Banliyöden Notlar

Hrant'ın arkadaşlarından başbakana mektup

2011-09-14T11:19:00.001+03:00

15 Eylül Hrant Dink'in doğumgünü. Yaşasaydı, 57 yaşına basacaktı. 19 Ocak 2007'de, bebeklerden katil yaratan o karanlık Hrant'ı aramızdan almasaydı, muhtemelen yarın akşam torunları, ailesi ve dostlarıyla birlikte rakısını yudumlayacaktı.

İzin vermediler.

19 Eylül Pazartesi günü, katillerinin yargılandığı davanın yeni bir duruşması var.

Artık sayısını anımsamadığımız, bir arpa boyu yol alınamayan duruşmalardan biri daha...

Böyle bir günde, Hrant'ın arkadaşları olarak Başbakan Erdoğan'a hep birlikte aşağıdaki mektubu yazdık.

Sayın Başbakan,

Arkadaşımız Hrant Dink'i öldürdüler.

Beşinci yılına yaklaşan adalet arayışımız kadük kalmıştır.

Dilekçe verdiğimiz topyekun devlet, kendini katile yakın gördü.

Zaten; katil, polis, bayrak ve muzaffer gülümseme kahramanlık posterinde poz vermişti.

Bir türlü ilamını malum edemediğiniz o kalabalık güruh, elbirliği ile kıstırmışlar, hain pusuda kurşun sıkmışlar, kaçmışlar, saklanmışlardı.

Şikayetçiyiz.

"Adalet, namus sözümdür" diye ölü evinde ant içtiğiniz halde, Hrant Dink'i işaret parmağıyla gösterip "Bunu" diyen yardımcınızı "Meclis Başkanı", resmi makamda adamları resmen, "Yakarız canını bak" diyen valinizi vekil, emanet edilen canı kollamayan Emniyet Müdürü'nüzü vali, 17 yaşındaki O.S.'yi kocaman Ogün Samast ettiniz.

Kan adaletle susar, şikayetçiyiz.

İsim verdik soruşturun diye, İçişleri Bakanı'nız, olmaz onlar bizim çocuklar dedi.

Dışişleri Bakanı'nız AİHM savunmasında bu toprakların yiğit evladına Nazi dedi.

Çevik kuvvetleriniz Rakel Dink önlerinden geçerken katillere yazılan methiye türkülerini mırıldanarak Beşiktaş Adliyesi'nde koro yapıverdiler .

Katillerimizi adalet evine getiren Jandarma, cezaevi aracına "Ya sev ya terk et" diye yapıştırma asmıştı.

Sayın Başbakan,

Nedir daha derine inmeyi engelleyen o "büyük kasabanın sırrı"?

Azınlıklardan gasp edilenin birazını geri vermeniz sebebiyle seslendirdiğiniz nutukta, "Bu ülkede hiç kimse ruh tedirginliğiyle yaşamayacak artık" diyordunuz Hrant'ın veda mektubuna atfen...

İnanın, tedirginliğimiz her zamankinden büyüktür.

Sayın Başbakan,

Mala gelenin telafisi bulunur.

Cana gelene de davranınız.

Anadolu toprağından Hrant Dink'in payına bir metrekare toprak düştü.

O da mezarıdır!

Kamera denilen vaka nüvis silinmiş, bize kalan 19 Ocak 2007 seyirliğinde 5 kişi saydık, Hrant'a pusu kuranlardan...

Kim bunlar Sayın Başbakan?

Görüneni, görünmeyeni, katillerimizi istiyoruz, adalet olsun, hak hakim olsun diye.

Bizim hakkımız bizde saklı duruyor, helalleşmekten başka çarenin kalmadığı savaş yorgunu memleketimizde...

Suallerimiz cevapsız!

Adalet nöbetçisi "Hepimiz Hrant'ız" diyen yüzbinlerin eli hâlâ vicdanında...

Cevaplarımızı almadan susmayacağız.

Sormaya devam edeceğiz.

Hrant için, adalet için!

Hrant'ın Arkadaşları

19 Eylül Pazartesi saat 10.00'da adalet için Beşiktaş İskele Meydanı'ndayız!

Bu fotoğraf dondurmacı çocuğun fotoğrafı hiç değildir

2011-07-31T16:00:00.000+03:00

Doğan Teyboğa'nın bulabildiğim tek fotoğrafı bu fotoğraf. Şırnak'ta bir gösteride başına gaz bombası 'isabet ettikten' sonra hastaneye kaldırılmış ve orada yaşamını kaybetmiş. Elbette 13 yaşında, elbette bir çocuk. Bir takım köşe yazarları, yine çocukları, yine Kürtleri sorumlu tutmuş, başkaları da görmemiş, duymamış, konuşmamış. İran'ın Kandil'e yağdırdığı bombalardan dolayı ölen 10 yaşındaki bir çocuğun ise ne adı ne de fotoğrafı var, ne de Türkiye'de kimselerin İran'ın Kandil'i işgal etmeye çalıştığından ve bunu Türkiyeli Özel Kuvvetlerin desteği ile sürdürdüğünden haberi...

Bazı sözlerin anlamı yok pek fazla, yoksa bir sürü konuşulur elbette.

Habertürk ve Öcalan

2011-07-21T17:31:00.002+03:00

Şimdi, bu karikatür bugünkü HaberTürk gazetesinin birinci sayfasında çıkmış. Bana epey ilginç geldi.

Bir süredir Taraf ve çevresinde, Öcalan barış istiyor, PKK bu barışa engel oluyor gibisinden bir hat anlatılıyor. Taraf'ta olunca pek şaşırmadım, zira liberal dünya görüşünün böyle şeylere yol açması beklenir bir şey. Hatta geçenlerde Veysi Sarısözen yazmıştı galiba, yıllarca Kürt siyasetine bu kesimlerin yaptığı en önde gelen eleştirilerden birisi, Öcalan'a atfedilen anlam ve özellikle siyasetin tek kişi tarafından yönetiliyor görüntüsü idi. Liberaller, bu yapıyı otoriter ve Stalinist buluyorlardı. "Şimdi ise aksine, Öcalan'ın sözünü dinlemiyorlar diye yakınıyor aynı insanlar"diyor Sarısözen özetle.

Ama bu bakış açısı Habertürk'e kadar sıçrayınca bir dakika dedim kendi kendime, Fatih Altaylı durduk yere bunu yapmaz. Daha iki seneye kadar isminin başına "Bebek katili, bölücübaşı" gibi sıfalar koymadan anamadıkları Öcalan'ı şimdi barıştan yana olan ancak PKK'yi kontrol edemeyen olarak çiziyorlarsa bu o kadar basit bir durum değildir.

Bir süredir devletin Öcalan'la görüşmeler sürdürdüğü biliniyor. Öcalan haricinde kimse bunu resmi olarak açıklamıyor olsa da, yalanlayan da çıkmadı. Acaba, diyorum kendi kendime, Öcalan'la görüşüldüğü ve çözüm için adımlar atılacağı kamuoyuna açıklanmadan önce Türk nüfus söylemsel olarak bu duruma mı hazırlanıyor? Ya da bu durumun anlatılabileceği bir zemin mi hazırlanıyor. Sonuçta Habertürk'ün hitap ettiği kesimin orta sınıf veya beyaz yakalı işçi Türk bir nüfus olduğunu hesaba katarsak bu olmayacak birşey sayılmaz. Özellikle bu kesime devlet bir şekilde ne yaptığını anlatmak istiyor olabilir. Ancak bu kesim, caz konserinde Kürtçe müzik yuhalayan kesim. O halde, onların hazırlanması gerekiyor olabilir.

DTP döneminde buna benzer, şahinler kanadı ve güvercinler kanadı diye bir ayrım kurgulanmıştı aynı kişiiler tarafından ve epeyce tutmuştu. "Aysel Tuğluk falan hep iyi de Emine Ayna'yı sevmiyoruz" diyen epey insan vardı. (O dönem de şunları yazmışım)

Bilmiyorum, bu dediklerimin bir geçerliliği yok. Sadece bu karikatür bana bunları düşündürdü. Aslında en azından bütün bu meseleler konuşulabilinir hale geliyor, birşeyler gizli kapaklı kalmıyor.

Kalbimizde caz, aklımızda ırkçılık

2011-07-16T01:22:00.001+03:00

My only sin

Is in my skin

What did I do

To be so black and blue?

Louis Armstrong

Pekala, son zamanlarda caz müzik epey ilgimi çekiyor. Birbirinin tekrarı ve hiçbir yaratıcılık sunmayan müziklerden fena halde bıkmışken bu müziği keşfettim ve dinledikçe daha fazla keyif almaya başladım.

Dinlemeye başlamamın sebeplerinden bir tanesi de, yıllar önce İngiliz Edebiyatındaki bir hocamın Beatniklerin ilhamları arasında olduğunu söylediği Bebop müziğini tanımak istememdir. Bebop, özellikle 1940larda Sivil Haklar Hareketinde, yani ABD'de siyahların seslerini duyurmaya başladıkları dönemde yaygın olan caz biçimi idi.

Bu sebeple de, İKSV'nin caz festivaline bakadurur oldum. Gerçi orada sadece Miles Davis'in anısına yapılan konser ilgimi çekmişti. Ona da gidemedim. Öte yandan çok da gidesim olmamıştı. Çünkü festivalin sunuluş biçiminden, tanıtımında öncelik tanınan yerlere kadar fazlasıyla burjuvazinin damak tadına hitap eder bir havası vardı. Bu da bana batıyor. İşçi sınıfından birisi olarak da sanat ilgimi çekiyor. Bu da ayrı bir mevzu.

Bunları yazmazdım. Ama az önce bir haber okudum. (Haber bu linkte)Bu bahsettiğim caz festivali kapsamında bir etkinlik düzenlenmiş bu gece. Etkinliğin bir kısmında Aynur Doğan da sahne alacakmış. Kendisi Kürtçe şarkı söyleyince bir takım insanlar yuhalamaya başlamışlar. Aynur Doğan sahneyi ikinci şarkıda terk ederken bu insanlar da İstiklal Marşlarını okuyorlarmış. "Vatan bölünmez" gibisinden sloganlar atmışlar.

Aynur Doğan'a destek olan seyirciler de varmış. Bunun üzerine salona bir yığın polis girmiş vs.

Caz, nereden nereye diye düşündüm. Bu etkinliklerin biletleri günler öncesinden tükeniyor. Üstelik bahsettiğim etkinliğin biletleri 120 liradan başlıyormuş ve öğrenci bileti 30 lira imiş. Yani bu kitlenin dün bu konseri basmak üzere bilet alan BBPli bir grup olduğunu zannetmiyorum. Bu insanlar muhtemelen festival izleyicisi.

Caz festivainde daha birkaç gün önce böyle bir olay daha olmuştu, Radikal'den Berrin Karakaş yazmıştı. Festival kapsamında yazarlar çalıyor partisi gibi birşey düzenlenmiş, Kürtçe şarkı çalınınca oradaki DJ müdahale etmeye kalkmış, "Biz bu dili bilmiyoruz" demiş, çalınmamasını 'rica etmiş'.

Geçenlerde Milliyet Sanat'ta okuyordum, yıllar önce Miles Davis gelmiş bu festivale, sonra seyirciye yan dönmüş, enstürümanını duvara baka baka çalmış, hiç seyirciye bakmamış. Şimdi neresini dönüp çalardı acaba. Elbette seyirciler arasında Aynur Doğan'ı destekleyenler olmuş, "Yaşasın hakların kardeşliği" diye slogan atanlar da olmuş. Ama yahu, sahneye pet şişe fırlatanlar da olmuş. Kürtçe bir şarkı duydu diye sahneye pet şişe fırlatacak bir insanı düşünüyorum da, bir de caz müziğin anlamını.

Bir de, mesela caz festivali düzenleyen bir kurumun tek işi gelen sanatçıların aldığı ödülleri sıralayıp, süslü püslü broşürler satıp, ilanlar verip bilet satmak mıdır? Mesela bu kurumun cazın politik yönünü vurgulamak gibi bir işi, görevi, ödevi de yok mudur? Bir caz festivalinde iki tane ırkçı olay yaşanıyorsa, İKSV'nin bunda hiç günahı yok mudur? Yani, çıkıp da siyahların hak ve hukuk mücadelesinin arka planındaki müziğin festivalinde bunlar oluyorsa, bu festivalin düzenleyicilerinden de bir özeleştiri beklemek fazla mı olur? İKSV sadece olayların üzücü olduğunu ve sanatın dilinin evrensel olduğunu söylemiş yazılı açıklamasında.

