BAHAY KWENTISTA

Puwan: Ang Bitter Truth

2013-07-29T07:06:00.000+08:00

Puwan

a Mini Novel

by Hedel Cruz

VIII

Natagpuan ko ang sariling tumatakbo nakasunod sa babaeng kanina lang ay nagpakaba sa buong katawan ko. Mga ilang metro ang layo nila sa akin, tumatalon talon sa mga kotse sa EDSA, umiiwas iwas at sumisingit singit sa mga naglalakihang bus na nakahambalang. Ang ilan ay umaandar pa ang makina, ang ilan nakafullstop at naubusan na ata ng gasolina. Karamihan at nagkabanga banga na sa mga unahang sasakyan. Mula sa likod kita ko na nahihirapan na ang babae sa pagbuhat sa dalawang chikiting. Ilang sandali pa ay naabutan ko na sila, at kita ko sa kanyang mga mata na hirap na siya sa pagtakbo.

"Saan tayo pupunta?", tanong ko habang tumatakbo.

Hindi siya nagsalita at nakatingin lang sa malayo, habang humihingal. Ramdam ko ang pagod niya kaya hinawakan ko siya, pero hindi siya huminto. Hinawakan ko ang isa sa bitbit niyang bata, napatingin siya sa akin, isang matalas na tingin. Pero hindi ko nagpatinag sa mga tingin niyang iyon. Sa daglit na paglapat ng aming mga mata alam kong alam niya kung anong ibig kong sabihin. Tumango lang siya habang lumuwag ang kapit niya sa isang batang karga niya.

"Ate, ayoko!!!! Wag mo akong ibigay sa kanya", sigaw ng isang bata nang tuluyan ko na siyang nahawakan at kinarga, habang patuloy sa pagtakbo.

"Kaibigan siya....", sambit ng babae, habang nagpupumiglas parin ang bata sa aking mga kamay.

"Di kita iiwan", patuloy ng babae habang sabay na kaming humihingal sa pagtakbo. Pagtakbo sa kung saan, at kung sino man ang aming tinatakbuha. Sa pagkakataong ito, kumapit sa akin ang bata ng mahigpit. Kapit na parang napanatag ang loob.

Hindi kami huminto sa pagtakbo, nilampasan ang LRT Ortigas at Annapolis, hanggang sa marating na namin ang dating Uniwide na ngayon ay Save More Supermarket na. Pumasok kami sa loob. Isinara ang pinto, at naghanap ng isang sulok. Pareho kaming humihingal, at napasalampak nalang sa sahig. Sa likuran namin ay dalawang magkatabing malalaking chest type ref na may lamang Ice Cream at Fishbols, French Fries at Squidballs.

Tahimik ang buong paligid, at hininga naming hingal na hingal lang ang tanging maririnig.

"Ligtas na ba tayo?", sabi ng isang bata.

Nagkatinginan nalang kami ng babae. Napatingin din ako sa dalawang bata, na ngayon ko lang nasigurado na kambal. Nasa mga 5 o 6 na taon siguro ang edad. Nakayakap sa babaeng hinahabol parin ang kanyang hininga. Tumingin sakin ang babae na nagbigay ulit sakin ng kaba, hawak parin niya ang shotgun. Anak ng tinapa, ang lakas nitong babaeng ito. Kanina pa siya tumatakbo dala yung mabigat na shotgun saka yung bata. Ako sa pagmamadali at hingal ko kanina nabitawan ko na yung baseball bat at screwdriver. Pero tingin ko kaya niya padin akong patumbahin, kung sakaling mabaliw siya at makipaghamunan ng suntukan. Talo ako.

Itinaas niya ang kanyang kamay at akmang inilapit sa akin, na siya ko namang ikinabigla at napaatras ako lalo sa sinasandalang ref ng squidballs at kikiam.

"Ako si Christina", habang nakaabot ang kamay niya sakin.

"Max..... Ako si Max... Maximus Generoso", nanginginig na nakipagkamay sa kanya.

"Ako si Jizel!" "Ako si Joara", Halos magkasabay na sambit ng dalawang cute na chikiting.

"Kambal sila", sabat ni Christina na humahangos padin sa paghinga.....

"Anong nangyari? Asan na ang mga tao? Bakit tayo tumatakbo? Kanino tayo tumatakbo", sunod sunod na birada ng tanong ko....

Nagkatinginan lang ang tatlo na parang nagtataka din.

"Hindi mo talaga alam?", nagtatakang tanong ni Christina.

"Hindi ko alam, nanonood lang ako ng sine sa Megamall, ang huling natatandaan ko ay yung malakas na tunog parang kidlat. Nawalan ako ng malay at paggising ko, eto na. Sabihin mo sakin kung anong nangyayari."

Inalis ni Christina ang tingin sa akin, at tumingin na malayo..... Tumahimik ito na parang may malalim na iniisip.

"Ang Pagbabalik..... Ito na ang pagbabalik niya.....", matapos ang ilang sandali ay ito ang namutawi sa bibig niya.

Pagbabalik? Wala akong maintindihan, ayaw ko namang magtanong pa ulit. Wag, hindi muna ngayon. Gusto kong makiramdam muna. Ayaw ko ding ma-info overload. Pero sino ang sinasabi niyang magbabalik. Ang labo talaga. Anak ng Tinapa.

Tumingin ulit sa akin si Christina, kung kanina ay matalim at mapagdudang tingin, ngayon mas malumanay at may bakas ng awa sa kanyang mga mata. Oo awa ang nakikita ko sa kanyang mga mata, anak ng tinapa. Ganon ba ako ka-pathetic? Hay buhay nga naman. Pero hindi ko din siya masisisi, mukha naman talaga akong lampa at kaawaawa. Para sa kanya, nakakaawa ako na walang alam at absolute zero s mga nangyayari.

Matagal siyang nakatitig sa akin, na medyo nailang ako. Gusto ko sanang putulin ang tingin na iyon, yumuko at manahimik nalang. Pero ayaw ko naman ipakitang mahina ako. Eto na ito, ngayong may kasama na ako. Ngayong alam kong hindi panaginip o guni-guni ang lahat. Ngayong may taong alam kong makakapagbigay liwanag sa lahat ng katanungan ko. Wala nang atrasan to. Kailangan kong malaman ang totoo. Hindi ko inalis ang tingin sa kanya, mga tingin na nagsasabing "Pucha naman, wag nang paexcite mamamatay na ako sa kaba at takot, kelangan ko ng sagot"

Maya maya pa ay nagsalita din si Christina.

"Katapusan na ng Mundo. End of the World, Magbabalik na si Kristo........."

(ITUTULOY)

Puwan: Shotgun

2013-07-28T07:03:00.002+08:00

Puwan

a Mini Novel

by Hedel Cruz

VII

Sa dalawang centimetrong pagitan ng dulo bukana ng tubo ng shotgun, tumatagaktak ang pawis ko... Malamig at mainit. Butil butil na dumadaloy sa noo pababa ng pisngi at mukha. Nakakapaso ang init sa labas ng Megamall pero mas nakakapaso ang tingin ng babaeng may hawak ng gatilyo sa akin.

"Sino ka? Sumagot ka!!!"

Anak ng tinapa, hindi ko na alam kung saan ako matatakot. Sa mga monsters, sa pulang buwan o sa may hawak ng shotgun na ito.

"Sumagot ka", pasigaw na sabi ng babae.

Parang natuyo ang lalamunan ko, hindi ako makapagsalita. Anak ng Tinapa, isa nanaman sa walang katapusang bangungot ko ito. Kahit paborito ko si Bruce Lee at madalas akong manood ng mga pelikula ni Jet Li, Jackie Chan, Dante Varona at Weng-Weng, nanigas ang buong katawan ko sa pagod. Parang antagal ng mga sandaling iyon, parang habangbuhay na takot sa kalagayan ko, andaming pumasok sa isip ko, gusto kong mag-ala ninja sabay sigaw ng Banzaiiiii. Gusto kong agawin ang baril, ipaling sa kaliwa o kanan, umiwas para kahit mapisil niya ang gatilyo maitulak ko siya sabay takbo. Pero lampa ako, aminado ako doon.

Kita ko sa mga mata ng babae ang panlilisik at kasiguruhan niya, sa mga mata niya nakikita ko na kaya niyang iputok ang shotgun ano mang oras. Isip-isip. Kailangan kong mag-isip ng mabilis. Hindi ako sasantuhin nito. Pero sumagi din sa isip ko na, eh ano kung iputok niya. Mas mabuti siguro iyon. Matatapos na ang paghihirap ko. Matatapos na ang bangungut na ito. Ang tagal kong natulala sa kaba at takot.

"Hindi ako nagbibiro, ipuputok ko ito! Sino ka?"

Sigaw ulit ng babae. Bumalik ako sa ulirat at tumitig sa kanyang mata. Infairness maganda siya. Maliit lang na babae pero kita mo na makinis. Natatakpan ng dumi at alikabok ang katawan niya, pero halata mong maputi at anak mayaman sa kanyang kutis na ikinukubli lang nag dumi.

" Masama ba siyang tao, Ate?", isang maliit na tinig ang narinig ko mula sa kanyang likod.

" Isa ba siya sa mga taga-sakop?", sumunod na nanaman ang maliit na boses na nagtanong.

Wow! Ayos, taga-sakop. Mukha ba akong alien. Saka sa patpatin kong ito, halatang di ako pinag United American Tiki-Tiki nung bata ako, eh kaya ko bang manakop. Kahit ata punso ng anay sa bakuran namin di ko magiba, manakop pa kaya ng Earth. Sus naman. Anak ng Tinapa.

"Papatayin niya ba tayo?", wika ulit nung isang bata sa likod ng chicks na ito.

"Hindi, tao siya. Wag kayong mag-alala kasama niyo ako". Sabay baba ng baril ng babae at saka tumalikod.

"Tara na alis na tayo mga bata, kailangan natin makabalik sa kampo", mabilis na naglakad palayo ang babae kasama ang dalawang bata na sa tantya ko ay kambal.

Anak ng tinapa. Kung kelan ka naman nakahinga ng maluwag saka ka mabwibwisit ng ganito.

"Hoy! Babae!" , hindi ko alam kung anong sumapi sa akin pero bigla akong nainis at napasigaw. Kung hindi ba naman tarantado itong babaeng ito. Matapos ako tutukan ng shotgun. Halos maihi ako sa pantalon, bigla akong lalayasan.

"Miss Teka, bingi ka ba?", hindi parin lumingon yung babae. Pero nakadungaw sakin ang dalawang bata habang hawak hawak sila ng babaeng may toyo na ito.

Sinubukan kong kumalma sandali at langhapin ang panibagong hangin na muntik mawala at di ko na malasahan kung ipinutok ng babaeng ito yung shotgun. Malayo layo narin sila ng nagkalakas ako ng loob, ewan siguro dahil galit parin ako at nanginginig sa kaba.

"Kung hindi ka naman bastos, matapos mong itutok sakin yang shotgun mo, halos maihi ako sa kaba sayo, eh kung nakalabit mo yan, patay na ako ngayon" Sigaw ko sa babae, na patuloy lang sa paglalakad.

"Hoy babae! Bastos ka talaga noh? Salamat ha!"

Sa sobrang inis ko, naibato ko yung screw driver sa pinakamalapit na sasakyan sa harap ko, na siya namang bumasag sa salamin nito, at umalingawngaw ang malakas na tunog ng car alarm.

Tumigil ang babae na kumakaladkad sa dalawang chikiting. Pero hindi ito tumingin sa akin.

"Wala ka talagang alam sa mga nangyayari noh!", sabay pagmamadali niyang kinarga ang dalawang bata at tumakbo ng mabilis.

Teka, anong ginawa ko? Anong meron! Biglang umihip ang malakas at malamig na hangin. Nakakakilabot. Anak ng Tinapa. Dahil ba sa car alarm. Naknampucha.

"Kung gusto mong mabuhay, sumunod ka sa amin!", sigaw ng babae habang karga ang dalawang bata, papalayo at mabilis na tumatakbo.

"Teka!", ang tangi kong nasambit at naramdaman ko nalang ang sarili kong tumatakbo din kasunod nila.

(ITUTULOY....)

Puwan: Sa Gitna ng Liwanag at Dilim

2013-07-27T22:08:00.000+08:00

Puwan

a Mini Novel

by Hedel Cruz

CHAPTER VI

Mabilis akong tumayo, papalapit sa bakal na pinto. Pinapakiramdaman ang bawat galaw sa labas. Papalayo na ang mga yabag at mga nilalang na kanina ay gumising sa akin.... Gusto kong sumigaw. Gusto kong tawagin sila ulit, pero natatakot ako. Madilim sa loob ng shop. At hindi ko alam kung anong nasa labas. Idinikit ko ang tenga sa salamin na nanunuot sa buto ang lamig, naghahanap ng senyales. Kahit ano, kahit ano na makakapagbigay buhay sa loob ko.

