Baklang Maton

All Stars

2012-01-29T01:43:00.007+08:00

Everyday, I'm gonna be the best beki that I can be.

Bilang may doctorate degree na ko sa pagmu-moveon, I started living my life to the fullest... Ulet. Gento ang eksena ko nung mga nakaraang buwan...

Nung katapusan ng November eh birthday ni Vivecka este Alison pala. Tradisyon na namin na pag araw ng kadiliman aka Nov. 29 eh magse-celebrate kami together. Dati, nag-starcity kaming dalawa. Minsan naman eh gaybar, nung minsan eh naghunting ng baklaan spa sa araneta avenue, at last year nga eh nasa KL kaming dalawa. This year eh kasama na namin si Sailor Mars, aka Angelie, aka Lenita the garison belt expert. Since wala kaming maisip gawin, nagpa-Linggam massage na lang kami sa Espada Spa sa Shuvao.

Actually kanya kanya kaming pili ng package -- bawal gumaya. Nauna ko pumili kaya akin yung pinakamahal. Shempre ako nanalo sa AllStars eh. Napili ko yung Linggam massage cum body wash. Sumunod si Alison, sa kanya naman yung may scrub at masahe galore. Si baklang Lenita, wala ng mapili kaya kinuda na lang yung foot spa, foot scrub, facial at massage. Si bakla pinakyaw lahat masabi lang na mahalia fuentes din yung kanya hehehe. Pero bilang Alison is always pushing for fairness and equality, at tutal sha naman ang paysung sa lahat ng package ng mga pukengkay, gora na kaming tatlo sa iisang package, yun ngang Linggam slash body wash.

If you haven't heard of Linggam massage, eto yung mamasahehin ka ng bongga sa kembang mo. As in masa-shock ka kasi kakalantariin talaga ng husto ni kuya ang nakabuyangyang mong dingdong. Una eh papaliguan ka sa kama, kukuskusin ultimo kasingit singitan ng pagkababae mo, sabay caress sa pagkabeki mo, at haplos sa pagkalalake mo. Multi-dimensional Mam! May tuwad portion at tagilid portion din habang "minamasahe" ang tangkay ng pechay. Kaya kung conservative ka ning, paglabas mo ng spa eh nahasa ka na sa pagkapokpokita at pwede ka nang rumampa sa greenbelt havana!

Matapos kaming molestyahin ng walang kalaban-laban ng mga masseur na yummy din naman, juwetiks na sa balur na waley color. Shades of Semento ampotah. At dun namin inawa ang ritwal naming tatlo: exchange notes. Kung sinetch ang magaling pumindot, lumamutak at lumapirot. Kung siney ang Needs Improvement, Poorita Bragante, at sinong maguuwi ng Kokak Award!

Kinabukasan naman, umuwi na si Sailor Mars at niyaya ko si Sailor Pluto aka Medusa aka Phoebe aka Xyriel aka Alisson Harvard para rumonda sa Shuvao Gaywey at kiligin sa movie ni Sasa at Gege... Nang naka-heels wahahaha! Stilleto talaga ang peg ko habang napapapadyak ako sa kakatawa. Si bakla hindi kinaya ang eksena ko. Pano, balbas sarado, balbon ang braso, sabay naka-bellbottom girlie jeans from herbench, at black stilletos.

Para parusahan ako sa kalandian ko, sige ng paglalakad ng mabilis ang maldita. Pag nasa escalator eh run beki run din ang hitad! At ang mga nakakasalubong namin, una mapapatingin sa mukha, sabay baba sa eksenadorang takong, sabay mulagat na sulyap uli sa mukha, then iwas ng tingin habang nagtataka, o natatawa. Meron pa atang nasusuka. Bakit ba?! Bet ko to eh!

To further torment me more, derecho kami ng bar. Beki bar hehehe. Para kalabanin ko daw ang mga boogie wonderful tulad ni Mami Jackie Rice ng Dreamboyz at Mother Selena Gomez ng Ultimate. Syet, sa sobrang kadiliman di napapansin ang sho-es kez! Rampa ditey rampa doonchi nga ang kembular ko. Pag may nagpapa-erya na otoko tinatapakan ko ng takong para lumayo. Ending, imbyernadette rivera mga bilbil dancers sa ming duwa, napagkamalan pa kaming mag-jowa! Ay dedma! Saka na kami magtetable pag me abs na kau!

Sunod na lakad namin ni Medusa, sa Divine Soria naman kami rumampa. Para lang bumili ng outfit nyang mala-Lovers in Paris for their Xmas Party. Sinuyod namin ang 168 at 170 (meron na pramis!) para makakita ng boots with a fur. Fur lang ng Askal yung nabili ni bakla, at yung jacket nya eh parang jacket lang ni George Estregan sa Asiong Salonga. Keri na. Loss pa rin naman sha sa outfitan kasi yung friendship nyang manager, binili sa auction yung gown ni Cess Quesada, este Kim Chiu. Anong laban nya dun?! Ayun, tiniis kong maging tagabitbit ni bakla para ilibre nya ko ng lunch hehe!

Last week of December naman, BekiTboli Xmas Party. Tatlong tomboy, dalawang beki, isang boylet. Nagkitakits kami sa Tides sa Quezon Ave. Inuman yun mam, pero meron kaming program. Kami lang ata nagiinuman dun na nag-Pinoy Henyo, nag-white elephant gift, at nag-exchange gift. Pag di nahulaan ang word, di mo make-claim ang regalo. Masaya naman kahit biglang brownout sa venue. Taenang Tides yan, andaming costumer lagi, walang pambili ng generator! Bongga yung nakabunot sa kin, mashado daw mahal ung wishlist ko, tumawad ba naman ng 200! Ang lolo mo, pumayag na nga ako sa tawad, wala pa rin nabili! Pera ang havs para sa kin nung event na hmpf! Despite the brownout and the antok, masaya pa rin ang eksena. Of course, i was wearing my legendary stilletos, and later on eh mukap session naman sa baang coffee. Umuwi akong baangag!

Ay, di pa pala muna ko umuwi. Kahit madaling araw, gumora akez sa spa at nagpa-bodyscrub. Ako na! Ako na ang nagpapatanggal ng libag sa alas-tres ng madaling araw! Walang matinong beki ang tatawag sa lalaking may asawa ng madaling araw, pero pwedeng magpa-scrub! Oh, eh di umuwi akong makinis at malasutla ang kutis!

New year naman, countdown kami ni Gwendolyn aka Mamagan sa Eastwood. Nag-iinarte pa ko nung una, kasi wala akong anda. Kaya angpalusot ko, dapat kasama ang pamilya, delikado lumabas, walang masakyan, and so on. Eh irita na si bakla kaya ang text sa kin, "Sige na sagot ko na lahat. Yun ang gusto mong marinig diva? Taena neto oh pinapainit mo ulo ko." Sagot mo naman pala lahat, eh di go na ko, hehehe.

Not so fetch ang mga restoran lahat punuan kaloka. Nakatyempo naman kami sa Thousand Cranes. Shabu-shabu ang peg. Natanga pa k, di ko alam ano iluluto nyahahaha... Buti na lang adelantado yung waiter. Kung cute sana yun, kumpleto package na eh. Sarap magpakabusog sa gitna ng putukan.

Habang mega-nood kami ng countdown at concert sa Eastwood Mall, me singiterang babaita na maganda sana, kaso humarang ba sa mismong harapan ko, eh ang tangkad ni potah. Tuwing may dumadaan nga sa tai ko, tinatabig ko ang babaeng binti. Tae neto, mega tiis na nga ako sa outfit kong all-black plus red scarf ala Red Butterfly, harangan ba ko?! Ayun, ilang beses shang muntik malaglag sa elevated steps, hanggang di na sha nakatiis at lumipat ng pwesto.

Ang pinaka-dikokayatoh moment ng taon, nung nagmumukmok pa ko sa aking brokenhearted girl status, eh nagsumbong ako sa mga common friends. To cheer me up, ang bet ng mga bakla eh pakudain ako ng bongga. Mga hanap kami ng otoko, at ang ending, si Gwen eh me "contacts" daw na nasa balurchina. So kaming tatlong beki, goramucho sa Rosario. Only to be disappointed by a scheming beki bitch.

You remember Mamaru? My not-so-fetch sister. Andun pala si bakla, at pinagtagpo kami ni Mamagan para magbati. I was caught off guard, but was actually grateful. Niyakap ako ni bakla while saying sorry, and... My heart just melted. Bakla ako, hindi ako bato.

Ang dillema ko ngayon, walang lalaki sa balur ng lola mo. Pano ang mga kasama kong kinakati? Choz! So lumipat kami sa bahay ko, san pa ba. Attention Junior Canton Boys! I have visitors! Formation! Pulutong, kad! Kadyot, gad! Kaliwa, bakla, kanan, kangkang, kaliwa, beki, kaliwa! Harap sa bakla, rap!

Nood sine, kain sa burger machine, dayo sa other brans ng Iskwater, maggoto sa madaling araw, dance-dance sa Republic or sa pyesta, nomoan sa daan, photoshoot sa bath tub using Mercedes and Brianna, magpamasahe sa legit na spa, dumayo sa Pampanga, ngumawa sa tono ng Breathless, Raining Men, Viva Forever, at Superbass!

Although di ko masasabing "best beki" ka pag marami kang lalaki, or marami kang gimik,or marami kang anda, I can safely say na best beki ka, when you do all these things with your beki friends. I may be alone, and sometimes yes, I am lonely. But with these friends of mine... hay... Mabubuti silang kaibigan, masama nga lang minsan ang ugali hehehe. They keep me happy, they allow me to be me, and they embrace that bitchy, mean, ugly part of me.

The easiest way to be happy is to be with friends who bring out the very best in you. Friends who would die for you, and yes, friends who sometimes want to kill you. Friends who would still go out with you, heels, wig, mukap and all. Friends who trust you, and who can be trusted. Friends who know you inside, out, and all the spaces in between.

Pag matetegi na ko, no regrets. I can honestly say...

I have been the best beki that I can be.

Hay Naku Papa El

2012-01-28T01:43:00.002+08:00

I am having a hard time to write. As in wala akong matapos. Kaya hinayaan ko muna ang aking inner beki na manahimik at wag mag-blog. Para naman mapahinga ang pagal at kamura-mura kong katawan. Beki pa rin naman ako inside and out, pero di ko muna tina-translate sa salita. For almost two months, i was just a normal beki, i wasnt the blogger beki.

Buti na lang, nanjan si Papa El... Dahil sa recent naming eksena, di ko kinayang hindi magsulat... Hay Blink! Binigyan mo na naman ng tapang si Kakeru...Ü

Boom-buroom-boom-boom time na naman sa Pandacan! Tis the season to be beki! Its the annual ati-atihan slash Papa El festival! Of course kakayanin ko bang mag-abstain sa pamimyesta? Knowing na baka last ko na toh, ay mega set na ko agad ng appointment kay Tita Valentina at gumora sa Beata.

Simula nung natuklasan ko ang aking angking kakapalan ng mukha masquerading as assertiveness, super text naman akez kay Papa El at kumuda akez December pa lang ng ganitey:

Ako: Papa El maligayang pasko! (text ko sa sun number nya)
0915----: Papasko ko? (ibang number)
Ako: Hus dis? (maang-maangan)
Papa El: Papa El.
Ako: Uy Papa El! Sige papasko mo protein powder...Ü
Papa El: Weh? Number ko to.
Ako: Wala na yun sun mo? Sige pagpunta ko jan iaabot ko sayo.
Papa El: Active pa rin, dun ka nga nagtext di ba? I-cash mo na lang hahaha.
Ako: Ahehe oo nga pala. Pano ko icash di nman tau nagkikita (pahaging)
Papa El: Ayiiiiiieee... Pahaging pa!
Ako: Hahaha. Yan ang gusto ko sau eh di ka slow. Siguro naman sa fiesta makakainuman na kita.
Papa El: Oo naman for sure yun.
Ako: Cge malamang sa fiesta na kita lalandiin ulit hehehe...miss ka na ng mga baklang readers!
Papa El: Talaga manglalandi k na naman? Di ba may boypren kna, bat lumalantod ka na naman? Haha.
Ako: Hahaha wala na akong bowa, hayup na yun ayaw daw sa bakla ang gus2 bisexual lng..kala mo nman me difference! Kaya pwede na ko manglandi uli.
Papa El: Nyahahaha ok yun ah. Hehe.. Bat nga pla naiba ung usapan? Ung pamaskong cash pinaguusapan naten knina ah.
Ako: Ahahaha uu nga pala pamaskong cash topic mo...wag na nga cash! Protein powder nlng!
Papa El: Ayaw ko na kasi mag protein powder kung di rin naman aq lagi mkakainom kpg naubos un... Dapat dire direcho.
Ako: Ayun lang. Sige cash wampipti.
Papa El: Takte kulang zero.

Bakit pag si Papa El ang blog ko, ang sipag ko lang magtranscribe ano? Bongga script with matching dialogues!

Acshuali last year pa ko me gift dun. Nun nag-jong kong kami ng mga friendships kong beki at tiboli, me nabili kaming sale na shirts sa Giordano. Dapat sa kanya ko ibibigay kaso naisuot ko na di pa kami nagkikita. Kaya sabi ko instead na protein powder eh shirt na lang uli. May bilin pa ang gwapo: f&h classic tee size 2. May etchoz pa na ike-claim nya daw in person. Chusero!

Impernes sa hunk na yun, super greet nung Christmas eve, at me disclaimer pa: hindi GM ang text nya. Aplis umangat naman level namin. Textan na rin kami, at minsan sha pa nauuna. Nun buysung na akez ng shirt, walang blue, green lang kaya grab ako uli ng oportunidad na makatext sha. Bet naman nya ang green kaya waldas na agad si beki para may giftlaley sa pogi. After a few hours: "Shirt ko? Red ha!" Madaling araw magiiba ng kulay?! Ano babad ko muna sa jobus?! "Napagtanto ko bat ako pumayag sa green hahaha!" Sinamantala ko na para magpa-cute.

"Burahin mo na nga ako sa contacts mo!" kuda ko.
"Ha? Bakit naman?" reply ng macho.
"Para i-save mo na ko sa puso mo!" hihihi... Banga! Three points!

Ang kapalit ng hinihingi nya eh fansign hehehe. Dati pa ko nanghihingi ng fansign jan eh. Kalevel nya sila Kerbie at Mart sa pagka-celebrity sa paningin ko. Bet ko nga rin sana video habang magkaakbay kami at reenactment ng sweet moments ala telenobela. Di ko na maalala pano kami humantong sa shirt kasi ang alam ko boxers dapat yun. Boxers kasi sabi nya minamanyak ko daw sha dati kahit high school pa lang sha. Lagi kasing naka-boxers lang! Sakit sa apdo!

A week after nga ng fiesta eh nakasakay ako sa troli papuntang Pandacan, text akez ke Papa El. "Papa El! Papunta ko jan sa Pandacan. Nawa'y masilayan ko ang kakisigan mo!" Eh kakashopos pa nga lang ng fiesta nun kaya kakasilay ko pa lang lately. At antagal magreply ng lolo mo, andun na ko sa tapat ng balur nila nung magreply sha.

"Nasilayan mo na nung fiesta ah! Bayaan mo next year ulit!"

Saktong lingon ng pogi sa gawi ko. Natawa pa sha sa pagkakangangey ng beki mae. Kulang na lang bumulwak ang waterloo kez sa 8th wonder of a Beki's world! Pano ba naman, nakahiga ang Papa El sa couch, shorts na brown lang ang suot, topless! Macho, makinis, maputi, and let me reiterate, TOPLESS! Sinong matinong bakla ang di mapapanganga nun. Gusto ko ngang kunan ng picture eh kaya lang baka sabihin minamanyak ko na naman sha sa tingin.

Mayamaya nawala ang mokong nagtago na ata sa banyo. Yun pala eh naghihintay nga na maka-cr kasi kaninang nadatnan ko sha eh may tao pa. Pero keri na kahit saglit lang ang exposure nya, sulit na sulit na, mascot na lang chickenjoy meal hot and spicy na! Forget the gravy! Langhap-sarap affordameals! Yung eksena nyang nakahilata sa terrace na topless eh habampanahon nang nakaukit sa aking frontal, parietal, temporal at occipital lobe! Pati na rin sa lahat ng glands, nerve cells at organs sa buo kong shutawan. Kung sha ang mabubungaran ng mga foreign investors, malamang na mag-17th nga ang economy ng Pinas sa 2050! It's more fun in the Philippines indeed, not to mention it's more hotness and sexiness at lahat na ata ng adjectives na tutukoy sa pagiging "kanasa-nasa" ng isang lalaki.

Yung fiesta, nagsimula sa "Oy! Upo ka dito, Ganda!" saya na sana kaso di si Papa El ang nagbitaw ng linya. Pero hotness din in a katutubo way yun bumati, si Reggie. Kababata ni Papa El pero cross my heart hindi ko yun pinagnasaan dati... Uhmm ngayon lang!

Mejo magulo ang jinuman na yun kasi nakiumpok lang ang mga otokiz sa mga friendship nung shupetbahay naming borbs - itago natin sha sa namesung na Jovit the Obit. Duwang lamesachinchin ang nakahatag, para sa mga otoko, sa mga feeling otokiz at sa mga tropa nila na girlilets.

