29 Şubat 2012

[For the English version, click here]

Yabancı güçlerin tekmelediği topun üzerinde "Suriyeli kanı" yazıyor. Uluslararası camia bu görüntünün gerçeğe dönüşmemesi için dikkatli olmak zorunda.

Rusya’nın ve Çin’in Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi’ndeki vetolarının ardından uluslararası toplum Suriye Devlet Başkanı Beşar Esad’ı devirmek için yeni yöntemler aramaya başladı. Geçen hafta Tunus’ta toplanan “Suriye’nin Dostları” toplantısı da düzinelerce irili ufaklı gruptan oluşan Suriye Ulusal Konseyi’ni bütünlüğü olan bir cephe haline getirmeyi amaçlıyordu. Yabancı güçler bu yolla Konsey’e önümüzdeki günlerde “sürgündeki Suriye hükümeti” olarak tanımayı düşünüyor olabilir. Ancak Suriye’nin dostlarının yapmaları gereken daha çok şey var.

Diğer seçenekler BM gözetimi altında Suriye’de “güvenli bölgeler” oluşturmak ve nizami Suriye Ordusu’ndan kaçan askerlerin oluşturduğu Özgür Suriye Ordusu’nu silahlandırmak. Bu açıdan da Türkiye’nin “bütün seçenekler masada” tehdidini de “güvenli bölge” oluşturmak, hatta daha fazlasını yapma eğilimi olarak okumak gerekiyor.

Uluslararası camianın Suriye konusunda artık ciddi şekilde harekete geçmesi gerektiği kesin. Suriye ayaklanması başlayalı bir yıl geçti ve 8 bin insan öldü. Ancak uluslararası camia “güvenli bölgelerin” ya da Özgür Suriye Ordusu’na daha fazla silah ve mühimmat vermenin sorunu çözeceğine inanıyorsa kendisini kandırıyor demektir. 1990’larda Bosna-Hersek’te ve Ruanda’daki insani harekatlar, “güvenli bölge” kavramının başarısızlığını ortaya koydu. Daha da kötüsü, güçlü bir barış gücünün yokluğu saldırgan tarafı daha çok insanı öldürmeye teşvik edebilir.

Bu da demek oluyor ki yabancı devletler kapsamlı bir askeri harekatla Suriye’de barışı tesis edip edemeyeceklerini ciddi şekilde düşünmeye başlamalılar.

Ancak “askeri harekat” ibaresini hayata geçirmek, cümle içinde kullanmaktan çok daha zor. Halihazırda Rusya ve Çin, Batılı devletlerin, Turkiye’nin ve Arap Birliği’nin “Suriye’nin içişlerine” karışmalarını istemediklerini belli ettiler. Benzer şekilde, İran’ın da kaynaklarını (bkz. Hizbullah) Şam’daki müttefiklerini korumak için çok daha etkin bir şekilde kullanacağından emin olabiliriz. Ayrıca Batı’da, Türkiye’de ve diğer Arap ülkelerinde kamuoyunun Suriye’ye kapsamlı bir askeri müdahaleye ne kadar destek verecekleri de meçhul.

Eğer uluslararası camia Suriye’de Baas rejimini ortadan kaldırma konusunda kararlıysa, Esad sonrasında en çok tehlike arz eden noktayı da görmek zorunda: Suriye’nin çok mezhepli yapısı göz önüne alındığında yabancı müdahale – tıpkı Irak’taki gibi – dini çatışmaları alevlendirebilir. Bu da Suriye halkının durumunu şimdikinden bile daha kötü bir hale sokar.

Suriye’deki trajediyi gönülsüz siyasi nutukların çözemeyeceği aşikar. Ancak kararlı bir askeri müdahale de çözüm olmayabilir.

—

Barın Kayaoğlu, Amerika’da Virginia Üniversitesi’nde Tarih Bölümü’nde doktora adayıdır ve her türlü yoruma, soruya ve fikir alışverişine açıktır. Kendisiyle bağlantıya geçmek için buraya tıklayın.

Ayrıca kendisini Twitter’dan (@barinkayaoglu) ve Facebook’tan (BarınKayaoğlu.com) da takip edebilirsiniz.

Share

Share/Bookmark

27 February 2012

[Yazının Türkçesi için buraya tıklayın]

"Syrian blood" kicked around by foreign countries. The international community should be careful to prevent that image from becoming a reality.

In the aftermath of the Russian and Chinese vetoes at the United Nations Security Council, the international community is looking for new means to oust Syrian President Bashar al-Assad. The “Friends of Syria” meeting held in Tunisia last week aimed to remake the Syrian National Council – a coalition comprising dozens of different opposition groups – into a more cohesive front. It’s quite possible that foreign governments are laying the groundwork to recognize the Council as a “government-in-exile” in the near future. But Syria’s friends have a long way to go.

