bo marzyłem o takiej chwili jako mały chłopak i teraz to marzenie się spełnia. Niedługo przekonam się jak smakuje gra w meczu o taką stawkę i jestem za to niezmiernie wdzięczny. A kiedy pomyślę sobie, że taka sytuacja mi się przytrafia zaraz na początku mojej kariery to jest to dla mnie zarówno fantastyczne jak i niewyobrażalne.

Twój ojciec Henry Senior w latach 70-tych także grał w futbol amerykański w drużynie Cleveland Browns, ale nigdy nie zaszedł tak daleko jak ty. Musi być z ciebie bardzo dumny – czy będzie ciebie dopingować z trybun?

H.H.: Rzecz jasna! Cała moja rodzina tam będzie! Ani tata, ani moja mama Kathy dotychczas nie opuścili ani jednego mojego meczu – czy to w high school, czy w college, czy obecnie w barwach Giants. Mój tata jest ze mnie bardzo dumny i w pewnym sensie przeżywa swoją karierę zawodniczą po raz drugi za moim pośrednictwem. Niedawno n.p. po raz pierwszy w życiu był na Lambeau Field*. Miał z tej okazji mnóstwo frajdy, zresztą nam obu sprawia to wielką radość.

Henry Senior jest nie tylko byłym profesjonalnym zawodnikiem, ale jest także Polakiem z pochodzenia. Co wiesz na temat swoich korzeni?

H.H.: Jestem stuprocentowym Polakiem! Moi dziadkowie od strony matki pochodzą z Gdańska i Suwałk, natomiast ojciec mojego ojca urodził się gdzieś na Mazurach. Kiedy przyjechał do USA nazywał się Chojnowski, ale to nazwisko było ciężkie do wypowiedzenia, dlatego zmienił je na Hynoski.

Czy są jakieś polskie tradycje, które pielęgnujesz? Czy znasz jakieś polskie słowa?

H.H.: “Na Zdrowie” jest zdecydowanie na pierwszym miejscu (śmiech). Używam tej frazy całkiem często (śmiech). No i oczywiście „Babcia”, która często rozmawia po polsku z moją mamą. Jeśli chodzi o tradycje to pamiętam jak Babcia i jej pięć sióstr przychodziły do nas kiedyś kleić pierogi i potato placuszki. Zajadałem się nimi, aż się uszy trzęsły! Były po prostu palce lizać!

W tegorocznym Super Bowl wystąpi trzech graczy polskiego pochodzenia. Naprzeciw ciebie w ekipie Patriots zagrają placekicker* Stephen Gostkowski i kolejny świetny gracz młodego pokolenia tight end Rob Gronkowski. Co możesz powiedzieć na temat ich sezonu?

H.H.: Pats mają bardzo utalentowaną drużynę, a zarówno Stephen jak i Rob odgrywają w niej ważne role. Rob spisywał się w tym sezonie rewelacyjnie, został nawet wybrany do meczu gwiazd Pro Bowl co ma swoją wymowę. A tak na marginesie to wcale nie jest dziełem przypadku, że Rob i ja jesteśmy Polakami, bo naszych pozycjach nie może grać byle kto. Są one zarezerwowane dla twardych facetów z jajami, a taką właśnie reputację mają polskie chłopaki. Poza tym wnosimy do gry nasze zdyscyplinowanie i mentalność ciężko pracującej mrówki. Nie ma się czego wstydzić - jesteśmy dumni z naszych korzeni.

Rob, który ma przydomek “Polski Książę New England”, ma całkiem sporą rzeszę polskich fanów, którzy przychodzą dopingować go podczas meczów. Czy w przyszłym sezonie takiej grupy z biało-czerwonymi flagami doczeka się też “Polish Hammer”?

H.H.: Mam nadzieję! W Pittsburghu - podczas gry w college - miałem sporą grupkę fanów o nazwie “Hynoski’s Polish Army”, więc nie widzę przeszkód, aby podobna sytuacja zaistniała w Nowym Jorku. Mówi się o mnie “Polski Młot” lub “Polski Pług”, więc – jako, że jestem dumny z polskiego pochodzenia – mam nadzieję, że to się przyjmie i poniesie echem.

Wychowałeś się w środkowej części stanu Pennsylvania, na wiosce, gdzie często spędzałeś czas łowiąc ryby. Tak się składa, że Polska słynie z obfitych w ryby jezior a także z... pięknych kobiet. Czy nie miałbyś ochoty na to, aby w niedługim czasie przekonać się o tym na własne oczy?

H.H.: (śmiech) Byłoby wspaniale! Zawsze chciałem tam pojechać i zobaczyć skąd pochodzę. W chwili obecnej mój kuzyn pracuje nad drzewem rodzinnym, więc może w przyszłym roku zaplanuję sobie wyjazd do Polski?

Parafrazując znany i niezbyt popularny wśród naszych rodaków dowcip – ilu Polaków potrzeba, aby wygrać Super Bowl? Dwóch w New England czy…?

H.H.: …tylko jednego w Giants!!! Mam wielką nadzieję, że uda nam się zwyciężyć także dla moich polskich fanów. Wierzę, że będziecie tam ze mną duchem i ciałem.

rozmawiał: Tomek Moczerniuk
photos: Giants.com, Associated Press, Larry Deklinski (newsitem.com)

________________________

Słowniczek pojęć:

- "Hank the Tank" - "Hank" to zdrobniale Henry, "Tank" - ang. czołg
- "Polish Hammer" - Polski Młot
- Hynocerous - od Rhinoceros czyli nosorożec
- free agent - zawodnik, którego kontrakt wygasł dzięki czemu może szukać klubu na własną rękę, bądź zupełnie bez ważnego zobowiązującego do gry kontraktu
- NFL Combine - tygodniowy obóz futbolowy w Indianapolis, na który - na specjalne zaproszenie - przyjeżdżają młodzi zawodnicy, aby zaprezentować swoje umiejętności skautom i trenerom ekip z NFL
- fullback - pozycja w futbolu amerykańskim w formacji ofensywnej. Fullback z reguły zajmuje się blokowaniem przeciwników, aby zabezpieczyć swojego rozgrywającego (quarterback), bądź też utorować drogę dla biegnącego z piłką running backs
- lockout - przerwa w pracy spowodowana konfliktem pomiędzy managementem a pracownikami
- running back - pozycja w futbolu amerykańskim w formacji ofensywnej. Zadaniem running backs jest pokonanie jak najdłuższego dystansu po otrzymaniu piłki od quarterbacka. Zagranie takie nie jest kwalifikowane jako podanie (pass play jest wówczas, gdy piłka jest podana do przodu) tylko rush play.
- wide receiver - kluczowa pozycja w futbolu amerykańskim w formacji ofensywnej. Wide receivers znajdują się po bokach boiska i ich zadaniem jest łapanie podań od quarterbacks.
- tight end - pozycja w futbolu amerykańskim w formacji ofensywnej. Tight ends ustawieni są z boku głównej linii ofensywnej i mają za zadanie albo blokować obrońców drużyny przeciwnej, albo łapać podania od quarterbacka. Ich rola zależy w głównej mierze od strategii trenera.
- quarterback - pozycja w futbolu amerykańskim w formacji ofensywnej. Quarterback to lider drużyny, który znajduje się zaraz za linią ataku i jest odpowiedzialny za podejmowanie decyzji dotyczących rozgrywania piłki.
- Lambeau Field - kultowy stadion, na którym swoje mecze rozgrywa ekipa Green Bay Packers.
- placekicker - kopacz, który z reguły wznawia grę kopnięciem od środka (kickoff), bądź usiłuje wykorzystać field goal - czyli kop za trzy punkty. Obie te czynności wykonywane są gdy piłka ma styczność z ziemią. Kicker kopie także futbolówkę do bramki po każdym przyłożeniu w celu uzyskania dodatkowego punktu. Czasem w drużynie jest dwóch kopaczy, z których jeden wykonuje kickoffs a drugi field goals. Zdarza się też, że czasem kicker jest także wykorzystywany do roli puntera, czyli kopacza wybijającego piłkę po nie udanej akcji ofensywnej swojego zespołu (do złudzenia przypomina to wykop bramkarza w piłce nożnej).

* w 2007 roku skazani na pożarcie Giants spotkali się w finale NFL z niepokonaną drużyną New England Patriots. Głównie dzięki fantastycznym podaniom Eli Manninga w czwartej kwarcie Giants odnieśli sensacyjne zwycięstwo 17:14.

Henry Hynoski: a "Polish Cinderella" story

noreply@blogger.com (Tomek Moczerniuk) — Thu, 26 Jan 2012 05:24:00 +0000

We are only a couple of days away from the Super Bowl XLVI. This year's final game will be special for Polish-American football fans because of three players with Polish last names that will take on the field on February 5th. One of them is a 23-year old Henry Hynoski, who's not only a Giants' lead blocker, but also a free agent that will get to start in the NFL Championship game in his rookie season. To honor the occasion the Mayor of Indianapolis is planning to rename the city to "IndianaPolish" on the game day. That of course is a joke, but Henry the "Polish Hammer" Hynoski is not kidding around. He plans on winning it all for real.

Heniu Chojnowski, a.k.a. Henry Hynoski, a.k.a. #45
for the NY Giants will start in the 46th Super Bowl
foto: giants.com

They call you a “Polish Hammer”, “Hank the Tank” or “Hynoceros”, but they might as well call you “Cinderella”. Your story has got to be one of the most fascinating ones of this season. A free agent going to a Super Bowl in his rookie season, what are the odds for that?

H.H.: Thank you, yes, it truly is an unbelievable experience. Even though I was not drafted soon I will be starting in my first ever Super Bowl! I feel blessed, but I know that I owe a lot to my hard work and perseverance.

Let’s go back in time. A little over a year ago you prematurely left your college team in Pittsburgh. Then in February you pulled your hamstring at the NFL Combine. Because of that in April your drafting dreams were shattered and you were forced to wait till the end of the lockout to see if someone might actually pick you up. How’s that for an emotional rollercoaster?

"Double H" in action against
Dallas on Jan 1
credit: Associated Press

H.H.: Obviously I was very disappointed, because according to scouting reports I was one of the top fullback prospects and was to be selected somewhere in the middle rounds of the draft. But due to my hamstring issue it did not happened. I was upset for a few days, but finally decided to use that as my motivation to prove them wrong. I trained extremely hard and found the way to overcome all the obstacles and came out of it better than ever. Waiting out to the end of the lockout was also very hard, but I was offered a job at the New York Football Giants and thanks to my dedication and hard work I made the team, which is one game away from winning it all.

Giants were not the only team interested in your services. You also received a phone call from the Steelers. What made you pick New York over your college town?

H.H.: To be completely honest I was pleased with the amount of interest in me. I had about 15 different calls, my phone was ringing off the hook. I was familiar with the city of Pittsburgh, because that's where I went to school for 4 years. But the Steelers’ style of offense does not call for the use of a fullback, so after hearing what coach Coughlin and Jerald Ingram (Running Backs Coach - T.M.) had to say about their system of play I felt more comfortable with being a Giant.

You are a true fullback - a position that some say is a dying breed in football. Would you agree?

H.H.: I do in a way, because currently a lot of teams are going with play sets that use wide receivers or tight ends over fullbacks. But I also believe that in the next couple of years my position will make a come back, because a team can always use physical effort of a lead blocker, who can pave the way for the running backs. So even though it might be sort of dying right now I have no doubts that it will be back in demand sooner or later.

What can you say about Tom Coughlin, who believed in you, made you a starter and helped you develop into a player that you are today?

H.H.: Coach Coughlin is a man of character and a wonderful coach. His resume and accomplishments can tell you all about his personal experience. His biggest asset is that he is a great motivator and he always finds a way to get the best out of his players. He also is a good man, who simply cares about his team. For me it’s a great honor to be able to play for him.

And what about Eli Manning? He already lead your team to one Vince Lombardi trophy in 2007 (coincidentally, against the Pats). Do you think that if he wins again this year will he finally be able to quiet his critics, who don’t see him among the best QBs? Will that feat secure him a spot in a Hall-of-Fame?

H.H.: In my opinion Eli is a tremendous player and there is no reason why he should not be considered one of the best – if not the best – quarterbacks in the game. This season’s story tells it all: first he lead us to a couple of thrilling, come-from-behind wins in the 4th quarter and in the playoffs he’s even better. I am not sure why Eli often gets overlooked, but no one works harder than him. In the huddle he gives us confidence and we feel that we can score every time he has the ball in his hands. He also is a great person off the field.

Henry Jr. with dad Henry Sr. and mom Kathy.
Photo: Larry Deklinski (newsitem.com)

You yourself had a great rookie season – apart from going to the Super Bowl what were some of the highlights that you remember the most?

H.H.: This whole season has been an unbelievable ride for me. I am glad that I was able to build such a good relationship with my teammates and that I am able to give a 100% effort and do everything in my power each Sunday to win a football game. I feel very fortunate, but at the same time I am having a really good time.

But not everything was peachy. You had to deal with a mid-season injury, but once you came back your blocking was even better than before. Was this the reason for the Giants’ running game to improve dramatically? You made Brandon Jacobs and Ahmad Bradshaw look really good at times.

H.H.: Thanks! I also think that my play stepped up after my arm injury. Yet again I was able to overcome the adversity and use the injury as a motivational tool. I came out of it even stronger and as a team we started to get better results and I hope that my play had something to do with it.

Your primary role is to be a lead blocker, a “thumper”, but you also proved that you can catch (season 12 catches for 83 yards and 3 catches for 20 yards in the NFC Championship game against the 49ers - T.M.) and carry. Where do you feel most comfortable? Do you have any plans in the future to replace any of your running backs?

H.H.: I don’t know if I will ever replace our running backs. I am a true fullback and that’s what I want to do. I am aware that I am a well-balanced football player that can run, block and catch, but on this team I realize that I need to be prepared for a lead blocker role, for this is what I have to do most of the time.

After a great first half of the season you barely made it to the playoffs, but in the postseason you are unstoppable so far. What is the reason for this magnificent turnaround?

H.H.: We were back in the corner and against the wall. Our playoffs began with two games remaining in the regular season, because we had to win those games in order to see any postseason action. It was a “win or go home” situation and we happen to play better when there is so much at stake. We worked hard the whole season and now we continue to give that extra effort. We come to our practices early and stay late just so we know every play in and out. We watch hours of tapes, so we can prepare for what’s coming at us. We study each opponent with great detail and so far it paid off.

It did indeed to the point that you are one of the last two remaining teams. What does it mean to you to play in the most important game of the year?

H.H.: It’s a true blessing, because as a young kid you dream about it and my dream is coming true. I will get to find out what it tastes like and I am very thankful for this opportunity. And to think that it comes to me at such an early stage of my career is just amazing.

Your dad Henry Sr. was also a fullback and played professionally for the Cleveland Browns back in the 70s. He was also a good player, but he never went as far as you. He must be extremely proud of you. Will he be at the game?

H.H.: Oh, yeah my whole family will be there! They never missed any of my games, whether it was high school, college or pro. My father is very proud of me and he sort of relives his playing career through me right now. Recently he was at the Lambeau Field for the very first time to see us beat the Packers in the NFC Divisional game. He and I both enjoy it very much.

Your dad is not only a great former player, but also is Polish. What do you know about your roots?

H.H.: I am 100% Polish! My maternal grandparents were from Gdańsk and Suwałki and my paternal grandfather was somewhere from the lake region of Mazury. Also my last name used to be “Chojnowski” before it got changed in America.

Henry can carry the football. Can he
carry his team to a Super Bowl victory?
credit: Associated Press

Do you have any Polish customs that you follow? Do you know any Polish words?

H.H.: Well, “Na Zdrowie” is definitely #1 (laughter). I use that phrase quite often (laughter). I also remember my mother Kathy talk to her mother in Polish. As far as a tradition goes I remember how my “Babcia” and her five sisters sometimes would come over and make pierogies and potato placuszki. I would literally eat hundreds of them – they were the best ever!

This year’s Super Bowl will be special for Polish football fans, because it will feature three players of Polish descent. The Giants have you and the Patriots have a kicker Stephen Gostkowski and another superb young player Rob Gronkowski. What can you say about this "IndianaPolish" matchup?

H.H.: Pats have a very talented team and both Stephen and Rob are major parts of it. Rob had a great year, broke a lot of records and made it to the ProBowl, so that’s a nice tribute for him. It’s no coincidence that both of us are Polish, because our positions – tight end and fullback – are reserved for tough guys. And Polish guys have that reputation, we bring that blue collar, hard worker mentality to the field. We are very proud of our upbringing.

Rob, whom they call a “Polish Prince of New England” has quite a Polish fan base. What about “Polish Hammer”? Do you expect to see some white and red flags at the Giants Stadium next year?

H.H.: I would think so. In Pitt I had a nice group of followers called “Hynoski’s Polish Army”. So it would be nice if something like that would start in New York. They call me here the “Polish Hammer” or the “Polish Plow” and – since I am very proud of my heritage – I hope that it sticks and catches on.

You come from Central Pennsylvania and are an avid fishing fan. Poland has many great lakes with plenty of fish and Polish women are beautiful – would you like to go and check either one on your own?

H.H.: (laughter) I would love that! I always wanted to get over there to find out where we came from. My cousin is working on our family tree, so maybe next year I could make some plans about going to Poland.

So - to paraphrase the infamous joke - how many Polish people does it take to win a Super Bowl? Two, as in New England, or…?

H.H.: ...one on the Giants! I hope that on February 5th we will win for all of my Polish supporters, whom I hope to be with me personally or in spirit.

Text: Tomek Moczerniuk
Photos: http://www.giants.com , Larry Deklinski (newsitem.com), Associated Press

Dawejko powalczy w Atlantic City

noreply@blogger.com (Tomek Moczerniuk) — Wed, 25 Jan 2012 05:21:00 +0000

Polski pięściarz z Filadelfii Joey Dawejko i jego nowy pracodawca nie marnują czasu. Zaledwie dwa tygodnie po zwycięskiej walce z Corey Winfieldem (4-9, 2 KO) Dr. Mario Yagobi znalazł Dawejce kolejnego przeciwnika. Będzie nim 28-letni Meksykanin z Las Vegas Alvaro Morales (6-10-6), z którym Polak zmierzy się 28 stycznia w Resorts Casino Hotel w Atlantic City. O kulisy i przygotowania do nadchodzącej walki zapytaliśmy samego szefa Boxing 360.

W walce z Winfieldem Joey poradził sobie znakomicie. Czy był Pan zadowolony ze stylu w jakim odniósł zwycięstwo?

