Bane

Σε εκείνο τό ρετιρέ του έβδομου ορόφου

2026-03-14T14:02:00.000-07:00

'Σε εκείνο τό ρετιρέ'

Μία βδομάδα πέρασε από τότε που σέ αγκάλιασα πρώτη φορά..

Που σέ φίλησα,που σέ κράτησα σφιχτά..

Βρήκα εκείνο τό ρετιρέ για τά γενέθλια σου..

Παταγες ξυπόλυτη στο πάτωμα με το μαύρο νυχτικό σου..αφηνες μια γοτθική ατμόσφαιρα χωρίς νά τό ξέρεις..

Κάναμε έρωτα στα γενέθλια σου..και ας κόντευε νά σπάσει τό κεφάλι μου απ' την αϋπνία καί τό ταξίδι..

Δεν χόρτενα την αγκαλιά σου..

Χαιδευα τά μαλλιά σου όσο κοιμόσουν αγκαλιά μου..

Άγρυπνος φρουρός καί φύλακας σου..

Μου έμοιαζες με Ιταλίδα..ξανθια, περιποιημένο προσεγμένο δέρμα..ακρα θύλακα..

Ήρθες στην Αθήνα για νά με γνωρίσεις,καναμε μαζί τά γενέθλια σου..

Καί τελικά κόψαμε μέχρι καί την καλημέρα..

Μου έμεινες μόνο σέ εκείνη την διαδικτυακή πλατφόρμα..

Μου έχει μείνει μία γρατζουνιά σου στο μπράτσο μου,σαν νά είναι κάποια αποδείξη πως τά όνειρα κάποιες φορές γίνονται αληθινά..

Αύριο μεθαύριο θα μου φύγει καί αυτή,όπως έφυγες καί σύ..

Καί τώρα μάλλον περισσεύω.."

Θάνατος ελευθερία μοναξιά καί νόημα

2024-12-02T16:08:00.000-08:00

"Χρόνια γράφω καί σβήνω εδώ..χρόνια γράφω καί σβήνω στο μυαλό..χρόνια μουτζουρώνω το χαρτί..ανάμεσα στά χειρότερα γιατί..

Και είναι λες καί τό μυαλό μου τρέχει και του βάζουν τρικλοποδιές..πέφτει, ματώνει..σηκώνεται καί καπως έτσι ξερυθμίζεται..

Κανει σκέψεις σάν ξεκουρδισμένο πιάνο πού παίζει με χάλασμενες χορδές..

Το σώμα μου δέσμιο του νου με αλυσίδες χοντρές..

Η καρδιά τρέχει νά ξεφύγει στην παραλία την καταδίωκη σάν μαύρο τέρας η λογική με μανία..

Καί αυτή η μάχη κρατάει χρόνια..

Όσο πιο δυνατό το σώμα τόσο χειρότερους το μυαλό θά βάλει βασανιστές

Χτυπιούνται σάν επιδέξιοι πολεμιστές..σώμα καί νους με θεατές..

Και όλοι εσείς κοιτάτε,όπως κάναν τότε στο Κολοσσαίο..άρτο καί θέαμα θέλετε όλοι..χρήμα και πάθοι η ζωη σας όλη..

Αν γίνω σάν καί σας καλύτερα νά πεθάνω από πανόλη..

θα σάς δώσω κάτι απόψε που δεν τό έχετε ξανά δεί ποτέ..και στο τέλος θά ξέρετε πως ακόμα και το πνεύμα μπορεί νά ματώσει..πως ακόμα και ο εαυτός μπορεί να προδώσει..

Τό μυαλό κρύβει στο μανίκι ένα πιστόλι..το σώμα τό αρπάζει καί σημαδεύει τον κρόταφο..τό μυαλό δίνει την εντολή..

(Μυαλο)-Εμεις πάμε πάντα μαζί.. θεωρείς ότι θά με νικήσεις?

(Σώμα)-Εχεις δίκιο έκανα χαζούς συλλογισμούς πρέπει νά ζήσεις..

(Μυαλό)-Αν ζήσω με αυτήν την μάχη πρέπει νά την σταματήσεις..