Another option is to arm the Free Syrian Army, a militia group primarily composed of soldiers who have deserted the regular army.

Turkey, which has increased its profile in the Middle East in the last ten years and was a close partner of President Assad until the uprisings began, has invoked the “all options are on the table” threat. The Free Syrian Army is already using Turkish territory for its activities and the Turkish government’s statements should be read as establishing “safe areas” and perhaps more.

There is no question that the international community has to do something about the tragedy in Syria. It’s been a year and over 8,000 dead Syrians since the uprisings have begun. But the international community will be fooling itself in thinking that “safe areas” or giving more arms and ammo to the Free Syrian Army will accomplish anything. Humanitarian missions in Bosnia-Herzegovina and Rwanda in the 1990s amply demonstrated that “safe areas” are half-hearted attempts that do not succeed. More important, the absence of a strong international force only emboldens the aggressor to kill more – something that the international community is supposed to prevent.

As such, the international community has to think about whether it should and could make peace through a full-scale military intervention in Syria.

Talking the talk about military intervention is easier than walking the walk. Russia and China have already demonstrated that they do not want Western countries, Turkey, and the Arab League in Syria. It is almost certain that Iran will mobilize its resources and assets (read: Hezbollah) to shore up its allies in Damascus. It is equally doubtful whether public opinion in the West, Turkey, and Arab countries will support full-scale military action against Syria.

If the international community is really determined to overthrow the Baath regime, it has to see the biggest risk about post-Assad Syria: given its multi-confessional nature, foreign intervention may very well exacerbate religious discord in Syria (à la Iraq). That will put the people of Syria in a situation even worse than the present.

Half-hearted political talk will certainly not solve Syria’s tragedy. But determined action may not be the answer either.

—

Barın Kayaoğlu is a Ph.D. candidate in history at The University of Virginia. He welcomes all comments, questions, and exchanges. To contact him, click here.

You can also follow him on Twitter (@barinkayaoglu) and Facebook (BarınKayaoğlu.com).

Share

Share/Bookmark

19 February 2012

An attack against Iran will have several disastrous results.

Given the Iranian government’s threats about closing off the Straits of Hormuz in the event of an attack on its nuclear facilities, hostilities that last even for a few days could shoot the price of oil through the roof. To be sure, the United States and the European Union are trying to prevent that outcome by cutting off Iran’s oil exports and goading other oil-exporting countries to increase their production. That way, the U.S. and European countries hope to offset possible shortfall before it occurs.

But if a war does break out and Iran manages to destroy even a few of its Gulf neighbors’ (especially Saudi Arabia) oil facilities, the surge in prices could become somewhat permanent. Even if the rise in oil prices were to last for a few months, it could destroy the prospects of global economic recovery in this decade. It can be argued that the flashpoint for the global economic downturn occurred in May 2008 when the price of oil reached $150 / barrel. The price of oil is about $120 / barrel these days. In short, we are not too far off from the tipping point. A war in the Persian Gulf that wrecks oil production facilities will push the world economy down the drain.

But even if an attack against Iran does not cause economic meltdown, its long-term consequences would certainly be disastrous. The Iranian government will retaliate against Israel and perhaps other U.S. allies in the region (several Iranian officials have already threatened Turkey and informed observers argue that Saudi Arabia would be targeted as well).

Although hostilities might die down relatively quickly, societies in the region would be militarized for the visible future. For example, an attack on Iran’s nuclear facilities will convince its leaders beyond any doubt that they need nuclear weapons to deter future aggression. An attack aiming to prevent Iran from obtaining nuclear weapons will lead to the opposite result sooner or later. Worse, it will lead Iran’s neighbors to pursue “The Bomb” as well.

A permanent cold war in the Middle East – especially one that involves a nuclear arms race – will not even be the most disastrous result of an attack against Iran. That honor (!) will go to the forceful end to Middle Eastern peoples’ demands to live more dignified lives. In the aftermath of an attack against Iran, it will be very easy for the authoritarian rulers in the Middle East to thwart demands for democracy at home by raising the specter of war abroad. Democratization efforts will be hurt not only in countries being swept by the Arab Spring, but also in Turkey and Iran, where democracy has suffered significant setbacks in the past few years. In Israel, where democracy is also under threat, the peace camp could be silenced for good.

After September 11, the Bush administration had embarked on an ambitious plan to democratize the “Greater Middle East” and hoped to use the invasion of Iraq to create a ripple effect in the region. Recent events demonstrate that the region’s peoples are the best agents for democratic and peaceful change in the Middle East. An attack against Iran will end all that.

—

Barın Kayaoğlu is a Ph.D. candidate in history at The University of Virginia. He welcomes all comments, questions, and exchanges. To contact him, click here.

