bałagan

Cypherpunks, czyli kto nas obroni przed antyutopią

noreply@blogger.com (Grzegorz A. Nowak) — Wed, 06 Nov 2013 10:00:00 +0000

Już dawno nie było książkowych recenzji, dziś więc trochę czytelniczych wynurzeń. Pod dłuższej przerwie przyglądam się książce autorstwa Juliana Assange'a i kilku innych osób związanych z witryną Wikileaks.

Początek XXI wieku zostanie zapamiętany jako okres gigantycznych zmian społecznych – świat został opleciony siecią telekomunikacyjną, która połączyła ze sobą setki milionów ludzi. Internet stał się powszechną skarbnicą wiedzy i miejscem dostępu do informacji dla (niemal) każdego. Co rusz słychać głosy, że globalna sieć wyzwoliła ludzkość, pomogła zatrzeć granice pomiędzy narodami i najbardziej odległymi zakątkami naszego globu. Już teraz pojawiają się symptomy wskazujące, że mogliśmy się straszliwie pomylić.

Nie tak dawno świat obiegły szokujące wieści na temat tajnego programu rządu Stanów Zjednoczonych o nazwie PRISM. Dzięki niemu agencje takie jak NSA mogą z łatwością przeglądać setki tysięcy terabajtów danych trzymanych na serwerach internetowych gigantów – firm typu Google, Microsoft czy Facebook. W jednej chwili opinia publiczna przekonała się o tym, że znaczna część ruchu internetowego jest nieustannie, drobiazgowo i bezwzględnie inwigilowana. W imię walki z terroryzmem nasz świat zaczął zmierzać w stronę spełnionej antyutopii, o jakiej nie śniło się nawet Orwellowi.

Chcesz przeczytać więcej? Dalszą część recenzji znajdziesz na 94 stornie nowego numeru Literadaru.

Double krótka recenzja: Maczeta i Grawitacja

noreply@blogger.com (Grzegorz A. Nowak) — Thu, 24 Oct 2013 14:30:00 +0000

Tym razem podwójna dawka najkrótszych recenzji - czasem głupich, czasem mądrych ale generalnie nie za długich polecajek filmowych. Po przeciągającej się abstynencji kinowej w krótkim czasie wybrałem się na dwie świetnie zapowiadające premiery. Był jeden zachwyt i jeden zawód.

Maczeta

Rodrigez na ostrych dragach wprost zza meksykańskiej granicy. Maczeta nie tweetuje, Maczeta nie esemesuje, Maczeta po prostu się przytrafia. Po pierwszych pięciu minutach będzie wam żal, że kolejna część dopiero za kilka lat.

Grawitacja

Film miał przyciągać innowacyjnym podejściem i napięciem niczym podczas przelotu obok czarnej dziury. Zamiast tego orbituje wokół patosu i astronomicznie długich monologów. Zejdźcie na Ziemię - to tylko średniak, którego ratują efekty specjalne.

Kinowa masakra pilą mechaniczną i przygotowania do Halloween

noreply@blogger.com (Grzegorz A. Nowak) — Fri, 18 Oct 2013 08:00:00 +0000

W Krakowie w każdy poniedziałek jest fajna kinowa impreza. Można wpaść do kina Kijów gdzie co tydzień wyświetlane są najgorsze z niskobudżetowych horrorów klasy Z. Filmy tak złe, że aż czasami kultowe. Jeśli lubicie takie klimaty mam dziś dla was szybką polecankę, w sam raz na zbliżające się skomercjalizowane i obce polskiej tradycji Halloween.

Pamiętacie Angry Video Game Nerda? Wściekły miłośnik starych gier wideo nazywa się naprawdę James Rolfe i jest zapalonym filmowcem, miłośnikiem kina i horroru. Od 2007 roku na miesiąc przed Halloween przygotowuje serię krótkich recenzji mniej lub bardziej znanych produkcji z gatunku ogólnie pojętego horroru. Oto szybki przegląd dotychczasowych i obecnego Monster Madness, którym chce was zachęcić do nadrobienia braków w geekowej wiedzy.

Monster Madness 2007 - History of Horror

Jeśli kiedykolwiek chcieliście poznać historie gatunku, ale nigdy nie mieliście na to czasu - macie jeden problem z głowy. Pierwszy Monster Madness to najważniejsze informacje w pigułce o produkcjach, które zadecydowały o całym nurcie. Dr. Calighari, Nosferatu, Potwór z Czarnej Laguny, Noc Żywych Trupów - same klasyki. Warto sobie przypomnieć.

Monster Madness 2008 - GodzillaThon

W kolejnym roku James odszedł nieco od formuły skupiającej się tylko na horrorze i nagrał wspominkową serię o Godzilli. Klasyczne japońskie filmy z wielkim jaszczurem znają wszyscy, ale tak naprawdę mało kto je oglądał. Po 30 odcinkach będziecie mieć podstawową wiedzę, żeby zaimponować swoim geek-do.

Monster Madness 2009 - Monster Madness 3

W 2009 roku po raz pierwszy natchnąłem się na maraton przedhalloweenowy. Tym razem mamy powrót do pierwotnego zamysłu i kolejne 30 odcinków skupiały się na klasykach - od Niewidzialnego człowieka, King Konga, Muchy. aż po Poltergeista, Re-Animatora i Hellraisera.

Monster Madness 2010 - Camp-Cult

Estetyka kampu w filmie zaowocowała wysypem produkcji, które niejednkrotnie są tak złe, że aż dobre. W kolejnhym roku James skupił się włąsnie na tych osobliwych klasykach. Wśród nich znajdziecie m.in. filmy, z których pochodzą dzisiejsze popularne memy i gify.

Monster Madness 2011 - Sequel-A-Thon

Niepisana zasada świata filmowego mówi, że jeśli film odniósł sukces, wkrótce zobaczymy jego sequel. Niemniej z każdym kolejną częścią serii szansa na wypuszczenie gniota rośnie. Niektóre serie kinowych horrów rozrosły się do monstrualnych ("trafne określenie milordzie") rozmiarów i wydały na świat produkcje przy których normalny widz łapie się za głowę. Głównymi bohaterami będą Frankenstein, Dracula, Freddy Kruger i Michael Myers.

Monster Madness 2012 - 80’s-A-Thon

Kolorowe lata 80. zaznaczyły się w kalendarium miłośnika horroru takimi perełkami jak Q - The Winged Serpent, Toxic Avanger, Teen Wolf, czy Puppetmaster. To też najkrótsza z serii Monster Madness - w zeszłym roku James był zajęty produkcja pełnometrażowego filmu o przgodach wkurzonego nerda. Dlatego też tym razem jest jedynie 16 odcinków, zamiast 30.

