Mafia II doet het in ons landje commercieel gezien opvallend goed, ondanks het relatief lage cijfergemiddelde. Niet dat de cijfers van gamecritici erg laag zijn, maar ontwikkelaar 2K Czech had ongetwijfeld op een groter aantal zeer goede beoordelingen gehoopt.

“Al met al is Mafia II een twaalf uur durend spektakel geworden dat vooral op het gebied van verhaal en sfeer grensverleggend is. De actie mag dan wat lineair zijn en in de eerste uren zelfs een beetje (te) rustig zijn, als het eenmaal losgaat ben je één met het scherm, één met de game […].” - Insidegamer - cijfer: 9,0

“Dit is een game die eigenlijk leuker is om naar te kijken dan om zelf te spelen. […] Alles aan het spel is interessant, op de gameplay zelf na eigenlijk. Te weinig afwisseling, te slechte kunstmatige intelligentie en vooral die vreemde tempowisselingen maken Mafia II toch echt tot een ‘net niet’-game.” - Eurogamer - cijfer: 6,0

Free-(d)roaming

Als je jezelf instelt op een volledige free-roaming-game bij het spelen van Mafia II, dan kom je (net zoals veel recensenten) van een koude kermis thuis. ‘For customer’s sake’ wordt er in enkele recensies een disclaimer gegeven, zodat je niet hoeft te blijven dromen over GTA terwijl je Mafia II speelt.

“Het is zo ontzettend zonde dat je niet normaal de stad kan verkennen […]. Het is gewoon echt zonde, van zo’n prachtige levende stad. […] Belachelijk gewoon en een zeer grote teleurstelling.” - PS3-Sense - cijfer: 7,5

“Toch moeten we wel meteen even duidelijk maken dat we Mafia II […] zeker niet met het succesvolle GTA IV van Rockstar moeten vergelijken. Het betreft hier namelijk een spel waarin we een volledig lineair verhaal zullen volgen en waarbij we dus niet in de grote stad uit tal van verschillende missies kunnen kiezen.” - Gamez - cijfer: 8,5

“Mafia II blijft bijzonder trouw aan de interpretatie van het free-roaming genre van de eerste Mafia. De stad is er niet als speeltuin, maar dient als decor voor het verhaal dat overduidelijk de hoofdrol opeist. Alle missies die je doet staan in het teken van het verhaal. […] [D]aar laat Mafia II kansen liggen.” - Gamer - cijfer: 7,0

“Alsof je zelf een gleufhoed draagt”

Met de sfeer in Mafia II zit het wel snor, zo lijkt het merendeel van de recensies de lezer te willen vertellen. Die sfeer wordt niet alleen door het beeld neergezet, maar krijgt hulp van de autoradio.

“Het bijzonder goed vertelde verhaal wordt ondersteund door een sfeer die je haast laat geloven dat je zelf een gleufhoed hebt. Mensen lopen rond in kleding die toentertijd modieus was en datzelfde oog voor detail geldt voor de tientallen wagens waar je in kunt rijden [en] de billboards die reclame maken voor de nieuwste producten […]. Loop rond in Empire Bay en je loopt rond in 1950.” - Insidegamer - cijfer: 9,0

“En wat kan er natuurlijk niet in je auto ontbreken? Juist, een radio. […] De authentieke muziek uit die tijd maakt het epische gevoel gewoon af. Je ademt werkelijk de sfeer van toen in!” - XGN - cijfer: 8,0

In totaal

Mafia II voor de Playstation 3 krijgt gemiddeld een 7,8 van de Nederlandse gamepers. Hiervoor is gekeken naar 19 recensies.

Het hoogste cijfer (een 9) is van Insidegamer. Eurogamer geeft de laagste beoordeling, namelijk een 6,0.

Ga naar de Mafia II-pagina op Gamehype voor alle recensies en cijfers. Staat jouw recensie er nog niet bij, meld hem dan via de site.

Vorige week werd Duke Nukem Forever aangekondigd, of liever, heraangekondigd. Ik wil het niet hebben over de bizarre voorgeschiedenis (dat heeft Wired prima gedaan), of over hoe interessant het is als een gamefabriek als Gearbox zo’n work of love voortzet (toch een beetje als Spielberg die een Kubrick-film afmaakt). Ik wil het hebben over de manier waarop de game werd aangekondigd.

PAX

Het bestaan van de herrezen Duke werd onthuld op PAX, oftewel de Penny Arcade Expo. Een event in Seattle, bedoeld voor gamers, opgericht door de makers van de bekende gamestrip. De game was er afgelopen weekend meteen ook te spelen, althans voor bezoekers van boven de zeventien jaar. Gamers konden eerder aan de slag met Duke dan journalisten (of hoogstens gelijktijdig).

Dat viel collegajournalist Jan Meijroos van onder andere Power Unlimited ook op. Hij twitterde het volgende: “Weet iemand of PAX altijd dergelijke scoops heeft? Vreemd dat [uitgever] 2K Games niet van te voren wat journo’s opgetrommeld heeft? #EpicFail” Met die laatste tag gaf hij aan dat ‘vreemd’ eigenlijk nog zwak uitgedrukt was. Hij vond het een domme actie. Een gemiste kans.

Daar ben ik het niet mee eens (wat ik ook zei in een Twitter-reply). Volgens mij is het juist andersom. Het is vreemd dat games normaal gesproken worden aangekondigd voor een publiek van winkeliers en journalisten, zoals op de E3 of op speciale persbijeenkomsten.

Events

Comicfilms en -games worden ook gewoon onthuld op Comic-Con, een publieksevent voor stripliefhebbers. En als, zeg, Radiohead een nieuwe album wil aankondigen, doet de band dat for the whole world to see op internet en niet in een muf zaaltje vol muziekjournalisten.

Het is ook vreemd dat er, in de VS, zo lang geen groot publieksevent was. E3 en GDC zijn tof, maar allebei niet gericht op de mensen waar het uiteindelijk om draait, namelijk de gamers die al die games moeten gaan kopen. Dat doen we in Nederland dan toch beter - al werden HME en Free Gaming onlangs afgelast. Het is hoe dan ook niet gek dat PAX zo snel groeit.

I don’t give a fuck

Heeft Duke Nukem journalisten nodig? Dit weekend duidelijk niet. Het internet glom helemaal van het nieuws. Sites, blogs, twitterfeeds: alles stond er vol mee. Het zou me niks verbazen als zo’n aankondiging uiteindelijk zelfs beter blijkt te werken. Omdat het minder gekunsteld, juist ‘echter’ aanvoelt.

Zie ook wat Gearbox-directeur Randy Pitchford riep toen hij de nieuwe trailer liet draaien en zag hoeveel telefoontjes met camera er de lucht in gingen: “Upload that shit to Facebook! Steal a thousand screenshots, I don’t give a fuck.”

De gamers die Duke Nukem Forever dit weekend speelden, hebben het idee dat ze een historische gebeurtenis hebben bijgewoond. Zij raken de komende tijd niet uitgepraat over het spel dat twaalf jaar in de maak was en er nu toch echt gaat komen. En de exclusieve perstrips om een leveltje extra te spelen, die komen er toch nog wel.

Bekijk de top tien bestverkochte games in Nederland (of een van de platformspecifieke lijsten) bij Dutchcharts, klik verder voor mijn analyse.

Absolute dominantie van Mafia 2

De grootste (en enige) binnenkomer van deze week is natuurlijk 2K Games’ Mafia 2. Maar liefst de gehele top drie wordt in beslag genomen door deze titel. Het spel wordt overigens flink besproken in de media, aangezien het toch niet helemaal voldoet aan de verwachtingen. Desondanks is het spel een commercieel succes.

Door deze nieuwe binnenkomer verschuift de bekende top drie van Starcraft 2 en de Mario-games, maar ik verwacht dat Mafia 2 de komende weken uit de top drie is. Wat opvalt is dat Kane & Lunch 2: Dog Days al van de lijsten verdwenen is. Toegegeven, het spel krijgt de nodige kritiek, maar ik had toch wel verwacht dat deze het toch iets beter zou doen bij ons.