M.Y.: Podpisałem z nim kontrakt zaledwie kilka dni przed walką, ale kiedy zapytałem go czy chce walczyć powiedział, że jest gotowy. W ciągu samej walki widać było, że miał kilka miesięcy przerwy, ale nie przestraszył się większego i cięższego (niemal 140kg i 191cm) przeciwnika. Mimo iż był dużo niższy i lżejszy (178cm i 104kg) kontrolował wydarzenia w ringu i wygrał zasłużenie.

Joey słucha rad Dr. Yagobi

Czy Winfield sprawił mu jakiś kłopot? Czy Joey miał szansę na nokaut?

M.Y.: Mimo iż Joey walczy przeciwko zawodnikom "ciężkiego" kalibru porusza się po ringu jak pięściarz wagi średniej. Dlatego też Winfield nie mógł go trafić. Przez większą część tego 4-rundowego pojedynku Winfield unikał walki i szukał klinczu, dlatego Joey nie miał szans na nokaut. Sędzia ringowy mocno się napracował rozdzielając obu zawodników, ale wszyscy punktujący sędziowie wydali zgodny werdykt 40-36 dla Dawejki.

Mówi się, że Joey pokaże się Polakom w Chicago 17 lutego w Cicero Stadium podczas gali Friday Night Fights. Z kim się zmierzy?

M.Y.: Jest kilka opcji, ale nie mamy jeszcze nikogo na papierze. Zresztą najpierw Joey musi wygrać swoją drugą styczniową walkę. W najbliższą sobotę w Resorts Casino Hotel w Atlantic City zmierzy się on z Meksykaninem z Las Vegaz Alvaro Moralesem, który mierzy 183cm i waży 134kg*. To doświadczony bokser (6-10-6) i ma ciekawe CV. Walczył jak równy z równym z m.in. Sethem Mitchellem, Jonte Willisem, Ashante Jordanem or Andy Ruizem Jr. Ma na swoim koncie także porażkę z Polsko-Kanadyjskim fighterem Grzegorzem Kielsą.

"Snookie" i jej tata Andy Polizzi -
nowa siła wśród bokserskich stajni
foto: Jamie McCarthy/Wire Image

Więc trzy walki w niespełna miesiąc - dokąd Wam się tak spieszy?

M.Y.: Joey ma talent i doświadczenie z walk amatorskich i czas na to, aby pokazać to na zawodowym ringu. W sobotę da z siebie wszystko, mimo iż zgodziliśmy się na udział zaledwie na 5 dni przed galą. Zadzwonił do nas Brian Burke z Final Round Promotions w stanie Nowy York i powiedział, że ma kłopot z obsadą przeciwnika dla Moralesa. Okazało się, że Brian pracuje dla znanej z reality show "Jersey Shore" Nicole Polizzi, która - wraz wspomagana przez swojego ojca Andy'ego - niedawno została prezesem grupy Team Snookie Boxing. A że "Snookie" się nie odmawia postanowiliśmy podjąć wyzwanie.

Czy Joeyemu nie przeszkadzają tak częste występy?

M.Y.: Kiedy podpisywaliśmy z nim kontrakt mówiłem mu, że chciałbym, aby od samego początku walczył dużo i często. To mu się spodobało, bo mówił, że po to właśnie trenował, aby walczyć. Dlatego też jeśli tylko będzie zdrowy i uniknie kontuzji chciałbym, aby pokazywał swoje umiejętności w ringu przynajmniej raz na miesiąc.

Wspominał Pan także, że w przyszłości chciałby Pan, aby Joey zszedł do kategorii cruiserweight i tam szukał swojej szansy?

M.Y.: Na chwilę obecną łatwiej jest wypromować zawodnika w wadze ciężkiej, dlatego też nigdzie się nie ruszamy. Mam jednak nadzieję, że po 10 walkach Joey może być gotów na zejście o szczebel niżej.

Tomek Moczerniuk
Photos: Boxing360.com (Rich Hundley) _______________________________________________________

* - Transmisja na Behindthering.com ($9.95).

Artykuł ten ukazał się także na bokser.org:
http://www.bokser.org/content/2012/01/25/083413/index.jsp

Mario Yagobi: Joey will fight for Snookie

noreply@blogger.com (Tomek Moczerniuk) — Tue, 24 Jan 2012 07:06:00 +0000

Joey will soon fight for Dr. Yagobi and Snookie

On January 13th Joey Dawejko (6-0, 2KO) beat Corey Winfield (4-9, 2KO) and won his first ever fight for his new employer. The owner of Boxing360 Dr. Mario Yagobi was pleased with his performance, but decided that one fight in a month is simply not enough for "Polish Thunder". Here is what Joey's boss had to say about his last fight and future plans, which involve... a star of an MTV show "Jersey Shore".

How would you rate Joey’s performance against Winfield?
M.Y.: We signed him only a couple of days earlier, so I asked him if he's ready to fight and he said yes. He was off for a couple of months, but he was not at all intimidated in that fight against a big, 305-310lb and 6’5” guy. Joey is obviously much shorter, but won the fight and showed some really nice skills.

Was he ever in trouble? Was there a chance for a knock-down?

Joey listens to Dr. Yagobi's advice

M.Y.: Against those heavyweights he moves like a middleweight guy, so he was never in trouble. And the chance for a KO was nullified by Winfield, who unfortunately did more holding than punching throughout all 4 rounds. Referee had his hands full with separating the fighters, but at the end all three judges had it 40-36 in favor of Joey.

His next fight will be in Chicago on February 17th. Who will be his opponent this time?
M.Y.: We have a couple of guys lined up, but nothing has been signed so far. But actually before that takes place Joey has one more bout in January. This Saturday at Resorts Casino Hotel in Atlantic City he will take on Alvaro Morales - a 6'0" and 295lb Mexican from Las Vegas*. He's a more experienced fighter (6-10-6) and has a great resume. He's gone the distance with Seth Mitchell, Jonte Willis, Ashante Jordan or Andy Ruiz Jr. He also fought and lost to a Polish-Canadian fighter Grzegorz Kielsa.

Snookie the Promoter with her dad Andy Polizzi
foto: Jamie McCarthy/Wire Image

So three fights in a span of a little over a month. What's the hurry?

M.Y.: Joey has a great amateur background and he wants to bring those skills to the ring as often as possible. On Saturday he's going to do just that even though we agreed to be on the card only 5 days before the fight. We got a call from Brian Burke of Final Round Promotions in upstate NY, who were scrambling to get an opponent for Morales. They work with Jersey Shore's Nicole "Snookie" Polizzi, who - along with her dad Andy Polizzi - recently became an owner of Team Snookie Boxing. We could not say no to her.

Is Joey ready to take on another big guy on such a short notice?
M.Y.: When we signed him I told him that I plan on moving him very quickly and he said that it's fine with him. That’s what he's been training for. Hopefully we won't get cut or injured, because I would like to get him in the ring once a month so he could show off his skills and show what he's made of.

After the signing you have said that ultimately you would like him to go one division down. When will we see Joey as a cruiserweight?
M.Y.: Right now it's much easier to move people in the heavyweight category, so he will continue to fight in this division. Hopefully within the next 10 fights he will be ready.

Tomek Moczerniuk
Photos: Boxing360.com (Rich Hundley)

_______________________________________________________

* - The show will stream on Behindthering.com for $9.95.

Polski Grom wygrywa w Filadelfii

noreply@blogger.com (Tomek Moczerniuk) — Tue, 24 Jan 2012 05:42:00 +0000

Polski Grom przed
walką z Winfieldem

Joey Dawejko, który na początku stycznia podpisał kontrakt z grupą Boxing 360, zaliczył udany debiut dla swojego nowego pracodawcy. 13 stycznia w National Guard Armory w Filadelfii pokonał on na punkty pochodzącego z Winston-Salem w Północnej Karolinie Corey'a Winfielda (4-9, 2KO).

To właśnie dlatego nazywają go "Polish Thunder"!

Walczący przed własną publicznością były młodzieżowy Mistrz Świata z Meksyku w 2008 był przez wszystkie cztery rundy stroną przeważającą. Mimo iż Amerykanin był od niego dużo wyższy i cięższy (191cm i 137kg przy 178cm i 104kg) lewe sierpowe Polaka co chwila lądowały na wielkim korpusie 28-latka z Północnej Karoliny. Siedem lat młodszemu Dawejce nie udało się skończyć walki przed czasem, bo rywal był bardziej zainteresowany klinczowaniem niż pojedynkiem na pięści. Sędzia ringowy Benji Esteves Jr. miał wiele pracy przy rozdzielaniu obu zawodników, ale ostatecznie cała trójka sędziowska wydała jednogłośny werdykt: 40-36 dla "Polskiego Gromu".

Dawejko, który zaliczył swoje szóste zwycięstwo w zawodowej karierze powróci na ring 17 lutego podczas gali "Friday Night Fights" w hali Cicero w Chicago. Jego przeciwnika poznamy w najbliższym czasie.

Tomek Moczerniuk
Zdjęcia: Rich Hundley, Boxing360

Zdjęcia z walki z 13 stycznia:

Tekst ten ukazał się także na bokser.org:
http://www.bokser.org/content/2012/01/24/150134/index.jsp

Soszyński: “Jestem mocny, mogę walczyć z każdym.”

noreply@blogger.com (Tomek Moczerniuk) — Thu, 12 Jan 2012 05:43:00 +0000

Dobra wiadomość dla fanów Grzegorza Soszyńskiego -
polski bokser wraca na ring!

Po niemal rocznej przerwie do ringu powraca polski bokser wagi półciężkiej Grzegorz Soszyński (20-1-1, 10 KO). 17 lutego na gali w Chicago zmierzy się on z Rayco Saundersem i ma to być pierwszy krok w drodze na szczyt urodzonego w Zakopanem pięściarza. Walkę będzie można obejrzeć w Polsce za pośrednictwem internetu, choć na razie jeszcze nie podano szczegółów technicznych dotyczących transmisji.

Minęło sporo czasu od Twojej ostatniej walki. Dlaczego musieliśmy czekać aż 10 miesięcy na to, aby zobaczyć Ciebie znowu w ringu?

GS: Wynikało to z tego, że miałem do poukładania troszkę spraw życiowych. Ale teraz czas najwyższy na powrót do boksu. Od 1.5 miesiąca przebywam w Chicago, gdzie szlifuję formę pod okiem Sama Colonny. Mam dobrą opiekę i świetne warunki. Czuję, że jestem "w gazie".

Twój pojedynek z Geardem Ajetoviciem (19-6-1, 9KO) o pas WBC Mediterranean był tak zacięty i wyrównany, że wielu fachowców twierdziło, że sprawiedliwszy byłby remis. Jakie były Twoje odczucia?

Soszyński szlifuje formę pod okiem
Sama Colonny

GS: O remisie nie mogło być mowy! Serb wyprowadzał co prawda jakieś ciosy, ale ja w każdej rundzie zadawałem ich znacznie więcej. Były one także bardziej skuteczne, bo dochodziły do celu. Może z daleka tego nie było widać, ale najważniejsze, że widzieli to sędziowie. W ich opinii wygrałem na punkty i był to sprawiedliwy werdykt.

17 lutego wystąpisz w walce wieczoru na gali “Friday Night Fights” w Chicago. Kto będzie Twoim przeciwnikiem?

GS: Stanę naprzeciwko 37-letniego Amerykanina Rayco Saundersa. Jego rekord może nie powala na kolana (22-14-2, 9KO - przyp. TM), ale to doświadczony pięściarz, który nigdy w karierze nie przegrał przez nokaut*. O tym, że będzie on wymagającym rywalem może świadczyć też fakt, że chwalił go Tomek Adamek, który z nim sparował. W światowym rankingu wagi półciężkiej Saunders jest sklasyfikowany o cztery oczka wyżej ode mnie.

Walka odbędzie się na tydzień przed Twoimi urodzinami – czy zamierzasz sprawić sobie urodzinowy prezent?

GS: Bardzo bym sobie tego życzył! Stawiam przed sobą wysokie cele: chcę wrócić do pierwszej 15. rankingu i wypłynąć na szersze wody, aby już wkrótce móc walczyć z najlepszymi. Chcę także dodać kolejny pas do kolekcji, bo stawką walki w Chicago ma być pas WBA America.

W sparringu przeciwko czołowemu amatorowi w USA
Robertowi Jacobsowi Grzegorz prezentował się naprawdę
świetnie.

Jako, że będziesz obchodzić okrągłą, 30. rocznicę urodzin – jak podsumujesz swoją dotychczasową karierę i jakie są Twoje najbliższe plany?

GS: Czuję lekki niedosyt, bo w mojej dotychczasowej karierze było zbyt wiele przerw. Jedna spowodowana była kontuzją, inna złym kontraktem, jeszcze kolejna sprawami osobistymi. Te pauzy nie były mi potrzebne i naprawdę żałuję, że dopiero teraz zacząłem współpracę z firmą Polish Sport Production. Mimo, iż to dopiero początek naszego związku ja już dziś czuję się bardzo dobrze i mam wrażenie, że “moc jest ze mną”. W końcu mam wokół siebie osoby, które znają się na rzeczy i wiedzą co ze mną zrobić. Na dodatek mam też mocnego sponsora: firmę International Perfect Trading, która zajmuje się wysyłką paczek i kontenerów. Są najlepsi a zarazem najtańsi w Stanach. Wspomagają mnie we wszystkim i bardzo jestem im za to wdzięczny.

Plany na przyszłość? Żadnych walk ze średniakami, moi przeciwnicy muszą prezentować odpowiedni poziom i klasę. Tylko w ten sposób mogę doczekać się walki o tytuł Mistrza Świata, który zamierzam zdobyć w przeciągu 2 najbliższych lat.

W swojej karierze przegrałeś tylko z Dawidem Kosteckim. Chciałbyś, aby doszło do rewanżu?

GS: Tak, bo mam sobie i fanom boksu coś do udowodnienia. Przegrałem z Cyganem na punkty walcząc od pierwszej rundy ze złamaną ręką**. Kto wie jakby się to potoczyło gdyby nie kontuzja?

180-funtowy Soszyński w natarciu
na cięższego o 30lb Jacobsa

Bernard Hopkins, Jean Pascal, Chad Dawson - tak obecnie wygląda czołowa trójka rankingu wagi półciężkiej. Z kim chciałbyś zmierzyć się najpierw?

GS: To bardzo sławne nazwiska i mocni pięściarze, ale powiem szczerze, że jeśli któryś z tej trójki zgłosiłby się do mnie z propozycją walki to przyjąłbym ją z radością. Takie szanse nie zdarzają się co chwila, a ja czuję, że byłbym w stanie - zarówno psychicznie jak i fizycznie - poradzić sobie z takim wyzwaniem.

A może najpierw chciałbyś pomścić Aleksa Kuziemskiego i zbić Nathana Cleverly?

GS: (śmiech) Czemu nie? Już raz miałem miałem z nim walczyć, ale z uwagi na krótki termin przygotowania (5 dni) i lekką nadwagę (6kg) musiałem grzecznie odmówić. Za to dziś mogę wejść z nim do ringu nawet teraz.

Na razie jednak powalczysz w Chicago, gdzie obecnie mieszka inny świetny zawodnik wagi półciężkiej Andrzej Fonfara. Czy mógłbyś z nim skrzyżować rękawice w bratobójczym pojedynku?

GS: Andrzej to bardzo fajny człowiek, znamy się dobrze, przylecieliśmy razem do Stanów i tu na miejscu też się spotykamy. Ale koledzy kolegami, a sport sportem. W ringu nie ma miejsca na jakiekolwiek sympatie. Mogę więc rzucić mu rękawicę choćby dziś. Zresztą nie tylko jemu, czuję się mocno i mogę walczyć naprawdę z każdym.

rozmawiał: Tomek Moczerniuk
zdjęcia: Ted Pacyga

* - Saunders ma na swoim koncie jedną porażkę przez nokaut, którą odniósł 23 września 2003 na gali w Johnstown, Pennsylvania. Uległ on wtedy już w 2. rundzie Gregowi Wright z Detroit.

** - 24 października Soszyński uległ Dawidowi Kosteckiemu (38-1-0, 25KO) odnosząc kontuzję ręki - złamanie z przemieszczeniem i zmiażdżeniem kości lewego śródręcza - w pierwszej rundzie. Mimo to ambitnie walczył do samego końca.

artykuł ukazał się na bokser.org:
http://www.bokser.org/content/2012/01/12/091751/index.jsp

Kikkan Randall: raz górą jest Bjoergen, a raz Kowalczyk

noreply@blogger.com (Tomek Moczerniuk) — Tue, 10 Jan 2012 05:05:00 +0000

Podczas gdy w Polsce Justyna Kowalczyk otrzymuje tytuł Sportowca Roku w USA przedstawicieli biegów narciarciarskich na próżno szukać w jakichkolwiek zestawieniach. Nie znaczy to jednak, że Ameryka nie ma się czym chwalić, bo od kilku lat do światowej czołówki puka 29-letnia specjalistka od sprintów Kikkan Randall. W tegorocznym Tour de Ski zajęła 10. miejsce, ale udało jej się wskoczyć na podium w Toblach, gdzie przedzieliła dwie wielkie rywalki Marit Bjoergen i Justynę Kowalczyk. Sympatyczna Amerykanka była zadowolona ze swojego występu i nie ukrywa, że mierzy w olimpijskie złoto w Soczi w 2014. Najpierw jednak w połowie lutego zobaczymy ją w Szklarskiej Porębie, gdzie także zamierza walczyć o najwyższe laury w sprincie.

Kikkan Randall ze srebrnym medalem MŚ 2009 w Libercu
foto: http://www.cbc.ca

W 2009 podczas MŚ w Libercu zostałaś pierwszą Amerykanką w historii, która zdobyła medal na jednej z najważniejszych imprez w biegach narciarskich. Czy takie brzemię Ci nie ciąży?

KR: Z pewnością cieszy mnie to, że to właśnie ja przełamałam tę barierę, którą zawsze uważałam za osiągalną dla Amerykańskich sportowców, a w szczególności dla Amerykańskich biegaczek. Trzeba przyznać jednak, że zanim to nastąpiło upłynęło wiele czasu. Potrzeba było cierpliwości, determinacji i ciężkiej pracy. Jednak opłaciło się czekać i dlatego to teraz tak dobrze smakuje. Ale najbardziej cieszę się z tego, że moje osiągnięcia dodały moim rodaczkom nowej motywacji i sprawiły, że zaczęły wierzyć w siebie oraz w to, że poprzez ciężką pracę mogą marzyć o coraz wyższych celach.