You can also follow him on Twitter (@barinkayaoglu) and Facebook (BarınKayaoğlu.com).

Share

Share/Bookmark

14 February 2012

[Yazının Türkçesi için buraya tıklayın]

I sentence you to...life on trial!

Recently, Turkey boasted a Chief of General Staff as a member of Ergenekon – a far-right nationalist network of military officers, policemen, academics, and journalists – who allegedly planned to overthrow the AKP government in 2005-07. Now, the country’s spy chief, Hakan Fidan, the Undersecretary of the National Intelligence Organization (Milli İstihbarat Teşkilatı – MİT), is alleged to be a member of KCK, the political wing of the Kurdish group PKK, which is designated as a terrorist organization by Turkey, the United States, and the European Union.

If this legal mishmash had occurred in another country, Turks would be laughing themselves to the floor. Unfortunately, it’s all very serious, very sad, and very real.

The current trend of legal absurdity really began when 34 Turkish Kurds, four of whom were PKK members, came back to Turkey from Camp Mahmur in Northern Iraq in October 2009. The 34 were part of a few thousand Turkish Kurds who had taken refuge in Northern Iraq during the intense fighting between Turkish government forces and the PKK in the mid-1990s.

The return of the “Mahmur group” turned into a circus at once. Public prosecutors questioned the four PKK activists at Habur border crossing. Even though the activists expressly said that they never regretted being PKK members, the prosecutors decided not to press charges against them because they “expressed regret” under a law that pardons PKK members who have not engaged in violence and “express regret” upon their return.

Meanwhile, tens of thousands of PKK sympathizers showed up at the border gate and treated the Mahmur folks as if they had won Turkey’s Super League. At first, the state and the AKP government tried to downplay the commotion. But as public backlash built up, state prosecutors initiated legal proceedings against the Mahmur 34. Frustrated and unwilling to spend time in jail, a majority of them went back to Northern Iraq.

The episode is indicative of the cluelessness that has become the Turkish legal system. The arrest of hundreds of politicians, journalists, policeman, and soldiers for being part of KCK, Ergenekon, and affiliated groups is another example of the state of (in)justice in Turkey. Especially puzzling is the arrest of the journalist Nedim Şener for being a member of Ergenekon. Mr. Şener had uncovered Ergenekon’s connection to the murder of the Armenian Turkish journalist Hrant Dink in 2007. Also puzzling is the case of police chief Hanefi Avcı, who has been in prison since 2010 for allegedly leading a leftist terror group called “Revolutionary Headquarters” (Devrimci Karargah). Mr. Avcı had spent years of his career chasing leftist groups.

Ergenekon, KCK, and related cases have been pending since 2007 and have not resulted in convictions or acquittals. Hundreds of people have been away from their families since forever. That is unacceptable even by Turkish standards.

So what does the title of this post have to do with all that? Well, it actually comes from one of the most famous short stories by Turkish political satirist Aziz Nesin.

Once upon a time, a rich sheik settled in Istanbul. Soon, he fell in love and married the beautiful yet very gullible daughter of a religious family. One day, the man came home from work and asked his wife how her day went. The girl related:

-          I went to the movie theater. Even though the hall was empty, a man sat right next to me.

Curious, the sheik commented: “let’s see what happens next.” The wife continued:

-          The movie ended, I left the cinema. But the man kept following me.

“Let’s see what happens next,” the sheik repeated.

-          Well the man not only followed me to the apartment – he also let himself in.

-          Let’s see what happens next.

Then the girl revealed how it all ended:

-          Well, nothing happened. He and I ended up playing that funny game that you and I play every night.

The sheik, perfectly aware of his poor wife’s naiveté, left the matter at that. It’s better, he thought, to let bygones be bygones.

Those who wonder what will happen to Turkey are similar to the poor husband who kept asking “let’s see what happens next.” It’s obvious which way Turkey is headed. The question is, who is going to put a stop to it and how.

—

Barın Kayaoğlu is a Ph.D. candidate in history at The University of Virginia. He welcomes all comments, questions, and exchanges. To contact him, click here.

You can also follow him on Twitter (@barinkayaoglu) and Facebook (BarınKayaoğlu.com).

Share

Share/Bookmark

11 Şubat 2012

[For the English version, click here]

Ercan Akyol, Milliyet

Artık sadece Ergenekon’a üye olduğu iddia edilen bir Genelkurmay başkanımız yok. Şimdi de KCK bağlantılı olduğu söylenen bir MİT müsteşarımız var.

Böyle bir adli abukluk kendi ülkemizde değil de başka bir yerde geçse komik olurdu. Ama maalesef durum böyle değil.