Wat staat er in september op het programma? Een van de grootste releases is Halo Reach (Xbox 360), die over enkele dagen al in de winkels verschijnt. Andere noemenswaardig titels zijn Ruse van Ubisoft (Xbox 360, Playstation 3 en pc) en Fifa 11 (multi-platform). Laatstgenoemde verschijnt pas eind september.

Tot volgende week!

Er verschijnen heel wat nieuwe games deze week en alle platformen delen in de weelde. De meest opvallende nieuwe titels zijn zonder twijfel Kingdom Hearts: Birth by Sleep, R.U.S.E. en Spider-Man: Shattered Dimensions. Het volledige overzicht (onder voorbehoud) vind je na de klik.

DS

Disney Fairies: Tinkerbell en de Grote Reddingsoperatie
Jewel Master - Cradle of Athena
Spider-Man: Shattered Dimensions

PC

Aion: Assault on Balaurea
R.U.S.E.
De Sims 3 - Supersnelle Accessoires

PS3

R.U.S.E.
Spider-Man: Shattered Dimensions
Tom Clancy’s HAWX 2

PSP

Kingdom Hearts: Birth by Sleep

Wii

Spider-Man: Shattered Dimensions

Xbox 360

R.U.S.E.
Spider-Man: Shattered Dimensions

Je hoeft je huis niet meer uit om nieuwe games te kopen. Wekelijks hebben Microsoft, Nintendo, Sony en Valve nieuwe speelbare downloadables voor je klaar staan in hun virtuele shops - en licht ik de hoogtepunten voor je uit. Deze week bespreek ik Dead Rising: Case Zero voor Xbox 360, Puzzle Dimension voor Mac en Windows, Samurai Shodown III voor Wii en de Vanquish-demo voor PS3 en Xbox 360!

Dead Rising 2: Case Zero (X360)

Is het een game? Is het een demo? Nee, het is Dead Rising 2: Case Zero!

Het meest frappante aan Case Zero is natuurlijk dat het een proloog is. Een klein shotje Dead Rising 2 als voorproefje op de echte game. Normaal betekent dat in videogameland het uitbrengen van een demo, maar in het geval van Case Zero is het daadwerkelijk een apart stuk spel. Reden genoeg om er 400 Microsoft Points voor te vragen.

Die is het spel dan ook wel waard. Het is feitelijk Dead Rising maar dan in een handzame verpakking inclusief een normaal savesysteem dat werkt zoals mensen verwachten. Dus pak je wapentuig en kortwiek de lokale zombiepopulatie. Puur om te ontspannen natuurlijk.

Dead Rising 2: Case Zero · Xbox Live Marketplace – Xbox Live Arcade · volledige game 400 Microsoft Points (~ € 3,20)

Puzzle Dimension (Mac/Win)

Afgezien van de aankondiging van een pokerspelletje is er weinig te beleven op Steam deze week. Da’s mooi, want dat geeft mij de kans deze over het hoofd geziene titel naar voren te duwen: Puzzle Dimension.

Je kan Puzzle Dimension het beste zien als het niet-officiële vervolg op Kula World voor de PS One. Als bal rol je door levels en verzamel je zonnebloemen; verzamel ze allemaal om de uitgang naar het volgende level te openen. Dat er daarbij heel wat denkwerk aan te pas komt, spreekt ook eigenlijk voor zich.

Je rolt over structuren heen om de zwaartekracht te veranderen, springt over brokkeltegels en puzzelt je een weg langs alle obstakels. Dit is heerlijke hersengymnastiek en soms knap lastig. Het eurekamoment aan het eind van elk level is echter zeer de moeite waard.

Puzzle Dimension · Steam Store – Mac/Windows (SteamPlay) · volledige game tijdelijk € 6,69

Samurai Shodown III (Wii)

Het volgende Neogeo vechtspel dient zich aan voor de Virtual Console. Deze keer is het Samurai Shodown III.

Deze game richt zich op het (à la Street Fighter) spelen met samoerai en andere wapenstrijders. Zelf heb ik de serie altijd leuk gevonden ongeacht het deel, al was het alleen maar omdat het zwaardvechten zelf snel, hard en venijnig in beeld werd gebracht. Deel III vind ik dus ook wel te pruimen.

Maar het is een beetje een heikel punt voor de fans. Samurai Shodown III gooide wat zaken overhoop in de serie en probeerde een paar nieuwe zaken uit. Wat leidde tot commentaar van de spelers, een imbalans in het spelsysteem en de dubieuze titel ‘slechtste Samsho’ (Al is SNK Playmore goed bezig die door andere versies te laten overnemen). Een leuke game voor nieuwsgierigen.

Samurai Shodown III · Wii-winkelkanaal – Virtual Console (NG) · volledige game 900 Wii Points (~ € 9,00)

Vanquish – Velocity Attack Demo (PS3/X360)

Daar is ie dan. De demo van Platinums nieuwste game. Na Bayonetta is er nu in samenwerking met Shinji ‘Mr. Resident Evil’ Mikami het spel Vanquish.

De eerste indruk lijkt samen te vatten als ‘Gears of Bayonetta’. De snelheid waarmee je over de grond van chest-high wall naar chest-high-wall raast is indrukwekkend en de orgie aan projectielen doet je duizelen. Alleen daarom al wil ik de game hebben.

Wat echter wel belangrijk is, is dat je in de game ook echt gebruik maakt van je vaardigheden. Je kan in principe de game spelen alsof het een slome Gears of War-kloon is, maar dan kan je vergeten dat de game indruk maakt. Download de demo, en verdrink jezelf even goed in de mogelijkheden. Daarna is alles een grote rush. Heerlijk.

Vanquish – Velocity Attack Demo · PlayStation Network – PlayStation 3 · gratis demo
Vanquish – Velocity Attack Demo · Xbox Live Marketplace – Xbox 360 · gratis demo

Voor het volledige aanbod aan nieuwe downloads deze week kijk je op:

• Major Nelson’s blog voor de Xbox 360;
• Nintendo Nieuws voor de Wii en Nintendo DSi;
• PlayStation.Blog voor de PlayStation 3 en PSP;
• Steam store voor Valve’s nieuwe aanbod op Mac en PC.

Huidige conversie bij online aanschaf van 1000 punten met credit card:
1 DSi Point: € 0,01
1 Microsoft Point: € 0,012
1 Wii Point: € 0,01

*: In de eerste week alleen beschikbaar voor Xbox Live Gold-leden.
**: In de eerste week alleen beschikbaar voor PlayStation Plus-leden.

In 2009 kwam Nintendo plotsklaps aanzetten met het nieuws dat er een nieuwe Metroid-game in ontwikkeling was, in samenwerking met de makers van Ninja Gaiden. Het resultaat daarvan is nu te spelen: Metroid: Other M. De gameplay is grotendeels in de stijl van de ‘traditionele’ side-scrolling Metroids; de Metroid Prime-trilogie wordt hiermee dus aan de kant geschoven. Protagoniste Samus Aran zal daarom tweedimensionaal moeten rennen, schieten en in een morphball veranderen.

Opvallend

Verder wijkt Other M echter behoorlijk af van voorgangers als Super Metroid en Metroid Fusion. Samus kan niet alleen van afstand vijanden doden, maar is ook in staat om op hen te springen en zo de genadeklap uit te delen. Daarnaast verdwijnt het 2D-aanzicht wanneer je met de Wii-afstandsbediening naar het scherm wijst: je beziet dan alles alsof je Samus zelf bent. Bovendien gebeurt richten automatisch, kun je jezelf genezen met één handbeweging en speelt het verkennen van de omgeving een kleinere rol. Metroid: Other M is hierdoor de meest gestroomlijnde game uit de serie.