Ale jak na razie to Ty ciągniesz ten wózek praktycznie w pojedynkę. Czy nie czujesz się osamotniona w walce z Europejkami?

KR: To fakt, że w tym sezonie jestem najlepszą biegaczką w USA, ale ogromnie się cieszę, że u mojego boku startuje też kilka moich koleżanek z kadry. Atmosfera jest bardzo fajna i pozytywna właśnie dzięki temu, że mam wokół siebie tak wspaniałą ekipę. Podczas tak długiego i wyczerpującego sezonu stajemy się sobie bliscy, niczym druga rodzina. Udało mi się także zaprzyjaźnić z kilkoma zawodniczkami z innych krajów. Dlatego nie czuję się outsiderem, tylko tak, jak gdybym do tego grona należała od zawsze. Jestem traktowana z respektem i czuję się bardzo komfortowo. Jako Jankesi musimy radzić sobie z zupełnie innym stylem życia, bo przecież podczas sezonu przebywamy w Europie przez pół roku. Bycie z dala od domu przez tak długi okres czasu też ma swój ciężar, ale nauczyłam się z tym żyć.

Dlaczego w takim sportowym mocarstwie jak USA brakuje utalentowanych biegaczek?

KR: Największą przeszkodą jest to, że w Ameryce biegi narciarskie nie są modne. Wybieramy inne sposoby spędzania wolnego czasu i inaczej wykorzystujemy nasze talenty - możliwości jest tu bowiem naprawdę dużo. Aby osiągnąć coś w biegach narciarskich potrzeba wieloletniego poświęcenia zarówno jeśli chodzi o czas jak i pieniądze. Należy liczyć się z tym, że wypłynięcie na wierzch może zająć kilka lat. Wielu biegaczy ma problemy ze zgromadzeniem środków na uprawianie tej dyscypliny a także z utrzymaniem odpowiedniej motywacji przez długi okres czasu. Bo tak jak wspomniałam wcześniej – wejście na szczyt czasem może zabrać dobrych kilka lat. Ta wspinaczka Tobie idzie znakomicie.

Podczas trzech ostatnich Olimpiad w twojej koronnej konkurencji sprincie indywidualnym uzyskiwałaś coraz lepsze rezultaty (44. miejsce w Salt Lake, 9. w Turynie i 8. w Vancouver). Znaczy, że w Soczi będzie upragniony medal?

KR: Tak, poprzez całą moją karierę uważałam, że do momentu igrzysk w Soczi powinnam mieć za sobą odpowiednią dawkę treningów i nabytego doświadczenia, aby zgarnąć olimpijski medal. Miałam nadzieję, że to nastąpi już w Vancouver, ale okazało się, że mój klasyczny sprint nie dorównuje jeszcze mojej „łyżwie”. A w Rosji będziemy się ścigać właśnie w stylu łyżwowym. Na dodatek czuję się coraz lepiej na dłuższych dystansach a pozostałe dziewczyny od sprintu drużynowego też cały czas idą w górę, dlatego nie będziemy bez szans w pozostałych konkurencjach.

Na rok przed igrzyskami czekają cię Mistrzostwa Świata w Val di Fiemme. W tym samym miejscu rozegrane zostały dwie ostatnie konkurencje tegorocznego Tour de Ski.

KR: Cieszę się z możliwości rywalizowania w Val di Fiemme w tym roku, bo dało mi to szansę na analizę przyszłorocznych tras. Już raz ścigałam się tutaj podczas MŚ w 2003, ale wtedy dopiero zaczynałam moją międzynarodową przygodę z biegami.

W Toblach Kikkan przedzieliła Bjoergen i Kowalczyk
foto: usskiteam.com

W Tour de Ski wystąpiłaś w nim po raz drugi. W ubiegłym roku ukończyłaś ten katorżniczy wyścig na 21. miejscu, obecnie poszło Ci znacznie lepiej.

KR: Tak, w sprincie w Toblach byłam druga przedzielając Bjoergen i Kowalczyk. Do momentu startów w Val di Fiemme zajmowałam piątą lokatę z niespełna dwuminutową stratą do Teresy Johaug. W ubiegły weekend dałam z siebie wszystko, ale nie wystarczyło to do utrzymania tak wysokiej pozycji. Ale i tak jestem z siebie zadowolona. Moja strategia – skupieniu się na każdym biegu z osobna – się opłaciła. Ostatecznie ukończyłam zawody na 10. miejscu, o jedenaście lokat wyżej niż w roku ubiegłym, co utwierdza mnie w przekonaniu, że zrobiłam kolejny krok do przodu w kierunku tytułu mistrzowskiego w 2013.

Ale tegoroczny Tour de Ski to tak naprawdę ‘Tour de Bjoergen i Kowalczyk’. Skąd się bierze tak wielka dominacja tych dwóch zawodniczek?

KR: Marit i Justyna to dwie wielkie, godne siebie rywalki. Uważam, że obie mają wielki talent i ogromną determinację. Od wielu lat trenują i rywalizują na niewiarygodnie wysokim poziomie – podobnie jak my wszystkie, ale one są w stanie wskoczyć na jeszcze wyższy pułap. Ich wytrzymałość i możliwości są czymś, na czym wzorują się pozostałe zawodniczki. Nastał czas ich niepodzielnego panowania, a nam pozostaje mieć nadzieję, że z czasem będziemy zmniejszać różnicę, która nas od nich obecnie dzieli.

W Soczi Kikkan będzie faworytką do złotego medalu
w sprincie.
Foto: universalsports.com

Wiesz co mówisz, bo jesteś tego żywym przykładem. Z każdym rokiem robisz postępy, a obecny sezon jest dla ciebie przełomowy. W każdym tegorocznym starcie w Pucharze Świata meldowałaś się w pierwszej dziesiątce. Masz także na swoim koncie triumfy w sprintach w Davos i Toblach. W generalnej klasyfikacji jesteś czwarta tuż za Johaug. Czy stać cię na jeszcze więcej?

KR: W 2006 zdecydowałam się na pełnoetatowe bieganie i od tamtej pory cały czas pnę się w górę. To wszystko jest wynikiem odpowiedniej mieszanki treningu, doświadczenia, wiary w siebie oraz oczywiście zasobów finansowych. Każdy upływający rok sprawia, że jestem silniejsza i coraz bardziej wierzę w swoje umiejętności. W przypadku Pucharu Świata skupiam się na tym, aby jak najlepiej wypaść w każdym ze startów, co procentuje wysokim miejscem w ‘generalce’. Cieszę się, że w końcu na stałe zadomowiłam się w czołówce!

W połowie lutego zawody PŚ zagoszczą w Polsce. Czy Polscy fani zobaczą Ciebie w Szklarskiej Porębie?

KR: Tak, planuję wystartować tam zarówno w sprincie jak i na 10 km. Szczerze powiedziawszy nie mogę się doczekać, bo już raz tam biegałam: podczas MŚ Juniorów w 2001. Wspominam to miejsce bardzo miło – zarówno trasy, organizację zawodów jak i wspaniałą atmosferę stworzoną przez kibiców.

W polskich i norweskiche media roi się od informacji na temat konfliktu pomiędzy Bjoergen i Kowalczyk. Jak to wygląda od wewnątrz?

KR: Osobiście, kiedy jestem w pobliżu Marit albo Justyny nie widzę żadnego konfliktu. Uważam, że media uwielbiają podgrzewać atmosferę, która sprzyja kontrowersyjności. Mimo iż te kobiety są wielkimi rywalkami, obie są bardzo przyjazne i łatwe w nawiązywaniu kontaktu.

Kowalczyk otwarcie mówi o lekarstwach na astmę, które zażywa Bjoergen. Czy uważasz, że takie wspomagające wydolność organizmu medykamenty powinny być zakazane niezależnie od tego jakie schorzenie mają leczyć?

KR: Nigdy nie byłam chora na astmę i nie wiem jak bardzo ta choroba ogranicza oddychanie, dlatego nie czuję się na siłach, aby odpowiedzieć na to pytanie.

Czy możesz powiedzieć, że przyjaźnisz się z Kowalczyk? Jakie masz o niej zdanie?

KR: Justyna zawsze traktowała mnie po przyjacielsku i mamy fajny, bezproblemowy kontakt. Chciałabym ją poznać bliżej – najlepiej, gdybyśmy kiedyś miały możliwość wspólnego treningu.

W tym sezonie uwaga mediów skupia się wyłącznie na Bjorgen i Kowalczyk. Czy tobie odpowiada bycie w cieniu? Czy wolałabyś być w centrum uwagi, jak to ma miejsce w US, gdzie nie masz sobie równych?

KR: Jestem zadowolona z tego, gdzie się znajduję. Bjorgen i Kowalczyk to największe gwiazdy tego sportu i one jak najbardziej zasługują na bycie na świeczniku. Fajnie jest kiedy poświęca mi się nieco więcej uwagi przy okazji sprintów, ale z drugiej strony cenię to, że mogę wykonywać swoje rutynowe czynności bez obecności kamer czy ludzi analizujących każdy mój ruch. Dbam jednak o to, aby w prasie amerykańskiej pisano o nas jak najczęściej i jak najlepiej, bo tylko w ten sposób możemy wpłynąć na promocję tego sportu i dać gwarancję, że biegi narciarskie w USA nie zaginą w przyszłości.

Krótko i zwięźle: kto wygra Puchar Świata w tym roku?

KR: Na chwilę obecną ciężko powiedzieć, bo raz górą jest Bjorgen, a raz Kowalczyk. Myślę, że tak będzie już do końca. Tegoroczna rywalizacja jest doprawdy niesamowita – biegi nie mogły wymarzyć sobie lepszej promocji tego sportu!

Czy zamieniłabyś srebro w Libercu na brąz w Vancouver?

KR: Nie ma mowy! Ten srebrny medal w Libercu był dla mnie wyjątkowy. Zaledwie na osiem miesięcy przed biegiem leżałam w szpitalu nie wiedząc, czy jeszcze kiedykolwiek będę w stanie się ścigać. A sama myśl o zdobyciu medalu zapierała mi dech w piersiach. Jednak udało się, a doświadczenie, które zdobyłam, fala emocji, która mi wówczas towarzyszyła oraz historyczny wymiar tego osiągnięcia czynią ten medal bezcennym i właśnie dlatego nie zamieniłabym się na nic w świecie. Po za tym czuję, że jestem na dobrej drodze do osiągnięcia sukcesu na Olimpiadzie w przyszłości i to w dużej mierze właśnie dzięki temu srebrnemu krążkowi.

Jesteś specjalistką od sprintów, w ostatnich latach nigdy nie zeszłaś poniżej 10. lokaty w tej konkurencji. Dlaczego nie radzisz sobie tak dobrze na dłuższych dystansach?

KR: Nigdy nie nastawiałam się jakoś specjalnie na sprinty, ale tak to wyszło ‘w naturze’. Mój organizm jest bowiem w stanie wyprodukować mnóstwo energii i szybkości na krótkim dystansie. Z uwagi na moją fizjologię nie byłam nigdy predysponowana do walki na dłuższych dystansach, ale z każdym rokiem pracuję nad tym i czuję, że jestem silniejsza. A to z kolei pomogło też i moim sprintom.

Kikkan lubi róż, my lubimy Kikkan!
foto: i.nbcolympics.com

Czy to, że masz w rodzinie olimpijczyków wpłynęło na twoją decyzję o wybraniu kariery sportowca?

KR: Zdecydowanie. To, że zarówno moja ciocia jak i wujek reprezentowali USA na igrzyskach w 1968 sprawiło, że już jako mała dziewczynka odkryłam w sobie pasję do biegów. Oni są moimi idolami i to dzięki nim zaczęłam marzyć o olimpijskich triumfach. Również miałam to szczęście, że wychowałam się w Anchorage na Alasce, gdzie sporty zimowe traktuje się z nabożną czcią i szacunkiem.

Czy medalistka MŚ dalej pracuje w sklepie z obuwiem sportowym?

KR: Niestety wymagania treningowe, moich sponsorów oraz organizacji, które wspieram nie pozwalają na znalezienie choćby skrawka czasu na sprzedaż butów do biegania w Skinny Raven Sport. Lubiłam tam pracować, ceniłam sobie kontakt z ludźmi i to, że mogłam im pomóc odkryć radość z biegania i fitness. Ale w tym sklepie mam w dalszym ciągu wielu przyjaciół i odwiedzam ich najczęściej jak mogę.

Czy możesz podzielić się z nami jakąś ciekawostką na twój temat? Coś o czym ludzie z pewnością nie mają zielonego pojęcia?

KR: Po pierwsze to gdybym nie ścigała się na nartach studiowałabym informatykę. Uwielbiam wszystkie technologiczne urządzenia. Czasem moi przyjaciele nazywają mnie „techno-weenie” i zawsze zwracają się do mnie ze swoimi komputerowymi problemami. Ale ja chciałabym wiedzieć jeszcze więcej! Po drugie: kiedy byłam małą dziewczynką nienawidziłam koloru różowego. A teraz mam różowego bzika!

rozmawiał: Tomek Moczerniuk
photos: universalsports.com, usskiteam.com, cbc.ca, i.nbcolympics.com

Kikkan Randall: It's fun to finally be in the mix!

noreply@blogger.com (Tomek Moczerniuk) — Sun, 08 Jan 2012 05:00:00 +0000

Kikkan Randall with her World Championship
silver medal won in Liberec in 2009
foto: http://www.cbc.ca

Even though an american cross-country skier Kikkan Randall loves pink, she looks as well in silver and arguably so even better in gold. After a couple of years of breaking out this alaskan sportswoman is finally close to the top, which in the future will make her a major contender for FIS World Championship and Olympic Games medals.

You are a barrier-breaker, for no other American woman besides you ever won a medal (silver Medal at Nordic World Championship in Liberec in 2009) in cross-county skiing. How does that make you feel?

KR: It’s definitely exciting to be experiencing the results that I have always felt were possible for American skiers, and especially female American skiers. It took many years to get to this point, much patience and determination, and it feels great for all the hard work to pay off. Perhaps the most exciting result from my performances however, has been the new confidence and motivation that we are seeing in the entire women’s field in the US. Now that our women know what is possible, they are working harder and dreaming bigger than ever before.

In this event you alone seem to carry the US Ski Team torch. How does it feel to go against mostly European competition?

KR: While I may be the top US skier in the tour right now, I am still incredibly fortunate to have several teammates that are racing here as well. It makes for such a positive and fun atmosphere to have a great team around me and it’s almost like having another family while I’m on the road. I’ve also managed to make several friends on the other European teams. So instead of feeling like an outsider, I really feel like I belong amongst the field over here. I feel respected and competitive. As North Americans, we have to deal with a very different lifestyle than the Europeans, being on the road and away from our homes so long, but I’ve learned to embrace this existence for half the year.

Why isn’t such a top-athlete producing giant as America able to showcase more talented cross-country female skiers?

KR: Our biggest challenge in America is our culture for cross-country skiing. We have so many other demands on our time and our talents, and there are so many opportunities to choose from. To be successful in cross-country skiing requires a long term commitment of time and resources, and it may take several years before you really break through. It’s a challenge for many skiers to financially support themselves and stay motivated long enough to make the breakthrough.

You have participated in 3 Olympic Games already and each time you’ve improved your result (44th in Salt Lake, 9th in Torino, 8th in Vancouver). Seems like in Sochi it’s time to finally win a medal?

KR: Yes, I’ve been looking forward to Sochi for most of my career as the point at which I would finally have enough training and experience to be competitive to win Olympic medals. I thought there would have been a chance in Vancouver, but my classic sprinting was not quite up to the same level as my skate sprinting. In Sochi, I will have a shot at my favorite event, the skate sprint. And, with my distance skiing improving and our team getting stronger, I hope to be competitive in the other events as well.

But a year before the Olympics you will participate in the World Championships in Val di Fiemme. Coincidentally the same place will host final two events of the 2012 Tour de Ski, in which you participate for the second straight year. Last year you came in 21st overall, this year you are doing much, much better...

KR: It’s great to be back in Val di Fiemme again this year, as a chance to race on next year’s World Championship courses. I actually raced at the World Championships here in 2003, when I was just beginning to get a taste of international racing. My Tour de Ski has been going very well this year, a step forward from my first experience last season, and I am looking to make another step forward for the championships next year.

In Toblach, Kikkan came in second, behind Bjoergen.
foto: http://usskiteam.com

This year "Tour de Ski" is really "Tour de Bjoergen and Kowalczyk". Why do these two dominate so much?

KR: Bjoergen and Kowalczyk are both tremendous competitors. They have both been training at an exceptionally high level for a long time and I believe they are extremely talented and determined athletes. We are all pushing our physical limits and they have been able to push one level higher. Their capacity and ability is something we all work towards. Their timing is now and I hope we (the rest of the field) can continue to improve, so that we may challenge them in the future.

You are doing an outstanding job as well - being 5th in the overall standings, only less than 2 minutes behind a 3rd place Johaug. Can you make that push in the final two events to climb into 3rd spot?

KR: With two races to go, anything can still happen. I have approached this Tour one race at a time and this will continue to be my strategy these next two days. I want to bring out the best in myself and race with everything I have. I believe I can be competitive in these last two races and make a really good challenge.

This seems to be your breakout year. You won sprints in Davos and Toblach, never finished lower than 8th in any other event of the 2012 World Cup. You’re only a couple of points behind Johaug in the overall Cup standings. Is this the best we’ve seen of Kikkan?

KR: I’ve really been improving every season since I began racing on the World Cup full time in 2006 and I believe I will continue to improve. It’s a combination of training, experience, confidence and resources. Every year builds upon itself. Right now I am focused on giving my best in each race and know that if I do this, I can be competitive in the overall. It’s fun to finally be in the mix!

In mid February there will be two World Cup events (sprint and 10km) in Poland. Will the Polish fans see you in Szklarska Poręba?

KR: Yes, I am planning on racing in Szklarska Poreba and I am actually really looking forward to it. I raced there in 2001 at the World Junior Championships and I have fond memories of a good venue and atmosphere.

In 2014 Kikkan will be considered to be a
favorite to win an Olympic medal in Sochi
foto: universalsports.com

Polish and Norwegian media talk a lot about a conflict between Bjoergen and Kowalczyk. How does it look from your perspective?

KR: Personally, when I am around either Marit or Justyna, I don’t see the conflict. I believe the media loves to hype controversy. Both women are great competitors and are very gracious and easy to be around.

