PT Sport

Nowy rok, nowe cele

noreply@blogger.com (PT Sport) — Sat, 17 Jan 2026 11:17:00 +0000

Ida Moczerniuk świetnie weszła w lekkoatletyczny sezon na hali. 6 grudnia na zawodach Penn Opener w Filadelfii wygrała sprint na 60 metrów bijąc przy okazji trzy rekordy. Teraz przed 20-letnią mieszkanką Fairfield, Connecticut seria kolejnych startów, których celem jest szlifowanie formy przed halowymi mistrzostwami konferencji Big East NCAA. Przy okazji Polka chce powalczyć o kwalifikację na halowe MŚ seniorów w Toruniu.

Ida Moczerniuk mieszka w Fairfield, ale urodziła się w Poznaniu. Od kilku lat z powodzeniem trenuje biegi sprinterskie: najpierw na poziomie gimnazjum, potem High School (jest posiadaczką kilku rekordów Fairfield Warde HS), a obecnie akademickim. Pierwsze dwa lata studiów spędziła w Lafayette College, gdzie zimą 2025 wygrała bieg na 60 metrów podczas halowych mistrzostw konferencji Patriot League NCAA ,a wiosną zajęła drugie miejsce na Patriot League Championship na stadionie otwartym.

Lato niespełna 20-letnia Moczerniuk spędziła w Europie, gdzie najpierw wzięła udział w świetnie obsadzonych zawodach kategorii World Athletics Bronze Gorzów Meeting, wygrała ALKS AJP Gorzów Grand Prix a potem wystartowała na Mistrzostwach Polski U23 w Krakowie. W Grodzie Kraka zajęła 5. miejsce na 100 metrów oraz 8. na 200 metrów. Fakt, że znalazła się w top 5 młodzieżowych sprinterek w Polsce sprawił, że trener sztafety 4 x 100 metrów Krzysztof Kotuła powołał ją do kadry Polski na Mistrzostwa Europy U23 w Bergen w Norwegii. Tam jeszcze nie było jej dane zasmakować rywalizacji na międzynarodowej imprezie rangi mistrzowskiej, ale otrzymała klarowne instrukcje co ma robić, aby do tego mogło dojść w niedalekiej przyszłości.

Przede wszystkim musiała zmienić szkołę, a właściwie trenera. O ile w Polsce pod kątem szkolenia nie mogła sobie wymarzyć lepszego fachowca - trener Tomasz Saska z ALKS AJP Gorzów Wlkp. to pierwszy opiekun Natalii Kaczmarek-Bukowieckiej - to w Lafayette College sztabowi brakowało doświadczenia, a warunki do treningów były ograniczone. Z tego względu jeszcze przed wylotem do Norwegii Moczerniuk wpisała się na listę transferową i już następnego dnia mogła przebierać w ofertach. Ostatecznie stanęło na Georgetown University w Waszyngtonie.

Lepszego debiutu w nowych barwach (i nowej, bardziej wymagającej konferencji Big East) nie mogła sobie wymarzyć. 6 grudnia na zawodach Penn Opener w Filadelfii zajęła pierwsze miejsce na 60 metrów, a jej wynik - 7.36 - to nowy rekord życiowy, szkolny oraz mityngu. Godzinę później Moczerniuk wystartowała także na 300 metrów, gdzie również poprawiła "życiówkę": 39.86. Wystarczyło to do zajęcia 7. miejsca, które zarówno trener Alton McKenzie jak i Moczerniuk uznali za zadowalające biorąc pod uwagę fakt, że jest ona raczej zawodniczą specjalizującą się w krótkich sprintach.

Kolejne starty zaplanowane są na styczeń. 17-ego bierze udział w Nittany Lions Challenge na campusie uczelni Penn State w University Park, 24-ego w Penn 10 Elite (Filadelfia) a 30/31-ego wraca do University Park, aby powalczyć w Penn State National Open. W lutym ekipę z Georgetown czekają dwa wyjazdy do Bostonu, jeden do Filadelfii oraz jeden do South Bend w Indianie na zawody organizowane przez Notre Dame University. Wreszcie w ostatni weekend lutego czeka ich najważniejszy sprawdzian sezonu halowego: Big East Indoor Championship w Chicago. Jeśli podczas któregoś z tych mityngów Polce uda się przynajmniej raz jeszcze poprawić swój rekord na 60 metrów istnieje prawdopodobieństwo, że otrzyma szansę startu na Halowych MŚ seniorów, które odbędą się 20 marca w Toruniu. Trzymajmy kciuki!

Wskakuj na Jumpa: światowa lekkoatletyka powraca do Gorzowa!

noreply@blogger.com (PT Sport) — Wed, 17 Dec 2025 15:14:00 +0000

Światowa lekkoatletyka powraca do Gorzowa. Gorzów Jump Festival 2 z udziałem czołowych zawodników i zawodniczek w skoku wzwyż i w dal już 31 stycznia 2026. Bilety w cenie 22/16.75zł już w sprzedaży.

Gorzów Meeting oraz Gorzów Jump Festival to coroczny, międzynarodowy cykl profesjonalnych zawodów lekkoatletycznych, które otrzymały kategorie World Athletic Continental Bronze Tour (Gorzów Meeting) oraz World Athletic Continental Silver Tour (Jump Festival). Ich organizatorem są klub ALKS AJP Gorzów oraz miasto Gorzów, co czyni tę lubuską metropolię jedynym miejscem w Europie, gdzie w przeciągu jednego kalendarzowego roku odbywają się dwa mitingi, w których można powalczyć o wielkie rzeczy. I nie chodzi tu tylko o zwycięstwo i nagrody, ale i o minima na Mistrzostwa Europy lub Świata czy o cenne rankingowe punkty, które także pomagają w kwalifikacjach na wyżej wymienione imprezy.

To wszystko sprawia, że do udziału w Gorzów Meeting i Jump Festival zgłasza się czołówka nie tylko krajowa ale i światowa. W 2024 w pierwszej edycji Gorzów Meeting oglądaliśmy m.in. Julię Czumaczenko (Ukraina, skok wzwyż), Ilarię Accame (Włochy, 400m), Igę Baumgart-Witan (Polska, 400m) czy Marię Andrejczyk (Polska, rzut oszczepem). W inauguracyjnej edycji Jump Festival (luty 2025) wzięli udział m.in.: halowy Mistrz Świata w skoku w dal Amerykanin Marquis Dendy czy Mistrz Europy w skoku wzwyż Douwe Amels z Holandii. Wreszcie podczas drugiej odsłony Gorzów Meeting publiczność mogła oklaskiwać m.in. rekordzistę Ameryki Południowej w rzucie oszczepem Luiza Mauricio da Silvę z Brazylii, sprintera z Wielkiej Brytanii Eugene Amo-Dadzie (rekord życiowy 9.93) czy złote medalistki MŚ z USA Talithę Diggs (400m) i Quaneshę Burks (skok w dal).

Dyrektorem obu mitingów jest Tomasz Saska: trener i prezes ALKS AJP Gorzów, osoba, dla której nie ma rzeczy niemożliwych i która od lat działa dla dobra Królowej Sportu. W uznaniu swoich zasług w styczniu 2025 Saska - podczas Gali Mistrzów Sportu Przeglądu Sportowego - otrzymał nagrodę Ministra Sportu dla trenera roku, a w lipcu 2025 podczas sesji rady miasta Gorzowa Brązowy Krzyż Zasługi za imponujący dorobek (jego podopieczną jest m.in. Natalia Kaczmarek-Bukowiecka) i ogrom pracy, którą wraz z zespołem wykonał na rzecz lekkiej atletyki.

Marzeniem trenera Saski jest to, aby w przeciągu kilku lat Gorzów Meeting i Jump Festival odbywały się w kategorii Gold i przyciągały pierwszoplanowe postacie ze świata sportu. Planuje także stworzyć cykl imprez dla dzieci, gdzie poprzez rywalizację i uczestnictwo będą mogły uczyć się zasad fair play oraz kształtować charakter.

Na razie w górę poszła ranga Gorzów Jump Festival, który od 2026 będzie miał kategorię Silver. Dzięki temu do Gorzowa przyjadą zawodnicy o jeszcze lepszej renomie. Organizatorzy już dziś zapraszają na to lekkoatletyczne święto, które odbędzie się 31 stycznia 2026 o 17:00 w Arenie Gorzów (ul. Słowiańska 17). Bilety w cenie zaledwie 22 zł (normalny) i 16.75 zł (ulgowy) już są w sprzedaży za pośrednictwem strony abilet.pl.

Zapraszamy!

Świetny debiut Idy Moczerniuk dla Georgetown

noreply@blogger.com (PT Sport) — Sat, 06 Dec 2025 15:43:00 +0000

Polska sprinterka Ida Moczerniuk zadebiutowała w barwach Georgetown University. Był to debiut bardzo udany i okraszony kilkoma imponującymi osiągnięciami. Czas 7.36 na 60 metrów to jej nowy rekord życiowy.

Mieszkająca od lat w USA Moczerniuk w przerwie letniej przeniosła się z Lafayette College - gdzie spędziła dwa lata i została m.in. halową mistrzynią Patriot League 2025 na 60 metrów - do Georgetown University w Waszyngtonie. Wszystko to podyktowane było rozwojem utalentowanej zawodniczki, która w Polsce reprezentuje klub ALKS AJP Gorzów Wlkp. (jej trenerem jest Tomasz Saska) oraz która latem została powołana przez Krzysztofa Kotułę do kadry narodowej sztafety 4 x 100 na Mistrzostwa Europy U23 w Bergen w Norwegii.

W Waszyngtonie Polka rozpoczęła treningi pod okiem pochodzącego z Jamajki Altona McKenzie. Od razu zauważyła poprawę względem jakości ćwiczeń. Na poprzedniej uczelni grupa sprinterska liczyła ponad 25 osób i pilnował jej tylko jeden trener. W Georgetown McKenzie ma pod opieką około 10 zawodników i zawodniczek, dzięki czemu treningi są bardziej spersonalizowane i można pracować przy szlifowaniu detali.

Współpraca z trenerem z Jamajki przyniosła efekty już podczas otwarcia sezonu halowego. Moczerniuk wzięła udział w Penn Opener w Filadelfii na dytansach 60. i 300. metrów. Najpierw okazała się najlepsza w eliminacjach 60-tki, które ukończyła z czasem 7.45 poprawiając o 0.03 swój rekord życiowy. W finale ponownie nie dała szans rywalkom meldując się na mecie jako pierwsza ze świetnym czasem 7.36. To nie tylko nowa życiówka 20-latki, ale także rekord mitingu oraz rekord Georgetown (wcześniejszy wynosił 7.42 i przetrwał 30 lat).

Na dystansie półtora okrążenia Moczerniuk również zaprezentowała się z dobrej strony. Z czasem 39.86 poprawiła swoją życiówkę i uplasowała się na 7. miejscu. Zwyciężyła Rianna Floyd z Penn University (38.75).

Kolejny start zaplanowany jest na 18 stycznia 2026 podczas Nittany Lion Challenge w Penn State University.

Messi czy Mueller? Kto lepszy w meczu o MLS Cup?

noreply@blogger.com (PT Sport) — Fri, 05 Dec 2025 14:52:00 +0000

Inter Miami czy Vancouver Whitecaps? Leo Messi czy Thomas Mueller? Przed nami finałowe starcie o MLS Cup, gdzie faworytem są gospodarze, ale ekipę z Kanady z pewnością stać na niespodziankę.

W sobotni wieczór rozegrano dwa mecze finałowe w obu konferencjach MLS. Na Wschodzie Inter Miami rozgromił NYC FC aż 5:1, ale należy zaznaczyć, że dla Leo Messiego i spółki to nie był spacerek. Bohaterem tym razem był Tadeo Allende - jeden z siedmiu Argentyńczyków w pierwszym składzie ekipy Javiera Mascherano - który zaliczył hat-trick. Allende w tegorocznej fazie pucharowej ma już 8 trafień, dzięki czemu wyrównał rekord Carlosa Ruiza. Na trybunach obecny był inny Carlos - Alcaraz - który na koniec wręczał puchar za wywalczenie korony konferencji Wschodniej zespołowi z Południowej Florydy, który za tydzień będzie gospodarzem finału. Warto dodać, że trzy asysty - w tym jedną wyjątkowej urody - zapisał na swoim koncie Jordi Alba, a grający jako fałszywa dziewiątka Messi musiał zadowolić się tylko jedną.

Finałowym rywalem Interu będzie kanadyjski zespół Vancouver Whitecaps, który w sobotę pokonał w San Diego miejscowy FC 3:1. Już do przerwy było w zasadzie po wszystkim, bo zawodnicy byłego trenera Broendby Jaspera Soerensena prowadzili 3:0. Dubletem popisał się Amerykanin Brian White, który w tym sezonie we wszystkich rozgrywkach zdobył już 23 bramki. Z dobrej strony pokazał się także reprezentant Kanady Ali Ahmed, który wypracował wszystkie trzy gole. Były gracz Bayernu Monachium i lider Whitecaps Thomas Mueller rozegrał 61.minut i zszedł z boiska sekundy po tym jak honorowe trafienie dla gospodarzy zaliczył Meksykanin Hirving Lozano. Na więcej beniaminka MLS już nie było stać i to goście mogli się cieszyć z pierwszego w historii klubu awansu do wielkiego finału.

Co może się zdarzyć za tydzień? Absolutnie wszystko. Inter będzie faworytem. Przemawiać będzie za nim własne boisko, dobra forma, wysoka skuteczność i rzecz jasna gwiazdy z Messim na czele. Ale Whitecaps pokazali, że nie boją się nikogo i już raz w tym sezonie zdołali ograć Inter na wyjeździe. Było to w półfinale Ligi Mistrzów CONCACAF a końcowy wynik brzmiał tak samo jak wczorajszy półfinał 3:1. Thomas Mueller już powiedział, że jego zespół stać na powtórkę z rozrywki i sprawienie niespodzianki, ale po drugiej stronie stanie zdeterminowany Leo Messi, który przychodząc do MLS w lipcu 2023 założył sobie za cel wygranie MLS Cup. Byłaby to piękna klamra podsumowująca także kariery jego przyjaciół z Barcelony Sergio Busquetsa i Jordiego Alby, dla których mecz ten będzie pożegnaniem z zawodową karierą. O tym czy tak się stanie przekonamy się już w następną sobotę. Początek starcia o 14:30 czasu nowojorskiego.

beIN Sports: Odegaard and Halaand’s teammate Chasing World Cup Dream in Pogoń

noreply@blogger.com (PT Sport) — Tue, 11 Nov 2025 15:22:00 +0000

Fredrik Ulvestad’s soccer career spans 15 years. He played for 7 clubs in 6 countries winning 5 trophies. He also has 4 caps with Norway, where he witnessed Martin Odegaard and Erling Halaand’s first steps at senior NT level. Now he’s at Polish Ekstraklasa side Pogoń Szczecin, where he’s chasing the first ever trophy for the club and hopes to make it back to the NT and play at the World Cup.

Playing to Win

He was 18 when he played his first professional soccer game. It was with Alesund, a team from his hometown, which a year later won its second ever Norwegian Cup. Earning his first career trophy with his home club was very special for Ulvestad.

“That’s what you play for - to win games and trophies. And it doesn’t get much better than to do it as a homegrown.”

Since then he has played for 6 clubs in 5 countries winning 4 more trophies. At Burnley it was Championship in 2015-16, followed by two titles in Sweden (2018-19 with Djurgardens) and finally a Turkish Cup in 2021-22 with Sivasspor.

“I don’t like to put them in any order. For me every one of them was a big one. I feel lucky to win all that, but I worked hard for it. It’s great to experience that success, but I am hungry for more.”

Full interview here:
https://www.beinsports.com/en-us/soccer/pko-bp-ekstraklasa/articles/martin-odegaard-and-erling-halaand-s-teammate-chasing-world-cup-dream-in-pogo-szczecin-2025-11-11

Lewy w NYC? To sprawka Konsula z Nowego Jorku!

noreply@blogger.com (PT Sport) — Mon, 10 Nov 2025 15:16:00 +0000

Mateusz Sakowicz to główny architekt poniedziałkowego zamieszania pod tytułem "Lewy na Empire State Building". W specjalnej rozmowie dla Przeglądu Sportowego Konsul Generalny RP w Nowym Jorku ujawnia, jak doszło do tego, że ikona polskiego sportu przyleciała do USA na 9 godzin po to, aby zapalić światła na manhattańskiej ikonie i dlaczego cały wyjazd był utrzymywany w tajemnicy do ostatniego momentu.

Tomasz Moczerniuk (Przegląd Sportowy): Jak to się stało, że projekt zapalenia świateł na Empire State Building na biało-czerwono doczekał się realizacji?