Bilang mga true-blue riles boys, shempre mga aktibo ang hasang ng mga boylet. Lapit yung isa at feeling Patrol ng Pilipino kaya piktyuaka ditey, snap snap doonchi, flash kembular galore, me bilin pang smile, cheese at wacky! Hala naloka na lang akengkay nung nagwala si Jovit the Obit.

"Daddy! Nakaka-BV eh! (baka bad vreath?!) Kuha ng kuha sa mga kasama ko, ayaw nga magpakuha! Ayaw nga oh, sinabi ng wag kunan nangbi-BV pa rin eh! Alam mo naman kung saan nag-aral tong mga to! Di sila sanay sa ganyan!"

Ay neng, nagpanting talaga tinggil ko. Pero behave lang ang beks, kasi baka maturnoff ang Papa El. Kasi naman, Day, look around. Sa sidewalk ng riles kami nakapwesto, dating bahay yun nung kapitbahay namin na nadamay sa road-widening kaya demolished ang balur nila at ngayun eh tambayan ng mga sinampay, tandang at bugambilyang tuyot. Sa eksenang yun ng pinagnonomoan nila, at kasagsagan ng fiesta, mag-iinarte ng ganun?!

At nung napag-alaman ko kung san nag-aaral, ang potah tumambling na lang ako. Basta ako, sa state university nag-aral kasi wonderful ang neurons ko, kering ipasa ang entrance exam. Obit na to, pagkayabang-yabang. Sarap ipasagasa sa tren ng 5:30 in the morning! Kala ata eh binabastos mga katribu nya. Maya-maya eh mega announcement sa madlang riles ang Papa El, at prinoclaim na gf nya yung isa sa mga nilalait ko. Yung natatanging babae dun na may itsura. Konting usapan sa side, konting bulungan sa bench, konting simpleng lait sa mga maaarteng obit. Natigil din ang usapan, at hinayaan na lang namin ang mga kupal na ngumawa ng ngumawa sa mic.

Impernes ke Gladys Reyes, akez eh pretty in pink -- cool na cool lang. Ine-enjoy ang pagkakadais ng aming mga tuhod at hita. Ina-absorb ang pasimpleng pagpapa-kyut nya na walang takot kong aangkinin at sasabihing sa kin nya lang (sana) ginagawa. Para bang sinasabi ko sa pagkaka-kuyakoy ko na "Papa El, sa kin di ka mapapaaway, ever! At ako pwedeng piktyuran, anytime!" Op kors hindi tumalab ang mga orasyon ko sa hangin, so nakikanta na lang akeiwa ng "With a Smile" ng Eheads.

Lift your head, baby, don't be scared
Of the things that could go wrong along the way
You'll get by with a smile
Now it's time to kiss away those tears goodbye
(Too doo doo...)
Let me hear you sing it
(Too doo doo...)

Nung todo birit na ko, sa part ng too doo doo at ayiii ahhh haaaa.... Tumayo ng slight yung mga patilya ko sa left side, meaning may nakatitig sa kin. So slowly lumingon ako, and sakto nakatitig nga si Papa El, sabay biglang ngumiti, umiling-iling, at bumulong sa sarili.

Hindi ako assuming, hindi ako ambisyosa, at lalong lalo nang di ako marunong umasa sa wala. Mashado akong realistic, praktikal, at radikal. Pero di rin naman ako ipokrita na kinikilig na eh idedeny pa. Basta yung ibinulong nya, ninamnam ko lang, dinamdam hanggang pagtulog, kinipkip ko sa dibdib, binigyan ng kulay, ininterpret ng may malisya, at shempre kinilig ako ng bonggang bongga! Sabi nya...

"Hay naku, Franklin. Hay naku ka. Hay naku!" sabay iling-iling, napapangiti ng alangan sa sarili, at saka nagbawi ng tingin. Ako naman eh naiwang -- anu pa ba -- nakanganga. Sa eksena nyang yun, buo na ang gabi ko.

Hay naku, Papa El. Ikaw talaga ang Blink ng pagka-Kakeru ko. Kilig provider indeed! Ano nga ulit height mo? Ahh 5'10...

Pano ka ba nagkasya sa puso ko?!

Lucid Dream

2012-01-09T13:43:00.000+08:00

I just had a very vivid dream. Super lucid, kasi nakokontrol ko ang nangyayari.

Tumawag daw ako sa isang kakilala ng kakilala, and I ended up talking to a publisher. In order to publish, bilang super puno na daw ang line up nila ng books for this year and next year, ilang milyang tumbling at ilang toneladang kembot ang kinakailangan ko para matuloy. But they would take care of everything. Kelangan ko lang I-finalize kung ano bang gusto kong ilimbag.

That dream was very lucid. I wasn't even sleeping when it happened. Oh wait, that wasn't just a dream. Pangarap sa panaginip? Panaginip na pangarap? Anubey?!

What do u think, Bekilandia? Should I go for it?

Post-Partum

2012-01-03T01:43:00.003+08:00

I'm so sorry.

Waley man lang akong paputok ngayong New Year. Anong klaseng baklang blogger ba ko?! Wala man lang akong Kangkang Chronicles?!

Acshualli meronchi naman. Marami akez bet na ikwento mga Ylmaz Bektaz. Kaso mo, di ko mashopos kahit isang blogelya man lang. Mashado lang akengkay haggard. Mas bet ko ngayun manahimik, manood, magbasa, magnomo, mamasyal, magshopping spree (choz!) at makipagkembangan. I'm not in my elements right now mga vekz. As in.

Give me another month. By February, I promise I'll be a better beki. IMO lang na "better" ha. Magbo-blogelya na ko ulit, magko-compile ng entries for my not-so-secret dream na Book na Maton, and makikipag-kuyangyangan sa lahat ng significant (yet) others sa buhay kez.

Kung sino ka man na nagtyatyaga na magbasa sa mga kabaklaan ko, salamat. Salamat sa patuloy na pag-antabay. May kasunod pa toh, I promise. Hindi lang muna ngaun.

Soon.

PS:

Kakainom lang namin ni Totong, kainuman ko ngayon si Jonel, at dito matutulog si Brynne -- my baby (chararat!)

This is the life. :)

MeMa

2011-12-25T01:43:00.000+08:00

Me mai-post lang!

Merry Christmas Bekilandia!

Ginusto Ko To

2011-11-17T01:43:00.010+08:00

Dahil nasa isang napakagandang lugar ako ngayon sa aking buhay-beki, napag-isip-isip kez. Ang saya lang maging bakla noh? Dahil jan... Lilybeth! Pakipasok nga yung sarcasm folder, nasa loob nung bitterness file! Isabay mo na yung pessimism report!

Masaya maging bakla. Dinadaan sa mukap. Pag may pileges ditey, pag present ang peklatchina doonchi, pag havs ng laughlines at crow's feet, pag sadness ang aura power, pag may Louis Vouitton sa jilalim ng mata, pwede kang magdrowing sa fezlaboom mo mars ng jisang giant lips na parang clown, at presto! Naka-smile ka na! Pero kahit alam mong mukha mo lang ang nakatawa, at hindi ito umaabot sa mata, sige lang, tuloy mo lang. Ginusto mo yan eh.

Masaya maging bakla. Yung iba, umaariba talaga sa katapangan na nahiram nila kay Kakeru at Blink, fly papuntang Thai at dun magpapapukelya! Ikaw na! Ikaw na ang may pipti kyaw at kering magpapepe sa noo! Vagina monologue ka mag-isa mo. Pag feelingera ni ate eh gurlaloo sha, trapped in a balbon man's bodeh, boom, wax! Pag bettinolla ni nini na magbra at panty sa isang lingerie at pajama party, pak, dianne! Pag boobing talaga pero pang araw araw lang na rampa, teh me silicon bra at masking tape ka lang, plunging! Instant cleavage! Pag dramarama ng photoshoot lang naman at back to normal na uli mamaya ang eksena, boog, wigaloo! Pero kahit alam mong di ka talaga magiging tunay na babae, sige lang, tuloy mo lang. Ginusto mo yan eh.

Masaya maging bakla. Kahit gumawa ka ng eskandalo at kahihiyan, kahit magwala ka at manugod sa kalye, di magugulat ang mga tao. Kahit pa may sitsitan kang poging lalaki na naglalakad at bet mong mag-jada-pinkett-smith, bidding starts now agad mam starting with a minimum bid of 150! Nasanay ka nang makarinig ng mga synonyms sa salitang "sumpa" at "malas" at pag sinasabihan ka ng ganun, inuunahan mo na sa pagsasabing "di bale ng sumpa, maganda naman." kahit alam mong hindi ka talaga kagandahan. I-claim mo na, sige lang, tuloy mo lang. Ginusto mo yan eh.

Masaya maging bakla. Pag may sumisigaw na bata (o minsan matanda) sa kalye ng "bakla!" at alam mong ikaw lang naman ang naka-pechay shorts na kumekendeng sa vicinity, sigaw ka na lang din ng "chupa!" o kaya eh "Oo! At paglaki mo magiging bakla ka rin!" ala Zombadings, baka makagawa ka pa ng indie film dahil dun. Ang saya kaya mabastos, ibig sabihin nun tumatatak ka sa kanila. Naaapektuhan sila sa presensya mo, ganda! Pero kahit alam mong ang talagang term ni mareng merriam webster sa nagaganap eh "discrimination" at "inequality" kebs na! Ikembot mo pa, sige lang, tuloy mo lang. Ginusto mo yan eh.

Masaya maging bakla. Wititit ka pwedeng petiks petiks lang neng. Dapat havaianas ka ng workaloo at IGP (income generating projectionationess) tulad ng factory ng sabon at sumbrero. Witchiririt ka allowed maging bum equipment geng kasi required ang ROI sa bawat eksena. Waley kang karapatan maging um-um at hikahos kasi maraming nakasandal mam. Pag beki ka, dapat pader ang dibdib mo di lang dahil sa mga dauterang sambayanan, kundi dahil rin kelangan ka ng pamilya zaragoza at ng villa quintana. Importante ang akinse at katapusan madam kasi jan nakasalalay ang silbi mo sa lipunan, kaya yang pagko-kolbeks mo sa kol sener, sige lang, tuloy mo lang. Ginusto mo yan eh.

Masaya maging bakla. Sabi nga ni Odette Khan, they bring joy, peace and laughter everywhere they go. Kaya kahit sinaksak ng ilang ulit si Ricky Rivero ng jowa nyang na-meet nya sa FB, at me isang kaapelyido ko na dinedlak ng dalawang bagets na nakilala lang dahil sa piktyurakka nila sa digimon camera, tawa lang tayo beks. Pag maguuwi ka ng sholbam, mega bilin ang friendships: oh maingat ka ha baka ma-direk ricky ka. Pero di ba we bring laughter everywhere we go? Bat may saksakan na ganap? Duda ako kung ginusto pa rin ba ni direk na maging SOCO project ang shutawan nya at gawing praktisan ng saksak-puso-tulo-ang-dugo portion ng mga mahilig sa langit-lupa. Pero ikaw na sholbam ka, sana mahuli ka, at kundi man, bahala na si Inang Carmi sayong shutaninamels ka. Kung makulong ka man o mabitay, ikaw naman rereypin jan mam, bilibid-china ang ending mo broda, kaya sige lang, tuloy mo lang. Hindi ang pagpatay ha, yung pagpapa-bottom. Para masabi naman nun beking sinaksak, chinukchak, shinoktan, o ninenokan mo na sha pa rin ang nagwagi sa bandang huli. Ginusto mo yan eh.

Masaya maging bakla. Masayang magmahal ng straight eh. Masaya yung may mahahanap kang lalaki na magpapaligaya sayo. Masarap yung may makikilala kang otoko na ipapakilala ka sa family galore pag may okasyon. Masarap yung may matatagpuan kang boylet na bebeybihin ka, aalayan ka ng buwan, bituin, galaxy, comet at asteroid. Masarap yung may maiitadhana sayong affam na handang iharang ang sarili sa isang tribo ng mga gutom na cannibal, o kaya eh ng sibat at pana ni Badjula, o para mas recent eh ipagtatanggol ka sa mga tweet ni @superstarmarian at @krisaquinoSTD para walang dumaot sayo. At mas masaya yung may huhugutin ka lai para di lang ikaw ang masaya, pati sya. Kundi man, Kaya itodo mo ang pagpapakababae (at paggastos) para tuloy lang ang pagsintang inaalay ni Kuya, sige lang, tuloy mo lang. Ginusto mo yan eh.

Masaya maging bakla. Kasi kundi mo bet ang tunay, puro at busilak na straight guy, maraming bisikleta, silantro at bayola jan sa tabi-tabi. As in literal, andami nilang showag sa sarili nila, bet atang kumpetensyahin ang lahat ng gulay sa bahay-kubo, nanjan lang sila sa paligid daig pa ang linga mam. May bi-curious, bisexual, straight-curious, straight-perpendicular, bi-diagonal, transvestite-anatomical, at ang pinaka-makamandag -- bi-anaconda. Aba bahala kayong malito kung ano ba ang definition nyo sa sarili nyo, basta sige lang, tuloy nyo lang. Ginusto nyo yan eh!

Masaya maging bakla. Ang kaso mo, sa dami nila (este ninyo kasi I'm sure plenty sa mga nakikibasa ditey eh balabay) eh ang hirap ng crowd control mam! Kahit kasi sabihin ng lipunan na tanggap na ang pagka-beki, sandamukal pa rin ang mga feeling maganda, mapagmaganda, at maganda talaga, na nagwa-war freak kapag kabaklaan ang pinag-uusapan. Sinuwerte lang akez na galing ako sa buena familia ng iskwater, kaya malaya akeiwa. Sabagay, ganun-chi din naman akez dati. Pero kung nagkataong di ako ganitong katapang, malamang isa akez sa mga nagtatago ng kanilang kabaklaan, or mas pinipiling tawaging "bi" kasi shempre "gawin mong light"... Mas magandang term, mas katanggap-tanggap, mas madaling i-process sa gray matter. Kaya silang mga bi-kembular, sila-sila na mismo ang mahilig na magkembangan. Tipid-sulit na nga naman, isang tukaan lang sa bar, ayos na buto-buto teh, in an instant jowa na ang peg. Malas nga lang nung iba, minsan na nga lang sinubukang kumembot sa bayola, na-pakakak pa ng lagapak na katotohanan. Di ba nga, sila-sila nagkakariran? Eh di ayun, ang friendship na bi, at ang karir na bi, nagkatuluyan. Ang masaklap pa, ang press release sa CNN nung isa eh wititit naman naging kayo beks, so why be bitter? Parang personal toh ah hehehe. Pero ganun talaga, may mga bi-yot na walangya. Kaya itodo nyo na, humayo kayo at magpadami ng lahi, sana tumagal kayo mga ulupong! Sa ayaw at sa gusto ko, sige lang, tuloy nyo lang. Ginusto nyo yan eh!

Masaya maging bakla. At pag ayaw mo na, eh di lalaki ka na uli. Maghanap ka lang ng gurlaloo na pwede mong imadjinin na lalaki, o mukhang lalaki, at subukan nyong ma-inlove sa isa't isa. Baka ma-feature pa kayo sa Rated K o sa Wish Ko Lang. Mas plunging ang neckline kung sa MMK. Aba, meron naman talagang mga bakla na natututunang magmahal ng babae eh. Pero marami rin ang mga shupatembang natin sa pananampalataya sa haring etits, na nananatiling nakakubli sa likod ng marriage contract at wedding ring nila. At least di sila mag-iisa. May safety net na, may investment, may aasahan silang masasandalan sa pagtanda. Kung anuman ang dahilan ng mga baklang may asawang babae, I commend you. Sila talaga ang bumali sa norms ng lipunan, kasi dalawang rule ang binaliko nila -- ang rule ng pagkalalaki, at ang beki code. Kayo na, kayo na ang doble sa katapangan, kaya sige lang, tuloy nyo lang. Ginusto nyo yan eh!

Masaya maging bakla. Yung nilalang rin, pero bakla. Yung may gumawa sayo, hindi yung sumulpot ka lang sa mundo. Yung alam mo na may pinanggalingan ka, may pinagdaraanan ka, at may patutunguhan ka. Yung pag bumaha ng 40 days and 40 nights eh isasakay ka rin sa arko ni Noah. Yung isasali ka rin sa mga may karapatan sa habambuhay na kaligayahan. Porke bakla, impyerno agad, di ba pwedeng purgatoryo muna? Payag na nga ang karamihan sa ikatlong lahi na sa rainbow lang magpadulas poreber eh, ayaw pa rin ng mga moralista?! Me deed of sale ba kayo sa langit? Kung makamkam nyo naman ang pearly gates, wagas! Por sure anak rin kami ni Papa Lord noh, ano kala nyo sa mga beki, freak of nature, mutant?! Xmen ang peg, ganun?! Kaso mo, maiipilit ko ba ang pagtanggap nyo sa sangkabaklaan? Normal pa naman sa mga tao sa simbahan ang judgemental. I should know, I'm one of them. At dahil naniniwala akong mahal ako ng Dyos, sige lang, tuloy ko lang. Ginusto ko toh eh!