Kowalczyk openly talks about enhancement drugs used by Bjoergen, who suffers from asthma. Do you think that such drugs should be banned regardless of what condition they treat?

KR: As someone that has not experienced the detrimental effects of suffering from asthma, I don’t feel qualified to answer this question.

Are you and Kowalczyk friends? What do you think of her?

KR: Justyna has always been very friendly and easy to be around. I would love the chance to get to know her better and do some training with her someday.

This season all media hype is pretty much focused on Bjorgen and Kowalczyk. Do you enjoy being in the shadow? Or you'd rather be in the spotlight, as you are in the US, where no other skier comes even close to you?

KR: I'm pretty happy where I'm at right now. I think Bjorgen and Kowalczyk are the big stars, and they deserve the spotlight. I enjoy getting the spotlight a little more on sprint days, but otherwise it's kind of nice to be able to go through my routine without a bunch of cameras in my face and people dissecting my every move. It is important to get good press back in the US however, so that we can keep promoting the sport and guarantee strong teams for the US in the future.

Plain and simple: who will win the FIS World Cup this year?

KR: At this point, it's still hard to tell. Bjorgen and Kowalczyk keep trading off strong days. I think it will be a great battle to the end. It's great to see such a competitive race. I think it's great for our sport! Both are great competitors!

Would you trade your silver medal from Liberec for bronze in Vancouver?

KR: No way. That silver medal in Liberec was so special. Eight months before that race I had been laying in a hospital bed wondering if I would ever be able to ski race again. When I set the goal to try and win a VM medal, it took my breath away just thinking about it. The experience and the emotion that day in Liberec and what it has meant for our team and for American skiing has been invaluable and I wouldn’t trade it. I am confident that I am on the right track for Olympic success in the future, and that is due in part to winning that silver medal.

You specialize in individual sprint - in recent years you almost always finished in top 10 in this event. Why can’t you perform as well at longer distances?

KR: I have never intentionally specialized in sprint. I believe my natural strengths are more suited for sprint events as I can produce a lot of power and speed over a short distance. With my natural physiology, it has taken longer for me to develop my distance ability. Every year I’ve been able to get a little stronger and it’s helped improved my sprinting as well.

Did having Olympians in your family help you in making a decision about devoting yourself to this sport?

KR: Yes, having an aunt and an uncle that were Olympic skiers definitely helped me develop a passion for skiing early in life and also helped inspire my Olympic dreams. It was really influential to have such accessible role models. I also was fortunate to grow up in a community like Anchorage, Alaska, where winter sports were so supported and celebrated.

Kikkan loves pink, we love Kikkan!
foto: i.nbcolympics.com

Do you still work at Skinny Raven Sport?

KR: Unfortunately with the demands of training and sponsors and working with the causes I support, there isn’t enough time to fit in selling running shoes as well. I really enjoyed my job at Skinny Raven, getting to interface with the community and helping people to discover the joys of running and fitness. My Skinny Raven co-workers are still close friends and I drop in to visit often.

What’s the most unlikely thing about you that people don’t know about?

KR: Fact #1: If I wasn’t ski racing I would love to study computer science. I love working with technological things. Sometimes my friends call me a techno-weenie and always come to me with their computer issues. I’d love to learn more!

Fact #2: When I was a little girl growing up, I hated pink. Now, I can’t get enough of it!!

interview conducted on January 4th (before final two events of Tour de Ski): Tomek Moczerniuk
photos: World Wide Web

Ośmiu wspaniałych w drodze na Czarny Ląd

noreply@blogger.com (Tomek Moczerniuk) — Sun, 08 Jan 2012 03:43:00 +0000

Kenię zamieszkuje 41.6 miliona ludzi,
a jej powierzchnia to 583,000 km kw
(22. państwo w Afryce)

Ośmioosobowa grupa Polaków wyruszy niedługo do Subukia w Kenii, gdzie w 1984 odnotowano objawienia Matki Boskiej. Pielgrzymi spędzą w Nairobi i okolicy tydzień, a oprócz Sanktuarium odwiedzą także kilka placówek prowadzonych przez polskich franciszkanów. Do każdego z nich zaniosą dobre słowo, dary i finansową pomoc, która jest w dalszym ciągu gromadzona przez naszych rodaków w New Jersey, Connecticut i w Polsce.

Śladami Trzech Króli

Chociaż jest ich ośmioro wzorują się na Trzech Królach, bo podobnie jak bibiliini Mędrcy podejmują wysiłek i wyzwanie. Monarchom drogę wskazywała Gwiazda Betlejemska, a im jeszcze jaśniejsze światło Chrystusowej Miłości. Większość z nich to kobiety, dla których wyjazd na misję będzie spełnieniem marzeń. „Już niedługo moje pragnienie stanie się faktem, co świadczy o tym, że powinniśmy się starać jak najmocniej, aby realizować nasze marzenia.” - mówi jedna z uczestniczek wyprawy Bożena z Bridgeport – „Nie powinniśmy się zamykać, tylko szukać doświadczeń, które mogłyby nas duchowo ubogacić. Jednym z nich jest z pewnością dzielenie się tym co mamy z innymi, które otwiera przed nam inny, nie dający się wpisać w żadne normalne kategorie, obraz życia."

O wyprawie misyjnej od dawna marzyła też Zosia ze Stratford w Connecticut. Już kiedyś była o krok od wyjazdu do Ameryki Południowej, ale ostatecznie nic z tego nie wyszło. Perspektywa pielgrzymki do Afryki bardzo ją ucieszyła. "Mam trochę mieszane odczucia, bo to przecież zupełnie inna, nieznana nam kultura i rzeczywistość. Ale nie jedziemy tam po to, aby tych ludzi oglądać tylko zawieźć im miłość i nadzieję oraz podzielić się z nim tym co mamy."

Oprócz Bożeny do Kenii pojadą jeszcze dwie inne osoby z Bridgeport: Irena i Ula. Dla tej drugiej historia zatoczy koło, bo kiedyś podczas niedzieli misyjnej podarowała misjonarzowi z Afryki* zegarek, który kilka dni po powrocie duchownego na misję został skradziony na jednej z ulic w Nairobi. Oprócz nich w skład starannie dobranej ekipy wchodzi jeszcze kilka związanych z kościołem osób, które w swoich środowiskach od lat czynią dobro i bardzo aktywnie działają. Jest wśród nich lekarz medycyny, są członkowie świeckiego zakonu św. Franciszka, jest przedstawiciel Stowarzyszenia Weteranów Armii Polskiej w USA. Skład uzupełnia rodzynek z Polski – katechetka ze szkoły specjalnej w Gdyni.

Powrót do Afryki

Przy ojcu Michale nawet Adamek to ułomek

Nad wszystkim czuwać będzie pomysłodawca przedsięwzięcia franciszkanin ojciec Michał Socha. Ten niespełna 42-letni kapłan o budzącej szczery podziw posturze pochodzi z Wągrowca, ale od 2008 swoją posługę kapłańską wypełnia w USA. Najpierw przebywał w kościele Św. Jana Kanty w Clifton, obecnie wspomaga proboszcza u Św. Michała Archanioła w Bridgeport, Connecticut. Właśnie z tych dwóch polskich parafii pochodzi większość osób, które wezmą udział w wyprawie.

"Ojciec Michał to taki naprawdę dobry duch." - opisuje zakonnika Jagoda z Clifton - "To on zapalił nas do pomocy misjonarzom. W 2009 z jego inicjatywy wysłaliśmy na Wielkanoc paczki do Tanzanii i Kenii. Znajdowały się tam różańce i dewocjonalia, suchy prowiant, budynie, przyprawy. Małe rzeczy, ale cieszą, bo bieda jest tam niesamowita. Największą jednak radość wywołała... polska kiełbasa, którą jak się okazało można - oczywiście po hermetycznym spakowaniu - wysłać nawet na koniec świata. Bracia cieszyli się więc z kiełbasy, a my - dzięki ojcu Michałowi - odkryliśmy radość z dawania siebie innym."

Ojciec Michał i afrykańskie sieroty
foto: misje.gdansk.franciszkanie.pl/adopcja2.html

Dla franciszkanina Afryka to nie pierwszyzna. Między 2000-2006 przebywał tam na misji kapłańskiej, a w lutym 2011 wrócił na Czarny Ląd z pierwszą, spontanicznie zorganizowaną misją humanitarną. „Pojechaliśmy tam wraz z ojcem Markiem ze St. Stanislaus w Chicopee w Massachusetts, aby zapytać naszych zakonnych braci o ich potrzeby.” – opowiada o. Michał – „To co byliśmy w stanie im zawieźć było znikomą cząstką ich potrzeb, ale i tak spotkaliśmy się z ogromną wdzięcznością i autentyczną radością ludzi, która była dla nas najpiękniejszą zapłatą za wyrzeczenia i trudy związane z organizacją takiej wyprawy.”

W tym roku ojciec Michał chce – niczym Trzej Królowie – zabrać ze sobą jak największą ilość darów, dlatego po raz pierwszy zabiera ze sobą większą grupę pielgrzymów. „Ta wyprawa nie będzie w niczym przypominać tradycyjnych pielgrzymek do Lourdes czy Fatimy.” – ostrzega zakonnik – „Zabieram ze sobą ludzi zaufanych i odważnych, bo przecież jedziemy do buszu, gdzie czekają na nas drapieżne zwierzęta, komary, malarie. Chętnych nie brakowało, ale kilka zgłoszeń musiałem odrzucić ze względu na ograniczoną liczbę miejsc kwaterunkowych w Kenii. Naszą wyprawą przecieramy szlaki, być może za rok będziemy w stanie wysłać tam jeszcze liczniejszą ekipę.”

Polski rodzynek i w odwiedziny do córki

W ekipie znalazło się miejsce dla jednej osoby z Polski. 39-letnia Sylwia jest katechetką w Szkole Specjalnej w Gdyni. Jej uczniowie od lat piszą piękne listy do misjonarzy na całym świecie. Swoją postawą udowadnia, że osoba świecka też może czynnie włączyć się w pracę misyjną. „Poznałem ją zaraz po powrocie z misji w Afryce.” – tłumaczy o. Michał – „To był dla mnie ciężki okres, bo zachorowałem na dur brzuszny i leczyłem się w szpitalu dla misjonarzy w Gdyni. Sylwia była jedyną osobą, która mnie odwiedzała i troszczyła się o mnie.” W Kenii ojciec Michał będzie miał więc okazję oddać przysługę z nawiązką. "O wyjeździe dowiedziałam się w... Sylwestra tuż przed północą. Trochę się wahałam, ale stwierdziłam, że spraw Bożych nie można brać na ludzki rozum. Trzeba z pokorą na kolana i jak ma być tak będzie." - opowiada Sylwia - "Fizycznie ta pionierska pielgrzymka będzie dla mnie ogromnym wyzwaniem, ale duchowo to będzie uczta, zwłaszcza z takim przewodnikiem jak o. Michał. Cieszę się także, że środki z akcji, które w tak krótkim czasie organizuję, realnie i bezpośrednio pomogą konkretnym osobom."

Maria z Nairobi - adoptowana
na odległość córka Józefa z Clifton

Kolejny pielgrzym, Józef z Clifton ma do wypełnienia jeszcze dodatkową, wyjątkową misję. W Kenii spotka się bowiem ze swoją... córką. „Do USA przyjechaliśmy w 1993. Kilka lat później podczas niedzieli misyjnej afrykański misjonarz opowiadał o programie adopcji na odległość. Zdecydowaliśmy się pomóc 4-letniej dziewczynce z Nairobi, która nosi to samo imię jak moja żona Maria.” – opowiada Józef – „Dziś Mary Atieno Achieng ma 16 lat i dzięki naszej pomocy chodzi do liceum. Chociaż nam się nie przelewa co miesiąc wspomagamy ją finansowo, a ona odwdzięcza się nam listami i zdjęciami, które dochodzą do nas raz na jakiś czas. Marzyliśmy o tym, aby poznać ją osobiście. Dzięki pielgrzymce uda mi się to marzenie zrealizować.”

Z pomocą Franciszkanom

Wyruszą 23 stycznia z Newarku i po międzylądowaniu w Amsterdamie dzień później zameldują się w Nairobi. Z lotniska odbiorą ich ojcowie z kustodii Św. Franciszka w stolicy, która będzie ich bazą wypadową. Bracia Mniejsi będą ich wspierać w działaniu, umożliwią im dotarcie do zaplanowanych miejsc oraz otoczą opieką. „Będziemy tam przebywać w naprawdę skromnych warunkach, bo to przecież kraj Trzeciego Świata.” – opowiada o. Michał - „Doświadczymy też spożywania afrykańskich potraw, bo mamy zamiar w pełni uczestniczyć w ich codziennym życiu, które ma zupełnie inny wymiar niż w Ameryce czy Polsce. Poprzez uczestnictwo w ich praktykach religijnych, będziemy też uczyć się wychwalania Boga poprzez taniec, śpiew i inne gesty niż to ma miejsce u nas. Dlatego też musimy przekształcić naszą mentalność i – przyglądając się temu co się tam dzieje - być pokorni wobec ich ubóstwa.”

Klasztor w Limuru

W sumie misjonarze-amatorzy zamierzają odwiedzić sześć placówek prowadzonych przez zakonników. Jedną z nich jest klasztor w Limuru (35 km od Nairobi), przy którym sióstry ze zgromadzenia Córek Najświętszego Serca Pana Jezusa prowadzą dom rehabilitacyjny. Jego pensjonariuszkami są dziewcząta, których rodzice umierają na AIDS. „W zeszłym roku oddano do użytku nowe skrzydło dzięki czemu obecnie może on pomieścić 80 dzieci.” – wylicza o. Michał – „Jest też tam drukarnia ‘Franciscan Kolbe Press’ wydająca dwumiesięcznik ‘Messenger of Mary Immaculate’ oraz centrum dla kobiet chcących nauczyć się krawieckiego fachu.” W Limuru pielgrzymi zostawią po sobie pomoce szkolne, słodycze, zabawki dla dzieci oraz środki materialne i medyczne.

Aspekt medyczny wyprawy najbardziej interesuje Bożenę, która jest Neurologiem. "Jadę tam, aby zorientować się w sytuacji w jakiej znajduje się tamtejsza służba zdrowia. Przede wszystkim interesują mnie ich warunki i metody leczenia oraz poziom sterylności." - mówi lekarka z Bridgeport - "Wieziemy ze sobą witaminy i leki, ale to kropla w morzu ich potrzeb. Po powrocie z Afryki będę miała pełniejszy obraz tego czego najbardziej im potrzeba oraz tego w jaki sposób można będzie im pomóc na dłuższą metę."

Kapliczka na źródełku, gdzie odnotowano maryjne widzenia

Głównym celem pielgrzymki jest oddalone o 210 km od stolicy Narodowe Sanktuarium Maryjne w Subukia. W 1984 w tym położonym na samym równiku miejscu odnotowano objawienia Matki Boskiej. Franciszkanie sprowadzili się tam 22 lata później. „Obecnie na terenie Sanktuarium znajduje się murowana kaplica z figurą Matki Bożej, mieszcząca ok. 70 osób, oraz mała murowana kapliczka na źródełku. Do potrzeb pielgrzymów jest też stołówka, mała księgarnia/sklepik z dewocjonaliami.” – wylicza o. Michał – „W następnej kolejności należy wybudować kosciół i dom pielgrzyma. Kustodia planuje także postawić tam nowicjat i dom rekolekcyjny dla Sióstr Klarysek. Potem jeszcze czekają kaplica sakramentu pojednania i adoracji, sale konferencyjno-mulitedialne, sanitariaty, stacje Drogi Krzyżowej i Różańcowe oraz naprawa drogi dojazdowej i ścieżki do ‘kapliczki źródła’.”

Oczy na Afrykę

Mimo, iż jadą tam z pomocą sami też mają wiele do zyskania. „Nie jedziemy tam w charakterze Św. Mikołaja. To dla nas wielka szansa na odkrycie sensu życia, na zrobienie czegoś z myślą o drugim człowieku. Chcemy też nauczyć się rozpoznać Jezusa w drugiej, nawet najbardziej ubogiej osobie. To jest bowiem największa bolączka dzisiejszego świata.” – przekonuje franciszkanin – „Poprzez tę jedną podróż nie zbawimy ludzkości, ale chcemy dać świadectwo jak piękny i prawdziwy jest kościół katolicki, który na afrykańskim kontynencie doświadcza prawdziwej 'wiosny'. Nasza misja będzie pełna wzajemnej miłości, szukania pokoju i sprawiedliwości.”

Polscy pielgrzymi chcą także zwrócić uwagę na agonalną sytuację Afryki. Z powodu głodu i chorób ogromna liczba dzieci nie dożyje tam 18 roku życia, a ludzie dorośli - wobec braku dostępu do leków - też skazani są na śmierć. „Mimo wszystko jednak oni są radośni i wiedzą co w życiu jest ważne.” – przyznaje o. Michał – „Mają to, czego nam brakuje: pokój, życzliwość, poświęcenie i czas dla drugiej osoby. Potrafią celebrować życie i być dla siebie prawdziwym braćmi. Paradoksalnie dzieje się tak z powodu ich ubóstwa, które od dzieciństwa uczy ich miłości i braterstwa. W Kenii wszędzie widać dzieci, które dźwigają czy karmią młodsze rodzeństwo. Ponoszą za nie pełną odpowiedzialność, co w naszym społeczeństwie jest to nie do pomyślenia.”

Egzotyczna wyprawa będzie odpowiednio udokumentowana. Misjonarze przywiozą z Afryki mnóstwo materiałów filmowych i pamiątek, które posłużą jako pomoc przy orędowaniu ich misji w latach kolejnych. Bo nikt nie ma wątpliwości, że będzie ona kontynuowana, że to dopiero początek. Pewne jest także, że po powrocie ich życie już nigdy nie będzie takie samo, bo doświadczenia zebrane na Czarnym Lądzie zobowiązują ich do dzielenia się ich świadectwem ze światem.

Jak pomóc?