Bijna iedere gamer heeft weleens gedacht: ‘Ik zou zelf ook wel eens een spelletje willen maken.’ Makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk. Professionele designers weten dat games maken keihard werken is. Ten eerste moet je voldoende creatieve bagage hebben, maar ook een behoorlijke dosis technische kennis is noodzakelijk. En dan hebben we het nog niet eens over de financiële en logistieke kanten van de zaak, want die game moet uiteindelijk ook bij het publiek terecht komen. Geen wonder dat de meeste gamers het houden bij datgene waarin ze het beste zijn, namelijk gamen. Tot die groep behoor ik zelf trouwens ook.

Goed nieuws voor leken zoals ik: talloze programma’s en editors schieten als paddestoelen uit de grond waarmee enthousiaste amateurs zelf iets aardigs kunnen maken zonder veel technische kennis. Al die programma’s verschillen van elkaar als water en vuur. De ene is supermakkelijk onder de knie te krijgen, maar heeft zeer beperkte mogelijkheden. Bij de andere zijn de opties eindeloos, maar moet je eerst een beetje zweten voor je iets leuks kunt maken. De ene heeft een grote schare trouwe gebruikers, de andere leidt een bestaan in de marge. En waar sommige pakketten gratis zijn, moet je voor anderen gewoon het volle pond betalen. Niet verwonderlijk is dat laatste vaak afhankelijk van het platform: pc of console.

Deze serie op Bashers is bedoeld om uiteenlopende programma’s als Game Maker, Klokhuis Game Studio, Scratch, maar ook games als Littlebigplanet en Warioware: Do It Yourself te bespreken en je een idee te geven van de mogelijkheden die ze bieden. Hoe moeilijk is het om het programma of de game onder de knie te krijgen? Voor wie is het eigenlijk gemaakt en hoe verhouden de factoren vrijheid, funfactor en gebruikersgemak zich tot elkaar? Ongeacht hoeveel technische hobbels deze programma’s en editors weghalen, je hebt nog steeds ouderwets vakmanschap nodig om een léuke game te maken met een interessante game-mechanic, aansprekende personages en een eigenzinnig uiterlijk. En je wilt dat veel mensen jouw eigen pareltje gaan spelen. Het is interessant te zien hoe laagdrempelige programma’s de gebruiker met deze zaken op weg helpen. In deze serie duik ik iedere maand in een ander programma om een antwoord te krijgen op deze vragen.

Profetische woorden

Het idee voor deze serie ontstond tijdens een gastcollege gamedesign dat ik vorig jaar aan de Universiteit Utrecht volgde. Jan-Pieter van Seventer, ouwe rot in de Nederlandse game-industrie en tegenwoordig strategy director bij Dutch Game Garden (DGG), voorspelde daar een grote toekomst voor laagdrempelig gamedesign. “Over tien of twintig jaar maken kinderen samen met hun ouders zelf videogames”, was zijn stellige overtuiging. Of het profetische woorden waren moet nog blijken, maar interessant vond ik het wel.

De interesse die JP bij mij wist op te wekken, zorgde ervoor dat ik bij DGG terecht kwam om stageonderzoek te verrichten naar het educatieve potentieel van laagdrempelig gamedesign. Dat verkennende onderzoek is inmiddels klaar en is hier te vinden (veel tekst-alert!). Gedurende de tijd dat ik er mee bezig was, heb ik kennis opgedaan over verschillende gamecreatie-software en het zou zonde zijn om daar niks meer mee te doen. Daarom deze serie dus.

Enthousiastelingen

Het zelf maken van games door amateurs die ook maar wat aanklooien is natuurlijk niet nieuw. Sterker nog, de hele industrie is zo ongeveer begonnen. Dat betekent niet dat computergebruikers massaal zelf games hebben gemaakt. Het betrof een kleine groep enthousiastelingen en pioniers met kennis van programmeren. Hoewel vermoedelijk nog steeds een relatief klein aantal mensen zelf games maakt, heeft de komst van toegankelijke software die geen programmeerkennis vereist de eerste stap stukken kleiner gemaakt.

De prijs die voor toegankelijkheid moet worden betaald, is minder vrijheid om te maken wat je wilt. Zo is de Game Studio van Klokhuis (gemaakt door het Amsterdamse IJsfontein) voor gebruikers veel sneller onder de knie te krijgen dan Game Maker van de Utrechtse hoogleraar Mark Overmars. Al gaat die eenvoud duidelijk ten koste van de mogelijkheden.

Speeltuin

Veel laagdrempelige gamesoftware is als het ware een speeltuin waarin je alles mag doen wat je wilt, zolang je maar binnen de omheining blijft en met de spullen speelt die er al staan. Uitgebreidere software stelt de maker in staat zelf eigen spulletjes naar die speeltuin mee te nemen (zoals het importeren van zelfgemaakte sprites) of zelfs het uitbreiden van die speeltuin door er zelf nieuwe toestellen in te zetten (het maken van je eigen event-library in Game Maker). De ene speeltuin heeft ook een andere insteek dan de andere: zo is het door MIT Media Lab ontwikkelde Scratch bedoeld om de computervaardigheden van basisschoolleerlingen te vergroten en wiskundige concepten te leren. De Klokhuis Game Studio ontbeert zo’n zuiver educatief doel maar past bij de leertheorie dat je leert door actief te creëren (constructionisme). Game Maker is net zo veelzijdig als de userbase van het programma: van amateurs die het leuk vinden hun eigen spelletjes te maken tot semi-professionele designers die hun games of concepten soms weten te verkopen.

Potentieel

Mijn ervaring met Game Maker leverde in ieder geval gemengde gevoelens op: ik zag het potentieel, maar in dit geval was nog een behoorlijke dosis gezond wiskundig- en oplossingsgericht vermogen vereist om een vliegtuigje van rechts naar links te laten bewegen zonder dat het ding het scherm uitvloog. Simpel als je al een zekere aanleg voor dergelijke zaken hebt, maar voor een ‘alfa’ als ik een hele opgave. Over Game Maker in de volgende aflevering meer.

Het is moeilijk te voorspellen of ouders over tien jaar écht samen met hun kinderen massaal games aan het maken zijn. Iets maken kost altijd moeite, zelfs als het je zo makkelijk mogelijk is gemaakt. Luister de Bashers-podcast van 16 augustus met Menno Schellekens en Marijn van Herpt er nog maar eens op na. Daarin komt naar voren dat van alle gebruikers van participatiemedia maar negen procent zelf wel eens content maakt. Slechts één procent doet dat fanatiek.

De komende tijd ga ik me dus storten op dergelijke software. Hoewel ik al een aardig lijstje heb van programma’s die ik wil bespreken, mogen jullie natuurlijk suggesties aandragen. Heb je zelf een game gemaakt met één van deze of andere programma’s, deel het dan vooral met ons. Hopelijk stimuleren we met z’n allen op deze manier de huis-tuin-en-keukengameproductie. Leve de democratisering van het games maken! Al is het dan soms aan de leiband van de ontwikkelaars.

Gamen is een sport, net zoals schaken. Het Nederlandse team doet dit weekeinde mee aan het officieuze EK Gamen. “Gamen is nu waar het voetbal 150 jaar geleden was.”

Visite

De vijf beste Nederlandse teamspelers van de futuristische schietgame Quake Live hebben nog maar een paar dagen tot het officieuze EK Gamen begint, maar toch lukt het de teamleden niet om voor een oefenpotje allemaal tegelijkertijd achter een computer te zitten.

Zo gaat het vaker, legt Ben Siebert (22, alias ‘Sc00T’), de ‘zelfbenoemde woordvoerder’ van het team, uit in zijn appartement in Den Bosch. Vorige week bijvoorbeeld; een teamlid dat nog bij zijn ouders woont, moest op het laatste moment een trainingssessie afzeggen, omdat er plots toch visite bleek te komen op moeders verjaardag.

Teambespreking

De teamgenoten hebben elkaar nog nooit in het echt ontmoet, dat zal bij het EK Gamen in Keulen voor het eerst gebeuren (dit vond plaats in het weekend van 22 en 23 augustus, red.). Via de chat overleggen ze en bespreekt het team de trainingssessies.