Monster Madness 2013 - Sequel-A-Thon 2

I wreszcie tegoroczna edycja, czyli powrót do sequeli sequeli sequeli. Tym razem głównym bohaterami są Mumia, Frankenstein i Gamera (taki daleki kuzyn Godzilli, tylko lepszy). Maraton wciąż trwa - do końca października codziennie na stronie pojawia się nowy filmik.To świetna okazji żeby zrobić sobie przegląd najciekawszych i najdziwniejszych produkcji z gatunku horroru oraz przygotować się mentalnie na nadchodzące święto duchów.

Google taki zły, ludzie tacy głupi

noreply@blogger.com (Grzegorz A. Nowak) — Mon, 14 Oct 2013 07:00:00 +0000

Jakoś tuż przed weekendem pojawiła się informacja od Google, o zmianie polityki prywatności. Gdy dostałem maila z powiadomieniem od razu pomyślałem – oho zaraz znów będzie nagonka na twórców najpopularniejszej wyszukiwarki. I oczywiście nie trzeba było długo czekać, żeby zobaczyć falę artykułów mówiących o tym jak amerykański gigant niecnie wykorzystuje nasze dane. Spieszę tłumaczyć, że takie gadanie to czysta głupota.

Na początku należy powiedzieć jasno – Google nie wprowadza żadnej rewolucji. Rekomendacje społecznościowe istniały już dawno i użytkownicy Google+ z pewnością je znają. Niejednokrotnie widziałem informacje o tym, że któryś z moich znajomych dał +1 stronie, aplikacji na Google Play czy notce blogowej. Nasze twarze były reklamą już dawno. Inna sprawa jest taka, że tych rekomendacji nie było zbyt wiele, skoro na G+ jest pewnie mniej Polaków niż na Twitterze.

Teraz jednak Google postanowił te zasady wyklarować i wyjaśnić konkretnie o co biega. Nikt chyba nie powinien być zdziwiony, że nasze dane częściowo służą do zarabiania. Ja nigdy nie miałem z tym problemu – dostaję spersonalizowane reklamy i zwyczajnie cieszy mnie gdy widzę ofertę kupna gry lub książki, zamiast dajmy na to tamponu albo nowego modelu ciągnika. Co jest w tym złego?

Jak na razie Google wygrywa u mnie w rankingu zaufania, w przeciwieństwie na przykład do Facebooka. Do funkcji tego ostatniego nieustannie są porównywanie nowe rekomendacje społecznościowe, jednak w Google masz całkowitą kontrolę nad swoimi danymi. Jeden klik i już Twoja twarz nie będzie niczego reklamować. W ten sam sposób możesz zarządzać treścią wyświetlanych reklam a nawet skasować wszystkie twoje dane jakie ma na swoich serwerach Google (niestety nie obejmuje to danych przechowywanych na serwerach NSA). Ta sama sztuka nie uda się tak łatwo użytkownikowi, który chciałby się pożegnać z Facebookiem.

Najlepsze jest jednak to, że ci wszyscy narzekający na politykę wielkich gigantów internetowych jakoś nie migrują masowo na inne rozwiązania - liczba użytkowników usług Google, czy Facebooka nieustannie rośnie, prawda?

Warhammer 30-dniowe wyzwanie. Dzień piętnasty, czyli o tym jak gnom zmienił sie w niziołka

noreply@blogger.com (Grzegorz A. Nowak) — Thu, 26 Sep 2013 12:00:00 +0000

Specyfika świata Warhammera pozwala na budowanie świetnych, zróżnicowanych i oryginalnych Bohaterów Niezależnych. Szczególnie oficjalne materiały są pełne takich postaci, które zapadły w pamięć i przeszły do legendy. Wśród nich jest pewien gnom, który z biegiem lat został zmuszony do zmiany swojej rasy.

Alphonse Hercules de Gascoigne - sławny detektyw, postrach światka przestępczego i prawdziwy geniusz zagadek. Co nie słyszeliście o nim? Alphonse pojawił się po raz pierwszy w scenariuszu Z niewielką pomocą moich przyjaciół, która została opublikowana w dodatku Księga Wiedzy Tajemnej. Bohaterowie musieli się zmagać ze sprawą porwania, tileańskim gangiem i wrednym mastifem. Kolejny klasyk, którego fani Warhammera nie mogą nie znać.

Wspomniany detektyw jest barwną postacią i jedyną oficjalnym gnomem z oficjalnych materiałów do pierwszej edycji. Jak wiadomo w WFRP2 tej rasy już nie uświadczymy, więc Alphonse w konwersji przygody zmienił się w niziołka, który z kolei stał się inspiracją dla duetu moich BN-ów - nizołczego detektywa i jego ogrzego towarzysza. Obydwu panów stanowiły warhammerowy odpowiednik złego i dobrego policjanta. Dodajcie do tego jeszcze teksty rodem z filmów noir i gotowe.

A jaki jest wasz ulubiony Bohater Niezależny?

Warhammer 30-dniowe wyzwanie. Dzień czternasty, czyli bohaterowie nie mają łatwo

noreply@blogger.com (Grzegorz A. Nowak) — Wed, 25 Sep 2013 18:30:00 +0000

To już dwa tygodnie warhammerowego wyzwania. Jeszcze wam się nie znudziło? Bo mnie jak na razie wcale. W cztern astym dniu piszemy o zagadkach bądź pułapkach zastawianych na BG, które najbardziej przypadły do gustu. Słowem czas na przypomnienie odwiecznej wojny Mistrza Gry z graczami.

Moja ulubiona pułapka pochodzi z kultowego scenariusza - Kontraktu Oldenhallera, który był zamieszczony w podstawowym podręczniku do pierwszej edycji Warhammera. Nie jest ona ani specjalnie wyszukana, ani skomplikowana, ani też nie stanowi sporego wyzwaniea Jednak jest w niej coś szczególnego (uwaga na spoilery - jeśli jakimś cudem jeszcze nie graliście w Kontrakt, szybko lećcie do swojego MG, żeby zmierzyć się z legendą - nie będziecie musieli czytać tego wpisu do końca).

Na samym początku świeży bohaterowie wysiadają w Nuln z łodzi rzecznej i wyruszają na poszukiwanie miejsca na nocleg. Zamiast tego bardzo szybko wpadają w zasadzkę urządzoną przez bandę rabusiów, którzy dają im prosty wybór - złote korony albo życie. Tylko tyle i aż tyle.

Pamiętajcie jednak, że to pierwszy scenariusz ever, gracze mają świeżutkie postacie, właśnie zaczynają swoją przygodę jako awanturnicy. A co robią autorzy scenariusza? Walą ich bez ostrzeżenia w pysk wrzucają w wir brutalnego świata WFRP. I co najlepsze to nie jest koniec ich utrupień - droga przez pełne szlamu ulice Nuln do dopiero wierzchołek bardzo śmierdzącej góry.