Mateusz Sakowicz, Konsul Generalny RP w Nowym Jorku: Obejmując stanowisko kierownika Konsulatu Generalnego RP w Nowym Jorku usłyszałem o historii, która wydała mi się w pierwszej chwili "miejską legendą". Sprowadzała się ona do tego, że jeszcze do połowy lat dwutysięcznych nie było problemu, aby Empire State Building mógł być podświetlany w nasze kolory narodowe z okazji Parady Pułaskiego, która tradycyjnie odbywa się w pierwszą niedzielę października. Potem jednak — mimo rosnących oczekiwań ze strony Polonii — ta praktyka została porzucona. Podejmowano próby, aby wrócić do tej pięknej tradycji, ale pełzły one na niczym. Ja jednak pomyślałem, że skoro można było kiedyś to pewnie można i teraz. Wraz ze swoim zespołem konsularnym chcieliśmy przełamać ten impas i obraliśmy to sobie za cel. Pierwszy kontakt z władzami budynku zainicjowaliśmy ponad rok temu. Trzeba było czekać na spotkanie z szefem wielkiej korporacji, jaką jest w praktyce Empire State Building, ale potem już bez przeszkód weszliśmy w dialog na szczeblu roboczym.

Całość na: https://przegladsportowy.onet.pl/pilka-nozna/reprezentacja-polski/to-on-zaprosil-roberta-lewandowskiego-do-usa-ujawnia-kulisy-wielkiej-tajemnicy/mg5xspn

Przegląd Sportowy: Wywiad z Julią Zielińską (jedyna polska hokeistka w NCAA Div 1)

noreply@blogger.com (PT Sport) — Wed, 05 Nov 2025 15:32:00 +0000

Julia Zielińska wyjechała z Polski jako 14-latka. Tylko tak mogła gonić marzenia. "Chłopakom nie podobało się, że w drużynie gra dziewczyna. Ale z czasem zauważyli, że się staram i zaczynam dojeżdżać do ich poziomu. Od tamtego momentu byli dla mnie jak bracia — opowiada o początkach swojej kariery reprezentantka Polski w hokeju na lodzie, obrończyni Sacred Heart University Pioneers. Wspomina życie w męskiej szatni, wyjazd z Polski do Finlandii w wieku 14 lat oraz trudne chwile w USA.

TOMASZ MOCZERNIUK: Urodziła się pani w Sanoku, ale prawdziwym domem są Katowice?

JULIA ZIELIŃSKA: Tak. Mieszkam tam od trzeciego roku życia, tam rozpoczynałam przygodę z hokejem i stamtąd wyjechałam w świat. Tam mieszkają też moi rodzice. Jeśli jadę do Polski, to właśnie do Katowic.

Ale miłość do hokeja zrodziła się na Podkarpaciu?

Pochodzą stamtąd moi rodzice, a tata był wielkim fanem sanockiego hokeja. Jeździłam z nim na mecze i spodobał mi ten szybki i widowiskowy sport. Najbardziej podobały mi się… bitki! Jako dziecko byłam chłopczycą i chciałam się bić! (śmiech)

Cała rozmowa tutaj:
https://przegladsportowy.onet.pl/hokej-na-lodzie/julia-zielinska-wyjechala-z-polski-jako-14-latka-tylko-tak-mogla-gonic-marzenia/8kvwcd6

The best ever 45 minutes in sport

noreply@blogger.com (PT Sport) — Fri, 09 May 2025 14:56:00 +0000

In 1936 a 23-year-old Jesse Owens amazed the entire world of sport by winning four gold, track and field medals in just five days at the Berlin Games. However, this was not a surprise, because the year before the American had produced an even more legendary moment. The Ohio State University athlete needed only three quarters of an hour to break three and equal one world records. In recognition of this achievement Sports Illustrated magazine in 2010 described this feat as “the best 45 minutes in sports history.”

Owens with Charlie Riley - photo: internet.

Jesse Owens was born in 1913 in a small town of Oakville, Alabama. At the age of 10 he moved with his family to Cleveland, Ohio. There he began his education: first in elementary school and then in junior high school, where his speed and agility - while playing with his friends - caught the eye of the athletic coach Charlie Riley. The Irishman strongly believed that the boy could have a bright future as a sprinter, which is why their cooperation continued even after Owens transferred to East Technical High School. This partnership resulted in a successful performance at the 1993 US National High School Championships in Chicago, where Jesse equaled the world record in the 100-yard dash (9.4 seconds) and leapt an amazing 7.56 meters in the long jump.

A year later Owens was already a student at Ohio State University, where he trained under the baton of Larry Snyder. He was very fast, but his running technique - especially at the start - was seriously off. Therefore, during his first year, he perfected a strong push from the hole (blocks were not yet allowed), the dynamics of his first steps and his arm work coordination. Snyder also paid great attention to a mental preparation. All this was to pay off in the following years and help Owens qualify for the Berlin Games in 1936.

Jesse with Larry Snyder. Photo: internet

The first serious test of the 1935 season was to be the NCAA Big 10 Conference competition in Ann Arbor, Michigan, scheduled for May 25. But three weeks before the event Owens was fooling around with his friends in his dorm, fell down the stairs and badly injured his back. The pain did not allow for normal training, so - together with therapists - he tried various methods to relieve it. It soon appeared that rubbing the back with various ointments and applying warm compresses allowed for a temporary achievement of the desired effect. The heated body relaxed for about an hour, but then the pain and muscle stiffness returned.

Owens and Snyder knew that they had to limit the championship starts to a maximum of 60 minutes. The dress rehearsal was held on May 18 in Chicago, where the Ohio State Buckeyes competed with the local Northwestern and the universities of Wisconsin and Purdue. “Everything went smoothly. I warmed up properly and won the 100- and 220-yard sprints and the long jump. I also won the 220-yard hurdles, but I ran into the last hurdle and it felt as if the electric current was going through my spine. Later on that day I couldn’t get out of the shower by myself due to painn” - Owens told Barbara Moro in an interview for the Illinois State Historical Library in 1961.

He didn’t train for the entire next week, but focused on rehabilitation. They set off for Ann Arbor on Thursday, because they had qualifying races on Friday morning. In order to make the trip more comfortable he didn’t go with the team, but in a separate car,driven by… one of the local journalists. “We managed to get through the qualifiers without any problems, but the pain returned right after. We decided to try applying heat throughout the night. I put special bags with hot water on my back and stomach. The night was tough. The pain didn’t go away and when I woke up in the morning my back was really tight.” - explained Owens.

So he jumped into the tub and took a warm bath. It helped, but only a little. After breakfast it was time to go to the stadium, which was located 16 kilometers away. During the ride he searched for the best position for himself, but the pain radiated down both legs. After reaching Ferry Field he immediately went to a masseur. “He rubbed me down with alcohol and oil from the Wintergreen plant (a plant whose leaves contain salicylate: a chemical that acts like aspirin - TM). Then he put his fingers in a freshly opened jar of Red Pepper Rub. He started by rubbing my lower cervical spine area and then worked his way down. After a while I got up, put on my tracksuit and went outside. I had my indoor running shoes on. I was also holding my spikes in my hand” - revealed Owens.

Jesse winning the race. Photo: internet

There were 40 minutes until the start of his first race. He started jogging with his teammates, but after about 200 yards he told them he couldn’t go on. So he sat down helplessly under a pole near the finish line. That’s when Charles Riley entered the stadium. “He came over to me, knelt down and asked how I was feeling. I told him my back was really hurting. The coach told me not to worry and that everything would be fine.” - explained Owens.

With 15 minutes left before the last call for the 100-yard dash he stood up again and tried to warm up a bit. The pain was still there, although he didn't feel it in his legs. The weather was warm and sunny. He started to wave his arms around. The warm tracksuit and ointments did their job and he began to feel the beads of sweat running down his back. "Then Larry Snyder came up to me. He said that if it hurts, it might be better if I let it go. But I told him that I wouldn't do it until I finished my first race. That if I was going to be defeated by my rivals, among whom was the great Eulace Peacock, then let it happen after the fight." - said Owens.

Finally they called everyone to the start line. Owens stood up and tried to take off his tracksuit, but the pain wouldn't let him. He couldn't lift his arms up, so his friends came to his aid. He walked to the start and stood there motionless. All the other competitors were pumped and full of energy: they were jumping and stretching. “When I heard ‘On your marks’ I knelt down, dug myself a hole, and felt the pain. With ‘Set’ I lifted my hips and… the pain went away. When the starting pistol went off I simply ran forward. Nothing hurt. My arms worked properly and my legs carried me. I kept the same running position that we had worked on for so many years. I didn’t push my hips forward unnecessarily. They were perfectly balanced. You could put a glass of water on them and not a drop would be spilled.” - explained Owens.

Jesse during the broad jump
competition. Photo: internet

The clock read 3:15PM New York time when Owens crossed the finish line as a winner. He ran 100 yards in 9.4 seconds, although several judges measured him at 9.3. That meant he had equaled the world record! There was no time to celebrate, however, because the long jump competition was already in progress. “I went to the run-up and asked to mark the world record with a handkerchief. I knew I had only one attempt, one chance. At 3:25PM I got going, soared into the air and landed at 8.13 meters: 15 centimeters further than the world’s best mark! The spectators noticed that I had flown well beyond the handkerchief, but they didn’t know what it meant. It wasn’t until it was announced that it had been a successful attempt at the world record that the cheering began.” - said Owens.

At 3:34PM the 220-yard dash was scheduled. Owens went to the starting line and tried to keep his body properly warmed up. He shot out of the holes like a slingshot again and when he finished he left his rivals 6 yards behind his magically healed back. “When it was announced that I had clocked 20.3 seconds, the world’s fastest time, the eyes of every spectator—and there were over 5,000 of them—were fixed on me. They knew they were witnessing a historic moment and every one of them wondered if I could now break the hurdles record.” - explained Owens.

He was approached by Coach Snyder again. He asked how he felt, and when Owens said he was fine, he sent him to the start of the 220-yard hurdles. Everything had worked out as planned up to that point, and the hurdles were no different. At 4:00PM, he crossed the finish line unrivaled. The fans held their breath, and when it was announced that 22.7 was a new world record the photographers and crowd rushed toward him with loud cheers. “Meanwhile, I felt an incredible pain again, which almost made me fall. This time, however, it wasn’t my back that hurt, but my legs. I got cramps to the point that they had to carry me upstairs. On the one hand, 45 minutes of competing is a short period of time, but the wait for the starts, the pressure and the running itself with maximum effort exhausted me completely.” - said Owens.

Jesse running hurdles.
Photo: internet

In the evening Owens - fearing the excited crowd - escaped from the locker room through the window and returned to Cleveland by car with his journalist friend. On Monday he showed up for training as usual, because a new mission “Milwaukee” began. He was to fight there for more regional laurels and a ticket to the NCAA national championships, which - as it turned out - he won in all four events in both 1935 and 1936.

For the American athlete - who a year later had a magical five days in Berlin - it was definitely the most important day in his life. In three quarters of an hour, he had achieved something historic and become a global icon. He knew that he had reached his zenith, that he had run faster and jumped further than anyone else in the world. “Would I have done as well without the injury? I don’t think I would have done any better. It allowed me to focus on just one thing and not worry about the crowd or my rivals. I reached the highest level of concentration.” - explained Owens.

And that was how this incredible story ended. A 22-year-old athlete with a sore back, starting without rest and without blocks on a track where only lane number 1 was occasionally leveled with a roller – because that was the standard at the time – and in footwear that now seems prehistoric, needed three quarters of an hour to break three world records and equal another. That is why it was Jesse Owens, not Wilt Chamberlain, who scored 100 points in a basketball game in 1962, not Joe Frazier and Muhammad Ali from their great boxing fight in 1971, not Roger Federer and Rafa Nadal from the Wimbledon tennis final in 2008, not the US hockey players, the authors of the “Miracle on Ice” at the Olympic Games in Lake Placid in 1980 or the Argentine-French football virtuosos during the World Cup final in Qatar in 2022 are associated with “the best 45 minutes in the history of sports.”

Gina Hemphill-Strachan: He always let me be myself

noreply@blogger.com (PT Sport) — Thu, 08 May 2025 21:32:00 +0000

Gina Hemphill-Strachan and Tomasz Moczerniuk. Photo: Tomasz Moczerniuk

Gina Hemphill-Strachan is 64 years old, has 14 prestigious television Emmy Awards and... 4 Olympic Torch relay laps. She can also boast a famous ancestor from whom she inherited a huge passion for sports. “He was a beloved grandfather to me,” says Jesse Owens’ granddaughter in an interview with Przegląd Sportowy Historia.

Jesse Owens in Ohio State University uniform.
Photo: internet

Tomasz Moczerniuk, Przegląd Sportowy Historia: What is it like to be the granddaughter of the famous Jesse Owens?

Gina Hemphill-Strachan: It’s a great thing. Thanks to his achievements - as well as my own passion for sports - I was able to participate in many global sporting events and make a career in the media. I also ceremonially ran several times with the Olympic Torch. Wherever I go, everyone tells me their “Jesse Owens story”. This shows how great he was not only as an athlete, but also as a person. Although for me, privately, he was just a grandfather whose lap I would sit on, who would pick me up from school and who was always ready to help.

You got to know him well, because he passed when you were 20. What has he told you about his childhood? Or what is known about his upbringings?

Jesse Owens (left, in the back) and
his family members before
leaving for the Munich'72
Olympic Games. Gina is in the middle
in the red jacket.
Photo: Tomasz Moczerniuk (family
archive)

His grandfather Henry Clay Owens was a slave. His father Henry Cleveland was a free man, but - since he was living in a very small town in Alabama - he had to rent land and an apartment in exchange for the produce from the crops he produced. So they lived very modestly, especially since they had ten children. They all worked in cotton fields. Grandpa Jesse, who was born in 1913, was the youngest, but at the age of 7 he had to pick 100 pounds of cotton a day. In 1923, in search of a better life, they moved to Cleveland, Ohio.

There - as he himself told in an interview for the Illinois State Historical Library in 1961 - they lived in a neighborhood where the overwhelming majority were Polish immigrants. The athletic 10-year-old quickly found a common language with the Slavs and played baseball and marbles with them. No one minded his skin color - they treated him like one of their own, and his mother often visited homes of her Polish neighbors, who treated her to tea and doughnuts.

I had no idea! I have to listen to these interviews, because we rarely talked about such topics at home. However, I know that he went to school in Cleveland and worked for a shoemaker, where he shined shoes. This state of affairs did not change in middle school even when he met coach Charlie Riley, who convinced him to compete on the track.

They worked together for 9 years. He had great respect for the Irishman, called him "Pops," and after the Berlin Olympics he bought him a brand new car in gratitude. That's truly remarkable.

Both Charlie and Larry Snyder, who coached him at Ohio State University, saw in him not only enormous athletic, but also human potential. It did not matter to them that he was some black boy from Alabama. They saw that he had a good heart, that he cared about his family - because my mother Gloria was born when he was 18 - and that he wanted to work. They were able to guide him, and he trusted them, which resulted in both improving his running technique and strengthening his character on and off the track. Thanks to these role models, he himself wanted to be a teacher and a coach. He wanted to give back what they gave him.

🗞️🇺🇸 Miło mi poinformować, że do drukarni ruszył majowy numer #PSHistoria. W nim dwie rzeczy ode mnie: jak to Jesse Owens pobił rekord świata x 3 i wyrównał kolejny w 4️⃣5️⃣ minut (❗️) oraz rozmowa z jego wnuczką Giną Hemphill-Strachan.
Zapraszam serdecznie!@przeglad @PWolosik pic.twitter.com/dB1hjoVe8Z
— Tomek Moczerniuk 🇵🇱🇺🇸⚽ #PrzeglądOnTour (@TomekMoczerniuk) April 15, 2025

But he never became a coach. Or maybe he trained his children or granddaughters?

In our family, only my mother and I inherited the sports gene from him. The rest played with dolls and pored over books. My mother played basketball in high school and at Ohio State. They said about me that I should have been a boy, because from a very young age I played basketball and loved going to football games. In 1978, I started college at Arizona State University in Phoenix, where Grandpa and Grandma Ruth lived. This was a time when such celebrities as Valerie Brisco (three gold medals at the 1984 Los Angeles Olympics - TM note) and Evelyn Ashford (gold medals at three Olympics: Los Angeles, Seoul and Barcelona - TM note) ruled the track. My strength was neither being fast nor endurance, so my grandfather suggested that I try my hand at the 400 meters. The coach accepted me onto the team, but said there would be no leniency.

And so it was?