Okres Bożego Narodzenia to czas, w którym każdy szuka wyciszenia i pragnie siedzieć w domowych pieleszach. Nasi pielgrzymi są jednak wyjątkiem od tej reguły – działają pełną parą, aby uzbierać jak najwięcej środków, bo koszty budowy Sanktuarium w Subukia wycenione są na miliony euro. „Nie szukamy szumu medialnego, nie robimy tego na pokaz, ale chcielibyśmy serdecznie podziękować wszystkim, którzy nam już pomogli i którzy jeszcze to uczynią.” – zachęca o. Michał – „W naszych walizkach znajdzie się miejsce na podkoszulek dla misjonarzy, którzy przecież wypełniają swoją misję w ukropach tropikalnego buszu. W Afryce amerykański dolar ma także zwielokrotnioną wartość, dlatego jeśli ktoś będzie chciał nas wspomóc finansowo może to uczynić wysyłając czek na adres: Michał Socha, St. Michael the Archangel Church, 310 Pulaski St, Bridgeport, CT, 06608. Na kontakt od osób zainteresowanych pomocą czekam też do 21 stycznia pod telefonem: 203 296 0243.”

Trzeba przyznać, że pomysłów na pomoc nie brakuje. W najbliższą niedzielę w kościele St. Joseph w Passaic odbędzie się Niedziela Misyjna, podczas której można będzie usłyszeć świadectwo misjonarza oraz złożyć ofiarę. Podobne akcje organizowane są także przez osoby prywatne, a brylują w nich Tercjarze, czyli świeckie osoby z III Zakonu Św. Franciszka. „To istne pospolite ruszenie.” – mówi z podziwem o. Michał – „Przeprowadzają akcje charytatywne i modlą się za nas. Wprowadzają – w myśl franciszkańskiego pozdrowienia - Pokój i Dobro. Tym razem do Kenii zabieram ze sobą siedmiu wspaniałych pielgrzymów, ale każda z pozostałych osób, która nas wspiera będzie uczestniczyć w naszej misji w sensie duchowym.”

* - misjonarzem tym był oczywiście ojciec Michał

Tekst: Tomek Moczerniuk
Zdjęcia: ofmconvkenya.org/pl, Tomek Moczerniuk, archiwum rodzinne Józefa.
________________________________________________________________

Strona franciszkanów w Kenii: http://www.ofmconvkenya.org/pl/
Adopcja na odległość:
Polska: http://www.dzieciomafryki.pl/index.php?option=com_weblinks&catid=32&Itemid=62
USA: Christian Foundation for Children and Aging: http://cfcausa.org/
________________________________________________________________

Tekst ukazał się także 16 stycznia w Nowym Dzienniku:
http://www.dziennik.com/wiadomosci/artykul/osmioro-wspanialych-w-drodze-do-afryki

A także w dwutygodniku Polonia wydawanym w Connecticut.

Podobny, zredagowany i skrócony tekst ukazał się 2 lutego 2012 w Przewodniku Katolickim:
http://www.przk.pl/nr/wiara_i_kosciol/osmioro_wspanialych_w_drodze.html

Boks: Polak z Filadelfii z zawodowym kontraktem

noreply@blogger.com (Tomek Moczerniuk) — Thu, 05 Jan 2012 04:01:00 +0000

Joey jeszcze jako junior
foto: USABoxing.org

Udanie zaczął się Nowy Rok dla młodego pięściarza wagi ciężkiej polskiego pochodzenia Joey Dawejki. Cztery dni po Sylwestrze mieszkający w Filadelfii 21-latek podpisał zawodowy kontrakt ze stajnią Boxing 360 z Nowego Jorku, dla której 13 stycznia stoczy swoją pierwszą (oraz szóstą w karierze) walkę.

Joey, którego ringowy przydomek brzmi "Polish Thunder", ma za sobą bogatą karierę młodzieżową. Na swoim koncie ma 14 amatorskich tytułów mistrzowskich, z których najważniejszym jest złoty medal zdobyty podczas Mistrzostw Świata Juniorów w Meksyku w 2008 w wadze superciężkiej.

Jego osiągnięcia zostały docenione przez Mario Yagobi, który jest doktorem nauk medycznych i właścicielem restauracji “1849” w Nowym Jorku. W Wielkim Jabłku w 2009 założył też firmę promotorską Boxing 360, w której walczą m.in. obecny posiadacz pasa USBA w wadze ciężkiej 36-letni Maurice Harris (25-15-2, 11KO, walczył m.in. z Chrisem Byrdem i Larrym Holmesem) oraz Mike Mollo (20-3-1, 12KO, cztery lata temu uległ Andrzejowi Gołocie). Yagobi, którego ojciec był olimpijczykiem wyraża się bardzo ciepło na temat Dawejki: "Jego amatorska kariera jest bardzo imponująca. Ma 'parę' w obu rękach i - jak na swój wiek - jest bardzo dojrzały w ringu. Jest niski, ale posiada spory repertuar ciosów, których siłę jego przeciwnicy naprawdę odczuwają."

Joey i George Foreman
foto: Facebook

Jednym z zawodników, którzy mieli okazję się o tym przekonać był John Lennox (8-1, 4KO), z którym Joey walczył we wrześniu ubiegłego roku w Newark, New Jersey. Mimo iż mierzący 5 stóp i 10 cali (178cm) Polak dowiedział się o walce zaledwie dwa dni przed jej terminem bez problemu znokautował niepokonanego dotychczas Amerykanina w pierwszej rundzie. Było to piąte zwycięstwo w karierze i drugie przed czasem ważącego 235 funtów (106.5kg) boksera, który wiąże wielkie nadzieje ze swoim nowym promotorem. "Myślę, że Mario może uczynić wiele dla rozwoju mojej kariery." - mówi Polak i zdradza swoje najbliższe plany - "Na początku chcemy zejść szczebel niżej do wagi cruiser. Tam chciałbym coś osiągnąć, zdobyć kilka tytułów, a potem wrócić do ciężkiej."

Najpierw jednak Joey, który ma pięcioro rodzeństwa, 13 stycznia w debiucie dla nowego pracodawcy będzie się bił przed własną publicznością w National Guard Armory z nieznanym jeszcze przeciwnikiem. Dla Polaka, który w przeszłości pracował przez jakiś czas z byłym mistrzem świata w wadze ciężkiej Hasimem “The Rock” Rahmanem i jego trenerem Steve Nelsonem jest obojętne z kim przyjdzie mu skrzyżować rękawice: “Na trybunach z pewnością nie zabraknie moich przyjaciół i rodziny. To dla nich jak zawsze dam z siebie wszystko i wygram. Zapraszam wszystkich fanów boksu!”

Emocji z pewnością nie zabraknie, bo Dawejko znany jest z tego, że walczy efektownie. “Mój styl walki porównywany jest to Jamesa “Lights Out” Toney (73-7-3, 44KO), ale chyba jestem szybszy niż James.” - przyznaje Polski Grzmot - “Moim największym atutem jest defensywa. Nie lubię obrywać, ale za to uwielbiam zadawać ciosy przeciwnikowi.”

text: Tomek Moczerniuk
zdjęcia: usaboxing.org, facebook

Zobacz także stronę wikipedii poświęconą Joey'emu:
http://pl.wikipedia.org/wiki/Joey_Dawejko

Artykuł ten ukazał się także w bokser.org:
http://www.bokser.org/content/2012/01/05/102242/index.jsp

oraz w Nowym Dzienniku:
http://www.dziennik.com/wiadomosci/artykul/polak-z-filadelfii-z-zawodowym-kontraktem

Ida w Nowym Jorku

noreply@blogger.com (Tomek Moczerniuk) — Fri, 30 Dec 2011 17:54:00 +0000

W ostatni piątek Starego Roku zabrałem Idusię do Nowego Jorku. Obiecałem jej to już dużo wcześniej, ale poświąteczna pogoda nas nie rozpieszczała (dwa dni deszczu i jeden mrozu), więc wypadło na piątek.

Idusia pogrążona w lekturze podczas
przejażdżki pociągiem

Najpierw o 7:45 rano weszliśmy na pokład pociągu Metropolitan Transit Authority (MTA) linii Metro-North z New Heaven do stacji Grand Central Terminal, którym codziennie dojeżdzam do pracy. Tym razem nie był wcale przepełniony i nie ma w tym nic dziwnego - dzieci mają wolne od szkoły, więc rodzice też są na urlopach. W związku z tym, że również na pozostałych przystankach (m.in. Stamford, Norwalk czy Greenwich) tłumów nie było cała podróż także zajęła nam krócej niż zazwyczaj i zanim wybiła godzina 9 byliśmy już w samym sercu Manhattanu.

Stacja Grand Central jest wyjątkowo piękna. Mieści się przy 42 Ulicy oraz Park Ave, pomiędzy Lexington Ave i Vanderbilt Ave i 9. lutego 2013 roku będzie obchodzić swoje setne urodziny. Kryje w sobie wiele sekretów: od tajemnych, podziemnych przejść i korytarzy zwanych M42, które podczas II Wojny Światowej miały być zniszczone przez Hitlera, aby udaremnić wyjazd tysięcy amerykańskich żołnierzy na front (próba sabotażu się nie powiodła - dwaj wysłani przez Fuhrera szpiedzy zostali zatrzymani przez agentów FBI), przez Kissing Room (nazwa pochodzi od całusów, którymi czekający obsypywali wysiadających z pociągów bliskich na przywitanie) czy... otworzony 9. grudnia 2011 sklep Apple. Idusi jednak bardziej podobała się Whispering Gallery - czyli Galeria Szeptów. Znajduje się ona nieopodal znanej restauracji Oyster Bar and Restaurant i składa się z kilku wyłożonych ceramiką kolumn oraz niskiego, wypukłego sufitu. Dzięki właśnie takiej specyficznej budowie akustyka w tym miejscu jest wyjątkowa - wystarczy stanąć w przeciwległych rogach twarzą w kierunku kolumn i wyszeptać jakieś słowo, które będzie wyraźnie słyszalne po drugiej stronie Galerii. Dlatego też to miejsce jest popularne wśród osób, które pragną złożyć sobie obietnice przedmałżeńskie, bądź się oświadczyć.

Idusia i odwrócony na opak nieboskłon

Drugim miejscem, które wywarło na Idusi wielkie wrażenie był Main Concourse, który - jak według niej - wygląda niczym zamek. I jest w tym sporo prawdy, bo ta wielka jaskinia (84m x 37m x 38m), w której w 1957 roku zmieściła się nawet amerykańska rakieta Redstone Missile, przypomina potężną, marmurową salę balową z niezliczoną ilością łuków, okien oraz schodów. Na samym środku znajduje się wykonany z opalu czterostronny zegar, którego szacunkowa wartość sięga $10-20 milionów. Oprócz niego najbardziej znaną częścią hali jest też sufit, który przedstawia astrologiczny wygląd nieboskłonu autorstwa francuskiego artysty Paula Cesara Helleu. Na pierwszy rzut oka zapiera dech w piersiach, ale zorientowanym w temacie nie umknie pewna nieprawidłowość w odległościach międzygwiezdnych, a także w samym wizerunku nieba, które jest namalowane na odwrót! Teza tłumacząca ten stan rzeczy zakłada, że Helleu tworząc swoje dzieło kierował się średniowiecznymi materiałami, które miały za zadanie pokazanie gwiazdozbiorów w sposób jaki patrzy na nie Bóg, czyli spoglądając z góry na dół. Sufit, który przez lata pokryła warstwa nikotynowej smoły, między 1986-98 został gruntownie odrestaurowany, ale jest na nim jedno miejsce, które zostało nietknięte - na pamiątkę. Znajduje się ono nad restauracją Michael Jordan Steakhouse.

Na zewnątrz budynku mogliśmy podziwiać kolejny słynny, 4-metrowy zegar, który otoczony jest trójką posągów przedstawiających mityczne postacie Minerwy, Herkulesa i Merkurego. Rzeźba ta ma niemal 50 metrów wysokości i w momencie jej odsłonięcia w 1914 roku uważana była za największą na świecie.

Po drodze do pracy czekał nas jeszcze jeden przystanek: Lord & Taylor na 5th Ave, a ściślej rzecz biorąc jego tradycyjne, świąteczne dekoracje w witrynach. Ten słynny Department Store - podobnie jak jego handlowi rywale: Macy's, Bloomingdale czy Saks Fifth Ave - znany jest z tego, że nieprzerwanie od 1938 przygotowuje coś specjalnego dla swoich klientów czy też przypadkowych przechodniów. Tegoroczny temat nawiązuje do ilustracji "What is Christmas Made of?" z 1940 roku i jego oprawa jest równie piękna jak w latach ubiegłych.

Skoro o Macy's mowa - jadąc do pracy taksówką mieliśmy okazję podziwiać ogromną choinkę stworzoną z lampek, która przystraja fasadę budynku od strony Broadway.

Po pracy pójdziemy jeszcze obejrzeć inną, równie sławną Choinkę. Ciąg dalszy relacji już wkrótce!

74-stopowa choinka i o 70 stóp niższa Idusia

A oto i choinka! Piękny i okazały norweski świerk, ozdobiony oszałamiającą liczbą 30,000 lampek przyczepionych do kabla o długości - bagatela - 5 mil, na którego czubku znajduje się śliczna gwiazda wykonana z krzyształów od Svarovskiego. Choinkowa tradycja sięga roku 1931, kiedy to robotnicy pracujący nad budową Rockefeller Center postawili na środu placu budowy zielone drzewko. Roślina nie miała szans na przyjęcie się na błotnistej glebie, ale uroczystość już jak najbardziej - dwa lata później ceremonię zapalenia 700 lampek na 50-stopowym drzewie po raz pierwszy transmitowano drogą radiową na kanale NBC. Inne ciekawe historie związane z tą świąteczno-noworoczną tradycją to:

Ida, drzewko i budynek 30 Rock Plaza

- 1936 - Postawiono dwa drzewka, każde o wysokości 70 stóp. Ceremonia zapalenia lampek (The Lightning Ceremony) po raz pierwszy odbyła się równolegle z popisami łyżwiarskimi na świeżo otwartym lodowisku na Rockefeller Plaza Outdoor Ice Skating Pond.
1942 - Tym razem na Manhattanie stanęły aż trzy choinki. Aby utożsamić się z żołnierzami walczącymi na frontach II Wojny Światowej każda z nich miała inny kolor dekoracji: czerwony, biały i niebieski.
1949 - Jedno drzewko, ale pomalowane na kolor srebrny przypominający śnieg
1951 - Pierwsza relacja telewizyjna z Ceremonii Zapalenia (Kate Smith Show)
1963 - Od tego roku okres podczas którego można podziwiać drzewko publicznie wynosi 3 tygodnie. Pień ówczesnej choinki podarowano po raz pierwszy na cele charytatywne - całe 60 stóp trafiło w ręce Boy Scouts (amerykańskich harcerzy)
1966 - Po raz pierwszy na Rockefeller Plaza stanęło drzewko spoza US. Aby uświętnić setną rocznicę zjednoczenia Kanady (Centennial of Canada Confederation) choinkę sprowadzono właśnie z kraju klonowego liścia. To najdalszy dystans jaki musiało pokonać drzewko, aby stanąć w centrum Manhattanu
1980 - Tym razem 70-stopowe drzewko zostało podarowane przez Seminarium w New Jersey (Immaculate Conception Seminary of Mahwah, N.J.) W ceremonii zapalenia uczestniczył m.in. znany amerykański aktor, komik i działacz dobroczynny Bob Hope.
1999 - Największe drzewko w historii - mierzące 100 stóp, liczące 100 lat i ważące 10 ton - przybyło do Nowego Jorku z Killingworth w stanie Connecticut.
2004 - Powstaje gwiazdka od Swarovskiego. Jest oczywiście największa (szeroka na 9.5 stóp, głęboka na 1.5 stopy) i najbardziej okazała (25,000 kryształów i milion wisiorków)
2007 - To już 75 drzewko i najbardziej przyjazne naturze. Ścięte ręczną, dwuosobową piłą i oświetlone 30,000 lampkami, które - w porównaniu z ich poprzednikami i zwykłymi żarówkami - używają zaledwie ułamek energii. Właściciele Rockefeller Center po raz pierwszy także weszli w układ partnerski o użyciu pnia drzewka jako materiał budowlany przy projektach organizacji Habitat for Humanity.

Nowojorska pizza is the best!

Tegoroczna, postawiona już po raz 79 choinka sprowadzona została z Mifflinville w Pensylwanii (co ciekawe, takie drzewka nie rosną w zwykłym lesie, tylko znajduje się je na prywatnych posesjach - ich właściciele nie otrzymują w zamian nic oprócz prestiżowej wzmianki o źródle pochodzenia rośliny). Oczywiście spełnia warunki (musi mieć co najmniej 60 stóp wysokości), bo mierzy 74 stopy i jest bardzo majestatyczna. Lampki zapalone zostały 30 Listopada o godzinie 19 a zgasną 6 stycznia 2012.

W związku z ładną pogodą i sylwestrowym terminem na Rockefeller Plaza było mnóstwo ludzi. Udało nam się podejść pod sam dół drzewka, aby popstrykać fotki. A potem był jeszcze czas na pizzę i trzeba było wracać do domu. Ale i tutaj udało nam się osiągnąc coś co, nie udało mi się od 1994 roku - przejechać się na dworzec taksówką rowerową! Ida miała mnóstwo frajdy a ja... trochę obawiałem się o nasze bezpieczeństwo, bo nasz kierowca szusował po 5 Alei niczym Lance Armstrong nie zważając na bliskie sąsiedztwo mknących obok zwykłych taksówek oraz innych pojazdów.

10 minut i $12 dolarów później dotarliśmy szczęśliwie na miejsce. Siedząc w pociągu wspominaliśmy fajnie spędzone chwile, które na długo zapadną w mojej pamięci. Idusia zapewne będzie je pamiętać przez... kilka dni, ale dzięki temu wpisowi będzie w stanie powrócić
do tamtych chwil kiedykolwiek będzie sobie tego życzyć.

Public Library in Fairfield - Biblioteka Publiczna w Fairfield, CT

noreply@blogger.com (Tomek Moczerniuk) — Thu, 29 Dec 2011 15:56:00 +0000

Public Library in Fairfield

All I can say is: wow! I am really impressed with the Public Library in our new hometown Fairfield, CT. What a cozy, clean, kid and parent friendly place! We moved to CT almost a month ago and since it's kind of cold outside (after all it's wintertime) we were looking for a place where kids could have some fun and parents could do something else rather than keep a constant eye on them e.g. do some leisure reading. We found all of it right here!

In addition we found out that they run some interesting activities for kids of all ages and you can register online or by phone. I already signed up my daughter for a Winter Craft Workshop, which takes place today between 1 and 2 pm. For a complete list of all the events click here: http://www.fairfieldpubliclibrary.org/children.htm

Kudos to town officials for making it possible, although I was a bit surprised that there were only a few other people there besides us! Granted that it was a Tuesday evening (we were there from 7 till 9pm - which is when they close), but still it was quite odd. Nevertheless it was like finding a treasure and keeping it all to ourselves. Well, not really, because otherwise I wouldn't be posting this blog/video (see below).