Pero hindi ko na matagalan ang pagkabalisa at pagkabaliw. Bahala na.... Kahit sino pa sila, mas ok na ito... Bahala na. Hindi ko na iisipin kung masamang tao sila, basta ang alam ko kelangan ko ng kasama. Hindi rin naman sila siguro monster. Kung halimaw sila malamang di sila magmamadali para di abutan ng buwan.
Mabilis kong binuksan ang pinaghirapan kong ilock na pinto, hindi ko alam, pero todo ang kabog ng dibdib ko. Kelangan ko sila abutan. Kelangan ko ng isang bagay na makapagpapaalala sakin na hindi pa ako baliw, na hindi pa ako nagiisa, na hindi panaginip ang lahat ng ito. Oo nga at nakausap ko na si Brando. Pero di padin ako mapalagay, mahirap iasa ang kapalaran ko sa boses na hindi ko alam kung totoo, sa taong di ko kilala, sa taong di ko alam kung nasaang lupalop.
Mabilis pa sa alaskwatro ang takbo ko sa hallway ng megamall. Dinaanan ang mga nakabukas paring mga tindahan. Bigla akong nagutom, pero titiisin ko muna. Saka baka expired na rin yung mga luto kahapon sa Jollibee at KFC. Gusto ko sanang mag elevator, mukhang mas mabilis sa escalator.
Hawak ko parin ang baseball bat at screwdriver habang patalon talon ng hakbang sa escalator.
"Tao po!!!! Asan na kayo?"
"May tao ba rito! Asan kayo"
Mas lalong bumibilis ang kabog ng dibdib ko habang pababa ng pababa sa megamall... Dumating na ako sa ground na nagdudugtong sa Building A at Building B. Pero wala paring bakas ng buhay na nilalang. Palinga linga at paikot ikot ang ulo, pabilis ng pabilis, takbo rito takbo roon. Lingon dito, lingon doon. Pero wala padin.... Nakakaaning kanina yung katahimikan, ngayon naman nakadagdag pa sa ka-aningan yung tunog ng maliit na arcade na natapatan ko. Parang tanga na tumutugtog ang dance dance revo at mga boses ng games ng karera.
Pero mula sa nakakabaliw na sitwasyon, isang malakas na kalabog ang pumunit sa nauurat kong isipan. Isang pinto sa may bandang CR ang sumarado. Papunta sa kung saan na hindi ko alam. Anak ng tinapa. Umaga pa diba? Naglabasan na kaya ang mga halimaw. Pero diba sa Pulang Buwan pa sila masagana ang powers, yun ay kung tama ang hula ko at intindi ko sa mga pahayaw na babala ni Brando.
Kahit kakaba kaba agad kong tinungo ang pinanggalingan ng tunog. Isang malaking pinto sa tabi ng CR ang nakita kong lumalangitngit. Sa taas nito nakasulat ang fire exit. Maliwanag naman sa kabila ng pinto. Pero kung ipipinta ang mukha ko at kabog ng dibdib ko malamang sa malamang, abstract at hindi maintindihan. Kukulangin ang pintura ni Picasso o ni Michael Angelo, sa iba ibang emosyon na aking nararamdaman.
Dahan dahan at maingat kong pinasok ang pinto. Sa loob nito isa nanamang nakakabinging katahimikan. Kahit ang paghinga ko ay pigil sa mga bawat hakbang na aking ginagawa. Nampucha talaga, kelan ba matatapos ang bangungutot na ito.
Mahaba ang pasilyo ng fire exit na iyon. Isa, dalawa, tatlo. Nakatatlong liko na ako pero wala parin akong nakikita. Puro Fire extinguisher lang at mga neon signs ng arrow kung saan ka dapat pupunta kapag may nogsu. Mabilis na ang aking lakad ngayon. Hawak ang bat at screwdriver, handa na ako sa mga bawat hakbang at sa kung ano pa naman ang darating.
Malapit na ako sa labasan. Unti unti nang nawawala ang kaba ko, baka nga naman hangin lang yun. Letche naman talaga oh, saan na kaya napunta yung mga nilalang na kanina ay hinahabol ko. Kumakalam na ang sikmura ko. Pero tinatamad na akong bumalik. Malapit na ako sa labasan. Tanaw ko na ang pinto palabas. Bahala na. Kung EDSA man ang labas nito, o kung saang lupalop. Ayoko na manatili pa dito.
Anak ng Tinapa, umuwi kaya muna ako. Baka sa daan makakita ako ng tao. Anak ng tinapa ulit. Wala nga palang byahe ng LRT. Wala na nga rin palang drayber ng jeep o traysikel. Kahit taxi payag ako magbayad ng hindi de metro. Pero anak ng tinapa nga naman, wala nang tao. Putek, bakit hindi ko ba naisipan magaral magmaneho. Anak ng tinapa naman oh.... Kung kelan isang paradise ang edsa na walang kasabay na sasakyan, at isang Utopia sa mga carnapper ang Pinas dahil sa dami ng sasakyang pwedeng madekwat at ipa-chopchop.
"Sino Ka? Sagot"
Nakatutok sa mukha ko at kita ko ang dalawang barrel ng shotgun na nakatapat sa aking noo, ang bumungad sa aking sa pagbukas ko ng pinto...
Sa dulo, ang may hawak ng gatilyo. Isang babae. Sa likod nito dalawang batang takot na nagtatago sa kanyang mga hita.
Anak ng tinapa....
(ITUTULOY)

Puwan: Sa Loob ng Bermuda

2012-06-18T22:49:00.002+08:00

Puwan

a Mini Novel

by Hedel Cruz

Minulat ko ang aking mga mata at nakita ko si April sa aking tabi. Wala na ako sa loob ng maliit at madilim na tattoo shop. Inikot ko ang aking mga paningin at natagpuan ang sarili sa isang pamilyar na lugar. Tama oo eto nga, nasa Bermuda Motel ako. Yung motel sa may shaw boulevard sa likod ng ginagawang condo ng CityLand. Sa gilid ng paradahan ng jip sa tabi ng Lancaster Suite. Kasama si April, dito kung saan unang nangyari ang lahat.

Madilim at ang tanging ilaw lang ay ang naiwanang bukas na TV na wala nading palabas. Hinanap ko ang remote, nasa tabi ko, nakatali sa lamesang maliit. Pinatay ko ang TV at binuksan ang lampshade na nakapatong sa maliit na lamesa sa aking kaliwa. Mas lumiwanag ang paligid, ibinalik ko ang tingin ko kay April. Maaliwalas at napaka-ganda ng kanyang mukha. Nakalugay ang buhok na bahagyang tumatakip sa kanyang malulusog na dibdib. Muli kong iginala ang aking mga mata, tama ito nga, hindi ako nagkakamali, nandito nga ulit ako sa lugar na ito. Nasa aming mga paanan ang mga bag, sa sahig nakakalat ang aming mga damit, kasama ang aking necktie at longsleeves na pampasok sa opisina.

Huminga ako ng malalim, napatitig sa kisame na puno ng salamin, inikot muli ang aking paningin sa mga pader na nakapalibot sa amin na siya ring nababalutan ng salamin.

"salamat, salamat" ang mga unang salitang sinabi ko.

Huminga muli ako ng malalim saka ibinalik ang tingin sa kanya. Sa maliwanag na ilaw ng lampshade mas lalo kong nakita ang kagandahan ng kanyang maamo na mukha. Napabuntong hininga muli ako. Isang ngiti ang namutawi sa aking bibig. Nandito muli ako kung saan kami unang nagniig ni April.

"Gusto mo, i-try?"

"Ah, eh... OO siguro...", sagot ko sa tanong ni April habang kausap ko siya sa telepono.

"Ikaw gusto mo ba?", ang tanging nasabi ko matapos ang ilang segundong katahimikan.

"OK lang.... Matagal-tagal narin nung huli ko. Eh Ikaw, kelan yung huli mo?", natatawang tanong niya.

"Wala, Wala pa....."

"Ows, seryoso? Wag mo nga akong niloloko?" Hindi nga, don't tell me walang nangyari sa iyo ni Trina?"

Napatigil ako sa mga sinabi niyang iyon, hindi ko masabi kung meron nga o wala, ang totoo hindi ko rin masagot dahil hindi ako sanay na pagusapan ang mga bagay na ganito, lalo na at kaibigan niya ang pinag-uusapan namin. Hindi rin ako at ease, hindi rin naman ako kiss and tell.

"Meron kaming intimate moments pero hanggang dun lang"

"What do you mean intimate moments?"

"Alam mo na yun, kiss, touch, Blow Jobs..... pero yung.....", natigilan ako sa mga sandaling iyon.

"Pero.... yung ...... ok I get it, just foreplays"

"OO yun lang, hindi ko kaya... takot ako.... pero...."

"Pero ano?" tanong ni April

Sa mga sandaling iyon kahit hindi ako at ease sa mga pinaguusapan namin, sumipa kahit papaano ang ego at pride narin ng pagkalalaki ko, ayaw ko naman isipin ng kausap ko na mahina ako at di ako sanay, kayat kahit feeling ko hindi appropriate ay sinabi ko nadin.

"Pero we do, anal"

"OMG! Hindi nga, thats so adventurous... As in? May pagka-wild din pala kayo.... Parang di ko kaya yan. Ok na ako sa ForePlay" sabay tawa niya.

"OO hanggang ganun lang kami, gaya nga ng sinabi, takot ako. Kahit alam kong gusto din niya. Di ko kaya. sinubukan namin minsan, pero di ko talaga kaya. Masyadong malaki ang tiwala sakin ng mga magulang ni Trina. Ayaw ko masira yun, saka mahirap na baka madisgrasya."

"So ano, tuloy ba tayo?"

Bumalik ang aking ulirat sa loob ng Bermuda. Pinikit ko ang aking mga mata. umaasa na sa pagmulat ko siya parin ang aking makikita, sana sana hindi panaginip ito. Sana yung mga tagpo sa loob ng tattoo shop yung panaginip, yung tagpo na gumising ako sa loob ng sinehan at wala nang tao yung hindi totoo. yung nag-iisa lang ako at takot sa mangyayari yung guni-guni. Sa aking pagmulat nakita ko ulit si April sa aking tabi. Pero paano, panaginip lang ba yung lahat, yung sa mall, sa kalsada, si brando. Maari bang natuloy kaming nagkita sa megamall at nanaginip lang ako sa aming pagkakahimbing. Pero bakit parang bumalik ako sa unang tagpo sa kwartong iyon. Mula sa sahig nakita ko ang damit ni April. Yung gold na blouse na may lace, parehos sa kung ano yung suot niya nung una kaming pumunta dito. Yung brown na mini skirt. Yung longslibs kong asul at yung jacket kong jeans. yung butas kong brief na Jiordano na immitation galing sa divisoria. Hindi ko na alam kung ano ang totoo, hindi ko na alam kung ano ang hindi. Lumapit ako sa kanya at hinalikan ang kanyang noo. Oh kay tamis ng sandaling iyon, ang bango ng kanyang buhok, sumasakal sa aking damdamin.

Ayaw ko nang mawala sa sandaling iyon. Ayaw ko nang pakawalan ang mga sandaling muli ko siyang nakita. Ilang buwan na nga ba? nung huli siyang nagparamdam. Binura na niya ako sa paysbuk, friendster at yahoo messenger. Hindi nagpaparamdam at madalas out of reach ang telepono. Pero ito siya ngayon, kasama ko ulit. Pero parang may mali.

Sa pagtapat ng aming mga mata pagkatapos ng mahabang halik na inilapat ko sa kanyang noo.. Nagtapat ang aming mga mukha at nakita ko siyang nakatitig sa akin. Blanko, blanko ang mga mata niya. Parang nakatitig sa kawalan. Nang bigla nalang umalog ang buong paligid. Nataranta ako at napa-upo sa kama. Ngunit walang bakas ng pagkabigla sa kanya, nakahiga padin at nakatingin sa kawalan. Umiikot, yumuyugyog ang paligid.

Blag... blag... blag!!! Malalakas na yabog at katok sa pinto.

Blag.... blag.... blag.... Lumalakas ang lindol.... unti unting lumiliit ang kinalalagyan kong iyon. Nakakatakot. Lumingon ako sa kanya muli. Pero isang anino nalang ang aking nakita.

Nanlilisik ang mga pulang mata. At parang isang usok umangat sa hangin, parang isang ipo-ipo na mas lalong sumisikil sa lumiliit na kwarto ng bermuda. Paliit ng paliit, ang buong paligid, binabalutan ng kaniya'y wangis ni April ngunit ngayon ay madilim na usok na bumabalot sa akin.

Blag... Blag.... Blag.... Papalakas na katok sa pinto.

Blag.. Blag.. Blag... Ipinikit ko ang aking mga mata upang takasan ang mga pangyayari. Sa aking pagmulat... Naghahabol ako ng hininga...

Blag... Blag... Blag.... Nasumpungan ko ang aking sarili sa loob muli ng madilim na tattoo shop.

"Hayaan mo na yan", isang malakas na boses ang nagpagalaw sa akin mula sa kinahihigaan.Tumigil ang

ingay sa labas.