Commemorative medal gifted to
family of Jesse Owens for
his collegiate achievements.
Photo: Tomasz Moczerniuk

I worked very hard, but it did not translate into results. My personal best hovered around 57 seconds. I remember my debut in an open stadium, when I had to compete with stars from UCLA and the University of Southern California. When I was getting ready to start, the announcer enthusiastically invited everyone to welcome the legendary Jesse Owens sitting in the stands. He, of course, got a standing ovation. It stressed me out because I had no idea that he would come to watch me! After a while it got even worse, because the announcer said that Owens' granddaughter would run on lane no. 2. No wonder I first had a false start, and then I finished second to last. After the race I ran to my grandfather and started apologizing for humiliating him so much. But he calmed me down, saying that everything was fine and blamed it on the pressure. But I knew that there would be no bread from this flour. I ran a few more times and asked him if he won't be offended if I quit. He didn't mind, because he always let me be myself.

Gina honored by the Sacramento Kings.
Photo: internet

So you ended your career even earlier than your grandfather, whose last start - at the age of 23 - was Berlin 1936, where he won four Olympic gold medals. Did you regret never seeing him in action?

I love sports, so of course I do. However, I saw him race for fun with children during the ARCO Jesse Owens Games: meetings that were supposed to encourage young people to compete in track and field. Interestingly, those competitions included Carl Lewis, Jackie Joyner Kersee and Doug Christie. The latter is now the coach of the NBA Sacramento Kings. Some time ago I was in Sacramento for Black History Month. Doug came up to me, held out a medal and said: "Look! When I was 9, your grandfather gave me this!" Such moments always filled me with pride, because they clearly showed the impact my grandfather had on other people's lives.

Jesse and one of the participants
of the Jesse Owens ARCO Games.
Photo: internet

Carl Lewis? The same one who in 1984 repeated your grandfather's feat and won four Olympic golds: in the 100m, 200m, long jump and 4x100 relay?

The same one! He once told me - because we've been friends since 1983 - that as a child he took part in the Jesse Owens Games in Houston. This made him feel a special bond with my grandfather, which deepened even more when he equaled his Olympic track and field record. He felt proud that he had equaled his great teacher.

In connection with your media career (as a TV producer, she worked at nine Olympics and has 14 Emmy Awards to her credit - TM) you have met many sports legends. What do celebrities say when they find out you're Jesse Owens' granddaughter?

Yes, I'm lucky to have worked with people like Muhammad Ali, Rafer Johnson, Jerry West, Oscar Robertson and recently Gabby Thomas. I spent the whole day with her. She's incredibly nice. I talked to her about my grandfather and - like everyone else - she emphasized how much of an inspiration he was to her. She also wondered what a huge influence my grandfather would have on young people today - in the age of social media and internet streaming. Who knows, maybe the same as LeBron James? Jackie Joyner Kersee and Michael Johnson, who I'm friends with, follow the same pattern. Before the Atlanta Olympics my grandmother sent Michael a letter saying: "Since your running style is the same as my Jesse's, I wish you the same success as Jesse had!"

Leroy Neiman's artwork depicting Jesse Owens.
Photo: Tomasz Moczerniuk

You love sports, but it couldn't be otherwise, since you grandfather took you to the Munich Olympics when you were 12?

What an experience! Grandpa was supposed to go to Munich as a member of the US Olympic Committee. He could also take a few people with him, so Grandma Ruth, my cousin Donna, Uncle Stuart, my dad and I went with him. We were given official Olympic gear - jackets, tracksuits etc. - so people in the city thought we were participants and asked for our autographs! I spent a lot of time with Wilma Rudolph (the first American woman to win three gold medals in one Olympics - Rome 1960 - note TM). I went with her literally everywhere. We visited the village and went to the stadium to watch the competition. Meanwhile, Grandpa was a real celebrity. For the incredibly polite Germans, it was like the return of a hero from 1936. All he had to do was get out of the car and a crowd would gather around him like Michael Jackson! Sometimes we went to restaurants without him, but it was enough to sign the check “Jesse Owens” and no one asked us to pay for anything. I had never seen him in such an environment and in such an atmosphere. It was only then that I realized who my grandfather was to the world. This special feeling was broken after the murder of the Israeli athletes. My grandfather cried and was devastated. He couldn’t believe that something like this could have happened at such a magical, almost sacred, global event.

Despite of this you will still have mostly good memories from Germany? Because later - after your grandfather’s death - you were also a guest of honor in Berlin.

And that happened twice. First it was 1996. Right after the Atlanta Olympics, the prestigious World Athletic Gold Tour meeting was organized in Berlin. I presented medals to the best participants there. During this event, there was a moment when I leaned against the wall of the stadium and signed autographs. Then I had this thought that I might be signing cards for the granddaughters of people who asked for my grandfather's autograph 60 years earlier! What's more, my friend Gigi Rivera captured this very moment on camera. When I saw this photo later, it chilled me, because it was almost a copy of a frame with my grandfather from the documentary Olympia by the Nazi film chronicler Leni Riefenstahl. I realized that history had come full circle.

Gina with the Olympic torch.
Photo: internet

And the second time?

It was also magical and nostalgic. In 2004, I took part in the opening of the renovated Olympiastadion. There were fireworks, a Pink concert, 50 thousand people. Together with Julia Kellner-Long, I ran to the stadium and we lit the Olympic flame. Julia is the granddaughter of Luz Long, a German long jumper who was the local favorite in the long jump competition during the 1936 Olympics in Berlin. He had a chance to secure victory in the qualifications, because his biggest rival - my grandfather - had failed his first two attempts and was very nervous before the last one. Long played very fair and helped my grandfather by marking with a handkerchief the place from which he should take off so that the attempt would be valid. Then in the finals they both jumped beautifully and far, and in the last attempt my grandfather broke the Olympic record. Despite the defeat, Long grabbed him by the hand and did a lap of honor with him, which Adolf Hitler's right-hand man Rudolf Höss did not like. After the Olympics he called him and told him that he was forbidden to "hug black people". However, Long and my grandfather remained friends and corresponded with each other until the outbreak of the war. Long was then drafted into the army, and as a result, he died on the front in 1943. Therefore, it was a great honor for us that Julia and I could light the torch 61 years later.

There were more stories with the Olympic torch in your life?

Yes. In 1984, first on May 8, together with Bill Thorpe Jr. - grandson of the famous Jim Thorpe - we received the torch that had flown to New York from Athens and ran the first kilometer with it. Then on July 28 in Los Angeles I had the honor of making the penultimate change. After me, there was only Rafer Johnson, who lit the torch at the stadium. I also took part in the relay in 1996 before the Olympic Games in Atlanta and on December 30, 2001 - before Winter Games in Salt Lake City.

Jesse Owens and oak saplings.
Photo: internet

In nature, the oak tree is a symbol of endurance and strength. Is it a coincidence that your grandfather was born in Oakville, is buried in the Oak Trees Cemetery in Chicago, and that for his victories in Berlin - in addition to gold medals - he received English oak saplings?

I never thought about it, but maybe there really is some supernatural connection here? Strength and endurance are certainly some of the descriptions that characterized my grandfather.

Finally, please tell me what - if you had the opportunity - would you tell your grandfather today?

Great question. And a difficult one at the same time. Maybe I would ask him if he would do anything differently in his life? Or I would simply not ask him about anything, but climb on his lap and just give him a big, proper, loving hug.

New Meet in Gorzów for Top Jumpers

noreply@blogger.com (PT Sport) — Mon, 27 Jan 2025 22:26:00 +0000

Almost 40 athletes are to compete in the new, international track and field Bronze World Tour meet in Gorzów, Poland. Gorzów Jump Festival will feature high and long jumpers from USA, Mexico, Iceland, Ukraine, Poland or Sweden.

The new meet that received a World Athletics Bronze Tour category is organized by ALKS AJP Gorzów (a local track and field club) and the city of Gorzów. The highly anticipated event will take place at Arena Gorzów and kick off on January 30th at 17:30. Participants from all over the world - including a long jump World Champion Marquis Dendy from the United States - will compete in two events: high jump and long jump. Men's high jump field include such prominent performers as: Edgar Rivera (Mexico, 4th at the World Championships in 2017), Manuel Lando (silver medalist at the Italian Championship 2024) and a local hero Maciej Lepiato (Start Gorzów), who brought home four medals (twice gold) from four different Summer Paralympics.

Among women participants in the high jump event are two national champions: a Swede Ellen Ekholm, and Maria Zodzik from Poland. Long jump will feature many winners: Piotr Tarkowski and Nikola Horowska (Poland), Tilde Johansson (Sweden), Daniel Ingi Egilsson (Iceland), Vlad Mazur (Ukraine), Antriana Gkogka (Greece) and Dendy (USA).

Tickets to Gorzów Jump Festival are available here:
https://abilet.pl/impreza/gorzow-jump-festival-world-athletic-indoor-tour-bronze-13862

OUR Instagram PAGE:
https://www.instagram.com/jump.festival_gorzow.meeting

Our Facebook Page:
https://www.facebook.com/JumpFestivalGorzowMeeting

Paris2024: Defecting Russian Athletes with an American Olympic Dream

noreply@blogger.com (PT Sport) — Fri, 03 May 2024 15:29:00 +0000

Three outstanding and recognized Russian fencers who left their country after the invasion of Ukraine are living their everyday lives in the US. There is a race against time for Sergei Bida and Konstantin Lokhanov, as they fight for the opportunity to perform at the Olympic Games in Paris wearing American colors. Meanwhile Bida's wife - Violetta - is scheduled to return to fencing after some time, because she recently gave birth to a son, who was given a very American name: Wayne.

Lokhanov as a World Champion in 2018. Photo: IG

February 2022. The Russian army enters Ukraine and an inexplicable invasion begins. At the same time, in Germany, Konstantin Lokhanov, a 23-year-old Russian athlete, who in 2017-18 was the best junior saber fencer in the world and in 2021 competed for Russia during the Tokyo Olympics, is undergoing a right hip surgery. Upon hearing the news about the war, the Russian calls his wife Sofija Pozdnyakova: a world, European, and Olympic champion in saber and daughter of Stanislav Pozdnyakov, the head of the Russian Olympic Committee. He delivers his wife these shocking news: “I decided not to return to Russia. I am against the war and against the oppression of freedom of speech, which for me, is one of the key values in life.” – recalls Lokhanov.

Konstantin, who even before the war viewed himself as "pro-American and pro-European" in the past shared with his wife his vision of a permanent move to the US after their professional fencing careers are over. Sofia's response was always the same: why speak of things that are so distant in time? “The war accelerated the implementation of my life plan, but despite many difficult conversations she just didn't share my vision. I left behind my entire Moscow life including Sofija and flew to Atlanta to a friend. Later on that year Sofija filed for divorce. I felt very lonely. I missed talking to my mom, who died of COVID at the end of 2021. She was only 43 years old.” says Lokhanov, who, after a few months in the state of Georgia accepted an instructor position at the La Jolla Fencing Academy in San Diego.

February 2023. Violetta Khrapina, 29, and Sergei Bida, who is a year older, are getting married somewhere in Russia. They met years ago at a fencing camp and in this sport, and more specifically in epee, they have achieved a lot over the years. He is, among others, individual world vice-champion in 2019 and Olympic vice-champion in team event in Tokyo. She is the team vice-champion of Europe and the world in 2019. In Tokyo, with the Russian team, she took 8th place.

Violetta is a woman with a beautiful, athletic figure, which she is not ashamed of and which can sometimes be seen in her posts on social media. One day, one of her social posts (with a photo in a gymnastic pose next to the #HïIbiza sign in front of one of the most famous beachfront disco clubs in Spain - photo on the right)) is being disliked by someone higher up and without warning she is deprived of her salary and excluded from training and participating in the national team. This, and the fact that she and her husband do not support the war in Ukraine, make them follow in Lokhanov's footsteps. In May 2023 they leave their Moscow luxuries, friends and family and move permanently to northern California, where they rent a one-bedroom apartment and take up work at the Academy of Fencing Masters.

Lokhanov. Photo: IG

The sports community leadership in Russia is raging, but the boiling water is poured out only after Lokhanov and Sergei take part in the US Summer National Championships. Lokhanov wins the gold medal in sabre – in a competition in which 155 fencers compete. Sergei for his part wins the gold medal in epee team —a competiton in which 60 teams compete. In order for the Russians to compete there they had to meet one condition: sign a public declaration condemning both the invasion and the participation in fencing competitions of those Russian and Belarusian athletes who did not renounce their support for the war. “I signed the declaration.” - says Lokhanov. "I made the decision in exactly 10 seconds. It took me that long to read the text, which I absolutely agree with.”

This is apparently very upsetting to some sports leaders in Russia, which is why first Alexander Glazunov, the national epee coach, is fired fromhis job, and then in December 2023, a national search for the Bidas is initiated in Russia. In addition, they are accused of treason, for which they may face up to 10 years in prison. Adding fuel to the fire is the fact that both Lokhanov and the Bidas are starting to apply for American citizenship on an accelerated basis, which could allow the athletes to represent the US at the Olympics in Paris.

Sergei Bida. Photo: IG

This would not be an unprecedented situation, because in 1976, Jana Hlavaty, born in Czechoslovakia, took part in the Winter Olympics in Innsbruck under the United States flag thanks to the so-called "Personal Relief Bill", a special legal document presented and approved by the Senate and signed by then-President Gerald Ford. Hlavaty left her homeland after the "Prague Spring", i.e. the political liberalization of Czechoslovakia. In 1969, she flew to visit her uncle in Chicago and stayed there. In March 1971, she married an American, but immigration law at the time made her wait five years for citizenship. However, she was a talented cross-country skier who trained with the American team from 1973. Thanks to the Personal Relief Bill, she received citizenship in January 1976, and a month later she was part of the US Olympic 5- and 10-kilometer relay teams.

Current U.S. immigration law is slightly different, but one rule has not changed. The Personal Relief Bill could open the way for Lokhanov and the Bidas not only to citizenship, but also to international sport participation, which they long for.

Lokhanov as a US Fencing coach. Photo: IG

“The US summer championships were my first competition since Tokyo. Some top contenders were missing, but I was happy both with the win and the fact that I could fence again. Then, in October, I competed in the North American Cup in Florida, where I took 3rd place in the full field of national talent. And again I was happy that I was still competing at the world level, but I was a bit sad that I couldn't prove it in international competitions. That's why performing in Paris would be great for me." - reveals Lokhanov.

In this race against time, all three Russian defectors are supported pro bono by New York attorney and former junior Olympic fencer Jack Wiener, who has been joined as co-counsel by the Washington, DC law firm Covington & Burling. Since late last year, under his leadership, US senators and members of the House of Representatives have been reached out to, seeking support for the passage of a Personal Relief Bill for his clients.

Getting resounding letters of support from the US Olympic & Paralympic Committee and USA Fencing has been a great help. “All three of [the fencers] have made the greatest personal sacrifice and continue to risk their lives to represent our nation, so we ask you to make every effort to support them in this extraordinary situation.” - wrote the Executive Director of the Fencing Association, Phil Andrews, in his letter.

Violetta, Sergei and Wayne Bida - photo: IG

At the moment, no one knows whether Wiener's efforts will bear fruit before Paris, but Lokkhanov is moderately optimistic. “I don't worry about it, I just do my thing. I focus on working with children, which gives me a lot of positive experiences. They are young and haven't experienced real life yet, so they are nice and trusting. On this principle, we build nice, emotional bonds, which makes me want to help them even more and give them all of myself." - he explains, and adds: "If I don't take part in the Olympics now, maybe I will make it in Los Angeles in 2028. It would be a fantastic thing to participate in this great event right in my backyard and I wouldn't be afraid to face the Russians. It's a combat sport and you have to defeat your opponents no matter where they come from. As soon as I get an American passport, I will be ready for it.”

Violetta and Sergei also hope for a favorable consideration of their case, but they also live for something else apart from hope. On March 27, their firstborn son was born, whom they named Wayne. Even though his name is very American and he will speak English and attend American schools, they also intend to teach him Russian through daily conversation. “We are very happy that he is an American citizen.” - told us brand new dad Sergei. All this means that even if he or his wife never get to compete for the US, everything is wide open to Wayne.

#PZLAMP Gorzów'23: Robert Paluch: "Gorzów zasłużył na swoją szansę"

noreply@blogger.com (PT Sport) — Mon, 15 May 2023 13:49:00 +0000

Prezes LZLA Robert Paluch (drugi od prawej) podczas uroczystości uruchomienia zegara
odliczającego czas do rozpoczęcia mistrzostw w Gorzowie. Obok niego (od lewej):
Tomasz Saska, trener klubu ALKS AJP w Gorzowie, prezydent Miasta Gorzów Jacek Wójcicki,
wiceprezes Miasta Gorzów Małgorzata Domagała, reprezentantka Polski w sprintach i skoku w dal
Nikola Horowska oraz Paweł Kowalczyk, prezes banku GBS Gorzów. Foto: UM Gorzów.

