Bartłomiej Wasielak - Wszystko, co wokół mnie

Szansa na wysterylizowanie 100 kotek

2010-09-13T12:15:00.000+02:00

Zdecydowaliśmy się jako Fundacja na Rzecz Ochrony Zwierząt zgłosić swój projekt w konkursie Pomysł na Małopolskę.

Nasz pomysł jest tutaj:
http://linki.podjednymdachem.org/pomysl

Głosować można do 15 września, więc trochę czasu jest, choć niewiele.

Co do samego pomysłu - przeczytaliśmy uważnie to, co jest podstawą konkursu: aktualizowaną strategię Małopolski oraz wyzwania strategii, i zaproponowaliśmy coś, co naszym zdaniem ma szanse u Jury, które będzie oceniało pomysły po etapie głosowania internautów. Jednocześnie nasza propozycja jest zgodna z wartościami, które są dla nas ważne. Sądzimy, że Małopolska 3E może przypaść do gustu oceniającym, a przy tym może być sensownym pomysłem na promowanie etycznego i odpowiedzialnego stosunku do środowiska i zwierząt domowych i gospodarskich. Naszym zdaniem to bardzo realna propozycja, zarówno pod względem oceny samego pomysłu, jak i jego szans na wygraną w konkursie.

Całość ewentualnej nagrody przeznaczymy na realizację Operacji Zabieg! 10.000 złotych w całości na sterylizacje. Tylko pomyślcie ile kocich losów może to zmienić na lepsze!

To w końcu szansa na 100 wysterylizowanych kotek, a więc 1000 umierających kociąt mniej.

Każdy głos się liczy!

Prosimy o Wasze poparcie - dajcie znać swoim rodzinom, znajomym, przyjaciołom:) 10.000 na sterylizacje kotów czeka!:D

Emocje

2010-04-13T21:24:00.001+02:00

Do dzisiaj wszystko było jasne, uczucia były klarowne, zdania były jednomyślne. Tragedia. Szok. Dramat. Żal.

Kaczyński był też moim prezydentem, chociaż nie poparłem go w wyborach. Ba, nie popierałem go w wielu jego działaniach później.

Ale byłem pozytywnie zaskoczony, że znikła wrogość, znikły docinki, wszyscy stanęli na wysokości zadania. Również ci, którym z Kaczyńskim nie było po drodze. Kwaśniewski, Wałęsa, Żakowski w Polityce. I wszyscy - z drobnymi wyjątkami - podzielali pogląd, że o zmarłych nie mówi się źle, a ich oponentów się nie krytykuje. I że szanuje się powagę sytuacji. I żałobę.

Niestety dzisiaj te drobne wyjątki dramatycznie zwiększyły swoją objętość. Dzisiaj, kiedy padła - i ostatecznie została zaakceptowana - decyzja o pochówku prezydenta na Wawelu, z jedności pozostało wspomnienie. Dziś podniesiony został konflikt, że pogrzeb odbędzie się w tym samym Krakowie, który dyskutował (i plakatował się), aby nie przyznać mu honorowego obywatelstwa Krakowa. Dzisiaj Internet zaroił się od dyskusji, dlaczego Kaczyński zasługuje na pochowanie przy Piłsudskim i dlaczego absolutnie nie powinien tam się znaleźć. Dziś nie działa argument, że nie atakuje się krytykujących, nie atakuje się nikogo; dziś znowu jest poczucie absolutnej racji.

Dziś nie słucha się już głosów, które wzywają do opamiętania, do poczekania, do wstrzymania emocji. A mnie jest zwyczajnie żal, że takie głosy się pojawiły. Że musiały się pojawić.

Mam swój pogląd na temat miejsca złożenia ciała prezydenta. Ale nie zamierzam o to wojować. A na pogrzeb pójdę. Bo zginął nie tylko Lech Kaczyński - zginął Prezydent Rzeczypospolitej.

1% podatku dla Fundacji Pod Jednym Dachem

2010-03-31T08:43:00.000+02:00

Wszystkich, którzy nie rozliczyli jeszcze podatku za rok 2009, chciałbym poinformować o możliwości przekazania 1% podatku na rzecz Fundacji na Rzecz Ochrony Zwierząt "Pod Jednym Dachem".

Jeżeli chcielibyście przekazać Fundacji 1% podatku, wystarczy że w rozliczeniu wpiszecie:

Nazwa OPP: Międzynarodowy Ruch na rzecz Zwierząt - VIVA!
Numer KRS: 0000135274
Cel szczegółowy: Pod Jednym Dachem

Będziemy niezmiernie wdzięczni za każdą pomoc. Zapraszamy również serdecznie na naszą stronę internetową podjednymdachem.org.

Fundacja Pod Jednym Dachem

2010-03-10T19:33:00.000+01:00

Stało się.
Dnia 1 marca 2010 podpisaliśmy akt fundacyjny

Fundacji na Rzecz Ochrony Zwierząt

"Pod Jednym Dachem"

O szczegółach nie będę tu pisać; w tym celu odeślę na stronę internetową fundacji: www.podjednymdachem.org (RSS).

Fundacja jest na etapie rejestracji, więc nie możemy jeszcze przyjmować bezpośredniej pomocy. Jeżeli jednak chcesz pomóc albo wyrazić swoją sympatię - odwiedź naszą stronę albo nasz wątek na forum miau.pl.

Dopiero zaczynamy. Jest nas sześcioro, ale zapewniamy - będzie się działo!