Τό σώμα πετάει στο πάτωμα το όπλο και στρίβει νά φύγει..μετά από λίγο ακούγεται ένας πυροβολισμός στο δωμάτιο δίπλα στην θάλασσα..αίματα στο σιδερένιο γραφείο..

(Μυαλό)-Κουτε λές και δεν σε βασανισα τόσα χρόνια.."Δ.Τ.

"Τό κτήνος "

2023-06-30T09:46:00.004-07:00

Μέσα σέ τέσσερις μέρες.. έζησε.. και πέθανε.. τέσσερις μέρες χαράς... σκοτώθηκε..

Νιώθω ακόμα..

2023-04-15T09:46:00.000-07:00

Είμαι ακόμα εδώ..τραυματισμένος θανάσιμα σώμα & πνεύμα,είμαι ακόμα εδώ όμως.. και νιώθω..

2019-06-29T19:45:00.001-07:00

Ο ευτυχισμενος ανθωπος δεν χρειαζεται γαληνη,ο ταλαιπωρος την χρειαζεται

Aπο που να αρχισω & που να τελειωσω.. Πωσα αρχιζω και σβηνω σε μια σκεψη...

Νομιζω πως τελικα χρειαζεσαι κατι να σε βοιθησει να κοντρολαρεις τη δυναμη σου & να να επικεντωσεις πανω σε αυτω..δεν θα ειναι η πηγη της δυναμης σου ομως..
που θα οδιγησει ομως η δυναμη?..ο ναι δεν εχετε ηδεα τι ειναι δυνατον..

Τι ειναι αληθεια?,νομιζετε πως θα μπορεσετε να την αντεξετε αν μια μερα την βρειτε?
Ποσο σιγουροι ειστε για εσας τους ιδιους?
Τολμησατε ποτε να να πονταρετε σε αλλον? & αν ναι ποιο ηταν τελικα το κοστος?
Εσεις που εχετε ροπη?,εξαγοραζεσται?,αιτιολογηστε?,αποτελειται αντικειμενο διαπραγματευσης?
Τι εχει πεθανει μεσα σας?..
Εχετε ενοχες & αν ναι,γιατη?
Ποσο στα ακρα θα φτανατε?..και να ναι,γιατη θα ηταν?..

Η σκεψη μπορει να δημιουργησει,μπορει & να καταστρεψει..

https://youtu.be/SWlaExpNhFY?list=LLTikAxLA-WgkYh9bjW5qBgQ&t=71

'Oυδεν κρυπτον εαυτου'

2019-04-07T20:58:00.001-07:00

Ποσοι απο εσας μπορειτε να κανετε ενα μονολογο με τον εαυτο σας στην πιο σκοτεινη του ωρα?

Ποσοι απο εσας θα ηθελε ο εαυτος του να φυγει μαζι με την ψυχη του απ' το σωμα του?

Ποσοι απο εσας μπορειτε να πειτε την αληθεια στον εαυτο σας?

Ποσοι απο εσας μπορειτε να κανετε τις ανασες σας λεξεις? και τις λεξεις υποσταση?

Μια σκεψη μπορει να γινει ενας μοναχικος μονολογος.

Ο μονολογος μπορει να μετουσιωνεται σε διαλογο εσωτερικο που καμια φορα μπορει να γινει πολυ εντονος.

Ο εαυτος & το μυαλο γινεται ταυτοχρονα ακροατης κι ομιλητης,συμφωνουν και διαφωνουν ταυτοχρονα,ενω καποιες φορες παλευουν με την ιδια τους την υπαρξη.

Οι σκεψεις αλλες φορες ερχονται για να μας ιασουν & αλλες για να μας συντριψουν.

Κανενας πονος,δεν ποναει οσο πονουν οι σκεψεις,οι σκεψεις ειναι αυτες που πονανε & φθειρουν το μεσα μας

Οι σκεψεις σε κυνηγανε & σε πονανε,οπου κι αν εισαι,ο,τι κι αν κανεις,εκεινες διαλεγουν τον χρονο & τον τοπο

Ολοι ειμαστε αξιοι τις μοιρας μας...