W lipcu w Gorzowie Wlkp. odbędą się 99. Mistrzostwa Polski w lekkoatletyce. Prezes Lubuskiego Związku Lekkiej Atletyki Robert Paluch, kiedyś sam uprawiał bieganie na średnich dystansach, a dziś zaprasza do nadwarciańskiego grodu. Uważa, że ta historyczna impreza jeszcze bardziej wpłynie na i tak solidną popularność "królowej sportu" w jego regionie. "Poziom będzie wysoki, bo to będzie ostatnia szansa na wypełnienie minimum startowego na sierpniowe MŚ. Marzę o komplecie widzów na naszym pięknym, nowym stadionie oraz kilku rekordach kraju." - zdradza Paluch.

Robert Paluch.
Foto: archiwum rodzinne
Tomasz Moczerniuk: Jakie uczucie towarzyszyło Panu, kiedy dowiedział się Pan, że Gorzów będzie gospodarzem Mistrzostw Polski w lekkoatletyce?

Robert Paluch, prezes Lubuskiego Związku Lekkiej Atletyki (LZLA): Bardzo, ale to bardzo się ucieszyłem, choć trzeba przyznać, że kwestia dotycząca organizacji była już od jakiegoś czasu dość oczywista. Można by rzec, że pomysł mistrzostw w Gorzowie rodził w momencie, kiedy na desce kreślarskiej były koncepcje budowy stadionu. Pamiętam jak w 2016 lub 2017 miejsce obecnego stadionu odwiedził Minister Sportu Witold Bańka i już wówczas taka koncepcja wydawała się bardzo realna. Od tamtej pory w wir pracy zaangażowali się nie tylko działacze czy politycy, ale i gorzowskie środowiska trenerskie i samorządowe na czele z Prezydentem Jackiem Wójcickim. Należy jednak pamiętać, że przyznanie organizacji tej imprezy sportowej naszemu miastu to ostatecznie decyzja zarządu Polskiego Związku Lekkiej Atletyki (PZLA). Tam nikt - włącznie z prezesem Henrykiem Olszewskim - nie miał wątpliwości, że Gorzów zasłużył na swoją szansę. Dzięki temu 99. mistrzostwa Polski na naszym nowym stadionie stworzą piękny rozdział w historii Gorzowa.

Dotychczas Gorzów był znany raczej z żużla i kajakarstwa. Niedawno jednak pojawili się w nadwarciańskim grodzie świetni lekkoatleci/tki. Czy można powiedzieć, że w Gorzowie jest moda na lekką?

Można powiedzieć, że w ostatnich latach moda na lekkoatletykę eksplodowała nie tylko w Gorzowie, ale i w całej Polsce. Szczególnie dotyczy to biegów masowych uprawianych dla bardziej zdrowego stylu życia i rekreacji, ale przecież bieganie to także jedna z dyscyplin lekkoatletycznych. Jeśli chodzi o wyczynowe uprawianie lekkoatletyki to Gorzów - ze względu na sprzyjającą atmosferę na uczelniach oraz determinację środowiska lokalnego - jest w skali kraju wyróżniającym się punktem. Tu po prostu lekka stoi wysoko i uważam, że nie tylko ma szansę konkurować z żużlem i kajakarstwem, ale że to już się tu dzieje. Dzieje się to tak z uwagi na odpowiednią infrastrukturę, mocne środowisko sportowe plus sukcesy w rywalizacji. Należy też wspomnieć o profesjonalnym sporcie dla osób niepełnosprawnych, który w Gorzowie jest bardzo mocno rozwinięty. Jako związek realizujemy także finansowany przez PZLA i marszałka województwa lubuskiego Elżbietę Polak program upowszechniania lekkiej atletyki. W jego ramach organizujemy w lubuskim zajęcia i zawody dla kilkuset dzieciaków.

Co podczas mistrzostw będzie rozpatrywane przez Pana w kategorii sukcesu?

Przede wszystkim - z obecnej pozycji działacza - liczę na sukces organizacyjny. Trzeba zrobić wszystko, aby nie było tzw. wpadek technicznych. Chciałbym także, aby trafiła nam się dobra pogoda: raz ze względu na widownię, a dwa żeby nadmiernie nie wiało w plecy lub w twarz. Chodzi oczywiście o to, aby wyniki mogły być liczone w kontekście wykręcania minimum na MŚ, które odbędą się w sierpniu. Trzeba pamiętać, że MP w Gorzowie to ostatnie zawody, w których będzie można powalczyć o te minimum. Sukcesem na pewno będzie także komplet widzów na stadionie. Marzyłbym też o tym, aby padło kilka rekordów kraju, bo to zawsze potem zostaje w annałach historii. Na końcu - jako lubuski sportowy patriota - liczę na podium dla naszych lokalnych sportowców.

Od lewej: prezydent Wójcicki, prezes Paluch,
wiceprezydent Domagała i prezes Kowalczyk.
Foto: UM Gorzów
Jakie cele stawia sobie Pan jako Prezes LZLA na przyszłość? Czy w Gorzowie i Zielonej Górze będziemy cyklicznie oglądać zmagania lekkoatletów?

Moim celem, a w zasadzie oczekiwaniem, jest dalszy rozwój infrastruktury sportowej. W ostatnich latach Gorzów świeci pod tym względem przykładem, ale sporo działo się także w innych lubuskich miastach. Jest też kilka obiektów, które wymagają modernizacji. Kolejna rzecz to - mimo iż w lubuskim już aktywnie działa ponad 20 klubów lekkoatletycznych - w mojej ocenie jest jeszcze miejsce na kilka nowych klubów. Trzeba także wzmocnić budżet związku i odbudować nasze szeregi. Pandemia zrobiła swoje i wiele osób zrezygnowało. Jednak moim największym marzeniem jest to, aby w lubuskim powstała hala lekkoatletyczna na wzór tej w Toruniu. Wiem, że Pani marszałek województwa lubuskiego uwzględniła takie zamierzenie w dokumentach dotyczących strategii na przyszłe lata.

Jaka jest Pana historia zawodnicza i jaką dyscyplinę Pan uprawiał Pan?

Startowałem w latach 80, a moja kariera zaczęła się klasycznie. Po którymś z biegów przełajowych, w którym zająłem 3. miejsce, podszedł do mnie trener Ryszard Biesiada i zapytał, czy nie chciałbym trenować biegów średnich. Tak to się zaczęło i wkrótce zaczęło mi iść naprawdę dobrze. W pewnym momencie byłem jednym z lepszych zawodników w kraju na 1000., 1500. i 2000 metrów. W 1988 byłem notowany w tabelach miesięcznika "Lekka Atletyka" na tych dystansach. Wszystko zakończyło się wraz z przemianami ustrojowymi z początku lat 90-tych. Ale ten okres wspominam bardzo pozytywnie, bo ukształtował mnie jako młodego człowieka. Później jeszcze trenowałem i biegałem półmaratony, ale tylko rekreacyjnie.

Gorzów Wlkp. jest gotowy na historyczne MP.
Foto: Bartłomiej Nowosielski
Na kim się Pan wzorował?

Moim idolem w tamtych czasach był brytyjski biegacz Sebastian Coe. Zresztą do dziś darzę tego obecnie parlamentarzystę i szefa IAAF sympatią. Drugim wzorem był oczywiście Marokańczyk Said Aouita pierwszy człowiek na ziemi, który przebiegł 5000m poniżej 13. minut. To były dla nas wzorce tamtych czasów. Cieszę się, że światowa kariera Brytyjczyka toczy się do dziś.

Kto według Pana będzie gwiazdą MP w Gorzowie? Kto może sprawić niespodziankę?

Jako działaczowi sportowemu i członkowi władz krajowych PZLA trudno mi oficjalnie stawiać na kogokolwiek i kogoś szczególnie wymieniać. Każdy kto startuje na Mistrzostwach Polski musi sporo sobą reprezentować. Gwiazdą mistrzostw na pewno zostanie ktoś komu się uda pobić rekord kraju w swojej specjalizacji. Na koniec dodam, że byłoby mi bardzo miło, gdyby specjalistami od niespodzianek byli sportowcy z lubuskiego.

Dziękuję za rozmowę i do zobaczenia w Gorzowie!

Do zobaczenia!

#PZLAMP Gorzów'23: Odliczamy czas do 99. PZLA Mistrzostw Polski

noreply@blogger.com (PT Sport) — Tue, 09 May 2023 16:34:00 +0000

W lipcu w Gorzowie odbędzie się największa impreza sportowa w historii miasta. Najlepsi polscy lekkoatleci od 27 do 29 lipca powalczą o wyniki, które dadzą im awans na Mistrzostwa Europy w Budapeszcie. Przygotowania do wydarzenia trwają już od kilku miesięcy, dziś zaczęliśmy oficjalne odliczanie.

Prezydent Jacek Wójcicki i prezes Banku GBS Gorzów - partnera strategicznego zawodów, Paweł Kowalczyk uruchomili specjalny zegar, który wskazuje czas do rozpoczęcia 99. PZLA Mistrzostw Polski Gorzów Wielkopolski 2023.

Uruchomienie zegara było elementem konferencji prasowej, podczas której organizatorzy po raz pierwszy opowiedzieli o szczegółach zawodów w Gorzowie.

99. PZLA Mistrzostwa Polski Gorzów Wielkopolski 2023 to historyczne wydarzenie w mieście i regionie. Ostatnie mistrzostwa Polski w lekkiej atletyce odbyły się w województwie lubuskim w 1968 roku w Zielonej Górze, a w Gorzowie nigdy wcześniej.

- To będzie święto kibiców lekkoatletyki, ale również powód do dumy dla wszystkich mieszkańców. Gorzów przez kilka dni będzie gościł największe gwiazdy sportu, mistrzów olimpijskich, mistrzów Europy i świata. Ich zmagania w lipcu na gorzowskim stadionie, dzięki obecności kamer telewizyjnych, będą mogli oglądać kibice w całej Polsce i nie tylko. To będzie wielkie sportowe święto - powiedział prezydent Jacek Wójcicki.

- Decyzja prezesa Polskiego Związku Lekkoatletycznego o organizacji mistrzostw w Gorzowie to wyróżnienie dla miasta - zaznaczyła obecna podczas konferencji wiceprezydent Małgorzata Domagała. To dostrzeżenie potencjału miasta: infrastrukturalnego (nowy stadion), organizacyjnego i sportowego (zaangażowanie środowiska lekkoatletycznego, coraz lepsze wyniki gorzowskich sportowców).

Do Gorzowa przyjadą największe gwiazdy polskiej lekkoatletyki. Zobaczymy Justynę Święty, Annę Kiełbasińską, Pawła Fajdka, Piotra Liska czy wywodząca się z gorzowskiego ALKS AJP, najlepszą obecnie biegaczkę na dystansie 400 metrów - Natalię Kaczmarek oraz gorzowskich zawodników m.in. Nikolę Horowska i Łukasza Żoka i Kornelię Lesiewicz.

Dzięki obecności kamer telewizyjnych TVP Sport zmagania sportowców w Gorzowie będą mogli oglądać kibice w całej Polsce i nie tylko. - To niepowtarzalna okazja do promowania Gorzowa jako miasta sportu, otwartego na wydarzenia o podobnej randze - zaznaczył prezydent Jacek Wójcicki.

Mistrzostwa Polski to również okazja do wyjątkowej współpracy na rzecz jak najlepszej organizacji i przygotowania zawodów. Prezydent Jacek Wójcicki podczas konferencji podziękował wszystkim zaangażowanym partnerom, a przede wszystkim prezesowi Gospodarczego Banku Spółdzielczego w Gorzowie Wlkp. Pawłowi Kowalczykowi.

- Bank od wielu lat wspiera gorzowskich sportowców i nie wyobrażam sobie, by nas przy tym wydarzeniu zabrakło - podkreślał paweł kowalczyk. - To dla nas zaszczyt móc wspierać miasto przy organizacji Mistrzostw Polski i wyjątkowa okazja do zaprezentowania naszej oferty – dodał.

Bank GBS Gorzów Wlkp. na czas przygotowania i trwania zawodów przygotował specjalną „mistrzostwa lokatę” oraz niespodzianki dla klientów banków, zarówno tych stałych i nowych, który zaprasza. Bank jest również partnerem miasta podczas przygotowania strefy kibica która w czasie zawodów od 27 do 29 lipca będzie działała na placu Grunwaldzkim. Wstęp na mistrzostwa będzie biletowany; karnet na całą imprezę kosztuje 99 zł, a za jednodniowe wejście trzeba będzie zapłacić 49 zł. Sprzedaż rozpocznie się 1 czerwca. Wprawdzie nasz stadion ma niespełna 1000 miejsc, ale spodziewając się dużego zainteresowania nie tylko mieszkańców, ale również kibiców z całej Polski, dostawiona zostanie trybuna, aby udostępnić dodatkowe miejsca dla widzów chcących obejrzeć zmagania sportowców.

- Dzięki naszemu środowisku lekkoatletycznemu otrzymaliśmy możliwość organizacji tej imprezy. Dobre wyniki gorzowskich lekkoatletów na czele z Kornelią Lesiewicz, Nikolą Horowską czy Łukaszem Żokiem nie mogły ujść uwadze Polskiego Związku Lekkiej Atletyki i doprowadziły do tego, że dziś wraz ze świetnymi sportowcami i dobrym stadionem mamy również najważniejszą imprezę w kalendarzu królowej sportu – powiedział Tomasz Saska, prezes ALKS AJP.

- Obecność domowej publiczności sprawi, że jeszcze bardziej będę się starać sprawić im radość i dostarczyć emocji. Zamierzam na własnym stadionie pobić w moich dyscyplinach aktualny rekord Mistrzostw Polski - uznała Nikola Horowska, halowa mistrzyni Polski w biegu na 200 m i skoku w dal.

Mistrzostwa Polki to będzie prawdziwy sprawdzian dla stadionu, ale też ogromna praca organizacyjna. Już teraz przy przygotowaniu mistrzostw pracuje sztab ludzi, pracowników Urzędu Miasta, OSiRu oraz klubu ALKS AJP Gorzów Wlkp.

W najbliższym czasie zostanie uruchomiona dedykowana zawodom strona internetowa, profile w social mediach (Facebook, Twitter i Instagram) oraz kampania promocyjna. Jednym z jej elementów jest uruchomiony podczas konferencji prasowej zegar, który pojawi się w centrum miasta (na skwerze przy dawnym Empiku).

Wydział Promocji i Informacji UM Gorzów Wlkp.
Fot. Karolina Machnicka

-------------------------------------------------------------------

* Więcej informacji n/t 99.PZLA Mistrzostw Polski w Gorzowie Wielkopolskim znajdziesz tu:
Twitter: @99MPLA_Gorzow23
Facebook: 99PZLAGorzow
Instagram: 99mpla_gorzow23

Rozważanie o Duchu Sportowej Rywalizacji

noreply@blogger.com (PT Sport) — Thu, 09 Mar 2023 04:48:00 +0000

Dla programu Polska w Muzyce i Pieśni emitowanego w radio WNHU w każdą niedzielę między 10 rano a 12 w południe.

Rozmawiamy dziś o duszy, dlatego chciałem zaprosić Was do refleksji nad tym, czym jest zjawisko Ducha Sportu, lub Sportowej Rywalizacji? Często słyszy się o grze fair play lub według zasad olimpijskich - ale co to w ogóle oznacza? Co sprawia, że sport na całym świecie jest niczym największa religia, która przyciąga na stadiony setki tysięcy a przed telewizory miliardy swoich wyznawców? Dla przykładu finał ostatnich MŚ w Katarze Argentyna - Francja oglądało na żywo 1.5 miliarda telewidzów, więc co czwarty mieszkaniec naszej planety. Przed ekranem był praktycznie każdy, kto miał telewizor i dostęp do transmisji. A to jest statystyka nie "ziemska", lecz "kosmiczna".

Od dziecka chcemy się sprawdzać w rywalizacji
sportowej. Foto: internet

Odpowiedzi na pytanie jaki jest fenomen tego zjawiska znajdziemy w tym, że pasjonuje nas rywalizacja. Od początku naszego bytu byliśmy zachęcani do sprawdzania naszych atletycznych umiejętności na tle innych - choćby na lekcjach wuefu skacząc przez kozła, ucząc się koszykarskiego dwutaktu czy biegając wokół boiska po bieżni na kilometr. Nierzadko sportowy talent był budulcem naszej tożsamości. Bo jeśli było się najlepszym kopaczem piłki na całym podwórku to z miejsca przekładało się to na sympatię kumpli oraz dziewczyn.