Aslında işlerin bu noktaya geleceği Ekim 2009’da Kuzey Irak’taki Mahmur kampından gelen vatandaşlara hem örgüt sempatizanlarının hem de devletin gösterdiği muameleden belliydi. Mahmur grubu arasındaki PKK’lılar örgüte üye olmaktan pişman olmadıklarını belirttikleri halde “pişmanlık yasası”ndan faydalandırılarak göstermelik bir sorgulamadan sonra serbest bırakılmışlardı. Karşılamaya gelen vatandaşlar da Mahmurluları sanki Süper Lig’i kazanmışlar gibi bağırlarına basmışlardı. Devlet ve AKP hükümeti bu görüntülere ilk önce ses çıkarmadı. Ancak diğer kesimlerden gelen tepkiler üzerine Mahmur’dan gelenler hakkında PKK üyeliğinden tekrar soruşturma açılmıştı. Gruptan birçoğu Mahmur’a geri döndü; bazılarının hapse girmesi söz konusu.

Yüzlerce siyasetçinin, gazetecinin, askerin, polisin ve akademisyenin KCK’ya, Ergenekon’a ya da başka bir örgüte üye oldukları iddiasıyla tutuklanmaları adalet sistemindeki keşmekeşe daha da iyi bir örnek. Bu isimler arasında Hrant Dink cinayetinde Ergenekon bağlantılarını ortaya çıkaran ve Ergenekoncu olduğu iddiasıyla tutuklanan Nedim Şener ve yıllarını sol örgütlerle mücadele ederek geçirmiş ancak bir buçuk yıl önce aşırı sol “Devrimci Karargah” örgütünün lideri olduğu iddasıyla tutuklanan emniyet müdürü Hanefi Avcı var.

2007’den beri süren davalarda ne mahkumiyet ne de beraat kararının çıkmamış olması Türkiye koşullarında bile utanç verici bir görüntü.

Peki bu yazının başlığının bütün bunlarla ne alakası var? Başlık, Aziz Nesin’in en meşhur hikayelerinden birinden geliyor.

Zamanında zengin bir Arap şeyhi İstanbul’a yerleşir. Daha sonra da dindar bir ailenin çok güzel ama bir o kadar da saf kızıyla hayatını birleştirir. Bir gün işten eve gelen şeyh, karısının gününün nasıl geçtiğini sorar. Kızcağız başlar anlatmaya:

-          Sinemaya gittim. Salon bomboş olduğu halde bir adam geldi yanıma oturdu.

Şeyh merak içinde “e du bakali nolcek?” der, karısı anlatmaya devam eder.

-          Film bitti, sinemadan çıktım. Adam beni takip etmeye başladı.

Şeyh “e du bakali nolcek?” der yine.

-          Adam beni eve kadar takip etmekle kalmadı, bir de içeri girdi.

-          Du bakali nolcek?

Kızcağız en sonunda bütün saflığıyla “canım birşey olmadı, seninle her gece oynadığımız oyunu adam da benimle oynadı” der. Şeyh ise karısının saflığından dolayı üstelemez. Zaten yapacak birşey yoktur – olan olmuştur bir kere.

Bugünlerde Türkiye’de olanların nereye vardığından emin olmayanlar da “du bakali nolcek?” diyen zavallı kocanın halini andırıyor. Türkiye’nin başına gelecek olan belli de bu gidişe kimin ne şekilde “dur” diyeceği çok meçhul.

—

Barın Kayaoğlu, Amerika’da Virginia Üniversitesi’nde Tarih Bölümü’nde doktora adayıdır ve her türlü yoruma, soruya ve fikir alışverişine açıktır. Kendisiyle bağlantıya geçmek için buraya tıklayın.

Ayrıca kendisini Twitter’dan (@barinkayaoglu) ve Facebook’tan (BarınKayaoğlu.com) da takip edebilirsiniz.

Share

Share/Bookmark

Minister of Interior Affairs İdris Naim Şahin: "All dissident journalists are in jail. We've never been this free."

The NGO Reporters Without Borders has demoted Turkey by 10 places in its World Press Freedom Index rankings for 2011-2012. The report’s statement that “the judicial system launched a wave of arrests of journalists that was without precedent since the military dictatorship [of the early 1980s]” reminded me of the “Back to the Future” movie series.

In the trilogy, the heroes use a time machine to go back and forth between the past and the future, which causes them to inadvertently change events and cause new problems. As Turkey tries to solve its old problems with outdated means, it faces the same contradiction as the heroes of “Back to the Future”: without learning from the mistakes of its past, Turkey seems destined to repeating them.

To continue reading, click here.

Share

Share/Bookmark

29 Ocak 2012

Gerçek olmasaydı komik olurdu

Sınır Tanımayan Gazeteciler örgütü, 2011-2012 Dünya Basın Özgürlüğü Endeksi’nde Türkiye’yi 10 basamak düşürerek 148. sıraya indirdi. Rapordaki “[12 Eylül] döneminden beri gazetecilerin bu şekilde tutuklanmasına rastlanmamıştı” ifadesi bana “Geleceğe Dönüş” film serisini hatırlattı.