Bütün bu sorularla birlikte, şu film sahnesini de koymadan edemiyorum. Gönül Yarası filminden, Aynur Doğan söylüyor, Dar Heji Roke. Bebop'ı anlamak için siyah olmak mı gerek? Bu türküye ağlamak için Kürtçe bilmek mi gerek?

Vamık Volkan'a Açık Mektup*

2011-06-13T13:30:00.001+03:00

*Radikal İki, 12 Haziran 2011

İsminizi değil daha psikoloji diplomasına sahip olmak, daha psikoloji öğrencisi dahi değilken biliyordum. Öğrencilik dönemimde çeşitli kitaplarınızı okudum. Yas kavramı üzerine yazdıklarınızın politik psikoloji ve siyaset bilimi alanında çalışan pek çok kişi için ilham verici olduğunu gözlemlemeye devam ediyorum.

İlk okuduğum kitabınız “Kimlik Adına Öldürmek” ismindeydi. Bu kitap yıllar sonra şimdi yine elimin altında duruyor. Uzun uzun anlatıyorsunuz, insanların, geniş grup kimlikleri adına nasıl gözlerini kırpmadan cinayetler işlediğini, bu cinayetlerin nasıl kitlesel trajedilere ve travmalara yol açtığını…

Buralarda benzer bir durum yaşanıyor, takip ediyorsunuzdur. Geniş medya ne kadar yer veriyor bilmiyorum, ancak Türkiye’nin kentlerinde sürekli olarak eşcinsel ve trangender cinayetleri gerçekleşiyor. İki-üç günde bir, bu konuya duyarlı haber sitelerinde, dernek iletişim sayfalarında bu cinayet haberleri yer alıyor. Cinayetle sonuçlanmayan şiddet olayları ise kat kat fazla, kimi zaman bu olaylar da haber oluyor, kimi zamansa yaşandığı ile kalıyor.

Eşcinsel ve transgender hareketi, uzun yıllardır gerçekleşen bu cinayetlerin ve şiddetin öyle rasgele gerçekleşmediğini, her bir cinayetin ve şiddet eyleminin politik olduğunu ısrarla vurguluyor. “Eşcinsel ve transeksüel cinayetleri politiktir” yazan pankartlardan mutlaka görmüşsünüzdür.

Tam da böyle bir ortamda bir süredir, bir grup psikolog, psikolojik danışman ve psikiyatr, eşcinselliğin bir hastalık olduğu ve onların da bu hastalığı önleyebilecekleri ve tedavi edebileceklerini öne sürüyorlar ve bu savlarını her fırsatta ortaya atıyorlar. Ne yazık ki bu savları hükümet tarafından da destekleniyor.

Oysa, siz bir psikiyatri profesörü ve bir psikanalist olarak böylesi bir iddianın bugün dünyanın hiç bir saygıdeğer psikolog ya da psikiyatr tarafından ciddiye alınmayacağını çok iyi biliyor olmalısınız. APA başta olmak üzere tüm psikoloji ve psikiyatri kuruluşları böylesi bir iddianın sahiplerini şarlatan olarak niteleyecektir. Böyle birşeyi size anlatmaya çalışmayı dahi anlamsız buluyorum.

Peki, böylesi bir iddiayı kim öne sürüyor o halde, diyeceksiniz belki. Bu iddianın sahibi CİSED, Cinsel Sağlık Enstitüsü Derneği adı altında faaliyet gösteren kuruluş. Eşcinselliğin bir hastalık olduğu ve tedavisini kendisinin bulduğunu öne süren Cem Keçe isimli şahıs tarafından kurulan bir dernek.

Google’a “eşcinsellik” yazdığınızda en üstte onların adresleri çıkıyor. Bu adreste, ailelere çocuklarının eşcinsel olmasını nasıl engelleyeceklerinden tutun da, eşcinsellik hastalığına yakalanmış kişilerin nasıl tedavi edilmesi gerektiğine kadar bir yığın yalan yanlış bilgi karşınıza çıkıyor.

Neyse ki, uzunca bir dönem, mail gruplarında, internet sitelerinde, gazete köşelerinde bu derneğin etrafa saçtığı bu bilgilerin yalan ve yanlış oldukları ifşa edildi. Eşcinsel hareketi ve duyarlı psikologlar bu derneklerin önüne giderek basın açıklamaları yaptı.

Fakat bu dernek vazgeçmiyor. Her fırsatta, kürsü bulduğu her yerde eşcinselliğin bir hastalık olduğunu, eşcinsellerin anormal olduklarını anlatmaya devam ediyorlar. Bunu yaparak, sokaklarda gerçekleşen şiddetin bir başka versiyonunu yaratıyorlar. Üstelik bir de bundan para kazanıyorlar. İnsanları kandırarak, bir tabudan yararlanarak para kazanıyorlar.

Onlar, eşcinselliğin bir hastalık olduğunu her fırsatta söylerken, sokaklarda da birileri her fırsatta eşcinsellere saldırıyor, öldürüyor. Nefret söylemini nefret cinayetleri izliyor. Bunları da siz çok iyi biliyorsunuz zaten.

İşte bu söz konusu dernek, sizin önümüzdeki haftalarda konuğu olarak Ankara’ya geleceğiniz ve bünyesinde eğitim vereceğiniz dernek. Şimdilerde, ulaşabildikleri tüm mail gruplarında ve internet sitelerinde “Nobel Barış Ödülü Adayı Prof. Dr. Vamık Volkan CİSED’in konuğu olarak Ankara’da” şeklinde mailler gönderiyorlar. İsminizi ve ünvanınızı kullanarak kaybetmiş oldukları itibarlarını geri kazanmaya çalışıyorlar.

Dahası, sizin eserlerinizi okuyan, sizi takip eden bir çok psikologu ve psikoloji öğrencisini dernekleri ile tanıştırmalarının bir yolu da olacak bu eğitim. Yaydıkları “Eşcinsellik hastalıktır, anormalliktir” şeklindeki nefret söylemini çok daha güçlü ve belki de çok daha kalabalık olarak yayacaklar.

Bütün bunları biliyor musunuz, bilmiyorum. Ancak, eğer gerçekten birilerinin “kimlik adına öldürülmesi” sizi rahatsız ediyorsa ne yapmanızın doğru olacağını tahmin edebilirsiniz.

CİSED ile işbirliği yapmayın, basına ve kamuoyuna eşcinselliğin bir hastalık olmadığını, bunu öne sürenlerin bir nefret söylemi yaydıklarını söyleyin. CİSED’in savlarının işini doğru yapmaya çalışan hiçbir psikolog veya psikiyatr tarafından saygı görmeyeceğini anlatın. Sizin bunu söylemeniz pek çok şeyi değiştirecektir.

Yargıçlar, kefiller

2011-03-10T13:07:00.000+02:00

Ya, bilmiyorum, şimdi bu yazdığımı kimse beğenmeyecek ondan da emin gibiyim ama yazmazsam içime sıkıntı olacak o yüzden yazıyorum. Nedim Şener ve Ahmet Şık'la ilgili gözaltı ve ardından gelen tutuklamalarla beraber yazılıp çizilenler benim içimi daraltıyor.

Kim suçludur, kim suçsuzdur karar verebilecek niteliğe ya da netliğe sahip değilim. Nedim Şener'i de Ahmet Şık'ı da tanımam. Kitaplarını da okumadım. Nedim Şener'i bir kez Hrant Dink cinayeti ile ilgili yazdığı kitaptan yargılandığı bir mahkemede gördüm. Destek vermeye gitmiştim. Başka da birşey bilmiyorum.

Ancak, gözaltı gününden beri yazılıp çizilenler, biz o adamı tanırız, o şunu yazdı, bunu yazdı, kesin suçlu değildir, kesin iyi birisidir çizgisinde ilerliyor. Bu da bana epey tatsız geliyor. Dar çevrelerde ve cemaatlerde hukuk ve politika tanıdıklar üzerinden yapılır. Sanırım böyle yapılıyor. Bu son durum da bu meselenin bir örneği.

Hayır, mahkemelerin hukuksuz uygulamalarına birilerini tanıdığımız için karşı çıkacaksak hiç karşı çıkmayalım mümkünse. Zaten Tuncay Özkan da gazeteciydi ve Cumhuriyet'te yazıp çizenler de hemen hemen aynı çizgide "biz onu tanırız, o iyidir" şeklinde davaya karşı çıkmışlardı. Bu şekilde ortaya çıkan tepkileri epeyce benzer görüyorum.

Türkan Saylan mevzusu aynı şekilde ilerliyordu. O zaman Ayşegül (Şah Bozdoğan) ile beraber yazmıştık bir kimsenin cüzama karşı savaşmış olması bu örgütle bağı olmadığı anlamına gelmez diye. "Bizim çevreden" olmaları da bunu değiştirmiyor. Hele ki, basın özgürlüğü gibi kartları masaya koymanın manasını göremiyorum. Bu insanlar haber yazmaktan gözaltına alınmadılar. Gazeteci olmak dokunulmazlığı getirmiyor. Soner Yalçın'ın tutuklanmasına bile basın özgürlüğü diyerek karşı çıkanlar oldu. Pardon da, "basın özgürlüğü" demek Soner Yalçın'ın OdaTV denilen o rezil internet sitesinden ona buna komplo hazırlama özgürlüğü demek değildir, ifade özgürlüğünü içerir.

Bu demek değil ki, mahkemenin uygulamaları çok harika, yargıçlara hiç eleştiride bulunmayalım. Ancak bunun için Şener ve Şık'a olan tanıdıklıklığınızı kullanıyorsanız, bu çok da eleştiriye girmiyor. Toptan bir yargı reformunu gündeme getirin o halde. Neden yargıya yönelik eleştiriler sadece Ergenekon davasında ortaya çıkıveriyor? Orada tanıdıklarımız yargılandığı için mi?

Kimse kusura bakmasın, ben bu çok sesli koroya dahil olamıyorum. Nedim Şener'in de, Ahmet Şık'ın da ne gibi bir suçu var bilmiyorum ancak "biz onları tanırız, kesin suçsuzdurlar, kesin AKP muhalifleri susturmak istiyor" şeklinde, malesef Taraf'ı da içine katan koroya katılamayacağım. Kimsenin ne yargıcı ne de kefili olabilirim.

Öyle işte...

Bir de not: Temelkuran, Vakit geldi ses yapma zamanıdır demiş. Valla bana göre o vakit, 27 Nisan 2007 günü muhtıra verildiğinde, ya da bir dakika, 19 Ocak günü Hrant Dink öldürüldüğünde gelmişti. O günden beri epeyce ses yaptım kendimce. Hani, "şakşakçı" olaraktan...

2011-02-14T11:04:00.002+02:00

İşgale son, kıbrıs halkına öz-öz-özgürlük...

Bu yazının başında bir çocuk fotoğrafı yok

2010-12-12T20:18:00.000+02:00

Yok, çünkü bu yazının konusu olan çocuğun bir fotoğrafı yok. Bu blogta devletin kurşunlarınca öldürülen veya tutsak edilen pek çok çocuğun fotoğrafını koymuştum; piknikten dönemeyen çocuklar, okul için toplu fotoğraf çektiremeyen çocuklar, karnesini alıp eve dönemeyecek çocuklar... Ancak bu kez, devlet bir fotoğrafı dahi olmayan bir çocuğu öldürdü. Annesinin karnına kadar ulaştı polisin düşmanlığı. Uğur Kaymaz'da olduğu gibi tıpkı.

Lacan anne karnının bütün olduğumuz, en güvende olduğumuz yer olduğunundan bahseder ve doğum anından itibaren herşeyin eksik ve güvensiz olduğunu anlatır. Oysa bu ülkenin çocukları annelerinin karnında dahi güvende değil. Hiçbir zaman değildi, Devrim Öktem'in işkencede katledilen bebeği gibi. Üstelik, başbakanın göz zevki bozulmasın diye hamile bir kadının karnındaki bebeğin katledilmesini savunacak kadar alçaklaşabilen yalakalar var çeşitli gazetelerde. (Utanacak olsalar o yazıyı yazmazlar, bu en kibar ifadem). Polisten ve bu korkunç adamlardan kim kendisini güvende hissedebilir ki bu ülkede, anne karnında bebekler dahi öldürülecekse?

Emek sineması...

2010-12-05T23:12:00.000+02:00

Bugün, eski İstanbul Film Festivali kitapçıkları geçti de elime, önceki festivallerden birinin şöyle bir reklamı vardı:

Tam da Emek Sineması ekrana girdiğinde, anlatıcı ses "Bazı şeylerin kalıcı olduğunu bilmek güzel" diyor. Öyle işte... Şimdi Emek Sinemasının olduğu yer sadece bir hayalet inşaat. Arkada devasa bir alışveriş merkezi yükseliyor. Trajik, ironik, ne demek isterseniz öyle. Kentin üzerinden sürekli buldozerler geçiyor ve kentte gündelik hayat her geçen gün daha da alışverişmerkezileşiyor.