Dat gaat ongeveer zo:

<@tuaa> dm14 was ik echt een fragvoer
<@tuaa> elke spawn 2/3 nmies
<@Silencep> soms gaat et gewoon zo
<@Silencep> kan je weinig aan doen
<@tuaa> ja maar voelt zo naar
<@tuaa> eerst dm6 verliezen close
<@tuaa> en dan ownen op dm20

Als ze nou meer zouden trainen, als ze nou professioneler waren, dan waren ze de beste Quake-spelers ter wereld geweest, denkt Siebert. Dan hadden ze er misschien zelfs veel geld mee kunnen verdienen “Maar ja, waar begin je? Het is allemaal niet zo goed geregeld.”

Officiële sport

Als gamen een officiële sport was, dan zou de stap naar professionalisering echt gemaakt kunnen worden, zegt Jasper Schoo. Hij is voorzitter van de Elektronische sportbond (E-sportbond), de Nederlandse gamebond. Gameonderzoeker David Nieborg van de Universiteit van Amsterdam valt hem bij: “Er zijn spelers, teams, wedstrijden, toernooien. Als curling een sport kan zijn, dan kan gamen het ook. En als gamen een sport wordt, kan dat echt iets openbreken.”

Daarvoor is lidmaatschap van sportkoepel NOC*NSF nodig, legt Schoo uit. Met als uiteindelijk doel: een landelijk opgezette, gereguleerde gamecompetitie, vastgestelde spelregels en een officieel EK en WK gamen. NOC*NSF zou, via gegenereerde subsidies, professionele gamers kunnen faciliteren en helpen met een gamecarrière. Schoo: “Om te kunnen concurreren met de grote jongens is geld nodig.”

De NOC*NSF staat niet onwelwillend tegenover een lidmaatschap van de Nederlandse gamebond, zo laat woordvoerder Geert Slot weten. “We werken graag mee aan de ontwikkeling van een sportbond voor games. Ze zijn nu waar voetbal 150 jaar geleden was. Maar het kan snel gaan.”

Professionele gamers

Op dit moment zijn er maar een paar professionele gamers in Nederland. Zoals Sander Kaasjager (spelersnaam ‘Vo0’), die ooit 100.000 euro won in een toernooi van het spel Painkiller, en tijdelijk gestopt is met gamen. Of Warcraft III-speler Manuel Schenkhuizen (‘Grubby’), die een fanpagina op Facebook heeft en de hele wereld rondreist.

Voorlopig zijn zij de uitzonderingen. De meeste getalenteerde Nederlandse gamers zijn gewone jongens, met een baan of een studie, die af en toe wat bijverdienen met een toernooitje. Zoals Ben Siebert, die gewoon thuis speelt als hij klaar is met zijn colleges informatiekunde. Nu, in de zomervakantie met een belangrijk toernooi op komst, oefent hij twintig tot dertig uur per week. Normaal komt hij niet verder dan maximaal drie uur per dag.

Siebert heeft een huis zoals je je dat bij een gamer voorstelt. Weinig licht, zwartgeschilderde muren. Een zakelijke, functionele inrichting met de computer als middelpunt in de woonkamer. Een door Sieberts moeder uit hout gezaagde olifant fleurt de kamer een beetje op. Zelf voldoet hij minder aan het clichébeeld van een gamer. Hij praat makkelijk, open. Vertelt over zijn familie en vrienden en dat hij het belangrijk vindt om ze genoeg te blijven zien.

Team Deathmatches

Ook al is Siebert de op één na beste Quake-teamspeler van Nederland, hij verdient bijna niks met het spel. Van de duizend euro die hij dit jaar met toernooien bij elkaar speelde, is pas tweehonderd euro uitgekeerd. Een vaker gehoord probleem binnen de gamewereld: bij gebrek aan een controlerende instantie keren toernooien het prijzengeld vaak niet uit. Soms wordt er vals gespeeld, de regels zijn niet altijd duidelijk.

Dit weekeinde moet de grote klapper worden voor Siebert. Als het Nederlands team wint, krijgen ze 3.000 euro. De EK-voorrondes zijn al via internet afgewerkt. In Keulen wordt de finale gespeeld, tegen Zweden. Met publiek.

Om even te laten zien wat hij kan, speelt Siebert drie zogenaamde ‘team deathmatches’, tegen willekeurige tegenstanders over de hele wereld die op dat moment online zijn. Siebert kent ze wel. Er is een Wit-Rus, een Duitser, iemand uit Kazachstan. Veel spelers uit het Oostblok. Hij speelt achter zijn gewone computer, met normaal toetsenbord en muis. Een gamer heeft niet veel meer nodig dan een snelle pc en het spel dat hij wil spelen.

Virtuele arena

De spelers worden verdeeld over twee teams van vier spelers, die elkaar in een virtuele arena te lijf gaan met wapens. Het team dat na twintig minuten het vaakst een tegenstander heeft uitgeschakeld wint.

Via een microfoon communiceert Siebert met zijn medespelers. Dat gaat met korte zinnen, monotoon en in razend tempo.

Quad area lost
Enemy got quad at 39
Red is safe
Two here now
Very nice

Ondertussen vliegen zijn vingers over het toetsenbord, de muis klikt onophoudelijk. Op het scherm springt het karakter dat Siebert bestuurt door grijze futuristische gangen, op zoek naar tegenstand. Soms vertraagt hij even, zodat de tegenstander hem niet hoort. Om dan weer te versnellen, om vijanden in verwarring te brengen. Ondertussen pakt hij schilden en wapens op, die om de zoveel seconden verschijnen. Alles wordt achteraf door Siebert uitgelegd, het spel zelf is voor een toeschouwer eigenlijk niet te volgen.

Grijs en blokkerig

Het inmiddels ruim tien jaar oude spel Quake ziet er grijs en blokkerig uit. En dat is de bedoeling, legt Siebert uit. Een echte gamer houdt helemaal niet van mooie, strak vormgegeven spellen zoals je ziet in de reclames. Een echte gamer kijkt niet naar de schil. Die leidt alleen maar af.

Quad damage
Control level
48
I’m dead

Elke keer als Siebert sterft in het spel, ongeveer elke tien seconden, zucht en verzit hij even. Als een sporter die even uitblaast van een inspanning. Om zich vervolgens weer op te laden.

Sport of niet?

Of gamen een sport is, daar kan volgens gameonderzoeker David Nieborg van de Universiteit van Amsterdam geen twijfel over bestaan. “Je kunt beter de omgekeerde vraag stellen: waarom is het géén sport?”

Gamen vergt veel vaardigheid en talent, benadrukt Nieborg. Zo veel meer dan mensen denken. De omgang met techniek, snelheid. Nadenken, anticiperen. “Gamen is een hightech sport.”

Fanatieke gamers zouden een betere hand-oogcoördinatie, een hogere reactiesnelheid en een beter probleemoplossend vermogen hebben. Communicatiewetenschapper Jeroen Lemmens van de Universiteit van Amsterdam, gespecialiseerd in games, geeft een voorbeeld: “Stel, je zet iemand voor een beeldscherm en laat een grote hoeveelheid ballen door het scherm stuiteren. Iemand die veel computerspellen speelt, kan accurater zeggen hoeveel ballen er zijn gepasseerd.”

In het dagelijkse leven niet bijzonder nuttig, geeft Lemmens toe: “Gamers trainen vooral om beter te worden in gamen.” Maar dat is volgens Lemmens misschien ook inherent aan sport. “Schakers worden door veel schaken ook vooral beter in schaken.”

En bij schakende jongeren wordt, in tegenstelling tot bij games, niet geklaagd dat ze zo weinig bewegen, vult Nieborg aan. “Zou iemand ooit tegen schaker Gary Kasparov hebben gezegd: leuk hoor dat je grootmeester bent, maar zou je niet eens wat vaker naar buiten gaan?” Schaken wordt volgens Nieborg vooral als sport gerespecteerd, omdat mensen weten hoe moeilijk het is. “Maar het spelen van een computerspel is niet zo heel veel anders. Gamen is eigenlijk schaken in 3D.”