Araw araw, nakikipaglaban para sumaya ang mga bakla. Sa sobrang saya, minsan nakakaumay na rin. Parang required na pag bektaz ka, me sense of humor ka. Parang pre-requisite na pag vahkler ka, di ka marunong sumuko. Parang standard na ng lahat na pag beki ka, mahati man pati kaluluwa mo, dapat nakatawa ka. Noon, ngayon, kahit hanggang next milenya. At kahit anong araw pa, kahit gunaw na bukas, for sure ang mga beki makikipaglaban pa rin para sa karapatan nila na kinuha ng lipunan, the moment they came out of Narnia

Kung kagustuhan lang ang maging bakla, at pwede ka namang magdesisyon na "wag na, ayawan na, lalaki na ko uli"... siguro matagal ko ng pina-revoke ang BIN (bakla identification number) ko at nagpaka-borboli na lang ako uli. Sinong matinong nilalang, na may choice naman pala, ang gugustuhin na maging ganito kasaya araw araw?!

Kung pwede naman palang maging kasing-lungkot ng mga normal na tao, magiging malungkot na lang din ba ako?!

Hindi rin.

Ginusto ko toh eh, might as well maging masaya ng totoo.

Ikaw bakla, masaya ka ba?

Hubarin mo na yang suot mong maskara.

Bitaw (Full Version)

2011-11-12T13:43:00.002+08:00

Here is the full version of my "Bitaw" photoshoot hehehe. Sino kaya pwede tumulong sa video shoot? Ehem!

Pano ba lumakad ng palayo?

Pano pigilin ang luha sa pagtulo?

Pano ba iwan ang isang pangako?

Pano ba?

Pano nga ba?

Kaya ko bang baklasin ang pagkapit?

Kaya nga ba ng puso kong nahahapit?

Kaya kaya kahit sobra nang sakit?

Kaya ba? Kaya kaya?

Wag kang lilingon, wag kang lilingon

Upang di mo madama pagyao ng alon

Wag kang bibitaw, wag kang lilingon

San man makarating, iiwan ang... ating kahapon

Bat di muna subukang humimlay?

Pikit ang puso kong sanay na mamatay?

Bumalong ang luhang wala ng buhay

Hanggang kaylan? Hanggang saan?

Kaya pa bang tiisin ang pait?

Kaya pa bang abutin ang langit?

Kaya kaya dahil sobra nang sakit?

Kaya ba?

Ayoko na.

Wag kang lilingon, wag kang lilingon

Upang di mo marinig paglisan kong tugon

Wag kang bibitaw, wag kang lilingon

San man maglayag...

Iiwan ang...

ating kahapon!

Dahil di ako bibitaw sa hamon ng mundo

Mahati man pati kaluluwa ko

Di na lilingon, di na lilingon

Di na bibitaw, di na lilingon ako

Wag kang lilingon

Di na lilingon

Wag kang bumalik

Di na babalik

Bibitaw na rin...

Sa ating...

Kahapon...

--o0o--o0o--o0o--o0o--o0o--

I just heard a really sad, but expected news. Mag-jowa na ang dalawang hitad. Balik na uli si Bi-Em sa kanyang blogelya, sa kanyang pagkahilig sa musika, at sa kanyang mga naudlot na sana.

This is my way of saying goodbye. I hope you could hear my music soon. =)

Bitaw

2011-11-05T13:43:00.207+08:00

Pano ba lumakad ng palayo?
Pano pigilin ang luha sa pagtulo?
Pano ba iwan ang isang pangako?
Pano ba? Pano nga ba?

Kaya ko bang baklasin ang pagkapit?

Kaya nga ba ng puso kong nahahapit?

Kaya kaya kahit sobra nang sakit?

Kaya ba? Kaya kaya?

Wag kang lilingon, Di mo maririnig

Pagyao ng alon, Pagalsa ng katig

Wag kang bibitaw, Sa kawalan tumitig

San man makarating, Ikaw... Ikaw ang pagibig

Bat di muna subukang humimlay?
Pikit ang puso kong sanay na mamatay?
Bumalong ang luhang wala ng buhay
Hanggang kaylan? Hanggang saan?

Kaya pa bang tiisin ang pait?

Kaya pa bang abutin ang langit?
Kaya kaya dahil sobra nang sakit?
Kaya ba? Ayoko na.

Wag kang lilingon, mata ay ipikit

Ikaw ang daungan ng puso kong sawi

Wag kang bibitaw sa pagkakahimbing
San man maglayag... San man makarating

Wag kang lilingon... Wag kang lilingon
Wag kang bumalik sa 'ting kahapon

Dahil di ako bibitaw sa hamon ng mundo
Mahati man pati kaluluwa ko

Di na lilingon, di na lilingon
Di na bibitaw, di na lilingon ako

Wag kang lilingon, Di na lilingon

Wag kang bumalik, Di na babalik

Bibitaw na rin... Sa ating... Kahapon...

--o0o--o0o--o0o--o0o--o0o--

Someone told me to never let go whatever the odds may be, no matter how painful, how difficult, how trying, how broken you may be. I'm sorry, I can't. I'm moving forward. I'm letting you go.

Thanks to Eros for help the shoot -- you are worth fighting for. Thanks to Maita for letting us borrow Eros -- keep him gurl. Thanks to Dennish for the wonderful photos -- you are truly gifted. Thanks to Arianne and Pepita for loving the song -- can't wait to hear your duet version ala-Paraiso. Thanks to Rio, Ian and Gil for the insights and input. Thanks to Ghira for her unbelievable musicality -- and thanks for believing in mine. Thank you for making me a part of your virtual reality -- more to come! And thank you Lord Jesus, for letting me be me, imperfections and all. Thanks for holding on to me. I promise I'll never let go.

Nobody's Beki

2011-11-04T13:43:00.006+08:00

"His smell reminded her of thunderbolts and ligthnings, howling winds and pelting rain, soft bed, pluffy pillows and her blanket on a cold, stormy night."

Naibaba ko ang pocketbook na hawak ko at napaisip. Would there be such a man in my life? Yung ganung klaseng comfort ang kayang ibigay? Yung ganung klaseng security ang kayang ipadama? Yung ganung klaseng Oomph feeling ang kering iprovide? Guess what?

I found him. No, strike that. He found me.

Hindi ko mainindihan bat pag kilig na kilig ako, hindi ako makapagsulat. Wala akong mabuong mga katha, wala akong malikhang mga salita. Nagiging alipin ako ng kilig na maligalig. Nagiging lutang ang utak ng bakla. Nawawala ang creativity. Kahit kumuda sa friendships di ko magawa. Nganga lang lagi ang peg, at mag-blush ng walang humpay..

Kaya naman lately, kahit gano kapagod at kahaggard sa work, kahit nadaot pa ko ng isang di kagandahang beki, kahit waley laging anda si pocketlaloo, kahit pa kamo nagenrol na naman ako ng 3 subjects dahil may deficiency pa rin ang license ko, kebs!

This time I didn't just choose happiness. Happiness chose me. Just in time as well, when I needed him most.

Twitter became a popular means of communication for atashi, and mas updated akez sa twitter kasi ambilis mag-post davah? Kung ikaw ay masusing tagasubaybay ni BM (sana naman) sa twitter (follow me @baklangmaton hehehe), im sure u know my "kabaliwan episode" sa Zombadings. It wasn't just an episode actually, I built real friendships with real people -- the right people if I may add. Mula noong eni-eni event na winerva at award, lagi na kong masaya.

That day, I met Macoi.

His was the longest handshake. Yung 30-40 seconds ng daupang-palad sa ganap na alas seiz y beinte kwatro ng hapon, setyembre beinte kwatro, dos mil onse años... It wasn't fleeting, it was... Lingering. And it was bound to linger for a month, ten days, eleven hours, and nineteen minutes -- going, going ala-energizer.

Witchiklet ko beyonce KNOWles why o why ayaw nyang bitawan ang kamay ko hihihi. Alagang perla ba naman, sino ang di mapapakapit davah?! Ay ako ata ang kumapit? Di ko maalala, parang sha eh..o parang pareho ata kami...

Lahat ng bektas na dumalo sa piging eh me contact sa kin. Dahil ako nga ang promotor, ako rin ang point person ng lahat. Pero ang lolo Macoi, kahit nun namumudmod pa lang kami ng stubs, waley reply yun. Si Yuki (@butchmenot) ang common friendship namin at c Yuki din ang kumuha ng stubs nya. After the event, nagtxt ang lolo mo. What followed that single message was a string of events that made my world stop at some points, and made my heart drop in every turn.

If truth be told -- segway muna-- di ba dapat naman talaga laging i-tell ang truth? Parang shunga yung expression na yun, kalevel ng "honestly" at "actually"... Pwede ba naman na "if i would lie..." Hemingway, kumuda pa di ba? As i was saying... If truth be told, ako talaga ang naunang lumandi. Sa twitter, sa text, sa fb. Sa mga mentions, sa chat, sa phone. Ramdam ko, karir na ito. Di ko rin alam san ako kumuha ng kapal ng mukha para umemote ng todo at magpa-girl ng walang humpay sa lolo mo. Dun rin nabuo ang tawagan naming Mob at Mok. My own Blaine. My own Kurt. Lakas maka-Glee ni bakla!

After the event, nagkita kami uli ditey malapit sa Katipunan. Madaling araw na and dinaanan nya ako with his friends kasi me inuman daw sila malapit sa Iskwater. Naloka lang ang buong teammates nya kasi naka-puke shorts akeiwa. Mas naloka ako kasi buong company ata nya yung andun hehehe. Meet the friends na agad level namin? Ambilis naman... Nung pauwi, he texted me with simple words. "I'm happy." Ako rin...

Next na pagkikita namin, di lang ako naloka... Nag-blush na ang buo kong pagkatao, isama mo na pati sa angkan ko! Syet, balbong balbon ang peg ko, semi-kalbo pa. Biglang may dalang flowers ang lolo mo! As in stargazers! Sinong wititit maba-baliwag nun davah?!

Kaya wit akez maka-blog kasi nga I am working on my book na di ko naman ire-release, bet ko lang mag self-publish. At bet ko ring gumawa ng mga kanta na sasabay habang binabasa ko ang bookelya. Tipong soundtrack sa bawat emote. That night, I was busy sa pagsusulat ng "Bitaw" -- the first track on my album. Taray, album talaga?! Eh dahil nga busy ako sa pagsusulat at paglalapat ng musika, kasama si Ghira ang aking musician friend, wit ko ata nabigyang pansin gano ang Mob. Nung pauwi na, saka lang kami naghold-hands ulit. Destinasyon ng mga beki: Iskwala Lumpoor. Kaya hiwa-hiwalay kami ng taxi, shempre kaming duwa lang sa isa para me moment naman kami.

And there, we shared our first kiss. It was like Ted and Victoria in How I met your Mother. I didn't want him to kiss me. Because the moment leading up to the kiss was just as good as the kiss itself. It was more innocent. A pure kiss, if there was such a thing. It was the anticipation that made it even more innocent. Yung di mo alam kung tutuka ka ba, o magpapatuka ka lang. While we were in MOMOL mode (make-out-make-out-lang) I was silently asking God to let him be the one who will momol with me forever.

Kinabukasan, alas-seiz na umuwi ang mga hitad. Nagpaiwan si Mob. Shempre momol uli. Sa bath tub, sa kwarto, sa sala, sa banyo, sa hagdan... Choz! Kala mo andaming lugar sa bahay ko para mag-momol eh noh?! Something was holding me back. His touches were telling me to go... but I never went. Di natuloy ang momol, feeling kasi nya di ako interesado, and I felt like I'm not ready yet. Babae ang peg ko eh. Nung gabing yun, di ako beki. Ang bet ko sana, mahalin ko muna sha before kami magkembangan. Alam mo yun, for a change, pag-ibig naman ang maging pundasyon ng relasyon davah -- wititey andaloo, wichikells erbogelya, wiz ang ka-ngenge-an. Ayokong sabihin nya balang araw na pinatulan ko lang sha kasi nalilibugan ako, or lasing lang ako. Gusto ko handa kami pareho, na mahal namin ang isa't isa. O di ba, babae talaga?!

Our friendship continued. Pero confused kami minsan. Isa-isa lang kasi ang ligawan. Pag niligawan ka enjoyin mo lang, wag mong sabayan ng ligaw din. Para di kayo magkalituhan. Sa Pagpapalibre, yun ang mejo magulo sa amin. Eh since di naman uso sa kin ang pride, keri lang. Ako pa sa kakuriputan kong to. Ni hindi ako competiive na makipagsabayan sa paggastos. Feeling naman ata nya eh obligado shang ilibre ako since nagkakariran nga kami. Yung linggo-linggo naming pagkikita, super special sa akin. Sabi ko nga sa isang tweet, he brings out the woman in me. Sha ang kasama kong manood ng NOW ni Anne Curtis at Cristine Reyes. Masaya pala pag bayola ang ka-date mo noh? Kasi nag-aagawan kami sa role ni Anne hehehe.

Culminating activity namin last Saburdey. Balck Party sa Malate mam, napagkasunduan namin nung dalawa pa naming friendships na costume galore ang effect namin. Ako, si Mob, si AJ at si Brian. Si Brian mam, nakilala ko thru AJ. Si AJ, offismate at wavemate ko dati sa col sener. Eto silang shotlo, at akez naman yung sumunod. Ayako mag-drag queen davah?! At spell bulaklak sa tenga?! Loud!!!

Just a brief history, dati na-inluv akez kay AJ. Niligawan ako nyan eh hahaha. We were the closest among our wave, sha si meg na kasama ko rin sa Jigs Zomba Day. Nagkaroon kami nyan dati ng falling out, siguro mga 2 years? Kasi nung minsan na pumunta kami sa Taguig at nag-smorgasbord at buffet sa mga boylets, I made the worst mistake a beki can do. I kissed his boylet. Tapos the very same boylet eh kinembang ni meg, at me eksena pa silang duwa na pwedeng ika-bilibid-china ni kuya. At di pa jan natapos, worst-er eh iniwan ko shang mag-isa para kumembang sa shupatid nung kinembang nya! Yung away namin was uber kalurQUI of the century. Ang point ko, lalaki lang yun, ni hindi nya bowang seryosohan. Ang point nya, bat di ko na lang sinabi na betinolla ko rin si kuya? Lumala ng lumala, hanggang sa naibaon na sa limot, and eventually we found our way back and remained friends. Good friends.

Eto na nga, haba ng brief history ko davah?! Last Saburdey, sa Black Party, ginusto ko namang mag-drag kaso ang sakit sa paa neng! Spell takong ba naman si bakla! Naloka nga si Migs the MGG at si Gibbs Cadiz. Eh kasi si Bi-Em na na-meet nila dati, mukhang ex-con. At yung Bi-Em na na-meet nila nung event, pang byu-con! Shala! Kine-claim ko talaga noh?! Kaso sa sobrang sakit lang ng paa ko, wiz na ako maka-partey-partey sa Bed. At di ko rin naman gaanong vetzin taktaktak ang crowd mam, puro may hasang! Kyombay akeiwa lagi sa piling nina Gracia, ang babaeng bakla ng dekada nobenta. Hanggang umuwi kami ng sumikat na si Ra, at bumorlogs na si Thoth, waley sayawang naganap sa buhay ko. Yun tatlo lang ang nagwala.

Sa isip ko, okay lang na di ko mabantayan ng bongga si Macoi. Kasi nga, I'm his Kurt. He'll always sit beside me when we eat, he'll always hold my hands when we walk, he'll always be around when I need him. Kasi ganun din ako sa kanya. He is my Blaine. I may not be ready yet, but I will be, soon. I was too busy preparing myself to be with him, di ko napansin sha naman eh unti-unti na palang nagmu-move on.

I was seriously contemplating on Mob habang sinusulat ko toh. I wanted him to read this first before I publish it, pero nagbago na ang eksena ngayun, kaya ipo-post ko na to at dito na lang sha magbasa. Kasi my dear self, our story was supposed to be a cliffhanger. Some type of a series na tututukan at babantayan kong isulat. Some kind of an open-ended story, with different moments in our relationship. Some sort of a saga or a chronicle, with powerful and witty one-liners for a closing. Not anymore.

You see, AJ was just like me in many ways. He too, made the worst mistake a beki can do, and that is to kiss a friend's man. He kissed Mob, and I can't blame him. Also, I forgive him. Umamin naman si bakla, siguro para wag na maulit yung eksena namin dati. And since ang mantra ko ay... sabay sabay tayo... I choose happiness!!! Kaya that's what I'm trying to do now.

The sad fact is, Mob kissed him back. It was a two-way traffic road hehehe. Grabe lang kasi mapa-straight o bayola, bigo si Bi-Em. I actually think I saw them, or parang iba yung kahalikan ni Mob that time. Ewan ko na! Di ko na inalam kung sinong unang tumuka. Di ko na rin gustong malaman kung nag-slant ba ang mga ulo nila, kung tumingkayad ba si Mob at yumuko si Meg. Basta ang alam ko, they kissed. And kisses always mean something. At least in my book, it always does. And so here I am, singing Jar of Hearts again, wishing I have never kissed him, I have never known him, I have never loved him.

I'm serry ang shugal kez mag-post. Naligaw kasi ako. For almost three years of blogging, this has been my outlet of frustration, hurt, pain, fears, rejection, anger, happiness, kilig, and all that kembot. I started writing for myself. Nakalimutan ko yun. Because of people reading this blog, naging conscious akez sa stats, sa traffic, sa comments, sa links, sa RSS, sa site visits. I forgot why I made this blog in the first place, and that is to let my inner star shine to the world.