Uçan Daireler ve Fötr Şapkalar

2010-11-25T21:33:00.001+02:00

Şimdi referans gösterin deseler gösteremem ama şu Hollywood filmlerindeki meşhur uzay istilası filmlerinin ve bilimkurgu romanlarının, daha doğrusu uzaylı istilası temasının neden ABDli popüler kültürde epey rağbet gördüğü hakkında yazılıp çizilen bazı analizler vardır.

İşte bu analizlere göre, aslında bu temanın, ABD’lilerin kolektif bilinçdışlarında bulunan başka bir istilayı çağrıştırdığı ve bu sebeple de hem ilgi gösterildiği hem de bu temanın korku yarattığı söylenir. Hatta, 1939 yılında H.G.Wells’in meşhur Uzaylıların İstilası kitabı radyoda gerçek bir habermiş gibi okunur da Amerikan halkı sokaklara dökülür, ortalık karışır.

Her neyse, uzaylıların istilasını çağrıştıran söz konusu istilanın ABD’nin Avrupa göçmeni halkının, oranın yerlilerinin topraklarına gerçekleştirdikleri istila olduğu söylenir. Zira, Amerikan yerlilerinin gözünden bakarsanız, bilinmezlikten gelen gemiler Amerika kıtasına yanaşmıştır ve bu gemilerden inen beyaz derililerin son derece gelişmiş silahları bulunur. Kodları değiştirirseniz, uzaydan gelenler de Uzay Gemisidir ve içerisinden çıkan yeşil derililerin son derece gelişmiş silahları bulunur. Buna Psikanalizde sanırım Yer Değiştirme deniyor, bir çeşit savunma mekanizması bu, bilinçdışına bastırılanın bir şekilde, başka bir şeyin formunu alarak ortaya çıkması.

Bu örneği takip ederek, demek ki halkların böyle kurgusal korkularının temelinde, bir zamanlar kendilerinin yaptıkları zulmü kendilerinin de benzer şekilde yaşayabilecek olmalarına dair bir korku yatıyor olabilir.

Neyse, bu yazının konusu uzay gemileri değil aslında. Ama şekil olarak uçan dairelere benzeyen bir nesne hakkında: Şapka. Bugün (25 Kasım) Türkiye’de kemalist kadrolarca şapka devriminin gerçekleştirildiği gün imiş. Tarih olarak olay 1925 yılına denk geliyor.

Ülkenin pek çok yerinde bu “devrim”e karşı çıkıldı. Zira bir şekil değiştirme ve batılı devletlere yaranma eylemi olan ve halkın fikirleri alınmadan uygulanmaya zorla sokulan bu yasa resmen halkla alay ediyor, aşağılıyordu. Güya şapka çağdaştı öteki başlıklar ise çağdışı.

En sert tepkiyi Of ilçesi gösterdi, ancak Cumhuriyet’in kurucu hükümetine karşı çıkmanın bedeli ağır oluyordu. Başöğretmen, Başkumandan gibi sıfatlarının yanına ülkenin başmodacısı sıfatını da eklemiş olan Cumhurbaşkanına karşı çıkmak kimin ne haddine idi! Of ilçesi savaş gemilerince bombalandı. Evet, Türkiye Cumhuriyeti ordusu kendi halkının limanlarını bombalıyordu. Tabii bu son kez olmayacaktı.

Derken, hem tepkiler arttı hem de bu esnada giyotin de işlemeye devam etti. Ülkenin gezici İstiklal mahkemeleri tüm rejim muhaliflerini modaya uymadıkları gerekçesi ile idama mahkum etti. Aralarında dini ve siyasi liderler de olan, halkın saygı duyduğu şahısların çoğunlukta olduğu (resmi sayılara göre) 170 kişi şapka takmak istemediği için katledildi.

Velhasıl biz de çağdaş bir toplum olduk, oluyoruz.

Şimdi, ne bağlantısı var diyeceksiniz. Benzer bir şekilde, burada nasıl bir radyo şakası yapsak Kadıköy, Beşiktaş, Şişli, İzmir gibi illerde halk sokaklara dökülürdü? Ya da şöyle sorayım, burada kimin istilasından bu kadar korkuluyor?

Başörtüsü yasağının kalkması için kampanya yaparken “endişeli modernler”den aldığım eleştiriler bir gün “onların” da aynı şekilde yasakçı olacağı ve hata bir gün üniversitelere başörtüsüz girilemeyeceği ve buna alet olduğum üzerineydi.

Şimdi, şapka kanunun yıldönümü vesilesi ile, düşünüyorum da, acaba bilinç düzeyinde olmasa da, bilinçdışlarında, kolektif bilinçdışlarında bir yerlerde bu topraklarda yaşanan o zulmün farkındalar m?

"Endişeli modernler" bu yüzden mi bu kadar endişeliler? Bir şekilde bastırılanların geri dönüşü bu şekilde mi oluyor? Uzaylılar buraları istila edecek demek, "beyazlar bu toprakları istila etmişti" demenin (ya da diyemiyor olmanın) şekil değiştirmiş bir ifadesi ise, acaba şeriat gelecek, zorla hayat tarzımızı değiştirecek demek de bir zamanlar bu topraklarda birilerinin hayat tarzının giyotin zoru ile değiştirildiğini dile getir(eme)menin bir yolu mu?

Psikanalizden anlayan birileri olsa da bana cevap verse...

Daha fazla demokrasi?

2010-11-21T13:25:00.005+02:00

Katı olan herşey buharlaşıyor diyor Marx ama bu buharlaşmadan Türkiye’deki sol zihniyetin alışkanlıkları pek nasiplenmiyor anlaşılan. Normal zamanda birbirleriyle ilişkileri ufak yayınlardan birbirlerini yemek olan sol gruplar ortada bir seçim haberi dolaşmaya başlayınca beraber hareket etmek için müthiş bir istek duyuyorlar. İki sene önce de aynısı vardı, o zaman da aynı şekilde sert bir yazı yazmıştım, yine yazacağım.

Geçenlerde Sayın Demirtaş, BDP ile CHP’nin, ÖDP ve EMEP’le beraber bir “daha fazla demokrasi” cephesi oluşturmasından bahsedince, katı olan herşeyin o kadar da buharlaşmadığına gerçekten ikna oldum. Böylesi bir öneriyi gerçekten, samimiyetle yapıyorsa Demirtaş, kendisinin son dönemde (son 10 yıldır diyelim) Türkiye’de, Türkiye solunda neler olup bittiğinden habersiz olduğundan şüphe duyuyorum, ya da gerçekten başka bir amacı var, aklında başka birşeyler var. Bilmiyorum.

Kendisi bir EMEPçi olsa, ÖDP’de kalan son gruplardan olsa yaptığı önerinin arka planını anlamak mümkün. Ne de olsa Türkiye solunun bu kesimleri için CHP hep ayrıcalıklı bir partidir, hep bir farklıdır. Ancak, yahu, BDP diyorum, bu nasıl olur, bu nedir?? CHP'nin başında süper milliyetçi bir adam olan Kılıçdaroğlu var ve adam Kürt kelimesini kullanmamaya özen göstererek konuşuyor. (Belediyeye aday olmadan önceki dönemde Ermeni ve Rum vakıflarıyla ilgili hazırladığı "Yabancılar" raporunu unutturmayalım.) Kürt halkı o adama mı oy verecek?

Türkiye’de bir anayasa referandumu oldu, bu anayasa referandumu toplumu ikiye böldü. Bu esnada ÖDP, EMEP, Halkevleri ve TKP’den oluşan bir blok HAYIRCI cepheyi oluşturdular ve argümanları CHP ile benzeşmekteydi. Öte yandan toplumda değişimden yana, demokrasiden yana, Kürt sorununda çözümden yana olan geniş bir Yetmez Ama Evet cephesi vardı. Referandumdan birkaç gün önce “Hükümet Öcalan ile görüşmelere başladı” haberleri çıktı ve bu haberlere rağmen EVET oyu çıktı. Yani Evet oyu veren geniş kesimler, Öcalan’la olan görüşmeleri, müzakere sürecini de desteklediler.

Bu aynı zamanda, milli birlik ve bütünlük üzerinden bir HAYIR kampanyası yürüten MHP’nin de büyük bir yenilgisi olarak okundu ve MHP’nin oylarının şu anda barajın altında olduğu düşünülüyor.

Yazmaktan ben yoruldum, arkadaşlarımın anlatmaktan dillerinde tüy bitti belki ama yine anlatacağım. Türkiye’de siyaset derin bir şekilde yarıldı. Bu yarılma, 28 Şubat sürecinden itibaren başladı ancak AK Parti’nin iktidara gelmesi ile derinleşti. Abdullah Gül’ün Cumhurbaşkanı olması süreci, Cumhuriyet mitingleri, Ufuk Uras ve Baskın Oran kampanyaları ile taraflar netleşti.

Bu taraflar, 27 Nisan e-muhtırasında tutarlı bir tutum aldılar. Bu e-muhtıraya karşı çıkanlar Darbelere Karşı 70 Milyon Adım kampanyasında güçlerini birleştirerek darbe karşıtlığını ülkenin 1 numaralı gündem maddesi haline getirdiler. İlk defa tüm darbeler kamuoyu vicdanında sorgulandı ve onbinlerce kişilik gösteriler yapıldı. Ergenekon davasında kim olduklarını çok iyi bildiğimiz insanlar yargılandılar ve yargılanmaya devam ediyorlar.

Bu süreçte devletin işlediği suçlar daha çok konuşulur oldu, JİTEM, MİT, Derin Devlet gibi konular toplum tarafından bilinir ve sorgulanır hale geldi.

Bu esnada bahsi geçen ÖDP, TKP, EMEP gibi gruplar Ergenekon davasına karşı çıkmakla, Taraf gazetesinin ve 70 Milyon Adım’ın Fethullah Gülen ile bağlantılarını ortaya çıkarmaya çalışmakla meşgul oluyorlardı.

Aynı tutarlı tavrı Özür Diliyoruz kampanyası sırasında da gösterdiler. Ermeni Soykırımı toplum vicdanına taşınırken onlar olayın zamanlaması ile ilgileniyorlardı. CHP'nin bu noktalarda aldığı tutumlardan bahsetmiyorum bile.

İşte bu tarihi bloklaşma, referandumda EVET ve HAYIR oyları ile kendisini gösterdi. HAYIR bloğu, darbeler meselesinde de, Ermeni Soykırımı meselesinde de değişime karşı, malesef, devletten yana tutum aldılar. Bunu da ulusalcılık gibi bir paradigma üzerinden yaptılar.

Sayın Ömer Laçiner de Birikim’de ifade ediyor, bu gruplarla solun gerçekten bir alakası ilgisi kalmamıştır. Birikim şimdi solu tarif etmekle, solun anlamını sorgulamakla uğraşıyor.

Şimdi bu kısacık ve öfkeli yazıda bir yığın eksik vardır ama yahu gerçekten, samimi olarak, içten bir şekilde CHP, ÖDP ve EMEP isimlerini “daha fazla demokrasi” gibi kelimelerle birlikte anabiliyor musunuz?

Böylesi bir “daha fazla demokrasi” bloku sadece ve sadece “Yaşasın Laik ve Bütün TC Ulus devleti” gibi bir sloganla yürüyebilir gibi geliyor bana ve Yetmez ama EVET kampanyasında bulunan, demokrasi isteyen, Özür Diliyoruz’u imzalamış vs. kimse ama kimse bu demokrasi blokuna oy vermez.

O demokrasi blokundan ancak Yeni Radikal çıkar, o da başka bir yazının konusu...

Son olarak; neyse ki böyle bir blok kurulmayacak. Kılıçdaroğlu Urfa'ya giderken Amed'e de uğradı ve orada Kürtleri AKP ve BDP'ye karşı CHP'ye oy vermeye çağırdı. Şimdi, gerçekten bir demokrasi bloku kurmak istiyorsak, toplumdaki değişim isteğine bakarak yapalım bunu. Solcu solcuya beraber girelim demeden...

Sokak köpekleri

2010-09-27T13:52:00.001+03:00

Beşiktaş'ta, otobüs duraklarının orada, gecenin bir vakti, ancak Cuma gecesi, o yüzden hiç de ıssız değil. Trafik akıyor ve duraklara tıklım tıklım dolu otobüsler geliyor. Durağa insanlar gelip gidiyor, bizim otobüsümüz ise bir türlü gelmiyor.

Durağın sakinleri arasında birkaç tane de sokak köpeği var. Durağın etrafında dolaşıp duruyorlar. Kimi zaman insanların bekledikleri yere gelip oturuyorlar, sonra bir an öfkelenip yoldan geçen arabalara öfkeyle haykırmaya başlıyorlar.