"Tara na, alis na tayo. baka abutan pa tayo ng Buwan dito", at tanging mga yabag nalang papalayo ang narinig ko mula sa labas.

ITUTULOY......

Puwan: Alaala ng 3310

2012-06-17T19:25:00.002+08:00

Puwan

a Mini Novel

by Hedel Cruz

Sabi nila kapag malapit nang dumating yung oras na malapit ka nang makipag-batian ng goodbye mother earth at makipag-apir kay kamatayan, dito mo mararanasan yung parang instant flashback sa mga bagay na nangyari sa buhay mo. Yung mga bagay na masasaya at malulungkot, yung mga tagpo at mga taong mahahalaga at importante sa iyo. Kahapon gumising ako sa loob ng sinehan, sa aking paglabas wala na ang mga tao. Nabuhayan ako ng loob nang makausap ko si Brando. Pero ito ako ngayon nasa loob ng maliit at madilim na tattoo shop sa loob ng megamall. Mag-isa, takot at wala pading alam.

Sa loob ng tattoo shop , unti-unting nagiging malinaw ang lahat, hindi lahat actually pero at least yung kalagayan ko, malinaw kahit papaano. Unti-unting nagsi-sink-in ang mga tagpo, pero wala pading kasing labo ang haharapin ko ngayon, mamaya, bukas at sa susunod pang mga araw, buwan o kung mamalasin taon.

Nakakabingi ang katahimikan sa loob ng kinalalagyan ko, kahit pinatay ko na ang aircon sa loob ng shop, malamig padin. Nakakakilabot ang katahimikan at ang lamig. Nanunuot sa aking mga buto at kaluluwa. Mahigpit ang pagkakahawak ko sa baseballbat na naharbat sa sportshop, abot kamay sa gilid ang screw driver. Handa sa anumang maaring mangyari.

Sa aking pagiisa sinusubukan kong magpakatatag at intindihin ang mga nangyayari, kahit sa loob ko blanko. Pinipilit kong unawain kahit sa utak ko alam kong walang patutunguhan. Walang tagumpay. Takot at pangamba ay bumabalot na parang sapot ng gagamba sa kawawang gamugamo na nagkamaling dumikit. OO ako yung gamo-gamo yung sapot ang kinalalagyan ko ngayon, at yung gagamba yung kahaharapin ko. Sa sulok na yun bumabalik ang mga alaala, nang kahapon bago pa ako masadlak sa kalagayang ito.

Gumising ako ng alas syete ng umaga, sabado. Nagtimpla ng kape at nagluto ng oatmeal. Habang nagmumuni muni sa kusina at pinaplano ang mga gagawin sa araw na iyon, tulad ng paano ko lalabhan ang dalawang linggong maduming damit, saan ako mananaghalian at anong magandang palabas sa sine ngayon, tumunog ang aking celphone na nokia 3310. 1 message recieved, si April. Gusto kong basahin yung mensahe, pero pinagpaliban ko. Ano nanaman kaya ang kailangan nito, kay tagal di nagparamdam tapos bigla bigla nalang. Nanood ako ng BenTen at sinimulan na ang paglalaba. Kung alam ko lang na magkakaganito ang mundo, hindi na sana ako naglaba, puro ukay ukay lang ang damit ko, ngayong nasa mall ako at walang tao, kahit yung pinakamahal na damit pwede ko masuot. Alas dose na nang matapos ako maglaba. Nagpahinga ako saglit at muling tinignan ang cellphone ko. Nandoon padin ang mensahe ni APril na hindi ko padin binabasa.

"Kailangan nating mag-usap. 7pm sa Megamall sa dating tagpuan. Importante"

Hindi parin siya nagbabago, ganun talaga si April. Diretso walang paligoy ligoy. Walang checheburetche. Kung ano ang gusto niya yun ang sinasabi niya. Hindi ako nagreply pero sigurado akong alam ni APril na pupunta ako. Madalas puro biro siya, pero pag ganitong seryoso ang text niya, alam niyang di ko siya matitiis. Pero bakit ngayon? ANo kayang meron, hindi naman ako nagtataka, ganun talaga siya, minsan nasa mood, minsan wala. Minsan maririndi ka sa kanya sa sobrang dalas ng pangungulit pero madalas ding mawawala nalang parang bula at di magpaparamdam. Tapos pabigla-bigla magyaya ng lakad.

Naligo at naghanda na para gumala, maghanap ng makakainan bago dumiretso sa megamall. Ala-una na nang makarating ako sa bulaluhan sa bayan, dito ako madalas kumain kapag tinatamad ako magluto. ANg totoo oatmeal at prito lang ang alam kong iluto, kaya heaven na sa akin ang makakain ng masarap na lutong bahay. Magsimula kasi nung magkolehiyo ako umalis na ako sa bahay ng aking mga magulang, tumira malapit sa aking pamantasan. Sa may bustillos, sa may san anton na laging binabaha kapag umuulan. Doon ko unang naranasan mabuhay mag-isa. Sa kolehiyo ko din unang nakilala si April. Isa siya sa mga officer ng isang school org, mas matanda siya sa akin. First year ko nuon at siya Second Year na. Hindi ko alam paano nagsimula, pero ang totoo hindi ko sya napapansin noon, tamang tropa lang. Ilag ako sa kanya, una dahil mas matanda siya, officer siya ng org at higit sa lahat napakatangkad niya at malaking bulas para sa isang babae. Ang totoo yung kasamahan niya sa org yung gusto ko, si Danica. Pero magulo ata ang mundo at maraming hindi mo inaasahan, ang naging girlfriend ko ay yung klasmeyt ni April. Nagtagal din kami ng ilang taon pero nawala din. Sa mga panahon ng depression at pangungulila sa nasugatan at pira-pirasong puso, muli kaming nagtagpo ni APril.

Nagpapasalamat ako sa facebook, dahil doon nagkita ulit kami, nagpapasalamat din ako sa bagong kabit na wireless telephone sa bahay kaya napadalas ang aming kwentuhan, Nagpasalamat ako sa muli naming pagkikita at umipekto na ang puberty sa akin, naging magkasing tangkad kami at lumaki kahit papaano ang mga muscles ko at pangangatawan. Pero hindi naging kami, parang ganoon na hindi, magulo ang set-up, kasing gulo ng kinalalagyan ko ngayon.

Nasaan na kaya si April, nasaan na kaya siya, kahapon sabi niya magkikita kami sa megamall, pero hindi siya dumating, kasama na ba siya sa mga taong nawala? O baka isa siya sa nakaligtas. Nasaan na kaya ang mga magulang ko? Nasaan na yung dalawa kong kapatid? Nasaan na yung mga kaibigan ko? Yung mga ka-trabaho ko? Yung mga nambully sa akin nung hayskul? Yung mga nanakit sa puso ko? Yung mga kaaway ko, yung mga galit sa akin? Yung mga nasaktan at niloko ko? Kahit sino, hindi na ako magiging mapili, sana kahit sino, may natira pang kakilala ko. Ano yung sasabihin sakin ni April? Paano ko tatakasan ang bangungot na ito. Sana nga bangungut nalang. Sana matapos na ito.

Nasa tirik na ang pulang buwan, ilang sandali nalang... Ilang sandali nalang..... Mas napahigpit ang hawak ko sa baseballbat. Handa ako sa mga mangyayari, pero sa mga oras na iyon parang hindi ko napaghandaan lahat ng sumagi sa isip ko, wala akong magawa sa sitwasyon ko ngayon. Wala din akong magawa para sa mga taong mahal ko. Nasaan na sila.... Hindi ko alam. Nasaan ako? Dito sa madilim na sulok, Handa na ako.... Handa na ako.... Handa na ako.... Handa na ako...

(ITUTULOY)

40 MGA BAGAY NA GUSTO KONG MAKITA AT MARANASAN BAGO MAMATAY. (UPDATED)

2012-06-04T21:49:00.000+08:00

40 MGA BAGAY NA GUSTO KONG MAKITA AT MARANASAN BAGO MAMATAY.

(Sinulat taong 2008. As of today Number 18, 24, 25, 28, 35. Palang ang nangyayari. 5 out of 40. Not bad)

Panimula: Ilang beses na akong nagkakaroon ng Bangungot o yung mga tinatawag na “NIGHTMARES” nitong mga nakaraang araw. Marahil dahil sa pagod. Ang totoo , ilang buwan narin akong at pinapahirapan ng aking INSOMNIA. Halos lampas isang taon na ng lumala ang insomnia ko Marahil bunsod ito ng mga pagyayaring nakakapagpabagabag sa aking diwa at isipan. Mula noon hindi na ako makatulog ng maayos sa gabi. Swerte na kung nasa 3 o 4 na oras ang tulog ko. Minsan swerte akong nakakahimbing sa hapon, minsan sa gabi. Ngunit tuwing ako ay papalaring makatulog. Ako naman ay binabangungot. Bangungot na hindi mayroong mga halimaw at dragon, o mga impakta sa banga at kagubatan kundi yun pakiramdam na hindi ako makagalaw at makahinga, kahit bukas ang iyong diwa at nakikita mo ang mga bagay sa paligid. Minsan na akong binangungot noung ako ay nasa kolehiyo, nakita ko ang isang liwanag. May tumatawag sa akin. Papalapit na ko dito, ngunit naalala ko ang aking mga mahal sa buhay. Kayat pilit kong ibinalik ang sarili sa mundo. Hindi ka man maniwala, pakiramdam ko namatay ako nuon at nagbalik. Ngayon, muling bumabalik ang boses at ang liwanag. Iniisip ko, marahil isang araw. Hindi ko na kayanin at akayin nako nito. Kayat bago ang lahat, bago ito maisakatuparan (wag nman sana). Ito ang mga bagay na nais kong matupad bago ako muling makipag-batian ng “hi” at “hello” sa liwanag at makipag-apir kay kamatayan.

1. Maipagpatayo ko ng Mansyon sila Ama at Ina.

2. Makita ang loob ng MALAKANYANG

3. Makipagreunion sa Elementarya at Hayskul, at sapakin ang mga dating nam-bully sa akin.

4. Gayahin ang buhok ni Rey Valera o kaya kay Ka Feddie Aguilar.

5. Makita ang Batanes

6. Humaba ang balbas at gumanap na Hudas sa Semana Santa

7. Makapunta sa New Zeland

8. MAKAPAG-ASAWA.

9. Humingi ng Authograph kay Pepe Smith (may kasama pang picture)

10. Makitang may Disneyland narin sa Pilipinas

11. Matapos ang ginagawa kong Libro. (serious book ito, naniniwala ka?)

12. Matalo si Pacquiao ng boksingerong hindi taga Mexico, kundi ng isang taga Zimbabwe

13. Makita ang mga Ex-girlfriend ko. Humingi ng sorry at mag pasalamat.

14. Magkaroon ng 6 na anak. (girl, boy, bakla, tomboy, butiki, baboy)

15. Lumuwag ang MRT

16. Magkaroon ng extensive at maayos na railway system sa Pinas.

17. Makita ang sarili sa lahat Pahayagan (meron na ako sa Manila Bulletin, Pangalan nga lang : Sa Phil. Star, may kasamang picture, Article pa ni Tim Yap.. hehe

18. May Makahuli si Osama Bin Laden

19. Magkaroon ng asong hindi mamatay pag tungtong ng ikalawang taon (dedbol lagi si bantay)

malas ata ako sa asong askal eh Sino may pure breed? Penge?

20. Magkaroon ng mall sa Payatas.

21. Pumayat (para naman gwapo ko sa loob ng kabaong)

22. Makasayaw ulit sa Cultural Center of the Philippines

23. Makaupo sa Lap ni Santa Clause

24. Masimento ang kalsada samin

25. Malamang may isang tao sa mundong nakakaintindi sa utak ko

26. Magkaroon ng BEST FRIEND (na girl)

27. Makasakay sa Titanic

28. Maglaro parang bata.

29. Humiga sa damuhan habang nakatingala sa mga butuin habang kasama ang minamahal

30. Makapag aral ng Abugasya (sana magkapera, ang mahal eh)

31. Makatikim ng buko Pie sa itaas ng MT. Makiling.

32. Lumabas sa pelikula (kahit extra)

33. Makakita ng Pagong (si Pong.

34. Gumawa ng Pelikula.

35. Makapasok sa Araneta Coliseum

36. Manalo sa Palanca o kahit anung Patimpalak sa Pagsulat

37. Makasakay sa Ambulansya, may Wang Wang

38. Makita ang kaibigang si Kristine Rivera at si Kahlil Mora

39. Makitang Malinis ang Ilog Pasig. Makalanggoy at magtampisaw dito.

40. Higit sa lahat maniwala kang seryoso akong tao.

5 Things You Should Know About Me

2012-06-02T21:30:00.000+08:00

5 Things You Should Know About Me

5 alituntunin sa bahay na dapat sundin para di ako magalit.

Una, dapat lagi may lamang tubig ang ref.