Z czasem podwórko stało się dla nas za małe, a apetyt rósł w miarę jedzenia. W związku z tym, chcieliśmy się sprawdzać dalej, ale tylko nielicznym udało się dotrzeć na sam szczyt: czyli osiągnąć poziom mistrzowski. Ile bowiem osób na całym świecie uprawia koszykówkę, a ilu jest Michaelów Jordanów czy LeBronów Jamesów? Strona leagueside.com ocenia szanse naszych dzieci - które nagminnie zapisujemy na zajęcia lacrosse czy pływalnię - na to, aby zostały zawodowymi sportowcami. Okazuje się, że tylko jeden procent jednego procenta wszystkich ludzi dostępuje tego zaszczytu i sięga po nagrodę za pot, trud i łzy, które towarzyszą każdej takiej drodze na szczyt.

Ale mimo iż szanse są takie jak znalezienie igły w stogu siana robimy to bez zastanowienia, bo przecież sport to zdrowie. Wiemy także, że zabawa w sport buduje relacje, uczy ciężkiej pracy, poświęceń oraz wyciągania wniosków z porażek i celebrowania sukcesów.

Adrianna Sułek - foto internet

A propos tego ostatniego bardzo lubimy gloryfikować zwycięzców. To dlatego tak dobrze smakuje nam triumf Piotrka Żyły na MŚ w Planicy czy srebrne medale halowych ME w Turcji naszych wspaniałych pań: sprinterki Ewy Swobody oraz wieloboistki Adrianny Sułek. Tę ostatnią poznałem rok temu na obozie lekkoatletycznym w Portugalii i już po obejrzeniu jednego treningu w jej wykonaniu było jasne dlaczego to właśnie jej udało się znaleźć w tym jednym procencie jednego procenta. Ta dziewczyna, której życie położyło mnóstwo kłód pod nogi, ma charakter, ogromne aspiracje i ambicje i jest skłonna do najwyższych poświęceń, aby wreszcie nie być druga i poznać smak złota. Przy encyklopedycznym haśle "Duch Sportowca" można śmiało wkleić jej zdjęcie. Serdecznie zachęcam do wygooglowania „Adrianna Sułek” i tym bardziej do trzymania za nią kciuki.

Dopóki więc będzie trwała ludzkość duch sportowej rywalizacji - który zachęca nas do tego, aby snuć marzenia o wielkich karierach i występach na największych światowych arenach - będzie nam towarzyszyć. To dzięki niemu marzymy najpierw dla siebie, a potem dla naszych dzieci. Ale nawet jeśli nikomu z nas się to nie uda to i tak warto próbować. Tylko wówczas można bowiem naprawdę docenić tych, którzy mimo miliona wyrzeczeń i przeszkód tam dotarli. To czempioni i najwybitniejsi specjaliści w swoich dziedzinach na świecie. Osoby, które zasługują na uznanie równie wysokie jak w przypadku laureatów nagród Nobla.

Jeśli więc - drodzy słuchacze - oglądacie rywalizację naszych sportowców na imprezach rangi mistrzowskiej nie psioczcie proszę, że coś im się nie udało, lub że dotarli na metę na czwartej pozycji. Bo to wciąż wspaniali ludzie, którzy dla realizacji swoich marzeń przeszli ciężką drogę. I mimo iż na papierze triumfator może być tylko jeden zwycięzcami - w myśl ducha sportu - są oni wszyscy.

Gramy dla Polski w USA

noreply@blogger.com (PT Sport) — Tue, 21 Feb 2023 04:49:00 +0000

Pamiątkowa fotka wszystkich uczestników obozu w Chicago,. Foto: Tomasz Moczerniuk

W dniach 17-19 lutego w Chicago odbyło się zgrupowanie programu Gramy dla Polski w USA i Kanadzie. W zajęciach m.in. z trenerami Dariuszem Gęsiorem i Bartłomiejem Zalewskim uczestniczyło 29. zawodników z roczników 2008-2009. Ta sama grupa spotka się ze sobą w tym roku jeszcze dwa razy: podczas lipcowego obozu w Polsce i w amerykańskim New Jersey w sierpniu.

Pierwsza w historii edycja programu Gramy dla Polski w Chicago rozpoczęła się w piątek 17 lutego od przyjazdu zawodników spoza Wietrznego Miasta. Chłopcy otrzymali sprzęt i zakwaterowanie w hotelu oraz wskazówki od Dariusza Wesołowskiego, prezesa Vistuli Garfield i koordynatora projektu w USA. Następnie po kolacji w lokalu specjalizującym się w kuchni amerykańskiej Buffalo Wild Wings udali się na odpoczynek po podróży, bo niektórzy z nich przylecieli na obóz z Florydy, Kalifornii, Waszyngtonu czy kanadyjskiego Vancouver.

Trener Gęsior przygląda się zajęciom.
Foto: Tomasz Moczerniuk

Nazajutrz po śniadaniu grupa udała się do hali pod balonem, gdzie dołączyło do niej kilkunastu lokalnych zawodników. Tam - pod okiem trenerów Dariusza Gęsiora i Bartłomieja Zalewskiego z PZPN wspomaganych przez szkoleniowców i skautów z USA: Tomasza Drążka z Chicago i Piotra Sali z New Jersey - rozpoczęła się pierwsza z dwóch jednostek treningowych tego dnia. Młodzi piłkarze zostali podzieleni na cztery grupy: z trójką bramkarzy ćwiczył Marek Los (Chicago Fire Academy, który wychował m.in. Gagę Sloninę), a reszta ćwiczyła strzały, dośrodkowania, podania i grę na małej przestrzeni.

Po wspólnym obiedzie odbyła się druga część zajęć, gdzie dominowały zabawy z piłką i znów gry, w których chodziło o jak najdłuższe utrzymanie piłki. Zmęczeni czterema godzinami treningu chłopcy posili się pysznym włoskim jedzeniem w restauracji PlayBook, gdzie każdy z nich otrzymał także upominki z PZPN i od jednego ze sponsorów lokalnych firmy FAKRO z Chicago (drugim jest Polish & Slavic Federal Credit Union z New Jersey).

W niedzielę poranna sesja rozruchowa znów przyniosła zabawę z futbolówkami. M.in. podzieleni na grupy piłkarze mieli za zadanie utworzyć krąg i trzymając się za ręce podawać do siebie piłkę, która nie mogła spaść na ziemię. Dla utrudnienia musieli w ten sposób przejść dystans kilkudziesięciu metrów. W przypadku niepowodzenia musieli wracać do punktu wyjścia. Zmęczonych nóg było wiele, ale nikt nie narzekał, bo przed nimi była jeszcze najważniejsza sesja zgrupowania: gra kontrolna Niebiescy na Czerwonych, która odbyła się w formacie 3 x 25 minut.

Julian Zakrzewski-Hall - MVP
campu w Chicago. Foto: Tomasz
Moczerniuk

Drużyna Niebieskich, którą prowadził Tomasz Drążek, po pierwszej części objęła prowadzenie 2:0 po bramkach Michaela Sarny z Chicago Fire Academy oraz Juliana Zakrzewskiego-Halla z New York Red Bulls Academy. Ten sam zawodnik podwyższył na 3:0 i takim wynikiem zakończyła się druga tercja. W trzeciej lepiej spisali się podopieczni Piotra Sali, dla których dwa gole - przedzielone trafieniem Sarny - strzelił Jakub Porada z DC United Academy. Ostatecznie Niebiescy wygrali więc 4:2, ale - gdyby nie dobra postawa bramkarzy - bramek mogło być dużo więcej. "Mecz był szybki i mógł się podobać. Kilku zawodników pokazało się z dobrej strony i ich potencjał może już wkrótce zaprocentować powołaniem do młodzieżowej kadry Polski w celu sprawdzenia się z mocniejszym przeciwnikiem." - podsumował trener U15 Dariusz Gęsior.

Pamiątkową koszulkę z podpisami Roberta Lewandowskiego i spółki z Kadry A Polski do domu zabrał Zakrzewski-Hall, który został wybrany MVP meczu. "Bardzo dobrze prezentował się motorycznie. Ma swobodę w prowadzeniu piłki, dużo widzi i świetnie współpracuje w ofensywie z kolegami, ale i nie boi się bronić." - wyliczył trener Gęsior - "Ale przy wyborze MVP mieliśmy dylemat, bo wyróżniło się kilku innych zawodników. Gdybyśmy przywieźli więcej koszulek, to trafiłyby w ręce kilku piłkarzy."

Chłopcy teraz wracają do klubów, gdzie - jak zapowiedział im trener Zalewski - czeka ich ciężka praca, której owocami mają być kolejne zaproszenia na obozy programu Gramy Dla Polski. Te są już zaplanowane i odbędą się w połowie lipca w Polsce oraz pod koniec sierpnia w New Jersey. "Cały projekt zakłada rotację roczników." - mówi Maciej Chorążyk, szef skautingu zagranicznego w PZPN - "Dlatego na campie w Polsce pojawią się chłopcy urodzeni w latach 2007-09. Do New Jersey z kolei pojadą ci z obozu w Chicago uzupełnieni nowymi zawodnikami, których wynajdą dla nas nasi skauci Tomasz Drążek i Piotr Sala."

Z Chicago dla Gramy dla Polski, Tomasz Moczerniuk

Uczestnicy obozu Gramy dla Polski w Chicago:
Piłkarze: Oliver Scheider (New York Soccer Club), Julian Zakrzewski-Hall, Henryk Telakowski, Tobias Szewczyk (New York Red Bulls Academy), Anthony Rogalski (TSF Academy, New Jersey), Oliver Janicki (Tampa Bay United, Floryda), Damian Ciecuch (IMG Academy, Floryda), Olivier Małaszuk (West Florida Flames), Łukasz Wyczawski, Jacob Sołtys, Jan Błaszczak (Vistula Garfield, New Jersey), Patryk Kolano (Players Development Academy, New Jersey), Dominik Baczewski (Sporting KC), David Molenda, Michael Sarna (Chicago Fire Academy), Kevin Hornik (FC United, Chicago), Nathan Krobot (Mustangs Soccer Academy, Kalifornia), David Zając, Tadeusz Reyes, Jakub Przewroski (HDS Eagles, Chicago), Alex Wojda (Chicago Fire Jr City), Michał Zegarski, Christian Kopacz, Oliver Kościołek (Chicago Magic), Carson Rassak (Coastal FC). Jakub Porada (DC United), Bartosz Woznik (Southlanders FC, Chicago), Antoni Moczerniuk (Beachside of Connecticut)

Sztab szkoleniowy:
Dariusz Gęsior (PZPN), Bartłomiej Zalewski (PZPN), Tomasz Drążek (Chicago), Piotr Sala (Chicago), Bogdan Zagórski (New Jersey), Zbigniew Niemczyk i Mateusz Niemczyk (Chicago).

Koordynator projektu w USA: Dariusz Wesołowski
Szef skautingu zagranicznego w PZPN: Maciej Chorążyk

Polski weekend ze skokami w Lake Placid

noreply@blogger.com (PT Sport) — Mon, 13 Feb 2023 05:00:00 +0000

To był niesamowity weekend ze skokami narciarskimi w Lake Placid dla Polaków. W inauguracyjnym konkursie SuperTeam duetów zwyciężyła para Dawid Kubacki i Piotr Żyła. Ich triumf dał mnóstwo radości polonijnym kibicom, którzy – w sile niemal 10 tysięcy – zjechali się z Toronto, Chicago, Cleveland czy nawet Las Vegas.

Kiedy w połowie grudnia 2022 ogłoszono, że w drugi weekend lutego w Lake Placid odbędą się pierwsze od 19. lat zawody Pucharu Świata w skokach narciarskich można było się spodziewać, że na trybunach nie zabraknie biało-czerwonych akcentów. W końcu nieczęsto można podziwiać na żywo najlepszych skoczków narciarskich na świecie, do których grona zalicza się trio Polaków: Dawid Kubacki, Piotr Żyła i Kamil Stoch.

Ten ostatni ostatecznie do USA nie doleciał, bo zanotował słabszy niż zwykle weekend w niemieckim Willingen. Ale Kubacki i Żyła - wspomagani przez Aleksandra Zniszczoła, Tomasza Pilcha, Pawła Wąska i Jana Habdasa oraz sztab szkoleniowy pod przewodnictwem Austriaka Thomasa Thurnbichlera – dolecieli szczęśliwie w ubiegłą środę do Montrealu, a potem pokonali dwugodzinną drogę busem do Lake Placid.

Na czwartek zaplanowane były treningi, ale trener Thurnbichler wolał, aby jego podopieczni doszli do siebie po kolejnej transkontynentalnej podróży (dwa tygodnie wcześniej zawody Pucharu Świata odbywały się w Japonii) i pierwsze zetknięcie ze skocznią miało mieć miejsce podczas piątkowych treningów i kwalifikacji do sobotniego konkursu indywidualnego. Tym razem jednak skoczkowie przegrali z pogodą, bo oprócz zimnego, smagającego policzki śniegu nad zeskokiem szalał wiatr. Okazał się on zbyt silny i najpierw odwołano oba treningi, a potem przerwano kwalifikacje po skokach zaledwie kilku zawodników. Odbyła się za to Parada Narodów, podczas której wszyscy uczestnicy zawodów przeszli z flagami z zeskoku do specjalnej sceny, gdzie – w towarzystwie tysięcy świateł i sztucznego dymu – przywitali się z niezbyt pokaźnym jeszcze gronem kibiców.

Parada narodów. @przeglad #skijumpingfamily pic.twitter.com/p6uLMxIeQr
— Tomek Moczerniuk (@TomekMoczerniuk) February 10, 2023

Polaków czekała jeszcze jedna prezentacja, ale poza ośrodkami olimpijskimi organizacji ORDA. Aby okazać im wdzięczność za wyniki, które osiągają od lat Polonia postanowiła ugościć całą reprezentację kolacją w jednym z lokalnych hoteli. Po tym jak trenerzy zjedli Burgery Bistro, a skoczkowie Cobb Salad (Dawid Kubacki bez cebuli) do sali konferencyjnej weszła około 100-osobowa grupa Polonii, która wniosła pyszny jabłecznik upieczony przez p. Marię Dewerę z Connecticut i odśpiewała chóralne „Sto Lat.”. Następnie niżej podpisany oraz Dominik Formella z portalu skijumping.pl zadali każdemu z zawodników po pytaniu: jednym prywatnym i drugim o charakterze sportowym. Dzięki temu dowiedzieliśmy się np. że Jan Habdas ma 15 par butów, Dawid Kubacki wcale nie czuje się jeszcze spełniony, a Piotr Żyła chciałby być... strażakiem.

Na dzisiejszym spotkaniu z Polonią w Lake Placid wszyscy dobrze się bawili, dzięki czemu na chorą 11-letnią Viktorię Gałecką z Opola uzbieraliśmy ponad $1,200! Filmik na YT poniżej. Dziękujemy naszemu sponsorowi @PolishSlavicFCU #skijumpingfamily @przeglad @ajjawaphoto https://t.co/xI4GBMyBDr pic.twitter.com/QDu2fnzex4
— Tomek Moczerniuk (@TomekMoczerniuk) February 11, 2023

Znalazła się też chwila na autografy i zdjęcia, a wychodzących z sali Polaków kibice pożegnali Mazurkiem Dąbrowskiego. Już po tej części odbyła się licytacja plastronu Olka Zniszczoła, z której dochód – wraz z cegiełkami za wstęp - zostanie przekazany rodzicom 11-letniej Viktorii Gałeckiej z Opola, która cierpi na dysplazję przynasadową McKusicka. W sumie uzbierano $1377 i warto zauważyć, że za zbiórkę odpowiedzialna była fundacja Polonia for Kids z New Jersey, a sponsorem kolacji i spotkania Polish & Slavic Federal Credit Union.

O ile piątkowym kwalifikacjom przyglądała się niepokaźna grupa kibiców to w sobotni poranek na skocznię ciągnęły sznury fanów. Zdecydowana większość miała na sobie biało-czerwone barwy, dlatego następne dwa dni na trybunach przerodziły się w polską fiestę. Organizatorzy stanęli na wysokości zadania, bo zarówno 8 tys widzów w sobotę oraz 7 tys fanów z niedzieli wielokrotnie byli witani i pozdrawiani przez jednego ze spikerów w języku polskim. Również repertuar muzyczny również zawierał mnóstwo polskich akcentów, gdyż co chwila z głośników leciała twórczość Krzysztofa Krawczyka, Maryli Rodowicz oraz nieśmiertelnego nad Wisłą Disco Polo. To wszystko sprawiło – i podpisali się przy tym także sami zawodnicy – że atmosfera w Lake Placid bardziej przypominała drugie Zakopane.