Durağın sakinlerinin tepkileri farklı farklı. Kimisi korkuyor bu olan bitenden. Köpekler oldukça iriler, üstelik bağırdıklarında ve arabaları kovaladıklarında oldukça heybetli görünüyorlar. Sesleri gür çıkıyor. Ancak duraktakilere bir zarar vermeyecekleri çok açık. Öfkelendikleri arabaları oradan kovduklarına ikna olduktan sonra sakinleşmiş bir biçimde oturuyorlar. Kimisi onların bu halleriyle alay ediyor, köpeklerin bağırarak, havlayarak o arabaları oradan kovabildiklerini sanmalarına gülüyor. Kimisi onları oradan kovmaktan bahsediyor, çıkardıkları gürültüden rahatsız oluyor.

Otobüs bir türlü gelmiyor. Dakikalar geçiyor. Köpekler çıldırmışçasına bağırıyor, sonra sakinkeşip durağın önüne oturuyorlar, sonra tekrar çıldırıyorlar, sonra tekrar sakinleşiyorlar, bu böyle gidiyor.

"Başlarına birşey gelmiş" diyor yanımdaki kadın "bak, hep taksileri görünce çıldırıyorlar. Bir taksi onlara kötülük yapmış. Kim bilir, aralarından birine mi çarptı ve kaçtı, yoksa yavrularına mı zarar verdi... Onlar da şimdi ne zaman bir taksi geçse onu kovuyorlar, güçleri yettiğince, ellerinden geldiğince zalimliğe karşı mücadele ediyorlar."

Her şeyin özeti gibi sanki. Bir yerde zulüm olmuş ve mazlumlar güçleri yettiğince haykırıyorlar. Evet, kimi zaman gülüyor insanlar, tanklara karşı taş atanlara, kapitalizme karşı grev yapanlara, ya da taksilere karşı havlayan köpeklere, onlarla dalga geçiyorlar, anlamıyorlar, hatta rahatsız oluyorlar. Onlardan korkuyorlar. Onlara zarar vereceklerini sanıyorlar. Canları sıkılıyor, görmek bile istemiyorlar.

Bazen de başka bir insan çıkıyor ve orada mazlumun ne için haykırdığını anlıyor. Aynı dili konuşmasına gerek yok, aynı renkten, aynı milletten, aynı cinsiyetten ya da cinsel eğilimden, hatta aynı türden olmasına bile gerek yok. Ama anlıyor.

Gözlerim yaşarıyor, sokaktaki şu kimseye zararı olmayan köpeklere zalimlik yapabilen insanlar da geçti o gün o duraktan, sarı bir taksiyle, ama mazlum olan bir köpek de olsa onun da dilinden anlayan bir kadın da geçti. Gurur duyuyorum, o kadınla yan yana olduğum için...

Ben "Yetmez ama Evet" diyeceğim

2010-09-07T12:25:00.001+03:00

12 Eylül gecesi geç saatlere kadar referandum sonuçlarını izleyip, sabah işe şiş gözlerle gelmek istiyorum. Uykusuzluktan şişmiş gözlerimle, o sabah otobüse bindiğimde, 1980'de yapılan askeri darbeye nihayet bir darbe vurmuş otobüs şoförüyle selamlaşmak istiyorum. Ya da otobüsten inip bu muhafazakar semtte yürüdüğümde, insanların yüzlerinde bir kez daha bu ülkedeki değişimin itici gücü olabilmiş olmalarının verdiği o sessiz şenliği görmek istiyorum.

13 Eylül sabahı, büyük küçük her bir adliye bürosunun hiç olmadığı kadar kalabalık olmasını istiyorum. Çünkü ülkenin dört bir yanında darbe mağdurları, işkence gören binlerce insan, yakınlarını kaybeden bir o kadar insan aynı anda darbenin komutanı Kenan Evren'e bireysel davalarını açıyor olacaklar. Evet oyları Evren'in suçlarının hesabını vermesine sebep olacak. 12 Eylül 1980 darbesine zemin hazırlamak isteyen darbeciler 500 bin işçinin toplandığı Taksim Meydanına ateş açtıklarında Ruhi Su yazmıştı "Sorarlar bir gün sorarlar" diye; o bir günün gelmesini istiyorum.

Biz kimi seçersek seçelim ülkeyi seçilmişlerin değil de atanmış bir Anayasa Mahkemesinin yönetmesini istemiyorum. Bir dahaki seçimlerde oy vereceğim partinin bu kadar rahat kapatılamayacağını, beni temsil ettiğini düşündüğüm milletvekillerinin bu kadar rahat bir şekilde meclisten kapı dışarı edilemeyeceğini bilerek daha rahat uyuyabilmek istiyorum.

Dillerinden 'bir gece ansızın gelebiliriz'i düşürmeyen, iğrenç iktidarları için Hrant Dink'i öldüren, Danıştay Cinayetlerini gerçekleştiren ve daha da durdurulmasalardı camileri bombalamayı, gezi yapan öğrencileri öldürmeyi planlayan Ergenekonculara, "siz artık zor gelirsiniz" diyebilmek istiyorum. "12 Eylül bir daha asla" diye yürüyüş yapan insanların üzerine bir kova broşür boşaltanları, Yetmez ama Evet toplantılarına yumurtalarla, yeşil boyalarla saldıranları, yani kemalist "sol"u, Stalinistleri tarihin çöp tenekesinde görmek istiyorum.

Yani ben 13 Eylül sabahı, askeri darbeler tarihini ve askeri vesayet belasını geçmişte bırakmış, değişime ve geleceğe umutla bakan, heyecanlı, yepyeni bir ülkeye uyanmak istiyorum.

Ben 13 Eylül sabahı, YETMEZ sesini EVET sesi kadar gür çıkartan bir toplumla beraber, eskiyi tamamen tarihe gömecek yepyeni demokratik, sivil bir anayasa için mücadele etmeye hemen başlamak istiyorum.

Ben o yüzden 12 Eylül sabahı erkenden uyanacağım. Cumartesi günü Ramazan Bayramının son günü olacak. Ama benim için bayram Pazar günü başlayacak. Oy kullanacağım okula gideceğim. Ben o yolu yürürken yanımda 30 sene önce o gün yine böyle erken saatlerde evlerinden zorla gözaltına alınan, işkenceye götürülenler, öldürülenler, idam edilenler olacak. Yanımda Diyarbakır cezaevi, yanımda Erdal Eren olacak.

Zarfımı ve pusulamı alacak, EVET mührünü EVET seçeneğinin altına basacağım. 12 Eylül Anayasasını çöpe göndermek üzere küçük ama büyük adımı atacağım.

Yetmez ama EVET

Halkevlerinin de ÖDP'nin de politikaları fırlattıkları o bayat yumurtalar kadar pis kokuyor

2010-09-06T10:51:00.000+03:00

Yetmez ama EVET kampanyası forumları İstanbul'dan sonra İzmir'de saldırılara sahne oldu. Bir ÖDP üyesi, Osman Can, Roni Margulies, Nabi Yağcı, Ferhat Kentel ve Abdurrahman Dilipak'ın üzerine yeşil boya döktü. Yetmez ama EVET aktivistleri salondakilerin yoğun tepkisini güçlükle önledi. Ard arda gerçekleşen iki saldırı hakkında Devrimci Sosyalist İşçi Partisi Genel Başkan Yardımcısı Şenol Karakaş şu açıklamayı yaptı:

"Basına ve kamuyouna,

İki gündür, tek merkezden planlanmış gibi, "Yetmez ama evet" kampanya forumları saldırıya uğruyor. Saldıranlar, kendilerine solcu sıfatını layık gören insanlar. İstanbul'daki foruma "Öğrenci Kolektifi" adındakiler, İzmir'deki foruma ise ÖDP önlüklü insanlar saldırdı.

Saldırı, her şeyden önce, sola, demokrasiye, ifade özgürlüğüne yöneliktir.

Her iki saldırı da her şeyden önce, şiddet içermektedir. İzmir'de gerçekleşen saldırı, yine yeşil boyalı bir saldırıdır. Yoldaşımız Roni Margulies'e geçtiğimiz yıl da ÖDP üyeleri tarafından benzer bir saldırıda bulunulmuştu.

Her iki saldırıda da saldırganlar, "Devrimcilerin adını ağzınıza alamazsınız" gibi histerik konuşmalar yapmışlar, saldırı sırasında ve saldırıdan sonra bir dizi yalan söyleyerek saldırganlıklarını meşrulaştırmaya, kamuoyu nezdinde haklı kılmaya çalışmışlardır. İstanbul'daki saldırıyı yapanlar, Mahir Çayan ve Deniz Gezmiş'e "darbeci" dendiğini iddia etmekteler. Bu toplantıda ne Mahir Çayan ne de Deniz Gezmiş'in adlarından bir kez bile bahsedilmemişken, saldırganlar, sol kamuoyunda destek bulmak için bu türden yalanlar söylemektedirler. Bu yalanlar, toplantıya neden yumurtalarla geldiklerini gizlemeye yetmiyor yine de.

İstanbul'da da İzmir'de de saldırganlar ne derlerse desinler, sonuçta bir toplantıyı sabote etmeye çalışmış, demokratik bir ortamı şiddete bulamayı hedeflemişlerdir.

Amaçları nedir?

Neden tek merkezden düğmeye basılmış gibi "Yetmez ama evet" kampanyasının toplantıları panik içinde sabote edilmeye çalışılmaktadır?

Hangi yöntemleri tercih ettiklerinin farkındalar mıdır?

Bu soruların yanıtını bilmiyoruz. Bildiğimiz tek şey, birileri tarafından bir şiddet sarmalına çekilmek istendiğimizdir. Şiddetin, şiddet doğurması talebiyle karşı karşıyayız.

Ama biz Devrimci Sosyalist İşçi Partisi üyeleri buna izin vermeyeceğiz. Geçmişte olduğu gibi bugün de kendini solda görenlerin birbirine karşı şiddet uygulaması soldan başka herkesin işine yarar. Ama sola tek bir gram yararı yoktur. Bu yüzden, kendisini solda gören kurumların genel merkezlerinin, saldırgan tutumlar içindeki üyelerine yaptırım uygulayacağını umuyoruz.

Herkesin demokratik alanda kendi kampanyasıyla ilgilenmesi en doğrusudur. Bizler, "Yetmez ama evet" kampanyası içinde tüm gücümüzle çalışmaya devam edeceğiz."

DSİP Genel Başkan Yardımcısı Şenol Karakaş

Bu fotoğraf piknikten dönen bir çocuğun fotoğrafı değildir

2010-07-22T11:10:00.000+03:00

Bu fotoğraftaki kız çocuğu pikniğe gitmiş olabilir, orada ip atlamış olabilir, şarkılar söylemiş ya da yapılan şakalara gülmüş de olabilir. Bu fotoğraftaki kız çocuğu o gün çok güzel bir piknik yapmış olabilir. Öğlen olduğunda güneşten bunalıp bir ağacın altına sığınmış da olabilir.

Bunların hiç biri gerçeği değiştirmez. Bu fotoğraf, piknikten dönen bir çocuğun fotoğrafı değildir.

Bu fotoğraftaki çocuk piknikten dönmemiştir.

Fotoğraftaki Canan Saldık, akrabaları ile çıktığı piknikte, arkasını döndüğü kışladan açılan ateş sonucu Ceylan Önkol'un, Uğur Kaymaz'ın, Buse Sarıyağ'ın yanında yerini aldı.

Bu fotoğraf Van'da ve savaşın sürdüğü tüm ülkelerin tüm şehirlerinde olduğu gibi, kendilerinin olmayan bir savaşta ölen çocuklardan birinin daha fotoğrafıdır sadece. Piknikten hiçbir zaman dönmeyeceklerdir bu çocuklar.

5-10 yıl mı?

2010-07-15T21:32:00.000+03:00

Bugünkü HaberTürk gazetesi bu habere epey sevinmiş. Eminim televizyon kanalları da ballandıra ballandıra anlatıyordur. Benimse dikkatimi şu ara başlık çekti, o kadar umutsuzluğa düştüm ki, o kadar üzüldüm ki anlatamam.

Özel ordu kurulacakmış, anladık, hayırlı olsun. Ancak beni bu kadar da üzen şey, bu özel ordunun mensuplarının dağda 5-10 yıl kalacak olması. Bu da demek oluyor ki savaşın en az (o da en az) 5 sene daha sürmesi bekleniyor. 30 senelik savaşta 40 bin insanın öldüğünü göz önüne alırsak, bu da en az kaba hesap 6500 insanı daha gözden çıkardığımız anlamına mı geliyor? Kaba hesap bu da, insan istatistik cetvelinde bir sayıdan ibaret değil ki! Bu 6.500 insanın bir kısmı şimdi lisede mesela, bir kısmı şimdi tatil yapıyor, saçma sapan, ne için olduğunu anlayamadağım, kendisi ile hiç bir ilgisi olmayan bir savaşta ölüp gidecek.