And so, I'm going back to the basics. Magsusulat ulit ako for the joy of writing. For the self-expression. For the pouring of emotions. With that, here I am pouring myself out once more. Kebs na sa mga dautera. I am writing for Bi-Em. I am writing for Jabo. I am writing for me.

It took seven days for the stargazers to dry up and die. It might take seven days for me to move on. Or seven months. Or seven years. Or seven hours. I really don't know. All I know is the number one anti-dandruff shampoo.

And all I can say is... I'm back.

To blog, to write, to compose, to post, to teach, to learn, to bitch or butch around, to think, to watch, to cry, to laugh, to smile, to be happy.

Because once again, I am nobody's beki.

Condescending

2011-10-15T13:43:00.002+08:00

"Hinalikan nya ko..."

Sensya naman pecha na bago ko makyopos ang part 3 davah?! Eto yung part 1 at part 2. The escapade, now aptly named as "The Triumvirate Haggardness" hehehe. Eh kc nga nabuang ako sa isang kasinungalingan wahahaha.. Nauto ako ng isang baklang di kagandahan.. Nagpadala ako sa kinang ng mga bituin na pawang iginuhit lamang! And now i'm back from outer space. I realized I am my own star.

Heto nga yung kasunod ng eksena namin sa baguio.

Pagkasabi nya nun, cguro na-reboot ang sistema ko ng mga 10-15 seconds. Nun nakarecover na ang IOS 5.1 ko sa pagkashock, that was when the charade started.

"Wag na nating pag-usapan yan..." ata ang kuda ko sa kanya nun sabay talikod at itinuloy ang pagdakdak sa pinsan kong dating myembro ng kulto. Naramdaman ko ang mahina pero may diin na paghampas ng unan sa likod ko. Ang di nya alam mas malakas ang hampas ng realisasyon sa utak ko pagkatapos ng kanyang chozfullness revelation. I was right... After tonight nothings's gonna be the same.

Since heightened pa ang aking senses dahil sa chenelar kanabis na dinutdot nila sa posh kong tonsils, di ako makatulog. Agaw-ulirat baga ang level yung tipong kala mo gising ka pa pero nananaginip ka na pala. Di ko kineri kaya tumayo ako para bumaba at mag-drinkaloo ng plenty of water. Di pala kasali sa senses na tumalas ang paningin kaya I had to utter "let there be light"... And it was still dark! Tae di pala voice activated ang bumbilya ng tahanan hehehe...

Kapa-kapa ang solusyon sa kadiliman. When i finally found the switch, lo and behold... the woman and the boy -- who became a man right before our very eyes -- magkaagapay sa kama at astang tulog. Ay dedma! Nauuhaw na ko! Gumora na aketch sa baba para magpakalunod sa isang basong mineral water!

Bonding muna with gwapong Tonton (na super open sa mga beki at tanggap na tanggap ang kalandian ko) at forever dreamy na Kirk (na kahit talaga sisenta na ko eh malamang crush ko pa rin) hehehe. Nomnom ng h2o para wit ma-dehydrate!

Pag-akyat ko sa room, dedlak na uli si Bombie the bumbilya. Yung kwarto kasi pagpasok mo, me parang hallway na isang dipa lang ata, courtesy of the aparador sa kaliwa. Andun pa lang ako na-feel at na-sense ko na may kembangang nagaganap. It may be the hanubis canabis chenelar that I took. It may be the creaking floor. It may be the "impit na ungol at halinghing". It may be my über-jealous heart. Or it may be simply the two of them expressing what they have been feeling all those times that I tried to block them. I will never know, and as I know her she will deny it. All I know for sure is... I'm broken yet again.

Bumaba na lang ako uli. Nakipagkulitan kay Tonton. Kinilig kay Kirk. Natawa ng hindi umaabot sa mata. Sumaya ng di umaabot sa puso. Nabuhay ng walang kaluluwa. Choz! Kalalim naman! Wit! Nagenjoy talaga ko uli sa baba. Kasi even before, somehow I knew this would come. And i'm not in the position para warlahin si Katrina kasi wala naman akong karapatan.

Pero kilala ko ang sarili ko. I know sa mga susunod na araw, parurusahan ko si Katrina sa paraang kaya ko. Kahit yun mismong pagtawag sa kanya ng "Katrina" instead na "Ka-te" alam ko ramdam na nya. Sabi nga nila: mabuti akong kaibigan, masama lang talaga ugali ko. Wala akong karapatang magalit na naging sila ni Kevin, pero keri kong magtampo dahil pareho kaming may feelings for Kevin at dinisregard nya yun. At dahil close kami i hold on to the right na mag-inarte sa kanya. Medjo walang sense para sa ibang tao pero between me and Katrina alam kong gets nya ko.

After a few laughs, an once of courage and some push from my inner Pep.Ph umakyat na rin akez. Binigyan naman ako ni Blink ng tapang eh! Naks Kakeru ang peg! Bahala na si Akasukin Cha-cha! Oras na para ipack-up si Lucy Torres-Gomez at ilabas si Gretchen Barreto! Lagi naman nasa bagelya ang pink stilletos ko!

Tiptoe pa ko paakyat para sana bubuksan ko yung ilaw sabay sigaw ng "Mga walanghiya! Mga imoral! Pinagkatiwalaan ko kayo! Nagpapakapagod ako magkuskos ng kubeta para may maipalamon sayo tapos ganito lang pala igaganti mo! Hayup! Hayuup! Hayuuuup!!!!" at padausdos na sasandal sa pinto at manghihina na parang nauupos na kandila. Pag me mga ganyang naiisip ako, sa maniwala ka't sa hindi pinapraktis ko talaga ng 2-3 times. Kaya nung redi na si bakla, nag-clap na ang clapper at enter the chenelin na akez sa room.

Eh pag-opensesame ng bright lights in the big city, wit na si lalaki! Bigla akong nalurki! Nalito tuloy ako kung trulalo ba ang sabon o ang isang daang damit ay pawang iginuhit lamang?! (Editor's note: "nalito tuloy ako kung totoo ba ang nakita ko o drawing lang ang lahat." hehehe!) Eh wala na palang eksena, layladee (lie--higa) na lang akeiwa sa kama sabay talukbong at borlogs.

Kinabukasan, patay-malisya. Parang walang nangyari. Nakikembot pa ko sa pagkatay nila sa isang classic at exotic na pulutan. Kinausap ko muna bago katayin kaso di ako naintindihan. Di nga pala ko tomboy kaya di rin ako parseltongue! Nakakaloka ang pagkatay! Sa ngalan ng aphrodisiac at ulam! Que barbaridad! Nung natikman ko after maluto, di naman ako naimpress sa lasa... Sana hinayaan na lang shang makipag-usap ke Lord Voldie.

Tuloy ang sked namin ni Katrina na lalabas ng balur at gogora para bilhin si Cleopatra, ang magiging kapatid ni Mercedes -- ang aking gandara parks na wigaloo. Bet ko yung egyptian look next photoshoot eh hihihi! Todong eyeliner na tatalo sa kohl ng lola mo! Yun ang destinasyon namin ng babaeng katimora! Shopping ng heriret na todo sa bangs!

Eh naalala ko yung spa na bet kong puntahan kasi ang ikukuskos nila sa balat mo eh tangkay ata ng strawberry at dagta ng longan. Aba parang mas trip kong magpakaskas ng libag ngaun ah... At dahil nga birthday month ko ang August, treat ni Katrina ang araw na itu. Pinili ko yung mas maharlika hehehe! Package kung package! Masahe, body scrub, facial, hair spa, mani-pedi, foot scrub, pati ear spa pinatos ko! Choz! Parurasahan ko na lang sha, uunahin ko na ang bulsa nya.

The whole time na pina-pamper kami sa North Haven Spa, sige naman ang simpleng kuda ko ng mga pasaring at parinig. Kuskusin mo maigi ate para luminis uli ang makasalanan nyang katawang lupa! Alam ko na kung anong masarap na partner netong tsaa nyo: laing. Ay ate nakakatanggal ba ng pantal ang hagod mo? Pakidiinan kay Katrina! Me caladryl po ba kayo jan? Pakibuhos po sa kasama ko -- isang buong litro!

Matapos ang kembular para kuminis na muli ang kutis ng bakla at mabanlawan sa dumi ang Katrina, buysung na kame ng ticket to Manila para wala ng makapigil sa pag-go home namen later. Knowing Kevin and his bros lulunurin kami ng mga yun sa hard drink, yung tipong ikaw na ang susuko at magde-decide na matulog na lang muna at umuwi kinabukasan kasi langong lango ka na sa kwatro kantos na may apdo n sawa. Pramis nakakaloka ang lasa! Uunahan na namin, dapat me sked na kami pauwi para maka-jescape naman kami from Azkaban at hindi kami ma-beng beng sa byahe.

As expected, jinuman galore agad alas syete impunto. Me boom-boom-boom na kainan kunwari, then fireworks agad ng jalkohol kalurki! Dalawang ikot pa ateng! Ikot si Empi Lite na ditey sa Baguio eh wit nila kayang gawing light... at yung kwatro kantos na pang-lukring. Sino ba naman di mangengenge nun davah? Sige sa kuda si Katrina sa kanyang newfound at old friends. Sige naman ako ng kembot kay Kevin -- a different Kevin, barkada nila. Mega akbay kasi sa kin, kala mo naman eh kagwapuhan hehehe. OP naman kasi si bakla! Sa super ka-OP-han kez, ang ka-holding hands ko teh... bilat! Ang lagay eh sha lang ang me borboli moment?!

Masama man ang loob ko, pero dahil kaya namang lunurin ng alak ang emosyon, sige na, lunurin na lang natin. Sige, tagay, sige, laklak, sige nomo. Ending ng 1230AM flight namin, nakaalis kami 430AM. Talagang ngenge kami pinauwi ng mga hayup! Bangag na bangag ang peg ko davah? Nagkandasuka muna ko sa 711 bago mag-board sa bus hehehe.

I was so sad. First, dahil alam kong wititit na kami magpapakita uli kay Kevin. Last na toh. Even before we went to Baguio, yun na ang desisyon namin pareho. Unless sha ang bumaba at humanap sa min, wala ng triumvirate reunion na magaganap. Baka ipalit na lang sa pwesto nya si Ann Kulot. Taray, na-dethrone si Ungas?! Second, dahil alam kong kahit di ko dinibdib, dadalhin ko ng mahabang panahon ang sugat ng eksenang nasaksihan ko sa kwarto. Wala man akong karapatang magalit, wala man akong karapatang masaktan, wala akong pakialam. Hindi ako care bear, I dont care! Kesa kimkimin ko at ikalaki pa ng right ventricle ko yan, ilalabas ko na lang ang sakit. Ang solusyon, end of friendship.

Desidido akong wag pansinin si Katrina buong byahe. Kesa magkasakitan pa kami at pagulungin ko sha sa unahan ng bus, wit na. Hayaan na lang si ate. Borlogs ang inatupag ko para mahulasan sa pagka-ngenge.Eto kamo ang siste: nagising ako at bigla akong nag-panic. Natatae na ko. As in taeng tae! Potah! Tyanenat umayos ka! Di ko keri toh!

Idaan sa borlogs neng. Iklipany uli baka mag-go away si LBM-feel. Ay wit! Wit ako maka-shulog, at wit nag-go home si LBM-sense madam! Shueng shue na talaga akez! Pano ba itey?! Pilipit na ang tumbong kez, kulang na lang pasakan ko ng hinlalaki si pwetlak para lang mapigilan si kuya. Naiidlip-idlip naman ako kaso andun talaga yung panic mode na pagpipigil.

Sa wakas dumating na kami sa stopover. Baba agad si atashi, gora boom boom sa CR. Taena! Under renovation! Sige mga manong constru! Hukay pa! Puro urinals lang ang meron teh, pano naman akeiwa nitey?! Ask akez ke ate tiketera san pwede pumupu. Ahhh, dun daw sa gitna ng hinuhukay ng mga konstru, me isang cubicle na pasok sa banga. So gora na si bakla, literal nasa gitna itu neng. Tapos nasa harap silang mga masisipag, naghuhukay ng ginto. Partida, wala pang pinto si cubicle, plywood lang na ihaharang. Me siwang ng siguro isang dangkal sa kaliwa kasi di rin sakto plywood sa doorlaloo. Keri! Tae mo na yan beki!

Squat si bakla, kesehodang buyangyang na si pechay sa siwang, wala naman sigurong sisilip. Minamadali ko na ang pag-ire para ma-kyopos na ang kalbaryong itey. Tangina napamura talaga ko bigla! Yung isang konstru bigla kamong sumilip sa gilid! Siguro curious ampotah! Napahiyaw ako sabay "Ay! Kuya may tao po!" sabay takip sa pechay. Ngisi lang si kuya sabay alis. Bakla bilisan mo na! Ilabas mo na lahat!

Eto kamo. Ang plywood...boog! boog! boog! Slow mo pa ning. Nalaglag si plywood, jumogsak sa harap ng mga manong konstru! Blag! Sabay sabay pa silang lumingon. At napanganga na lang ako. Takip sa mukha. Ay takip sa pechay. Ay ewan ko na. Sila manong nakanganga rin. Nawalan ata ako ng malay ng mga 2-3 seconds. Nung nagkamalay na ko uli, binilisan ko ang paghuhugas, pagsusuot ng pantalon, pagtakbo at pag-walkout. Nun nasa pinto na ko, saka ko narinig ang tawanan ng mga hinayupak. Mangiyak ngiyak ako na natatawa pag-upo sa tabi ni Katrina. Ang nasabi ko na lang...

"Ka-te... alam mo ba..." and that was it.

Friendship reinstated.

Saturation

2011-10-08T01:43:00.001+08:00

I'm sure you'll say this after reading the first paragraph: Zombadings na naman? Remington pa ren? Jigs Dimayuga uli? Di ka na ba nagsawa bakla? Ano to, PR firm? Indulge me Bekilandia. And as early as now, me disclaimer na ko kasi malamang ang maka-appreciate neto eh yung mga taong nakasama ko sa aking zomba episode. I'll try my best to make this the last Jigington post. Beki pinkie promise!

Ilang linggo na kong kuda ng kuda about Kerbie Zamora and Mart Escudero. Gumora pa nga aketch sa teyping ng Mart para kumembot ng bidyow davah? Nang dahil sa twitter, naging instant celebrity si bakla, third wheel sa twitter sa tambalang Remington at Jigs aka Jigington. Kung dati eh bente-dos lang ang followers ni atashi case, ngayonchi neng dos-bente-dos na. Oh di ba two humps agad ang dumagdag!

To say that I felt special and in-the-loop was an understatement. Third wheel nga ang peg ko davah?! Ganung level ang pagka-assuming ng bakla. Ang lakas lang maka-nyurtista ng dalawa davah? Kasi they really reply, talagang harutan at kudaan, landian, todo flirt, at kung anik-anik pang twitter moments na nagpapatigil sa mundo ko.

Until I received a DM (direct message) from Mart asking for my number. Syet ako na talaga! Ako na ang hinihingan ng number ng artista! Then later, si Kerbie kinuda rin ang number ko. May mga pangako ang duwa na lalasingin daw akeiwa sa Central Mandaluyong at lalaklak ng 2+1 na choco loco. Call naman si bakla, saka ko na-realize na ang bet pala nilang ipainom eh yun mismong 3 pitsel! Kaloka madam!

Sige lang ang DM ng dalawa sa twitter. Dreams na magka-project pa uli together. Sana magka-award ang Remington sa role nya sa Zomba. Mga bagay na personal na nagpa-feeling close sa akin. Kumusta naman si Kerbie, araw-araw, walang patlang, na-screenshot ko pa, me "good morning yours!" yan tuwing umaga. At nabuo ang "mine" at "yours" peg namin ni Kerbie hihihi. Ako na! Ako na ang possessive!

One time eh kumuda ng fans/supporters day ang gwapo. Ako namang si patola, ayoko para solo ko sha. Selfish ako ayako ng kahati. Eh na-realize ko pag me iba pang kumuda na umako ng pwesto, di na ko ang bida-bida hehehe. Tutal pabida naman talaga ang bakla, inako ko na ang responsibilidad. Basta dapat eh Sharon-Gabby ang drama namin: una kang naging akin! In a way, nauto at napasubo ang bakla.

It was settled, ako ang naging "madam president" ng grupo na mag-oorganize ng Jigs Zomba Day. Naghanap ng mga makakasama sa pagpaplano at paggastos na rin malamang. Me mga ~~nauto~~ nag-volunteer naman. At dun na nabuo ang yet to be named The Kerbies. The core group planned for the event, tasking, conference chararat, at kung anu-ano pa. I-utilize ng bongga ang twitter, fb chat, all-network-unli, email at messengers. Na-meet ko si Al, ang fanclub president ng Martians -- mga fans ni Mart.

Nung unang meeting ng "organizers", tinawagan ni Al si Kerbie para makausap ko. Kulang na lang eh maihi ako sa kinauupuan ko dahil nga makakausap ko na si "mine" ng totoo. Kasi lagi naman sha nangangako ng tatawag at magtetext pero di naman natutupad ampotah. Kaya nung finally eh nakausap ko ang lolo mo, para kong inaatake sa puso sa sobrang kilig at kaba. Kaso naloka ko sa komberseyshon namin. Parang di nya ko kilala. Me linya pa sha na "Di ba nasabi sayo ni Al yung sa twitter?" Nganga ako ng ilang minuto, trying to process what just happened.