“Geleceğe Dönüş” filmlerinde kahramanlar zaman makinasıyla geçmişe ve geleceğe yaptıkları yolculuklarda zamanın akışına istemeden müdahale eder ve bu müdahaleler yeni sorunlar doğururdu. Türkiye de eski sorunlarını eskimiş metodlarla çözmeye çalıştıkça “Geleceğe Dönüş”tekine benzer bir çelişkisiye düşüyor: geleceğe giderken geçmişe dönüyor; geçmişten ders çıkarmayarak eski hatalarını tekrar ediyor.

Şu bir gerçek: Adalet ve Kalkınma Partisi, Türkiye’nin son on yıldaki ekonomik başarılarının sorumlusu olduğu kadar 5 yıldır devam eden demokrasideki gerilemeden de sorumlu. Özellikle 2006 yılında çıkarılan geniş kapsamlı terörle mücadele kanunu yüzünden henüz basılmamış kitaplar için gazeteciler ve her yerde satılan kitapları okudukları için üniversite öğrencileri “terörist” ilan edilip tutuklanıyor. Yavaş işleyen yargı süreci de tutukluluk halini mahkumiyete çeviriyor.

Burada amacım AKP’yi suçlamak değil zira bunu yapmak çok kolay. Asıl önemli olan, AKP hükümetinin özellikle de Ortadoğu’da Türkiye’yi “model” olarak sunmaya çalıştığı şu ortamda neden bu kadar ceberrutlaştığı.

AKP’nin artan otoriterliğinin iki sebebi olabilir:

-          Türkiye’nin önündeki AB perspektifi belirsizleştikçe AKP’nin reformcu demokratik refleksleri zayıfladı.

-          “İtaat” geleneğinden gelen Recep Tayyip Erdoğan ve arkadaşları aslında hiçbir zaman gerçek anlamda reformcu değillerdi.

Her iki açıklamada doğruluk payı olsa da tek başlarına bugünkü durumu izah edemiyorlar. Örneğin, problemin AB süreciyle ilgili olduğunu iddia edeceksek, 2005 yılında üyelik müzakereleri başlamadan önce de Avrupa’da birçok siyasi kesim Türkiye’nin üyeliğine karşı çıkmıştı. Yani Türkiye’nin üyelik ihtimali baştan beri zayıftı. Bu olumsuzluklara rağmen Türkiye’nin AB’yle üyelik müzakerelerine başlamasını sağlayan reformları da AKP gerçekleştirdi. Bugün de Euro bölgesinin içinde bulunduğu krize rağmen AKP “AB’ye üye olma” niyetinin devam ettiğini ifade ediyor. Dolayısıyla AKP’nin artan otoriterliğinin sebeplerini sadece AB üyelik perspektifinin zayıflamasında aramak yanlış olur.

Bu açıdan ikinci ihtimal de çok geçerli değil. Zira eğer AKP reformcu olma iddiasında samimi olmasaydı AB üyeliği için bu kadar uğraşmazdı. Bundan öte, eğer “itaat kültürü” Erdoğan’ı ve AKP’yi açıklamak için yeterli olsaydı bugün AKP diye bir partiden bahsediyor olmazdık zira Recep Tayyip Erdoğan ve arkadaşları 2001 yılında Fazilet Partisi’nin “gelenekçi” kanadına karşı çıkarak kendi yollarına devam edemezlerdi. Aynı şekilde, “itaat” kavramı İslamcıların bugün neden üç farklı partide (AK, HAS, Saadet) olduklarını tatmin edici bir şekilde açıklayamıyor ve bize resmin bütününü anlatmakta yetersiz kalıyor.

Bu da bizi “geleceğe geri dönüş”le başbaşa bırakıyor: Türkiye’de devletin ekonomik alandaki baskın rolünün devam etmesi ve ülkenin jeopolitik konumunun yeniden hassaslaşması hükümet-devlet kadroları ve basındaki destekçileri açısından otoriterliği tekrar cazip hale getiriyor. 1997’de Refah-Doğru Yol koalisyonunun düşmesine ön ayak olan 28 Şubat sürecine destek veren birçok basın kuruluşu bugün AKP’nin yanında. Sebepler de fazlasıyla benzeşiyor: 1990’larda katı bir laik çizgi sergileyen Sabah’ın 28 Şubat’a verdiği destekle  AKP’ye yakın olması arasında çok anlamlı bir bağ mevcut. Sabah bugün AKP’ye çok yakın bir holdinge bağlı ancak 1990’larda da İstanbul-İzmir eksenli bir şirketler grubuna ve dolayısıyla Ankara’daki katı laikçi odaklara bağlıydı.