Peki, hepsi tamam da, barış ne zaman gelecek. Yahu, daha bundan birkaç ay önce silahın çözüm olmadığından, orduyla, bombayla bu işin çözülemeyeceğinden falan konuşmuyor muyduk? Hadi ben dedim, kimsenin umurunda olmasını da beklemiyorum, yahu kendiniz dediniz, çıkıp meclis kürsüsüne konuştunuz, en baba milliyetçi gazetelerde köşe yazıları çıktı "silahla çözüm olmaz" diye. Sanatçıları topladınız, siyaset bilimcileri topladınız, fikirler aldınız, vesaire...

Vardığınız sonuç bu mudur? Niyetiniz bu mudur? Profesyonel ordu? En az 5-10 yıl daha savaş! (5 ile 10 yıl arasında 6500 insanın ölmesi ve milyonlarcasının daha travmatize olması, artık tanrı bilir vergi mükelleflerinin parasından ayrılan kaç milyar lira oynuyor ama olsun, yuvarlak hesap, 5-10 yıl!!!)

Barışı göremeyecek miyiz?

Beşir Atalay: bence sen de şimdi herkes gibisin

2010-07-02T11:25:00.001+03:00

Eski (geçen seneki) yazılardan birinin altına gelen ırkçı bir yorum (ve bir miktar turksolu linki) beni o yazıyı okumaya yöneltti. Üzücü ama yaptığım şey resmen felaket tellallığı olmuş. Gerçi şaşırtıcı değil, hükümet Demokratik Açılım sürecini askıya aldığından beri ülkenin dört bir yanında farklı siyasi arka planlardan birçok demokrat, aktivist, akademisyen, gazeteci bu sürecin yeniden çatışmalara doğru gideceğini, yine insanların öldüğü günlerin başlayacağını bas bas bağırıyordu. Ancak hükümet bu seslere kulak vermemekte ısrar etti.

Barış elçilerinin ülkeye giriş yaptığı ve barışın geleceği, artık bambaşka bir Türkiye'de insan gibi yaşayabileceğimiz, yaşıtlarımızın ya "şehit" olduğu ya da "ölü ele geçirildiği" bir ülkede değil de ürettiği, tükettiği, yaşadığı, sevdiği, seviştiği bir ülkede yaşayabileceğiz, artık herkes kendi dilini konuşabilecek, kendi kültürünü yaşayabilecek diye falan hep beraber kalbimizin çarptığı günler geçti. O kadar heyecanlanmıştık ki, Habur sınır kapısında yüzbinler AŞİTİ diyerek sokağa çıkmıştı. Biz de Avrupa'dan elçilerin gelmesini bekliyorduk. Biz de sokağa çıkacaktık. Kürt, Türk demeden hep beraber artık barışın gelişini kutlayacaktık..

Bu sevincimizi çok gördüler. Sokağa çıkanları bir "terörist" ilan etmedikleri kaldı. Oysa o kadar insan "intikam" diye ya da "savaş" diye değil "BARIŞ" diye sokağa çıkmıştı. Ancak zihinlerin karanlık yerlerindeki hangi sinsi düşünceden kaynaklandıysa bu kadar insanın BARIŞ sözünde birleşmesi rahatsızlık yarattı. Süreç o zamandan beri geriliyor.

KCK operasyonları ile başlayan süreç, DTP'nin kapatılması ve operasyonların artması ile devam etti. Şu liberal demokatlarca sıkça tekrarlanan "PKK silah bıraksın" dileğinin gerçek olmasına en yakın olduğu günlerde (zira örgüt ateşkes ilan ettiğini açıklamıştı) kamplara bombalar yağdırıldı. Kürt halkını tahrik edip şiddete yönlendirmek üzere demokratik ve barışçıl yollardan siyaset yapan herkes susturuldu. Gazeteler kapatıldı, yazarlara davalar açıldı. Halkın oylarıyla seçilen belediye başkanları kelepçelendi. Milletvekillerinin zorla yargılamaya götürülmesi gündeme getirildi. Ülkücü gençlere gaz verilerek okullarda Kürt öğrenci ölümleri yaşandı. Nihayetinde devlet sözler vererek dağdan indirdiği Barış Elçilerini hapse göndermeye başladı. Artık bu devletin sözüne kim inanır?

Dolayısıyla demokratik siyasetin tüm yolları bir kez daha kapatılmış oldu. Bunu yapanlar bunların sonucunda çatışmaların yeniden başlayacağını çok iyi biliyorlardı. Tüm bunları bile bile yaptılar. Nihayet 31 Mayıs günü PKK ateşkese son verdiğini duyurdu. O günden beri her sabah ölen insanların haberlerini alıyoruz. Ülkenin Türk ve Kürt gençleri ölüme gönderiliyor sürekli. Ortalık kandan ve baruttan geçilmiyor yine

Bu esnada barıştan söz eden pek insan da kalmadı. Bir zamanlar silahın ve savaşın çözüm olmadığına ikna olmuş insanlar şimdi bütün meseleyi sanki bir güvenlik zaafıymış gibi konuşuyor. Bu esnada sıkı yönetim ve idam heveslisi çirkin insanlar da kafalarını gizlendikleri yerden çıkardılar. Onlar da cesaret buluyorlar bu gergin ortamdan. Nefretlerini ve zehirlerini yaymak için hiç bir fırsatı kaçırmıyorlar. Resmen ölümlerden besleniyorlar, resmen ölüme tapıyorlar!

Anlaşılan barış yine başka baharlara ertelendi. Birkaç bin gencimiz daha ölecek. Birkaç milyon çocuk daha şiddet ortamında büyüyecek. Birkaç yazar daha gerçekleri yazdığı için düşünce suçlusu sayılacak. Birkaç Kürt öğrenci daha linç edilecek. Vergilerimizden, boğazımızdan kesilen milyarlarca dolar daha silaha, uçağa, askere yatırılacak. Birbirimizi öldürmeye devam edeceğiz.

Hem de ne uğruna, bir haftada gelebilecek bir barış için.

Evet, Kürt halkının varlığını anayasaya sokmamak için hepsine değer. Bu ülkenin son genç erkeği kalana kadar dağları bombalamaya ve sınır karakollarını korumaya devam edelim. Yeter ki Kürt halkının taleplerini kabul etmeyelim.

Beşir Atalay bu ülkeye barışı getiren İçişleri Bakanı olarak tarihe geçebilirdi. Şimdiyse diğerlerinin yanında sıralanabilir. Nazım Hikmet'in bir şiiri geiyor da aklıma "bence sen de şimdi herkes gibisin"

Not: Küresel Barış ve Adalet Koalisyonu, Savaşın sesi sussun, barışın sesi yükselsin demek üzere tüm barış yanlılarını İstiklal Caddesinde yapılacak insan zincirine davet ediyor. Savaştan ve silahlardan başka birşeyin konuşulmadığı bu karanlık atmosferi yırtmak için Batıdan bir ses çıkarmak tarihi bir misyon. 4 Temmuz Pazar günü saat 17.00'da Tünel Meydanında gökkuşağı rengindeki BARIŞ bayraklarının altında buluşalım

bu kayıt gelişim psikolojisinin "yeterince iyi annelik" kavramı üzerine değildir

2010-06-14T15:34:00.001+03:00

Bu kayıt yaşadığımız ülkenin güneydoğusundaki bir halka yapılan zulmün akıl almaz boyutları üzerinedir. Yıldırım Türker'in bugünkü yazısından:

Eren Keskin ve Fatma Karakaş Doğan’ın yazdıklarından okuyalım:
“Müvekkilimiz Fatma Tokmak(a)... yönelik her türlü işkence yöntemi uygulandı. Elektrik, askı, çırılçıplak soyma, cinsel taciz ve diğer yöntemler... Ama ona asıl ağır gelen küçük oğluna uygulanan işkence oldu.
Küçük oğlu Azat, çırılçıplak soyuldu, belinde ve sırtında sigara söndürüldü ve cinsel tacize maruz kaldı.
15 gün devam eden işkence, Fatma Tokmak’ın tutuklanıp cezaevine gönderilmesiyle de son bulmadı. Küçük Azat, annesi ile birlikte cezaevine gönderilmesi ya da yakınlarına teslim edilmesi gerekirken, Çocuk Esirgeme Kurumuna gönderildi.
Azat’da, Fatma ‘da bu durumdan çok yoğun bir biçimde etkilendiler.
Tarihin Terörle Mücadele Şube müdürü ‘bunu nasıl yaparsınız sorusuna’, ‘devletimiz ona daha iyi bakar’ diye cevap verdi.
Fatma’nın avukatları olarak, 1,5 ay boyunca küçük Azat’ı Çocuk Esirgeme Kurumundan alana kadar uğraştık. Azat, yuvada bulunduğu sürece hiç kimseyle konuşmamış adını bile söylememişti. Büyük bir travma yaşıyordu. Tarafımızca annesinin yanına, cezaevine götürüldüğü gün ise sanırız her ikisinin de hiç unutamayacakları bir mutluluktu.
Azat, ‘içerisi ve dışarısı’ arasında gidip gelerek büyüdü.
Bu süre içinde Fatma Tokmak’ın yargılaması sürdü. Fatma, yakalandığında hiç Türkçe bilmiyordu. Ayrıca, okuma-yazmasıda yoktu. İçeriğini hiç bilmediği bir ifadeye parmak bastırıldı. Suç’u sadece misafir olarak gittiği o evde bulunmaktı. Yasadışı sorgulandı. Mahkeme aşamasında Türkçe bilmediği için ve o tarihlerde Kürtçe tercüman konusunda büyük sorunlar yaşandığı için, uzun yıllar mahkemece ayrıntılı ifadesi alınmadı. Bu süre içinde o devamlı suçsuz olduğunu anlatmaya çalıştı.
Cezaevinde kalp hastası oldu. Hastalığı tespit edildiği halde çok uzun yıllar tutuklu kaldı. Azat’ın yaşadığı işkenceler ise gerek İstanbul Tabip odası gerekse İnsan Hakları Vakfı İstanbul Temsilciliği tarafından belgelendi.
Ancak dosya her zaman olduğu gibi resmibilirkişilik kurumu olan Adli Tıp’a gönderildi. Adli Tıp’ın verdiği işkence bulgularını onaylayan ancak belirsizlik taşıyan rapor savcılık tarafından benimsendi ve küçük Azat’a işkence yapanlar cezasız kaldılar. 2006 yılına gelindi. Azat büyüyordu. Fatma, sonunda hastalığı kabul edilerek 9 yıl sonra tahliye edildi.
2006 yılında bu yana Anne-oğul kendilerine bir hayat kurdular. Fatma, Sosyal Hizmetler kurumunda çalışarak engellilere baktı. Kazandığı parayla oğlunu okutmaya çalıştı. Bu arada, geçtiğimiz günlerde Fatma’nın Yargıtay’da görülen davası onanarak geri döndü. Fatma’nın aldığı son derece hukuksuz, somut verilere dayanmayan, adil yargılanma hakkında tamamen uzak olan müebbet hapis cezası kesinleşti.
Ve bu acı gerçek anne ile oğlu bir kez daha ayırdı. Fatma tutuklanarak Bakırköy cezaevine gönderildi. Her ikisi de büyük bir travma yaşıyorlar.
Azat’ın dudaklarından dökülen “ama ben anneme çok alışmıştım” sözcükleri yürekleri dağlıyor. Fatma Tokmak gerçekten suçsuz ve hasta..
Bizler avukatları olarak hastalığı nedeniyle “ceza ertelemesi yoluna başvuru hazırlığı yapmaktayız. O’nu kurtarabilmek için elimizden geleni yapacağız. Ancak bunun için yoğun bir kamuoyu desteğine ihtiyacımız var. Bu nedenle, insan hakları kuruluşlarını, entelektüelleri, sanatçıları, kadın kurumlarını ve herkesi ve herkesi tavır almaya çağırıyoruz.”

Yazının tamamı için: www.radikal.com.tr/Radikal.aspx?aType=RadikalYazarYazisi&ArticleID=1002419&Yazar=YILDIRIM&Date=14.06.2010

bu bir kaç hafta sonra ilkokul 3 karnesini alacak bir çocuğun fotoğrafı değildir.