Come out and enjoy your awesome Library people of Fairfield!

Fairfield Public Library (Main Branch)
1080 Old Post Rd Fairfield, CT 06824
Phone: (203) 256-3161 www.fairfieldpubliclibrary.org

Opening hours:
Mon - Thur: 9am - 9pm
Fri: 9am - 6pm
Saturday: 9am - 5pm
Sunday: 1pm - 5pm (through May)

Biblioteka Publiczna w Fairfield, CT

Fasada budynku
foto: panoramio.com, by: wjwong

Cóż za wspaniałe miejsce! Odkąd niecały miesiąc temu przeprowadziliśmy się do Fairfield w Connecticut szukaliśmy jakiegoś lokum, gdzie można nieodpłatnie i przyjemnie spędzić trochę czasu z rodziną. Jest co prawda tutaj YMCA, który oferuje całą gamę zajęć, ale nie są one darmowe co w połączeniu z miesięczną opłatą za członkostwo (dla całej rodziny to ponad $70) stanowi już całkiem spory wydatek. Jest też nowiuteńki Sportplex, ale tam też płaci się od godziny. Dlatego też Biblioteka, która mieści się w samym centrum i ma własny, choć niezbyt okazały, parking z tyłu budynku ma wiele do zaoferowania.

Nasza sympatia zaczęła się w momencie, kiedy otrzymaliśmy od Biblioteki ciepły list witający nas w nowym mieście oraz zawierający zaproszenie do skorzystania z ich usług. Była to całkiem przyjemna i miła niespodzianka, bo czegoś takiego można było się spodziewać od wyżej wymienionych płatnych instytucji, ale nic takiego nie nastąpiło. Dlatego pewnego dnia to właśnie tam skierowaliśmy nasze kroki w pierwszym rzędzie. I znowu zaskoczyliśmy się pozytywnie.

Członkostwo jest oczywiście bezpłatne, należy tylko okazać dowód tożsamości z wyszczególnionym adresem zamieszkania w Fairfield. Nie miałem czasu i okazji do zaobserwowania co dzieje się na parterze i półpiętrze, gdzie uginają się półki pod ciężarem tysięcy pozycji, ale zwiedziłem dosyć dogłębnie całe drugie piętro. Jest ono przeznaczone dla dzieci i młodzieży. Zaraz przy wejściu znajduje się tam akwarium (z czystymi ścianami i atrakcyjnymi tropikalnymi rybkami!) a wewnątrz kilka różnego rodzaju mini-placów zabaw. Jest tam więc np. mini-makieta lokomotywy, mini-zamek, pokój dla niemowlaków (z bezpiecznymi matami na podłodze i zabawkami oraz malunkami na ścianach) i jeszcze kilka innych atrakcji. Wraz z dwójką moich maluchów: 6-letnią Idą oraz niemal 3-letnim Antkiem spędziliśmy tam bite dwie godziny a czas przeleciał dosłownie w mgnieniu oka. Time flies by when you are having fun!

Biblioteka oferuje także różnego rodzaju programy dla dorosłych (Klub Książki, Galeria Sztuki, spotkania itp) oraz dzieci. Dziś między 1 a 2 po południu moja córka weźmie udział w Zimowych Zajęciach Plastycznych (Winter Art Workshop), na które zarejestrowałem ją elektronicznie po wejściu na stronę internetową biblioteki (adres poniżej). Podobnych propozycji jest więcej, a cała lista dostępna jest tutaj: http://www.fairfieldpubliclibrary.org/children.htm

W imieniu własnym dziękuję oficjelom miasta Fairfield za udostępnienie mieszkańcom tak wspaniałej instytucji. Zapraszam także wszystkich Polaków z Fairfield i okolic do skorzystania z jej usług. My jeździmy tam co najmniej raz w tygodniu i choć zazwyczaj nie spotykamy tam tłumów raz udało nam się wpaść na inną Polkę z dwójką swoich pociech (3.5 oraz 10 miesięcy). Postarajmy się, aby było nas tam więcej, bo naprawdę warto.

Tekst: Tomek Moczerniuk
Zdjęcia: Public Library Fairfield, Panoramio.com (by wjwong)

Fairfield Public Library (główny budynek)
1080 Old Post Rd Fairfield, CT 06824
Telefon: (203) 256-3161 www.fairfieldpubliclibrary.org

Godziny otwarcia:
Pon - Czw: 9am - 9pm
Piątek: 9am - 6pm
Sobota: 9am - 5pm
Niedziela: 1pm - 5pm (through May)

Orkiestrowy Motocykl Owsiaka

noreply@blogger.com (Tomek Moczerniuk) — Wed, 28 Dec 2011 20:24:00 +0000

8 stycznia 2012 Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy zagra już po raz 20. Na jubileuszowy finał szef fundacji Jurek Owsiak zaplanował coś wyjątkowego: motocykl wykonany na specjalne zamówienie przez głównego bohatera popularnego programu American Chopper Paula Teutula Jr. Maszynę, której spektakularny wygląd owiany jest wielką tajemnicą, świat po raz pierwszy ujrzy dopiero podczas finału, ale już dziś można ją licytować na portalu aukcyjnym Allegro.

Fragment orkiestrowego motocyklu, który zostanie
wylicytowany podczas XX finału WOŚPu

Nad całością przedsięwzięcia po amerykańskiej stronie czuwał wieloletni sympatyk fundacji Marcin Tuliński z Forest Hills na Queensie. "11 lat temu podczas śledzenia transmisji z orkiestrowego finału na TV Polonia wpadłem na pomysł, żeby zorganizować coś dla nich tutaj. Zacząłem zasypywać fundację mejlami z pomysłami, aż w końcu któregoś dnia zadzwonił do mnie sam Juras." - wspomina Tuliński - "Rozmawialiśmy ze sobą wiele razy, a podczas wakacji poznałem go osobiście w siedzibie WOŚPu w Warszawie. Dał mi swoje błogosławieństwo i mianował szefem sztabu Nowy Jork."

Podczas nowojorskiego finału w 2002 roku pochodzący z Płocka Tuliński działał we współpracy z członkami Organizacji Studentów Polskich w USA oraz Pawłem Potroczynem - byłym szefem Instytutu Kultury Polskiej w NY. Z ich pomocą zorganizował dwie imprezy na Grenpoincie. “Najpierw w ‘Europie’ lokalny biznesmen Michał Siwiec wylicytował bluzę Mariusza Czerkawskiego za $4050.” - wylicza Tuliński - “A potem w klubie ‘Exit’ za połowę mniej poszły rękawice podpisane przez Muhammada Ali, które przekazał nam znany i ceniony artysta fotografik Piotr Sikora.”

Paul Jr. i tajemniczy motocykl

Organizacja takich imprez wiąże się z ogromnym nakładem pracy i poświęceniem, dlatego Tuliński - mimo niewątpliwego sukcesu, bo zebrano wówczas ponad $20,000 - nie podjął się tego wyzwania w latach kolejnych. Schedę po nim skutecznie przejął Marcin 'Bubel' Filipowski, który co roku organizuje finał w New Jersey i Nowym Jorku. Tuliński jednak cały czas utrzymuje bliski kontakt z Owsiakiem, z którym się zaprzyjaźnił. W tym roku serce Tulińskiego zabiło mocniej, kiedy zdał sobie sprawę, że od wspomnianego finału w NY minęło już 10 lat. “To okrągła rocznica, dlatego zarówno dla Jurka jak i dla mnie ten finał będzie szczególny.” - przyznaje Tuliński - “Postanowiłem więc uczcić ten jubileusz zdobywając jakiś mega gadżet na licytację, która co roku przynosi wielkie zyski.”

Zaprojektowany przez Paula Jr. Cadillac Bike, za którego
zapłacono na aukcji dla Cure Duchenne $120,000
foto: johnchow.com

Początkowo myślał o gitarze Metallicy z dedykacjami od członków zespołu, ale ostatecznie wybór padł na amerykańskiego Choppera, czyli wykonany na specjalne zamówienie odpicowany motocykl, za którego kolekcjonerzy płacą zawrotne kwoty. Najlepszymi fachowcami w tworzeniu tego rodzaju cacek jest rodzina Teutul, która od 1999 zajmuje się tylko i wyłącznie takimi zamówieniami. Od 2003 ich poczynania można śledzić na emitowanym na Discovery Channel programie reality American Chopper.

Przez pierwsze lata motorem napędowym firmy Orange County Choppers byli ojciec Paul Sr. oraz syn Paul Jr. W 2010 Paul Jr. otworzył swój własny warsztat o nazwie Paul Jr. Designs. Mieści się on w oddalonym od Nowego Jorku o 70 mil Rock Tavern. To właśnie tam z pomysłem na orkiestrowy motor udał się Tuliński. “Najpierw spotkałem się z Joe Pulifiaco, który zarządza całym biurem PJD. Pokazałem mu film o fundacji oraz opowiedziałem o historii, finałowych sukcesach i Przystanku Woodstock. Na koniec zaproponowałem im wykonanie jedynego w swoim rodzaju egzemplarza motoru na jubileuszowy finał.” - opowiada Tuliński.

Paul Jr. w orkiestrowej koszulce, Tuliński oraz
Vinnie DiMartino - główny mechanik i prawa ręka Paula

Motocyklowym geniuszom propozycja przypadła do gustu, ale nie od razu na nią przystali. “Budujemy najlepsze maszyny dla przedsiębiorstw, osób prywatnych i organizacji charytatywnych na całym świecie, ale jesteśmy małą firmą, dlatego w ciągu roku możemy przyjąć zaledwie 10-15 takich zamówień.” - przyznaje Paul Jr. - “Jesteśmy także ściśle związani z naszym telewizyjnym show, dlatego z reguły nie angażujemy się w żadne pozaprogramowe projekty.”

Ale WOŚPowi odmówić nie mogli. W lipcu tego roku do PJD przyjechał sam Owsiak, który po rozmowie z Paulem Jr. sfinalizował warunki umowy. Od tamtego momentu stery w swoje ręce znowu przejął ojciec chrzestny przedsięwzięcia. “Paul Jr., który w każdy projekt wkłada mnóstwo serca, zapewnił nas, że ‘czuje klimat’ i że efektem końcowym będzie niesamowity, idealnie wpasowany w markę motor.” - opowiada Tuliński - “Ja w tym czasie czuwałem nad harmonogramem i postępami w pracy oraz służyłem radą twórcom motoru, bo chcieli oni wiedzieć jak najwięcej na temat fundacji. Zajmowałem się też procedurami związanymi z wysłaniem maszyny do Warszawy." Nie było to łatwe, bo - mimo iż transportem zajmie się UPS, wieloletni partner fundacji - sprawy celne były bardzo skomplikowane. Aby dopiąć swego Tuliński musiał wykonać kilkanaście telefonów dziennie.

Ekipa Owsiaka i Paul Jr. w warsztacie PJD

W końcu 21 grudnia Jurek Owsiak osobiście przyleciał do USA po odbiór maszyny. Nazajutrz w asyście swojego przyjaciela z Ameryki pojechał do Rock Tavern. “Kiedy zajechaliśmy na miejsce i zaczęły się przy nas kręcić trzy ekipy telewizyjne z Discovery Channel, wiedziałem, że będzie to coś niesamowitego.” - wyjawia Tuliński - “Na wejście do warsztatu czekaliśmy kilka godzin, ale kiedy to w końcu nastąpiło wpuszczono tam tylko mnie i Jurka.”

Srebrna moneta o nominale 10 zł w kształcie serca
wydana przez NBP na XX finał WOŚPu.
foto: wosp.dlastudenta.pl

Reakcja obu panów przeszła ich najśmielsze oczekiwania. Szef WOŚPu najpierw zaniemówił, a potem zaczął krzyczeć i skakać z radości. “Maszyna jest fantastyczna! Jest to chopper w stylu Pro-Street, czyli z wysokim przednim kołem, aby sprawiać wrażenie szybkiego. Posiada wiele detali związanych z fundacją, a serduszkowych elementów można dopatrzyć się dosłownie wszędzie. No i ten fenomenalny paint job wykonany przez Nub Grafix...” - zachwyca się Tuliński - “Na motorze widnieją także emblematy największych sponsorów finału: operatora sieci telefonicznej Play i Banku PKO S.A., oraz specjalne monety wydane z okazji jubileuszu przez Narodowy Bank Polski.”

Swojego zachwytu nie krył także Owsiak: “Napięcie było wielkie, bo musieliśmy się sporo naczekać na to, aby zobaczyć maszynę po raz pierwszy i podpisać całą masę papierów, aby ją nam wydali. Ale warto było, bo jest przepiękna! Zarówno bak jak i uchwyty pod ręce są stworzone z ich własnej stali. Felgi też zostały zrobione na specjalne zamówienie. A jaki ma gang! Jestem pod wielkim wrażeniem i cieszę się, że motocykl jest już nasz!”

Choppery to maszyny kolekcjonerskie, którymi nie jeździ się po ulicach, tylko wystawia się je na pokaz. Dlatego też jedyną osobą, która dosiadła stalowego, orkiestrowego rumaka był sam Paul Jr. Designer przy akompaniamencie imponującego ryku silnika wjechał na przyczepę, na pokładzie której przetransportowano motor na lotnisko. Potem nadszedł czas na pożegnanie z Polakami. “Projekt był bardzo wymagający, ale myślę, że udało nam się uchwycić w tym motorze duszę i ideę fundacji, która czyni tak wiele dobrego.” - przyznał Paul Jr. - “Wcześniej uczestniczyłem w kilku charytatywnych projektach m.in. dla Make-A-Wish oraz Cadillac Bike (wylicytowany za niemal $120,000 na aukcji dla Cure Duchenne zbierającej fundusze na badania nad lekiem na zanik mięśni - przyp. TM). Teraz cieszę się, że mogłem po raz pierwszy stworzyć coś dla kogoś z Polski.”

Pope Bike - hołd klanu Teutul dla Papieża Polaka.
foto: classybikes.com

To ostatnie stwierdzenie Paula Jr. nie jest do końca zgodne z prawdą, bo zapomniał on, że w 2007 wraz z ojcem opracował maszynę, która miała oddać hołd... naszemu papieżowi Janowi Pawłowi II. Wykonanie biało-czerwonego - na wzór polskiej flagi - Pope Bike kosztowało podobno rodzinę Teutul $60,000, ale nie wzięli oni za swoją pracę ani grosza. Motocykl został potem sprzedany na aukcji, a zebrane pieniądze zasiliły konto chrześcijańskiej organizacji dobroczynnej Youth and Family Encounter.

Faktem bezspornym jest jednak to, że po raz piewszy dzieło motocyklowych arcymistrzów przysłuży się w całości polskiej fundacji, której misja i działalność wywarła na szefie PJD tak wielkie wrażenie, że na zakończenie wypowiedział on w miarę czystą polszczyzną znane orkiestrowe hasło: “Gramy do końca świata i jeden dzień dłużej!”

Po pożegnaniu Paul Jr. wrócił do swojej pracy, a Jurek Owsiak do Warszawy. 28 grudnia jego śladem podążył Orkiestra Bike. W Polsce będzie on pilnie strzeżony, a dostęp do niego będzie miało wąskie grono zaufanych ludzi. Wszystkim Polakom zostanie po raz pierwszy zaprezentowany 8 stycznia o godz.14 w studio TVP podczas transmisji z finału. Jednakże już dziś można wziąć udział w jego licytacji na jednej z orkiestrowych aukcji na allegro.pl. Obecna cena maszyny to ponad 10,000 zł, ale można się spodziewać, że na koniec aukcji zaplanowanej na 13 stycznia 2012 o godzinie 13:13 będzie ona znacznie wyższa. Na to bowiem liczy Owsiak i spółka, którzy w tym roku zbierają fundusze na aparaturę ratującą życie wcześniaków oraz pompy insulinowe dla kobiet w ciąży.

tekst: Tomek Moczerniuk
zdjęcia: Marcin Tuliński, archiwum WOŚP, classybikes.com, johnchow.com, wosp.dlastudenta.pl

Jeśli chcesz pomóc fundacji WOŚP w NJ/NY skontaktuj się z Marcinem "Bublem" Filipowskim pod nr: (973) 800-7642
W sprawach związanych z motorem dzwoń do Marcina Tulińskiego:917-498-0624 oraz email: imarcin@me.com

Zobacz jak Owsiak odbierał motor w USA: http://owsiaknet.pl/video/34293104

Link do strony z aukcją: http://aukcje.wosp.org.pl/show_item.php?item=539489

artykuł ten ukazał się także:
Polonia360: http://www.polonia360.com/orkiestrowy-motocykl-owsiaka.aspx
Tygodnik Plus: http://www.tygodnikplus.com/last_issues/PLUSNJ01052012.pdf#page=16
Nowy Dziennik: http://www.dziennik.com/wiadomosci/artykul/orkiestrowy-motocykl-jurka-owsiaka

Pierwsze takie święta

noreply@blogger.com (Tomek Moczerniuk) — Tue, 27 Dec 2011 19:43:00 +0000

Jestem w szoku. Naprawdę wielkim. Bo jesteśmy po świętach, które - mimo, iż wielu w nas wątpiło i spisywało na straty (ze mną włącznie) - udało się spędzić w naszym nowym, przytulnym domku w fantastycznym, licznym, rodzinnym gronie. Jakimś cudem daliśmy jednak radę i w rezultacie Boże Narodzenie 2011 przejdzie do historii jako jedne z najlepszych i najwspanialszych. I to chyba nie tylko w mojej opinii.