Nie bez powodu mówi się, że właśnie ten scenariusz ukształtował wizję Warhammera, która po dziś dzień tkwi w naszych głowach.

Warhammer 30-dniowe wyzwanie. Dzień trzynasty, czyli jestem mieszczuchem

noreply@blogger.com (Grzegorz A. Nowak) — Tue, 24 Sep 2013 16:00:00 +0000

Warhammer obfituje w mnogość najróżniejszych lokacji - od leśnych głuszy pełnych mutantów i zwierzoludzi, przez zapomniane zajazdy gdzieś przy bocznych traktach po unikatowe miasta kipiące od potencjalnych motywów na sesje. Pomimo wielu lat prowadzenia w tym systemie nadal mam wrażenie, że nie udało mi się wykorzystać nawet ułamka możliwości. Jest jednak typ lokacji, który upodobałem sobie najbardziej.

Najczęściej zdarzało mi się prowadzić albo pośród leśnej głuszy albo w którymś z wielkich miast Imperium. O ile to pierwsze miejsce służyło raczej za randomowe tło dla opowieści o abominacjach Chaosu rodem z taniego horroru, miasta zawsze stwarzały więcej możliwości. Można pokusić się o stwierdzenie, że metropolie Imperium są jednym z najbardziej charakterystycznych elementów systemu.

Każdy kto grał chociaż trochę w Warhammera bez trudu odróżni Middenheim od Altdorfu, Nuln, Talabheim czy Marienburga. Każde z tych miast ma inny charakter i większość z nich została świetnie opisana w dodatkach, z mnóstwem szczegółowych map. Zjednej strony to nieco ogranicza inwencję, z drugiej jest świetnym stumulatorem dla MG lubiących gotowe rozwiązania. Nie bez powodu najlepsze przygody do WFRP rozgrywają się przeważnie w największych miastach - Cienie nad Bogenhafen i Szara eminencja to chyba najbardziej znane przykłady z pierwszej edycji, ale druga też miała się czym pochwalić.

O ile sesje na "bezdrożach" szybko ulatują mi z pamięci, to te rozegrane w miastach zawsze pamiętam. Teraz wystarczy pomyśleć o tych wszystkich miastach poza Imperium tylko czekających na Bohaterów Graczy. No cóż, na dziś wystarczy. Dajcie znać jakie są wasze ulubione lokacje.

Warhammer 30-dniowe wyzwanie. Dzień dwunasty, czyli o prowadzeniu cudzych przygód

noreply@blogger.com (Grzegorz A. Nowak) — Mon, 23 Sep 2013 18:00:00 +0000

Wyzwaniu trzeba sprostać i dlatego też w dwunastym dniu skupiamy się na ulubionej przygodzie, którą prowadziłem. Zadanie na ten dzień jest tak sformułowane, że spokojnie mógłbym mówić o którymś z moich autorskich scenariuszy jednak ograniczę się do tych cudzych. Nie nie będzie to Kontrakt Oldenhallera, choć darzę tę przygodę ogromnym sentymentem.

Niebalnych przygód oficjalnych jest mnóstwo - tu prym wiedzie przede wszystkim pierwsza edycja. Dlatego też moja ulubiona przygoda pochodzi ze zbioru Potępieniec, którego nie może pominąć żaden szanujący się fan Warhamera. Jeśli braliście udział w kampanii, to z pewnością pamiętacie dotarcie do miasteczka Volgen, gdzie swą siedzibę miał nieco ekscentryczny wynalazca i konstruktor - Wolfgang Kugelschreiber . Tak, chodzi o kultowy scenariusz o dźwięcznej nazwie Eureka!.

W Eurece było wszystko - absurdalny humor, brutalny świat Warhammera, niesamowite wynalazki i brawurowa ucieczka w finale. Nawet dziś pamiętam te emocje - najpierw jako gracz, potem prowadząc tego klasyka jako MG. Za drugim razem pamiętam jak rewelacyjnie odgrywało mi się samego Wolfganga, co zostało również docenione przez graczy. Bez wątpienia ta sesja przesła do historii i została zapamiętana na długo.

Właśnie dla takich chwil gram w RPG.

Warhammer 30-dniowe wyzwanie. Dzień jedenasty, czyli o obcinaniu palców

noreply@blogger.com (Grzegorz A. Nowak) — Sun, 22 Sep 2013 11:00:00 +0000

Dzień jedenasty jest dniem absurdu. Szczęśliwie tego na sesjach nie brakuje. Przecież znaczna częsć naszego hobby opiera się na improwizacji i reagowaniu na nieprzywidywalne sytuacje, przez co o dziwacznych motywów na sesjach pojawia się sporo. Wdzięczny temat na notkę.

Przychodzi mi do głowy kilka sytuacji, które sprawiały, że Mistrz Gry przerywał prowadzenie sesji i otwierał usta ze zdumienia nie wiedząc za bardzo co zrobić. Większość z nich miała miejsce podczas sesji innych niż Warhammer systemów. Ze Starego Świata pamiętam kilka dziwnych sytuacji. Romans pomiędzy bohaterami różnych płci, których gracze byli facetami. Stróżowanie przy zwłokach przerośniętego szczura i bronienie go przed bezpańskimi psami - absurdalny epizodzik rozrósł się wypełniając pól sesji i sprawił, że załamywałem ręce.

W pamięci jednak utkwił mi szczególnie epizod z jakiejś prehistorycznej sesji, która była tak dawno, że nie wiem czy sam w niej uczestniczyłem czy tylko słyszałem od brata. W każdym razie rzecz ma miejsce podczas walki, zatłoczone pomieszczenie, dużo walczących, akcja na maksa. W pewnym momencie jeden bohater krzyczy do drugiego - podaj mi miecz. Miecz leci przez pomieszczenie, kostki się toczą, wypada krytyczny pech. Mistrz Gry intepretuje - próbując złapać miecz chwytasz go nieumiejętnie, ostrze i jeden z twoich palców upadają na ziemię.

Tu zaczyna się panika gracza, ale scena nie zmienia się - dalej trwa zacięta walka, drużyna próbuje odeprzeć wroga. Poszkodowany gracz nic sobie z tego nie robi i każdą swoją akcję poświęca na szukanie palca, który z pewnością leży gdzieś na podłodze. Nawet jak reszta drużyny szczęśliwie pokonała przeciwnika, nieszczęśnik nie poprzestał - MG wreszcie się nad nim ulitował i pozwolił odnaleźć palec. To był błąd - na każdej następnej sesji gracz szukał sposobu na naprawienie poszkodowanej ręki - "przecież jest magia, na pewno dą się coś z tym zrobić". Ehhh...