2010-06-06T23:32:00.001+03:00

Fotoğraftaki çocuk Diren Baran. 10 yaşındaki Diren Basan, aşırı hız yapan bir polis aracının altında kalarak hayatını kaybetti. Diren, Şırnak'lı bir çocuktu. Diren toprağa verildiği sıralarda Konya'da yaptığı konuşmada bu ülkenin başbakanı Diren'in ulusu için "Çocuklara kadınlara musallat olanlar var. Tacizse bunlarda, çocuklara saldırıysa bunlarda" şeklindeki iğrenç ırkçı ve cinsiyetçi ifadeleri kullanmaktaydı. Bu esnada o ulusun 400 çocuğu terörist oldukları gerekçesi ile hapiste yatmakta, 4000 tanesi ise yargılanmaktaydı.

Ayrıca bkz.
20090614 - bu bir karne günü hatırası fotoğrafı değildir
20090624 - bu mutlu bir çocukluk hatırası fotoğrafı değildir
20090930 - Kürtler susturulurken...

Gemiler bu kez neyi anlattı?

2010-06-06T15:08:00.001+03:00

Bundan bir kaç sene önce, Tuzla'dan her gün işçi ölümü haberlerinin geldiği, artık yaşananların kaza olmaktan çıkıp katliama dönüştüğü o karanlık günlerde Kadıköy'deki ufak bir sergi salonunda "Gemiler Neyi Anlatıyor?" diye bir sergi açmıştık. Sergilediklerimiz gemi şeklinde kesilmiş kartonlara Barışarock'ta açtığımız standa gelen insanların yazıp çizdikleriydi

Yaptığımız bir kelime oyunuydu elbette, çünkü herkes bilir, tüm edebiyat eserlerinde gemi demek ölüm demektir. Gemiler ölümü anlatır, hemen aklınıza Yüzüklerin Efendisi'nin son sahnesi gelsin. Ya da Yahya Kemal Beyatlı'nın Sessiz Gemi şiiri... Biz de "bu kez ölümü değil, umudu anlatsın, isyanı, direnişi anlatsın gemilerimiz" demiş, kartondan gemiler yapmıştık. Tabii bunca zalimlik karşısında "Karpuz Kabuğundan Gemiler Yapmak" idi bizimkisi.

İHH'nin yaptığı ise bambaşka bir şeydi. İHH'nin gemisi gerçekten de isyanı, direnişi, umudu anlatıyordu, tüm baskılara, tüm zulme, tüm şiddete rağmen insanlığın içinde o ölmeyen 'bir şey'i temsil ediyordu. İsrail askerleri o şeye saldırdılar, Gazze halkının yemeğe, ilaca, çocuk parklarına kavuşmasına dahi tahammül edemeyen bir zorbalıktı İsrail'inkisi. İsrail, Gazze halkının yavaş yavaş açlıktan, hastalıktan, izole edilmişlikten ölmesini, kendiliğinden yok olmasını bekliyordu. Sonra da "kutsal topraklarına" sonsuza kadar sahip olabilecekti. Nasıl olurdu da bir gemi dolusu yardım malzemesi Gazze'ye ulaşıp bu ablukayı kırardı, buna bir kez izin verirlerse Gazze sonsuza kadar yaşardı. Bu bütün planları alt üst edecekti. İsrail o gemide silah vardı diyordu, biliyordu ki o gemideki en büyük silah umuttu, yiyecekti, çocuk parklarıydı. Evet, yok olmaya terk edilmiş, tecrit edilmiş bir halk için çocuk parklarından daha büyük bir silah olabilir miydi?

Dünyanın tüm zalimleri gibi, önce umuda saldırıyordu İsrail. Ama bir hesap hatası yaptı. Bu hatanın bedelini ödeyecektir muhakkak. Şimdi tüm dünya halkları İsrail'in zalimliği ile yüzleşti, tüm dünya ayağa kalktı, dünyanın tüm başkentlerinde aktivistler "Hepimiz Furkan'ız, bize de ateş edin" diyerek sokağa çıktı. Filistin halkına uygulanan sansür kırıldı. Dünyanın farklı yerlerinden gemiler gidiyor şimdi Gazze'ye, İsrail onları da durdurmayı deniyor, denesin, artık bir önemi yok. Artık abluka kırılmıştır, artık İsrail'in hegemonyası sona ermiştir.

Umarım dostun ve düşmanın kim olduğu bir kez daha ortaya çıkmıştır. Mesela tüm dünya İsrail'in zalimliğine karşı sokaklara çıkarken "Hamas'ın insanlık dışı hareketleri de neden aynı şekilde kınanmıyor?" diye yazan Can Dündar, "İsrail'i protesto edenler neden aynı gün PKK'nın yaptığı eylemleri de protesto etmiyor" yazacak kadar yüzsüzleşen Can Ataklı, hatta daha da saçmalayarak PKK'nın İsrail'le işbirliği içerisinde olduğunu (!) yazan Murat Yetkin (ah, elbette Kürtler Öcalan'ın yakalanmasında en önemli rolü oynayan İsrail ile çok yakın ilişkiler kurmaktadır kesinlikle!!!) gibilerin kimlerin tarafında olduğu, diğer meselelerde de bu gibi isimlerin yanında duranlar tarafından da sorgulanır umarım.

Dünyanın birçok yerinden Gazze'ye doğru yola çıkan gemiler artık umudu anlatıyor. Bu umut dünyada ezilen, hakkı yenen tüm mazlum halklar içindir aynı zamanda. Umarım gerçeklerle yüzleşmek Türkiye'yi de değiştirir. İsrail devletinin zalimliğini görürken kendi devletimizin ve hükümetimizin kendi vatandaşlarına yaptıklarını da görmeye başlarız.

Yaşasın küresel intifada!

Geçmişle yüzleşmek bugünü nasıl daha güzel yapar?

2010-05-02T19:50:00.002+03:00

Bahar geldi ve operasyonlar başladı. Operasyonlar başlar başlamaz ard arda asker ölümleri ile ilgili haberler alıyoruz. Hemen her gün yeni bir çatışma ve ölüm haberi geliyor. Bu haberler cenaze görüntüleri ile birlikte veriliyor ve hemen artlarından hızla operasyonların başladığı, "hain teröristlerden" hesap sorulacağı hızlıca bir müzik eşliğinde dile getiriliyor.

Geçen hafta sonu Bilgi Üniversitesinde Marksizm 2010 isimli bir toplantılar dizisi düzenleniyordu. Toplantıların bir oturumu da Küresel Politikalar üzerine yapıldı. Konuşmacılardan biri Almanya'daki Troçkistlerin Die Linke partisi içerisinde faaliyet göstermek üzere çevresinde örgütlendikleri Marx 21 dergisinin editörü olan Stefan Bornost idi.

Bornost'un anlattıklarına göre yakın zamanlarda Afganistan'da görev yapmakta olan 7 Alman askerinin ölümünün ardından Almanya halkı nihayet ülkelerinin Afganistan'da bir savaş yapmakta olduğunun farkına varmış ve geniş bir savaş karşıtı hareket başlamış. Afganistan'da, 11 Eylül'ün hemen ardından savaş başladığından beri Almanya'da bu savaşa karşı hiç bir şekilde kitlesel muhalefet oluşturamadıklarını anlatan Bornost, asker ölümlerinin hemen ardından halkın savaşın gerekçelerini sorgulamaya ve hükümeti savaştan vazgeçmek için zorlamaya başladığını anlatırken duyduklarıma epeyce şaşırdım.

Türkiye'de bunun olması zor görünüyor. Zira burada askerler ölünce savaşı sorgulamak bir yana dursun aksine daha beter bir şekilde "intikam" sesleri yükseliyor. "Şehitleriizin kanı yerde kalmayacak" diyen TV spikerinin haberi yayınlanırken askeri uçaklar bir yerleri bombalamayı meşrulaştırıveriyor. Sonrası ise hep daha fazla savaş!

Bornost'a bu durumu anlattım ve Almanya'da bunun nasıl mümkün olduğunu sordum. Nasıl olmuştu da Alman halkı ölen askerlerinin intikamını almak istemiyordu Afgan "teröristlerden". Bornost bana aslında bildiğim bir şeyi anlattı, İkinci Dünya Savaşında milliyetçiliğin ülkesinde sebep olduğu yıkımı, Holocaust'u. Almanya vatandaşı olan milyonlarca Yahudi'nin milliyetçi histeri sırasında nasıl soykırıma uğratıldığını ve bununla yüzleşmiş olunduğundan artık Almanya'da milliyetçi fikirlere izin verilmediğini anlattı. Askerlerin ölümünden sonra hükümete yakın sivil toplum kuruluşları "Birliklerimizi Destekleyelim" tarzı yurtsever kampanyalar yapmaya girişmiş ancak bu çabalar hemen Nazileri çağrıştırmış ve acınası derecede küçük ve marjinal kalmışlar.

Hiç kimsenin Almanya'da çıkıp da "Yahudiler için üzülüyorsunuz ama bizim ölen askerlerimiz için niçin üzül müyorsunuz?" demeye gücü yetmemiş sonuçta. Aksine, daha fazla asker ölmemesinin yolunun gidip "intikam almak" değil, "operasyonlar yapmak" değil, savaşı sona erdirmek olduğunu hızla anlamış ve "Savaşa Hayır" demişler. Die Linke partisi de bu sesi meclise taşıyarak savaş karşıtı hareketin temsilcisi haline gelmiş.

Tam bu konuşmaları yaptığımız sırada; 1915 senesinde bir buçuk milyon Ermeni'nin sistematik biçimde yok edilmesinin ilk adımı olan 24 Nisan'da Ermeni aydınlarının bu şehirden sökülüp alınmasının yıl dönümde ilk defa yapılacak olan anma törenine hazırlanıyorduk. Gazetelerde, tartışma programlarında, çeşitli platformlarda bu tartışılıyordu. Hatta dünyanın da gözü Obama'nın iki dudağının arasından çıkacak söze değil Taksim'de yapılacak anmaya çevrilmişti. Tüm bu tartışmalarda ısrarla sorulan bir soru vardı ve çeşitli milliyetçi paranoyak fantezilerle bu sorunun cevabı dolduruluyordu: "Ne istiyorsunuz, amacınız nedir, sizi ne motive ediyor ki 1915 yılında yaşanan bu olayı sürekli gündeme taşıyorsunuz?"

Söyleyeyim; evet artık 1915 yılında yok edilenleri geri getiremeyiz, Cumhuriyet tarihi boyunca yok edilen daha bir çok şey artık geri getirmenin mümkün olmadığı gibi. Mesela dilimiz asla eskisi gibi olamayacak ya da Anadolu asla gerçekten Anadolu olamayacak bir daha, evet mesela Pera da asla Pera olamayacak, daha da kayboluyor her geçen gün. Ama bırakın yasını tutalım, hatta bırakmayın, gelin hep beraber tutalım.

Hani inatla diyorlar ya milliyetçiler, "1915'te ölen Ermenilere üzülüyorsunuz, şehitlere niye üzülmüyorsunuz" diye. Kusura bakmasınlar ama "şehitlere" üzülmeyen o milliyetçiler aslında, sadece daha fazla savaş daha fazla kan istiyorlar.

Bense, ölen Türk de olduğunda, Kürt de olduğunda, Ermeni de olduğunda üzülebilmek istiyorum ve askerler ölüyorsa eğer, bunu durdurmanın yolunun "İntikam" histerisi değil "Operasyonlar dursun, barış hemen şimdi" diye bağırmak olduğunu düşünüyorum.

Kürt sorunu çözülecekti, açılım yapılıyordu vs. vs. Sonra açılım gitti, "kelepçeli açılım" geldi, DTP kapatıldı, halkın oylarıyla seçilen BDP'li belediye başkanları hapse atıldı, Kürt çocuklarına yaşlarının 3 katı hapis cezaları verildi, eski hükümetlerin dahi yaşatmadığı bir zulüm Kürt halkına reva görüldü. Şimdi de bahar geldi ve bahar gelir gelmez hemen bölgeye asker sevkiyatı hızlandırılıp operasyonlar başlatıldı

Hani silahla bu işin çözülmeyeceği kabul edilmişti, artık demokratik yollar aranacaktı, bütün bunlar sona erecekti. Bunun yerine Kürt halkına yönelik topyekün bir saldırı başlatıldı. Üstelik sadece PKK'ye yönelik de değil, İslami hareketin Kürt ayağı olan Mustafaz-Der de kapatıldı. Operasyonlar başladı ve şimdi her iki halkın genç yaştaki çocukları arka arkaya ölüyor. Bu operasyonlarla ne olacak, 25 yıldır olmayan şey olacak ve PKK sona mı erecek? Bırakın Allah aşkına, bunu yapanlar bile buna inanmıyorlar.