Minął już niemal miesiąc od naszej szalonej przeprowadzki z New Jersey do Fairfield (pakowanie i wożenie miliona naszych klamotów trwało kilka tygodni, ale największy i ostatni rzut został załadowany na U-Haul w nocy z 2. na 3. grudnia i przewieziony do CT nazajutrz w trybie JEDNORAZOWYM - był to wyczyn doprawdy godny Houdiniego. Nie było też czasu na pożegnania, na "zieloną noc", na ceremonialne całowanie klamki - jeden wielki, totalny spontan a'la Ala i Tomek). Ostatnie 3 tygodnie to pasmo nerwów i wyścig z czasem, bo w pachnącym świeżością domku było mnóstwo wykończeniowych rzeczy do roboty: malowanie drzwi, moldingów, sufitów i ścian w livingroomie, składanie i lokowanie szafek, mebli, porządkowanie piwnicy, garażu i terenu wokoło domu, wliczając w to ścięcie dwóch drzew z przodu posesji - oczywiście bez pozwoleń. Mój nieoceniony tatuś wdrożył w życie swój plan ogrodzenia trawnika z lewej strony domku, tak, aby Antoś miał gdzie bezpiecznie polatać - zajęło nam to 1.5 dnia, bo okazało się, że ogrodzenia to produkt sezonowy i w żadnym Home Depot w okolicy nie mogliśmy skompletować tego co było nam potrzebne (słupki, sprzęsła oraz furtkę). Najeździliśmy się więc po sąsiednich miastach i jakoś domowym sposobem (furtka jest sporządzona ze sprzęseł) się udało - głównie dzięki sile moich mięśni (kopiąc doły pod słupki musiałem "zmierzyć się" z kilkoma ogromnymi głazami, co nie można niestety zaliczyć do kategorii "FUN") oraz pomysłowości taty Moczerniuka. Przy okazji - ku mojej wielkiej uciesze - odkryliśmy polski sklep w Norwalk, gdzie od razu zaopatrzyliśmy się w polskie wędliny i konserwy. Zastanawiające jest to, jak bardzo cieszy jakakolwiek polska oaza, kiedy zacznie przebywać się w miejscach, gdzie tej polskości jest jak na lekarstwo.

Wracając do projektów to jeszcze w niedzielę przed Wigilią w naszym domku uwijały się dwie ekipy specjalistów od wykończeń (zakładali crown moldingi, progi oraz wymieniali tylne drzwi do garażu) oraz elektrycy (którzy podłączyli nam prąd do łazienek i kuchni). Oczywiście cała czwórka fachowców to starzy znajomi królika, czyli rodacy z Polski.

Ostatnim wielkim projektem było montowanie blatów kuchennych oraz podłączanie zlewu i zmywarki przez hydraulika w kuchni, którą zakupiliśmy w IKEA (za niecałe $6000 - czyli 1/4 ceny proponowanej przez jakiegoś kolesia z polecenia) i którą montowaliśmy na własną rękę (tata i ja) wieczorami po tym jak wracałem z pracy. Montowanie szło nam ok, chociaż doświadczenia wielkiego nie mieliśmy, ale od czego jest google? Mimo wszystko nie obyło się bez małych wpadek, bo n.p. listwy podtrzymujące wiszące ścianki musieliśmy przywiercać do ścian trzykrotnie (zupełnie jak w przypadku polskiego stolarza, który trzy razy ciął deskę i dalej była za krótka). Jednak mimo iż nasza część projektu zakończyła się niewątpliwym sukcesem wydawało się, że i tak nie wyrobimy się przed świętami, bo brakowało jeszcze blatów i hydrauliki. Na szczęście moja zasobna żona potrafi być bardzo przekonywująca i jakoś przekonała kolesi od blatów, że muszą się u nas pojawić jeszcze przed Wigilią. I tak oto panowie z firmy kamieniarskiej w New Britain, z których jeden był pochodzącym z Jaworzna ("Zagłębie a nie Śląsk!" - oto jego cytat) Polakiem wtargnęli do naszego mieszkania w... piątek 23-ego! Blaty w stylu "Expresso" zostały położone, przyklejone, polski hydraulik z okolic Kraśnika zrobił swoje i na około 24h przed Wigilią woda w naszej kuchni zaczęła tryskać gdzie powinna. Ten niewątpliwy sukces polskiej dyplomacji na uchodźctwie wiązał się jednak z kolejną porcją arbajtu w zwielokrotnionym stężeniu. Ala po powrocie z pracy rzuciła się na wszelaki i wszechobecny kurz z kocią furią i w takiej pozie pozostała do późnych godzin wieczornych, na czym trochę ucierpiały dzieci, bo poszły spać tuż przed północą oraz moi, bo przecież został mi jeszcze jeden projekt do zrealizowania: złożenie łóżka piętrowego, zamówionego przez Idusię jakiś czas temu u Mikołaja.

Śpiewanie kolęd

Zajęło mi to 120 minut z czego połowę spędziłem próbując wyciągnąć jakąś niesamowicie ważną śrubkę, która przez moją nieuwagę wpadła mi do dziury w nodze łóżka. Franca zleciała na samiutki dół, ku podłodze. Wszystko byłoby ok - bo w myśl prawa Newtona teoretycznie powinna ona była przelecieć na wylot - gdyby nie fakt, że od dołu noga zabezpieczona była plastykowym korkiem, który - według instrukcji - wkładało się w nogę na samiuteńkim początku. Koras, który się mega ciężko wbijało w nogę faktycznie zabezpieczał wszystko bardzo skutecznie a jego wyciągnięcie graniczyło z kolejnym cudem. Tym bardziej, że była noc, nie chciałem pobudzić dzieci, więc nie mogłem użyć tradycyjnych metod czyli młotka, tudzież elektrycznej piły. Ale jakimś cudem obyło się bez ofiar w ludziach i mogłem dokończyć stawianie łóżeczka. Mimo ogromnego zmęczenia zdołałem jeszcze napisać list od Mikołaja do moich dzieci z wyjaśnieniem, dlaczego w tym roku nie będzie pieska (bezapelacyjny nr. 1 na liście życzeń) i dlaczego będą musiały zadowolić się kolejnymi pozycjami, z których następną było właśnie łóżko. W sumie się udało, bo łóżko wywołało istną furorę u Idusi (bo jej obecne górne "królestwo" jest przykryte baldachimo-namiotem z wróżkowymi motywami), a i Antoś był nim oczarowany (a raczej świecącą kołderką z Buzzem Astralem). W całej swojej fascynacji moja bystra córeczka - której wiara w Św. Mikołaja jest doprawdy godna podziwu - nie omieszkała jednak zwrócić nam uwagę na pewną nie do końca logiczną rzecz: list napisany był po angielsku i skierowany zarówno do Niej jak i Antosia, dlatego zaraz po jego lekturze wypaliła: "Mama, a skąd Santa wiedział jak się pisze 'Antoś' po polsku?" Niestety nie było mnie przy tym, bo zaraz bym jej powiedział, że przecież dzisiejszy Mikołaj zaopatrzony jest w gadżety nie gorsze od NASA i zapewne w swoim smartfonie oprócz nawigacji satelitarnej ma subskrypcję do wielojęzykowego googla.

Mariolka i Ala na Jennings Beach

Nie było mnie przy tym, bo byłem w kościele na sobotnim porannym nabożeństwie prowadzonym przez naprawdę wyjątkowego i świetnego kapłana - ojca Michała. Ten pochodzący spod Gniezna duszpasterz ma w sobie wielką charyzmę i nawet jeśli na mszy jest garstka osób, on potrafi modlić się tak żarliwie jak gdyby kościół pękał w szwach. Byłem tam w celu pojednania z Panem Bogiem, bo tradycyjnie już w tygodniach poprzedzających Gwiazdkę zabrakło mi czasu na spowiedź. Miałem zająć się tym w piątek, ale z racji tego, że miałem na głowie blato-hydrauliczne sprawunki nie dało się tego pogodzić. W piątkowy wieczór bezskutecznie obdzwaniałem lokalne kościoły amerykańskie w poszukiwaniu ostatniej deski ratunku, którą znalazłem w... polskiej parafii St. Michael Archangel w Bridgeport, gdzie na posłudze jest właśnie ksiądz Michał. Proboszcz tej parafii okazał się być równie wspaniały i wyrozumiały i - po krótkiej i miłej pogawędce - zaprosił mnie właśnie na piątkową modlitwę, co przyjąłem z aprobatą i wielką ulgą. Nie często spotyka się księży, którzy wypełniają swoje powołanie w taki właśnie sposób - kiedy zadzwoniłem nie usłyszałem żadnych pouczeń, żadnego ociągania, żadnej absurdalnej niechęci - tylko autentyczne zaproszenie do wspólnego spędzenia czasu w Domu Bożym. Probosz podczas Świąt popisał się też jeszcze jedną rzeczą godną największego uznania - szczerze i długo (bo lubi sobie pogadać) dziękował parafianom za obecność i za hojność. W poprzednich polskich kościołach, które przyszło mi odwiedzić w USA nuta była zupełnie inna - ciągły marazm i brak pieniędzy. Dobrze, że są miejsca, gdzie - mimo kryzysu - można wyciągnąć na wierzch pozytywy i znaleźć zadowolenie wokół siebie.

Najmłodsi uczestnicy naszej Wigilii, Maja i Antoś
w szopce przy kościele w Bridgeport

Byłem więc gotowy na Święta od strony duchowej. O porządek fizyczny zadbała głównie Ala, która w sobotni poranek kontynuowała swoją misję posprzątania naszej stajni Augiasza. Mój tata i ja asystowaliśmy jej w pozostałych czynnościach, dzięki czemu mieszkanie zaczęło lśnić całym blaskiem. Na świeżo wypolerowanych podłogach pojawiły się dywaniki, nieestetyczne dla oka rzeczy zniknęły w czeluściach szuflad, zniknęły też półki, które pierwotnie znalazły miejsce dla siebie w układzie livingroomu, ale okazało się, że tylko "zagracają" nam środowisko i - podobnie jak Balcerowicz - muszą odejść. Telewizor został powieszony w centralnym miejscu nad kominkiem, kable od głośników i dekodera splecione w jeden gruby wiąz. Do odbiornika podłączyłem też laptop, dzięki czemu po chwili z głośników popłynęły kolędy z Radia Zet. Nad wigilijnym stołem zawisł stroik, uszykowaliśmy dzieci i odwiedziłem myjnię, gdzie moją furę czekało gruntowne odpicowanie. Wyścig z czasem trwał w najlepsze, ale na mecie pojawiliśmy się jako pierwsi!

Idusia i Izabelka przed YMCA w Fairfield

Goście z Clifton (teściowie i Tereska z dziecmi) pojawili się ok 3:30. Niedługo potem dojechał Jarek z Mariolką. Przez kolejne minuty trwała niesamowita krzątanina - mama Marysia podgrzewała jedzenie, tata Józef łączył stoły i ustawiał krzesła, Ala oprowadzała Mariolkę po domu, a Jarek robił drinki. Ja natomiast zająłem się przygotowaniem kutii. Nieco po godzinie 17 na środku odświętnego stołu zapłonęła świeca i zasiedliśmy do kolacji. Zacząłem od podziękowań dla każdego z osobna, bo przecież wszyscy obecni przyczynili się do tego, że nasze wymarzone święta w nowym domu stały się faktem. A potem już wszyscy delektowali się pysznym jedzeniem oraz cudowną atmosferą. Po tym jak nasze żołądki powoli się zapełniły usiedliśmy na kanapie przed kominkiem, z którego dobiegało urzekające wprost ciepełko i przy dźwiękach gitary śpiewaliśmy kolędy na chwałę Chrystusa, których słowa wyświetlałem na telewizorze za pośrednictwem laptopa niczym na telebimie. Dzieci też brały w uroczystościach czynny udział, a w nagrodę w niedzielę rano pod choinką czekała na nie góra prezentów. Oto próbka ich możliwości:

Trzech panów "M".

W poniedziałek natomiast - znowu ukłon w stronę ks. Michała - udaliśmy się na "prywatną" mszę, którą odprawił nam właśnie ojciec Michał w swoim kościele. Byliśmy tam sami, dzięki czemu mogliśmy usiąść w pierwszym rzędzie, tuż przed 100-letnią figurką dzięcięcia Jezus lezącą w żłóbku. I znowu atmosfera była piękna i niepowtarzalna. Podoga też dopisała, dlatego zaraz po mszy udaliśmy się na Jennigs Beach - czyli lokalną plażę, oddaloną od naszego domku o zaledwie 5km. Byliśmy tam po raz pierwszy i mimo iż jest to plaża typowa dla wybrzeża New England - ma w sobie urok. Na horyzoncie po prawej stronie majaczy zarys Long Island, natomiast po lewej jest otwarty ocean. Plaża jest długa i piaszczysta, w niedalekiej okolicy jest plac zabaw, przystań katamaranów oraz zatoczka, przy której roi się od amatorów wędki.

I tak spędziliśmy 3 cudowne i magiczne dni, które na długo zapadną w mojej - i być może także i pozostałych uczestników - pamięci. Spróbujemy powtórzyć to za rok, ale bez czynników zewnętrznych - zmaganiem się z remontami, stresem związanym ze zmianą miejsca zamieszkania, bałaganem i przedświąteczną krzątaniną - może już nie być tak wyjątkowo. Chociaż kto wie?

Zagrali dla Natalki - charytatywny koncert w Clifton

noreply@blogger.com (Tomek Moczerniuk) — Wed, 14 Dec 2011 21:55:00 +0000

Oficjalny plakat imprezy

Ponad 600 mil przejechał muzyk Marcin Pękala, aby wziąć udział w charytatywnym koncercie mikołajkowym na rzecz 4-letniej Natalki z Lublina. Zorganizowana przez wolontariusza Fundacji Mam Marzenie impreza odbyła się 9 grudnia w kościele św. Jana Kanty w Clifton i zakończyła się sukcesem, bo oprócz sporej dawki muzycznych doznań każdy z gości mógł przyczynić się do spełnienia marzenia ciężko chorej dziewczynki. Uzbierana kwota $1709 sprawi, że już wkrótce Natalka pobawi się na swoim własnym, wymarzonym placu zabaw.

Na spełnienie swojego marzenia Natalka czeka już niemal rok. O pół roku dłużej zmaga się z ostrą białaczką limfoblastyczną. Odkąd pamięta przebywa zatem głównie w szpitalu, gdzie nie ma okazji do beztroskiej zabawy z rówieśnikami i właśnie dlatego wymarzyła sobie miejsce, gdzie będzie mogła poczuć się jak normalne dziecko i dokąd będzie mogła zaprosić do wspólnego harcowania swoich sąsiadów z onkologicznych i hematologicznych izolatek.

Tomek Moczerniuk opowiada o FMM. Z tyłu najmłodsze
wolontariuszki Izabela, Ida i Emma prezentują splot tkanin
wykonany przez "Pisklaki"

W spełnieniu tego pięknego marzenia pomagają Natalce wolontariusze Fundacji Mam Marzenie (FMM), która od 2003 roku zrealizowała już ponad 3600 pragnień ciężko chorych dzieci. Wymarzony plac zabaw Natalki kosztuje ok. $1000 i jednym z zadań wolontariuszy jest wypracowanie tych pieniędzy. W USA propagatorem akcji i przedstawicielem FMM jest Tomek Moczerniuk, który wpadł na pomysł zorganizowania koncertu muzyki poważnej w polskim kościele w Clifton. "To nie jest moja pierwsza inicjatywa w USA, która miała na celu zebranie funduszy na spełnianie marzeń." - przyznaje Moczerniuk - "Wcześniej organizowałem seanse filmowe i spotkania z celebrytami (m.in. Magda Mielcarz czy Tomasz Adamek) oraz Radiotony w polskim radio. Dzięki takim akcjom udało się pomóc już kilku dzieciom."

Marcin Pękala i Agnieszka Pankowski w akcji

Do udziału w przedsięwzięciu Moczerniuk namówił Marcina Pękalę, który przed niedawną przeprowadzką do Virginii był w tym kościele znanym i lubianym organistą. "Wstałem o 3 rano, aby przyjechać na czas. Mimo zmęczenia cieszę się, że mogłem tu zagrać, bo takie inicjatywy po prostu trzeba wspierać." - powiedział Pękala, który z kolei zaprosił do współpracy lokalnych muzyków: sopranistkę Agnieszkę Pankowski oraz flecistkę Natashę Loomis. Trio artystów dało z siebie wszystko i przez ponad godzinę raczyło publiczność wirtuozerskimi wykonaniami utworów Bacha, Czajkowskiego, Podbielskiego, Karłowicza czy Szopena. Na bis Pękala, który kilka kompozycji zagrał też na tradycyjnym pianinie, przygotował utwór Charlesa-Marie Widor Finale from Organ Symphony No. 4, który - podobnie jak cały występ - publiczność skwitowała gromkimi brawami. Panie Agnieszka i Natalia oprócz aplauzu za swoje popisy otrzymały także po skromnym bukiecie ufundowanym przez Halka's Florist w Clifton. Warto wspomnieć, że za udział w imprezie cała trójka nie wzięła ani grosza.

Pisklaki śpiewają "Fantajzę"

Program wieczoru nie ograniczał się jednak tylko do muzyki poważnej. Imprezę, którą obok Tomka Moczerniuka prowadziła także popularna polonijna prezenterka i solistka Magda Bałdych, otworzył wokalny występ grupy "Pisklaki”. Niemal tuzin rówieśników Natalki, którymi opiekuje się Zuzia Gujda z Clifton zaśpiewało piosenkę o marzeniach p.t. Fantazja. Dzieci uczyniły to trzymając w rękach baloniki w fundacyjnych kolorach (biel i zieleń), które potem ceremonialnie wypuściły na placu przed kościołem.

Józef Dewera z rękawicami
z podpisem Mariusza Wacha

Specjalnie na tę okazję "Pisklaki" przygotowały także pracę artystyczną p.t. Moje Marzenie - na której każde dziecko zobrazowało i opisało swoje największe pragnienie. Swoją cegiełkę dołożyli także uczniowie z polskiej szkoły w Clifton, którzy - pod okiem pani dyrektor Beaty Bajer oraz plastyczki Anety Pieróg-Sudoł - również przygotowały rysunki o podobnej tematyce. Wszystkie prace można było podziwiać w sali pod kościołem podczas drugiej części imprezy, której gwoździem była loteria z atrakcyjnymi fantami. Grand Prix stanowiły rękawice z autografem naszego pięściarza Mariusza Wacha podarowane przez Kasię Niedźwiecką z grupy Global Boxing. W losowaniu szczęście uśmiechnęło się do Józefa Dewery z Clifton, któremu w udziale przypadła właśnie bokserska pamiątka oraz do państwa Domino z Rutherford, którzy wrócili do domu z dwiema nagrodami: książką Quo Vadis z podpisem Magdy Mielcarz oraz płytą z kolędami Arki Noego. Trafiły one jednak w wyjątkowo dobre ręce, bo państwo Domino wyróżniło się także nieprzeciętną hojnością ofiarując w ten wieczór $200. Tyle samo przekazała znana w świecie nieruchomości Halina Strzępek z Clifton. “Od dawna nosiłam się z zamiarem, aby uczynić coś dobrego.” - zwierzyła się pani Halina - “Cieszę się, że dziś miałam ku temu okazję i obiecuję, że to nie koniec!”