Trzeci Świat w XX wieku - post scriptum

2010-02-15T18:38:00.000+01:00

Dzisiaj udałem się na kolejną wizytę do tego samego lekarza. Oczywiście uzbroiwszy się w legitymację ubezpieczeniową ze wszystkimi możliwymi pieczątkami. Wizyta znowu nie doszła do skutku, ale tym razem nie z winy strasznego systemu. Tego lekarza akurat dzisiaj nie było.

Moja następna próba w czwartek. Co się stanie wtedy?

Trzeci Świat w XX wieku

2010-02-01T16:58:00.001+01:00

Wpis będzie gorzki, bo jestem przeziębiony, a w dodatku zły.

Potrzebowałem skorzystać z usług lekarza opłacanego przez NFZ. Umówiłem się doń trzy tygodnie temu - dzisiaj był pierwszy dogodny termin. Niestety, zapomniałem, że Polska leży w połowie XX wieku i żeby z takiej usługi skorzystać, muszę spełnić następujące warunki:

muszę posiadać ze sobą papierową legitymację ubezpieczeniową;
w tej legitymacji musi być pieczątka z mojej firmy z datą nie starszą niż jeden miesiąc (słownie: 1 miesiąc).

Niestety, nie spełniałem żadnego z tych warunków, przez co zostałem wpisany na następny wolny termin - za dwa tygodnie. Oczywiście, mógłbym zostać przyjęty prywatnie. Ale nie po to gotuję się za każdym razem czytając dane wypłaty, żeby płacić za coś, za co już zapłaciłem.

Ja naprawdę nie wymagam, żeby jedynym dokumentem, jakim muszę się posługiwać, był tylko dowód osobisty. I żeby działał on u każdego lekarza, bez podbijania co miesiąc, i jeszcze żeby mógł służyć jako EKUZ. Ale czy to taki problem, żeby w każdym gabinecie lekarskim znalazł się terminal systemu, w którym po wpisaniu mojego numer PESEL, wyświetliłyby się dane mojego ubezpieczenia?

Moje rozgoryczenie ładnie komponuje się z dzisiejszym artykułem, w którym piszą, że komputeryzacja ZUS kosztowała już 3 mld złotych (słownie: 3 000 000 000 zł). I co? I nic.

Dopisane: Uświadomiłem sobie, że i tak jestem w komfortowej sytuacji - pracuję w firmie, która obsługę kadr prowadzi w Krakowie. Co by było, gdybym legitymację ubezpieczeniową musiał wysyłać do Warszawy przed każdą wizytą u lekarza?

Podgórze zimą

2010-01-24T17:56:00.000+01:00

Dzisiaj drugi spacer. Po pewnymi względami - ciekawszy. A to dlatego, że wziąłem ze sobą teleobiektyw oraz dlatego, że było -16 stopni. Rozgrzewanie się po powrocie było długie.

Podgóre - zimą

Zimowe Podgórze i KL Płaszów

2010-01-18T09:51:00.002+01:00

Zdjęcia z niedzielnego, zimowego spaceru po Podgórzu i po terenie obozu KL Płaszów. Zapraszam.

Podgórze - KL Płaszów zimą

Cinema City - bilety ulgowe

2009-12-29T16:59:00.000+01:00

Tak się już to koleje mojego życia potoczyły, że muszę wszędzie kupować bilet normalny. Cóż. Ale czasami najdzie człowieka ochota, ba! potrzeba, by nabyć bilet ulgowy, a dokładniej - studencki. Taka też sytuacja przytrafiła mi się wczoraj, kiedy zamierzałem dla grupy znajomych kupić bilety do kina.

Wybieramy się na film "Avatar" do kina Imax. Na początku chciałem bilety zarezerwować i odebrać przed seansem, jak zresztą robię zwykle. Teraz okazało się to być niemożliwe, gdyż na ten konkretny film bilety należy odebrać na 48 godzin przed projekcją. Po krótkich obliczeniach doszedłem do wniosku, że w poniedziałek rano biletów na wtorkowy wieczór już nie kupię. No to do kina.

Pierwszy raz od niepamiętnych czasów: a) mam urlop; b) byłem w kinie w poniedziałek rano. Ale czym byłoby Cinema City bez kolejki do kasy (jedynej)? Ustawiłem się grzecznie i kiedy doszedłem do okienka, poprosiłem o cztery bilety normalne i trzy studenckie. Na co pan odpowiedział: "To poproszę trzy legitymacje". Niestety, nie posiadałem ani jednej. Pan zaczął cytować mi artykuł piąty regulaminu kina, że kupując bilety muszę posiadać tyle legitymacji, ile biletów ulgowych nabyć pragnę. Bardzo nie spodobała mi się taka sytuacja, bo skoro nie da się zarezerwować biletów, to chciałbym je przynajmniej kupić! Poza tym co komu po okazywaniu legitymacji przy zakupie, skoro liczą się osoby, które wejdą na salę?

Poszedłem więc do zarządcy kina, wyłuszczyłem pani swój problem i czekałem na werdykt. Pani najwyraźniej była zdziwiona, że ktoś nie zrezygnował po usłyszeniu "nie" od biletera, więc powiedziała, że ona jednorazowo wyraża zgodę, abym zakupił trzy bilety studenckie bez posiadania trzech legitymacji.

Bilety nabyłem. O wrażeniach z filmu - później.

PS Przeprowadziliśmy się już wszyscy! My i cała zwierzyna.