Professionele gamesport

De vraag is of de, vaak hoogopgeleide, gamers zelf wel iets zien in een professionele gamesport. Quake-speler Ben Siebert moet eigenlijk niet denken aan een carrière als gamer, vertelt hij als we hem op het chatkanaal van zijn spel nog een keer spreken.

<StijnBronzwaer> Lijkt het je wat, professioneel gamen?
<LLL`Sc00T`> Het spel dat wij spelen heeft niet veel mensen om tegen te spelen
<LLL`Sc00T`> En zeker als je op hoog niveau speelt, zijn de oefenpartners schaars. Als ik dan professioneel moet spelen, denk ik aan acht uur oefenen per dag, tegen dezelfde spelers. Dat is niet dynamisch genoeg om lang vol te houden
<LLL`Sc00T`> Daarnaast studeer ik zelf gewoon en zie ik gamen als iets leuks dat ik naast mijn studie doe
<LLL`Sc00T`> Ik zie geen ‘nut’ in gaming
<StijnBronzwaer> Maar is dat niet inherent aan sport? Ik bedoel, wat is het nut van voetbal?
<LLL`Sc00T`> Precies, dat is er niet, naast wat entertainment. Daar heb ik niet voor gestudeerd.

De vakantiemaanden zijn weer bijna achter de rug en dat betekent dat de gebruikelijke Bashers-rubrieken weer met regelmaat online zullen verschijnen. Zo ook de wekelijkse Gamehype, dat bij terugkomst gelijk een uitermate geschikte game behandelt: Kane & Lynch 2: Dog Days. De beoordelingen die de recensenten geven, variëren namelijk van ‘wat een rommel’ tot ‘de moeite waard’.

“IO heeft […] na alle kritiek op de vorige game het zowaar gepresteerd om een game af te leveren die nog slechter uit de verf komt en dit soort shit kan anno 2010 echt niet meer door de beugel.” - Gameparty - cijfer: 3,5

“Al bij al is Kane & Lynch 2 een redelijke third person shooter - niet meer, niet minder. […] Het is dus maar de vraag of Kane & Lynch 2 wel de prijs van een full title waard is. Wij vonden alvast van niet.” - Gamescores - cijfer: 6,0

“Kane & Lynch 2: Dog Days is […] een goede verbetering op het eerste deel, maar nog niet goed genoeg om echt uit te blinken. […] Je zult echter snel klaar zijn met deze intense achtbaanrit […].” - XGN - cijfer: 7,5

“Kort op het belachelijke af”

Kane & Lynch 2: Dog Days wordt door menig criticus op vier à vijf uur speelduur geschat. Al zijn er sommigen die beweren dat je zo’n zeven uur met de singeplayer door kunt brengen. Dat dat nogal mager is voor de zestig euro die je betaalt, is een veelgehoord stukje kritiek.

“Kane & Lynch 2 mag dan een ontwikkelbudget hebben van vele miljoenen, het is duidelijk dat die miljoenen niet in de lengte van de game gepompt zijn. Vier uur is […] voor een volledige game […] een zware belediging. […] Zo’n korte speelduur is op geen enkele manier goed te praten en dat is dan ook de belangrijkste reden om de game een dikke onvoldoende te geven.” - Insidegamer - cijfer: 4,0

“De campaign is kort op het belachelijke af (op vijf uurtjes ben je erdoor) en zelfs op die korte tijd slaagt de game er niet in om te blijven boeien.” - Gamescores - cijfer: 6,0

Heen en weer, heen en weer

De wijze waarop de game gepresenteerd wordt, is uniek. Men noemt het ‘Youtube-stijl’, ‘alsof iemand een handcamera gebruikt’ of ‘om van te kotsen’. Wat in ieder geval vaststaat, is dat de camera de sfeer zou moeten versterken. Met behulp van de schijn dat er iemand meeloopt die filmt en met regen- en bloedspetters die af en toe de lens bevuilen, probeert ontwikkelaar IO Interactive Kane & Lynch 2 op haar eigen manier te presenteren.

“De stijl staat de spelervaring zo nu en dan zelfs in de weg. De druppels die op je camera zitten zorgen er namelijk voor dat je totaal niet ziet waar je op aan het knallen bent. Dit is in eerste instantie nog leuk, maar na een tijdje echt ontzettend vervelend, […].” - Gamer - cijfer: 4,0

“Alles ziet eruit alsof er iemand achter je loopt met een camcorder die alles filmt en dit geeft een leuk home-made gevoel. Iets waar je zeker aan zal moeten wennen maar wat wel wat toevoegt aan het idee.” - PS3-Sense - cijfer: 7,0

In totaal

Kane & Lynch 2: Dog Days voor de Playstation 3 krijgt gemiddeld een 5,7 van de Nederlandse gamepers. Dit is gebaseerd op 15 recensies, waarvan 2 zonder cijfer.

XGN heeft met een 7,5 de hoogste beoordeling. Gameparty is verantwoordelijk voor een 3,5, het laagste cijfer.

Ga naar de Kane & Lynch 2: Dog Days-pagina op Gamehype voor alle recensies en cijfers. Staat jouw recensie er nog niet bij, meld hem dan via de site.

Bekijk de top tien bestverkochte games in Nederland (of een van de platformspecifieke lijsten) bij Dutchcharts, klik verder voor mijn analyse.

Dag zomer!

De zomer is voorbij. Dat merk je niet alleen als je ‘s ochtends in de file staat, maar natuurlijk ook aan het droevige weer. Het einde van de zomer betekent automatisch óók dat het op gamegebied weer aantrekt.

De GfK-lijst van vorige week staat echter nog vol met titels die we voor het zomerreces al in de winkelschappen aantroffen, zoals Red Dead Redemption en Mario Galaxy 2. De nummer 1 is natuurlijk Starcraft 2, die al vijf weken op deze plek staat. De daaropvolgende plekken worden weer ingenomen door Mario en kornuiten, een terugkerend fenomeen zullen we maar zeggen.

Wat valt er verder op?  Een Nintendo DS-spel! Dat hebben we al tijden niet meer meegemaakt. De nieuwkomer voor deze week is Kane & Lynch 2: Dog Days. Het spel krijgt, net zoals het origineel, heel veel kritiek in de pers. Desondanks boekt de game wel commercieel succes in het Verenigd Koninkrijk.

Tot volgende week!

In deze 2D-vechtgame heeft hoofdrolspeler Shank zich ten doel gesteld wraak te nemen op de bende die achter de moord op zijn vrouw zit. Een bloederig verhaal volgt, waarin Shank hakt, zaagt en schiet. Maar doordat de beelden cartoonesk zijn en dik aangezette schaduwen laten vallen, is het allemaal met het welbekende korreltje zout te nemen.

Opvallend

Moorden wordt tot een kunst verheven in Shank. De mogelijkheden om vijanden om te brengen zijn namelijk talrijk. Je kunt een bad guy volstoppen met granaten, je kunt hem met een ijzeren ketting laten stikken, je kunt op hem inhakken terwijl je hem van boven belaagt. Door de niet al te serieuze, duistere tekenstijl en de vloeiende animaties voel je jezelf echter nauwelijks schuldig tegenover je slachtoffers. Het maken van combo’s is de spreekwoordelijke kers op de taart. Een kettingzaag, een shotgun en een geïmproviseerd mes die elkaar in rap tempo opvolgen zorgen voor de nodige dynamiek tijdens het moorden.

DS

Tetris Party Deluxe

PSP

Valkyria Chronicles 2

Wii

Metroid: Other M
Tetris Party Deluxe

Xbox 360

Tom Clancy’s HAWX 2

Je hoeft je huis niet meer uit om nieuwe games te kopen. Wekelijks hebben Microsoft, Nintendo, Sony en Valve nieuwe speelbare downloadables voor je klaar staan in hun virtuele shops - en licht ik de hoogtepunten voor je uit. Deze week bespreek ik Scott Pilgrim vs. The World voor Xbox 360, Demolition Company voor Windows, And Yet It Moves voor Wii en Shank voor PS3 en Xbox 360!