Ciekaw jestem jaka była wasze najbardziej absurdalna sytuacja na sesji (nie konieczenie w Warhammerze).

Warhammer 30-dniowe wyzwanie. Dzeń dziesiąty, czyli chciałbym zagrać Bretończykiem

noreply@blogger.com (Grzegorz A. Nowak) — Sat, 21 Sep 2013 09:00:00 +0000

Też tak macie, żę w waszych głowach pojawia się tysiąć pomysłów na bohaterów gdy tylko myślicie o graniu w RPG? W moich myśłach pojawiła się niezliczona ilość bohaterów, z których tylko nieliczni przenieśli się na kartę postaci, nie mówiąc już o tym, żeby udało się nimi zagrać chociaż jedną sesję. Czasami jednak te pomysły niespodziewanie realizowały się jako Bohaterowie Niezależni.

Gaston de Lumiere to bretoński szuler, cwaniaczek i patologiczny pechowiec. Kłopoty wręcz same wpychały się do jego życia i gdyby nie był Bohaterem Niezależnym to już dawno straciłby większość swoich Punktów Przeznaczenia. Gaston był zabawnym akcentem, który pojawiał się na wielu moich sesjach. To trochę taki syndrom "bohatera Mistrza Gry" tyle, że zamiast niepokonanego herosa mamy fajtłapę.

Nie zmiania to jednak faktu, że moi gracze uwielbiali go, co tylko zachęcało mnie do wrzucania jego postaci na różnych sesjach. Ja sam lubiłem go odgrywać, jednak pomysł wypromowania go na pełnoprawnego BG spalił na panewce i nigdy nie został zrealizowany. Wciąż jednak zajmuje wysokie miejsce w mojej prywatnej galerii warhammerowych bohaterów.

Warhammer 30-dniowe wyzwanie. Dzień dziewiąty, czyli o smutnym losie Mistrza Gry

noreply@blogger.com (Grzegorz A. Nowak) — Fri, 20 Sep 2013 17:30:00 +0000

Z Warhammerem mam ten problem, że przez niemal cała RPG-ową karierę częściej byłem Mistrzem Gry niż graczem. Już na samym początku bardzo szybko wszedłem w rolę prowadzącego, chcąc po prostu pokazać nowe hobby swoim znajomym. Tak został aż do dziś. Dziś wyjaśniam więc jaki to miało wpływ na moich bohaterów i który z nich jest tym najbardziej ulubionym.

Właściwie trudno jest mi wymienić takiego bohatera, właśnie z uwagi na to, że w swojej karierze więcej stworzyłem Bohaterów Niezależnych niż nawet koncepcji BG. Najbardziej charakterystyczną moją postacią był Calmal Bloodydagger, mroczny elf który przeszedł na dobrą stronę i przez lata ścigany był przez swoich pobratymców. Tak wiem, jak to brzmi, ale to naprawdę stare dzieje. To taki rodzaj bohatera, który dopieszczany jest przez lata z wymaksowanymi współczynnikami koło wartości 80, dla którego mało co stanowi wyzwanie.

Pamiętam, że gdy zaczeliśmy grać w drugą edycję każdy z naszej grupy w czasie sesji opowiadał o wymaksowanych postaciach z pierwszej edycji jakby to byli jacyś legendarni herosi. Wspólnie ustaliliśmy, że wszsycy zgineli w trakcie oblężenia Middenhiem podczas Burzy Chaosu, po czym już nigdy nie wróciliśmy do gry tymi bohaterami. Wciąż miło wspominam ten godny sposób na pożegnanie się z herosami odchodzącymi na RPG-ową emeryturę.

Warhammer 30-dniowe wyzwanie. Dzień ósmy, czyli o maniakalnym zbieractwie

noreply@blogger.com (Grzegorz A. Nowak) — Thu, 19 Sep 2013 18:00:00 +0000

Dzień ósmy poświęcony jest ulubionym dodatkom. Jestem z tych, którzy lubią nowe materiały do RPG-ów - zwyczajnie im jest ich więcej tym bardziej wspierany jest system i można być spokojnym o jego przyszłość. Wydawanie dodatków jest też najbardziej komercyjnym aspektem naszego hobby i niestety ilość nie zawsze idzie w parze z jakością. Szczęśliwie do Warhammera wyszło dużo fajnych materiałów.

Już w poprzednim wpisie wspominałem, że większą sympatią darzę drugą edycję z uwagi na poprawioną mechanikę, która łatała kilka uciążliwych dziur w systemie. Dodatki można jednak spokojnie wykorzystywać w obu edycjach, a konwersja nie jest trudna. Mam kilka pozycji z pierwszej edycji do których wracam regularnie, jednak największym uwielbieniem otaczam grube tomiszcza wypełnione fajnymi materiałami po brzegi.

Dlatego też na pierwszym miejscu wymieniłbym Księgę Spaczenia oraz niewydany po polsku Tome of Salvation. Znajduje się tam ogromna ilość materiału rozwijające dwa leżące na przeciwnych biegunach aspekty świata Warhammera - Chaos i imperialnych bogów (chociaż są teorie, które mówią, że to jedno i to samo). Z tych dodatków można czerpać garściami i wykorzystywać niemal gotowe rozwiązania. Do tego zwyczajnie lubie powracać do ich lektury, żeby przypomnieć sobie jakiś drobny szczegół lub pomyśleć o nowym pomyślę na kampanię.

Na wyróżnienie zasługuje jeszcze Księga Rogatego Szczura, z uwagi na obszerne opisanie rasy skavenów. Jeśli jeszcze nie wiecie - to moja ulubiona nieludzka rasa. Poza tym mam w swojej kolekcji niemal wszystkie wydane po polsku podręczniki do obu edycji (tu się objawia tytułowe maniakalne zbieractwo) i właściwie w każdym z nich mógłbym znaleźć coś co miło wspominam. Ale o tym innym razem.

Warhammer 30-dniowe wyzwanie. Dzień siódmy, czyli dlaczego nie tęsknię za gnomami

noreply@blogger.com (Grzegorz A. Nowak) — Wed, 18 Sep 2013 14:00:00 +0000

Większość znanych systemów RPG doczekało się co najmniej kilku edycji - wychodzi mi, że ostatnio sporo z nich oscyluje wokół numeru pięć. Warhammer doczekał się trzech edycji, klasyka pamiętają wszyscy, druga zrobiła całkiem niezłą karierę nad Wisłą, a trzecia przez niektórych uważana jest za herezję. Którą z nich uważam za ulubioną?