Podział Krakowa na dzielnice

2009-11-25T22:01:00.000+01:00

Kiedyś (1973-1991) było prosto - dzielnice były cztery, biura urzędu miasta - dwa. Teraz sprawa jest nieco bardziej skomplikowana - oficjalnie (samorządowo) Kraków podzielony jest na 18 dzielnic, biura urzędu miasta są trzy. Tyle teorii - jak to wygląda w praktyce?

Wymeldowanie/zameldowanie - okazuje się, że rozpatrywane jest względem starego podziału dzielnicowego. Na pytanie pani z urzędu: "Czy chce pan zameldować się w tej samej dzielnicy, z której wymeldowuje się pan" odpowiedziałem "nie" - bowiem wymeldować chciałem się z dzielnicy XI (Podgórze Duchackie), a zameldować w dzielnicy XIII (Podgórze). Dla tej pani jednak obie te dzielnice (jak i dzielnica X - Swoszowice - skąd wymeldowywała się Iza), to jedno i to samo - Podgórze.
Aha, tę sprawę załatwia się w biurze urzędu miasta przy Wielickiej. Podobnie jak dowody osobiste. Ale już nie prawo jazdy - po to trzeba pofatygować się na Powstania Warszawskiego.

Natomiast niesamowicie ciekawy podział występuje w urzędzie miasta jeśli chodzi o podatek od nieruchomości. Na szczęście dla nieruchomości położonych w Podgórzu (tym w sensie starego podziału) sprawy z tym związane załatwia się przy Wielickiej. Na stronie internetowej podane jest, że w pokoju 406. Wchodzimy więc do pokoju 408. "Dzień dobry, my w kwestii podatku od nieruchomości." "A jaka dzielnica?" "Podgórze." "To pokój 420". Idziemy do pokoju 420. "Dzień dobry, my w kwestii podatku od nieruchomości." "A jaki adres?" "Wielicka tyle a tyle." "To pokój 406." "Ale tu u pana na drzwiach jest napisane, że Podgórze..."

Na szczęście pan, który udzielił nam tej odpowiedzi był na tyle miły, że pomógł nam wypełnić formularz oraz odpowiedział nam o tym, dlaczego w tym wydziale kwestie przypisania do dzielnic są jeszcze inne, niż wszędzie indziej. Otóż chodzi o to, żeby każdy urzędnik miał podobną ilość adresów pod swoim zarządem. I że ich podział nie pokrywa się w ogóle z podziałem historycznym. I dlatego on ma sobą, owszem, i ulicę Wielicką, ale numery do 52, i do tego parzyste. Numery po drugiej stronie należą już - według nich - do Woli Duchackiej (sic!).

Tak więc mimo istnienia w Krakowie osobnych dzielnic Podgórze (XIII) i Podgórze Duchackie (XI) my zostaliśmy zaklasyfikowani i do Podgórza, i do Woli Duchackiej. Obywatelu, orientuj się.

Nowy blog - technologie osobno

2009-11-25T21:21:00.000+01:00

Dzisiaj postanowiłem, że z mojego bloga wykiełkuje odnoga - kwestie specjalistyczne, dotyczące informatyki, programowania, User Experience, Interaction Design i tym podobnych nudnych rzeczy publikowane będą na nowym blogu pod adresem ux.wasielak.eu. Nie zdecydowałem się jeszcze, czy artykuły będę przeklejać też tutaj, czy ten blog pozostanie wyłącznie na sprawy prywatne.

W każdym razie - zapraszam.

World Usability Day Tour de Pologne '09

2009-11-13T20:24:00.000+01:00

Pod tą długą nazwę kryje się mini-konferencja, w której miałem okazję dzisiaj uczestniczyć. Na stronę wydarzenia trafiłem przypadkiem kilka dni temu, ale pomyślałem sobie, że, czemu nie, przejdę się i zobaczę.

Niestety, żałuję.

Dlaczego:

Na stronie internetowej nie było napisane wprost, jaki będzie poziom wykładów. Napisanie, że impreza przeznaczona jest dla "osób zainteresowanych tą tematyką" mówi trochę za mało. Szkoda, że nie zostało napisane, że głównymi odbiorcami są studenci (znaczna większość obecnych na sali).
Marne przygotowanie techniczne.
Uczestnicy przerywali prelegentom w połowie zdania (sic!) i zwracali się do nich na "ty".
Uczestnicy gustowali w zadawaniu pytań na zasadzie "ja bym to zrobił lepiej" - tak, tego typu pytania też były zadawane w pół zdania - przez co jeden z wykładów trwał o połowę dłużej, niż powinien.

Plusy:

Jedna ciekawa prezentacja (szkoda, że była ostatnia).
Spotkałem dwóch dawnych kolegów.

Kiedy zobaczyłem stronę o tym wydarzeniu, bardzo zapaliłem się do tego pomysłu. Pomyślałem wręcz, że może w przyszłym roku spróbowałbym się w to włączyć. Po dzisiejszym dniu odnoszę się do tego raczej z rezerwą.

Kasy automatyczne – PS

2009-10-22T21:23:00.001+02:00

W nawiązanie do tego wpisu: wczoraj w tym samym Carrefourze postanowiłem jednak zapłacić gotówką. Niestety maszyna wydała mi za mało reszty (o 1,20 zł – ale zawsze to mniej). Na szczęście wezwana pani z obsługi spojrzawszy na rachunek (reszty do wydania 1,85 zł) i na moją dłoń (monety o całkowitej wartości 0,65 zł) bez dodatkowych pytań wydała mi tyle, ile trzeba.