Scott Pilgrim vs. The World: The Game (X360)

De film flopt als een ‘Magikarp’ op het droge en de game is al niet veel beter. Wat is er te vinden in dit retro-spektakel dat nog de moeite waard is?

De presentatie. Van heftige pixelanimaties tot chiptune 8-bits muziek tot obscure verwijzingen, maakt Scott Pilgrim je lekker met een retro-aankleding die zijn weerga niet kent. De game zelf lijkt nog het meest op Street Gangs (o.b.a. River City Ransom): loop rond, sla vijanden in elkaar en maak jezelf sterker met ervaring en voorwerpen.

Probleem voor mij is dat de game zelf erg traag speelt en lang niet de chaos en het plezier van een Double Dragon evenaart. Het is lang geen slechte game en na de demo schijnt het spel een stuk beter te worden, maar de eerste indruk van Scott is toch wel die van een nerderige loser.

Scott Pilgrim vs. The World: The Game · Xbox Live Marketplace – Xbox Live Arcade · gratis demo · volledige game 1200 Microsoft Points (~ € 9,60)
Ook verkrijgbaar als: Scott Pilgrim vs. The World: The Game · PlayStation Network – PlayStation 3 · gratis demo · volledige game € 9,99

Demolition Company (Win)

Alle slopers opgelet: Demolition Company is nu op Steam verkrijgbaar!

In dit spel ben je onderdeel van een sloopbedrijf en moet je, jawel, gebouwen slopen! Pak een drilboor, of ga meteen voor het zwaardere geschut zoals een sloopkogel, en sloop alles tot op de grond. Maar zorg wel dat je binnen de tijd blijft en de kosten in de hand houdt.

Dit is typisch zo’n spel waarbij je je in de eerste instantie afvraagt hoe iemand op het idee gekomen is, daarna waarom niemand er eerder op gekomen is (*uche* Wrecking Crew) en daarna waarom je dit nog niet aan het uitproberen bent. Voor net geen zeventien euro is het misschien niet echt een impulsaankoop, maar ergens jeukt het nog steeds. Leuk voor de experimentele gamer.

Demolition Company · Steam Store – Windows · volledige game tijdelijk € 16,99

And Yet It Moves (Wii)

And Yet It Moves is een puzzelplatformgame die gebruik maakt van de zwaartekracht, met ‘een bodem van karton’.

Het doel is de uitgang van ieder level te bereiken, wat op zich redelijk simpel is. De puzzelgimmick is dat je de zwaartekracht kan draaien en daarmee de muren en het plafond ineens ook geldige platformelementen maakt. De presentatie is daarbij apart te noemen, aangezien alles uit karton en potlood lijkt te zijn opgetrokken.

Het spel zelf is eigenlijk best leuk, maar tegelijkertijd ook frustrerend. Je personage is namelijk niet bestand tegen grote hoogtes, dus één verkeerde draai met de zwaartekracht en je knalt kapot. Dat is wat wennen, maar eenmaal onder de knie is And Yet It Moves een puike puzzelplatformgame.

And Yet It Moves · Wii-winkelkanaal – WiiWare · volledige game 1000 Wii Points (~ € 10,00)
Ook verkrijgbaar als: And Yet It Moves · Steam Store – Mac/Windows · gratis demo · volledige game € 8,99

Shank (PS3/X360)

Shank is lekker en een tikje te zelfbewust.

Het leuke aan Shank is dat het een klassieke platform- en vechtgame is die ergens aan Double Dragon doet denken. Maar tegelijkertijd ook weer niet. De manier waarop hoofdpersoon Shank zijn aanvallen in combo’s kan overzetten is meesterlijk. Verwacht niet het eeuwigdurende, sexy combowerk van een Dante of Bayonetta, maar voor een 2D-game is dit heel erg goed. Daarbij is het beeldwerk in een puik geanimeerde stijl weergegeven. Het deed me denken aan een ‘westerse Muramasa’.

Waar Shank voor mij dan weer een beetje steekjes laat vallen is de presentatie van het geheel. Niet met het eerder genoemde beeldwerk, maar de zichzelf iets te serieus nemende verhaallijn zorgt soms voor vreemde tussenscènes waar je bier van doodslaat. Het staat in schril contrast met het spelen zelf. Gelukkig dat de extra toegevoegde offline co-opstand dat meer dan goed maakt.

Shank · PlayStation Network – PlayStation 3 · gratis demo · volledige game € 12,99
Shank · Xbox Live Marketplace – Xbox Live Arcade · gratis demo · volledige game 1200 Microsoft Points (~ € 14,40)

Voor het volledige aanbod aan nieuwe downloads deze week kijk je op:

• Major Nelson’s blog voor de Xbox 360;
• Nintendo Nieuws voor de Wii en Nintendo DSi;
• PlayStation.Blog voor de PlayStation 3 en PSP;
• Steam store voor Valve’s nieuwe aanbod op Mac en PC.

Huidige conversie bij online aanschaf van 1000 punten met credit card:
1 DSi Point: € 0,01
1 Microsoft Point: € 0,012
1 Wii Point: € 0,01

*: In de eerste week alleen beschikbaar voor Xbox Live Gold-leden.
**: In de eerste week alleen beschikbaar voor PlayStation Plus-leden.

Vooral sinds de doorbraak van virtuele, driedimensionale bewegingsvrijheid zijn free roaming-games niet aan te slepen. Van Grand Theft Auto III tot Fallout 3, de laatste jaren geven steeds meer (grote) titels je in feite een enorme zandbak om in te spelen. Het liefst met zoveel mogelijk mogelijkheden die je in het echte leven ook hebt, het doel van het spel is daar soms zelfs ondergeschikt aan. Maar wil ik dat eigenlijk wel?

De wereld ligt voor je open

Hoewel er tal van spellen zijn waarin vooral je bewegingsvrijheid ongekend groot is, was Super Mario 64 één van de eerste games waarin ik er zo zichtbaar mee geconfronteerd werd. De uitgestrekte velden, een kasteel om in te verdwalen en een stel flinke waterpartijen. Toch waren de meeste levels in dat spel (zeker vergeleken met nu) betrekkelijk klein en werden ze afgeschermd door muren of bodemloze afgronden.

Bij The Legend of Zelda: Ocarina of Time werd het me echter teveel. Na een lichtelijk claustrofobische ervaring in een holle boom (de eerste kerker), verscheen daar opeens het immens grote Hyrule Field. Voor de meeste spelers voelde dat misschien als een bevrijding, maar de eerste keer dat ìk het veld betrad ging het heel anders: ik vluchtte zo snel mogelijk de centraal gelegen boerderij in, om pas uren later voorzichtig een rondje langs de buitenmuren van het agrarische fort te maken. Later heb ik menig Zelda-game zonder al te veel problemen uitgespeeld, en liet The Legend of Zelda: The Wind Waker zelfs een oplossing voor mijn probleem doorschemeren…

Redding in de open werelden

Die fobie voor virtuele vrijheid en dito open werelden is echter altijd gebleven, en werd alleen maar sterker naarmate het doel van een spel vervaagde of versplinterde. Van Fallout 3 heb ik zo’n veertig uur lang enorm genoten, ook juist vanwege het verkennen van nieuwe omgevingen, maar daarbij had ik wel steeds een duidelijk doel om naartoe te werken. Toen er plotseling meer dan vijf verschillende locaties voor allerlei queestes op mijn kaart stonden, ben ik het spel ontvlucht en nooit meer teruggegaan.

Borderlands dreigde hetzelfde lot te ondergaan: op het punt dat ik een enorme vlakte ontdekte die meerdere (evenzo grote) gebieden met elkaar verbond, met overal verschillende missies, wist ik letterlijk niet meer waar ik het zoeken moest. Toch ontdekte ik in het barre cel-shaded landschap ook mijn redding, een element dat ontbrak in bijvoorbeeld Fallout 3: voertuigen! Dankzij de auto in Borderlands vond ik het opeens een stuk vermakelijker om van A naar B te rijden. En naar C, en D, et cetera. Dat verklaart ook waarom ik het eerder genoemde The Wind Waker, met grote dank aan Link’s zeilschip, juist wèl prima kon spelen (en nee, een paard reken ik niet als een voertuig).