'Σηκω'

2019-04-06T19:39:00.000-07:00

Είμαι και πάλι εδώ
χίλια μίλια μακριά από 'μενα..καπου μεταξυ φθορας & αφθαρσιας..
Ένα σπασμένο χάος,μόνο διάσπαρτα κομμάτια του ποιος είμαι..

Δεν ξερω αν διαλεξα εγω τα παθοι μου,η αυτα εμενα.
εχω αναιρεθει..αλλα ισως μπορεις να βγαλεις νοημα του ποιος ειμαι..

Χάνωμαι,όλα πέφτουν κάτω..
Μόνος στέκομαι..σπασμένος άνδρας,διαλυομαι.
αισθανομαι κουρασμενος,οχι απ' τους αλλους,απ' τον εαυτο μου..
Ισως εχω μια ευκαιρια,ισως δεν θα 'χω ποτε μου.

Οι εφιαλτες & οι φοβοι μου περνουν αλλη μορφη & υποσταση πια..
φτανω να αντιμετωπισω το σκοταδι καταματα..κουραστηκα και σιχαθηκα να ζω μεσα σε αυτο ομως,ολοι μεσα εκει ζουν κι ας μην το ξερουν..
Ο ρεαλισμος και το κυνηγι της γνωσης με εφεραν σε αλλα επιπεδα πια,δεν μπορω να πω πως εφυγα απ' το τελμα ομως,δεν μπορω να πω πως ειναι ολα καλυτερα,πιο δυσκολα ειναι.
Δεν με νοιαζουν oi αλλοι πια,οποιοι κι αν ειναι..μονο να βοιθησω θελω,να δειξω πως ολα ειναι ψευτικα μεσα σε αυτων τον κοσμο,τζιφος ομως.Ανθρωπος ειδος που δεν εχει μπεσα.
δεν μπορουν να;με πληγωσουν πια οι αλλοι μονο οι προσδοκιες μου..

Ενα χερι να με βοηθησει κι εμενα?-Τιποτα..
Καποιος η κατι να μου δωσει λιγο δυναμη?,για το καλο παντα!-Τιποτα...
Κανεις δεν με νιωθει?..-ησυχια,νεκρικη σιγη,πυκνωνει το σκοταδι..

Πιασε με και εμενα ενας,αιμα και καρδια εχω και εγω
δεν με βλεπει κανεις ρε?,ποναω και εγω,δεν ειμαι απειρος..
μια ζωη στην δυσκολη θεση..πυκνωνει το σκοταδι..

θα ακουσω σε λιγο τους λυκους να ουρλιαζουν για τη σεληνη,εφυγα και απο αυτους οπως κανω παντα να φευγω απ' ολους κι απ' ολα.
Φωναζουν το ονομα μου,βγαινω εξω στο σκοταδι τρεχοντας 'ΦΥΓΕΤΕ ΡΕ ΔΕΝ ΑΓΑΠΑΩ ΕΓΩ' τους ξεφωνιζω.

Δεν θα αφησω το σωμα μου,το πνευμα μου,τη ψυχη μου στο σκοταδι κοσμε..
Εσυ με αφησες μεσα σε αυτω..να ξερεις ομως καμια φορα το σκοταδι..στενλει κατι πισω...

2019-04-04T15:59:00.000-07:00

«Oλοι θελουν να καουν & οταν καιγονται πονουν»

Εχω παντα κλειδωμενη σε μια 'βαλιτσα' την ανησυχια,απορριπτω σχεδια,απαρνουμε,αλλαζω προορισμους & κινητρα,ανοιγω πορτες,μη με ρωτας το γιατη πες μου μονο εχεις ποτε προσπαθησει να σιωπησεις την επιθυμια;..αυτη τη αδιστακτη επιθυμια που κινει τα νηματα & που ειναι σε καθε σκεψη..που δεν σε αφηνει σε ησυχια τη μερα & χτυπαει σαν σηναγερμος τη νυχτα & υπαρχει παντα και παραμενει πεισματικα..