Platforma rezerwacji Lux Medu

2009-10-22T21:17:00.001+02:00

Kilka tygodni temu Lux Med, w związku z integracją z przejętymi przez siebie klinikami, przechodził na nowy system informatyczny. Przy okazji postanowili dać swoim pacjentom możliwość rezerwacji wizyt przez Internet. Pomysł bardzo dobry, brakowało mi tego. Niestety, realizacja woła o pomstę do nieba.

Zacznijmy od sposobu uzyskania dostępu. Nie da się tego zrobić przez Internet czy przez telefon. Trzeba pofatygować się do placówki i poprosić o dostęp. Dostaje się wówczas kartkę z regulaminem (wymagany podpis), na której recepcjonistka wpisuje hasło tymczasowe. Ewentualnie (przypadek kolegi) klient jest proszony o wymyślenie i wpisanie hasła samemu.

Dostałem swoje hasło i radośnie przystąpiłem do testowania. Już na samym początku problem – odmowa dostępu. Co się okazało? Wpisywałem zły numer abonamentu. Bo to nic, że na kartce z hasłem jest wpisany numer mojego bieżącego abonamentu, kiedy logować powinienem się numerem mojego poprzedniego abonamentu, który posiadał mój tata kilka lat temu. O ile numer aktualnego abonamentu mam na karcie, to ten stary musiałem sobie na niej dopisać flamastrem. Jeszcze jedna uwaga: numer tego abonamentu to 0023*****. Ale to nie działa. Trzeba go wpisać bez zer, czyli 23*****. Niestety, nikt mnie nie raczył poinformować. Sam musiałem zadzwonić i dopytać się o to.

Dobrze, zalogowany. Pozwolę pominąć sobie uwagi na temat samego wyglądu serwisu, mimo że wygląda on jak coś stworzone kilkanaście lat temu w jedno popołudnie. Chociaż, oczywiście, ma to wpływ na szeroko pojęte User Experience.

Przejrzyjmy więc opcje. Idąc od dołu.

Grafik pracy lekarza. Ekran wygląda bardzo ciekawie. Trzy group boxy, z etykietami odległymi o pół ekranu od zawartości tych boxów. Poza tym w dwóch z nich znajduje się pojedyncza kontrolka:

Dobrze,spróbuję przejść dalej. Od razu pytanie: czym jest miasto LUX MED? I czemu mam zatwierdzić, a nie na przykład wyszukać?

Wypełniłem, wybrałem, że chcę skonsultować się ze swoim alergologiem przy Wadowickiej. Niestety po wybraniu tej lokalizacji otrzymuję następujący wynik:

To gdzie on w końcu przyjmuje? Odpowiedź: przy Wadowickiej, bo później tam się właśnie umówiłem na wizytę do niego.

OK, wracamy do strony głównej. Link jest kiepsko widoczny, ale przecież damy radę.

Zobaczę historię swoich wizyt.Okazuje się, że na większości wizyt byłem prawie 40 lat temu i że zdecydowanie preferuję godziny nocne. To nie dało się napisać, że “data nieznana” albo “dawniej” albo cokolwiek innego?

Skorzystam więc z filtra na tej stronie. Niestety, jego domyślna wartość jest absolutnie do niczego nie przydatna:

Tak się składa, że raczej rzadko w historii szukam wizyt dzisiejszych. Bardziej przydatny byłby dla mnie domyślny zakres na przykład do trzech miesięcy wstecz.

Aha, na dowód tego, że mój alergolog przyjmuje jednak na Wadowickiej:

Czas zmienić hasło:

Po wciśnięciu “Zmień” dostanę jednak budzącą niepokój wiadomość w czerwonej ramce:

Pierwsza moja myśl: coś poszło nie tak. Dopiero później przeczytałem informację. Uff, fałszywy alarm.

Strona do rezerwacji wygląda bardzo podobnie do wyszukiwania lekarza (podobne group boxy). Mogę jednak wybrać język, w którym odbędzie się wizyta. Szkoda, że żaden nie jest domyślnie wybrany. Ciekawy jestem, ile procent pacjentów Lux Medu to nie-Polacy.

Denerwujące jest to, że muszę odpowiedzieć jeszcze na jedno pytanie:

Tutaj rozumiem brak domyślnej odpowiedzi, ale fakt, że po wybraniu opcji “Nie” dostaję komunikat:

gdzie kliknięcia się mnożą (1 – rozwinąć pole rozwijane, 2 – wybrać nie, 3 – zaznaczyć zaakceptuj). W ogóle używanie pola rozwijanego tam, gdzie są dwie odpowiedzi, to już naprawdę zbyteczna oszczędność miejsca na ekranie.

Dobrze, daję “Szukaj”. Dostaję listę z wolnymi terminami. “Rezerwuj”. Pojawia się okno modalne (przeglądarkowe! pierwsze i niepowtarzalne w tej aplikacji!) z pytaniem, czy na pewno. Szkoda, że pytanie brzmi “Zarejestrować wizytę na podany termin?”, a odpowiedzi: “OK” i “Anuluj”. Czemu nie “Zarezerwuj” i “Zrezygnuj”? Albo chociażby “Tak” i “Nie”?

Niestety, po tym, jak wybiorę “OK”, dostanę jeszcze jedno okienko:

Chociaż jego tytuł (“Alert witryny https://erezerwacja.cm-lim.com.pl/”) brzmi przerażająco. Czemu “alert”? I czemu taki adres, skoro do systemu logowałem się przez stronę Lux Medu (http://www.luxmed.pl/)?