Bezsprzecznie mój wybór pada na drugą edycję, wydawaną w naszym kraju swego czasu przez Copernicus Corporation. Ta decyzja wynika zapewne z tego, że wraz z jej premierą, praktycznie bez żalu porzuciłem starą edycję skuszony poprawą i ujednoliceniem zasad. Co prawda niektóre elementy świata zostały mocno zmienione (znikły na przykład fimiry i gnomy), a fluff dopasowano do wydarzeń znanych z bitewniaków, nie przeszkadzało mi to specjalnie. Tam gdzie chciałem powrotu do motywów z pierwszej edycji zwyczajnie dokonywałem konwersji i łączyłem zgrabnie jedno z drugim.

Trzecia edycja nie przemówiła do mnie, choć słyszałem o niej naprawdę przychylne opinie. Zwyczajnie jednak wielkie pudła pełne kart oraz żetonów były dla mnie za drogie i za dużo było z nimi zachodu. Staram się oduczyć wydawania pieniędzy na coś fajnego, na co i tak nie będę miał później czasu. Dlatego też kiedy powracam do Warhammera jest to zazwyczaj WFRP 2ed.

Dziś jednak kusi mnie coś zupełnie innego. Gdzieś tam głęboko po głowie krążą myśli o próbie pożenienia Warhammera z mechaniką Fate. Już słyszę głosy sprzeciwu, płacz, zgrzytanie zębów i odgłosy układania stosu. Jednak nadal ciekawi mnie czy wyprawy do Starego Świata mogą zyskać jeśli zmieni się archaiczną mechanikę i podejście do gry.

Warhammer - 30-dniowe wyzwanie! Dzień szósty, czyli porozmawiajmy o bogach

noreply@blogger.com (Grzegorz A. Nowak) — Tue, 17 Sep 2013 19:00:00 +0000

Warhammer powstał na fali klasycznego fantasy, które nie mogło obejść się bez odpowiednio skrojonego panteonu bóstw. Mamy więc standardowy zestaw bóstw odpowiedzialnych za najważniejsze aspekty życia i otaczającego świata. Jedni są naprawdę fajni inni kompletnie sztampowi albo kompletnie zapominani na sesjach - wśród nich znajduje się mój ulubiony.

Moim ulubionym bóstwem Warhammera pozostanie Morr - bóg śmierci i snów. Nie jest to może najbardzej oryginalne bóstwo (w końcy każdy panteon ma swojego Hadesa) ale piszę o nim z sentymentu. Przez długi czas grałem ubranym na czarno, emo-akolitą Morra, którego celem było zostać templariuszem. Do dziś podoba mi się koncept, w którym oprócz posługi zmarłym i mistycznej interpretacji snów morryci zajmują się również zwalczaniem nieumarłych. Przecież żywe trupy są jawnym zaprzeczeniem dogmatu o ostatecznym końcu w królestwie Morra. A poza tym potężni rycerze zakuci w czarne zbroje i wyruszający do Sylvanii robią po prosto świetne wrażenie.

Tak więc Morr przywołuje fajne wspomnienia, jak np. moje czasy gimnazjalne, kiedy artykuł w MiM-ie na temat kapłanów ponurego boga skończył się posądzeniem o propagowanie satanizmu w szkole. Piękne czasy (o których pisałem dawno temu w Karnawale Blogowym).

Warhammer - 30-dniowe wyzwanie! Dzień piąty, czyli kości zostały rzucone

noreply@blogger.com (Grzegorz A. Nowak) — Mon, 16 Sep 2013 18:00:00 +0000

Kości wielościenne są najbardziej charakterystycznym elementem gier fabularnych. Z kolei sami RPGracze potrafią rozpoznać system tylko po używanych w nich kostkach - czasami wystarczy tylko rzucić okiem na stół. W przypadku Warhammera nie mamy zbyt wielkiego wyobru zestawów kości, ale dzięki temu system zyskuje na charakterze.

Jeśli WFRP to tylko k100. Duet dwóch kości dziesięciościennych był właściwie pierwszym jaki towarzyszył mi u zarania RPG-owych dziejów. Są one również niezwykle prostym wyznacznikiem prawdopodobieństwa, bo mechanika Warhammera opiera się przecież na szansach procentowych. Tyle ile masz Walki Wręcz tyle masz procent na trafienie. Nie ma chyba nic prostszego.

Niestety jest to jednocześnie wada, bo jak na tej samej 100-procentowej skali pokazać możliwości reiklandzkiego banity i dżabersmoka? Do tego płaski rzut można przyrównać do miotania monetą - istnieje taka sama szansa na wyrzucenie zarówno wysokich jak i niskich wyników. Mimo tego dziś nadal, chyba raczej z sentymentu, grywam na tej mechanice, jeśli już zdarza mi się powrócić do Starego Świata.

Choć chodzi mi po głowie pomysł na niemałą herezję.

Warhammer - 30-dniowe wyzwanie! Dzień czwarty, czyli wszycy wiedzą jaka będzie odpowiedź

noreply@blogger.com (Grzegorz A. Nowak) — Sun, 15 Sep 2013 10:00:00 +0000

W dniu czwartym warhammerowego wyzwania zajmujemy się ulubionym państwem Starego Świata. To pytanie jest nieco tendencyjne, bo zwyczjanie większość przygód materiałów i ogólny klimat settingu odnosi się do jednego kraju - Imperium. Z tej przyczyny najczęściej w dniu czwartym usłyszycie właśnie taką odpowiedź. Dlatego postaram się ja nieco bardziej doprecyzować.

Moje przygody najczęściej rozgrywały się gdzieś w północno-wschodniej części Imperium. Rejony Middenlandu i Ostlandu były świetnym miejscem na przygody odcięte od wielkiej polityki i skupisk miejskich. Gdy trzeba było wyruszyć do dużego miasta zawsze pod ręką był Middenheim, lub Wolfenburg (w tym ostatnim mieście rozgrywał się mój scenariusz opublikowany w Gwiezdnym Piracie). Do tego bliskość Kisleva pozwalała na dodanie nieco słowiańskich klimatów jeśli akurat naszła mnie taka ochota.

Niemniej zawsze korciło mnie żeby wyruszyć poza granice Imperium. Najdalej byłęm chyba na granicy z Bretonią, przy okazji Liczmistrza. A przecież jest tyle odmiennych klimatów w samym tylko starym świecie. Norska gdzie Choas panoszy się na każdym kroku, Tilea gdzie wielkie morze stoi otworem, Księstwa Graniczne gdzie bohaterowie mogliby wykroić kawałek władztwa dla siebie. Miałem w głowie kampanię w której BG lądują w Lustrii i wikłają się sam środek walki pomiędzy skavenami a jaszczuroludźmi. A morska kampania w stylu pirackim? A wyprawa daleko na wschód za Góry Krańca Świata?