Πες μου εχεις σκεφτει ποτε οτι οσα εχω γραψει για εμας ειναι ενα ψεμα; & οσα εχω γραψει για να ειμαι μαζι σου ειναι ολη μου η αληθεια;..
Εσυ που σ'αγαπω γινε φως στην σκια μου,πονος στους ναους των ματιων μου,πονος καρδιας,αιματος & ψυχης,εσυ που σ'αγαπω και ειμαι σκλαβος στις αισθησεις σου,στα χερια σου,στο κορμι σου,στην καρδια σου..χρησιμοποιησε ολες σου της αισθησεις,εσυ που αγαπω..βοιθησε με να κρατησω την ισορροπια απο το φως στο σκοταδι..ομως αγαπη μου ακριβη,μην κλεβεις τα φτερα μου μονο & μονο επειδη θελεις εσυ να πεταξεις..μη με ξυπνας απ'τ'ονειρο,μονο & μονο επειδη θελεις εσυ να αισθανθεις ζωντανη,μη πληγωνεις τη ψυχη μου επειδη θελω εγω να σε πιστευω..

Κλεινω τα ματια & γευομαι 'το λιγο μελι χαρας' που μου προσφερεις ματωνει ομως η γευση πανω στα χειλη μου..-και ταξιδευω φορωντας ενα συννεφο καθε βραδυ & πυξιδα μου μια κατεγιδα..θελωντας να καψω αυτο το σωμα,για να ξαναγεννηθει μεσα απο το μυαλο σου,ουρλιαζοντας η χαρα να σβησει τον πονο μου..
Τραγουδωντας την τρελα μου & παρακαλωντας τα ματια σου..λαχανιαζοντας σε καθε λεξη που δεν ειπες ακομη..θελωντας να πεθανω απο επιθυμια να σ'αναπνεω σα τον αερα μου..αν ειναι να παω στην κολαση ας ειναι για μια πυρκαγια σου..

Απλως περιμενω ενα σημαδι..ενα νευμα,μια προταση σου..μα εισαι τοσω απολυτη,γιατη?..μεσα μου νυχτες,καταιγιδες ομως..ειναι το κλαμα δεν ειμαι εγω,ειν' ο κοσμος που ξεφωνιζει,δεν ειμ'εγω,καταιγιδες & κρυο ως την καρδια,μα ειναι οτι η ζωη ειναι πικρη..δεν ειμ'εγω και το μυαλο που με κανει να σε βλεπω παντου δεν ειμ'εγω,ακομη & πισω απ' τη πορτα σου δεν ειμ'εγω..
Εξακολουθω να σ'αγαπαω δεν ειμ'εγω..που παρακαλω να φυγεις δεν ειμ' εγω..μεινε -Εβαλα δυο τσιγαρα στα χειλη μου,τα αναψα & σου εδωσα το ενα,το πηρες & σηκωθηκες να φυγεις,μα που να πας? ναι εσυ..ελα παλι κοντα μου μην με αφήνεις μόνο μου πανω στα αστερια,δεν γινεται να λειπεις εσυ απο αυτα.,βλεπεις ειμαι εγω,εγω που σου αποκαλυπτομαι & απολογουμαι..οτι σιχαινομαι..

Μοιρασμενος στο δικο σου τωρα & καποτε,μοιρασμενος στο δικο σου πριν & μετα,μοιρασμενος σε αυτα που αισθανεσαι,μοιρασμενος σε αυτα που νιωθω.μοιρασμενος σε αυτα που ζητας..κ'συ με οπλο τα ομορφα λογια εκει λες! και μου ζητας να γινω φωτια & γινομαι ηφαιστειο.αγγιξε με λοιπον να νιωσω πως ειναι να με καις,αγγιξε με!,μη φοβασαι την επαφη,αγγιξε με τωρα που ειμαι εδω..για να μαθω να σε νιωθω κι οταν θα εχεις φυγει..
Κοιτα μην κλεινεις τα ματια διαβασε αυτα που σου γραφω..Ισως ειναι μοναχα η αναγκη & η λαχταρα που μας ξεγελα.Κοιτα απλος θεατης ειμαι,δεν μπορω να σ'άγγιξω..να σε νιωσω..ουτε να σε μυρισω_μπορω μονο να βλεπω..μονο να σε περιμενω..μονο να αναβαλλω..
Σουρουπωνει & αναμεσα στα συννεφα το ιδιο σταχτοχρυσαφη φεγγαρι οπως χθες..αγγιξε με για να μεινει για παντα ζωντανο,για να μαθω αν θα ζω μ'αυτο..χωρις αυτο..γιατι δεν ειμαι ουτε εγω αυτο που θελω,ουτε κ'συ αυτο που θελεις..ενα τελευταιο τσιγαρο εκανα ματια μου,το τελευταιο τσιγαρο & τωρα..παμε.