After ng meeting, kinompronta ko si Al, and umamin naman sha. It wasn't entirely Mart and Kerbie updating the accounts. Tama yung isang nag-comment sa una kong post, sometimes it was their handlers who reply and tweet. Naloka lang ako kasi pati ba naman sa DM?! It was personal na di ba? Kumbaga, if I was being used as part of their promotion, walang problema. Pati DM na wala naman nakakakita? It was really foul. The handler was trying to tweet ala Mart at Kerbie.

Si beki nagbi-build ng friendships and relationships based on pretense and pagka-assuming kasi "he tweets based on how Mart and Kerbie would speak and talk"... Kaya andami tuloy nagtataka kung bakit parang baklang bakla magtweet yung dalawa. Eventually nilagay naman nila yung "fan service" pero what does it really mean? It was clear to me na may nagtu-tweet na astang sila. The question was nababasa ba talaga ng dalawa?

Naganap ang buong pagtatapat ni Al sa ilalim ng puno ng caimito na nagbigay sa kin ng sangkatutak na kati. Malaglagan ba ko ng higad habang nag-eemote?! Kaya ayun, nung nagkita na kami ni Mart, literal nangangati ako. At effortless ang nganga ko sa bidyow ha, kasi nga iba ang emosyon ko that night. And as expected, di rin ako kilala ni Mart. At pag tinatanong ko sha about twitter, ngiti lang ang sagot.

Lumaklak kami ng apat na bucket ng Manila Beer. Nagpakabondat sa cheese puffs. At nag-inarte magdamag. Matapos ang araw na yun, ilang araw kong peg sa soundtrack ang "Jar of Hearts" na paulit-ulit kong nginawa sa byahe, sa bahay, sa bath tub, sa kwarto, sa kalsada, sa LRT at MRT, at pati habang tumatae. Sino ka sa tingin mo, handler?! Nangongolekta ka ng mga puso para wasakin?! Mapulmunya ka sana jan sa yelo sa puso mo tae ka!!!

Pero at the back of my mind, ang shala ko naman. Ako na! Ako na ginagamit ng artista! At dalawa pa ha! In the end, I decided to accept it and move on na lang ulet. Me magagawa pa ba ko eh nagamit na ko (naks) davah? And I cant even blame the two kasi wala naman silang kaalam-alam sa pinaggagagawa ng handler nila. Ang mantra ko nga eh "I choose to be happy" di ba? Eh di apply it in real life.

Tuloy ang event. Nagpamudmod ng mga stubs at naningil ng ambagan. Nagpa-reserve ng acoustic band aka mga kainuman ko sa bahay ni Clodualdo hehehe. Talented naman ang mga lolo mo, wit ako mapapahiya for sure. Nag-ayos ng program. Nag-isip ng mga pakulo at games. At shempre, tuloy lang ang landian sa twitter. Since alam ko na kung cno ka-tweet ko, wit na ang DM. And nakilala ko naman sila ng tunay so keribelles na. Nagtetxt din minsan ang Kerbie after forty-eight years nga lang.

Minsan nakakabaliw lang ang lolo mo. Hindi sha involved sa pag-aayos, kulang sa PR, hindi ata marunong mag-text. Parang di sha makapaniwala na itutuloy ang event, and that some people would actually pay just to see him. Kasi shempre wala naman kaming budget kaya lahat ng kukuha ng stub for the event, paysung ng three humps. Maharlika pa ang nakuha naming place kaya wit talaga sa badjey. Since model-model naman talaga ang career ng gwapo, I guess di pa sha sanay na may mga fans.

Todo promote na kami ng grupo. Me kanya-kanya pang stasyon kung san kami pupwesto para makipag-meet for the stubs. Nangolekta kami ng pam-paysung sa bar na walang mic at mic stand hehehe. I was actually proud of the organizers kasi spirit of volunteerism at kilig lang talaga ang motivation ning! Pero pag napapaisip kami, ni-nu-ni-nu-ni-noo, sana worth it. Sana deserving shang suportahan, kasi yun na ang nangyari sa min, support group na talaga sa fanbase ng lolo mo.

Nakaka-chat ko si gwapo sa FB, pag natyempuhang online. I have to admit, we're not actually friends. Just a celebrity talking to a fan. Just a start-up actor talking to the organizer of his event. Di ako nagpi-feeling close, di ko sha china-chat na parang long-lost friends or tropa ang eksena namin, basta I give him the details of the program, I tell him kung anong kembot at kembular ang gagawin nya, and magpaulan sha ng maraming maraming kindat, ngiti, flying kiss, at tatlong toneladang charm. Walang "musta, san ka?" at "anong ginagawa mo?" kung anong kailangan ko at tanong nya yun lang. Me konting pa-cute on my part, pero hanggang dun lang. I'll never forget my role as a fan.

Sa wakas, dumating ang pinakaaasam-asam kong araw ng paghaharap. September 24, 2011. Jigs Zomba Day na! Aligaga ako umaga pa lang kasi kinuda ko pa ang mic stand sa Tayuman, at dumaan pa ko ng PNU para sa isang errand. Kaya pagdating ko sa Chef's Bistro sa Tomas Morato haggard na haggard na ko. Inayos ang mga upuan, isinabit ang mga tarp (yes, mga!) sinetup ang sound system, nagsoundtest ng pink hello kitty na mic, kinuda ang props, raffle prizes, games, registration, souvenir, at naghintay sa pagdating ng bisitang pang-jolina... magdangal ahahahaha...

Starstruck ang bakla pagkakita at pagka-shakehands ke Kerbie. Si Mart pasimpleng nganga lang ako, sa lolo mo di ko kineri na pasimple. Nag-ask talaga ko ng yosi at 30-minute nganga time. Tutal waley pa ang mga udangchi na ka-join force sa araw ni Jigs, kinalma ko muna ang aking inner beki at sinubukang magpaka-propesyunal para pag program na eh di na ko nganga. Larger than life kasi ang lolo mo!

Itey ang ilang piktyurakka namin ni Mine during the event.

Sabi n mga beking dautera eh birthday ko raw ata kasi ako ang pinakamasaya. Ang bilin ko kasi sa lolo mo, akbayan ako lagi hehehe. Me kandong moment, me reenactment ng hagdan scene, me photo op sa mismong hagdan ng bar, me pasahan n gummy worm, at binanatan ko sha ng ultimate pickup lines.

"Anong height mo?"
"6'1. Baket?"
"Tangkad mo pala! Pano ka nagkasya sa puso ko?"

"Alam mo pag kasama kita para kong troso."
"Baket?"
"Kasi bet na bet ko magpasibak sayo!" Napamura si gwapo wahahahaha!

What I loved about him was his humility and sincerity. Taong tao pa sha wala pang bakas ng pagka showbiz at pagkaartista. Pag naiirita ipapakita, pag gutom kakain, pag gusto magyosi yoyosi. Mart on the other hand, sincere at nakakakilala naman sa familiar na tao, mapagbiro at warm, pero parang praktisado na ang galaw. Wala kang makikitang special na pagtingin nya sa isang tao, pantay lahat. Sanay na sanay sa galawan ng showbiz. Still, he's adorable. He's a certified actor. Kerbie is a different story.

That day, sulit ang ikinanta ko ng Jar of Hearts ng ilang araw. I had fun. Bonggang bonggang bong bong fun! I can speak for the group to say that it was a successful event. Impernes ka manilyn reynes at kay coney reyes! Plunging neckline with matching beads! Winner! Lahat ng taong kumuda, at lahat ng taong napilit kumuda that night, naging masaya.

Nung nagpapaalam na kami sa mga fans, supporters, intrigera, at mga usyusera, at pati kay Kerbie na rin, he gave us a promise for our next project: photoshoot hehehe. At habang nagpapaka Thank You Girl ako sa mga umuuwi, I shook one specific hand... and that handshake lingered for about 30-40 seconds. Hmmm, talk about future blogs.

Ecstatic ang lahat after the event, and we all became instant friends. Yung isang babaeng bakla, pinaghintay ako ng dalawang oras sa Farmers pero nun nagkita na kami kindred spirits ang drama. Yung isa ring mashungkad na beki, na fierce-fierce-an kung maka-pose, lakas maka-tyra bang ng lola mo! Yung meg ko from JPMorgan na nagbalik sa aking piling. Yung camwhore na literal -- kasi andami nyang cam. Yung hobbit na ang liit ng height pero anlaki ng utak -- as in tama sa utak! Yung naka-shake hands ko ng mga 30-40 seconds (ulitin?!) na di ko akalaing makikita ko pa ulit. Yung mga baklang dautera na nakakaloka. Yung mga reader ng blogelyang ito na sinuportahan ang kagagahan ko (ehem, Yuki?!) Yung babaeng naka-sleeveless na antigas ng mukha, nahalikan tuloy ni Kerbie balikat nya! Yung small friendship kez na OMG -- as in OM Girl kasi nyupereyshun manedjer si beki. Yung beaucon icon na winner sa pagmamahal sa beaty pageants.

Yung mga baklang nakilala ko. Yung mga baklang naging kaibigan ko. Yung mga baklang nainsecure sa ganda ng legs ko. Yung mga baklang naloka sa ganda ko! Sila. Sila ang nagpakulay, nagpaganda at nagpasaya ng gabing yun. And of course -- Mr. Kerbie Zamora.

After a week, nagkaroon kami uli ng special screening ng Zomba sa Fully Booked, Boni High Street. Birthday ko ulit. Kasi habang ginagawa ko ang unang song na sinulat ko -- part ng Album na Maton hehehe -- eh me tumawag sa kin kasi me bisita raw ako, at paglabas ko, andun si Mr. Handshake, may hawak na bouquet of flowers. Stargazers pa! Napapikit na lang ako sabay tanong to my blushing gorgeousness -- is dis rily is it?

Nanood ako ng zomba na may ka-holding hands sa kanan, at may Kerbie Zamora sa kaliwa. At may Mart Escudero somewhere sa unahan. And friends gathered around me. Another victorious night na natapos sa hagdan ng bahay ko, at naging saksi sa pagpaplano namin kung pano kami mananalo sa bandang huli nyahahaha!

Last Tuesday, to bid farewell to the Hagdan Phenomenon and to the Suman Effect of Zombadings, I watched it again sa Gateway, last main feature. As if to complete my Zomba experience, I saw the writer, Mr. Raymond Lee, and the director himself, Direk Jade Castro. And one real-living zombading -- haunting the moviegoers, lurking in the shadows of the cinema house, walking slowly as if pained by his own existence. And that was it.

Zombadings have ended its successfull run. But I'm sure in my heart, my experience with the cast, the writer, the director, and most especially the fans and friends. It will stay with me for good. For better or for worse, till Gaydar do us part. Award!

Power Kindat

2011-09-25T13:43:00.002+08:00

Sensya naman mga beki, nganga pa ko sa kilig ng Jigs Zomba Day kahapon. Sensya na rin at inuuna ko pa ang pagka-madam president kesa sa blogelya ko hihihi. Magsisipag na ko pramis! Kasi me guest of honors na ko sa book launch ahahaha...

Magba-blog akeiwa mamaya pramis, ipo-post ko na yung part 3 ng Baguio escapade at ang part 4 ng Wow series hihihi... tsaka shempre mga eksena kahapon sa "fans-day-slash-birthday-party-ni-BM" hihihi... For now, eto muna ang power kindat ng lolo gwapo! Video after the jump! <3 <3 <3

PS: Salamat kay Bong na kumuha ng vid. Kasi ako ang host na tawa ng tawa sa likod, kaya di ako makakuda gano hihihi... Pramis I'll blog later. =P

Wow! The Attachment

2011-09-24T01:43:00.004+08:00

"Bat kaya magtetext pa eh nasa tabi lang kita. I love you too!"

Bilang may event na kami mamayta for Mine este Kerbie Zamora, eto naisip kong ikuda muna ang part 3 ng Wow Series ni bakla. Baka sabihin nyo naman kasi eh puro na lang ako zombadings at jigington at kerbie (trulili naman)... Heniwei, eto yung part 3. Me part... 8 pa ata hehehe!

So ayun, matapos umaylabyutu ang gwapo, itinago ko ang bonggang-bongga kong kilig sa pambubuska. Tawa ko ng tawa kahit kinukumbulsyon na sa saya ang menudensya ko at nagliligalig na sa impit na pagtili ang lalamunan ko. Dinamay ko pa sa pangaasar si Manong. "Manong Driver oh I love you too daw. Saksi ka Manong ha!" sabay tawa na pwedeng humalili kay Odette Khan!

Those days, hindi pa ako ang reyna ng Iskwater. Nangungupahan pa ko sa Mandaluyong kasama sina Bebang, tropa ko ng college, at Manay, tropa ni Bebang na taga-bundok tralala. Lahat ng eksena namin ni Wow eh naikuda ko sa dalawa.

Since ako ang commskills trainer ng account nila, lahat ng new trainees eh sa kin muna dadaan. Dun ko naman nakilala ang aking uber loving at sweet na soulmate, si Kong. In a way, kami ang magkaka-wave kasi after nila ng training under my tutelage, next stop eh product training at ako naman ang naki-sit in sa klase nila. Nung una nga eh si Kong ang pinagnanasaan ko, hanggang mabaling ang aking pagnanasa, and eventually eh pagibig, ke Wow.

May isa pa kong wave ng trainees na naging ka-close ko talaga. Among the group eh meron akong three musketeers slash confidants slash tropa slash kunsintidor last slash sumbungan. Si Chris, si Rogie at si Roel aka Panyero. Kapag restday ni Wow or mas maaga ang uwian nya at tinopak sha na mauna ng umuwi, yung tatlo ang kasabay ko sa pagba-box out sa pilahan ng shuttle service. Shuttle boys ang drama namin hanggang Ortigas sabay breakfast na madalas eh sagot ko kasi daw doble ng kinukuda nila kada sahod ang nakukuha ko.

Pero more often than not, shempre si Wow ang kasabay ko paguwi. Breakfast sa Something Fishy buffet ang madalas naming eksena. Kahit manda ako at las piñas sha, iikutin talaga namin makapag-pigout lang. Impernes naman, salitan kami sa librehan. I was never his mama sang na tagabili at tagalibre. We were equals. Partners. Friends.

Still, ang upo namin eh magkaharap, never magkatabi. Upong getting to know u nung una, ngayun eh upong tropa. Close na magtropa. Shempre sa bus or sa jeep tabi kami lagi. At kwentuhan ng walang humpay, most of the time eh mga ex girlfriends nya, mga sexual conquests nya, at mga quickie encounters na rin.

I remember his soundtrack nung times na yun. With you, so sick, always be my baby, go on girl. Tsaka minsan pag naggagaguhan kakantahan nya ko ng "You have no right to ask me how I feel!" at separated ni Usher. Minsan nasa CR pa kamo kami nagkakantahan.

I became really attached kay Wow. That time eh Bhe na ang showag kez sa lolo gwapo. Lahat ng chat namin sa internal messenger ng Telus, naka-save as note file. Lahat ng email exchanges, ultimo tanungan ng favorite color at title ng song na uso, nai-keep ko.

There was one time na ikinaloka ko ng bongga. That time, di na kami close dun sa dalawang bilat, pero under pa rin sa team nya ang duwa so friendship chararat pa rin. Habang nasa training ako, around 2am ata eh nagpaalam na ang lolo mo na uuwi na. I dont exactly remember kung maaga natapos ang shift nya o undertime sha. Tapos maya-maya bumeso rin ang isang bilat at sabay silang umuwi. Windang talaga ko at maya-maya nga eh masama na ang pakiramdam ko.

Nagtext pa kamo, nasa Padis Antipolo sila. Antipolo?! Overlooking?! Madaling araw?!

Nai-blog ko pa un dati sa multiply at inilipat ko pa dito. Kasi naloka talaga ko sa selos at sa paranoia. Psychosomatic neng, as in nagsuka, nahilo, nag-lbm, nilagnat, hinika at nanghina talaga ako. Literal na sumama ang timpla ko, and never pa nangyari yun sa kin dahil sa isang karir. Even dun sa mga sumunod at sinundan ni Bhe, all 31 (close estimate hehehe) of them, never pa ko nagkaron ng instant sakit dahil sa selos. With Wow, it happened ng ilang beses.

June 16, birthday ng lolo mo. Di ko malaman kung anong gift ba ang pwede kong ibigay, na stand out at talagang unique ang dating. May weekend celebration pa kami sa Pier One, sagot nya lahat impernes! Close friends lang naman ang ininvite nya, kami nung ilang ka-team nya, at yung tatlong super close friends nya nung college, plus isang bilat na maganda sana kaso parang si unano, hindi proportion ang haba ng braso sa height!

Dinedma ko ang paglandi nya that night tutal bday ng lolo mo at alam kong tigang na sha. Palibhasa naikwento nya na ata sa kin lahat ng -- pardon me -- kalibugan na nagawa nya sa mga past conquests at past lovers nya. Kaya alam kong ilang buwan na shang tigang nun. And as expected, umuwi na naman akong may pisikal na sakit.

Yun ata ang extent ng effect sa kin ni Wow... Sometimes it hurts so much, my body literally feels pain.