(kaya ko hndi kumain ng 1 buwan pero pag walang tubig, magtago ka na)

Pangalawa, Bawal makalat.

(allergic ako sa dumi at alikabok, OCD ako pag-makalat)

Pangatlo, Magpaalam pag hihiram ng aking gamit

(kung ayaw mo mging incredible hulk ako)

Pang-apat, Bawal galawin ang aking mga libro.

(nagsawa na ako sa mga humihiram tapos ibabalik ng lukot o may tupi, libro ang isa sa mga pinaka-mahalaga sakin, kung gusto mo makibasa bumili ka, para naman kumita ang book industry)

Pang-lima at pinaka-dapat sundin, Lahat ng pagkain sa ref pwd mo kainin, kahit ubusin mo pa lahat ok lang. Pati beer at alak. Kahit magtake-out ka pa, iluto mo lahat ng gusto mo iluto, kahit magpyesta ka pa! Basta WAG NA WAG NA WAG mo lang gagalawin ang YOGURT KO!

(kung ayaw mo ng World War 3)

Puwan: Give it to me Baybeh.... I'm Ready

2012-06-01T11:25:00.001+08:00

Puwan

A Mini Novel

ni Hedel Cruz

III

Kung minamalas ka nga naman, ang dami daming shit na mangyayari sa buhay mo. Eto na yata yung pinaka rurok. Gumising ako sa loob ng sinehan tapos wala na ang sang-katauhan, tapos eto ngayon. Nung nalaman kong may tao pa, si Brando. Nalow-bat naman itong Iphone na may Hello Kitty.

Mabilis akong bumalik ng mall, malamig na ang hangin. Kita ko sa labas na unti unti nang nagiging pula ang kapaligiran. Maliwanag pero kulay pula ang lahat. Eto na ba yung sinasabi ni Brando? Maliwanag din ang buong mall. Parang normal lang ang lahat, maliban nalang sa kawalan ng nilalang. Dumaan ako sa mga tindahan ng pagkain, wala na ang tubig na kanina ay pumatay sa natustang donut, fried chicken at french fries. Kumuha ako ng tatlong tiramisu sa KFC, tatlong whooper sa burger king at limang kanin sa Jollibee. Ewan, parang panaginip, siguro marami sa atin ang nangangarap na ma-trap sa mall, free for all nga naman, ang sarap gumala sa mall na ikaw lang mag-isa tapos libre lahat. Pakiramdam ko ako si invisible man tapos pwede ako pumunta kahit saang sulok ng mall na walang nakakaalam. Nakabukas ang bawat tindahan. Ako lang mag-isa, pwede kong gawin ang lahat ng gusto ko. Nakakalungkot dahil hindi ako si invisible man at wala akong kasama dito. Creepy. Grabe.

Habang naglilibot sa mall, lumamig lalo ang hangin, hindi ko alam kung dahil sa nakabukas na aircon o ito na yung sinasabi ni brando na hindi ko dapat abutan. Kinabahan ako at dali-daling naghanap ng madilim na lugar. Bakit madilim na lugar? Totoo kayang mas ligtas ako sa madilim na lugar. Heavy, kakaiba, kung sa mga tipikal na napapanood ko sa TV mas ligtas yung tao mula sa mga aswang, kapre, tikbalang at vampire na kumikintab sa maliwanag na lugar at umaatake lang ang kalaban pag mag-isa ka sa madilim, eto ang labo. Kabaliktaran. Anak ng tinapa, nakaka-aning na talaga. Tumatakbvo ako sa hindi ko alam, nagtatago ako sa hindi ko alam, at ang lahat ng pangyayari hindi ko alam. Parang pag-ibig, shet. Parang pag-ibig na hindi mo alam kung saan ka lulugar, labanan ng liwanag at dilim, yung tipong nasa twilightzone ka ng panliligaw, hindi mo alam kung may aabutan kang liwanag na magbibigay ng matamis na oo ng iyong sinisinta, o madilim na rejection.

Kailangan sa madilim ako, sa madilim ako magtago. Paulit ulit kong sinasambit sa utak ko hanbang nagmamadali na maghanap nito.

Eh kung sa carpark kaya, madilim dun. Pero panu kung may dalang ilaw yung kung sino man yun.

Eh kung sa sinehan kaya? Dun naman ako nanggaling dati, kung lumipas ang mga panahon na tulog ako habang nangyayari ang lahat ng kababalaghan, tapos ligtas naman akong nakalabas, baka pwede na. Pero paano kung matalino yung mga kalaban at binuksan nila ang ilaw, sa lawak ng sinehan, nakakahingal tumakbo.

Eh kung sa CR kaya? tapos lock ko nalang yung pinto? Pero nakakabagot dun, panu kung may mumu? Baka una pa akong mamatay sa atake sa puso kapag may lumabas na bata na malaki tyan, itim ang mata at gumagapang na parang si sadako.

Kailangan ko nang mag-isip agad, kailangan kong magtago. Pero gusto ko din makita ang mga mangyayari, ano ba yung sinasabi ni Brando. Sino ba yung mga kalaban. Kailangan ko ng isang lugar na madilim at sarado. Pero madali para makita ko ang mga mangyayari kapag tumirik na ang buwan sa pinaka-itaas. Ano ba ang mangyayari? Sino sila? Ano sila? Bakit sila? Bakit ako? Bakit ako pa ang napunta sa katauyan na ito.

Habang naghahanap ng madilim na lugar, napadaan ako sa isang sports shop. Ayus ayun may baseball bat. Mahina man ako, pero makakatulong ito. Baka sakali. Dumaan din ako sa hardware. Naghanap ng screwdriver, baka makatulong din. Habang nasa tapat ng isang estante. Ayos. Sakto. Bright Idea. Sana. Sana.

Isang maliit na tindahan na may salamin at matibay na bakal na pinto na tumutupi at bumababa galing sa taas ang pinasukan ko. Madilim ang loob ng tindahan. Patay ang ilaw pero halatang sinadya, maliliit na ilaw lang mula sa mga make-shift lamp na may artsy arsty design. Sgiuro dahil narin sa kanilang tinitinda. Na binagay nila sa aura ng tindahan. Black. Puro itim na damit. Itim na Pantalon. Itim na plaka ng motor, itim na upuan. Sakto. Kahit hindi ako fan ng mga ganito. Promise, kapag natapos na lahat ng kababalaghan na ito. Pagpapagawa ako nito. Salamat nalang at may tattoo shop dito.

Ibinbaba ko ang bakal na pinto. At saka ikinandado gamit ang mga heavy duty padlock na naharbat ko sa hardware kanina. Nang oks na ang lahat hinarang ko yung nagasabit ako ng mga tindang damit at mga pictures ng tattoo sa salamin sinugurado ko na walang puwang para di makapasok yung ilaw galing sa labas. pinatay ko ang ilaw mula sa loob, nilagyan ng SORRY WE'RE CLOSE sa salamin. Para sure. Di takaw pansin. Di ako lalapitan ng mga kalaban kung sino man sila, baka alam naman nila magbasa.

Madilim ang buong paligid. Hininga ko lang ang naririnig ko, tahimik sa loob ng tattoo shop. Humiga ako sa likod ng cashier. Dito ako maghihintay. Dito kung saan di umaabot ang liwanag. Eto na malalaman ko na, ano ba ang kinakataukan ni Brando. Ano ba? Sino ba ang mga kalaban. Hihintayin ko ang partirik ng buwan sa pinakamataas. Hihintayin ko. Hawak ang baseball bat nagdasal ako ng mga limang beses. Handa na ako. Handa na ako. Handa na akong malaman kung ano. Sino. Maghihintay ako...

Teka, shit. Nakalimutan ko kumuha ng charger. Anak ng Tinapa! Lecheng Hello Kitty talaga.

(ITUTULOY)

Puwan: Lecheng Hello Kitty

2012-05-31T16:08:00.002+08:00

Puwan

A Mini Novel

ni Hedel Cruz

Sino ito? Sino ka? Anong nangyare?

Makinig ka, hindi ko masasagot ang lahat ng mga katanungan mo, kahit ako hindi ko alam kung ano ang nangyari, basta bigla nalang naganap ang lahat, nangyari ang lahat pagkatapos nung malakas na dagundong. Ang alam ko lang, nanganganib ang buhay nating lahat. Nasaan ka? Pabulong na sambit ng tao sa kabilang telepono.

Hawak ang Iphone na Pink na may Hello Kitty,... Natulala ako at Tumagaktak ang pawis sa aking mga noo, nang marinig ko yung huling sinabi nung nasa kabilang linya. Malakas na Dagundong? Yun din ba yung narinig ko bago ako mawalan ng malay sa loob ng sinehan? Ano yun? Nanganganib tayong lahat? Kanino? Saan? Bakit? Parang natuyuan ako ng laway at nagsimulang manlamig ang aking buong katawan.

Hello, Hello? Nasaan ka? Kailangan mong mag-ingat. Nasaan ka?, ulit ng boses sa kabilang linya.

Bumalik ako sa ulirat, napatingin sa paligid, umihip ang malamig na hangin. Papalubog na ang araw, nawala sa kalangitan pero hindi dumidilim. Maliwanag, maliwanag parin. Napatingin ako sa itaas, Nangilabot ako sa kulay ng langit, ang kanina'y matingkad na kulay asul ay unti-unting nagiging kulay pula.

"Nasaan ka!!! Kung gusto mong mabuhay kailangan nating magtulungan. Hindi namin alam kung sino pa at ilan pa ang natitirang gaya natin, pero lalaban tayo", ngayon ay pasigaw na ang tinig ng nasa telepono.

Lalaban? Kanino? Dumating na nga ba ang alien? At kunuha o ginawang alikabok na ang sang-katauhan? Anak ng Tipaklong, parang mas gugustuhin ko pang isa ako sa mga nawala, mas matatanggap ko pa ata na gawin akong eksperiment ng alien kesa mamatay sa takot at sa lakas ng kabog ng dibdib ko, kesa ako yung natira tapos may mga sinasabi pa itong kung sino man ito na lalabanan. Kung sa PE class nga namin pasang-awa lang ako, sa labanan pa, anong magagwa ko? Buti sana kung spelling bee yung format ng laban, o kaya crossword puzzle o sodoku. Malaki ang chance ko. Anak ng Tinapa. Lumalamig na.

Nasaan ka?

Ikaw? nasaan ka? Paano ko masisigurado na mapagkakatiwalaan kita, eh ayaw mo nga sabihin sakin kung anong nangyayari!

Ilang sandali na walang salita na lumabas sa aming dalawa. Hinga lang ang naririnig sa magkabilang linya. Ilang segundo pa, nagsalita din siya.

Ako si Brando. malumanay niyang sambit.

Ampucha naman, ang liit ng boses niya, kanina ko pa siya kausap, akala ko nung una babae o isang obit na nagbibinata dahil sa tinis ng tunog, tapos brando pangalan. di kaya pinaglololoko talaga ako nito, Ampucha. no choice, kesa naman mag-isa kong harapin ang kabaliwan na ito. Mas ok na mag-take ng risk. Mas okey na ito, ang totoo nabuhayan ako ng loob nang marinig ko na may iba pang buhay na tao, hindi ako mag-isa. Pero natatakot na talaga ako. Sino o ano ang sinasabi niyang kalaban? MMDA? Militar? NPA? Alien? CIA? Monsters? Bigfoot? Anak ng palaka, nakaka-aning na talaga ito.

Malapit na ang Gabi! kailangan mong umalis diyan. Pumasok ka sa mall, magtago ka.

Wala nang araw, pero hindi naman dumidilim. Hindi ko masabi kung gabi na talaga. Puro kulay pula lang ang nakikita ko sa kalangitan. Mula sa malayo nakikita ko ang buwan, may kakaiba sa buwan, medyo mas mailaw siya ngayon, mas matingkad. Mas malaki at mas maliwanag. Kulay Pula din.

Hindi ka dapat maabutan ng buwan. Kailangan mong magtago., may bahid na ng pagkabalisa ang boses ng nasa kabilang linya. Pumasok ka ulit ng mall, maghanap ka ng madilim na lugar, at wag kang aalis kung, hanggat di pa sumisikat ang araw bukas.

Teka, teka, pwede bang bigyan mo ako ng kahit kaunting ideya kung ano ang nangyayari, mangyayari o yung sinasabi mong kalaban na haharapin.

Kailangan mo nang umalis diya sa kalsada, bilisan mo.

Kahit nagtataka at alangan, kusang gumalaw ang mga paa ko pabalik sa loob ng mall, tangan ang iphone na Pink na may Hello Kitty habang kausap si Brando.

Wag na wag kang lalabas, kahit ano ang marinig mo, Lumalabas hindi ka dapat abutan ng liwanag ng tirik na ang bilog na buwan sa kalangitan. Wag kang maniwala, sa mga sinasabi ng mga tunog sa iyo.

Sinong sila? Sinong sila?

Lumabas ka lang kapag mainit na, kapag ramdam mo nang sumikat na ang araw. Wag kang gagawa ng kahit ano mang tu........

tooot... tooot....