Tyle pomysłów, a tak mało czasu na granie. Na razie więc zostaję w Imperium.

Warhammer - 30-dniowe wyzwanie! Dzień trzeci, czyli dlaczego każdy chciał być banitą

noreply@blogger.com (Grzegorz A. Nowak) — Sat, 14 Sep 2013 10:00:00 +0000

Profesje są jednym z najbardziej charakterystycznych elementów warhammerowej mechaniki. W innych grach RPG gracze dostawali do rąk potężnych magów, zakutych w zbroję wojowników, czy posiadających wiele talentół łotrzyków. Podręcznik do WFRP walił w twarz heroiczne zapędy dając nam do wyboru żebraka, hienę cmentarną, czy rzecznego przewoźnika. W większości początkujący bohaterowie zaczynali jako osoby z niskich wartstw społecznych pseudo-renesansowego świata. I włąsnie dlatego to jest takie fajne. Od zera do bohatera tutaj nabiera dosłownego znaczenia.

Mnogość profesji w pierwszej edycji sprawiała, że na sesji w jednej drużynie mógł się pojawić jednocześnie szlachcic, wróżbita, żebrak i krasnoludzki zabójca trolli. Tego typu mieszanki przyprawiały MG o ból głowy jednocześnie dając materiał na niezapomnianie sesje. Jedna profesja jednak pojawiała się znacznie częściej niż pozostałe.

Wielu graczy po przejrzeniu podręcznika po raz pierwszy wskazywało na banitę jako swoją pierwszą profesję. Sprzyjał temu fakt, że profesja ta byłą na początku listy, miałą fajną grafikę i chyba oferowałą najwięcej umiejętności na początku. To trochę tak jak z elfami. Ja sam mogę przywołać w pamięci co najmniej kilku bohaterów, którymi grałem naprawdę długo, a którzy zaczynali swoją przygodę w Starym Świecie jako banici.

Dziś jednak wybrać jedną, tę najbardizej ulubioną jest trudno. Po prostu znacznie lepiej nie ograniczać się i grać różnorodnymi postaciami - kapłanem Morra, ametystowym czarodziejem, szukającym zemsty łowcą czarownic, czy wychowanym na ulicach Nuln złodziejaszkiem. Każda z nich ma ogromny potencjał tylko czekający na wykorzystanie.

Warhammer - 30-dniowe wyzwanie! Dzień drugi, czyli dlaczego elfy nie są już cool

noreply@blogger.com (Grzegorz A. Nowak) — Fri, 13 Sep 2013 07:00:00 +0000

W drugim dniu warhammerowego wyzwania czas przyjrzeć się grywalnym rasom i odpowiedzieć na pytanie która z nich jest moją ulubioną. W WFRP, w przeciwieństwie np. do D&D nie mamy zbyt wielkiego wyboru - ot, cztery podstawowe rasy i jeszcze kilka nie do końca oficjalnych (jak ogry i pierwszoedycyjne gnomy). U mnie, jak u większości młodych RPGraczy, którzy zaczynali od WFRP, bardzo długo królowały elfy (wiadomo - najlepsze statsy), dziś jednak z trudem przypominam sobie ostatnia przygodę, w której któryś z graczy decydował się na wybór tej rasy.

Te czasy minęły, podejście się zmieniło i teraz gdy myślę o świecie Warhammera przed oczami staje Imerium ludzi. Dzięki dominującej obecności ludzi setting nabiera realizmu - pozostałe rasy są obecne, jednak ich przedstawicieli jest niewiele i dodają ogólnemu klimatowi jedynie odrobiny smaku. Pamiętam, że dawniej na moich sesjach nie-ludzi pojawiało się wiele, a opis każdej karczmy kończył się ich liczbowym podsumowaniem. Teraz gdy zdarza mi się prowadzić, elfy, krasnoludy i niziołki są rzadkością.

Zwyczajnie, dziś już wysokie współczynniki na start nie wystarczą. O wiele bardziej kusi swoboda odgrywania i mnogość koncepcji na postać człowieka.

Warhammer - 30-dniowe wyzwanie! Dzień pierwszy, czyli jak to się wszystko zaczęło

noreply@blogger.com (Grzegorz A. Nowak) — Thu, 12 Sep 2013 07:00:00 +0000

Niezłomny Borejko zarzucił pomysłem na WFRP 30-day challange. Choć akcja trwa już od jakiegoś czasu a mnie znów ciężko było znaleźć chwilę na spisanie - udało się. Pierwszego dnia piszemy o najwcześniejszych doświadczeniach z Warhammerem. Zaczynamy!

Jak to wszytko się zaczęło? To moja prywatna, RPG-owa prehistoria. Od Warhammera wszystko się się zaczęło się w pewne wakacyjne popołudnie, kiedy starszy brat postanowił poprowadzić mi sesję. Miałem wtedy jakieś 8 lat, brat prowadził zmodyfikowaną wersję Kontraktu Oldenhallera z pamięci. Do dziś pamiętam, że elf, którym grałem zwał się Palojas i zginął nie mogąc znaleźć tajnego przejścia w jednym z pomieszczeń nim przedstawiciele jednego z gangów potraktowali go kuszą.

Z mechaniką było podobnie jak z przygodą - jej szczegóły brat wymieniał z pamięci. Z tego względu przez długi czas graliśmy bez kilku współczynników, aż do zakupienia naszego pierwszego numeru MiM-a, w którym zobaczyliśmy, że tabelki BN-ów są nieco większe. Kostek oczywiście nie mieliśmy, więc musiały wystarczyć klocki LEGO ponumerowane od 0 do 9. Służyły nam naprawdę długo.

Gdy parę miesięcy później pod nasz dach dotarł podręcznik podstawowy do Warhammera (jeszcze w miękkiej oprawie i w cenie kilkuset tysięcy złotych) nic nie wskazywało na to, że po niemal 20 latach nadal będę powracał na bezdroża Starego Świata.

Najkrótsza recenzja Red 2

noreply@blogger.com (Grzegorz A. Nowak) — Mon, 29 Jul 2013 17:30:00 +0000

Bruce Willis, John Malkovich, Helen Mirren, Anthony Hopkins - już same nazwiska powinny was przekonać do tego filmu. Dodam jeszcze, że to jedyny zachodni film, w którym zobaczycie Jakuba Wędrowycza. Sami sprawdźcie.