New York by Alicia Keys (LIKE) czy też Hej Sokoły (RT)? @przeglad #skijumpingfamily pic.twitter.com/fe0TWycyGG
— Tomek Moczerniuk (@TomekMoczerniuk) February 11, 2023

Do pełni szczęścia brakowało tylko sukcesu sportowego. Sobota rozpoczęła się od mniej niż przeciętnego występu naszych reprezentantów, bo w indywidualnym konkursie najwyżej uplasował się Dawid Kubacki, który zajął piąte miejsce. Na szczęście jeszcze niżej zawody ukończył największy rywal Polaka w wyścigu o Kryształową Kulę Norweg Halvor Egner Granerud (był dziewiąty), co sprawiło, że Kubacki odrobił kilka oczek w klasyfikacji generalnej. Z dobrej strony pokazał się Aleksander Zniszczoł, którego wyprzedziło tylko tuzin skoczków, ale zawiódł Piotr Żyła, który uplasował się na 25. miejscu. Pozostała trójka nie przebrnęła kwalifikacji.

To wszystko nie napawało optymizmem przed wieczornym konkursem duetów, ale przy światłach jupiterów Polacy fruwali jak prawdziwe orły. W pierwszym, historycznym turnieju SuperTeam okazali się najlepsi – wyprzedzając Japończyków i Austriaków – co wprawiło fanów w stan ekstazy. Moment, w którym Dawid Kubacki i stanęli na najwyższym stopniu podium i usłyszeliśmy Mazurka Dąbrowskiego był wart każdych pieniędzy i każdego trudu podjętego, aby pojawić się w Lake Placid. To było piękne zwieńczenie wspaniałego dnia z tym pięknym, acz niezbyt popularnym na świecie sportem.

Mamy to! Brawo Piotrek! Brawo Dawid! @przeglad #skijumpingfamily pic.twitter.com/1erwyVOFmT
— Tomek Moczerniuk (@TomekMoczerniuk) February 11, 2023

Niedzielny poranek do złudzenia przypominał sobotę. Na skąpanej w słońcu MacKenzie Intervale znów pojawiły się tysiące ubranych na biało-Czerwono Polaków. Znów z głośników popłynęła Polska muzyka, a znajomy głos spikera mówił „Doskonały skok!” i „Bohater z Polski!” po świetnej, 130-metrowej próbie Dawida Kubackiego w kwalifikacjach. To wystarczyło do ich wygrania, ale tuż za nim uplasował się Granerud, co miało gwarantować emocje w samym konkursie.

Ten jednak był niestety teatrem jednego, norweskiego aktora o nazwisku Granerud. Lider klasyfikacji generalnej w obu seriach oddał najdłuższe skoki (125. i aż 134. metry). Kubacki - podobnie jak cała reszta Polaków - zepsuł swoją pierwszą próbę i musiał odrabiać straty w drugiej. W tej pofrunął na odległość 129.5 metra dzięki czemu udało mu się ostatecznie zająć siódme miejsce. Po raz kolejny w PŚ punktował Zniszczoł (21. miejsce) co cieszy, ale ponownie zawiódł Żyła (25. lokata). Oprócz Graneruda cieszyć się z miejsc na podium mogli sobotni triumfator Andreas Wellinger z Niemiec (tym razem drugi) i Austriak Stefan Kraft.

Oficjalne liczby dotyczące frekwencji: wczoraj: 8,181 dziś 7,150. See you next time Lake Placid! @przeglad #skijumpingfamily pic.twitter.com/ONVLsmWabP
— Tomek Moczerniuk (@TomekMoczerniuk) February 12, 2023

Nie udało się więc Polakom zakończyć niedzielnego dnia zmagań równie mocnym akcentem co w sobotę. Ale i tak nasi zawodnicy wracali do Polski ze znanym mottem „I LOVE NY” w sercu. O taki stan rzeczy zadbała gościnna Polonia oraz triumf w konkursie duetów. Oczywiście cala szóstka (może za wyjątkiem Zniszczoła) mogła lepiej spisać się w startach indywidualnych, ale okazja do rewanżu nadarzy się jeszcze w tym roku w grudniu. Wtedy bowiem znów do Lake Placid zawita Tour PŚ i znów Polonia zaleje tę uroczo położoną wioskę spragniona nowych sukcesów naszych reprezentantów być może wzmocnionych Kamilem Stochem.

Tomasz Moczerniuk

LINK DO ZBIORKI DLA VIKTORII:
https://www.siepomaga.pl/calineczka-viktoria

Polscy skoczkowie spotkają się z Polonią w Lake Placid!

noreply@blogger.com (PT Sport) — Thu, 09 Feb 2023 00:33:00 +0000

Już w najbliższy piątek polska kadra skoczków narciarskich po raz pierwszy zaprezentuje się przed stęsknioną polonijną publicznością w Lake Placid. Po treningu i kwalifikacjach sztab i zawodnicy mają również w planach zamknięte spotkanie z Polonią, podczas którego zebrane będą fundusze na cel charytatywny.

Wylecieli z Niemiec do Montrealu w środę. Stamtąd do Lake Placid w stanie Nowy Jork jest już tylko 180km. Polska kadra skoczków narciarskich w składzie: Dawid Kubacki, Piotr Żyła, Paweł Wąsek, Aleksander Zniszczoł, Jan Habdas i Tomasz Pilch dotarła do USA po raz pierwszy od niepamiętnych czasów. W najbliższy weekend na obiektach MacKenzie Intervale Ski Jumping Complex pamiętających zimową olimpiadę w 1980 nasi reprezentanci będą walczyć w dwóch konkursach indywidualnych oraz nowym drużynowym SuperTeam o punkty Pucharu Świata.

@tomekmoczerniuk Polish National team in Ski Jumping coach Thomas Thurnbichler invites all to a World Cup weekend in Lake Placid! It’s the first WC event in this beautiful Olympic venue since 2004! Please come and support #dawidkubacki #piotrzyla and the rest of the Polish team taking on the best jumpers from Austria, Norway, Germany, Slovenia, Japan and the US! It’s going to be a lot of fun! #skokinarciarskie ♬ Energetic Background Music - Background Music for Videos

Oprócz piątkowego treningu i kwalifikacji, sobotnich i niedzielnych konkursów polscy kibice będą mieli okazję na poznanie swoich bohaterów na żywo. W piątkowy wieczór fundacja Polonia for Kids organizuje bowiem kameralny Meet&Greet, podczas którego będzie można zadać pytanie Piotrkowi Żyle, Dawidowi Kubackiemu czy trenerowi Thomasowi Thurbichlerowi oraz zrobić sobie zdjęcie i poprosić o autograf. W zamian za to organizatorzy przygotowują kilka niespodzianek. Wszystko po to, aby nasze Orły mile wspominały swój pierwszy pobyt w Stanach Zjednoczonych.

Dwukrotny medalista olimpijski Dawid Kubacki zaprasza Polonię z USA i Kanady na konkursy PŚ w Lake Placid! Będziemy! Do zobaczenia! @przeglad @PolishSlavicFCU @pzn_pl @Skijumpingpl @ski_natalia #skijumpingfamily @KamilWolnicki pic.twitter.com/WwRV6ekUgg
— Tomek Moczerniuk (@TomekMoczerniuk) February 8, 2023

Podczas zamkniętej (z uwagi na ograniczenia czasowe i logistyczne) imprezy odbędzie się loteria fantowa, z której dochód będzie przeznaczony na pomoc 11-letniej Viktorii Gałeckiej z Opola, która cierpi na dysplazję przynasadową McKusicka. Jej rodzice zbierają fundusze na dwie, nierefundowane w Polsce, operacje obu bioder oraz kolan w warszawskiej klinice ortopedycznej Paley European Institute. Więcej informacji na stronie siepomaga.pl.

Sponsorem i partnerem wydarzenia jest Polish & Slavic Federal Credit Union.
Informacje: 201 878 7990

Skoki narciarskie wracają do USA!

noreply@blogger.com (PT Sport) — Tue, 31 Jan 2023 17:36:00 +0000

Niesamowita gratka czeka polskich kibiców skoków narciarskich w USA i Kanadzie. W dniach 11-12 lutego w Lake Placid odbędą się konkursy Pucharu Świata z udziałem najlepszych na świecie skoczków w tym - rzecz jasna - reprezentantów Polski.

W 1980 na sportowych obiektach w Lake Placid w stanie Nowy Jork odbyły się zimowe Igrzyska Olimpijskie. Wówczas w rywalizacji na nowiuteńkich 70. i 90. metrowych skoczniach, wzięli udział reprezentanci 18. krajów (w tym debiutujący na olimpiadzie w tej konkurencji Bułgarzy i Hiszpanie). Polskę reprezentowali Piotr Fijas, Stanisław Bobak i Stanisław Pawlusiak. Nasi skoczkowie nie odegrali znaczących ról: najlepiej spisał się Bobak, który na małej skoczni uplasował się na 10. miejscu. Ze złotymi medalami i w glorii chwały do domów wracali Tony Innauer (Austria) i Jouko Tormanen (Finlandia).

Dekadę później (1-2 grudnia) w tym samym miejscu odbył się turniej inaugurujący 12. sezon Pucharu Świata. Na skoczni normalnej (K86) zwycięzcą okazał się Austriak Andreas Felder (późniejszy triumfator całego cyklu), a na dużej (K114) Niemiec Andre Kiesewetter. Polaków znów próżno było szukać nie tylko w czołowej dziesiątce, ale i na liście startowej.

Ostatnie zawody o Puchar Świata w skokach w USA odbyły się w 2002 w Park City w stanie Utah, a w Ameryce Północnej w 2009 w kanadyjskim Vancouver. Dlatego też informacja o zorganizowaniu kolejnego po ponad 20. latach konkursu w Stanach Zjednoczonych wywołała wśród polonijnych kibiców małą euforię. Nie dość, że będą mieli oni okazję na zobaczenie na żywo najlepszych skoczków narciarskich na świecie to również w tym gronie znajdą się rzecz jasna najlepsze z biało-czerwonych orłów.

Rywalizacja rozpocznie się w piątek, 10 lutego, o godzinie 15:00 czasu miejscowego (21:00 w Polsce) od dwóch serii treningowych i kwalifikacji do sobotniego turnieju indywidualnego na dużej skoczni. Ten planowany jest na 10:00 czasu miejscowego (16:00 w Polsce) i będzie poprzedzony godzinnym treningiem. Wśród faworytów do zwycięstwa organizatorzy wymieniają złotych medalistów z Pekinu Ryoyu Kobayashiego z Japonii i Mariusa Lindvika z Norwegii. O palmę pierwszeństwa mają także walczyć Karl Geiger z Niemiec, Dawid Kubacki, Piotr Żyła i Kamil Stoch z Polski, Halvor Egner Granerud i Robert Johansson z Norwegii, Stefan Kraft, Manuel Fettner, Michael Haybock, Jan Horl czy Daniel Tschofenig z Austrii. USA mają reprezentować 18-letni Erik Belshaw, Andrew Urlaub oraz olimpijczycy z Pekinu: Decker Dean i Casey Larson.

Oprócz dwóch konkursów indywidualnych (start niedzielnego o 10:15 czasu miejscowego) w Lake Placid kibice zobaczą także nową formę rywalizacji: Super Team. Będzie ona podobna do drużynówek, ale zamiast czterech skoczków zobaczymy tam duety. Super Team będzie miał trzy rundy. Po dwóch pierwszych najsłabsze ekipy będą eliminowane.

HARMONOGRAM ZAWODÓW W LAKE PLACID:

Piątek, 10 lutego | HS 128 | Olympic Jumping Complex

3:00 pm (21:00 w Polsce) | Oficjalny Trening (2 rundy) 5:00 pm (23:00 w Polsce) | Kwalifikacje

Sobota, 11 lutego | HS 128 | Olympic Jumping Complex

TURNIEJ INDYWIDUALNY 9:00 am (15:00 w Polsce) | Trening 10:00 am (16:00 w Polsce) | 1. Seria
SUPER TEAM TURNIEJ4:00 pm (22:00 w Polsce) | Trening 5:00 pm (23:00 w Polsce) | 1. Seria

Niedziela, 12 lutego | HS 128 | Olympic Jumping Complex

TURNIEJ INDYWIDUALNY 8:45 am (14:45 w Polsce) | Kwalifikacje 10:15 am (16:15 w Polsce) | 1. Seria

Gdzie:
Olympic Jumping Complex mieści się przy 5486 Cascade Road w Lake Placid (kliknij na link, aby zobaczyć trasę samochodową). Liczy sobie cztery skocznie (z punktami konstrukcyjnymi na 100., 128., 10. i 20. stopach) oraz posiada ośmioosobową gondolę SkyRide, którą można zabrać się z dolnej bazy na górę, gdzie mieszczą się wieże skoczni. Organizacja o nazwie "The New York Olympic Regional Development Authority (ORDA)" niedawno zmodernizowała obiekt oraz agregaty do robienia śniegu, a także zainstalowała szklaną windę i igielit. Nowa nawierzchnia czyni skocznie w Lake Placid jedynymi w całej Ameryce Północnej, gdzie można skakać przez cały rok.

Bilety:
Organizatorzy oferują wejściówki na jeden dzień lub pakiety na dwa dni. Posiadacze narciarskich karnetów na stokach: ORDA Whiteface, Gore, Belleayre oraz Mt Van Hoevenberg mogą wejść za darmo. Więcej informacji znajdziesz tu: https://lakeplacidlegacysites.com/todo/fis-ski-jumping-world-cup/.

Wspólne oglądanie meczu Argentyna - Polska w Buenos Aires!

noreply@blogger.com (PT Sport) — Wed, 30 Nov 2022 03:28:00 +0000

Mecz Argentyna - Polska, który może okazać się ostatnim występem Leo Messiego w kadrze Albiceleste lub Polski na tegorocznym Mundialu, będzie można zobaczyć na żywo w polonijnej strefie kibica organizowanej przez polską ambasadę w Buenos Aires. "Na chwilę obecną spodziewamy się około 40 osób, ale wszyscy są mile widziani!" - zaprasza Alicja Tunk z ambasady.

Z uwagi na sporą liczbę głosów Polaków mieszkających w Buenos Aires Ambasada RP w stolicy Argentyny wyszła z inicjatywą organizacji strefy kibica, w której będzie można wspólnie obejrzeć mecz Polska – Argentyna. Jako miejsce wybrano bar Varsovia Beer (adres: Condarco 2601, C1417 CABA, Argentyna), którego właściciele są potomkami Polaków.

Spotkanie, które może okazać się ostatnim w karierze reprezentacyjnej Leo Messiego (zapowiedział, że to jego ostatni mundial) będzie można obejrzeć na dwóch telewizorach w środku lokalu, a także jednym zainstalowanym na zewnątrz. Jak wynika z plakatu promującego imprezę podczas meczu serwowane będzie piwo oraz polski bufet, a także frytki i hamburgery, które noszą nazwy polskich np. "Burger Zawał Serca" czy "Burger Poznań". "Spodziewamy się przybycia około 40 osób." - mówi Alicja Tunk, która jest odpowiedzialna za promocję i projekty kulturalne w Ambasadzie RP w Buenos Aires - "Frekwencja mogła być wyższa, ale Argentyńczycy mają taką zasadę, że jeśli pierwszy mecz już z kimś oglądali to kolejne również śledzą w tym samym towarzystwie. Aczkolwiek rzecz jasna wszyscy są mile widziani!"

Tunk zdradza także, że atmosfera w Buenos Aires jest bardzo mundialowa. W całej stolicy jest wiele stref kibica, w których jest biało-niebiesko. "Wielu Argentyńczyków gratulowało nam wygranej z Arabią, ale w środę wierzą w zwycięstwo Albicelestes." - wyznaje Tunk - "My stawiamy na 2:1 dla Polski, choć wiemy, że łatwo nie będzie."

Wszystko o strefie w Buenos Aires tutaj:
https://www.facebook.com/events/1286312185540662

Wspólne oglądanie w polskim gronie będzie możliwe także w Cordobie. Gospodarzem tamtejszej imprezy jest polonijna organizacja Stowarzyszenie Polskie.

Tenis: US Open: Ameryka docenia sukces Świątek, ale to nie był wymarzony finał

noreply@blogger.com (PT Sport) — Mon, 12 Sep 2022 15:16:00 +0000

Na dobę po zakończeniu finału w grze pojedynczej kobiet w amerykańskich mediach wreszcie można było doszukać się większej ilości artykułów podsumowujących grę Polki Igi Świątek podczas tegorocznej edycji nowojorskiego US Open. Wszystko dlatego, że działo się to na poziomie finału, w którym Świątek okazała się lepsza od Ons Jabeur z Tunezji 6:2 7:6(5). "Bez hałasu rozmontowała rywalkę." - pisze Washington Post. "Czy stanie się taką dominatorką jak Serena Williams?" - pyta NY Post.