Benzer şekilde, 28 Şubat’a kerhen destek veren ve Fethullah Gülen cemaatine yakınlığı sır olmayan Zaman gazetesiyle birlikte 28 Şubat esnasında Hürriyet’te köşe yazarı olarak Erbakan-Çiller hükümetine en sert eleştirileri getiren Fatih Altaylı’nın yönetimindeki Habertürk de bugün AKP yanlısı bir çizgi izliyor.

Bu yakınlığın belki de en önemli sonucu medya kuruluşu sahibi olan holdinglerin AKP’den çekindikleri için hükümeti ciddi bir şekilde eleştiremiyor olmaları. Hiçbir şirket, kendisine bağlı medya kuruluşunun yaptığı bir haber yüzünden ihale kaybetmek istemiyor. Bu yüzden de büyük medya organları ne “Ergenekon” davası çerçevesinde yapılan tutuklamaları ne de KCK davası çerçevesinde “PKK’nın siyasi kanadının çökertildiği” iddialarının üzerine gidemiyor.

Benzer şekilde, Ortadoğu’da belirsizliğin artması da Türkiye’nin “geleceğe dönüş”üne sebep oluyor. Arab Baharı’nın kışa dönmesi, bunun yanında İran’la ve Suriye’yle ilişkilerin bozulması, medyada ve kamuoyunda dış politika üzerine sağlıklı bir tartışma yapılmasını engelliyor. Benzer şekilde, PKK terörünün devam etmesi tıpkı 1990’larda olduğu gibi Kürt sorununun serinkanlı bir şekilde tartışılmasını imkansız kılıyor.

Tabi problem sadece oto-sansür değil. İşini kaybeden gazeteciler buna en iyi örnek. Geçen yaz Can Dündar’ın, Ruşen Çakır’ın, Banu Güven’in ve Nuray Mert’in NTV’den “ayrılmaları” ve Ocak ayı başında Ece Temelkuran’ın Habertürk’ten atılması, 28 Şubat sonrasında Genelkurmay’ın çok da sevmediği Mehmet Ali Birand ve Cengiz Çandar gibi gazetecilere yaptığı muameleyi hatırlatıyor.

Türkiye yarım-yamalak değil ancak gerçek anlamda demokratik bir rejimle Ortadoğu ülkelerine “model” olabilir. Halihazırda zaten birçok bölge ülkesi Türkiye’yle birlikte Dünya Basın Özgürlüğü Endeksi’nin dibini paylaşıyor.

AKP, bölgeyi Türkiye’yle birlikte yükseltmek ve yüceltmek istiyorsa, kendi yakın geçmişinden ders çıkarmalı. 2002’den önce vatandaşı bıktırarak kendisini iktidara getiren uygulamaları tekrar devreye sokmak, AKP’yi 2002’de yenerek tarihin çöplüğüne gönderdiği partilerin yanına gömecektir.

—

Barın Kayaoğlu, Amerika’da Virginia Üniversitesi’nde Tarih Bölümü’nde doktora adayıdır ve her türlü yoruma, soruya ve fikir alışverişine açıktır. Kendisiyle bağlantıya geçmek için buraya tıklayın.

Ayrıca kendisini Twitter’dan (@barinkayaoglu) ve Facebook’tan (BarınKayaoğlu.com) da takip edebilirsiniz.

Share

Share/Bookmark

17 January 2012

The more things change, the more they stay the same.

U.S. and Israeli officials are claiming that Iranian leaders’ increasingly bellicose rhetoric is an indication that the sanctions are working. Some argue that Tehran is now feeling the effects of the sanctions. Soon, it will compromise on the nuclear issue.

Never mind that all the talk about Iran acquiring nuclear weapons and then using them against Israel and the West is almost identical to the justification for the Iraq War ten years ago.

And never mind that, just like Iraq, the sanctions against Iran were meant to prevent another war in the Middle East.

But who knows, maybe a war between the United States and Iran won’t be such a bad thing. Here’s why:

-          Crude oil prices will not skyrocket. The world economy will not collapse.

-          There won’t be any nonsense about “rallying around the flag” in Iran. Iranians won’t support their unpopular government just because their country’s being bombed.

-          In fact, it is very likely that the reformists in Iran will gain new ground because the government won’t be able to respond to domestic and international pressure at the same time.

-          The war might even help to start another revolution in Iran.

-          With regime change and their country looking more peaceful than ever (just like Iraq!), Iranians will be grateful to the United States and the international community so much so that they will award lucrative oil and natural gas contracts to American and European companies.

-          There won’t be new insurgent groups springing up in the Middle East and elsewhere in the Muslim world because Muslims won’t be angry over another Western war against a Muslim nation.