Anak ng Tinapa, lowbat ang iphone na pink na may Hello Kitty.

(ITUTULOY)

Puwan : Ang Unang Tagpo

2012-05-30T01:56:00.002+08:00

Puwan
A Mini Novel

ni Hedel Cruz

Madalas ako manuod mag-isa, ng sine. Pakiramdam ko kasi wala nang mas sasarap pa kundi sa panunuod ng sine mag-isa, wala kang kaibigan na mayat maya ay hihingi ng popcorn o french fries sa iyo. Wala kang kasama na magtatakip ng mata pag nandyan na yung killer, tapos magngungulit kung ano ang nangyari. Masarap manuod ng sine, kahit mag-isa ka lang at walang kasama gaya ng ibang mga kasabay mo. Bukod sa sineng palabas, masaya ding panuodin ang ibang tao sa kung ano anong ginagawa nila. May naghahalikan, nagkikilitiian, nagtatawanan, nagkakainan (ng pagkain), at naglalambingan. Higit sa lahat mas tutok ako sa panunuod, mas naiintindihan ko yung kwento.

Hindi naman dahil sa loner ako, nanunuod din ako kasama ng mga kaibigan ko. Pero pag yung tipong gustong-gusto ko na palabas, ayaw ko ng may kasama. Gusto ko focused lang ako sa pinapanuod. Alas 10 ng gabi. Last full show. Pumunta ako sa pinakamalapit na tambayan ng lahat at pinagkukunan ni Henry Sy. Konti nalang ang tao mga dalawampu siguro, hindi nakapagtataka dahil hindi sikat ang mga bida, drama/environmental/dokyu ang palabas, na malamang kahit magyaya ako ng mga kaibigan, wala ding sasama. Kalagitnaan ng palabas, tutok ako sa palabas, ng bigla nalang may parang kung anong tunog na malakas, parang pagsabog, parang kulog, hindi ko alam kung ano. Nagtayuan ang lahat, takot at naguguluhan, isang malakas na tunog nanaman. At ako'y nawalan ng malay.

Nagising ako na nasa sahig ng sinehan, tumayo ako at napansing wala nang ibang tao sa sinehan kundi ako. Sa screen, makikita ang humintong eksena, yung pinakahuli kong nakita nung una kong marinig ang malakas na tunog. Wala akong kasama, ako nalang mag-isa. Kinilabutan ako bahagya, pero napaisip din, siguro nasira yung projector. Huminto, at naglabasan ang mga tao sa dismaya, pumunta ng counter at nagrefund. Pero gaano na ako katagal nandito sa sahig. Bakit wala man lang nakapansin sa akin? Anong oras na ba? tumingin ako sa pinto, tumigil ang relo ko.

Tao po!!!!, sigaw ko. Maayos pa ba yung sine? Tapos na ba yung palabas? Tao po!!

Walang sumagot.

Unti unti ko nang binaybay ang daan palabas. Madilim ang paligid, tanging ang ilaw sa screen lang at mga munting ilaw sa hagdan ang makikita. Tahimik, nakakakilabot na katahimikan. Lumabas ako ng sinehan, walang tao sa mall. Gumagana ang lahat ng escalator, bukas ang mga ilaw at pinto ng mga tindahan. Walang mga guwardya o sales lady. Umaga na. Mataas na ang araw. Mas lalo akong nagtaka. Nasaan ang lahat, sa sikat ng araw, malamang pasado alas-dose na ng tanghali. Dapat bukas na ang mall. May rally ba? Boycott sa empire ng Mall ni Intsik? Pero bakit walang tao ni isa? Ilang oras na ako nasa loob ng sinehan? O baka ilang araw na? Anong araw na? May gyera ba? May lindol? Pero wala naman kaguluhan na makikita sa paligid. Isang normal na mall ang itsura. Abnormal dahil ako lang mag-isa. Dumaan ako sa mga tindahan ng pagkain, restaurant, basa ang sahig, Amoy sunog.

Tinignan ko ang kusina nila, sunog na mga pagkain, friend chicken, french fries, donut, pati mga lutuan at kaldero pero lahat naagapan ng water sprinkler. wala naman sunog, wala naman tanda ng kahit anong pagsabog.. Wala padin tao akong nakikita. Parang mababaliw na ako, sigaw ako ng sigaw, takbo pababa, paakyat, naghahanap ng kahit anong sign na may tao pa. Narating ko ang pinakababang palapag. Lumabas ako ng mall. Nasilaw ako ng sandali sa sikat ng araw. Lumingon sa kaliwa at kanan. Wala akong matanaw na kahit anong buhay, walang tao. Walang ingay, walang tunog ng kahit anong sasakyan. Nakahinto lahat. walang hangin, walang ulap. Mayroon lang bughaw na langit at matingkad na araw. Nasaan ang lahat? Isa ba itong malaking production ng wow mali at pinagtritripan ako ng sambayanang pilipino.?

Seryoso, natatakot na ako. Kinurot ko ang pisngi ko, baka sakaling panainip lang. Masakit. Naiiyak na ako, para akong baliw, patakbo-takbo sa parking lot. Tinitignan ang bawat nakaparadang sasakyan. Umabot na ako sa gilid ng edsa. Wala padin. Kahit tunog ng tambutso, makina o utot ng aso wala.

Anak ng tipaklong, anong nangyayari? nasaan sila? nawala ang lahat? bakit ako lang ang nandito. sinakop na ba tayo ng alien at kunuha ang mga tao, naiwan ako dahil nakatulog ako sa loob ng sinehan? Kung minamalas ka nga naman. Kinapa ko ang bulsa ko, naalala ko ang telepono ko, tumawag ako sa mga kakilala at kapamilya. Walang sumasagot. Sa loob ng ilang oras, puro boses lang na paulit ulit. "Im sorry the number you dialed is currently out of reach/unattended. Naiiyak na ako, boses nalang nung recording sa telepono ang nagpapalakas sa akin, na nagsasbi na hindi pa ako hibang. Na may tao talaga sa mundo noon, at ako nalang ang natira.

Nakahandusay sa gitna ng edsa. Walang ibang ingay kundi ang aking pag-hinga. Biglang may tumunog sa di kalayuan. Isang telepono, nagkandara pa ako na hanapin ito. Palapit ng palapit sa kung saang direksyon ito. Sa loob ng isang kotse. Sarado. Naka-lock. Kita ko mula sa bintana yung ilaw ng cellphone. Kumuha ako ng bato, binasag ang salamin, parang kidlat na pumunit sa katahimikan ang tunog ng mga nababasag na bubog. Inabot ko ang cellphone. Iphone, kulay pink na may hello kitty.

Hello!!! Hello!!! Anong nangyayari? Hello!! Nasaan ka? Bakit walang mga tao. Nasaan ang lahat? Anong nangyayari?

Shhhhhh... wag kang maingay, sagot ng nasa kabilang linya..

Nasaan ka? Wag kang matakot... may iilan pang natira. Nasaan ka? Wag kang maingay. Baka mahanap ka nila. Magtago ka. At sundin mo ang lahat ng sasabihin ko kung gusto mo pang mabuhay..

(ITUTULOY)

Sa Totoo Lang!

2012-03-10T19:55:00.000+08:00

SA TOTOO LANG

ni Hedel Cruz

Sa totoo lang naisip ko na yan. Mahiyain lang ako. May ganun talaga, mga taong tanga tulad ko. Eksampol ay Mga taong Kahit nakaimbento na ng gamot sa cancer nahihiya ka na ipaalam sa mundo, kasi hindi ka sanay, takot ka, sa rejection, pagtawanan, mababa self-esteem mo, hindi ka sanay sa atensyon. Madaming dahilan kung bakit, maaring nung bata ka lampa ka kaya hindi ka nasanay makipaghalubilo, dati sungki ngipin mo kaya kahit nagpa-brace at maayos na ngipin mo di ka sanay ngtumiti. Dati ikaw yung binubully kaya takot ka magtiwala, dati kang nasaktan kaya ayaw mo na sumubok. Ganun talaga ang mundo, una-una lang, either unahan mo yung takot mo o ikaw ang maunahan nito.

TITANIC: 10 REASONS KUNG BAKIT SELFISH SI ROSE

2012-02-25T22:08:00.000+08:00

10 REASONS KUNG BAKIT SELFISH SI ROSE AT SIYA ANG KONTRABIDA SA TITANIC AT HINDI YUNG ICEBERG:

ni Hedel Cruz

1. ANG DAMI NIYANG MALETA.

2. NAKAKALAKAD PA NAMAN SIYA GUSTO NIYA BINUBUHAT PA SIYA KASAMA WHEELCHAIR.

3. GUSTO SPECIAL TREATMENT SA SALVAGE SHIP MAY SARILING KWARTO DALA PA GOLDFISH.

4. SINUWAY NIYA ANG NANAY NIYA

5. TWO-TIMER SIYA

6. BUMALIK SIYA SA TITANIC KAHIT NAKASAKAY NA SIYA SA LIFEBOAT

(SAYANG YUNG SPACE NIYA SANA BINIGAY NIYA NALANG SA IBA)

7. KASYA NAMAN SILA NI JACK DUN SA KAHOY

8. HABANG MADAMING NAMAMATAY AT NILALAMIG SI JACK, NATULOG LANG SIYA.

9. NAGPALIT SIYA NG PANGALAN SA DULO (NAGPANGGAP NA PATAY)

10. ILANG TAON HINANAP NG MGA SCIENTIST YUNG DIAMOND, NASA KANYA LANG PALA. TINAPON SA DAGAT.

Seryoso. Pramis!!!

2011-12-25T22:03:00.001+08:00

Seryoso. Pramis!!!
Hedel Cruz

Hindi ako mataba, malusog lang. Malaki man ako, hindi ako lampa. Kahet hamunin mu ko ng takbuhan, mauna ka man mas matagal naman ako bago huminto. Dati akong mananayaw sa entablado, umaakyat ng bundok, nagbi-bike at weight lifter. nagtry dn ako magdragon boat, at marathon. 3 beses ko din inikot ang mula antipolo-marikina-antipolong lakad lang. Humanda ka pag sinipag ulit ako, sa ngayon cge tumawa ka muna. pero pag bumalik na dating katawan ko, pustahan maglalaway ka ng todo.

MINSAN

2011-12-15T21:56:00.002+08:00

MINSAN

Hedel Cruz

Minsan mapapaisip ka,

worth it ba talaga,

ang lahat ng ito?

tapos bigla nlng

kukurutin ka ng konsensya.

Ilang taon na lng

ang itatagal ko sa mundo.

Wala pa akong nagagawa

para mabago ito.

Kahit paano,

sana sa mga taong

nakasalamuha ko,

kahit konti.

sana meron.

Kung wala Sisimulan

ko sa mga pagbahagi ng kwento.

Baka sakali,

sa maliit na paraan.

Baka, baka,

baka gutom lang ito.

Genie

2011-12-10T04:12:00.001+08:00

Ang Mahiwagang Genie

by Hedel A.Cruz

Isang araw may isang lalaking nagbabsura ang nakapulot ng isang lumang takure. Kiniskis niya ito at may lumabas na maraming usok. Nang mahawi ang usok lumabas ang isang genie. Cute na cute, may bigote kamukha ni Val Sotto pero chubby.

Isa akong Genie, salamat at pinalaya mo ako sa pagkakakulong ng mahabang panahon mula dyan sa takure. Lintik na mangkukulam kasi yan, hindi matanggap na nagbreak kami kaya kinulong ako. Ikwekwento ko pa sana sa iyo ang aming love story pero magpapaysbuk pa ako. Kailangan ko pa palitan ang aking relationship status.

Totoo ka ba?, tanong ng lalaki.

Hindi, hindi ako totoo, joke time lang ito. Malamang totoo ako. Ano akala mo prank joke lang ito ng Wow Mali. Adik ka ata eh. Paano naman ako magkakasya dito sa Takure?

Wag mo akong sasaktan.

Tanga, genie ako hindi demonyo, saka ano mapapala ko kung saktan kita? Gawain yun ng pulis, tanod at gobyerno. Baka mawalan sila ng use sa mundo.

Anong gusto mo sakin?

Dahil pinalaya mo ako, bibigyan kita ng isang kahilingan. Maari mong hilingin ang kahit ano, basta bawala ang kayamanan, bahay, lupa, at material things. Dapat ang wish mo ang magiging simula ng pagbabago ng iyong buhay. Dapat for the better good ng iyong buhay, bayan o pagkatao. Pero gaya nga ng nasabi ko bawal ang materyal saka ng World Peace.

Bakit hindi pwede ang World Peace?

Para mo naring sinabi na pwedeng maging giant ang bulate. Imposible kasi ang world peace. Magagalit si Lord. Binigyan niya kayo ng Free Will. Dapat kayo gumawa nun. Tao ang sagot sa problemang yun. Hindi genie.