Tak sobie wyobrażam komputery przyszłości

noreply@blogger.com (Grzegorz A. Nowak) — Tue, 23 Jul 2013 14:00:00 +0000

Dziś podniecam się pewnym szalonym projektem - smartfonem Ubuntu Edge. Jeśli czytacie serwisy technologiczne z pewnością wiecie o co chodzi - twórca najpopularniejszej dystrybucji Linuksa próbuje stać się Stevem Jobsem i odmienić rynek komputerowy. Być może sam smartfon nie powala na kolana, ale już idea, którą idzie za nim to zupełnie coś innego.

Jeśli nie wiecie o czym piszę a nadal tu jesteście, zobaczcie sobie Ubuntu Edge na Indiegogo. Zebrać 32 miliony w 30 dni to szalony pomysł , ale nie chodzi o realizm tylko ideę. Jeśli znajdzie się tyle pasjonatów, żeby wesprzeć rozwój nowej platformy, powstanie niezwykły smartfon. Wczoraj kwota rosła w zadziwiającym tempie - w ciągu jednego dnia zebrano ponad 3 miliony dolarów! To już jest rekord ale wątpię, żeby ta tendencja się utrzymała.

Co jest takiego niezwykłego w tym Ubuntu Edge? To koncept high-endowego smartfona, który ma bić na głowę współczesne słuchawki z wysokiej półki. Ma szybkiego wielordzeniowego procka, 4GB RAM-u i 128 GB przestrzeni dyskowej. Na Edge będzie można odpalić zarówno Androida jak i Ubuntu Touch ale moim zdaniem najistotniejszym ficzerem jest możliwość odpalenia za jego pomocą desktopowej wersji systemu.

Koncept znamy już z Ubuntu for Android. Nasze smartfony mają specyfikację zbliżoną do niektórych PC-tów czemu więc jej nie wykorzystać? Wystarczy myszka, klawiatura i monitor - po podłączeniu fona do stacji dokującej mamy pełnoprawnego desktopa. Wygląda to tak:

Dziś używamy kilku komputerów na raz, płacąc parę za ten sam sprzęt. W kieszeni smartfon, w plecaku notebook, a niektórzy do tego jeszcze mają tablet. Chciałbym żeby przyszłość wymarzona przez Marka Shuttlewortha się ziściła. Chciałbym wydawać pieniądze raz na dobrego smartfona i mieć w tym desktopa do pracy a nawet ultrabooka (już dziś mało kto pamięta o Clambooku a to przecież świetny pomysł). Idea “convergance” naprawdę do mnie przemawia i mam nadzieję, że technologia będzie do niej dążyć.

Ale przecież Ubuntu nikt nie używa, prawda? No to co powiecie na tę samą technologię, tylko tworzoną przez innych producentów? Podpinamy iPhona do stacji dokującej i mamy Mac OS X. Robimy to samo z Nexusem 4 i odpala się Chrome OS. Może nawet Windows Phone zmienia się nagle w pełnoprawnego Windowsa RT? Tak powinna wyglądać era post-PC.

Obawiam się tylko czy twórca Ubuntu nie wybiega za bardzo przed szereg. Google mógł sobie pozwolić na słaby początek Chrome OS - teraz już nikt nie może powiedzieć, że to był nietrafiony pomysł. Z Ubuntu Edge raczej już tak kolorowo nie będzie. Ten ostatni nie jest przeznaczony dla zwykłego konsumenta, ale dla użytkowników premium ze społeczności Ubuntu, którzy chcą pomóc w powstaniu “Formuły 1 smartfonów”. Obawiam się, że nie ma ich aż tak dużo. Do zbiórki się raczej nie dołożę (przynajmniej nie tyle, żeby dostać własny egzemplarz Edge’a) ale pomysł szalenie mi się podoba. I mam nadzieję, że na samym pomyśle się nie skończy.

Co słychać na pustkowiach, czyli dwa lata Google+

noreply@blogger.com (Grzegorz A. Nowak) — Mon, 01 Jul 2013 07:00:00 +0000

Jestem na Google+ niemal od samego początku, czyli od 28 czerwca 2011 roku. Tak, upłynęły już dwa lata od powstania szumnie zapowiadanej konkurencji dla Facebooka. Na tę chwilę odłóżmy na bok wszelkie uprzedzenia, żarty, memy, stereotypy i fanbojstwo. Dziś krótko podsumuję dlaczego Google+ wcale nie jest do bani i co można znaleźć ciekawego na drugim najpopularniejszym serwisie społecznościowym (podobno).

Po pierwsze, Google+ nigdy nie zastąpi Facebooka, a przynajmniej nie stanie się to w dającej się przewidzieć przyszłości. Zwyczajnie jesteśmy tam, gdzie są nasi znajomi - skoro siedzą już na Twarzoksiążce nie ma żadnego sensu zmuszać ich do przesiadki na coś zupełnie nowego. Zdecydowanej większości osób Google+ do niczego się nie przyda, bo społecznościówka służy im jako kolejne obok telefonu i maila narzędzie komunikacji.

Na FB wchodzę, żeby zobaczyć co tam u znajomych. G+ odpalam, żeby przeglądnąć interesujące mnie newsy. Poważnie. Społeczności (odpowiedniki grup na FB) podrzucają mi mnóstwo fajnych informacji. Czytam o RPG, fantastyce, SF, Chromebookach, czy Ubuntu, wszystko w znacznie bardziej przystępnej niż na FB. Facebook stał się dla mnie ostatnio nieprzejrzysty. Owszem istnieją grupy i fanpage ale zwyczajnie wraz z dużą ilością użytkowników pojawia się tam coraz więcej crapu.

Dodatkowo Google+ daje możliwości poszukiwania podobnych informacji. Interesuje cię wpis z tagiem, klikasz i karta obraca się pokazując coś z tej samej kategorii tematycznej. To wszystko w przejrzystym układzie znanym z Google Now. Zawsze w społecznościach znajdzie się coś fajnego i nie raz łapię się na tym, że nieustannie sprawdzam czy nie ma tam czegoś interesującego.

Po dwóch latach jedno jest pewne - Google+ nie stał się kolejnym nieudanym projektem. Korzysta z niego wiele osób, choć w naszym kraju jest ich niedużo. Tagi okazały się tak trafionym pomysłem, że nawet trafiły do FB. Jeśli do tej pory stroniliście od G+ po prostu wskoczcie tam i zobaczcie czy nie znajdziecie tam czegoś ciekawego, przecież każdy z was już ma tam konto (dostaliście go razem z gmailem)

Nowa skrzynka Gmail - po dwóch tygodniach użytkowania

noreply@blogger.com (Grzegorz A. Nowak) — Mon, 24 Jun 2013 07:00:00 +0000

Gdy Google postanawia coś zmienić najczęściej słychać głosy niezadowolenia, narzekania i standardowe "przecież było dobrze!". Ludzie nie znoszą zmian, szczególnie kiedy mają już swoje przyzwyczajenia, z którymi wielkie korporacje próbują walczyć. Ja z kolei do niektórych zmian podchodzę zbyt entuzjastycznie - tym razem mam sporo na swoją obronę!