Na szczęście, chyba żebym nie poczuł niezadowolenia związanego z niekonsekwencją, informacja o tym, że zarezerwowano wizytę, również pojawi się w ramce błędu:

Na tym zakończę swoje uwagi. Cieszę się, że witryna powstała, ponieważ jest niezwykle przydatna i w sumie funkcjonalna. Niestety, nie jest ani trochę użyteczna. Zaprojektowanie takiego serwisu pod kątem użyteczności to naprawdę nie więcej niż 20-30 godzin. Nie wierzę też, żeby zostały przeprowadzone jakiekolwiek testy użyteczności. Szkoda, że przy przejściu całej sieci klinik na nowy system postanowiono zaoszczędzić na tym. Chociaż, z drugiej strony, bardzo mnie to nie dziwi – w Polsce użyteczność cały czas znajduje się na dalekim marginesie…

MTS2009 – krótkie podsumowanie

2009-10-01T18:59:00.002+02:00

Miałem przyjemność uczestniczyć w tegorocznym Microsoft Technology Summit w Warszawie. Jak było? Krótko opowiem o sesjach, w których wziąłem udział:

Jakub Jałbrzykowski – Silverlight – przyszłość aplikacji biznesowych
Ciekawa i sprawnie poprowadzona sesja o tym, dlaczego Silverlight jest istotny i czemu warto się nim zainteresować. Ja się przekonałem – na pewno będę chciał nauczyć się działać w tej technologii. Argument – komputery w firmach, często słusznej mocy, obsługując aplikację wysyłają tylko requesty i odbierają response’y. A mogłyby same też co nieco popracować.

Marlon Grech – MVVM and friends
Czyli krótko o tym nowym dość wzorcu projektowym i dlaczego powinniśmy go używać. I o tym, dlaczego programiści nie lubią projektantów. Dla mnie też o tym, że powinienem w końcu zainteresować się narzędziami z serii Expression.

Bartosz Pampuch – Visual Studio 2010 – najciekawsze cechy w praktyce
Tym razem bez odjechanego sterowania prezentacją, za to z dynamicznymi animacjami na początek i koniec sesji. Oczywiście, jak to Bartek ma w zwyczaju, idealnie przedstawione przykłady pokazujące, w jakich codziennych sytuacjach nowe funkcjonalności Visual Studio są bardziej niż przydatne.

Narcyz Adamus – Technologie modelujące “Oslo”
Prowadzący na samym początku tej niemal wieczornej sesji (rozpoczynała się o 17.00) powiedział, że gdyby zasnął, to żeby go obudzić. Niestety, sesja nie należała do najciekawszych. Prowadzący wiele powiedział, ale co chciał powiedzieć, nie powiedział. Pokazał też trochę, ale nie pokazał celu.

Michael Koester – User Experience and design technologies – what’s new and cool?
Kolejna sesja dowodząca niechęci programistów i projektantów. Kolejna, która pchnęła mnie w stronę Expression. Jednakże sama sesja nie była zachwycająca – była niemalże tutorialem, jak napisać pewną konkretną aplikację.

Tomasz Kopacz – Usługi w świecie Microsoft: WCF, REST, .NET Service Bus, Workflow Services
Kopacz jak Kopacz – wielkie tempo, jeszcze więcej do przekazania, szybkie scrollowanie i unikanie slajdów. Kopacz sam przyznał, że nie pokazał wszystkich z kilkudziesięciu przykładów. Ale sesją jestem raczej zawiedziony – była dla mnie streszczeniem (owszem, w bardzo dobrym stylu) kilku początkowych rozdziałów książki przygotowującej do egzaminu z WCF-a. Sesję uratowały ciekawe wstawki i obserwacje Tomka, których w książce znaleźć na pewno nie można.

Tomasz Kopacz – Entity Framework w aplikacjach
Zalety – podobnie jak w przypadku poprzedniej sesji Tomka. A że tego tematu nie znam tak dobrze, bardziej dla mnie interesująca. Chociaż sesja wymagała pełnego skupienia dokładnie przez cały czas.

Samą konferencją nie jestem zachwycony – bardzo jestem zadowolony, ale nic ponad to. Widać, że Pałac Kultury jest nieco za małym miejscem na tego typu konferencję – momentami i miejscami na korytarzach było bardzo ciasno. Oprócz tego dobra organizacja logistyczna, zdecydowanie lepsza, niż rok temu: lepsze oznakowanie sal, napoje wystawione w wielu miejscach, dwie strefy obiadowe.
Podsumowując – wrażenia bardzo pozytywne. Na pewno za rok znowu będę starał się wybrać. Widzę jednak, że zamiast na interesujące tematy większą uwagę muszę zwrócić na dobry dobór prowadzących sesje.

Wysokie Tatry - Dolina Jaworowa i dalej

2009-09-28T21:13:00.001+02:00

Przez cały ubiegły tydzień śledziłem prognozy pogody - jak będzie w sobotę i niedzielę? Słonecznie i bez opadów czy deszczowo i zimno? Ponieważ cały czas wszystkie serwisy obstawiały opcję pierwszą, stwierdziłem, że czas wybrać się w Tatry. Tym razem samotnie.

Cel - tam, gdzie mnie jeszcze nie było. A dokładniej - ostatnie brakujące szlaki wschodnich słowackich Tatr Wysokich.