Ang korni naman nun. Hindi na nga pwede ang world peace. Tapos hindi pa pwede ang kayamanan. Ano namang hihilingin ko, eh ang magiging better good lang naman sa buhay ko kung magkakaroon ako ng limpak-limpak na salapi.

Hindi pwede yun, kasi may bagong rules na ang mga genie. Madami kasing humihiling sa mga genie ng wealth and fame. Kaso dahil nga likas na sakim ang tao, madali rin itong nawawala. Mas mabilis pa sa fast break ni Kobe Bryant kung magwaldas. Wala pang isang taon. Naghihirap ulit. Dati may humiling sa ka-brad ko, matanda, humingi ng ginto at mga babae. Ayun inatake. Patay. Yung iba naman sa sobrang yaman, nakidnap.

Eh ano namang hihilingin ko, kung di pwede pera. Matanda nadin ako, walang pamilya. Luge naman ako kung pagiging healthy hilingin ko. Eh sa kapal ng usok at sa dami ng tira-tirang chicken joy na kinakain ko, mabilis din akong medededz.

Madami ka naman pwede pang hilingin, tulad ng dunong, trabaho, maging maputi at matibay lahat ng ngipin ng tao, pero malamang patayin ka ng mga dentista dahil mawawalan sila ng trabaho.

Eh kung immortality kaya?

Bawal din yun, maliban nalang kung gusto mo ding maging genie. Pero bilang newbie, sa bote ng toothpaste ka ikukulong.

Ang hirap mo naman maging genie. Tapos Isa lang ang hiling na pwede.

Ang dami mo namang arte. Bibigyan ka na nga ng wish. Bilisan mo manood pa ako ng TV. Nahanap na daw si Elisa eh.

Nagisip ng mabuti ang lalaki. One Wish. One Wish.

Alam ko na. Gusto ko ng trabaho. Pero gusto ko yung palagi akong nakakapunta sa malalayong lugar, yung nakakatravel ako. Pero mas madalas naka-upo lang ako. Tapos mabilis ang pasok ng pera sa akin. Minu-minuto dumadaan ang madaming pera sa mga palad ko.

Hmmmm. Sigurado ka na ba sa wish mo.

Bakit may mali ba sa wish ko? O ayan yung wish ko hindi materyal. Trabaho, para sa ikauunlad ng buhay ko. Pagpapaguran ko ang mga salaping dadaan sa aking mga palad. Paghihirapan ko din naman yun.

Sige tutuparin ko ang wish mo. Bibigyan kita ng Trabaho. Makakapunta ka sa malalayong lugar. Makaka-travel ka. Mabilis na papasok ang pera sa iyo, kahit naka-upo ka lang dadaan sa iyong mga palad ang pera bawat segundo, minuto. Oras-Oras. Your wish is my command.....

Poof!!! Natupad ang wish ng lalaking Basurero.

Isa na siya ngayong Jeepney Driver.

Si Inday na walang Malay

2011-12-03T18:35:00.000+08:00

Si Inday na Walang Malay

Hedel A. Cruz

Ako si Inday

Si Inday na Walang Malay

Inday na palaging may among mataray

Oh, bakit ganito ang buhay.

Kami yata ang pinaka-api

Sa Pelikula man o T.V.

Laging Background sa tabi

Madalas wala pang linyang sinasabi.

Palagi nalang "Yes Mam, Yes Madam"

"Yes Sir", "Ano po yun Senyora?"

"Wag po! Wag Po! Senyorito"

Madalas nakaka-init talaga ng ulo.

Tuwing kainan lang kami nakikita

May dalang Juice o Kape sa Tasa

Kung minalas-malas pa

Yung unang binabaril ng masamang tao.

Laging eksena sa kusina.

O kaya sa kalsada, Tsismosa.

Binabatukan ng Bida.

Laging Puntong Bisaya, Ano ba?!

Kami na laging tinatawanan

Kasi role namin laging ekstra lang

Kahit pa naka-uniporme ng magara

Kami laging bale-wala.

Kung hindi naman pinagtatawanan

Kami naman ay laging nilalapastangan.

Paanakan ng amo.

Madalas naka-bukaka, Ginagahasa.

Kapag panget na Inday.

Yun yung laging tinatawanan.

Kapag maganda naman.

Laging Binabarubal at ginagapangan.

Hay kay Hirap maging Inday.

Kami ang laging walang buhay,

Inday-Inday na walang malay.

Kung maging bida man laging may umaaway.

Bilang lang sa daliri ang Inday na matagumpay.

Kelan kaya kami sa pedestal mailalagay.

Kami ang mga Inday.

Inday na walang malay!

Photo: Google Image Search Engine. No Copyright Infringement Intended

Wasak na Wasak

2011-11-22T02:03:00.000+08:00

Wasak na Wasak

Hedel Cruz

Galing Dito ang Picture

Kung Hindi pa ako nagkasakit hindi ko pa makikita si Itay. Matagal ko din siyang hindi nakita, dahil sa trabaho. Iba talaga gumawa si Lord. First Time ko Umabsent sa work. Nagkasakit man ako, nagkaroon naman ako ng panahon para makausap si Itay. Nagusap ng mga bagay bagay. Pinagluto niya ako ng Paksiw na Bangus. Pumunta ako sa dating bahay. Sa dating Sitio, sa lugar kung saan ako lumaki, nagkaisip at namulat. Ang dami nang tao, ang dami nang bago, ang dami nang hindi ko alam. Totoo kaya yung sinabi nung manunulat, na bago mo maintindihan ang isang bagay kailangan mo itong wasakin? Wasakin para mabuo ulit. Nawasak ng panahon ang panananaw ko sa munting lugar kung saan ako nanggaling, sa aking pagbalik, mabubuo ko kaya ulit ang mga ito? Ang mga alaala, kahapon at mga bagay na minsan ko nang tinapon. Parang kendi na nahulog sa lupa, sabi nila pag di ka lumingon sa pinanggalingan wala kang patutunguhan, pero paano kung ang patutunguhan mo pala sa huli ay yung kung saan ka nagsimula. Paano ko mabubuo ang mga nawasak. Sa paisa-isang ala-ala, sa pagbalik? O sa tuluyang pagtanggap na iba na, iba na ang lupa na aking kinamulatan.? Kung ang pagwasak sa isang bagay ang paraan para maintindihan ito ng lubusan, para malaman kung paano ito nabuo. Paano ko wawasakin ang unang bumuo sa akin, marahil dapat lang dahil ito ang unang nagwasak sa akin para ako mabuo. Ngunit buo na ba ako? Paano ko masasabing buo ako? Kailangan ko bang wasakin ulit ang sarili ko para maintindihan kung paano ako nabuo? Sa lumang bahay, sa lumang sitio, sa lumang daanang putik sa tagulan at abo sa tag-init, dito ako natuto, dito ako nabuo, dito din ba ako magbabalik para dito nabuo ang mga pangarap ko?

TOMA + PAGNANASA = GAHASA

2011-11-20T17:51:00.000+08:00

TOMA + PAGNANASA = GAHASA

Isinulat taong 2007

Binuksan ko ang pinto. Naroon siya sa labas. Sa may sofa. Nagaayus ng kanyang gamit. Tapos na ang gabi… Wala narin ang tama. Wala na ang hilo ng nakaraang gabi. Tumitig siya sa akin. At ako naman ay napatitig rin sa kanya. Nakayuko siya at nag-ayos ng kanyang mga gamit. Matagal ang titig na iyon sa aming dalawa. May kakaiba sa kanyang mga mata. Apoy ang nakita ko. Malamang galit. Galit na gustong ilabas. Ngunit nakakabingi ang katahimikan. Ang pagtitinginan na iyon ay dagli ring natapos. Tahimik ang lahat. At ako walang maalala.. Nagsimula narin akong ayusin ag sarili. Dumiretso sa CR at nagbawas. Parang may mali. Parang may kakaiba. Ano ba ang nagyari kagabi? Wala akong maalala. Meron, ngunit mga kakaunting detalye. Ang hilo at sakit ng ulo ay unti unti nang sumisipa sa aking katawan, kahit pa sabihing unti na itong nabawsan dahil sa tulog. Mabigat parin ang aking katawan. Ngunit hindi kasing bigat ng aking nararamdaman. Pilit kong binabalikan ang gabing nagdaan. Ano ba ang nangyari. Hindi ko alam. Malamlam ang umagng iyon, kahit mainit dama ko ang kulimlim sa paligid. Nagsimula naring magising ang mga taong kagninay lumpasak sa higaan. Nagsilabasan na sila sa mga kwarto. Tapos na ang araw sa bahay na iyon. Kailangan nang umuwi. Pero may pangyayaring naiwan. Isang bakas , ng masidhing pagkakamali.

Sa aking pagsakay sa jeep, unti unting bumabalik ang mga nangyari. Pilit ko mang isipin hindi malinaw ang lahat. Parang isang panaginip. Ngunit parang totoo rin. Ano ba ang ginawa ko? Binalikan ko ang mga pangyayari. Ayaw ko mang isipin, parang nagyari nga iyon. Hindi ko maalala pero ang mga labi ko ang nagsasabing, oo nangyari nga. Hindi ko lubos maisip na nagawa ko iyon. Sana panaginip lang. Panaginip lang. Sana.

Ako ang huling dumating sa bahay na iyon. Magsisimula pa lamang silang tumagay ngunit nakarami narin. Wala pa akong kain, walang hapunan. Ngunit napilitan naring makisalo sa uhaw ng lalamunan. Mainit na dumampi ang bawat alak sa aking bibig. Nakaharap ako sa kompyuter. Ilalaro ang paborito kong Dota. Habang tumatagay. Dahil nga huli akong dumating. Kelangan kong humabol sa ikot ng baso. Mataas ang bigay at lagay ng generoso sa baso. Pero wala na akong magagawa kundi inumin ito. Makailang baso pa lang, umikot na ang paningin ko. Marahil sa gutom at pagod mula sa araw na lumipas nahilo agad at tinamaan ako. Hindi ako masyadong nalalasing. Ako marahil ang pinakamatagal kung tutuusin na matumba sa barkada. Pero ng sandaling iyon. Ako ang unang tumiklop. Lumpasak agad ang aking katawan. Naroon na ngay tinatakasan ko na ang ikot ng baso. Wala na akong paki. Ang sabi koy gutom kasi ako. Baka hindi ko kayanin. Pass muna. Lagi kong sambit kapag sa akin na ang tagay. Maya maya pa ay tuluyan ko na silang tinakbuhan. Sa bakanteng kwarto, ako ang naunang lumupasay. Wala na akong paki. Pagod ako. Hindi ko na kaya. Kayat tulog ang isinagot sa hiling ng pagal na katawan at lasing na kaluluwa. Dinig ko ang tawanan at kulitan sa labas habang nakahiga sa kama. Umiikot na ang paningin. Ganoon pala ang pakiramdam ng malasing. Sa unang pagkakataon, sa tinagal tagal ko bilang isang manginginom. Iyon pala ang pakiramdam. Kakaiba. Kayat ilang sandli pa. Tuluyan nag pumikit ang aking mga mata. At sa himbing ng tulog ako ay nagpasasa.

Wala roon ang aking nobya. Nagpunta sa Ilocos , para sa isang paglalakbay ng klase nila, requirement dahil sa kurso niyang turismo. Ako naman nahihilo. Lumalim ang gabi at unti unti nang nanahimik ang paligid. Ang kaninay masasayang halakhakan at kulitan ay napalitan ng katahimikan. Mukhang bagsak na ang lahat. Syempre ako ang nauna. Lugmok sa higaan. Sa kalagitnaan ng gabi. Naramdaman ko na may roon akong katabi. Isang babae. Hindi ko alam kung sino. Madilim ang kwarto. Wala akong maaninag. O dahil sa kalasingan pikit ng aking mga mata. Panaginip ito, isang panaginip. Yun ang nasa isip ko. Panaginip na maari kong lakbayin at patunguhan. Sino ang makikialam. Wala, dahil nga sa panaginip ay walang makikialam sa aking kamalayan. Paano mo nga naman papasukin ang panaginip ng iba. Yun ang akala ko.

Unti unting gumapang ang aking kamay sa katawan ng babae. Hindi ito kumibo ng una. Malayang gumalaw ang mga daliri sa kanyang bisig. Hindi ko napigilan ang sarili, marahil hindi ko napigilan ang panaginip. Lumapit ako. At hnawakan ang kanyang mukha. Nang pakiramdam ko ay ayus naman sa kanya ay saka ko siya pinaibabawan. May damit ako. At siya rin naman. Sa ibabaw, sa madilim na kwarto hinanap ng aking mga labi ang labi niya. Nang makita ay pinupog ito ng halik. Sa umpisa ay malumanay. Ngunit sa huli ay nagsalita siya.

“Stop. Please. No. Stop.”