Μη προσδοκεις οι αλλοι να εχουν τις ιδιες επιθυμιες με 'σενα..
δεν ταιριαζουν τα μετρια με τον κοσμο σου..ναι σε 'σενα που με διαβαζεις τωρα,σου γραφω αυτο το τελευταιο..

Repost

'A man who couldn't love'

2018-11-25T20:39:00.003-08:00

A man damaged by his demons and those demons are not dormant,they are hell-bent on killing me and everything I find beautiful.And you..you are beautiful.

«Η σιωπη»

2017-10-08T13:54:00.005-07:00

«Η σιωπη»

Γραφω λεξεις και νιωθω την ανασα σου στο λαιμο μου..η απουσια σου με κοροιδευει ξανα..προσπαθεί να με σκοτώσει στο κέντρισμα της πρόβλεψης,μια πρόβλεψη σε ημέρες,ώρες,στιγμες.στο χθες,στο αύριο,στο ίσως,στο τώρα..

Κοιτάζω τον εαυτό μου στο κλείστρο..προσποιείται ότι δεν με βλέπει,δίπλα είναι ένας σωρός από χαρτιά και υπαρχεις εσυ η εγω..δεν ξερω πια..

Βλεπω δυο ματια με την ιδια ματια,αλλα κοιτανε διαφορετικα..κοιτανε εμενα η εσενα?..τα μάτια αποσιωπούν,δεν ακουν,'δεν βλεπουν',δεν νιωθουν..είναι όλα τυλιγμένα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο,αυτό που βλέπω και αυτο που θέλω να δω..
Υπάρχουν ημέρες που ο χρόνος με συντριβει κάτω σαν σκιά,ημέρες που ξεχνάω το όνομά σκόπιμα,ημέρες,που θα ήθελα να αναιρέθει η πραγματικότητα χωρίς διαπραγμάτευση,να ζωγραφίσω στις οροφές αεροδρόμιων και στις οδους,να ζωγραφίσω τα χνάρια των βημάτων σου που αφήνεις πίσω σου,για να κάνω ταξίδια χωρίς προορισμό..
Εισαι η αρχη και το τελος,μονο εσυ μπορείς να κρατησεις ολόκληρο τον κόσμο σε μια παλάμη,να τον φυσήξεις στον λαιμό μου,με μια λέξη σε ένα νεύμα ή ενα χαμόγελω_δεν χαμογελαω πια..
Υπάρχουν στιγμές υποθέτω και υπάρχουν αυτές οι μέρες που δεν μπορω να σταθω..αφησα το χαμόγελό μου σε ένα ποίημα που έγραψα για σένα πριν από λίγο,το αφησα στην εικονα σου και στο τελευταίο σου ''Σε αγαπω''
Οι νύχτες που μας κυνηγούν για ταξίδια που κάναμε στο μυαλό μου..στα φώτα της πόλης & στο ο σκοτάδι,στα ξεχασμένα μηνύματα σε ένα ποτήρι κρασί..και κλείνοντας την πόρτα δυνατά πίσω μου..και εγω ακομα παιζω ένα τραγούδι για εσενα στο πιάνο...
Ακόμα μια φλέβα τρέμει στο λαιμό και με προδίδει..
Νομίζω ότι η εποχή και ο μήνας έχει αλλάξει..
Γράφω τη λέξη ''βροχή'' κάτω από τα μάτια μου και στεκομαι με ανοιχτα χερια τον Σεπτέμβριο.ειμαστε τραυματισμενοι από τον Αύγουστο και τον Ιούλιο..
κοιταζουν εμενα?,η εσενα?,προσποιουνται ότι δεν μας θυμούνται,έτσι ώστε δεν θα μας βλάψουν πια.
Τοσο καιρο ο καθρέφτης μου κανει κολπα με τις απουσίες..