Yung mismong araw ng bday nya, I cooked tuna caserole for him. Para me personal touch ang gift ko davah? Aba naloka ko kasi me nagbigay ng bear, un isa pa tinadtad ng maliliit na bears ung station nya! Yung isa shirt ata ang binigay. Habang pauwi, ni-rank nya ang gifts na natanggap nya, second or third lang daw yung akin! Tae na-loss ako sa carebears! Eh habang nasa bus kami me isang manong na unakyat bitbit ang isang bungkos ng flowers. Hmmm... Gusto mo unique ha!

The following day, pagdating nya sa station, nawindang na lang ang buong floor.

Green mums. Baby's breathe. Ribbons. Delivered with love on the side... Flowers for my beloved. Maraming nag-react, maraming kinilig, maraming kilay ang tumaas, pero isang reaksyon lang ang gusto kong marinig, and when he saw the flowers, I could have sworn he uttered one single interjection to himself...

"Wow..."

Pulso

2011-09-13T13:43:00.000+08:00

Mga beki, seryoso yung pangarap kong "Book na Maton" ha! Kaya eto, magpapa-sarbey akeiwa.

Anong bet nyong topics? Kalandian? Kabaklaan? Social relevance? Self-help (me ganun ba ko?!)
Sinong bet nyong characters? Totong? Budwire? Papa El? Canton Boys?
Anong type ng kembot ang bet nyo? Nobela? Collection chuchu? Best blogs galore?
And more importantly pano ko naman maii-launch itey?
Isabay ko kaya sa Jigs Zomba Day ahahaha... or baka magdala ako ng sample? hehehe...
Agaw-eksena!

Cmon, give me your insights. I need your feedback, shemppre kayo bibili eh hehehe,,..

Ang bet ko, isang collection ng mga anditey na, at mga collection ng bagong posts. Keri?

Malapit na kong sunduin ni Tagabantay, bet kong magkaroon ng bookelya bago akez gumora. Anjan na sundo ko naaamoy ko na, kaya react at comment na Bekilandia! Pramis trulaloo itey...

Bidyow

2011-09-11T01:43:00.003+08:00

Oh eto talagang nagpaka-fan na ko ni Remington! Since ka-tweet at ka-DM ko naman ang lolo mo (sige na! ako na! ako na talaga!) eh naganap din ang hinihingi kong video from him. Sayang kasi wala si Jigs nasa paglandi hehehe. Lumelevel up na ko teh, me endorsements na from celebrities! Ahahaha! Makapag-launch nga ng book, bet ko Jigington ang guest of honors sa event ahahaha! #ambisyosa

Neng, literal, habang nagkukwentuhan kami may lumaglag na higad sa balikat kong naka-off shoulders! Buti sana kung sa hita di ba, loss sha sa mga balahibo ko! Eh kaso mo sa balikat! Ang kati! Ang kati kati ko! Ako ang literal na makati pa sa higad! Kaloka!

Pero eto ang talagang nakakaloka. In character ako di ba? NGANGA.

Heniway, andaming kumukuda sa kin na wit daw silanchi ang duwang ka-tweet ko... Ay ewan ko na lang ha. Sa next video nga dapat me testi na nila na sila ang nagtu-tweet talaga. But for now, itey muna mga bekilandia.

Here's Mart Escudero for Baklang Maton.

Promise next time si Jigs, tapos ung pinaka-last na ikukuda ko eh yung silang dalawa naman. Matatapos din tong Zomba Craze ko pwamis, pagbigyan nyo muna ako. Alam mo yan, ang sipag ko mag-post ng blogelya, bilang dati naman akong Juan Shumad, ngayun Celia Sipag ang peg ng bakla!

Happy weekend everyone!

Y(our) Story

2011-09-10T01:43:00.000+08:00

Me nag-email sa kin sabi sa email, and I quote:

"Hi! I'm eunice, student of Orcom in upm. I'll go straight to the point.. we have this video we did in support of ACCEPTANCE among the lgbtq community.

http://www.youtube.com/watch?v=kduDGh9_6vU

Not the best vid but certainly makes a statement. You might want to share it with your friends to and comment on it. Pretty pls? Thanks!"

Ang una kong naisip, SPAM. Pero dahil likas kay beki ang pagiging pausisa, mega click pa rin akeiwa sa link. At tumawa ako ng tumawa!

Watch nyo yung video, and comment na rin kayo... I'm sure makaka-relate kayo kay Ate... =)

TLY Project -- Groupon Campaign

2011-09-08T22:43:00.001+08:00

In support of the advocacy against HIV/AIDS, here's an announcement from TLYProject:

We are excited to announce that The Love Yourself Project is going to be featured on www.groupon.ph with a G-Team campaign coming soon! Launched in November of 2008, Groupon is a website that features unbeatable daily deals -- 50 to 90% off - on the best local goods, services and cultural events in more than 500 markets and 46 countries worldwide.

G-Team is a community outreach initiative within Groupon that brings communities together to do good, have fun, and make an impact. G-Team has been working in the Philippines to help mission-driven organizations like ours raise money and raise awareness, channeling the collective buying power of Groupon followers and our local supporters.

We need your help to make this a successful campaign...

Subscribe to Groupon (www.groupon.ph) before the campaign launch (September 11, 2011).
Check the daily Groupon e-mail to view our campaign, which will be featured along the right hand side of the main deal and under the list of daily deals
Support the campaign with a pledge and spread the word to friends and family, encouraging them to do the same

Thank you for your support!

Chris

P.S. Attached is a snapshot of the draft site in Groupon PH where The Love Yourself Project will be featured.

Collapse

2011-09-08T01:43:00.029+08:00

Twenty two persons were drinking with me. 22 persons and no one noticed I was blogging the entire time. I've never felt so alone in my life. Just now. How many times would it take for me to get it right?

I'm getting ahead of myself again.

Heto yung Part 2 sa eksena ko sa Baguio dun sa post na Inarte, este Inertia na hindi kau nag-comment mga buraot! Kinailangan ko nang tapusin tong post na to, long overdue na yung ending eh! And someone needs an answer. I hope I can find the right words, the right angles, the right emotions, and eventually make the right decisions. Sabi nga sa email na natanggap ko, it can make or break our friendship.

Ilalayo ko muna kina Jigs at Remington ang blog post ko ha! Kasi naman, baka maging official fanpage na nila to pag puro sila ang entry ko... Pero just in case di pa kayo aware, me Jigs Zomba Day akong ino-organize, with some volunteers. Sa September 24 itu, 3pm-6pm. Pa-fill up na lang ng form DITO. Me ambagan yan ha! Now back to our regular programming.....

Ayun na nga, pagdating namin sa balur nila Kevin, super anti-climactic talaga kamo. Pasok kami sa bahay, konting kumustahan, konting buskahan, at konting nood sa laro nila. Ang magkakapatid na yummy, at si Daddy at Tito, seryoso sa poker game. O di ba, bahay ng lalaki talaga!

Konting kain, konting chikahan with Kirk. Si Kirk yung pangalawa sa magkakapatid at kasama rin namin sa camp. Sha ang parang padre de familia pag nasa Australia si Pudra. Impernes ke Kirk, responsable talaga. At yummy. Sha yung parang rock concert in motion. Sha yung parang Ibaloi na may dugong Griyego -- gumi-greek god sa pagka-delish ang lolo mo at 29. Sa tingin ko rin, si Kirk siguro yung lalaking pagnanasaan ko pa rin kahit 65 o 70 yrs old na kami -- provided na magkakakilala pa rin kami that time, at buhay pa kami pareho.

Sa balur nila Kevin, wala kang kailangang gawin kundi kumain, matulog, uminom at magsuka. Optional ang paliligo, pagwiwi at pagpupu. By reservation ang pag-iinarte. May stub ang paglandi, usually di ako nakakakuha ubos na agad pagdating ko. Kaya pag nasa Baguio kami, ang inarte ko eh nahaharap ko pag nasa Manila na uli.

Come dinnertime, feelingerang turista at bisita talaga kami ni Ka-te. So far eh mga wholesome na menu pa naman ang nakahain, wala pang exotic food at wala pang exotic boylets. Sabagay, maghahanap pa ba ko ng boylet, eh dun lang sa panggitna, si Tonton, para na kong nahihirinan. After dinner, pwesto agad sa labas ng bahay kasi mainit daw sa loob. Nakakaloka!

Dumating din si Ana Maria Kulot kasama si baby nya at nakipwesto sa paglaklak namin ng -- guess what -- emperador lite! Gawin mong lite! Pero dahil ayoko namang gumulong paakyat ng attic na tinutulugan namin, umeskapo kami saglit at nagdahilan na lalandi. Pinayagan naman kami.

Goraboomboomlei kami sa Kaffi Klatsch, isang newly discovered kapihan na winner sa live band. Ang gwapo kasi ni Kuya Beatbox, at super passionate pa shang tumambol sa... tambol nya. Kaya mega video ako ng performance ng lolo mo. Itey si Kuya Beatbox, ang sarap lang magpatambol sa lolo mo.

Sana ma-upload yung video nila. Mejo tabingol nga lang ata yung pagkuha ko. Basta itabingol nyo na lang din mukha nyo, pareho na rin yun. Kape kape sila, strawberries and cream ako. Of course dahil pink ang drink na yun, yun ang pinili ko. Beking redundant! Pero shempre kahit anong iwas, matatapos at matatapos din ang performance, at mauubos din ang kape at strawberries and cream frapp. By 1030, it was time to go back sa durugan ng atay. Had I known na di lang atay ko ang madudurog, sana kila Kulot na lang ako nakitulog.

Pagdating namin, natural di pa tapos ang inuman. Me anim na litrong empi lite pa ata, and based on experience eh inuubos talaga nila lahat yun. Nakiumpok na kami ulit at nakikulet. Uhmm, Ka-te did the kulit part, I did the umpok part.

Di na ko sanay ng di ako bumabangka. I got used to being the center of attention, I forgot that with Kevin I was never that person. I would always be the gay friend who pretended to be straight, the one who took advantage, the one who betrayed him, and the one who deserved "Multong Bakla" as a theme song.

Lahat yun tiniis ko. Kasi mahal ko sha. Etchoz! Tiniis ko na umumpok lang at makikulet ng konti, kasi ganun talaga ko pag kaharap ko na si Kevin. Tyope. Duwag. Torpe. Not because takot ako sa kanya, or sa rejection nya, kundi dahil siguro pride ko na lang na ayako namang magmukhang tanga eh alam ko naman yung reality na ayaw nya sa bakla, at siguro din dahil gusto kong ipakita sa kanya na hindi porke beki ako eh isa na kong kahihiyan. Sa iskwater siguro, oo. Pero hindi sa harap nya.

Kaya super sakit nung sumunod na eksena. Nagkakalasingan na, at nag-initiate si Ka-te na magyakap kami ni Kevin kasi "we're friends and we were close". Pagyakap nya sa kin, at yakap ko rin sa kanya, bigla shang kumalas. Ang kondisyon pala nya eh hindi ako pwedeng gumalaw at hindi ako pwedeng yumakap, at in-assure sha ni Ka-te na wala akong gagawing masama.

Buti na lang, madalas akong magpraktis na umiiyak habang nakababad sa bath tub, kaya na-master ko na rin yung iyak na hindi mahahalata ninuman. Yung tipong patak sa gilid sabay punas agad at walang pamumula ng mata. Basta luha lang. Pure emotions, pure heartache, pure shattered pride -- sabay pahid ng hinlalaki. After that night, I had to admit it to myself. The three of us, we were never "us". It was just them, the minute I came out of Narnia.

In my entire life never akong tumikim ng drugs. Oh well, one time pala nung college. Pero that was purely due to kalandian. Si cutie tambay, humithit sa pipa, then ibinuga sa bibig ko, sabay torrid kiss para daw mas nakakahilo. Panalo na sana ang eksena, kaso biglang may dumating na mga tanod, at sinampal ako nung isa. Di natuloy ang jamming namin, pero natuloy ang kembangan of course.

Kaya maloka-loka ako sa sumunod na trip ng Baguio boys. Tuloy ang inuman. Maya-maya eh ubos na ang stock nila ng pamatay-atay. Napa-oh no akez ng high pitch. Kasi ang mga lintik na bungol na ungas, naglabas ng doobi-doobi. Oh syet, tatanggi ako... sa umpisa. Peer pressure 101 itu, kung kelan kami shumonda, saka kami walang nagawa. At maraming stock ha, kasi nakalimang ikot ata yung pipa, at kada ikot eh dalawang refill per hithit. Matapos ang ika-sampung boplax na hithit, waley na. Umiikot na paningin ko, at lahat na sila eh gwapo.

Maloka-loka na ko sa eksena ng mundo. Uy, wag kaya kayong umikot! Gusto kong tadyakan yung halaman kasi hoooong likooooottttt! Pati yung sulat sa tindahan di ko na rin mabasa, parang float lahat ng letters taena! Sabi sa kin nung shupatembang ni Kevin, nagha-hyperventilate na daw akeiwa. Malay ko?! Basta umiikot! Kakahilo ampotah!

"Akyat na ko." sabi ko sa mga ungas. Walang pumigil sa kin. "Akyat na rin ako." Narinig kong ungot ng ungasita. May pumigil sa kanya. Nood daw muna sila ng dvd, or watch ng tv, or tambay lang. Dedma na, anong laban ko sa pechay davah?! So direcho na akez sa kwarto at humiga. Saka ako tumawag sa pinsan ko at nagsumbong.

Dumating ang lola mo habang kausap ko pa rin si pinsan. Dedmahan kaming dalawa pero ramdam ko na me gusto shang ieksena. Maya-maya nga eh di ata nakatiis at lumapit sa kin.

Di ko makalimutan yung itsura ni Ka-te. Nakalaylay ang lower lip, na parang bata. Yung parang nagsusumbong. Gulo-gulo ang buhok. Nakahawak ang daliri sa labi. Inverted ang smile. Humihikbi-hikbi. Hindi ko maintindihan bakit kelangang ganun yung eksena nya. Bagong-gahasa ba ang peg ng lukaret? Busy ako sa paglait sa itsu-itsu nya nun, kaya di ko napaghandaan ang sunod nyang sinabi...

"Hinalikan nya ko....."

Pre-Registration

2011-09-06T01:43:00.001+08:00

Kumusta naman, naging El Presidente na ata ako ng fans club ni Kerbie "Jigs" Zamora hehehe... Heto po ang official registration form sa mga gustong pumunta sa Araw ni Jigs.

<p>Loading...</p>

Thanks kay ate ANDI sa paggawa ng google doc na itey. Mwah!

Beautiful Stranger

2011-09-05T13:43:00.002+08:00

One fine Saturday...

At the National Bookstore Bestsellers...

Not a care in the world.

Just striking a pose.

Saturday is me time.

Everyday is me time. Until...

Something told me to look... and I'll find.

He was minding his life...

Not a care in the world.

After a few stolen glances...

I had to know him.

I had to.

The guy with the book.

I dared myself.

And got results.

We became close.

But still, despite it all...

We were living separate lives.

So close...

But still so far.

I had to do something.

I can put up a fight, till whenever.

Unless I've been let go of.

Sometimes you have to leave...

Don't look back...

Leave the dream behind.

Because you can. Because you have to. Because you should.

"Wait for me....."

I may regret this. But I choose to believe.

Somewhere, somehow, someday.

But until then...

I'll be...

Broken.

Last Saturday, I approached this guy at the Bestsellers in Rob Galleria. We asked if we can take some photos with him. Thanks a lot, Gino. You are a beautiful stranger.

Choker

2011-09-05T01:43:00.000+08:00

Talagang sumosobra ka na Payat.

Nanaginip ako kanina.Nasa may lobby daw ako ng building namin dati sa JPMorgan. Si Totong binigyan daw ako ng gold necklace na choker kaso naputol. Pangatlong Totong dream ko na to this month. Yung una eh nasa lumang bahay nila kami at nagbabantay daw ng tindahan kasama ang buong cast ng Pamilya Salamat. Yung pangalawa naman eh nagsurf daw kami sa baha gamit ang magic kariton ni Berto.

Last week, me binili akong silver ring, kunwari committment ring ko sa sarili ko ehehehe. Baliwag lang! I commit to myself... to thy self... to thine self... to me... ah ewan! Basta, committment ring chararat ang tawag kez dun sa suot-china kong singsing ni badjula!

Pero dun sa panaginip ko eh akyat daw akez sa tore ni byenan para mangutang at mangumusta sa aking dakilang mahal na kagawad. Chika-chika kami ni Dang Be, at ni Tita Jo. May-I-arrive naman ang Payat at naki-bonding slash lait sa bowa ng mudra nya. Mula kasi ng na-tegi onor si Tataboy eh nagmurang shumatis na ang Emerita at nakatagpo ng pendong na jowa. Yung tipong pag nakasalubong mo eh boboljakin mo ang katabi mo, sabay "pendong, peace!"

Habang nilalandi ko sha sa harap ng tanging ina nya, napansin kez ang singsing nila ng aswang. Sinipat-sipat at kinilatis ko muna ang singsing, ng bigla akong sumpungin at saniban ng green eyed monster. Hinubad ko ang comittment ring ko at hinagip ang kamay ni Payat.

"I, BM, take you Totong as my lawfully wedded hubby. To have and to hold, from this day forward, for better, for worse, for richer, for poorer, in sickness or in health, to love and to cherish 'till death do us part."