Mahina siya. Kasing hina ko rin. Ngunit ako ay nasa ibabaw na. Hinalikan ko siya ulit. Nadama ang kanyang malambot na labi. Mabigat ako. Kaya nahirapan siyang ako ay itulak. Makailang beses ko siyang hinalikan. Ang mga kamay gumagala kung saan man ito abutin. Ilang beses niya akong tinulak. Makailang ulit ko ring ibinabaw ang sarili. Itinulak nya ulit ako. At duon tuluyang nagdilim ang paningin at dahil sa kalasingan ay dumeretso sa pagtulog. Napakasayang panaginip. Dama ko ang kanyang katawan. Napakasaya. Napakaganda ng panaginip na iyon. Yun ang akala ko.

Kung tutuusin napakaganda ng nobya ko. Napakabait pa. Ngunit sa aming pagsasama may kulang. Kung yun man ang matatawag doon. Hindi pa kami nagtatalik. Oo, my roon kaming mga maiinit na sandali, ngunit hindi umaabot doon. Hindi dahil sa ayaw nya kundi dahil sa prinsipyo ko. Kung prinsipyo mang matatawag iyon. Handa naman niyang ibigay, ngunit ako rin ang may ayaw. Mas matanda ang nobya ko sa akin. Nasa huling bahagi na siya ng kolehiyo at ako nasa ikatlo pa lamang. Madami akong pangarap. Ganoon din siya. Malaki ang tiwala sa akin ng magulang niya. Kayat ayaw kong masira iyon. Sobrang laki ng respeto ko sa kanya at sa kanyang pamilya na takot akong magkamali. Buhay niya at buhay ko ang nakasalalay. Ang pangarap niya at pangarap ko. Ang pangarap ng pamilya namin. Hintay muna. Matapos naming grumadweyt. Malakas na ang loob ko. Ngunit hindi pa ngayon. Mahirap na.

Sabi nila ang panaginip daw ay nagsasalamin ng mga bagay na mahalaga at importante sa atin. Ito rin ay sumasalamin sa tunay na katauhan. Kung ano ang gusto mong mangyari. Dito mo nilalabas ang lahat ng frustration sa buhay. Sa panaginip mo binubuhay ang mundong gusto mong galawan. Sa mga bagay na gusto mong maging at gusto mong gawain. Kay hirap ipaliwanag kung bakit may panaginip. Ngunit minsan ito ang lugar kung saan itinatakas mo ang sarili para madama ang mga bagay na hindi mo nagagawa o nararamdaman. Sa kaos ko marahil, ang kakulangan ng biyaya kamunduhan.

PANAGINIP iyon... sa aking palagay.

Lumipas ang mga araw.. nasa isip ko parin ang nangyari, o kung totoo mang nagyari iyon. Hindi naman ganoon kasama iyon, dahil wala naman talagang malalang nagawa. Halik, hawak at mga salitang tingin ko ay bastos ang aking ginawa at sinabi. Panaginip o hindi? Paano ko malalaman? Kung ganito at wala akong lubos na maalala.

Pinakiramdaman ko muna ang lahat. Lumipas nga ang mga sandali. Naramdaman ko ang maaking pagbabago. Ang mga tingin niya sa akin. Ang pakikitungo, lumamig. Hindi naman kami talaga ganoon ka-close o kalapit sa isat isa. At hindi rin madalas naguusap. Ngunit kakaiba ang sitwasyon. May nagbago. Sa pakikitungo.

Paano ko ito sasabihin sa nobya ko? Na habang wala siya ay nalasing at lumikot ang labi at kamay ko. Pano ko kakausapin ang taong iyon. Gayong hindi ako sigurado kung nangyari nga iyon. Lalapitan ko ba siya. Paano kung sampalin niya ako. Paano kung nalaman ito ng nobya ko. Paano? Panaginip ba ito? Pano kung hindi? Malaking gulo ito.

Naisip kong kausapin ang mga kaibigan niya. Pero panget, paano kung hindi nila alam. Di ako ang gumisa sa sarili ko. Kung nangyari man iyon at kami lang ang nakakaalam. Kapag nagtanong ako, malamang kumalat ito. Kung isa man itong pangyayari at hindi panaginip. Lalapit ba ako sa kanya. Pero pano ko sisimulan. Gayong hindi nga ako sigurado kung panaginip o hinde. Pano ako hihingi ng tawad. Ang gulo.... sumasakit ang ulo ko... mas malala pa sa hang-over.

“ may itatanong sana ako”

“ano yun?”

“nung nag-inuman tayo kila _____, may naalala ka ba”

“bakit?”

“may ginawa ba akong hindi maganda?”

“oo! Tarantado ka. Walang hiya ka. Akala ko pa naman mapagkakatiwalaan kita. Hayop ka. Hayop. Naalala mo ba ang ginawa mo. Baboy... sinubukan mo akong pagsamantalahan. Sa lahat ni sa panaginip, hindi ko inakalang gagawin mo iyon.! Hayop ka! Manyak!Manyak!”

Iyon ang unag scenario na naiisip ko. Paano kung totoo nga at hindi panaginip? Edi eskandalo malamang. Malalaman ng nobya ko, at siguradong iiwan niya ako. Malalaman ng buong barkada, ng buong eskwela, ng buong baranggay, ng buong kapulisan, at ng pamilya ko pag nakulong na ako. Pero kung tutuusin kung talagang nangyari yun. Ay dapat nuon pa. Doon sa bahay ginawa ang komprontasyon. Doon kung san sariwa ang lahat ng pangyayari.

“ may itatanong sana ako”

“ano yun?”

“nung naginuman tayo kila _____, may naalala ka ba”

“bakit?”

“may ginawa ba akong hindi maganda?, Hindi ko kasi alam, kung panaginip o hindi, sinubukan ba kitang pagasamantalahan?”

“ hay naku, anu ba yang pinagsasabi mo. Lasing ka noh. Adik ka ba? Baka nananaginip ka lang, ikaw ha, sa panaginip pala ako ang pinagpapantasyahan mo.”

Yun naman ang pangalawang scenario. Paano nga kung panaginip lang iyon edi nagmukha akong tanga. Nagmukha akong tanga sa lahat. Pero kung hindi totoo yun, bakit may malaking pagbabago sa pakikitungo. Kung nangyari iyon, bakit hindi siya naglabas ng hinanakit, kahit sino sigurong tao yun ang gagawin.

Hindi ako makatulog. Paulit ulit sa aking isip ang mga detalyeng hindi ko maarok kung tunay o hindi. Nagagalit ako sa sarili ko. Hindi ako ganoong tao. Hindi ako masama. Lalong hindi ako manykis. Gusto kong lumupasay. Napakabigat sa dibdib. Napakabigat. Hindi ko matanggap na ginawa ko iyon. Kung nagyari nga ito. Papalipasin ko nalang... baka sakali... ilusyon ko lang ito. Isang bagay na ilang taon ko ring itinago at dinala sa dibdib. Habangbuhay ko ba itong papasanin, ang kahapong hindi ko sigurado.

--------------------------------------------------------------------------------------------------

Natapos ang palabas at sabay kaming umalis ng sinehan. Last full show na iyon at wala nang masyadong taong maaninag. Sarado na ang mga tindahan sa mall. Sumakay siya ng taxi at nagpaalam. Isang taon na rin ng iwan ako ng nobya ko. “Fall out of LOVE” daw. Sa mga panahong nagiisa ang puso saka ko siya napansin. Ngunit may nobyo na siya noon. Ang takot at panagamba sa hindi siguradong pangyayari ay napalitan ng paghanga at pag-ibig. Ngunit hindi maari dahil may sinisinta na siya. Natuto akong manood mula sa malayo. Nakatingin at sumusulyap. Naghihintay. Ng pagkakataon. Hindi naglaon, nagkaroon din ako g lakas ng loob para magtanong. Ang kinakatakutan kong sagot sa kung nangyari nga ito o hindi ay tuluyan nang nabatid. OO nangyari nga iyon. Humingi ako ng tawad. Pinatawad naman niya ako. (sa text message lang namin napagusapan ang lahat)

Pabiro nyang nasabi.

“ok lang yun, wala na un. Alam ko namang lasing ka eH”

“saka hindi ka naman nagtagumpay, hahahaha”

Nagpasalamat ako. At nahiya rin sa aking katarantaduhang ginawa. Salamat at hindi iyon nakarating sa nobya ko noon. Nalaman ko ring konti lang ang pinagsabihan niya noon. Mga sampung tao lang naman,ang karamihan kilala ko at kilala ako. Ano kaya ang nasa isip nila tungkol sa akin. Di bale na. Kasalanan ko rin naman eh. Pero minsan hindi ko parin maintindihan. Sa dinami dami ng kwarto at higan sa bahay na iyon, bakit sa aking siya tumabi. Di bale na. Tapos na eh. Hndi mo naman kelangan i-justify ang isang pagkakamali gayong alam kong mali talaga ito.

Matapos ang ilang taong dinala ko sa dibdib iyon. isang katangahan at kahangalan dulot ng alak at kasabikan Nakahingi na ako ng tawad. Ayos na ang lahat. Ngayon wala na rin siyang nobyo. Lumuwag na ang dibdib ko.

May gusto uli ako sabihin sa kanya.

Ngayon alam kong hindi na panaginip o guni guni ang sasabihin ko. Ang nalalaman ko. Ang nadarama ko. Pero mahirap sabihin. May lamat na. Kahit pa sabihing okey ang lahat. Ngayon nagsisisi ako.

Masaya na akong ayos na ang lahat. Isa nalang ang kulang.

Matapos ang lahat ng ito. Unti unti kong naramdaman.

MAHAL KO NA SIYA.

Pero paano? Pano ko sasabihin ito.

Di bale nalang mananaginip nalang ulit ako

All pictures from Google Images

Pag-Ibig na Tunubuang Kusa

2011-11-15T22:16:00.000+08:00

Pag-Ibig na Tunubuang Kusa

Hedel Cruz

Ano ba ang tunay na pag-ibig? yaong binibigkas? sinasambit? sinisigaw? Yung tunutula? sinusulat? Ibinubulong?. Nakikita o nadarama ba ito sa mga bigkis, halik, yakap o umaatikabong langitngit ng papag? Ito ba yung sinisimbolo ng kard, puso, kalapati, rosas. Mahirap intindihin ang Pag-Ibig, mahirap malaman ang totoo sa hindi, sa bulaang bulong o sa kumakawalang sigaw. Pero nananalig padin ako sa Pag-Ibig ng mundo, dahil ang pag-ibig wala sa salita o anu mang gawa, ito ay kusang lumalabas sa bawat diwa. Nakikita ko ang Pag-Ibig sa drayber na hatinggabi pumapasada, sa magta-tahong inuulan sa umagang pagtitinda, sa mga ngiti na walang salita ng piping namamanata, sa mga inang isinusubo ang huling kutsara ng kaning lamig sa anak, sa amang humarang sa bala, sa asong naghihintay ng kanyang amo. Ang Pag-Ibig walang hanggang paghahanap sa sariling dahilan kung bakit ito nandito at paano ito magpapatuloy.

So Close : So Closure

2011-11-13T05:41:00.000+08:00

Sabi-Sabi : Sali-Salita

Hedel Cruz

Photo From Google Image Search Engine

Minsan hindi simpleng pagtanggap

ang makakapagpalaya sa isang tao,

marahil ang katotohanan ang simula

sa paglimot sa nakaraan,

pero mas mainam padin na

ang katotohanang iyong minsang hinanap

ay matagpuan sa bibig

ng taong dahilan ng iyong kasawian.

Rotonda

2011-11-11T05:29:00.000+08:00

ROTONDA

Galing Dito ang Larawan

Nakatingin ako sa mga ilaw ng Morato, nakatulala sa estatwa ni Tomas. Kahit nangangalay na ang aking leeg pilit kong binabanaag ang kanyang mukha. Pangarap kong maging imortal. Pero mahirap yata yun sa panahong ito, maliban nalang kung isa kang bampira o lamang-lupa. 24 na taon, yan na ang ginugol ko sa mundo, halos 1/4 na ng buhay ko, (kung aabot man ako sa 100 na sa malamang ay hindi) 24 na taon na wala pa akong napatunayan, wala pa akong nagawa, wala pa akong nababago. Magulo padin ang mundo, 'sing gulo ng mga kawad ng kuryente na dinadaanan ko sa bawat hakbang, parang walang saysay ang mabuhay-mamatay-mabulok sa mundong ibabaw. Lahat tayo dumadaan lang sa mundong ito, isang paglalakbay kung saan ikaw ang pipili ng landas mo. Matagal ko nang pinagisipan kung saan ako dadaan, pero mas madali itong isipin kesa gawin. Gusto kong maging imortal, hindi man sa katawang lupa ko ay kahit sana sa mga nagawa-gagawin-iiwan ko. Pero paano? Paano ako sasalubong sa bawat landas kung ang bawat nakikita ko ay kawalang-pagasa? walang-pagpapahalaga, pagwawalang bahala, pagwawalng-awa at walang pakialam ang bawat tao. Kung magiging imortal man ako, paano, saan? Magsusulat ako ng libro. Isang imortalidad sa mga susunod na henerasyon, pero pagkatapos, paano? Sa mabilis na mundo, may nagbabasa pa ba ng libro? babsahin mo pa kaya ako kahit wala na ako, matapos mong basahin ang mga titik, diwa at kwento, ano ang mababago? Katulad din ba ito ng math, science, algebra, sibika, hekasi at p.e book mo na pagkatapos ng eskwela ay makakalimutan mo. Paano nga kung naging imortal ako sa pamamagitan ng libro? Gawan man ako ng estatwa, rebulto o kahit simento, pagkatapos ng maraming panahon, maaalala mo pa kaya ako? O magiging katulad lang ako ni Tomas Morato, estatwang di gumagalaw, nakatingin sa malayo, pero sino at ilan pa kaya ang makaka-kilala sa kanya. Magiging isang rebulto nalang ba ang imortalidad? Magiging isang Pangalan ng Kalsada? O mabubulok nalang sa mga library at mga lumang eskaparate na may nakasulat sa labas: BOOK SALE. BUY 1 TAKE 1.