"24 Nisan'ı anacağız da ne olacak?" sorusunun cevabı bu işte. 1915'te olanlarla yüzleşmek milliyetçi zihniyeti paramparça edecek ve o zaman asker ölümleriyle ilgili haberler geldiğinde meselenin "hain teröristlerin pususu" olmadığını, meselenin tam bir cinnet içerisinde sürdürülmekte inat edilen hem askeri hem de siyasi şiddet politikası olduğu konuşulacak.

O zaman askerler öldüğünde hep beraber "Operasyonlara hayır, sorunların silahla, ölümle çözülmeye çalışılmasına hayır" diyebileceğiz.

Hep beraber barış sloganları atabileceğiz. Savaşa hayır.

İnsan Hakları, Eşcinsellik, Modernite...

2010-03-23T23:34:00.004+02:00

Şimdi bu güncel bir tartışma ve bence bu haftanın devamında da tartışılmaya devam edecek, ben de bu tartışmaya dahil olmak üzere biraz fikir yürüteceğim bu yazıda, zaten büyük ihtimalle bu haftasonu Radikal 2 ve Açık Görüş gibi eklerde ve çeşitli gazetelerdeki tartışma sayfalarında konuyu çeşitli boyutlarıyla ele alan, tartışan yazılar göreceğiz. Mevzu vahim, önce kısaca özetleyeyim, sonra fikirlerimi yazayım.

Her şey AKDER'in (Ayrımcılığa Karşı Kadın Hakları Derneği) düzenlediği bir imza kampanyası ile başladı. Kampanya, üniversitelerde ve kamu kuruluşlarında sürdürülen başörtüsü yasağının kaldırılmasını talep eden ve bunu insan haklarını referans vererek yapan bir kampanyaydı, kampanyaya kurumlar ve bireyler imza verebiliyordu. Kaos-GL de güçlü bir insan hakları politikasına sahip olan bir LGBTT örgütü ve kampanyaya imza verdi.

Kaos-GL daha sonra kurumsal imzasını geri çekmek zorunda kaldı. Çünkü metnin imzacılarından Özgür-Der ve başka bir takım İslamî-muhafazakar gruplar Kaos-GL ile yanyana görünmekten rahatsız olmuşlardı. Kaos-GL kurumsal imzasını çekerken üyelerini bireysel imza vermeye çağırdı.

Bu olayın hemen ardından -bir rastlantı olarak veya değil- Aliye Kavaf'ın eşcinselliğin bir hastalık olduğunu ilan eden sözleri geldi. Buna çok fazla şaşırmamıştım, oldukça öfkelenmekle beraber, yine de beklenir bir şeydi.

Bu olayı izleyen daha fantastik bir gelişme ise (ki tartışmanın başladığı yer asıl burası) içlerinde Özgür-Der, Mazlum-Der, İHH gibi kurumların da bulunduğu bir grup insan hakları derneğinin "Kavaf'ı destekliyoruz, eşcinsellik hastalıktır" şeklindeki ortak açık mektupları oldu.

Burada adı geçen insan hakları dernekleri, bilindiği üzere, aslen İslamî dernekler. Dolayısıyla tartışmaya başlandığında en hatalı ve anlamsız olacak şey (ama büyük ihtimalle ilk yapılacak şey) bu derneklerin "gerici, yobaz" karakterlerini dışarı vurduklarına işaret etmek ve tartışmayı bu şekilde sürdürmek olur. Şu sıralar sol kesimde bu tartışma bu cephede ilerliyor. Bense tam tersini söyleyeceğim, yani bence bu dernekler gerici olduklarından değil, aksine, modern olduklarından bu açıklamayı yaptılar.

Eşcinsellik ve modernite

Gündem çok çok hızlı değişiyor bu sebeple belki unutulmuştur diye hatırlatmak istiyorum. Bundan birkaç ay önce Kaos-GL ile Özgür-Der arasında yaşanan bu imza çekme gerginliğinin bir benzeri Güler Zere ile ilgili yapılan imza kampanyasında yaşanmıştı. Ancak bu kez Kaos-GL'nin varlığından rahatsız olan İslamî bir örgüt değil, Yürüyüş dergisi idi. (Yürüyüş dergisi radikal bir sol çizgiyi savunan bir örgüte yakınlığıyla bilinen bir dergi.)

Yürüyüş'ün argümanları ile Özgür-Der'in argümanları arasındaki benzerliği için iki alıntı yapacağım

Alıntı 1: "Eşcinsellik bir cinsel sapkınlık ve hastalıktır. Kapitalizm, cinselliği, aşkı sadece bir haz duygusuna indirgemiş ve bunu teşvik ederek sapkınlığı kanıksattırıp yaygınlaştırmaktadır. Bu sorun, kapitalizmin insanı kendisine, doğaya ve değerlerine yabancılaştırmasının ürünlerinden biridir. Bu, alkışlanacak, meşrulaştırılacak bir şey değildir; kişisel bazda tedavi edilmeli, ama daha önemlisi, ekonomik, sosyal, kültürel koşulların değişmesiyle, eşcinselliğe ve benzeri sapkınlıklara zemin hazırlayan koşullar yok edilmelidir." (Yürüyüş Dergisi, Ocak 2009)

Alıntı 2:
"İnsan nesliyle ve dünyanın geleceğiyle oynayan lobi/zihniyet/oluşumlar tarafından da beslenen ve desteklenen eşcinsellik, bize göre de bir anomali durumudur. İnsanlığın geleceğini ve nesil emniyetini tehdit eden eşcinselliğin bir anomali olarak görülmemesi, sorunu yaşayanların tedavi/terapi talebini köreltecek ve durumun yaygınlaşmasına sebep olacaktır. Bu durumun meşrulaştırılması ve doğal bir durum gibi kabul edilmesi hayatın kendisine karşı bir ihanettir. Çeşitli şekillerde, farklı materyallerle, çeşitli ortamlarda meşru ve doğal bir durum gibi gösterilen bu arızi durumun yaygınlaşması, aile yapısının bozulmasına ve neslin imhasına sebep olmaktadır. Bu durumu yaşayan kişilerin alabilecekleri her türlü tedavi ortamını kolay ulaşılabilir bir şekilde sağlamak ve eşcinselliğin yaygınlaşmasını engellemek gerekmektedir. (İslami Örgütlerin bahsi geçen bildirisi)"

İki alıntının da sonunda alındıkları metinlerin bütününe göndermeler var. Her iki metnin de temel olarak anlattıkları şey eşcinselliğin anomali, sapkınlık ve hastalık olduğu, ancak günümüzde bu sapkınlığın normal bir durum olarak sunulduğu. Fark ise ufacık bir nüans farkı, solcu metin bunun sebebinin kapitalizm sebebiyle hazzın yüceltilmesi ve insanın kendisine yabancılaşması (!) olarak kurarken, İslamcı metin bu durumu ahlak kaybına sebep olan ve insan neslinin son bulmasını isteyen (!) bir lobinin faaliyetleri olarak kurmuş.

İki metni ortaklaştıran diğer bir söylemse, aslında kurumların bir noktaya kadar müsamaha ve hoşgörü göstermiş oldukları ama bu hoşgörünün de bir sınırı olduğu söylemi. İki metinde de çok açık biçimde ifade edilmiş bu.

Bence bu iki metnin bu kadar benzemesi tesadüf değil. Özellikle konu eşcinsellik olduğunda siyasi yelpazenin solundan ve sağından benzer tepkilerin gelmesi, siyasi yelpazenin solunun ve sağının aynı bataklığın dibinden konuşmalarından kaynaklanıyor. Bu bataklık ise -ne yazık ki- modernizmin bataklığı.

Kategorileştirme ve marjinalize etme

Batı'da eşcinselliğin yasak hale getirilişi ilk olarak Britanya'da 1885 yılına rastlar. Sözü edilen erkekler arası cinsel ilişki değildir, bu halihazırda suç sayılmaktadır, ancak erkeklerin kamu önünde ya da özel hayatlarındaki tüm eşcinsel pratikleri yasadışı hale getirilmiştir. Bu elbette modern çekirdek ailenin burjuvazi için daha önemli olmaya başladığı yıllara denk gelir. Sanayi hızla gelişmektedir ve üretkenliğin artması ve yeni işçi nesillerinin üretilmesi için çekirdek ailenin mükemmeliyeti propagandası o yıllarda önem kazanır. Buna bağlı olarak da başka herhangi bir cinsel pratik yasadışı hale getirilecek, en azından marjinalize edilecektir. Bunun ulaştığı son nokta faşizm döneminde toplama kamplarına alınan "öteki" gruplardan birinin de eşcinseller olmasıdır.

Burada uzun uzun analizine girmek ve çok biliyormuş gibi ahkamlar kesmek anlamsız olur tabii ama bu topraklarda da eşcinselliğin anomali hale gelişi modernite ile (elbette kapitalizm ile) tanışılması ile başlamış olmalıdır. Osmanlı döneminde sözgelimi, oğlancılığın bir sapkınlık ya da anomali olarak görülmez. Osmanlı şairleri oğlanlara şiirler yazar. Ya da "ibnelik" kelimesinin işaret ettiği şey bir sapkınlık ya da hastalık değildir, sıradan, günlük hayatın pratiğinde varolan bir durumdur.

Ancak tarihin yeniden yazılması oğlancılığı 16. yy Osmanlı'sındaki çürümenin bir parçası olarak görür ve lanetler, hatta sansürler. Çekirdek aile bir kurum olarak yerleşirken, önce cinsel pratiğin yeniden kategorilendirilmesini (eşcinsellik, heteroseksüellik, biseksüellik, aseksüellik, transseksüellik vs. vs.) eşcinselliğin lanetlenmesini üretir.

Yine modernite öncesi Arap dünyasında bugün eşcinsel ilişki olarak kategorilendirme eğiliminde olacağımız ilişki tarzlarının sıradan günlük hayatın bir parçası olduğunu anlatan kaynaklar mevcuttur. (Sözgelimi: http://www.toplumsalbilinc.org/forum/index.php?topic=302.0;wap2)

Burada bir itiraz olarak İslam'ın halihazırda eşcinselliği yasakladığı söylenebilir. Ancak bunu söylerken İslam'ın bu coğrafyadaki yaşanma biçimi gözardı edilmektedir; İslam bu coğrafyada kitabî değil kültürel yaşanmaktadır. (Bu fazla büyük bir iddia olduysa özür dilerim)

Bugünkü birçok İslam ülkesinde eşcinselliğin yasak olduğunu söylemek çok anlamlı değil. zira bugün "sosyalist" olduğunu iddia eden Küba devlet kapitalizmi rejiminde de eşcinsellik yasaktır. Yine benzer bir rejim olan Stalin Rusyası da eşcinselliği yasaklamıştır. Sözkonusu İslami rejimler ya da Küba veya Stalin Rusyası gibi yönetimler kapitalizmin haricinde bir ekonomik modeli kuramadıklarından kapitalizmin etkilerinden de muaf değillerdir ve 1885'te Britanya'da ne yaşandıysa onu yaşamaktadırlar.

İslami bilgi ya da kitabî bilgi ise sadece yaşananların kendi içerisinde bir meşrulaştırılması için gönderme yapılan bilgilerdir. Pratiğin sebebi değil, ancak pratiğin asıl sebebini örten ideolojidir orada gönderme yapılan İslam. Kısacası İslam'ı kazıyın ve altında kapitalist-modernist bilgiyi göreceksiniz.

Başka Bir Dünya Mümkün!

Mevzuya buradan bakıldığında, neden kapitalizmin dışında bir modeli mümkün kılmak için mücadele vermeyen İslami örgütler ile devlet-kapitalisti Stalinizmin ve bu toprakların kendi modernist-kapitalist pratiği olan kemalizmin etkisindeki Yürüyüş dergisinin politik olarak aynı noktaya düştüğünü görmek de kolaylaşıyor. Aynı perspektif İslam ülkeleri ile Stalinist rejimlerin eşcinselliğe yönelik tutumlarında aynılaşmalarrını da açıklayabiliyor.

Burada yine uzun ve bağlamdan kopuk bir tartışma olarak ileri kapitalist ülkelerde yapılan bir takım reformlarla eşcinsellerin özgürleşip özgürleşmediği getirilebilir, kısaca hayır, hiç kimse özgürleşmedi. İleri kapitalist ülkelerde kadın kimliği ne kadar özgürleşti ise "eşcinsel" kimliği de en fazla o kadar özgürleşmiştir. Bu konuda da ayrıca bir şeyler yazabilirim bir ara.

Geçtiğimiz dönem özellikle darbe tartışması çevresinde sol kesimin modernite ile, kemalizm ile, Stalinizm (yani solun kendi Kapitalizm modeli) ile yüzleşmesini ve sorgulamasını yaşadık. Şimdi eşcinsellik tartışması çerçevesinde benzer bir yüzleşme ve sorgulamanın İslami kesimlerde yaşanmasını ümit ediyorum.