At pag-react ni Payat ng "Weh?" sumagot ako ng "I do."

Dahil wala raw shang maibigay na kapalit, biglang nag-shift ang eksena sa ofis at napunta sa team ko dati, only to find out na napalitan daw ang team manager namin at naging yung yaya ni TM. At nun ngang pauwi na raw ako eh nakasalubong ko nga si Payat na may dalang box ng choker na sinuot nya pa sa kin, kaso masikip at nakakasakal.

Impernes, trulili ang sabon. Talagang ibinigay ko kay Payat ang singsing ko. Only to be disappointed kasi nung nagkita kami ulit, wala na ang singsing at nasa daliri na ng aswang. Linsyak na yun, galisin sana sha!

Fresh from my emote-sa-fx scene last Saturday, naglakad-lakad ako sa dalampasigan ng Iskwaterloo at rumampa ng alas dos ng a.m. Namataan ko sina Gwapong Mike, klasmeyt Momon at jumangkin/jumangji Azer. Nomo session sa Betsky Beerhouse! Kahit di invited, pasok ang bakla. I hope I wasn't imposing, gusto ko lang talaga uminom that time.

Pagpasok ko sa "beerhouse wannabe" ng Iskwaterific, siyang bungad ko kay Gwapong Mike. Shempre me beso attempt ako, di nga lang nagtagumpay. Bigla kamong may sumigaw ng "malantod!" at saka ko napansin sa gilid si Payat. Opkors mga beki, pag Totong ang intro, naturalmente yun ay dahil nag-bonding na naman kami.

Lapit ako kay Pa sabay kiss. "Malandi ka talaga inuna mo pa si Mike. Oh kiss pa." I gladly obliged. And again. And another one. Makakawalo na sana ko ng ma-realize nyang kagawad sha at "Nakalimutan ko, may constituents nga pala sa likod!" Hmpf you already! You already is the public servant!

Napansin ko suot na nya uli yung singsing nila ng aswang. Nabuset na naman tuloy ako.

"Singsing ko?!"
"Nasa daliri ng aswang."
"Galisin sana sha!"
"Ginalis na! He-he-he..."
Wish granted naman pala, kaya pinatawad ko na si Payat.

Kanta-kanta ng mga pang-jamming na birit. Mike is really a good singer. Vocalist ng banda sa China ang lolo mo. Dati pa atang drug mule, choz! I was contented to be a power backup singer hehehe. Belt kung belt ang lolo mo, ako eh naki-chuwariwap lang on the side.

Sa saliw ng shower me with your love eh tinapik ako ni Payat.

"Musta ka na?"
"Ok naman. Processing na."
"Aalis ka na?"
"Sana."
"Kelan?"
"Malalaman mo rin..."

Silence. Ay mali, she will be loved na pala ang soundtrack.

"Hatid mo ko sa airport."
"Sige. Arkila tayo ng sasakyan."
"Ikaw lang maghahatid sa kin ha."
"Alam ko."

Konting tagay muna. Lalala ditey, shoobidoo doon-chi. Pulutan, chikahan, halik ng pasimple, sulyap sa constituents, halik ulit, sabay diva-off. Pag nababanggit yung "constituents" naaalala ko si Gina Pareño sa Kasal Kasali Kasalo. Ganun yung dating ni Totong pag astang pulitiko hehehe.

Tapik ulit si Payat. Beautiful in my eyes na yata yung binibirahan ni Mike nung time na yun.

"Musta ka na?"
"Ulit-ulit? Market-market?! Unli?!"
"Miss na kita."
"Andito na ko."
"Mamimiss kita."
"Andito pa ko."
"Pag ako kinalimutan mo...
...lagot ka sa kin."
Magagawa ko ba yun?!
"Uhmm... Di ko alam."
"Subukan mo."
"Papakabahin kita...
...mga one year."

"Miss mo na ko?"
"Oo naman."
"Bakit?"
"Kelan ba tayo huling nagganito?"
"Iba na kasi ngayon."
"Oo nga."
"Masaya ka naman di ba?"

Tumahimik muna sha ng ilang saglit. Tumingin-tingin sa paligid. Tumitig sa disco ball sa kisame. Nakibasa sa lyrics ng videoke. Saka sha sumagot.

"Hindi..."

Alam ko ng yun ang sasabihin nya. Kita ko sa mga mata nya. Pero pinili kong dedmahin ang not-so-revelation ni Payat. Kasi ayokong maging malungkot na naman ang ending netong blog na to. Gusto ko, happy ending naman. Yung pang-pocketbook, yung pang-fairy tale, yung pang-Disney princess!

Nag-duet kami ni Mike, I'll be. Ang suki kong kantahin dati sa Padis Point Manila. Kabisado ko na ang lead vocals at second voice. Pasok na pasok sa plorera ng mga nota si bakla! Birit na mala-Rachel at Mercedes! Kinabog ko ang 8 octaves ni Madam Mariah ning! Escapism ko ang pagawit kaya eskapong eskapo talaga ang belting at whistle ng bakla!

Naalala ko nung bata pa kami ni Totong at araw araw kaming bumibili ng tivoli bar at funwich. Nung kuntento na kami sa teks, pog at tansan. Nung masaya na kami sa bangsak, palos-palusan at agawan base. Nung bonding moments na namin yung manguha ng alatiris at tumulay sa pader ng Kalantyaw. Ngayon, di kami nagkikita ng walang inuman. Kulang ang eksena pag di kami nagharutan. At laging di natatapos ang gabi nang hindi ako nasasaktan.

Not tonight. Para maiba naman. Di pa tapos ang singalong challenge eh nangalabit na si Payat at uuwi na raw. Shempre humalik ako ulit, at humalik ulit, at humalik ulit. Naka-isang dampi din ako sa lips, at keber sa constituents! I stayed with Mike, Momon and Azer. Bumelt ng bumelt ng pang-diva off, at saka umuwi. No, erase that, at saka ako masayang umuwi.

Happiness is a choice, and I choose to be happy. Tonight. Mamaya. Bukas. At sa mga susunod pang bukas. With or without Totong.

Jigington Fever

2011-09-04T13:43:00.002+08:00

Nainis ako kina Mart Escudero at Kerbie Zamora.

Pano ba naman ang lalandi sa twitter! Babes/baby gwapo/baby pogi ang tawagan, harutan nang harutan, flirt kung flirt ang eksena ng mga tweets, astang magsyota! Kasi nga di ba, sila yung mga bidabest sa nakakalurkey na "Zombadings1, Patayin sa Shokot si Remington" na super funny naman talaga. Ang Remington at ang Jigs, also known as Jigington, uber tweet ng mga kalandian sa isa't isa. Mga bigaon!

Eh dahil likas na dautera ako, mega comment ako sa dalawang bungol: @kerbiezamora @martescudero @ZOMBADINGS1 @RemingtonTweets mga pogi no need na magharutan sa twitter... The movie is enough, you've done a great job! Ang layunin ko eh mag-inarte sa kadramahan ng dalawa. I found it so annoying at first. Tae tong mga toh, di na nakuntento sa paglalandian sa hagdan! Ine-extend pa ang pagka-burikat sa twitter! Kundi ba naman mga haliparot talaga!

Naloka ko sa overwhelming response ng mga utawchi. Overwhelming, kasi di naman akez mahilig sa twitter. Ma-mention lang akeiwa, assertive na yun! 83 lang ata followers nung account ko, halleeeeer indi naman akeiwa sanay na may ka-tweet. Eh biglang bumaha ng mentions, na wag daw sila patigilin at wag akez umepal sa pagmamahalan at paglalandian nina Remington at Jigs.

Curious tuloy ako. Hanu bang meron ditey sa dalawang itey? Opkors winner na ang chemistry ng duwang hombre sa nyelikula. Kitang-kita naman davah? Kahit yung simpleng akbay sa piano, at reminisce sa mango tree, super believable. Ultimo yung angkasan sa traysikol, at yung sabay na ligo sa poso, isama mo pa yung tagayan ng tuba. Lahat yun eh kapani-paniwala at natural na nai-portray nung duwa. Best friends ang peg ng characters nila. At yun eh naipakita nila ng higit pa sa inaasahan. Kung ang layunin nila eh magpakilig, achieve!

Mart Escudero is an underrated actor. Mejo underdog ang dating nya sa kin. Nung una ramdam mo ang kinang ng bituin nya sa GMA eh, along with Aljur, pareho silang iginu-groom to be the network's princes. Isang show lang ang natutukan ko talaga before. Yung Ako si Kim Sam Soon, tagalized version nung koreanobela. Dun pa lang, nakita ko na pwede sa comedy ang lolo mo. Bagay sila ni Jenica impernes! Tapos biglang lumaylay, lumamlam, lumay-low. Napundi ata yung bituin, choz! But he was daring enough, to jump ship bago pa tuluyang lumubog ang nahihimbing nyang karir. Naging Kapatid ang lolo mo, and he shone his brightest again. Bet ko sha sa babaeng hampas-lupa. Bet ko shang hampasin ng mamahalin kong bag! Choz! Ang yummy kasi, pero parang kuning-kuning minsan, ahahaha!

Kerbie Zamora, on the other hand, eh model ang landas na kinembot. I remember him sa Be Bench, nung hong-lieeeeet ng pants nya sa pagrampa! Tsaka impernes ke manilyn reynes! Buhaghag dapat ang heriret ng otoko. Part of his charm? Siguro kung buhaghag look na sha dati pa, sha ang nanalo dun. Uhmm, sa totoo lang yummy din naman talaga sina Ron, John James at Carlo. Pero dun sa tatlong babaylan, si Regine lang ang maganda, dapat si Kerbie na lang itinira nila. Kasi naman, model search, based on text votes?! Kaloka! Akala ko, nawala na siya sa eksena, yun pala anjan at umaaligid lang sa paligid, bidding his time to stop being anonymous and start being famous.

Which is why super gulantang (with laglag panga, panlalaki ng mata at hingang malalim) ako pagkapanood sa kanila sa Zombadings. Hindi lang sapat yung "he is a revelation" at yung "he gave justice to his role". For me, babagsak na sa history ng showbiz ang pelikulang itey, simply because it is good. Funny, hilarious, nakakalurkey, at mapapa-shutanginamelz ka sa kakatawa. And still, may underlying messages na pasok sa banga ng lipunan. Basag! Yung line na lang ni John Regala na "Bakit, hindi ba ako pwedeng maging bakla, at maging ama?" naluha ako ng bongga. Ang talino lang ng gumawa ng pelikula davah?!

Mega follow naman si BM sa dalawang bida, makapag-pasweet lang ba. Eh napansin ko, todo kuda ang dalawa ng iloveu baby, pa-kiss nga, miss na kita, kinikilig ako sau, at iba pa. I guess ang layunin nila eh magpakilig pa lalo sa sangkabaklaan. Nung una na-jiritate talaga akez. Kasi promotion ang dating sa kin. Sabagay, parang Juday-Piolo at Jolina-Marvin lang yan eh. Part ng packaging ang pagpo-promote at paglandi for the fans.

Pero once we started exchanging tweets, something has changed within me, something is not the same na naman ang effect sa akinchi. I found their antics really funny, and sincere. "More than the onscreen chemistry and the twitter landian, I can now see the friendship" sabi nung isang baklang naki-comment, and he was right! Hindi pala landian at promotion ang peg ng dalawa, it was really friendship.

Friday night pang pilipit ang bituka at apdo ko sa kilig. Ang dalawang bigaon na bida kasi, habang ka-tweet ko eh paulan nang paulan ng charm. Para na kong sinasapian ng charoterang isprikitik na vakler. Sense na sense ko ang presence ng dalawa sa twitter world. Tapos sabi ko nga na iba-blog ko sila ulit, hay nap-preyshur ako kasi babasahin daw ng mga lolo mo. Bromance na nga itu, to the highest kilig level. Ang kaibahan lang, hindi sila mukhang nagpapa-cute lang. Mas believable pa ang kilig sa kanila kesa kina Kurt at Blaine sa Glee.

I really became a fan of the two. Kagaya ng pagkakilig ko kina Tong at Mew (Love of Siam), katulad ng pagdambana ko kina BM at Totong (ka-level?!), kapantay ng pagkahumaling ko kina Maximo at Victor (The Blossoming of Maximo Oliveros), kapares ng pagmamahal ko kina Jigs at Remington (Zombadings anupavah?!), I was smitten by Mart and Kerbie. Jigington fever, sana jigington forever! Anu kaya magandang name sa dalawa? MarKer? Ahahaha... #nagjokenanaman

Super kilig kaya pepe ko sa tweet ni Kerbie na "@baklangmaton you never fail to amaze me." at sa tweet ni Mart na "Astig ka, maton! maton! maton!" O di ba, kung maka-maton lang ang mga lolo mo! Hindi man lang BM, maton talaga! Pati yung good morning nila sa umaga (alangan namang sa gabi, shunga!) nakakabuhay ng katawang bakla ko!

I'm really having fun sa mga kudaan namin gabi-gabi. Two nights na eh, kaya gabi-gabi na. #makapagjokelang ahihihi. Masaya kasi sila kakudaan. And I'm definitely gonna miss this kapag tapos na ang hype ni Remington at Jigs, at tapos na rin ang plugging at promotion. Hindi lang yung pagre-reply nila sa akin, kundi yung landian din nila sa twitter. Alangan namang maglandian pa rin sila eh hindi naman beki ang roles na gagampanan nila habambuhay. Pero kung ibabase mo sa nakikita kong friendship nila online, they will definitely keep each other. Hindi lang sila naging magkatrabaho sa isang pelikula, naging magkaibigan sila. Kundi man online, I'm ~~hoping~~ sure they will still become close friends.

What I'll miss most, eh yung cyber-friendship na nabuo sa amin. They may look at this differently, but that's how I see it. Definitely friendship, may it be online or just for promotions, or talagang naaaliw sila sa akin. At pag-arrive ng ibang projects for them, wititit na itey magpo-prosper. Cyber-friendship is the most fragile kind of bond, pero eto rin yung pinakamadaling buuin. And so, after Remington, malamang eh kanya-kanya na uli kami.

Or maybe, just maybe, we'll keep the friendship and break the barriers of cyberspace.

Awaaaaard!!!

2011-09-01T01:43:00.004+08:00

Zombadings 1: Patayin sa Shokot si Remington. Take 1. Action!

Wirit itembang movie review. Wichililet akeiwa magpapanggap na mag-review sa napaka-stunning na cinematography ng pelikulang itey. Wichiririt din akez kekembular ng tungol sa lighting, sa nyuspesyal jifects, at sa prodazyon design chararat. Malay ko naman sa mga ganung asfek davah?! Ang meron akong mase-say: aliw factor, kilig level, type of acting, nganga aspect, at beki star factor. Warning lang beks, makuda ako alam nyo yan. Kung witz nyo bet ang spoilers, ang pwede mo lang readlaloo eh itey na intro-bells, at yung ending ahihihihi...

Si Remington shempers first honor davah ning? Balebiktoryan! Sabi nga nya sa fave line nya sa movie, awaaard! Uber funny si bakla, este si Mart. Yung struggle nya na kunwari eh nagpipigil sa sumpa at the same time eh waley na choice. Parang coming of age slash coming out of the closet slash coming out of the rain ang drama ng shutanginamels na beki. Kaloka kasi in a way, halos lahat ng beki ata dumaan sa ganun. Yung kanya lang dahil sa sumpa ni Badjula. Yung matanggap mo o mai-deny mo sa sarili mo na vaklesa ka, yung ganung level ng struggle, nai-say ni Mart thru his bonggacious elevator cum TV Patrol acting. Ang galing lang ng pagkakahulma sa pagka-beki ng gwapong gwapong si Mart Escudero.

Nyalutatoryan sa pagkabida si Jiggs eh, kaya sha na rin isunod ni beki. Sholbam na sholbam ang ombre! Ni hindi akez na nagduda at nagulat na patola ang lolo mesh sa mga jokla sa baryo. Natawa lang akez kasi lahat ng na-tegi onor na parlorista ng Lucban eh nakembang nya. Bumagay ang role kay Kerbie, impernes! Nung una kong kita sa pictyurakka na eksena nila sa kama, akala kez si Kerbie ang Zombeki. Wititey pala, shunga lang akez! Eh pano naman Kerbie hijo, mag-nyuklay-lalay ka aman, buhaghag na ang heriret! Credits to his "romansa skills" on the hagdan, na talagang nagpatili sa kin ng bonggang bongga. Serbisyo publiko si kuya kaloka!

Kudos to both of them. May kilig factor eh. Parang sina Tong at Mew sa Love of Siam. Alam mong parehong straight, pero naniwala akeiwa sa eksena nila. Yung dantayan sa kama, yung mga hilig sa balikat sa tricycle, yung paking syet na moment sa hagdan, yung ligo scene sa poso, at yung confusion chenez nung tinawag sha ni bilat na Lauren Young sa isang side, at si yummyness na Kerbie dun sa kabilang side. Classic na "salad fork in the road" moment. Basta, may chemistry ang duwang hotness.