De bevestiging van dat idee kwam onlangs, toen ik besloot om Test Drive Unlimited een tweede kans te geven. In het kader van toeleven naar de opvolger, haalde ik de illustere ‘massive multiplayer online racing game’ voor de Xbox 360 in huis. Na me even door het begin van het spel heen gebeten te hebben, gekenmerkt door tergend langzame beginnersauto’s en korte races rond dorpspleintjes, genoot ik al snel van het eindeloos rondscheuren in exotische sportwagens op een uitgestrekte eiland – zij het in het gezelschap van constant verschillende medespelers via Xbox Live.

Afspiegeling van het echte leven

Het klinkt eigenlijk te typisch: als de echte autofanaat die ik ben kan ik alleen met plezier een free roaming-game spelen als er in voertuigen (bij voorkeur op wielen) rondgesjeesd kan worden. Toch is dat niet helemaal waar: het door velen geliefde aankloten in Grand Theft Auto-games heeft me nooit echt aangesproken en Just Cause 2 verveelde me binnen enkele uren al. Beide titels hebben voertuigen te over, maar tegelijkertijd nog minder duidelijke doeleinden dan een game als Borderlands of een Zelda-titel. En in Test Drive Unlimited kun je je ook volledig toeleggen op races en dergelijke.

Juist openwereldgames ben ik gaan zien als een uiterst krachtige afspiegeling van het echte leven, waarin je in principe wordt geconfronteerd met dezelfde vrijheid en de verplichting tot het maken van eigen keuzes als in veel van de hierboven genoemde titels. Het geeft zulke games iets existentialistisch, naar de filosofische stroming die beschrijft dat je in het leven veroordeeld bent tot vrijheid en alles maar lekker zelf uit moet zoeken. Typisch genoeg ervaar ik het gewone leven niet als een ‘veroordeling tot vrijheid’, maar eerder als ‘het privilege vrijheid’.

Dus waarom heb ik dan zo’n natuurlijke afkeer van ‘free roamen’ in games? Feit is dat ik meer lol beleef aan een spel waarin mij verteld wordt wat het doel is en met welke middelen ik dat zo goed mogelijk kan bereiken. Wellicht omdat ik al genoeg zelf mag (moet!) bepalen in mijn gewone leven. Waarom zou je dat nog een keer willen doen? Ik kan me voorstellen dat het voor een tijdje wel leuk is om gewoon een beetje aan te kloten met de oneindige mogelijkheden, maar vroeg of laat zijn we toch allemaal op zoek naar een doel?

Eerder deze week riep de Britse minister van Defensie, Liam Fox, op tot een boycot van de nieuwe Medal of Honor. Fox noemde het spel ‘schokkend en walgelijk’. Reden: je kunt in de multiplayerversie van die game, die in oktober verschijnt, een Talibaanstrijder spelen. “Britse kinderen verliezen hun vader; vrouwen hun echtgenoot in Afghanistan”, citeert de NOS. Gamewetenschapper (en Bashers-redactiechef) David Nieborg is niet onder de indruk: hij vindt juist dat Medal of Honor niet ver genóég gaat.

Joost: Wat vind je van de oproep van minister Fox?
David: “Ik denk dat politici heel terughoudend moeten zijn met oproepen tot het verbieden of boycotten van cultuurproducties. Die minister Fox mag Medal of Honor best smakeloos vinden, maar dan moet hij wel consequent zijn. Vindt hij de Oscar-winnende film ‘The Hurt Locker’ ook smakeloos? Of ‘Inglourious Basterds’? Als hij denkt dat voor games andere normen en waarden gelden, moet hij dat wel heel goed uit kunnen leggen. Dat wordt een interessant gesprek.”

“Toch zou het gezond zijn om een inhoudelijk debat met gamers, critici en de gamesindustrie zelf te kunnen voeren over de rol en betekenis van games als Medal of Honor. Als je ervoor kiest om Talibaanstrijders in de multiplayermodus te stoppen, dan weet je wat de gevolgen kunnen zijn. Je moet het dan niet aan anderen, zoals wetenschappers of critici, overlaten om dat te duiden. EA zou wel iets meer context mogen geven. De makers zouden mogen uitleggen waarom ze deze keuzes hebben gemaakt.”

Gaat Medal of Honor niet te ver door spelers Talibaanstrijders te laten spelen?
“Nee. Sterker nog, ik vind het spel eigenlijk niet ver genoeg gaan. Veel oorlogsgames bieden niet meer dan simpel ‘rennen en knallen’. Terwijl juíst games zoveel mogelijkheden bieden om emoties over te brengen op een manier die bij andere media lastiger is: denk aan verlies, schuldgevoel, wraak, woede, twijfel… Dat heb je heel weinig bij oorlogsgames.”

“Het beruchte ‘No Russian’-level in Call of Duty: Modern Warfare 2 was een uitzondering. Ik vond dat een hele bijzondere ervaring. Technisch niet ingewikkeld, maar wel iets waar we het al maanden over hebben. En dat is ook de kracht van games: je ervaringen delen en daar op reflecteren. ‘Schiet jij wel op burgers, of niet?’”

Dat is jouw mening, maar wat denk je dat een soldaat in Afghanistan hiervan vindt?
“Heel veel soldaten (Nederlandse, Engelse, Amerikaanse) spelen in hun vrije tijd schietspellen. Ik kan me niet voorstellen dat ze hierover vallen.”

Wat is dat toch, met politici die zich met de inhoud van games bemoeien?
“Uiteindelijk zijn dat groeistuipen die bij het volwassen worden van het medium horen. Daarom is het ook belangrijk dat wij gamers het er over hebben, en niet door alleen maar politici voor gek uit te maken. We zouden ook moeten uitleggen waarom we games spelen en wat ze voor ons betekenen.”

“Je kunt je ook afvragen of er grenzen zijn waarvan je zegt: daar hoef ik als gamer  niet overheen. Ik blijf me toch wat ongemakkelijk voelen bij de Call of Duty-levels waarin je vanuit een vliegtuig op kleine lichtgevende lichamen schiet. En je kunt je ook afvragen of sommige games niet te weinig context bieden, te opportunistisch zijn. Maar dat betekent niet dat je meteen games zou moeten verbieden.”

Krijgen mensen met dit soort nieuws niet een verkeerd beeld van games? Al die ophef, mensen die oproepen tot boycots…
“Het versterkt het bestaande beeld over games: als doelloos vermaak. Daar zijn gamers zelf ook schuldig aan, vind ik. Het is niet zo dat ik dagelijks uren moet vrijmaken om kritische analyses over de maatschappelijke relevantie van games als Medal of Honor te lezen. Ik blijf me afvragen: waarom vinden veel gamers realistische oorlogsgames zo leuk? En de lastigste vraag: hoe leg ik mijn oma uit dat ik het leuk vind om virtueel oorlogje te spelen? Zij heeft de oorlog meegemaakt; zij snapt dat niet.”

Luister ook het NOS-interview met David Nieborg over dit onderwerp

Bashers’ ‘Strategy Guide’-auteur Joost Rietveld zal begin september verhuizen naar Londen, om aldaar een PhD. (promotie-)traject te doorlopen met als onderzoeksonderwerp videogames. Naast zijn artikelen op Bashers heeft Joost tegenwoordig ook een eigen blog, waarop hij verslag uitbrengt over zijn videogame gerelateerde avonturen. Het blog met als titel ‘Strategy Guide’ heeft als onderliggend doel financiering te krijgen ten behoeve van het onderzoek.