Ang Pangarap kong JACKPOT!

2011-11-07T22:13:00.000+08:00

Praktikal vs Pangarap

Nung umalis ako sa trabaho ko dati, laking tuwa ko, pero may kasama ding lungkot. Lungkot dahil madami akong iiwang mga kaibigan na napamahal nadin sa akin. Aminado naman ako na sarili kong desisyon ang pag-alis. Isang desisyon na kinagulat ng aking pamilya at kaibigan. Isang malaking kahangalan para sa marami. Anak ng tinapa, baka nga tama sila. Sa hirap ng buhay sa Pinas, madaming walang makain, madaming walang trabaho eto akong si gago na kusang lumalayo sa pera at amoy ng sweldo. Parang manok na nagtampo sa bigas pati sa feeds at mais. Gago nga talaga, bakit ba ako umalis? Gayong sa bangko 16th na beses ang sweldo. Kung sa karamihan hanggang 13th month lang ang sweldo ako naman nagpapakasasa sa labing anim at iba pang mga bonus at insentibo. Kung tutuusin bigtime ako sabi ng mga kaibigan ko, kapag naririnig nila kung ilang zero ang kasunod ng kuwit sa payslip ko. Kahit yung mga kaibigan kong sa ibang bangko din nagtratrabaho, masasabi kong ako ang may pinakamalaking sweldo.

Pero bakit nga ba ako umalis? Hindi ko din masyadong alam nung una. Ang paalam ko sa opisina, mag-aaral ako ng Masteral/Post Graduate course at lilipad na papuntang Canada. Hindi naman ako nagsinungaling, balak ko talaga iyon. Pero nagkagipitan na. Kahit malaki ang sinasahod ko, wala din ako masyadong naipon. Kung bakit ba kasi may sarili kaming bahay pero umuupa kami sa ibang bahay na 20 tumbling lang ang layo sa tunay naming bahay, hay ang mga magulang ko nga naman, daig pa sina Kim at Gerard kung magkatampuhan (pero next time ko na yan ikwekwento masyadong deep). Wala ako naipon dahil sa bahay at kuryente sa inuupahan napupunta. Kasama narin ang pagbigay ko ng matrikula ng kapatid ko kapag kinalabit ako ni itay kapag kinakapos sya, pambili ng ulam, sabon, tutpayse, bigas at konting luho ko sa katawan. Yung konting naitabi ko naubos din nung pumanaw si dearest Lola sa probinsya (sumalangit nawa). Umalis ako. Yun ang kinahinatnan, hindi ako nakapag-aral, hindi din nakapag-abroad. Sa loob ng halos isang taon naging taong bahay ako, na patambay tambay at pakikipagusap sa butiki. Unti unting naubos ang ipon at bakpay ko. Akala ko madali lang ako makakahanap ng trabaho. Hindi pala. Samahan mo pa ng ilang kilong katamaran sa umpisa. Sa umpisa medyo masaya talaga, nagagawa kong magpahinga, maglakwatsa, makatulog ng mas mahaba at tumingin sa langit na hindi iniisip ang naiwang trabaho sa opisina. Nakakahinga ka ng maluwag tuwing darating ang lunes, dahil alam mong hindi ka papasok sa kung saan, hindi mo narin hinihiling na sana friday na, para kinabukasan sabado, weekend na. Masaya kasi araw-araw weekend para sa akin. Ang saya sa umpisa pero pag tumagal na magsisimula ka nang malungkot, at magtanong tama ba ang desisyon ko sa pegreresign?

Sa totoo lang hindi ko talaga nakita ang sarili ko na magtatagal na magtrabaho sa isang bangko. Nakaharap sa kompyuter at magbibilang ng numero. Magkokompyut at makikipagsapalaran para i-please ang mga kliyente. Hindi ko sinasabing ayaw ko nung trabaho, sa totoo lang madali lang yung ginagawa ko. Masaya at masarap dahil mababait ang mga bossing at madam. Mababait ang mga kasama at katrabaho. Pero may isang bagay na hinahanap hanap ng katawan ko. Hindi ako sanay na nasa isang lamesa, sa isang opisina, sa isang building from 8-5 (shifting pala yung time ng trabaho ko) gayunpaman hinahanap ng utak ko ang outside world. Kinakati yung paa ko maglakbay, gumala at makakita ng ibang lugar. Hindi ko alam kung may ADHD ako, pero hindi ako mapakali sa isang lugar. Gusto kong kumawala, sumigaw ng yeah yeah at tumambling madalas. Ayaw ko sa kahon, gusto kong maging bola na tumatalbog talbog. Isang araw sa tutok ng utak ko nagflash sakin ang mga ito, napaisip ako, ito ba ang gusto ko, ang buhay opisina? Madali kong nasagot ito. HINDI. Pero natagalan din para ma absorb ko lahat, matagal mag-sink in. Ano ba talaga ang gusto ko sa buhay. Mahirap magresign, mahirap mawalan ng trabaho lalo na ng sweldo. Pero mas mahirap kung tatagalan ko pa bago umalis, baka mas mahirapan ako. Kaya sinabi ko sa sarili, kasama narin ang pagsangguni kay itay. Na matapos grumadweyt ng kapatid kong bunso sa kolehiyo magreresign na ako at pupuntahan ko yung gusto kong landas. At ayun na nga sa wakas grumadweyt din sya noong Marso 2010. Nagresign ako April 2010, Last Day.

Napag-usapan din namin ni itay ang pag-aaral ko, sabi nya Abugasya nalang ang kunin ko. Since tapos na si bunso mag-aral paghatian daw namin ang pangmatrikula ko. Pero maghanap daw muna ako ng trabaho. Trabaho sa umaga, aral sa hapon. Hindi ako nakahanap ng work, kaya ang ending lumampas ang enrollment. Waley napala! Sinubukan ko din mag-abroad, sa tita ko sa Canada. Kaso pera din ang problema. Lumipas ang mga araw, gabi, buwan at mga panalo ni Pacquaio. Wala padin ako trabaho. Hindi naman ako tamad mag-apply sa totoo lang, ngayon ko lang naranasan ang tumambay ng ganito katagal. Pagkatapos ko kasi sa kolehiyo kinuha agad ako para magtrabaho sa isang Real Estate Company. Tumagal din ako ng ilang buwan doon, bago lumipat sa bangko.

Mahirap maghanap ng trabaho, mahirap din na maging palamunin sa bahay nyo. Yung araw araw naririnig mo ang nanay mo, na sinasabihan ka at tinatanong kung ano ang balak mo sa buhay, kahit pabiro, masakit parin pakinggan. Nahirapan ako maghanap ng trabaho. Mahirap, kasi hindi ko alam ang gagawin sa buhay ko. Mahirap pumili sa praktikalidad at yung kasiyahan mo. Sa hirap ng buhay, kelangan kumayod. Madaming nagpapaka kuba sa pagtatanim, construction, pagtitinda, pag-aalok para sa maliit na minimum wage. Pero ako itong kumikita ng malaki sa isang malaking kumpanya, sa isang bangko, walang kaabog abog na nagresign. Kung makikita siguro ako ng nagtitinda ng fishbol at tokneneng, sisigawan nya ako at mumurahin. "tang ina boy, kung ako lang nakapag-aral hindi ako makikipaghabulan sa MMDA, kung nakapagaral ako sana nasa bangko din ako at kumikita ng gaya sa iyo, pakshet ka!"

Tama ba yung desisyon ko? tama ba na nakipagsapalaran ako sa isang bagay na pinapangarap ko at gustong gusto ko? kesa sa bagay na magpapakain sa nagugutom kong tiyan at pamilya? Mabubuhay ba ako ng passion? mabubuhay ba ako ng pangarap kesa ng pera? madaming tanong, paulit ulit. Pero hindi ko na kayang ibalik ang kahapon. Hindi ko nadin pwedeng pagsisihan ang mga bagay bagay. Desisyon ko ito eh. Dapat panindigan ko ito.

Matapos ang ilang buwan ng pagiging scavenger. Nakajackpot din ako. Matapos ang ilang ulit na rejection. Kawalan ng employer na bumilib sa aking credentials. Matapos ang ilang ulit na revision ng resume. Nakatsamba din ako. Papasok na ako sa isang industriyang akala ko isinuka na ako. Isang kumpanyang naniwala sa kakayanan ko. Ilang araw na lang. Alam kong mahirap, puno ng pagod, pawis, dugo at puyat. Pero sa mga taon ko na trinabaho, ngayon ko lang naramdaman yung excitement na mahirapan. Yung pagkasabik na pumasok. Tama yung sinasabi nila. Kung ayaw mo sa trabaho, para mo lang drina-drag ang sarili mo para pumasok. Hindi pa tapos ang araw, parang lanta ka na at pagod, yung pumapasok ka nalang "come what may" at 15-30 lang inaabangan mo kada buwan. Umaga palang gusto mo uwian na.

Alam kong magiging mahirap, pag tumagal tagal mas lalong madugo. Pero gaya ng ng sinabi ko. Ito yung pangarap ko eh, eto yung gusto ko. Kailangan panindigan ko ito. Balang araw, pagkatapos ng bawat paghihirap, alam kong makikita ko ang rainbow. Ilang mura, galit, sigaw at pagkapahiya ang maranasan ko. Alam kong ito yung magbibigay sakin ng pagkakataon para mag-excel sa industriyang gusto ko.

Ang pangarap parang ulap yan.Kailangan mo punuin ng pagod, pawis, pagsisikap at tyaga. Bago umulan ng biyaya at pagpapala. Kaya,sisimulan ko nang punuin ito. Sa tulong ng nasa ITAAS at ng mga taong naniniwala sa akin. Kakayanin ko ito, balang araw makikita ko din ang mga paghihirap ko, mapapalitan ito ng tagumpay. Maririnig ko din ang matagal ko nang gustong marinig. Magsisimula ako sa pinaka-mababa, unti unti aakyat ako. Balang araw Tatawagin din akong "Direk".

Credits to Google Image Search. No Copyright Infringement Intended.

Sigaw

2011-10-13T02:38:00.000+08:00

Silence

by Hedel Cruz

Silence is the Best Thing

I Could Ever Have

For I am Muted

Of All these things Around Me

I Faltered to every sense I'm in

I Have Surrendered

I Have Fallen

Silence is my Friend

Silence is the world I want to be in

Away from All I couldn't be

It is the Escape I long to be

For in Silence I am Free

Free to Scream my Boundless Cry

Free to Determine

Who I am

Who I'll Be

Lord Give me Silence

Inherit Me

Lord Give me Freedom

Let there be Silence, Let it Be.

Photos From Google Search Engine. No Copyright Infringement Intended

PINOY HAIKU: Sibol

2011-10-12T03:50:00.000+08:00

SIBOL

(Pinoy Haiku)

Aking Pangarap

Dito sa aking tabi.

Sinag Damahin

Luntiang Dahon

Sa hangin ay Liparin

Dala ay Dasal

Ang Pusong ito

Kay tagal na naghintay

Irog kong Mahal

Pusong Taimtim

Sa Bathala humiling

Iyong pagdating

Sa punong Mangga

Kung s'an tayo'y sumumpa

Ating Pagsinta

Dito ay Saksi

Ang Langit at ang Lupa

Pati ang Tala

Wagas at Tunay

Pagsintang ating Alay

Sadyang Dalisay

Nasaan ka na?

Ako'y lubos na sabik

Sa'yong Pagbalik

Huni ng Ibon
Tila sumasayaw din

Kanta'y Malambing

Ilang araw pa

Alam kong darating ka

Irog kong Mahal

Dito lang ako

Maghihintay sa iyo

Sa muling Sibol.

Image from Google Search Engine. No Copyright Infringement Intended

If You Smell Like Woman.....

2011-09-29T04:33:00.000+08:00

If You Smell Like Woman.....

You will become Woman.

&amp;lt;p&amp;gt;&amp;amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;nbsp;&amp;lt;/p&amp;gt;

Homophobic ata nakaisip nito.
Pero sabagay, dapat talaga kasi panlalaki ang Pulbo mo!!