Grabehan, genius ang casting director ng movie na itechiwa, Yung mga mhin -- Daniel Fernando, Leandro Baldemor, John Regala. Lalaki. Macho. Astig. Malibog. Babaero. Straight. Gento ang karaniwang roles nila, kumbaga eh opening salvo sa mga pelikulang panlalaki. Si Leandro pa, parang factory lang kung gumawa ng libog film. Si Daniel scorpio nights guy -- iconic. Si John Regala, ang lagi kong naaalala, rapist ni Kris Aquino sa massacre movie. Yung mga gurlaloo naman, si Janice, si Miles at ang legendary stare ni Odette Khan! Witembang sila nagpatalo sa mga hombre, at parang sila pa ang nasa seat of power kasi yung dalawa pulis pangkalawakan, si Mareng Odette eh Mayor. O di ba, nasa kanila ang honor of grayskull!!!

Andun din si Via, este si Lauren Young na --- uhmmm --- di ko mashado napanood. Ang gwapong bakla kasi ni Remington, di ako tumitingin kay Via Perreira. Me eksena lang na tumatak sha sa kin, yung ayaw nya pumayag na magpaka-beki na lang si Remington. Mas napansin ko pa si Manong na me sapi, yung me madam butterfly sa dibdib. Tsaka yung cutie assistant ni Kuya Dick, na nag-perform ng beklushi ritual.

Sa comedy, grabe uma-icon at lume-legendary na si Mareng Roderick at Mareng Uge -- ang sarap nila panoorin. Kahit minor exposure, major major impact naman ang acting. Si Mareng Uge, as is, were is acting. Believable na biyuda, na sa sobrang kalungkuta eh di kagulat-gulat na mabaliw na sa mga eksena. Ikaw na naka-rollerblades! Si Mareng Roderick, TV Patrol acting. Booog! Pag me linya sha, parang kumakalabog sha sa screen. Powerful na peg sa pagka-beki, pero iba atake. Yung atake nya, yung tipong iti-triple bypass ka sa kakatawa. Kudos na walang halong etchoz sa dalawang kumare ko.

Boog!

Nganga ko dun sa twist sa character nung isang homophobic. Sabi ko na eh. Mejo predictable yung part na yun, pero can relate ulit ang beki. Karamihan talaga sa mga takot o galit sa beki, deep inside beki din yun. Projection si bakla! Tsaka mejo umi-slapstick yung emote ng mga Zombadings, sana mejo ginawa nilang couture yung mga outfit, tipong pagka-tegi nung beki, naka-mukap, wigaloo, at dress agad. Sabay photo shoot, at sa dulo eh lalabas si Tyra with her line "There are six zombadings in the parlor but I only have five photos, and these photos represent the zombadings who are still in the running towards becoming Lucban's next top zombamodel..." Oh well...

Tama yung nabasa kong isang review. Icon na si Kuya Dick bilang beki sa ever popular na Petrang Kabayo. Sha lang yun. Yung remake ni Vice Ganda, kulang sa patawa. Ni hindi lumevel si bakla, kasi di na kakapit sa kanya yung character. Si Kuya Dick na yun. Gumawa sha ng original na pelikula na kakapit sa pangalan nya na parang anghit ng bumbay. Si Uge din, tatak na nya si Kimmy Dora. That's her already. Kahit i-remake din ni Melai yun, waley. Uge is Uge. The Eugene Domingo. And just as Kuya Dick is Petra, and Uge is Kimmy Dora, ganun din na Mart is Remington, at pwede shang lumevel. Clap clapey sa twaley sa focey!

Overall, it was a fun movie, na kumpletos rekados, at benta sa patawa. More than just a feel good movie, it is a powerful kembot sa ginagalawang lipunan ng mga beki. Pasok sa banga ng katatawanan. Baklang bakla lang talaga ang pagkakagawa. A must-see movie event lalo na para sayo bekilandia! Kung bakla ka talaga, at wititit ka duda, ihanda ang pink fitting shirt with girlaloo pekpek shorts and encyclopedic elevator flipflops. Tsaka anti-kabag. Kasi kakabagan ka talaga kakatawa!

Zombadings 1: Patayin sa Shokot si Remington. It's a wrap!

Wow! The Friendship

2011-08-31T01:43:00.029+08:00

Eto na yung part 2 sa Wow! The First Encounter.... =)

Prototype became a constant variable in my life as a trainer. Nagsimula kaming maging close one fateful night of April. Naghahanap akez ng makakasalo sa lunch ko ng madaling araw. Baba sa ground floor si beki para makakuda ng fudang. Sa exit pa lang ng Nyorket! Nyorket! tanaw ko na ang lolo mo, kaumpok ang duwang bilat na trainees din...

Todo posing sa Red Ribbon para me nyuvenir sa fastfood ahehehe. Nilagok ko lang ata yung fudangchi! Kasi nung time na yun, kakalipat ko lang bilang trainer ng mga call boys at call girls. Galing ako sa mahirap na kumpanya ng koreano, kaya sanay ako na delayed, mababa, at hikahos ang sweldo. Di pa ko sanay ng lagpas kinse mil ang nakasulat sa payslip. At impernes sa payslip, computerized! Shet! Hindi nakasulat kamay at naka-stapler! Kaya yung pinili ko yung pinakamurayray. Di pa ko waldas nun eh. Mejo librehan din ata kami ng dessert o polboron. Basta ambilis namin lumafang. Di ko napansin, that would set the precedent on what our friendship would be.

Kain. Picture. Bonding. Lunch. Food. Fast.

One time na pauwi na ko, pagbaba ko ng fortbus eh nakita ko ang likod ng lolo mo. Nakapula sha that day, tandang tanda ko pa. From Ayala, pauwi sha ng Las Pinas at ako naman eh Boni. Pero pupunta pa ko ng PNU para mag-enroll ng master of the universe. Ewan anong sapak ang lumukob sa kin, at imbis na bumaba ng taft ave. eh nakarating ako ng Baclaran. Talagang inihatid ko sha hanggang sa babaan nya sa Macapagal, at ako eh para lang shunga na umikot uli ng EDSA at saka bumaba ng taft. Dun nagsimula ang birong-totoo ko na "Liligawan kita eh, kaya ihahatid kita sa inyo."

Naging close kami. Yung duwang bilat, kaming dalawang kalbo. Korek! Semi-kalbo kami pareho that time. Mas may abs nga lang sha kasi lagi shang naka-stomach in. As in, trained ata na hindi huminga yun, kaya kahit super lakas nya lumamon, allergic ata mga bilbil sa kanya. Sabay kaming apat lagi pag lunch. Since team captain sha, ina-adjust ng lolo mo sked nung dalawa para swak na sabay kaming apat. Ako naman eh abusadang trainer kaya pag lunch na nila, ora mismo dismissed ang klase. Lunch ko na rin, bakit ba?!

Hintayan talaga kami, Minsan shifting sila, umaabot ng 11 am sa pagko-kolgirl ang duwa. Ako naman eh pang-umaga ang training. Kukuda ako ng lunch pag pauwi na sila, para sabay ulit kami. Chickboy, mang inasal, mcdo, jolibee, at kung anik-anik lang na available sa sked ng mga zombadings, zombabaylan at zombielicious.

Yung dalawang bilat, closeness din. Pero mas majonda kasi sa min pareho yun, at pareho ring mas jubis. Kaya witchiririt ako threatened kasi malabong patulan sila ng lolo mo. Di ko naisip na sila pala ang malamang na papatol kay Wow.

Yup. Plangganitang butas na pansalo sa tagas! Plangak na plangak ang pagka-award ng duwang bilat. Swak sa banga! Nainlababoo pareho! Kundi ba naman mga eksenadora -- tume-teleserye?! Agawan Base ganun?! Pagarbuhan ng libre sa lunch, pasalubong before the shift, at pakapalan ng muk-ap! Pero parehong may patay-malisya effect yan, parang kaswal lang na mag-aabot ng fudangchi, o kaya eh "sagot ko na lunch" sabay kibit balikat, pero kilig hanggang palopian tube ampotah!

Keri na sana kung itinago nilang pareho mga pagnanasa nila kay Wow. Eh me umispluk. Shumawag sa landline, ume-emote emote na kalilimutan na nya ang feelings nya na kaekekan sa utaw. Hilo-hilo akez nung ikwento sa kin ng lolo mo ang eksena! Uminom agad ako ng isang banig na bonamine agad! Napaupo pa ko sa swivel chair at napabulong.

"Potah nung mga yun, uunahan pa ko!?"

Knowing him, I'm sure ito-tolerate nya pareho kung anong trip nung dalawa. Ganun yung ungas na yun eh. Conceited ehehehe. Di man nya aminin, halata na nag-eenjoy at flattered sha sa attention. Nung time na yun, di pa naman ako kasali. Pero shempre maasikaso din ako, kasi beki nga di ba. At ang press release ko pa eh beking virgin ahahaha. Ow kamown! Pero dahil nga sha lang ang lalaki sa aming owsome-foursome, sha ang hari kumbaga. Sa kanya nakasentro ang lahat ng pheromones namin.

We were happy, until such time na um-OA na yung duwa. Nanaig ang pagka-lukaret nung isa, at yung isa naman eh nakahalata na ata ang asawa. Hehehe, di naman. Basta there was too much drama, na para na talaga kaming cast ng primetime biyuda. Ang ending, kalas-kalas na muna. Kayong dalawang babae. Hihihi. Closeness pa rin naman sila, di na nga lang OA tulad nung umpisa. Wala ng hintayan, pag nagkataon na sabay, saka lang kami sabay sa dalawang babae.

Kaming dalawa, intact pa rin. Sabay kaming kumain pag lunch. Sabay kaming mag-break. Sabay kaming umuwi, at minsan eh sabay kaming pumasok. That's when I started to feel something.

May kuribdib na pag nagkakasanggi yung mga siko namin pag nakaupo. May paru-paro na sa sikmura pag nagkakatinginan. May kilig na sa pechay pag tabi sa upuan. May heart na sa mata pag uwian at lumingon sha ulit habang naglalakad. May spring na sa paa pag naglalakad sa mall, sa floor at sa kalsada.

One time nasa jeep kami pauwi. Byaheng Guadalupe pa yun, sure ako. Tandang tanda ko yung eksena. May nag-text sa lolo mo, agent nya. Me hinihingi atang favor, o nagpapaalam na hindi papasok, o lumalandi lang. Basta ang naaalala ko, nag-text at sa dulo eh me "I love U TC!" Keri, agent lang naman.

Naloka ko sa reply ng hombre! "Oo sige, no problem. I love u too!"

Napapreno ako bigla sabay kambyo at kabig sa manibela kahit di naman ako ang nagmamaneho. "Bat ganun yung reply mo?! Me ilove u too pa?! Samantalang sa kin, ni hindi ka nag-aaylabyu kahit sa text!"

May ngitngit talaga bakla?! Syota mo teh?! Eh nagselos ako eh. Right ko yun. Ahahahaha. Nagtext nga ako bigla sa kanya kahit magkatabi lang kami sa harap na upuan ng jeep. I love u! "Oh ayan ha, dapat magreply ka rin jan!"

Napangiti ang mokong bago sumagot.

"Bat magrereply pa ko eh katabi na kita...."

"I love u too!"

I pretended as if walang nangyari buong byahe. But deep inside, my heart was mumbling one word... Wow!

(to be continued.....)

Inertia

2011-08-30T01:43:00.002+08:00

Nabasa mo ba yung Walking Away? Eto yung fast forward... epilogue... After five years...

Pansin ko, bawat post ko ditey sa blogelicious eh life-changing chararat para sa kin. Etong isang eksena namang to, make or break sa friendship. I know she will read this post, and we'll know what to do next after I publish this. Hmmm, mag-antay ka neng, me part 2 pa to. Malay mo, may part 3 din...

Heniwei, dahil sa mga pag-iinertia at kadramahan ko lately I decided it was the best time for a total change of scenery. Sakto kasi balik Pinas 1st week of August ang lalaking ipinaglihi sa sex appeal -- si Kevin. Destination: Crystal Cave, Baguio City. Ka-te and I decided to visit him para mini-reunion na rin ng Brgy. Barangay!

Shempre, kahit "walking away" ang ending ng post ko sa kanila before, we remained friends. In fact, Ka-te is one of my closest friends. Nagyayaan kami ng mga dati naming friends sa camp, and a few agreed to go north with us, kaso nagbackout din lahat with different reasons and alibis, kaya dalawa rin lang kaming natuloy.

Actually I already went to Baguio last July. Nabanggit ko pa nga un sa post ko about Waldo. Dinala ko si Waldo sa bahay nila Kevin at dun kami nakipaglaklakan ng emperador lite (sponsorship na toh!) kaya kami napagalitan ni Padre. Dun sa inumang yun nabuo ang planong pag-akyat na mag-uli at sariwain ang pagnanasa sa magkakapatid na Pao.

I was excited to see him. 2007 pa nung huli ko shang nakita, at nung time na yun 19 pa lang sha, ulam material na. What more pa ngayun, 23 na ang lolo mo! Kumbaga sa indian mango, magulang na. Hinog na hinog at saktong sakto sa nutrisyon, walang bahid ng kalburo mula anit hanggang bukong bukong! At ang appeal ng lolo mo, hindi pang-fiesta at lalong hindi pang-masa. Sabi nga ni Mareng Tyra, pang-couture at pang-editorial!

Sa bus station pa lang alam ko ng kakaiba ang trip na to. Kasi me nakita kaming gwapo, at authentic Igorot ang look--meaning mamula-mula ang kutis at yummyness talaga. Sa ticket booth mea rapport ako ke ate kung san ba ang tungo ni kuya. Baguio din daw at walang kasabay! "Ate ako na lang itabi mo pls!" at dahil likas na ata sa mga tao na kunsintihin ang kalandian ko, "paging yung nakapula na may bonnet" ang ginawa ng tiketera! Sabay check ng seat number at press release na "tiningnan ko lang baka mali yung date!" at presto! Katabi ko na the whole night si kuya bonnet, all the way to Baguio.

Pag nakaharap ako sa kaliwa, dun din sha nakaharap. Pag sa kanan naman yung ulo ko, dun din sha pumapaling. Sabi ni Ka-te what we had was a postmodern relationship. It started nung in-offer nya na magpalit kami ng seat para daw tabi kami ng kasama ko, and i gracefully declined, habang pabulong kong ikinuda sa buga ng aircon na "ikaw ang gusto kong katabi, silly!" The peak of our relationship was during a stop over sa Tarlac, nung kinalabt nya ko para magising kasi dadaan sha para magbanyo. Pagmulat ng mata ko, ang tugtog eh "Let the love begin, let the love come shining in... Who knows where the road will lead us, now! Look at what we've found, make this moment turn our hearts around. It may never come again, let it in, let the love begin...!" Hay naku, I'm telling u mga beki, mahirap imbentuhin yung ganung moment! Ang lakas lang ng halakhak ko bigla! Our affair ended when we arrived sa Baguio. I asked him how to go to Burnham Park on foot, and said "thanks" after he gave the directions. Pumo-postmodern relationship talaga si BM?!

Paglapag ng Baguio, di muna kami dumirecho sa gwapo all-u-can estate este sa balur ng otoko. Dun muna kami sa isang kabarangay na kulot, si Aling Ana Maria para di naman kami mukhang atat na kurimaw davah?! Pahinga saglit, mga 5hrs hehehe. Then proceed kami sa session road at umakyat sa 5th floor for Oh My Gulay at nagpakasasa sa -- gulay!

I highly recommend that place. Kasi ang kulit ng waiter! Di kasi sha kagwapuhan kaya dapat um-effort bwahahaha... Tanong ko eh kung ano masarap, "ako po sir!" pabibo di ba? Tapos lahat ng order ko eh last na dinadala, at ang dahilan lagi eh "pinapasarap pa"... Pati tubig?! Impernes kay manilyn reynes! Mapapa-omg ka naman nga. Pasta na walang meat, puro veggies. Weird pero yummy. Yung gulay ha, mejo lang yung waiter.

Pampasabik pa lalo, gora kami sa library ng Univ. of Cordillera para mag-research. Shala noh?! Makapag-stall lang sa talagang pakay! Nagtagumpay naman kasi me nakita akong materials on transition programs for Sped.

After that, wala ng dahilan para ipagpaliban pa namin ang paggora sa balay ni Tsuperman! Sakay ng boxibelles na waing nyerkon, goraboomboomlei kami sa balaysung ng gwapo. ETA, less than 10 minutes.

The reunion was anti-climactic. Parang wala lang. Hindi yung tipo na parang walang mahabang panahon na dumaan sa paligid namin, kundi parang walang effect na sumugod kami sa Baguio para lang makita sha. Walang warm welcome, tight embrace, teary eyes at pagbuhat sabay ikot tulad sa pelikula. All we got was a defeaning "uy!" nung magkita kami.

Pagbungad sa kanto, si Kevin na agad ang sumalubong sa amin. He was larger than life, as usual. Para shang bouncer hunk na kulot at uber hot, at mejo alam mong ungas inside and out, pero di mo maiwasang pagnasaan kahit alam mong di ka makaka half base man lang. Ibang iba sha sa "bunso" ng barangay. Para na kamo shang tanod na sobrang... Edible. Delectable. Delicious. Yummy! Pero more of yung wax figure or food model na alam mong witchiririt mo matitikman, witchililet mo mahahawakan, at lalo na, witchikells mong makekembang!

Si BM, si Ka-te, at si Kevin. Triumvirate. Iisang bahay, iisang sitwasyon, tatlong damdamin. Pihado sa mga susunod na araw... mag-iinarte na naman ako.

Silang Dalawa (tinanggal ko na hehehe)

May part 2! =)