Niestety, już na dworcu w Krakowie dowiedziałem się, że nie tylko ja miałem wspaniały pomysł na tatrzańską wycieczkę. Zmieściłem się dopiero do drugiego autobusu. Jeśli chodzi o tłok, to później było już tylko gorzej.

Ale nic - udało mi się dojechać do Tatrzańskiej Jaworzyny. Stamtąd znanym szlakiem Doliną Jaworową. Ale tym razem nie skręciłem w lewo w Zadnie Koperszady; tym razem dalej prosto.

Do Polany Jaworowej minąłem kilka osób. Pomyślałem sobie, że to tak akurat - kilka osób na szlaku, czyli gwarancja bezpieczeństwa (w końcu idę sam), a nie za duży tłok. Niestety, myliłem się.

Dolina Jaworowa ciągnie się dość długo, jednak nie jest w ogóle porównywalna do sąsiedniej Doliny Białej Wody. Dość szybko (zaraz za polaną) zaczęło się konkretne podejście, które trwało już do samej Lodowej Przełęczy.

Stamtąd szybko w dół do Dolinki Lodowej i od razu w prawo na Czerwoną Ławkę. O Chatę Teryego tym razem nie chciało mi się zahaczać. Na podejściu pod Czerwoną Ławkę - dramat. Po pierwsze - ciężkie roboty - dwóch panów z przenośnym generatorem na ropę i potężną wiertarką wykonuje otwory na nowe klamry i mocowania łańcuchów. Po drugie - pan z psem (!) usiłuje podejść na przełęcz. Czy mu się to udało - nie wiem. Wyprzedziłem go, a później już ich nie widziałem. Niemniej widok psa wnoszonego po skałach - bezcenny. A po trzecie - brak kultury wśród turystów. Zatrzymywanie się na środku podejścia i picie wiśniówki, wchodzenie na łańcuch, zanim poprzednia osoba z niego zejdzie, obchodzenie bokiem i wchodzenie tuż przed innych na szlaku - to nie było przyjemnie. Ale wreszcie - udało się. Więc do Zbójnickiej.

W schronisku byłem w miarę wcześnie - koło 17.00. Jednak pani z obsługi powiedziała mi, że nie ma już wolnych miejsc. Bardzo chciała, żebym zszedł na dół. Ja bardzo chciałem jednak zostać. Powiedziała, że o 21.30 uprzątną stoły z jadalni i będzie można się tam położyć. No dobrze. Jednak koło dwudziestej okazało się, że w tej jednej sali jadalnianej będzie spać ponad 40 osób! Kto był w Zbójnickiej i pamięta, jakiej wielkości jest ta sala, niech rozwiąże zagadkę logiczną związaną z ułożeniem wszystkich chętnych. Ostatecznie problem rozwiązał się sam - ewolucyjnie, z godziny na godzinę, poprzez symulowane wyżarzanie, układ znajdował coraz lepsze rozwiązanie. Szkoda tylko, że podłoga nie chciała (ani ewolucyjnie, ani rewolucyjnie) dostosować swojej twardości. Ciężko było. Zwłaszcza, że za taką przyjemność liczą sobie już 15 euro. Co prawda ze śniadaniem, ale uważam, że to bardzo dużo.

Kwadrans po szóstej pobudka. Szybkie śniadanie i chwilę po siódmej byłem gotowy do wyjścia. Właśnie w tę stronę:

Kolejny raz chciałem przejść przez Rohatkę. Ta przełęcz wyjątkowo mnie nie lubi. Próbowałem ją przejść trzykrotnie - tylko raz mi się to udało. Raz - 1 października kilka lat temu - po nocy spędzonej samotnie w schronisku wyszedłem rano, żeby zobaczyć mgłę i świeży śnieg - niegroźny, ale było go na tyle dużo, żeby zasypać znaki. Wtedy musiałem zawrócić. Rok temu, gdy nocowaliśmy w Zbójnickiej, nawet nie próbowaliśmy iść w stronę Rohatki - tony wody lejące się zewsząd skutecznie nam to wyperswadowały. W niedzielę miała miejsce czwarta próba - i druga udana. A po drodze spotkanie z kozicami:

I na przełęczy:

No i nadszedł czas na kolejny niezdobyty przeze mnie odcinek - na Polski Grzebień i na Małą Wysoką. Szlak w sumie prosty, praktycznie żadnych trudności (przynajmniej w tych warunkach). Ale widok - niesamowity. Z Małej Wysokiej w każdą stronę rozciąga się wspaniała panorama. Na Gerlach:

Na Dolinę Staroleśną:

Na Dolinę Białej Wody:

I na Dolinę Wielicką (zdjęcie z Polskiego Grzebienia):

W tej ostatniej już były prawdziwe tłumy - ale cóż, to przecież dolina wybitnie spacerowa. Niemniej Wielicki Ogród, w którym nigdy nie byłem, naprawdę wart odwiedzenia.

Powiem jeszcze tylko, że od Śląskiego Domu schodziłem żółtym szlakiem do Starego Smokowca. Ostatni raz szedłem tamtędy dobre kilka lat temu i pamiętałem, że szlak wiedzie przez gęsty i przyjemnie zacieniony las. Teraz też tak jest - przez pierwszą połowę trasy. Później jednak wchodzi się w wiatrołom - strasznie jest iść lasem, gdzie prawie nie ma drzew, a te, które ostały, posiadają zaledwie po parę gałęzi.