Ayrıca Kavaf'a destek veren kuruluşların programlarına ve isimlerine aldıkları ve üzerinde yükselerek meşruluklarını sağladıkları "İnsan Hakları" zeminini de yeniden sorgulamalarının gerektiğini düşünüyorum.

Zannedersem yazı çok fazla uzadı ve kendisini tekrar eder hale geldi, ayrıca da darmadağınık oldu; amacım nihai doğrular ortaya koymak değil, aklımdakileri paylaşmak ve "gericilik, yobazlık" ekseninde sürdürülen tartışmayı yadsıyarak başka bir boyuttan, Marksist bir boyuttan meseleyi ele almak, homofobik tavırların kaynaklarını bu yönden sorgulamaktı.

Örnekler çoğaltılabilir, çok daha fazla şey yazılabilir. Benimse anladığım, eğer özgürleşmek istiyorsak, bunun ancak tüm kimliklerin beraber özgürleşmesi biçiminde mümkün olabileceği, bununsa reformlarla ve kimlik mücadeleleri ile değil, sistemi kökünden sarsacak devrimlerle mümkün olduğu...

Daha ileri okumalar için, konuya dair başarılı bir tarihsel analiz olan şu makaleyi tavsiye ederim: LGBT politics and sexual liberation

1915 ve "ayıp" diye bir şey

2010-03-21T16:02:00.000+02:00

Taner Akçam'a teşekkür ediyorum. Öncelikle var olduğu için, insanlıktan, adaletten yana olduğu için, vicdandan yana olduğu için. Ama bu günlerde ayrıca bir teşekkür ediyorum. Birkaç gün önce HerTaraf'ta çıkan yazısı utanma duygusu üzerine idi. Ben de son zamanlarda şunu söyleyip duruyorum da duyanlar şaka yaptığımı sanıyor: "Artık insanlar bir takım davranışlarda bulunur ya da bir takım sözleri söylerken 'ayıp' diye bir şeyin var olmadığı varsayımına göre hareket ediyorlar." Hayır, bu bir şaka değil, büyük bir kayıp

Dönemin iktidarı olan İttihat ve Terraki Partisinin 1915-17 yılları arasında sürdürdükleri "tehcir" politikasının sonucu 1 milyonun üstünde Osmanlı Devleti vatandaşı Ermeni'nin ölmesinden, içerisinde gerçek insanların yaşadıkları gerçek acılardan, büyük bir suçtan, utançtan Eurovision yarışması finali hakkında konuşur gibi konuşan bunca insan başka nasıl anlamlandırılabilir? Cumhuriyetin ilk dönemlerinden beri sürdürülen bir inkar politikası şimdi yerini garip bir tehdit politikasına çevirirken bunun bir de 'hoşgörü' olarak gösterilmesi nasıl adlandırılabilir?

"Tarihi tarihçilere bırakın" şeklindeki saçma sapan apolitik itirazlardan "Yüz bin Ermeniyi süreriz, Afganistan'daki askerleri çekeriz, İncirlik üssünü kaparız" şeklindeki yüzsüzce tehdit ederek gerçeği saklama politikasına ne zaman geçildi. Artık hakikat saklanamayacak kadar görünür hale geldiğinden mi yapılıyor bu? Büyük bir ayıp başka büyük bir ayıpla örtülmeye mi çalışıyor artık? (Türkiye 1915'in Büyük Felaketini, 2000'li yılların büyük felaketi Irak ve Afganistan işgaline ortak olarak mı örtüyor?) Erdoğan bir de Çanakkale'ye gidip Avrupa'nın kendi tarihine bakmasının gerekliliğini buyurmuş.

Avrupa kendi tarihine bakar Erdoğan, bu konuda kitaplar yazar, filmler çeker, sorgular, ders kitaplarında anlatır.

1915 bir Eurovision finali değil, milli maç hiç değil. Yazarken dahi öyle kızıyorum ki, sürdüremeyeceğim yazmayı, nefesim sıkışıyor.

Taner Akçam'ın bahsettiğim HerTaraf yazılarının linkini verip bitireyim en iyisi...

http://taraf.com.tr/haber/47701.htm

http://taraf.com.tr/haber/47746.htm

Kafes

2010-02-19T14:17:00.009+02:00

Bu yazının yazılmasına vesile olan şeylerden biri İngiltere'deki bir vakfın başlattığı bir kampanya. Kendilerine "Yeni Ekonomi Vakfı" ismini veren bir kuruluş haftalık çalışma saatlerinin 21 saate düşürülmesi için çağrı yapmış. Temelde düşünce çok fazla işsiz insan olması ancak çalışan insanların da çok uzun saatler çalıştırılıyor olması, bu yüzden tüm işler part-time olacak ve insanlar daha az para kazanacak olsalar da ailelerine ve alış-verişe daha fazla vakit ayırabilecekler.

Bu ufak tefek kendi çapında vakfın çağrısı kimi ne kadar etkiler, gerçekten buna uyan şirketler olur mu ya da hükümetler bu konuda bir şey yapar mı pek bilmiyorum. Vakti zamanında işçi mücadelesi (1 Mayıs 1890) günlük en fazla 8 saat çalışma hakkını kazanmış. Ancak işler böyle yürümüyor. Özel sektörde standart çalışma süresi 6 tam gün oldu bile, hem de yıllardır. Sözleşmelere eklenen "Esnek çalışma koşulları" maddeleri ile emeğimizin sınırsız sömürüsü mümkün oluyor. Özel sektörde çalışan insanlar, hayatlarının tamamını iş yerlerinde ve yollarda geçiriyorlar. Özellikle İstanbul gibi iş ve yerleşim merkezlerinin birbirlerinden çok uzak olduğu şehirlerde durum daha da vahim. Pazar günleri de büyük ihtimalle dinlenmekle geçiyor.

Bu şartlarda çalışanlar için kendini geliştirme, kendisi için herhangi bir şey yapma, entellektüel etkinliklere katılmak gibi şeyler bir kenara, bir aile kurmak ya da bir ilişkiyi sürdürmek, iyi bir ebeveyn olmak gibi durumlar imkansız hale geliyor (zaten yeni kentli söylem bu gibi şeyleri banal olarak sunuyor, bu elbette sisteme yarayan bir durum). Toplum bir yığın işsiz ile hayatını büyük ihtimalle kişisel ilgileri ve mesleki eğitimi ile tamamen alakasız bir takım işleri yaparak ancak kıt kanaat geçinebileceği bir miktar parayı kazanan mutsuz emekçilerden oluşuyor.

Çalışanlar hayatlarının çok büyük bir kısmını ilgi alanları, kişisel zevkleri ile ilgisi olmayan bu uğraşlarla geçirdiklerinden ve başka hiçbir şeye vakit bulamadıklarından gittikçe hayata ve kendilerine yabancılaşıyorlar. İşsizler de farklı değil, parasızlıkla evden dahi çıkmaktan çekinen işsizler de televizyon veya internet gibi para harcamadan vakit geçirecekleri alanlara yöneliyorlar ve bu da yabancılaşmayı ve kopuşu hızlandırıyor.

İşte bu yazıyı yazmama vesile olan diğer bir gelişme, Google'ın yeni sosyal paylaşım aracı Buzz. Gmail kullananlar görmüşlerdir, birdenbire Gmail'lerimize Twitter benzeri bir ek yüklendi, bize sormadan arkadaş listeleri oluşturdu Google.

Geçtiğimiz birkaç yılda bu tarz sosyalleşme araçlarının hızla yükseldiğini gördük. İnternet önceden bilgi alınan bir yerken birden kendini ifade etme aracına dönüştü. Bloglar, forumlar, sözlükler ve nicknameler ile başlayan süreçte hızlı bir şekilde Myspace, Facebook, Twitter gibi sosyalleşme araçlarının yükselişlerine şahit olduk. Artık tüm haber siteleri sizden yorumlarınızı istiyor. Dünyanın en önemli şeyiymiş gibi sürekli ne hissettiğimiz, ne düşündüğümüz soruluyor.

Kendimizden bu derece kopartıldığımız ve yabancılaştırıldığımız bir dönemde kendimizi ifade etmemiz için sistem bir alan oluşturuyor. 6 gün çalışan bir insanın arkadaşlarıyla görüşmeye ne kadar şansı olabilir, ama olsun, Facebook'tan onları takip ediyor ve onların da kendisini takip ettiğini biliyor. Pazar günleri tek dinlenme günü olan bir kişi ne kadar politik aktivite içinde bulunabilir, ama olsun Facebook'ta politik fikrini ifade eden bir gruba girebiliyor.

Böylece sistem bizden aldığı bir şeyin yerini onun simülasyonu ile doldurarak hem bizi sakinleştiriyor hem de bir de bundan para kazanıyor! Ancak gerçekliğin bu simülasyonu ancak gerçek olanı ortadan kalkarken mümkün olabiliyor. Bizim "kendimizi ifade edişlerimiz" ise devasa bir pazar araştırmasının parçalarından daha fazla bir değer görmüyor egemenlerin gözünde.

is-tanbul, iş-bul vs.

2010-02-10T20:00:00.000+02:00

İşsiz güçsüzlüğün, lümpenliğin vermiş olduğu sonsuz sınırsız zaman, gündüzleri rahatlatıcı duşlar ve spor ile geçirme imkanını veriyor diye sevinmek gerekir mi? Sanmıyorum, spor oksijensizlik ile, duşun verdiği temizlik ve ferahlık ise geceye doğru artış gösteren dayanılmaz is ile heba olup gidiyor. Geceleri şehrin bu yakasına öyle bir is iniyor ki, sokağa çıkmayı düşünmeye lüzum yok, pencereyi açsanız dahi evin içini isin karanlık güçleri ele geçiriyor, kurtulması mümkün değil.

Tabii, bunu okuyup da, ah efendim, iyi de oluyor, doğalgaz ile ısınan semtinizde yoksul mahallelelerden gelen kokuları alıyorsunuz diyen çok ultra-süper devrimci kardeşlerimiz olabilir, aksine doğalgazla ısınamıyorum. Apartmanım emekli subaylar başta olmak üzere çeşitli mesleklerin emeklilerinin yaşam tempolarına uygun düzenlendiğinden, kaloriferler yandığında güneş de tepeye çıkmaya yaklaşmış oluyor.

Yoksul semtlerden gelen is kokusu geceleri artış gösteriyor çünkü insanlar büyük ihtimalle işlerinden ve güçlerinden dönmüş oluyorlar. Bu durum göz önüne alınırsa, emekli subayların yaşam temposundan daha fazla uygun sayılmaz. Lümpen ve işsiz güçsüzlere göre özel bir ısınma tekniği geliştirmek gerekse dahi, aklı başında bir işsiz güçsüzün sabahın erken saatlerinde kalkıp spor ve duş yapması beklenmeyeceğinden bu da işime çok yaramayacaktır.

O halde belki de işsiz güçsüzlükten vazgeçmek gerek gibi bir fikir de akıllara gelebilir. Her ne kadar teoride çok faydalı görünse de pratiğe döküldüğünde iş görüşmesi isimli sosyal etkileşimin içerisinde bulunmak gerekiyor ve bu da iş arama siteleri ve insan kaynakları eklerine sıkça malzeme olabilen "Başarılı bir iş görüşmesi nasıl olur?" temalı sorunsala sebep oluyor.

İş görüşmelerinde karşınıza müdür, insan kaynakları sorumlusu vs. vs. sıfatları ile bir kişi çıkıyor. Vakt-i zamanında kendisine "Sayın İnsan Kaynakları Yetkilisi" diye başlayan bir önyazı ile CV göndermiş olduğunuzdan ve bu yazıda kendinizin ne kadar müthiş harika bir eleman olup işi ne kadar çok istediğinizden bahsettiğinizden, o da görevi ve hayattaki en büyük amacı olarak sizin ne kadar sıradan ve önemsiz birisi olduğunuza ve zaten bulup bulabileceğiniz tek işin bu olduğuna dair bir takım söylevler veriyor.

Bu da en büyük ve en önemli soruyu ortaya çıkartıyor: İnsan kaynakları sorumluları nasıl işe alınıyor. Yani, iki deneyimli ve "başarılı" insan kaynakları yetkilisinin (biri iş veren biri de iş talep eden konumunda iken) yapacakları mülakatın belgeselini çekseler, reality show'unu yapsalar, "Reality showlar berbattır, saçmadır" anlayışımdan vazgeçer ve oturur izlerim.

Yine de, işsiz güçsüz oturmak yerine emeğin artı değere dönüşmesi sürecinde ufak da olsa bir rol almaya çalışmaktayım bir süredir (tabii işçi olaraktan, yoksa fabrikalarım, tarlalarım yok).