Videogames en PhD. onderzoek

In oktober zal ik beginnen aan mijn PhD.-onderzoek aan de London City University (LCU). De businessfaculteit van de LCU, de Cass Business School, heeft een onderzoeksschool gericht op film-, media- en entertainmentindustrieën. Strategiegoeroe, en hoofd van deze onderzoeksschool, Professor Lampel, zag wel heil in mijn onderzoeksvoorstel naar de strategische implicaties van de opkomst van digitale distributiemogelijkheden voor de gamesindustrie. Na een ontmoeting en het voorleggen van mijn te publiceren paper hierover heeft hij me aangenomen, een hele eer!

De komende vier jaar zal ik dus onderzoek doen naar de opkomst van digitale distributiekanalen. In mijn eerdere artikelen heb ik al over dit onderwerp geschreven. Ook mijn rol binnen videogamedeveloper Two Tribes als Strategisch Adviseur heeft veel met dit onderwerp te maken. Daar ik voornemens ben na mijn promotietraject de praktijk in te gaan, zal mijn onderzoek overladen zijn met praktische relevantie. Ik zal in de komende vier jaar dus veel bij studio’s in London op bezoek gaan, alsmede de banden met de Nederlandse developers proberen te onderhouden.

Strategyguide.nl

In eerste instantie zal bovenstaande, voor mensen geïnteresseerd in de (Nederlandse) gamesindustrie, interessante situaties en inzichten opleveren. Deze inzichten zal ik in het vervolg via mijn blog www.strategyguide.nl in het Engels met de lezer delen. Strategy Guide is een persoonlijke blog vanuit de inhoud geschreven. Naast inzichten en wetenschappelijke ondervindingen zal ik er ook persoonlijke gebeurtenissen op plaatsen (zoals het verhaal over mijn zoektocht naar een kamer in Londen).

Een secundair doel van mijn blog is het verkrijgen van financiën ten behoeve van het doorlopen van mijn promotietraject. Ik ben in een laat stadium aangenomen aan de Cass Business School, wat inhoudt dat er geen beurs of fonds beschikbaar is voor mij tijdens het eerste jaar. Wonen, studeren en leven in London is niet goedkoop. Ik ben dus naarstig op zoek naar geld. Middels donaties in de vorm van crowdfunding en strategische consults binnen de industrie hoop ik het bedrag van 25.000 euro, waarmee ik het eerste jaar kan doorkomen, binnen te halen. Hiervoor wordt momenteel een fonds opgericht, waarover later op Strategy Guide meer.

Strategy Guide op Bashers

Wat Bashers betreft zal ik blijven contribueren. Ik zal hier met regelmaat artikelen plaatsen zoals ik dat het afgelopen half jaar ook heb gedaan. Of ik dit op wekelijkse basis op woensdag zal blijven doen, hangt af van de werkdruk die ik zal ondervinden. Ik zie Bashers als één van de, zo niet de, belangrijkste online videogameportal van Nederland en ben trots hier onderdeel van uit te mogen maken.

Graag zie ik in de comments onderwerpen en/of invalshoeken waarover de lezer graag meer zou willen weten, lettend op bovenstaande situatie. Tevens, als er tips zijn ten behoeve van het rondkrijgen van de financiering of mensen die geïnteresseerd zijn in bijdragen aan mijn promotietraject in welke vorm dan ook, dan hoor ik dit graag!

De Playstation Move maakt Menno niet zo enthousiast als hij was bij Microsoft’s Kinect. Hij legt uitgebreid uit waarom op de Gamescom-vloer.

Stollend lava, schuivende grond, trillende aarde: het inspireerde de lead designer van Ubisoft Montpellier om Project Dust op te zetten. Op vakantie, staand op een vulkaan, kreeg hij de ingeving. Fascinerende processen binnenin en bovenop de aarde, waar je normaal alleen op school over hoort, zag hij plaatsvinden. Het gevoel dat hij daarbij kreeg, wilde hij naar de spelcomputer brengen. Galileo, de techniek achter Project Dust, toonde hij voor het eerst bij de GDC.

Plaspauze

Het belangrijkste verschil tussen de wereld van Project Dust en de onze, is het verloop van tijd. Iedere seconde in de gamewereld staat gelijk aan jaren op aarde. Mensen leven een paar minuten en lava smelt binnen seconden. Rotsen kunnen eroderen in een plaspauze. De presentatie die ik kreeg, ging voornamelijk over techniek, dus over het spel dat we volgend jaar gaan spelen werd weinig onthuld. Wat we wel weten: als speler ben je een hogere macht die een stam van zijn ondergang moet redden door de elementen te beïnvloeden.

Delta

De wereld van Dust is opgebouwd in lagen: onderop rots, daarboven aarde en daarboven water, lava of vegetatie. De interactie tussen de lagen maakt het spel speciaal: aarde wordt bijvoorbeeld weggespoeld door water en gestolde lava wordt rots. Mensen die Pixeljunk Shooter hebben gespeeld zal dit bekend voorkomen. Speciaal is dat geërodeerd materiaal meegevoerd kan worden in een rivier en zelfs kan zinken. Er zou zomaar een delta kunnen ontstaan binnen de simulatie van Project Dust.

Hawaï

In de vroege versie die wij te zien kregen, kon de speler vrijelijk ieder element toevoegen en verwijderen. Binnen zeven minuten had de ontwikkelaar een nieuw Hawaï uit de oceaan op doen rijzen, inclusief vulkaan en stranden. Hij pakte toen het hele eiland en drukte het de oceaan in. Het zeewater overmeesterde het eiland. Het sloeg machtig de palmbomen omver en een vloedgolf doofde de vulkaan. Het was een geweldig zicht.

Rekensommen

De simulatie put alle kracht uit de Xbox 360 en Playstation 3. Het technische praatje was gewijd aan hoe het team alle onderdelen van de spelcomputers aan heeft gewend om mee te rekenen in deze gigantische simulatie. Dat betekent dat visuele effecten als schuim op de golven uitgesloten zijn. Daar is geen rekenkracht meer voor. Men heeft een grens moeten trekken qua complexiteit: er zitten bijvoorbeeld geen grotten in het spel. Dit zou wellicht niet veel toegevoegd hebben aan het spelplezier, maar wel aan de belasting van de processoren.

Klaslokaal

Project Dust voelt vooralsnog als futuristisch speelgoed voor in de aardrijkskundeles. De onvoorstelbare geologische en fysische processen die zich nu afspelen in onze aarde worden letterlijk in beeld gebracht. De kracht van games en moderne spelcomputers wordt gebruikt om je te leren over de wereld om je heen en er nog plezier in te hebben ook.

De zomervakantie is bijna ten einde en dat is stilaan ook te merken aan het aantal nieuwe gamereleases. Deze week zien we de langverwachte release van Mafia II, maar voor de liefhebbers is er ook Ship Simulator Extremes en de hersendoden kunnen onder andere aan de slag met Grease. Het volledige overzicht na de klik!

PC

Mafia II
Ship Simulator Extremes

PS3

Mafia II

Wii

Grease
Gunblade NY and LA Machineguns Arcade Hits Pack
My Fitness Coach: Dance Workout
Raving Rabbids Party Collection

Xbox 360

Mafia II

In de iPhone-app Fastar speel je een mannetje dat op een queeste is en ondertussen vierkanten tegen het lijf loopt. Aangezien het een (actie-)RPG is, is het de bedoeling deze objecten een kopje kleiner te maken en zo zelf sterker te worden. De titel van de game geeft het al aan: Fastar is een afkorting van ‘Fight Angry Squares: The Action RPG!’. Een ander doel van dit spel is het zo snel mogelijk halen van het einde; door al die boze vierkanten is dat geen sinecure.

Opvallend

Vooral de grafische stijl springt in het oog. Het is cartoony, het is ietwat slordig, het is aantrekkelijk. En de vijanden zijn vierkanten. Je zult ze moeten ontwijken en vervolgens op het juiste moment het zwaard moeten trekken. Hoe sneller je dat weet te doen, des te beter, want Fastar draait om het opbouwen van snelheid en dat door te laten klinken in de gevechten.