Sam Smokowiec ewidentnie po sezonie. Jedna restauracja nieczynna, w drugiej kartą można zapłacić dopiero od 10 euro (czyli musiałbym wypić cztery piwa, żebym mógł tak płacić), pusto i jakoś tak smutno. I autobusy na Łysą Polanę jeżdżą strasznie rzadko.

Mimo problemów komunikacyjnych (w Zakopanem znowu nie zmieściłem się do autobusu) i noclegowych (ta noc w Zbójnickiej będzie niezapomniana) uważam ten wypad za niezwykle udany. Przede wszystkim pogoda - około 15 stopni, prawie bezchmurne niebo, a widoczność już piękna jesienna. Jeżeli tylko utrzyma się dodatnia temperatura i nie będzie opadów - każdemu polecam wypad w Tatry. Jesienią są wspaniałe.

Więcej zdjęć tutaj:

Tatry wrzesień 2009

Polska The Times - brytyjska jakość, polska dokładność

2009-09-21T08:24:00.000+02:00

Kasy automatyczne

2009-09-15T19:41:00.003+02:00

Jakiś czas temu, robiąc zakupy w czyżyńskim Carrefourze, zobaczyłem, że znajduje się tam kilka kas automatycznych. Oczywiście, zainteresowało mnie to, i co najmniej z dwóch powodów. Primo: jest to jakiegoś rodzaju gadżet, który chętnie bym zbadał; i secundo: User Experience - taka kasa jest przecież pewnego rodzaju kioskiem, gdzie łatwość użycia za pierwszym razem jest krytyczna. Niestety, udało mi się z takiej kasy skorzystać dopiero kilka tygodni później.

Jak to w ogóle wygląda? Kasa taka składa się z:

czytnika kodów kreskowych,
ekranu dotykowego,
koszyka na zeskanowane produkty.

Najistotniejszym elementem jest chyba ten koszyk - otóż każdy produkt sprzedawany w sklepie, ma przypisaną wagę. Dlatego kasa wie, czy zeskanowany i odłożony do koszyka produkt to ta sama rzecz. Oczywiście nic nie broni użytkownikowi - zamiast skanować produkt - włożyć go za pazuchę; nic z wyjątkiem ochroniarza, który stał obok wszystkich czterech kas i miał baczenie na klientów.

Oprócz tego do obsługi tych czterech kas oddelegowana była specjalna kasjerka, mająca pomagać klientom w obsłudze tych bezobsługowych kas. Dwie osoby do czterech kas? Może to rzeczywiście sporo, może wraz z upowszechnieniem się kas automatycznych osób do obsługi będzie potrzebne mniej? Nie wiadomo. W każdym razie - na tym etapie rozwoju tej technologii ta obsługa jednak jest konieczna.

W każdym razie - podchodzę do kasy, spotykam pierwsze ograniczenie - kasa obsługuje klientów chcących zapłacić za nie więcej niż 20 produktów. Dobrze, ja mam kilkanaście. Na ekranie instrukcja dużymi literami - weź produkt i go zeskanuj. Tak robię. Następnie: odłóż go do koszyka. Tak robię. Zeskanuj kolejny produkt. I tak dalej. Po każdym zeskanowaniu na ekranie rośnie mój rachunek z wyszczególnionymi wszystkimi produktami. Oprócz skanowania mam też do dyspozycji duży przycisk (dotykowy oczywiście), za pomocą którego mogę przejść do wyboru produktów, które nie mają kodów kreskowych (np. pieczywa). O ile skanowanie produktów szło mi bardzo szybko i sprawnie, to znalezienie odpowiedniego produktu w tej hierarchii już nie bardzo. Po pierwsze, nie znam tej hierarchii, czyli za każdym razem muszę czytać opisy lub patrzeć na obrazki. Po drugie - mogę nie pamiętać, czy te bułki, które wybrałem, to bułki zwykłe małe czy ciabatty czosnkowe. Przeciętna kasjerka w hipermarkecie takie różnice wychwytuje na pierwszy rzut oka.

Niestety miałem ze sobą produkt "trudny" - żarówkę. Kod kreskowy zeskanował się elegancko, jednak żarówka była zbyt lekka, by waga ją wykryła. System więc, nie wykrywszy włożenia do koszyka zeskanowanego produktu, wykrzyczał mi na cały ekran, że waga nieprawidłowa, i że terminal został zablokowany i że musi zostać wezwana obsługa. Okazało się więc, do czego potrzebna jest kasjerka krążąca wokół czterech kas automatycznych - do podchodzenia do trudnego klienta z trudnym towarem, patrzenia na rachunek, patrzenia na zawartość koszyka i - jeżeli wszystko jest w porządku - machania swoją specjalną kartą pozwalającą użytkownikowi na dokończenie transakcji. Z jej pomocą udało mi się to osiągnąć.

Płacić można gotówką albo kartą. Niestety nie miałem przy sobie wystarczającej ilości gotówki, a żałuję, bo chciałem zobaczyć, jak rozwiązano tam kwestię takiej płatności. Zapłaciłem więc kartą. Na ekranie wybrałem tę formę płatności, później poproszono mnie, abym przeciągnął swoją kartę przez terminal i postępował według jego instrukcji. Niestety gdy ja już dawno zakończyłem płatność kartą, na głównym ekranie kasy nadal wyświetlała się instrukcja odsyłająca mnie do terminala. Dopiero po kilku-kilkunastu sekundach do kasy dotarło, że już zapłaciłem i mogłem odebrać swój paragon.