Cudowne spotkanie Rafała z Ojcem Świętym - 1 lipiec 2004

Zanim jednak doszło do losowania Tomek Moczerniuk opowiedział zebranym historię spełnienia marzenia, w którym brał udział w lipcu 2004 jako opiekun z ramienia fundacji. Chory na nowotwór węzłów chłonnych 15-letni Rafał z podkarpackiej wsi Szczutków wymarzył sobie spotkanie z Janem Pawłem II. Mimo wielu perypetii to niesamowite marzenie udało się zrealizować z nawiązką, bo miast zwykłej audiencji z grupą pielgrzymów podczas mszy chłopiec miał zaszczyt poznać Ojca Św. osobiście w papieskiej bibliotece! Spotkanie i krótka rozmowa pomiędzy chorym chłopcem i Papieżem zaprocentowały w magiczny sposób: Rafał uwierzył, że nie może się poddać i dziś... po nowotworze nie ma śladu! 22-latek prowadzi normalne, dorosłe życie: pracuje w Holandii, ma żonę i dwójkę dzieci. Jest także ojcem chrzestnym pierworodnej córki Moczerniuka, Idy Marie.

Pani Bronia Karcz serwuje kawę

Całej tej cudownej historii zebrani goście przysłuchiwali się z wypiekami na twarzy. Natomiast na stole przed nimi znajdowały się inne wypieki - podarowane przez Banas Bakery z Wallington, którymi publiczność chętnie delektowała się popijając kawę przygotowaną przez nieocenioną panią Bronię Karcz z Clifton. Dzięki takim właśnie osobom i przedsiębiorstwom z wielkim sercem imprezę można zaliczyć do bardzo udanych, gdyż w sumie zebrano $1709. Pieniądze - które zostały oficjalnie przeliczone na scenie - już zostały przelane do Polski na konto główne FMM (numer w stopce poniżej). Nie pozostaje nam nic innego jak tylko czekać na równie dobre wieści z Polski o spełnionym marzeniu Natalki. Oby miało ono równie szczęśliwy koniec jak w przypadku wspomnianego wcześniej marzyciela z Watykanu.

papaTomski

zdjęcia: archiwum FMM, Tomek Moczerniuk, Aneta Pieróg-Sudoł
projekt plakatu: Tomek Moczerniuk

Fundacja Mam Marzenie
Adres:
ul. Św. Krzyża 7, 31-028 Kraków
Tel/Fax: +48 012 426 31 11
Nr konta (bank w Polsce): 26 1050 1445 1000 0022 7647 0461

NHL: Komisarek: zagrać na olimpiadzie i zdobyć Puchar Stanley’a

noreply@blogger.com (Tomek Moczerniuk) — Sat, 05 Nov 2011 23:20:00 +0000

Nie ma już w lidze NHL Czerkawskiego i Oliwy, ale oprócz Wojtka Wolskiego jest jeszcze jeden gracz, któremu warto kibicować nie tylko dlatego, że świetnie rozmawia po polsku i czuje się Polakiem. Mike Komisarek, syn Romana i Katarzyny z Nowogardu (powiat zachodniopomorski) to hokejowy twardziel, który zaliczył w NHL niemal 500 występów i jest obecnie asystentem kapitana w klubie 13-krotnego zdobywcy Pucharu Stanley’a Toronto Maple Leafs. Ekipa z Kanady zmierzyła się niedawno z NJ Devils i po wygranym 5:3 meczu Mike - mimo kilku szwów na podbródku - z ochotą odpowiedział na kilka pytań.

Mike Komisarek to hokejowy twardziel, który
jest asystentem kapitana w Toronto Maple Leafs

Urodziłeś się na Long Island, ale w swojej dotychczasowej profesjonalnej karierze miałeś okazję występować tylko w zespołach kanadyjskich. Nie ciągnie Cię do domu? A może jeszcze kiedyś zagrasz dla Islanders lub Rangers?

MK: Jeśli będą potrzebowali obrońcy to czemu nie (śmiech)? Pochodzę z West Islip, dlatego kiedy dorastałem kibicowałem zarówno Rangers jak i Islanders i do dziś dnia darzę sympatią oba te kluby. Ale szczerze powiedziawszy w Kanadzie jest mi dobrze, bo panuje tam naprawdę świetny klimat do gry w hokeja - to przecież ich narodowy sport. Tu w Stanach bardziej liczy się baseball i football, ale tam wszyscy mają kręćka na punkcie hokeja. Taka atmosfera bardzo mi odpowiada, świetnie się tam czuje i na razie nigdzie się stamtąd nie ruszam.

W NHL grasz już od 10 lat, a wszystko zaczęło się od draftu 2001 kiedy to Montreal Canadiens wybrali Ciebie z nr. 7. W tym samym drafcie nr. 1 przypadł w udziale Ilii Kowalczukowi, który dziś zagrał przeciwko Tobie i obaj zaliczyliście w tym meczu po asyście. Możesz porównać Wasze kariery?

MK: Tak naprawdę to chyba nie da się tego porównać, bo przecież Ilia to napastnik i jego styl gry jest zupełnie inny. Strzela mnóstwo bramek i z pewnością jest jedną z gwiazd ligi. Moje zadania meczowe są zupełnie inne, bo zajmuję się “brudną robotą” i rzadko kiedy zdobywam punkty. W tym sezonie mam za to najwięcej zablokowanych strzałów i bodiczeków w całej drużynie.

Mike i koledzy spisują się w tym sezonie rewelacyjnie.
W środę pokonali Diabły 5:3 w New Jersey.

I właśnie to, że nie stronisz od twardej gry i grasz tak ofiarnie czyni Ciebie jednym z lepszych obrońców w lidze. W 2008 r zostałeś nominowany do nagrody Bill Masterton Memorial Trophy, a rok później zagrałeś w Meczu Gwiazd NHL. Które z tych wyróżnień jest dla Ciebie bardziej cenne?

MK: Nominacja do nagrody Billa Mastertona to z pewnością wielka nobilitacja, ale mimo wszystko występ w meczu Gwiazd oceniam znacznie wyżej. Każdy młody hokeista marzy o tym, aby choć raz wystąpić u boku najlepszych, aby poczuć tę wyjątkową atmosferę. Dla mnie to było naprawdę wielkie święto, bo raz, że graliśmy u siebie w Montrealu, a dwa, że na trybunach siedziały dwie osoby, którym wiele w życiu zawdzięczam. Pierwsza z nich to mój ojciec, który w wieku 24 lat wyruszył w podróż z Nowogardu do USA, aby realizować swój american dream (przypłynął do Baltimore i pojechał autobusem do Nowego Jorku, gdzie zaczął pracować jako mechanik samochodowy. Po jakimś czasie otworzył swój własny warsztat - Smithnest Collision na Long Island, którym zajmuje się do dziś - przyp.TM), a druga to mój legendarny trener z Long Island Gary Dineen (zdobył brązowy medal na Olimpiadzie w Grenoble w 1968 r w ekipie Kanady oraz wychował później kilku sławnych hokeistów - m.in. Bill Guerin - przyp. TM). Obaj zaszczepili we mnie przyzwyczajenie do ciężkiej pracy i zdyscyplinowane podejście do tego sportu.

W NHL zadebiutowałeś w sezonie 2002-03. Grałeś wtedy zarówno dla Montreal Canadiens jak i Hamilton Bulldogs, którzy grają w niższej lidze AHL. W obu tych ekipach Twoim kolegą w drużynie był wtedy o 10 lat od Ciebie starszy Mariusz Czerkawski. Jak go wspominasz?

MK: Bardzo fajnie! Mariusz to równy gość i cieszyłem się, że mogliśmy przez jeden rok grać razem. Nas Polaków nie ma zbyt wielu w NHL - teraz jest jeszcze Wojtek Wolski, któremu kibicuję, bo musimy się wspierać i trzymać razem. Wcześniej oprócz Mariusza był jeszcze Krzysiek Oliwa, więc dwóch z trzech naszych w jednym klubie to była super sprawa. Mariusz był bardzo dobrym graczem i... poduczał mnie też polskich zwrotów. Jakich? Nie powiem, bo to nie do druku (śmiech).

Mike spędził w NHL już 9 sezonów i ma na koncie
niemal 500 meczów.

Ale miejsca w Canadiens nie zagrzał, bo po słabszym sezonie wrócił na... Twoje Long Island, aby grać w Islanders. Dlaczego tak się stało?

MK: Naprawdę nie wiem, to było dawno temu. Pamiętam, tylko że nie dogadywał się z trenerem, który nie zawsze na niego stawiał. Ale tak to jest w tym sporcie, czasem wizje trenera i ambicje zawodnika są różne, dlatego lepiej się rozstać niż się kłócić w nieskończoność .

Tym trenerem był wtedy Claude Juliene, z którym Ty nie masz żadnego problemu z komunikacją, bo to on postawił na Ciebie w Montrealu, a kilka lat potem powołał na mecz All-Stars. Jak przyjąłeś fakt, że w ubiegłym roku zdobył Puchar Stanley’a z Bostonem?

MK: Claude to świetny fachowiec, bardzo wiele mu zawdzięczam. W Canadiens postawił na mnie mimo, iż miałem zaledwie 20 lat, a potem zagrałem u niego w Meczu Gwiazd, mimo iż on był już wtedy w Bostonie. Dlatego zawsze będę mu dobrze życzyć i kibicować i bardzo cieszyłem się z faktu, że to jego ekipa sięgnęła po mistrzostwo w ubiegłym roku. Zasłużył na to.

Ale w tym roku idzie im jak po grudzie, natomiast Wy spisujecie się rewelacyjnie. Jaka jest Wasza recepta na sukces i na co Was stać w tym roku?

MK: Tak, rywalizujemy z Bostonem w tej samej Dywizji (Northeast - przyp. TM), ale jesteśmy na przeciwnych biegunach: oni są ostatni, a my pierwsi. Nie wiem dlaczego im nie idzie, ale cieszę się, że my - podobnie jak pod koniec ubiegłego sezonu - prezentujemy równą formę, strzelamy dużo bramek i gramy naprawdę dobrze. W końcu mamy dobrą, zgraną drużynę i doświadczonego trenera. Atmosfera jest świetna i pracujemy bardzo ciężko, co owocuje dobrymi wynikami. To dopiero początek sezonu, ale mam nadzieję, że w tym roku przerwiemy fatalną passę siedmiu lat bez gry w playoffs i powalczymy o najwyższe cele.

Po wygranym meczu Mike chętnie pozował do zdjęć
z Polakami z Clifton: Józefem Dewerą oraz Eugeniuszem
Myśliwcem (z prawej).

Wspomniałeś o Waszym trenerze Ronie Wilsonie, który był także coachem kadry USA na olimpiadzie w Vancouver, gdzie Amerykanie wywalczyli srebrny medal. Ty też znalazłeś się w tej kadrze, ale kontuzja barku sprawiła, że zostałeś w domu. Jak bardzo plułeś sobie w brodę?

MK: Hokej to twarda gra, dlatego taka kontuzja to ryzyko, z jakim musimy się liczyć, tym bardziej grając na takiej pozycji jak moja. Ale mimo wszystko bardzo to przeżyłem, bo - choć grałem już w kadrze USA na MŚ na Łotwie w 2006 od dziecka marzyłem o reprezentowaniu swojego kraju na igrzyskach. Byłem więc niepocieszony, ale mój tata przeżył to chyba jeszcze bardziej. Miał już bowiem wykupiony pakiet biletów na wszystkie mecze USA, tak bardzo liczył na to, że będzie mógł mnie tam wspierać z trybun. No cóż nie udało się w Vancouver, spróbujemy w Soczi. Nie jestem jeszcze aż taki stary, zamierzam jeszcze przez długi okres czasu grać na wysokim poziomie, a wtedy może dostanę też powołanie do kadry na igrzyska w 2014.

Skoro już mowa o wieku w styczniu skończysz 30 lat. Czego Tobie życzyć z tej okazji?

MK: Oprócz wspomnianej już gry na igrzyskach mam jeszcze jedno niespełnione marzenie: zdobyć Puchar Stanleya. Kibice w Toronto czekają na niego już 45 lat, ja trochę krócej, ale może uda się w tym roku?

rozmawiał: Tomek Moczerniuk

zdjęcia: Tomek Moczerniuk, Józef Dewera

MLS: Koniec marzeń o finale, Galaxy znowu lepsze od Red Bulls

noreply@blogger.com (Tomek Moczerniuk) — Fri, 04 Nov 2011 05:20:00 +0000

Miłe złego początki... Red Bulls odrobili straty już w 4.min i przez pierwszy kwadrans dominowali na boisku, ale potem do głosu doszli piłkarze LA Galaxy. Wyrównali jeszcze przed przerwą, a decydujący cios zadał w drugiej połowie Landon Donovan, wykorzystując rzut karny podyktowany za faul na Davidzie Beckhamie. Gracze z LA zagrają więc w Finale Konferencji po raz trzeci z rzędu, podczas gdy Henry i spółka marzenia o pierwszym mistrzostwie muszą odłożyć na kolejny rok.

Galaktyczni, którzy przed meczem głośno narzekali na niesportową postawę nowojorczyków w pierwszym meczu (brylował w tym zwłaszcza Landon Donovan, który nazwał ekipę Hansa Backe najbardziej brudną i brutalną z jaką kiedykolwiek miał do czynienia) rozpoczęli chyba zbyt pewni siebie i niemal natychmiast zostali skarceni. W 4.min Joel Lindpere podał piłkę do Thierry’ego Henry, Francuz obrócił się i fantastycznie wypuścił w uliczkę Luke’a Rodgersa. Anglik przepchnął się w polu karnym z większym od siebie Omarem Gonzalezem i z zimną krwią strzelił pod pachą wychodzącego z bramki Josha Saundersa.

Stracona bramka i zaliczka z pierwszego spotkania podrażniła gospodarzy. W 8.min bardzo aktywny w pierwszych minutach David Beckham przebiegł z piłką kilkadziesiąt metrów i strzelił niewiele ponad poprzeczką. W 18.min Sir David wrzucił w pole karne wiszącą piłkę, która trafiła do znajdującego się kilka metrów od bramki Mike’a Magee. Wyglądało to jak kopia sytuacji, w której Magee zwycięskiego gola w pierwszym meczu, ale tym razem były gracz Red Bulls nie zdecydował się na strzał. Zamiast tego zagrał piłkę wzdłuż bramki do Robbiego Keane’a, jednak Irlandczykowi w oddaniu skutecznego strzału przeszkodził Tim Ream. Minutę później Keane świetną serią zwodów oszukał w polu karnym Stephena Keela, ale jego strzał lewą nogą trafił w słupek.

W 38.min Kean zmarnował kolejną, jeszcze lepszą okazję. Chris Birchall zdecydował się na zaskakujący strzał z 25.metrów. Podkręcona piłka zmyliła Franka Rosta na tyle, że ten zdołał tylko odbić piłkę przed siebie, a tam już czyhał na to Keane. Strzelił błyskawicznie z lewej nogi, ale Rost w tylko sobie znany sposób zdołał sparować to uderzenie! Bramka dla coraz lepiej grających gospodarzy wisiała jednak w powietrzu i w 42.min na tablicy świetlnej widniał już remis. Beckham wykonywał rzut rożny i dorzucił piłkę wprost na głowę Magee, który strzelił pod poprzeczkę nie do obrony.

W drugiej połowie pokazał się niewidoczny dotychczas Donovan. Najpierw w 52.min starał się zaskoczyć Rosta strzałem zza linii pola karnego, a dwie minuty później w świetnym stylu przerwał kontratak Red Bulls pod własną bramką. Gdyby nie jego powrót Rodgers, po akcji Henry’ego i Dane’a Richardsa, miałby przed sobą pustą bramkę.

W 57.min gospodarze wrócili z kolejnej dalekiej podróży. Dax McCarty prostopadłym podaniem uruchomił Rodgersa, ale tym razem Anglik w sytuacji sam-na-sam strzelił tylko w boczną siatkę. Po pół godzinie gry Backe desygnował do gry nastoletniego Juana Agudelo, który mimo swojego olbrzymiego potencjału w obecnej edycji playoffs nie zagrał jeszcze ani minuty. Nowy Jork zaatakował większą liczbą graczy, co kilka minut później bezlitośnie wykorzystali gospodarze. Po akcji Donovana Roy Miller w bezmyślny sposób sfaulował Beckhama w polu karnym i sędzia podyktował jedenastkę, którą wykorzystał kapitan ekipy z Miasta Aniołów.

Ten gol podciął skrzydła nowojorczykom, którzy mieli jeszcze jedną okazję na wyrównanie, ale w 83.min Henry posłał piłkę nad poprzeczką z rzutu wolnego. Galaxy do końca kontrolowali grę i odnieśli zasłużone zwycięstwo. W finale Konferencji Zachodniej Beckham i spółka zmierzą się z Realem Salt Lake, który wyeliminował Seattle Sounders. Będzie więc okazja do wyrównania rachunków za finałową porażkę sprzed dwóch lat. W drugim półfinale Sporting Kansas podejmie Houston Dynamo, które dwukrotnie pokonało drużynę Piotra Nowaka Philadelphia Union. Tegoroczny finał odbędzie się 20 listopada na stadionie... Galaxy.

Półfinał Konferencji Zachodniej MLS, mecz nr. 2:
Home Depot Center, Carson, CA,
3 listopad 2011, 23:00

Los Angeles Galaxy - Red Bulls Nowy Jork 2:1 (1:1)
0:1 - Luke Rodgers (4’), 1:1 - Mike Magee (42'), 2:1 - Landon Donovan (75’)
W pierwszym meczu 1:0, awans: Los Angeles

LA Galaxy -- Josh Saunders, A.J. DeLaGarza, Omar Gonzalez, Sean Franklin, Todd Dunivant, Mike Magee, David Beckham (79’ Michael Stephens), Chris Birchall, Landon Donovan, Robbie Keane (89’ Paolo Cardozo), Chad Barrett (82’ Adam Cristman). Trener: Bruce Arena

New York Red Bulls -- Frank Rost, Jan Gunnar Solli, Stephen Keel, Tim Ream, Roy Miller, Dane Richards, Dax McCarty (64’ Juan Agudelo), Teemu Tainio (16’ Stephan Auvray), Joel Lindpere (87’ Mehdi Ballouchy), Luke Rodgers, Thierry Henry. Trener: Hans Backe

Sędziował: Hilario Grajeda
Żółte: Rodgers (5', faul), Donovan (45', faul), Henry (62’, faul), Solli (81', faul)
Widzów: 22,663