And if you agree with any of the above, you should read about the world a little more.

—

Barın Kayaoğlu is a Ph.D. candidate in history at The University of Virginia. He welcomes all comments, questions, and exchanges. To contact him, click here.

You can also follow him on Twitter (@barinkayaoglu) and Facebook (BarınKayaoğlu.com).

Share

Share/Bookmark

12 Ocak 2012

Albert Einstein’ın en güzel sözlerinden biri şudur: “Delilik, aynı şeyi tekrar tekrar yaptıktan sonra farklı sonuçlar beklemektir.”

Şırnak-Uludere’de 35 vatandaşımızın hava saldırısı sonucu öldürülmesinden sonra ortaya çıkan görüntüler toplumumuzun ve siyasi liderlerimizin gerçekten de delirmiş olabileceğini gösteriyor.

İlk olarak sosyal medya ve haber sitelerinde yapılan yorumlara bakalım: “O ölenlerin orada ne işi varmış?” “Neden kaçakçılık yapıyorlarmış?” “Kesin PKK’lıydılar.” Ve en korkuncu: “Askerimizi şehit ederken iyiydi ama…” Daha sonra ölenlerden birine ait olduğu iddia edilen ve PKK kamplarında çekilmiş resimler ortaya çıktı. (Yani, “ölenler kaçakçı değil PKK’lıydı – o yüzden de öldürülmeyi hak ediyorlardı.”)

Ölenlerin cenaze töreni de düşündürücü görüntülere sahne oldu. Tabutlara PKK bayrakları asıldı ve Abdullah Öcalan lehine sloganlar atıldı. BDP milletvekili Hafta başında Leyla Zana “PKK’nın silahlı mücadelesinin Kürtler’in tek garantisi” olduğu yönünde açıklama yaptı.

Artık hem Türklerin hem de Kürtlerin bir gerçeği anlamalarının zamanı geldi: İnsanın en temel hakkı yaşama hakkıdır. Yaşam olmadan ne dil, ne din, ne ekonomik, ne de sosyal hakların bir anlamı olur. Ne PKK militanlarının Türk askerini öldürmesi dağlarda mazot kaçıran çocuk yaşta gençlerin öldürülmesini haklı çıkarır, ne de Kürtlerin uğradıkları haksızlıklar şafak sayan çocuk yaşta askerlerin öldürülmesini.

Zaten iki tarafta da en çok garibanların canı yanıyor. Kaçakçılıktan 30 lira kazanmaya çalışırken ölen çocuk da 30 bin lirası olmadığı için askerden yırtamayan çocuk da kodamanların oyununda piyon olarak kullanılıyor.

Bu da bizi şu gerçekle başbaşa bırakıyor: Bir sorunu anlamamaya odaklanmış yapılanmaların o sorunu çözmelerini bekleyemeyiz. AKP ve BDP Kürt Sorunu’nu çözemezler. AKP “Kürt Açılımı” kavramını ortaya atalı üç yıl geçti. Ancak bu üç yılda PKK’yı mazeret göstererek Kürt Sorunu’nun çözümüne yönelik siyasi ve ekonomik adımları da hep geriye itti. BDP de PKK saldırılarının Kürtlerin dertlerine derman olmaktan ziyade acılarını daha da beter hale getirdiğini görmeyi – her zaman yaptığı gibi – reddetmeye devam ediyor.

Türkiye’de insanlar delirmedilerse, Kürt Sorunu’na bakışlarını değiştirmeleri gerekiyor. Kürtler, PKK saldırılarının Türk tarafında bıraktığı ağır travmayı anlamak zorundalar. Benzer şekilde, Türkler de haberlerde izledikleri “PKK militanları etkisiz hale getirildi” türü haberlerde tıpkı şehit olan askerler gibi orada da insanevlatlarının öldüklerini ve bu ölümlerin de Kürtlerde yarattığı travmayı anlamak zorundalar.

Yani “birbirini öldürerek beraber yaşamak” diye bir kavramın delilik olduğunu anlamak zorundalar.

—

Barın Kayaoğlu, Amerika’da Virginia Üniversitesi’nde Tarih Bölümü’nde doktora adayıdır ve her türlü yoruma, soruya ve fikir alışverişine açıktır. Kendisiyle bağlantıya geçmek için buraya tıklayın.

Ayrıca kendisini Twitter’dan (@barinkayaoglu) ve Facebook’tan (BarınKayaoğlu.com) da takip edebilirsiniz.

Share

Share/Bookmark

15 December 2011

Turkey Shooting?

Things are going badly for the Middle East these days.