Podsumowując plusy:

Prosta obsługa w przypadku skanowania produktów.
Łatwa płatność.
Mniejsza kolejka niż do kasy tradycyjnej.

Minusy:

Ludzie boją się tej technologii. Nieprzypadkowo średnia wieku przy kasach automatycznych nie przekraczała trzydziestki.
Limit 20 produktów (więcej nie zmieściłoby się w koszyku; swoją drogą, ciekawe, co by było, gdybym chciał kupić np. deskę do prasowania?).
Powolne wprowadzanie produktów nieoznaczonych kodami kreskowymi.
Błędy w działaniu (żarówka).
Słaba komunikacja kasy z terminalem do płatności kartą.
"Wtręty" w procesie obsługi - po zeskanowaniu chyba drugiego produktu na ekranie pojawił się komunikat "Czy masz kartę Carrefour Cośtam? Jeśli tak, zeskanuj ją teraz." Czy czas do obsługi tej karty nie mógłby być na samym początku lub końcu skanowania zamiast pojawiać się nagle podczas?
Wymagana obecność ochroniarza i kasjerki.

Moje wrażenie - technologia wygodna, której na pewno będę używać w przyszłości, ale która wymaga sporo dopracowania (i rozreklamowania).

Dare to Dream Different

2009-09-08T18:31:00.001+02:00

It was almost a year ago when Microsoft announced a programming challenge called Dare to Dream Different (website). It was because Microsoft had just released a new version of .Net Micro Framework - a subset of .Net Framework which main advantage was ability to run on embedded units, within very strict hardware limits.

We - me and my colleagues - decided to take part in this challenge. We had an idea. And it was not just an abstract idea - it was something our company found helpful, but there had been no time and resources to develop it.

The idea is quite simple. We have three training rooms located on three different floors. Of course, when we set up a meeting, we book a room, but later we often forget. Sometimes we just want to go into the nearest room without launching Outlook and verifing whether it is occupied or not. So we wanted to develop a device, which would have a big screen (touchscreen would be the best), would be located near the door, and which would display the room's agenda.

Of course we added some extra features - ability to view agendas of other rooms and for different days. We decided to connect the device with an RFID reader and let people to edit and remove their own meetings and to add some new ones.

It was everything in Microsoft's world - we already had running Exchange server and everyone had a badge with RFID antenna and there was connection between those badges and Active Directory accounts.

So we sent an application. And our idea was appreciated and we were chosen to take part in Round 2. We were provided with a fancy developer kit - ARM9 (100 MHz) with 8 MB RAM, accelerometer, keypad and - last but not least - 3,5 inch touch screen.

And the real fun began. If you have ever written an application for such a device, you know what I mean. But we had to write almost everything from scratch. It is great that there is .Net Micro Framework, but this framework does not have even String.IsNullOrEmpty function!

However, we managed to write an entire application, based on (written just then) MVC pattern framework. We managed to implement some kind of RPC protocol and to communicate with webservices. We managed to get through this weird WPF implementation and to provide an interesting and working GUI. And we managed to put it all together, with AD, with Exchange, with RFID reader - and made a movie.

(Remember - this is our first movie production ever.)

And we sent this movie and started waiting.

Unfortunately, there were many misunderstandings and delays and we were furious that the results still were not announced. We felt neglected because we had to wait for almost three months to get the results. Unfortunately, our team was not chosen to be in the Final Five.

We know we have done a lot of work and we are much smarter now. Yes, sure, we would have done some things in different way, but this is called an experience. We only feel sorry that Microsoft did not run this contest smoothly and that participants felt that they were forgotten.

For the end - this is a movie of a project that won in the Professional category. Feel free to compare.

Piwo Żywe lane w Krakowie

2009-08-14T19:42:00.000+02:00

Dość dawno miałem już napisać tę wiadomość. Dzięki Szymonowi dowiedziałem się, gdzie w Krakowie można napić się lanego Żywego. Ponieważ nie jestem aż tak samolubny, na jakiego wyglądam, podzielę się tą informacją: w pubie Omerta, który mieści się przy ulicy Kupa.

Raz, kiedy tam byłem, oprócz Żywego natknąłem się na lanego Koźlaka, również z browaru Amber. Co ciekawe, beczkowany Koźlak, w przeciwieństwie do butelkowanego, nie jest pasteryzowany.

Bezsensowne pytanie

2009-08-12T19:55:00.001+02:00

Jeszcze raz z gazeta.pl.

To aż trzeba zadawać pytanie?

Aaaaaaa!

2009-08-12T19:31:00.001+02:00

Bez komentarza.

z gazeta.pl

Cetelem - Signum temporis

2009-07-23T09:12:00.001+02:00

Poprzedni post udało mi się zamieścić zanim zakończyłem rozmowę telefoniczną...

Cetelem

2009-07-23T09:05:00.002+02:00

Dzwoniłem przed chwilą do banku Cetelem (kredytują mi mój aparat fotograficzny, a ostatnio przysłali mi kartę kredytową). No i wiszę na telefonie, bo "wszyscy konsultanci są zajęci". No i obok muzyczki puszczają mi reklamy. Jedna z nich:

Czekają Cię niespodziewane wydatki? Zamów naszą kartę...

Tak, specjalna oferta dla wróżek...

Onion TV

2009-07-21T13:29:00.000+02:00

Mój przebój na dziś:

Anonymous Philanthropist Donates 200 Human Kidneys To Hospital