Polka Iga Świątek wygrała swój pierwszy w karierze turniej US Open na kortach Billy Jean King Tennis Center w Nowym Jorku. To historyczne zwycięstwo zawodniczki z Raszyna zostało zauważone i docenione przez amerykańskie dzienniki, z których najgłębszą analizę przeprowadził stołeczny Washington Post. Na początku można było tam przeczytać obserwację na temat tego, że dzięki temu, że w tym turnieju startowała Serena Williams Świątek mogła trochę "lecieć pod radarem". Nie grała na głównej arenie zawodów - Arthur Ashe Stadium - aż do ćwierćfinału, ale od tamtej pory poczuła się tam jak w domu. "W sobotę zaprezentowała demontaż tak cichy jak Arthur Ashe Stadium nie pamięta i wygrała z właściwą sobie efektywnością." - zauważa Washington Post.

W gazecie można także dowiedzieć się, że kiedy Świątek została zapytana o podsumowanie co jej triumf oznacza dla Polski powiedziała, że "nie wie, że musi najpierw tam wrócić'. Jednak próbkę tego, co Polka może zastać nad Wisłą, miała już w Nowym Jorku, bo podczas jej pomeczowego wywiadu dla ESPN zebrane i ubrane na biało-czerwono tłumy głośno i długo wiwatowały na jej cześć.

Jak zauważa Washington Post "ścieżka dźwiękowa z meczów Igi jest wolna od okrzyków i postękiwań. Wszystko co słychać to pisk jej butów oraz rytmiczne uderzenia piłki. Ale jej gra mówi za to bardzo głośno: 37 wygranych meczów z rzędu, sześć zwycięskich turniejów zakończonych wygraną na French Open z Coco Gauff w Paryżu." Dla gazety to, że w Polka wygrała w Nowym Jorku może oznaczać, że stabilność - której nie ma w kobiecym tenisie od czasów dominacji Sereny w 2017 - powraca. Zwraca się także uwagę na to, że to był pierwszy tytuł dla najwyższej rozstawionej w drabince rankingu tenisistki od ośmiu lat. Wówczas dokonała tego Serena, która w 2013 wygrała także French i US Opens w tym samym roku.

"Mimo niekorzystnych warunków z łatwością przeszła przez pierwsze trzy rundy." - dodaje Washington Post - "Miała też kłopoty z piłkami, ale wykorzystała swoją umiejętność do rozwiązywania problemów." Dziennik chwali także Świątek za dwie rzeczy: dwukrotnie odnosiła zwycięstwa po przegranym pierwszym secie oraz za to, że wygrała na korcie twardym. "Woli grać wiosną na mączce, na wolniejszych kortach. Wygrana na US Open oznacza coś bardzo ważnego: Świątek poszerzyła umiejętności dotyczące swojej gry na twardej nawierzchni, ale - jeśli chce dominować przez lata - tak właśnie ma być."

Na koniec gazeta zauważa, że Świątek rozpoczęła finał mając na koncie 9 wygranych na 10 rozegranych finałów. "Pierwszy set zakończył się w mgnieniu oka, bo Świątek, która biegała po korcie lekko i zgrabnie jak lalka, rozstawiła Jabeur po kątach." - chwali redakcja i kontynuuje - "Jej styl polega na wprowadzeniu piłki w grę i dominacji forehandem. Nie szuka przewagi serwisem. Potrafi kryć kort w niezrównany sposób i jest w stanie niemal z każdej pozycji celnie uderzyć returnem."

Według NY Post Świątek zdominowała Jabeur, ale dla USTA "to nie był wymarzony skład finału". Rok temu na tym etapie spotkały się dwa Kopciuszki - Emma Raducanu z Wielkiej Brytanii i Kanadyjka Leylah Fernandez. W tym roku obie odpadły po drugiej rundzie. Kilka innych wyborów było atrakcyjnych z "innych, egzotycznych powodów". Do tego grona należały m.in.: mieszkająca przez pewien czas na Queensie dwukrotna mistrzyni Open Naomi Osaka i rosyjsko-amerykańska tenisistka urodzona w New Jersey Amanda Anisimova. Te z kolei przegrały już w pierwszej rundzie.

NY Post zaznacza, że w porównaniu do tych zawodniczek Świątek "nie ma takiej samej charyzmy". Kiedy zapytano jak zamierza świętować triumf powiedziała, że nie myślała o tym i że po tak ciężkim meczu musi się położyć i odpocząć. Jednak jeśli chodzi o grę to ciężko się do czegokolwiek przyczepić. "Najjlepsze zostawiła na koniec, W finale z Jabeur wyglądała jak zawodniczka, którą stać na wygranie dużo więcej turniejów wielkoszlemowych." - podkreśla gazeta i dodaje: "To pierwsza kobieta od Andżeliki Kerber która w 2016 wygrała dwa slamy z rzędu." Na koniec pisze, że kobiecy tenis ma problem, bo jest w nim dużo dobrych zawodniczek, ale mało wybitnych. Świątek - mimo iż jest najlepsza na mączce - jest największą nadzieją tenisa, dlatego redakcja zadaje pytanie: "Może Polka chwyci w rękę znicz od Sereny i stanie się dominatorką tak jak urodzona w Compton zawodniczka?

Portal CNN.com najpierw skrupulatnie podał informacje dotyczące starcia z Jabeur. "Polska gwiazda tenisa pokonała Ons Jabeur w dwóch setach w finale singla na Arthur Ashe Stadium in Flushing, New York. Dla Świątek to jej trzeci wielkoszlemowy tytuł w karierze i pierwszy poza 2020 i 2022, kiedy triumfowała na French Open." Jednak w rozwinięciu znajdziemy pochwały za to, że podczas finału na czapeczce miała wstążkę pokazującą jej wsparcie dla Ukrainy - nosi taką już od kilku miesięcy - oraz za "zacementowanie pierwszego miejsca w rankingu WTA". Następnie portal zauważa, że "Świątek została pierwszą kobietą od 2014, która wygrała siedem turniejów w sezonie" - tyle samo wtedy uzbierała Serena Williams. Zawodniczka z Raszyna jest także chwalona za to, że "w 2022 w fachowy sposób zaadaptowała swoją grę do gry na twardej nawierzchni, czego efektem były triumfy w czterech zawodach WTA 1000. "Świątek stała się także zaledwie czwartą kobietą w historii, która w przeciągu jednego roku skompletowała "Sunshine Double" poprzez wygraną w Indian Wells i Miami jedno po drugim. Na łamach The New York Times także Polka chwalona jest za stabilność jeśli chodzi o wyniki w finałach. Przed sobotą grała w dziesięciu finałach. Oprócz swojego pierwszego - w 2019 - nie przegrała ani jednego. "Co jeszcze bardziej imponuje to fakt, że w ani jednym z tych zwycięstw nie straciła choćby seta."

Dziennik w dosyć charakterystyczny sposób opisuje także Polkę na podstawie obserwacji jej zachowania już po zakończeniu meczu. "Jak bardzo jest młoda? To przedstawicielka Generacji-Z do szpiku. Po długim uścisku z Jabeur oraz chwili na celebrację usiadła na krześle, wyciągnęła telefon z torby i zaczęła tekstować w oczekiwaniu na prezentację trofeum."

Na łamach NYT można też dowiedzieć się, że US Open edycja 2022 będzie zapamiętana — przynajmniej poza Polską — jako pożegnanie Sereny Williams, długo panującej księżniczki tenisowej i najwybitniejszej zawodniczki w historii tenisa. "Ale uważajmy, bo po tym jak Iga Świątek z Polski wygrała w sobotę singla po pokonaniu Ons Jabeur na Arthur Ashe Stadium możemy już wkrótce mieć nową władczynię." - stwierdza NYT.

Z Nowego Jorku dla PAP, Tomasz Moczerniuk

Tenis: US Open: Świątek: "Mogę osiągnąć wiele będąc odpowiednio skoncentrowaną"

noreply@blogger.com (PT Sport) — Sun, 11 Sep 2022 03:06:00 +0000

Polska tenisistka Iga Świątek wygrała trzeci w karierze finał Wielkiego Szlema. Raszynianka w sobotnim meczu o wszystko w US Open w Nowym Jorku pokonała Ons Jabeur z Tunezji 6:2 7:6(5) i zainkasowała czek na 2.6 miliona dol. "Mogę wiele osiągnąć będąc odpowiednio skoncentrowaną." - powiedziała po meczu 21-latka.

Tomasz Moczerniuk, Polska Agencja Prasowa: Pierwsza polska mistrzyni US Open - to brzmi dumnie. Jak bardzo?

Jestem bardzo dumna. Ten turniej udowodnił mi jak wiele mogę osiągnąć będąc odpowiednio skoncentrowaną. Jestem wdzięczna, że mój zespół przeprowadził mnie przez ten turniej i pokazał mi co mogę poprawić.

W US Open grałaś z meczu na mecz coraz lepiej. Już po starciu z Jessiką Pegulą powiedziałaś, że to był Twój najlepszy mecz na US Open w karierze. Potem jednak z Aryną Sabalenką było jeszcze lepiej, a dziś - najlepiej?

Ciężko powiedzieć, bo każda z moich rywalek grała inaczej i musiałam podejmować inne decyzje taktyczne. Na każdym z tych meczów był inny poziom stresu. Trzy ostatnie mecze na tym turnieju były świetne i one sprawiły, że czułam się wolna na korcie. Dało mi to dużo pewności siebie i cieszę się, że zrobiłam taki progres w trakcie turnieju.

Po wygranych we French Open w pierwszej kolejności biegłaś do swojego boksu, aby uściskać się z Twoim teamem. Dziś mogłaś im podziękować tylko przez mikrofon. Wolałabyś, żeby było jak w Paryżu?

Oczywiście, bo to są wyjątkowe chwile. Tutaj nie wiedziałam w ogóle czy jest jakieś przejście do boksu. Po pierwszym zwycięstwie w Paryżu też nie miałam takiego doświadczenia, więc tam była chwila zawahania. W tym roku już wiedziałam co zrobić.

Co było cięższe do podniesienia - trofeum czy czek na 2.6 miliona dolarów?

Żartowałam na korcie, że dobrze, że to jest czek, a nie gotówka. Ciężko byłoby mi wrócić do domu z taką sumą. Jestem ogromnie wdzięczna, że tenis daje możliwość zarabiania tak dużych pieniędzy. Prawdopodobnie z tego powodu jest też większa presja i popularność, która jest cięższa do udźwignięcia. Jednak dla mnie to nie ma większego znaczenia, bo gram dla uczucia rywalizacji i zwycięstwa. Cieszę się, że nie jestem osobą, która koncentruje się na pieniądzach.

Ons na konferencji powiedziała, że to nie jest tak, że Ciebie nie lubi, bo wygrałaś, ale wybaczy ci jeśli jej dasz Rolexa - co ty na to?

Challenge accepted (śmiech)! Czemu nie? Muszę z nią o tym pogadać. Mam nadzieję, że nie wybierze modelu Daytona z diamentami! Poradzimy sobie.

Miło będzie wracać do Nowego Jorku?

Jak najbardziej.

Z Nowego Jorku dla PAP - Tomek Moczerniuk

Tenis: US Open: Jabeur: "Wybaczę Świątek jak mi kupi Rolexa"

noreply@blogger.com (PT Sport) — Sat, 10 Sep 2022 14:48:00 +0000

Ons Jabeur nie wykorzystała szansy, aby zostać pierwszą w historii reprezentantką z Afryki z tytułem mistrzyni US Open. Tunezyjka uległa w sobotnim finale Idze Świątek 2:6 6:7(5), ale schodziła z kortów przy zasłużonych owacjach. "Zawsze świetnie się gra z Igą. W przyszłym roku idę po numer jeden na świecie." - zapowiedziała 28-letnia tenisistka, która powiedziała także, że wybaczy Polce porażkę w finale, jeśli ta da jej... Rolexa.

28 sierpnia tunezyjska tenisistka Ons Jabeur obchodziła 28. urodziny. Dwa tygodnie później zameldowała się w finale tenisowego turnieju US Open w Nowym Jorku. Był to dla niej drugi wielkoszlemowy finał w tym roku i zarazem w karierze. Pierwszy przegrała 9 lipca na kortach Wimbledonu, gdzie lepsza od niej okazała się być Jelena Rybakina z Kazachstanu. "Porażka w Wimbledonie bardzo bolała. Płakałam, co było dobre, aby uwolnić emocje. Przez tydzień nie chwyciłam rakiety do ręki. Ale tak to już ze mną jest - długo zajęło mi wygranie pierwszego turnieju WTA i teraz trochę zajmuje mi wygranie pierwszego tytułu w Szlemie. Będę się uczyć i wyciągać wnioski z tych porażek." - zdradziła Jabeur na pomeczowej konferencji prasowej.

Po drodze do finału Jabeur odprawiła z kwitkiem sześć przeciwniczek tracąc przy tym tylko jednego seta. Jej najlepszym meczem w tegorocznej edycji US Open był czwartkowy półfinał, w którym potrzebowała zaledwie 67 minut, aby wyrzucić za burtę Caroline Garcię z Francji. Wynik 6:1 6:3 robił wrażenie i nie pozwalał myśleć o tym, że Świątek w finale będzie miała łatwe zadanie. "Byłam nieźle zdenerwowana. Próbowałam robić wszystko - włącznie z ćwiczeniami z kontrolowanym oddechem - ale ciężko było mi pozbyć się stresu. Ten finał był bardziej stresujący niż Wimbledon. Będzie to dla mnie nauczka na przyszłość." - oznajmiła piąta zawodniczka rankingu WTA.

Jeśli sympatycy Tunezyjki mieli jakiekolwiek nadzieje na triumf to zostały one rozwiane już w pierwszym secie. Świątek przełamała w nim bowiem rywalkę aż trzy razy i wygrała go 6:2. "Od początku wywarła na mnie presję. Próbowałam odwrócić sytuację i wdać się w dłuższe wymiany. Ale ona trafiała w linię, co czasami było wkurzające." - wyznała 28-latka.

Drugi set rozpoczął się od kolejnego przełamania na korzyść Świątek, ale Jabeur pokazała klasę wracając ze stanu 0:3. O wszystkim zadecydował zacięty tie-break, w którym obie zawodniczki wychodziły na prowadzenie, ale ostatecznie to Świątek zakończyła go po godzinie i 22 minutach. "Obie miałyśmy w tym secie swoje szanse. Szkoda, że nigdy nie udało mi się zbudować przewagi i się jej trzymać. Tym bardziej, że w drugim secie Iga nie grała tak dobrze jak w pierwszym. Szkoda też, że nie serwowałam dziś lepiej. Prócz tego nie mam sobie nic do zarzucenia. Skupię się na pozytywach i będę pracować nad elementami, w których jeszcze czegoś mi brakuje." - powiedziała mistrzyni juniorskiego French Open w 2011.

Zapytana o detale - czego według niej zabrakło w sobotnim finale - powiedziała: "Myślę, że muszę nauczyć się rozgrywać lepiej najważniejsze punkty. Ona wiedziała co w takich momentach zrobić i ta umiejętność sprawia, że wygrywa. Bardzo się pod tym względem rozwinęła w porównaniu z 2021. Podwyższyła dla nas wszystkich poprzeczkę, co jest dla naszego sportu bardzo dobre. Ja muszę się więc na tym skupić i mam nadzieję, że uda mi się ją dogonić."

Na pomeczowej konferencji Jabeur gratulowała Świątek i zwracała uwagę na to, że ma nadzieję, że zmierzą się ze sobą na poziomie finału jeszcze niejednokrotnie. Wyznała także, że jej zadaniem na 2023 jest atak na pozycję liderki rankingu WTA obecnie zajmowany przez Świątek. "Nie będę miała wielu punktów do obrony podczas Australian Open, French Open czy nawet Wimbledonu. To niezła sytuacja. W przyszłym roku idę po numer jeden na świecie."

Na okazję do rewanżu Jabeur być może nie będzie musiała czekać aż do przyszłego roku. W październiku w Teksasie odbędą się bowiem finały WTA, do których obie zawodniczki uzyskały już kwalifikacje. "Nie wiem czy przyjdzie nam tam zagrać razem, bo być może będziemy w różnych grupach. Ale mecze z Igą są zawsze dla mnie świetne. W tym roku poprawiła swój forehand i serwis. Zawsze miała solidny bekhend. Fizycznie jest dosłownie wszędzie i może dojść do każdej piłki. Ciężko się gra przeciwko komuś takiemu." - powiedziała.

Na zakończenie ustosunkowała się do pytania o jej sympatię do Świątek, bo w wywiadzie na korcie - zaraz po finale - żartobliwie powiedziała: "Jest świetna, ale dziś jej nie lubię." Jabeur skwitowała, że to były oczywiście żarty i że zawsze się z nią dobrze rywalizuje. "A dzisiejszą porażkę wybaczę jej jak mi kupi Rolexa."