Last month, a high-ranking general in Iran’s powerful Islamic Revolutionary Guard Corps (IRGC) warned that, if the United States and and/or Israel attack Iran, they would retaliate against NATO’s missile defense radar in Turkey. General Amir Ali Hajizadeh, who is in charge of the IRGC’s ballistic missiles, said the following: “If any [attack] is staged against Iran, we will target NATO’s missile shield in Turkey and will then attack other targets.”

Alaeddin Boroujerdi, chairman of the Iranian Parliament’s National Security and Foreign Policy Commission, calmly urged Turkey to refrain from deploying the missile shield. But Member of Parliament (MP) Hossein Ebrahimi, who is Mr. Boroujerdi’s deputy in the commission, followed General Hajizadeh’s line by arguing that Iran has a “natural right” to hit targets in Turkey.

Although Foreign Minister Ali Akbar Salehi tried to downplay the hostile remarks yesterday, it is doubtful whether Iran can put the genie back in the bottle.

Putting Oneself in Iran’s Shoes

In order to make sense of Iran’s foreign policy behavior, we need to understand the psychological trauma of three invasions in the twentieth century – the most recent and bloodiest at the hands of Iraqi dictator Saddam Hussein. The Iran-Iraq War, which started in 1980 and ended 8 years and nearly 800,000 dead Iranians later, is a constant reminder to Iranians that they cannot take their security for granted. When Saddam attacked in 1980, the United Nations did not condemn the aggression. When Saddam used chemical weapons against the Iranian military throughout the war, the world simply watched.

Today, as far as the Iranians are concerned, there is nothing to protect them from a similar fate. That is the primary reason why Tehran may develop nuclear weapons at some point. That is also the reason why Iranians do not want Turkey to station a missile defense that could neutralize their still-conventional missiles.

But whatever gains that Iranian leaders are trying to achieve, threatening Turkey only worsens their already fragile position. Just as international threats and sanctions have only intensified Iranian resolve to continue with the nuclear program, threats against Turkey will have a similar effect. While Turkish people and their leaders have repudiated claims that NATO’s missile shield would help to protect Israel, Iranian threats might force them to reconsider their position and keep the missile defense.

Iran, Israel, Turkey, United States: The Four-Way Mexican Standoff

If threatening Turkey is so foolish, then why are Iranian leaders doing it? Much of it has to do with Syria, Iran’s erstwhile ally. While Ankara supports the uprisings against Bashar al-Assad, Tehran is throwing its weight behind the Syrian President. Geopolitics is the pure and simple reason: Without Syria, Iran would have significant logistical difficulties in supporting Hezbollah and HAMAS, its most effective deterrents against Israel. But with the NATO shield in Turkey keeping watch over its missiles, a weakened Hezbollah and HAMAS would diminish Iran’s leverage against Israel. And such a development may make an American and/or Israeli attack against Iran more feasible.

The scene resembles a Western movie with Israel, the United States, and Iran pointing guns at each other’s heads. Turkey, for its part, looks like the semi-puzzled cowboy that would rather walk away from this mess. With millions of lives in danger, that is really the only smart option.

But how can the standoff be defused? The first thing to do is to understand the respective parties’ insecurities. With nearly 150 thousand U.S. and NATO troops in Afghanistan, the U.S. Fifth Fleet in Bahrain, and NATO bases in Turkey, it would be hard to convince Iran that it is not surrounded by hostile countries. Nevertheless, and despite the negative effects of recent allegations that Iranian agents tried to kill the Saudi ambassador in Washington, the Obama administration needs to signal to the Iranian government that it has no interest in escalating the current situation (assuming, of course, that cooler heads still prevail in Washington).

Iran should also understand the other side’s concerns and refrain from brinksmanship. Although the recent IAEA report on Iran’s nuclear program is not the damning document that spells doom-and-gloom (as some media outlets purport it to be), the parts on the military dimensions of Iran’s nuclear program is worrisome. For the sake of peace, Iran has to come clean with its nuclear program sooner rather than later.

Most important, Iranian leaders should stop jeopardizing their country by forcing Turkey to the Western side. Attacking Turkey would only give the United States and/or Israel the pretext that they need to strike at Iran. While a unilateral Israeli attack would not have the desired effect, a sustained U.S.-led NATO action would be extremely hurtful to Iran. And although Iranian threats to shut down oil shipments from the Persian Gulf would also be extremely destructive for the world economy, Iran would emerge from such a scenario in the worst possible way.

To paraphrase an old saying about paranoia, just because Iran, the United States, Israel, and Turkey are paranoid does not mean they should start shooting at each other. In fact, it would be best if they could all slowly holster their guns and step away from each other before they cause irreparable damage to the world.

—

Barın Kayaoğlu is a Ph.D. candidate in history at The University of Virginia. He welcomes all comments, questions, and exchanges. To contact him, click here.

You can also follow him on Twitter (@barinkayaoglu) and Facebook (BarınKayaoğlu.com).

Share

Share/Bookmark