Mniej więcej od końca maja Google udostępnił odmienioną skrzynkę Gmaila. Teraz skrzynka odbiorcza posiada kilka kart, które sortują przychodzące wiadomości. Dzięki temu wszelkie powiadomienia (oferty, newslettery, przypomnienia) nie zaśmiecają skrzynki, jednocześnie są łatwo dostępne. To świetne rozwiązanie dla osób, które nie chcą zrezygnować z powiadomień na maila a jednocześnie pragną zachować czystą skrzynkę odbiorczą. Czyli w sam raz dla mnie.

Do tej pory różnego rodzaju przypomnienia usuwałem zaraz po przeczytaniu, bo zwyczajnie denerwowało mnie gdy znajdowały się koło regularnej poczty. Początkowo myślałem, że dodanie kart jeszcze bardziej namiesza - przecież teraz teoretycznie mamy kilka skrzynek odbiorczych. Google jednak zdołał dokonać niemożliwego i znalazł złoty środek.

Jeśli nowa skrzynka jeszcze do was nie dotarła, możecie przekonać się o jej możliwościach wchodząc na swoją pocztę i klikając w ikonę koła zębatego a następnie "Skonfiguruj skrzynkę odbiorczą". Wypróbujcie i dajcie znać co sądzicie. Jeśli wam się nie spodoba, zawsze możecie ją wyłączyć.

Cube Slam, czyli co jeszcze potrafi twoja przeglądarka

noreply@blogger.com (Grzegorz A. Nowak) — Mon, 17 Jun 2013 18:00:00 +0000

Poniedziałek - wspomnienia weekendu wciąż żywe. Jeśli akurat szukacie szybkiego zabijacza czasu na wieczór, ostatnio pojawił się nowy Chrome Experiment o chwytliwej nazwie Cube Slam. Ciekawa zabawka, ale też krótka prezentacja tego jakie są możliwości współczesnych przeglądarek.

Cube Slam to nic innego jak wariacja na temat nieśmiertelnego Ponga. Dwie paletki, kwadratowa piłka i pojedynek pomiędzy dwoma graczami - wszyscy wiemy o co chodzi. Czym różni się ta wersja od innych? Możemy zagrać w czasie rzeczywistym z dowolnym znajomym przez neta - wystarczy podesłać linka, żeby się połączyć i stoczyć pojedynek. Do tego gra podzielona jest na kolejne, coraz trudniejsze poziomy, które obfitują w najróżniejsze power-upy i inne atrakcje.

Ale nie o samo granie w starym stylu chodzi. Obecnie, żeby zagrać w jakąś grę przez przeglądarkę przeważnie potrzebujecie jakiejś zewnętrznej wtyczki - Flasha, Javy lub innego środowiska, który pozwoli na jej uruchomienie. Cube Slam stworzono z wykorzystaniem technologi, pozwalających na pominięcie tych kłopotliwych wtyczek. Odpalacie stronkę i wszystko działa bez problemu. Więcej na temat kulis działania gry znajdziecie w zakładce Technologia - zjedźcie na sam dól, tam czeka niespodzianka.

Dlaczego właściwie o tym piszę? Bo Google po raz kolejny pokazuje gdzie znajduje się przyszłość współczesnej sieci. Tym zabawnym projektem pokazuje, że może istnieć sieć bez uciążliwych (te ciągłe aktualizacje) i często dziurawych wtyczek, które właściwie są już świadectwem minionej epoki. Co więcej, sympatyczna gra jest wolnym oprogramowaniem - każdy może zaglądnąć do jej kodu, zbudować coś własnego na jej bazie.

Google dostaje ode mnie +1.

Serial Gra o Tron jest tak słaby!

noreply@blogger.com (Grzegorz A. Nowak) — Wed, 12 Jun 2013 08:30:00 +0000

Sprawa jest znana - George Martin napisał świetną sagę fantasy i stworzył nowy gatunek nerda. Jakiś czas po tym pojawiły się zapowiedzi serialu produkcji HBO. Początkowo wszyscy byli podekscytowani i wiązali z serią ogromne nadzieje. Rzeczywistość okazała się jednak nie do zaakceptowania dla prawdziwych fanów. Dzisiejszy wpis jest po to żeby pośmiać się z takich ludzi.

Martin jest świetny w tym co robi i koniec kropka. Stworzył świat niesamowicie złożony, ujmujący i zdolny pomieścić mnóstwo rewelacyjnych postaci, a jego książki czyta się z uśmiechem na ustach i ze łzami w oczach. Nie przeszkadza nawet, że ich rozmiary są gargantuiczne (fajne słowo, nie?) i że trzeba czekać na kolejne tomy długie lata. Rozmach historii, mnogość wątków i bohaterów sprawia, że każdy znajdzie tu coś dla siebie, nie mówiąc już o tym, że nie można się nazywać fanem fantastyki jeśli nie czytało się sagi Martina.

Serial to już zupełnie inna sprawa. Próba przeniesienia Gry o Tron na ekrany telewizorów wydawała się karkołomnym zadaniem, jednak stacja HBO widać lubi wyzwania. Czy to się udało? Zobaczmy - za nami już trzy sezony, oglądalność serialu wzrasta i z trudem szukać drugiej tak udanej telewizyjnej produkcji fantasy w ostatnich latach. Co więcej, jestem skłonny powiedzieć, że odcinek 3x09 był najbardziej dramatycznym wydarzeniem w historii telewizji. Jeszcze nigdy od czasu powstania tego medium żadna produkcja nie wstrząsnęła tak bardzo widzami, a przynajmniej nie udało się tego tak dobrze udokumentować (z pewnością widzieliście filmiki z reakcjami na YT).

Mimo tego co chwilę napotykam długie na kilkadziesiąt komentarzy dyskusje o tym jak serial jest słaby w porówaniu do książki, jak to scenarzyści grzeszą mieszając wątki czy bohaterów i jak nie warto czekać na kolejne odcinki. Jak każda seria GoT ma swoje lepsze i gorsze momenty, ale jako osobne medium, zupełnie różne w przekazie od książki wychodzi obronna ręką. Tych wszystkich “prawdziwych fanów” boli jedna rzecz - że Gra o Tron nie jest już ich, a stała się częścią kultury masowej i pozostanie już tam na zawsze. A żeby mogła się tam pojawić potrzebne były pewne skróty, uproszczenia i modyfikacje.

Deal with it guys.