Z Nowego Jorku dla PAP - Tomasz Moczerniuk

Tenis: US Open: Świątek: Mam dużo satysfakcji, że półfinał podobał się kibicom

noreply@blogger.com (PT Sport) — Fri, 09 Sep 2022 02:44:00 +0000

Sześć meczów i sześć zwycięstw - taki jest bilans Igi Świątek podczas tegorocznego US Open. W nocy z czwartku na piątek Polka po kapitalnym spotkaniu pokonała Arynę Sabalenkę z Białorusi 3:6 6:1 6:4 i awansowała do wielkiego finału. Tam jej rywalką będzie Tunezyjka Ons Jabeur. „To będzie wielkie wyzwanie i wspaniała walka.” - zapowiada podopieczna Tomasza Wiktorowskiego.

Czwartkowy wieczór w Nowym Jorku był pełen uroku. Temperatura idealna, wilgotność w normie, a na wszystko z góry spoglądał będący w pełni księżyc. Kibice, którzy w komplecie wypełnili Artur Ashe Stadium, mogli się odprężyć i liczyć na to, że w drugim półfinale singla kobiet zarówno Iga Świątek jak i jej rywalka Aryna Sabalenka z Białorusi pokażą inną pełnię: swoich możliwości. Liczono na to, że to starcie nie będzie tak jednostronne, jak to które jej poprzedzało. Tunezyjka Ons Jabeur potrzebowała w nim bowiem zaledwie 67 minut, aby wyrzucić za burtę Caroline Garcię z Francji.

Polka, która dzień wcześniej wyznała, że nie zwraca zupełnie uwagi na porę rozegrania meczu wyszła na kort jako druga. W przedmeczowej rozmowie powiedziała, że jej zadaniem dziś będzie lepsze rozwiązywanie problemów i że czuje, że "będzie dziś ok". "Tak naprawdę czułam. Pomimo, że jest sporo stresu i utrzymanie koncentracji cały czas przez dwa tygodnie jest wymagające, to przed wyjściem na kort miałam dziś w sobie sporo motywacji oraz nastawienia, aby walczyć o najlepszy wynik." - powiedziała Polka na konferencji po meczu.

Publiczność przywitała ją gorącej niż Sabalenkę, a spiker - przy prezentacji - przypominał o tym, że Polka ma zaledwie 21 lat, że jest nie tylko nr 1 na świecie, ale niedawno zaliczyła 37 wygranych meczów z rzędu oraz wspomniał, że pomogła w uzbieraniu ponad miliona dolarów na rzecz ofiar wojny na Ukrainie. Nastąpiła krótka rozgrzewka, a zaraz po tym jak z głośników poleciał jeden z ulubionych kawałków muzycznych Świątek - Thunderstruck zespołu ACDC - zaczęło się granie na poważnie o ogromną stawkę.

W pierwszym secie Białorusinka zdecydowanie lepiej weszła w mecz. Grała bardzo solidnie. Szczególnie funkcjonował u niej mocny, sięgający niemal 120 mil / godzinę serwis. W przypadku Polki ponownie - podobnie jak w meczu z Jessiką Pegulą - nie udawało się jej utrzymać swojego podania. W rezultacie Świątek, która dała się przełamać aż trzy razy zeszła na przerwę przy stanie 3:6. "Aryna serwowała dziś bardzo dobrze. Lepiej niż w poprzednich meczach." - komplementowała Sabalenkę raszynianka na konferencji prasowej - "Nie uważam też, żeby mój serwis szwankował podczas meczu z Pegulą. Proszę zwrócić uwagę na statystyki returnów, bo robiłyśmy to świetnie. W spotkaniu z Sabalenką starałam się skupić na technicznych rzeczach. Wiedziałam, że nie jestem zawodniczką, która serwuje dużo asów tak jak Aryna. Starałam się wprowadzać piłkę w kort, a potem podczas akcji rozstrzygać je na swoją korzyść."

Od drugiego seta oglądaliśmy już zawodniczkę grającą na poziomie pierwszej rakiety świata. Polka rozpoczęła go od wygrania ośmiu piłek i dwóch gemów z rzędu. Lepiej funkcjonował serwis, bo umiejętnie rozstawiała Sabalenkę po kątach. Do końca wygranego 6:1 seta trwał jej popis i kapitalna gra. Sytuacja na tym etapie nie wymknęła się jej ani razu spod kontroli."Przede wszystkim od drugiego seta wzrósł u mnie poziom energii. Mogłam grać tak, aby zaszkodzić rywalce. Sabalenka jest typem zawodniczki, która lubi dominować, więc dążyłam do przejęcia inicjatywy i wybicia jej poza strefę komfortu. To był mój cel i cieszę się, że go osiągnęłam." - wyznała 21-latka.

W trzecim secie Polka znowu musiała wracać, bo szybko zrobiło się w nim 0:2. Była bliska odrobienia strat w gemie szóstym, ale udało się jej do w ósmym. Do końca nie oddała inicjatywy i w efekcie po wygraniu tej partii 6:4 zameldowała się w finale. "Wiedziałam, że nie mam nic do stracenia." - podsumowała swój drugi tego dnia powrót zawodniczka z Polski - "Mentalnie mam wrażenie, że te dwa gemy, które przegrałam na początku trzeciego seta sprawiły, że wróciłam na ziemię. Wiedziałam, że nie mogę oczekiwać, że jest po sprawie, nawet jeśli drugi set był moją dominacją. Zdecydowałam się więc pójść na całość. Piłki, które uderzałam zaczęły trafiać w kort. Ryzykowałam, ale ona też to często robiła. Dlatego tempo tego meczu było wysokie."

W sobotę Polka zagra o całą pulę z Ons Jabeur. W dotychczas rozegranych bezpośrednich pojedynkach jest remis 2-2. "To bardzo solidna zawodniczka." - powiedziała Świątek o rywalce - "Na chwilę obecną jest druga w wyścigu do WTA Finals, więc to świadczy o tym jak bardzo poszła do przodu jeśli chodzi o poziom. Gra inaczej niż większość zawodniczek. Ma świetnie ułożoną rękę i miękkie uderzenie - wszystko odpowiednio dobrze zmieszane. To będzie ciężkie wyzwanie. Nasze mecze są zawsze siłowe i bardzo zacięte. Nie pamiętam jaki był wynik w naszym ostatnim meczu w Rzymie, ale wiem, że było dużo równowag i wynik był na styku. Zasłużyła, aby grać tu w finale i to będzie wspaniała walka."

Świątek w swoim półfinale spędziła na korcie dwa razy więcej czasu niż Jabeur, ale kondycyjnie w Nowym Jorku wygląda wprost świetnie. Nie ma więc powodów do obaw, że nie zdoła się odpowiednio zregenerować do soboty. "Będę odpoczywać tak samo jak zawsze." - zdradziła - "Cieszę się, że miałam okazję zagrać tutaj mecze w wieczornych sesjach, bo wiem jak się zregenerować przed finałem. Nie liczę jednak każdej minuty. W tym wszystkim trzeba pozostać człowiekiem."

Na koniec finalistka US Open zdradziła, że najbardziej cieszy się z faktu, że praca którą wykonała przed turniejem się opłaca. "Teraz wiem, że nawet jeśli się przegra coś wcześniej - jak to było u mnie w Cincinnati i w Toronto - to wiem, że dostanę następne szanse. A kiedy to następuje to wiem też, że muszę być gotowa, aby je wykorzystać. Cieszę się, że podczas tego turnieju mam i wykorzystuję te szanse. Cieszę się też, że mimo iż weszłam w ten turniej nie czując się najlepiej rozkręcam się z meczu na mecz. Na mączce czuję się perfekcyjnie, ale dla mnie wygrane tu w meczach, gdy nie do końca mi idzie są dla mnie bardzo cenne. Odczuwam wtedy sporą satysfakcję."

Satysfakcję dało jej także to, że mecz podobał się licznie zgromadzonej na Artur Ashe Stadium publiczności. "Cieszę się, że półfinał był efektowny i że dałam show. Mam dużo satysfakcji, że podobało się to kibicom." - zakończyła Świątek, która na pytanie czy zobaczymy na finale jej tatę odrzekła: "Chyba nie."

Z Nowego Jorku dla PAP, Tomasz Moczerniuk

Tenis: US Open: Sabalenka: Świątek wywierała na mnie dużą presję

noreply@blogger.com (PT Sport) — Fri, 09 Sep 2022 02:41:00 +0000

Aryna Sabalenka walczyła jak lwica, ale nie dała rady Idze Świątek w półfinałowym starciu gry pojedynczej kobiet US Open odbywających się na kortach Billy Jean King Tennis Center w Nowym Jorku. Polka wygrała 3:6 6:1 6:4 i w finale zmierzy się z Ons Jabeur. Tymczasem Sabalenka na konferencji prasowej pojawiła się w czarnych okularach, które przykrywały jej zapłakane oczy. "Powinnam odważnie pójść do przodu, ale tego nie zrobiłam. To był mój błąd." - w taki oto sposób podsumowała końcówkę decydującego seta.

Dla pochodzącej z Białorusi 24-letniej Sabalenki był to drugi w karierze półfinał US Open. Rok temu na tym etapie zmierzyła się z Leylą Fernandez i przegrała dosłownie o włos. W pierwszym secie lepsza - dzięki lepszej grze w tie-breaku okazała się Fernandez. W drugim Sabalenka wygrała 6:4, ale trzeci - w takim samym stosunku - wygrała tenisistka z Kanady. Na konferencji prasowej padło pytanie o to jak się czuje po porażce w trzech setach ze Świątek w porównaniu z ubiegłym rokiem. "Mój team powtarza mi, że mam być dumna z siebie. Ale ja - przynajmniej na razie - tak się nie czuję. To był mój trzeci półfinał w karierze i w każdym z nich miałam szansę na wygraną. Zaprzepaściłam każdą z nich. Ale wierzę, że nic nie dzieje się bez przyczyny. To mnie uczyni mocniejszą. W kolejnym półfinale będę dużo mocniejsza." - powiedziała z trudem powstrzymując łzy.

Według Białorusinki kluczem do zwycięstwa Świątek była adaptacja Polki do warunków panujących na korcie, która miała miejsce od początku drugiego seta. "Po prostu agresywnie szła do przodu i trafiała każdą piłką w kort. Wywierała na mnie dużą presję, ale ja też sprezentowałam jej kilka szans. Kiedy odrobiła straty w trzecim secie próbowałam już tylko utrzymać się w grze. To był mój błąd. Powinnam odważnie pójść do przodu." - wyznała urodzona w Mińsku tenisistka.

Sabalenka nie chciała się zgodzić z tezą, że trzy przegrane wcześniej mecze z Polką w tym sezonie miały jakikolwiek wpływ na dzisiejszą porażkę. Stwierdziła, że wcale o tym nie myślała przed półfinałowym starciem w US Open. "W tych pierwszych trzech meczach to nie byłam ja. To była zawodniczka bez serwisu, bez gry, z kłopotami, próbująca tylko przetrwać na korcie. Dziś pokazałam swoje prawdziwe tenisowe ja. Ale znów się nie udało. Miałam swoje okazje, ale ich nie wykorzystałam." - powiedziała.

Dla niej sezon się jeszcze nie kończy. Nie zdradziła, gdzie zagra po Nowym Jorku, ale ma oczywiście spore szanse na występ w WTA finals w październiku w Teksasie. "Wyjeżdżam z Nowego Jorku z pozytywnym nastawieniem. To był dla mnie ciężki rok. Przyjeżdżając tu nie sądziłam, że coś uda mi się wygrać. Ale z meczu na mecz grałam coraz lepiej. Dziś się nie udało. Ale jeśli nie w tym to wrócę za rok i będę gotowa na zwycięstwo." - zakończyła podopieczna Antona Dubrowa.

Z Nowego Jorku dla PAP, Tomasz Moczerniuk

Tenis: US Open: Pegula: "To był fajny mecz, lubię grać przeciwko nr 1 na świecie"

noreply@blogger.com (PT Sport) — Thu, 08 Sep 2022 17:17:00 +0000

Jessica Pegula po przegranym 3:6 6:7(4) ćwierćfinałowym meczu US Open z Igą Świątek pojawiła się na konferencji prasowej z... puszką Heinekena w ręce. "To ma mi pomóc przy kontroli dopingowej. Ale szczerze mówiąc poprawia mi to nieco mój nastrój po porażce." - wyznała 28-latka z Boca Raton na Florydzie.

Amerykanka rozgrywa bardzo przyzwoity sezon i był to dla niej już trzeci ćwierćfinał Wielkiego Szlema w tym roku. Do tego etapu na US Open awansowała jednak dopiero po raz pierwszy. Na jej drodze ponownie stanęła rywalka rozstawiona z numerem jeden, co - jak przyznała na pomeczowej konferencji było u niej powodem wielkiej frustracji. "Jestem naprawdę wk.... i zniechęcona. Być może jutro będę w stanie dostrzec jakieś pozytywy. Przepraszam, ale bardzo chciałam awansować do finału, szczególnie, że miałam okazję zrobić to na własnej ziemi. Ale chciałabym też wreszcie - na poziomie ćwierćfinału - zagrać z kimś innym niż Ash Barty czy Iga." - powiedziała Pegula.

Zapytana o to, co było kluczowe dla rozwoju wydarzeń w pierwszym secie, gdzie najpierw przełamała Świątek i prowadziła 3:2, ale potem przegrała cztery gemy z rzędu i ostatecznie przegrała tę partię powiedziała: "Iga w pewnym momencie zmieniła rakietę. Być może chciała zapanować lepiej nad piłkami, na które narzeka. To był dobry ruch z jej strony. Od tamtej pory jej piłki już tak nie latały. Grała lepiej, a ja zaczęłam popełniać głupie błędy i nie trafiałam w kort."

W drugim secie sytuacja była jeszcze bardziej szalona, bo doszło aż do dziesięciu przełamań po obu stronach. "Cieszę się, że udało mi się powalczyć w drugim secie." - wyznała Amerykanka - "Nie potrafię powiedzieć czy tak źle serwowałyśmy czy tak dobrze grałyśmy returnem. Myślę, że gdybym serwowała pięć procent lepiej to miałabym szansę na wygranie tego seta. Grając przeciwko Idze musisz serwować mądrze i celnie przy tym trafiać, bo inaczej odda ci returnem. Ja dziś nie potrafiłam tego zrobić."

Oprócz kłopotów z serwisem, który dotyczył także i Świątek, Pegula zdradziła, że największym atutem Polki jest jej poruszanie się po korcie. "Niby wiesz, że powinno się iść do przodu i próbować dyktować warunki, ale ona swoim poruszaniem się po korcie zmusza cię do popełniania błędów. To wszystko kwestia balansu: potrafić wyczuć moment kiedy zaatakować i kiedy cofnąć się głębiej. Być może kiedy uda mi się wyczuć ten balans to będę w stanie następnym razem z nią wygrać."

Pegula powiedziała także, że - mimo iż grała ze Świątek nie pierwszy raz - ten mecz miał swoją własną historię. "Poprzednie starcia były zupełnie inne. W Paryżu graliśmy na mączce, więc to zupełnie osobna historia. W Miami ona grała jak w transie i dopisywała sobie kolejne zwycięstwa. Dziś myślę, że moja gra returnem wyglądała dobrze, a ona popełniała sporo błędów. Nie twierdzę, że ona zawsze będzie swoją grą 'gasić światło', ale nie można było się spodziewać, że da się dziś przełamać aż tyle razy. Wiem, że nie do końca pasują jej tu warunki i piłki, ale jak na nią to i tak trochę nieprawdopodobne."

Córce właścicieli klubów NFL i NHL nie pomógł fakt, że spotkanie rozegrano w dniu o nazwie "Asheville Night". Tak się akurat złożyło, że w ubiegłym październiku w Asheville Pegula wzięła ślub. "Nie miałam pojęcia, że to jest Asheville Night, dopóki spiker tego nie ogłosił na korcie. Z jednej strony to brzmiało zupełnie przypadkowo - bo to przecież małe miasto w Północnej Karolinie, ale z drugiej strony graliśmy tam w tym roku Fed Cup (Puchar Billy Jean King - przyp. TM), więc może tu istnieje jakieś powiązanie. Ale rzeczywiście, pomyślałam sobie, że fajnie by było - w związku, że tam miałam ślub - dziś wygrać. Niestety omen nie zadziałał jak chciałam." - zdradziła.

Co do wyznania, że nie chce już spotykać się z Igą Świątek na poziomie ćwierćfinału Pegula wyjaśniła, że to wynikało tylko z frustracji, że nie udało się jej dojść do półfinału. Nie ma nic przeciwko graniu z Igą, bo jest ona najlepsza na świecie. " Nie lubię przegrywać, ale lubię wyzwania i mecze z Igą zawsze są dla mnie wyzwaniami. Są także szansą na to, aby podnieść swoje umiejętności i tego nie można przecenić. Poza tym dzisiejszy mecz był po prostu fajny." - zakończyła 28-letnia tenisistka.

Z Nowego Jorku dla PAP - Tomasz Moczerniuk