Mass Effect 2 is volgens de Nederlandstalige pers de beste game van het nog zo prille 2010. Het is goed terug te zien in de 29 recensies die al voorhanden zijn, anderhalve week na de Europese release. Maar ook de twee reeds uitgedeelde tienen en een gemiddelde van een 9,4 voor de Xbox 360-versie van deze RPG met shooterelementen bewijzen de ogenschijnlijke klasse. Dat niet elke recensent zich kan vinden in de hoge beoordelingen, wordt duidelijk uit het laatste citaat.

“Mass Effect 2 is een stuk simpeler van opzet en heeft wat RPG-diepte moeten inleveren waardoor het veel toegankelijker is geworden. Maar […] ook voor de RPG-freak [is het] een fucking bruut vervolg geworden die dankzij betere techniek wat mij betreft net even beter is dan z’n voorganger.” - Power Unlimited - cijfer: 9,6

“BioWare heeft alles uit de kast gehaald om van Mass Effect 2 hun spectaculairste werk ooit te maken, en ze zijn met vlag en wimpel geslaagd. Toegegeven, het spel is niet helemaal vrij van foutjes. […] Hebben we de beste game van 2010 dan nu al in onze handen? Waarschijnlijk wel.” - Eurogamer - cijfer: 10

“Hoewel Mass Effect 2 een goede game is, vind ik het echt onbegrijpelijk hoe het gros van de gamespers deze game aanprijst als absoluut goud. […] Ik vraag mij dan ook eigenlijk af waar de kritische houding van menig gamejournalist is gebleven. Mass Effect 2 is op zich nog steeds een goed spel en zelfs hardcore RPG fans van het eerste deel mogen deze titel eigenlijk niet missen, maar Mass Effect 2 is zeker geen goud!” - NEGS - cijfer: 8,0

Indrukwekkend, subliem, fantastisch…

Mass Effect 2 is volgens vele recensies het summum wat verhalen in games betreft. Aan een goed verhaal heb je echter weinig als er beleving mist, dus is Bioware (met succes) aan de slag gegaan met voice-acting

“Mass Effect 2 is namelijk misschien wel een van de meest indrukwekkende interactieve verhalenvertellingen ooit geschreven. De vergelijking met het Star Wars-epos is door het bijzonder uitgewerkte universum snel gemaakt, maar deze vergelijking zou de game niet genoeg recht aan doen.” - Gamer - cijfer: 9,0

“Ook bewijzen de scenarioschrijvers van BioWare hun vakmanschap met spitsige dialogen, ondersteund door subliem stemwerk en een fantastische presentatie. Het is het samenspel van deze drie elementen die de competitie goeddeels doet verbleken en Mass Effect 2 net als zijn voorganger zo bijzonder maakt.” - DGS-online - cijfer: 9,0

“Ik durf zelfs te stellen dat de voice-acting van Mass Effect 2 de beste is die ik tot nu toe in een spel ben tegen gekomen. Er zitten ontzettend veel dialogen in het spel en alles is met gevoel ingesproken. […] Het hele spel druipt [hierdoor] van de sfeer en mag als voorbeeld dienen voor andere games in het genre.” - Techzine - cijfer: 9,5

Afgeslankt ‘roleplayen’

Dat de game minder leunt op het RPG-aspect dan zijn voorganger is volgens sommige recensenten een zonde. Volgens anderen doet deze verschuiving Mass Effect 2 juist goed.

“De echte RPG-mafkees wordt misschien een beetje treurig van het feit dat Mass Effect meer de kant van een shooter op gaat en z’n RPG-achtergrond lichtelijk vernaait, maar gelukkig vergeet je dit tijdens het spelen al verdomd rap. Dat gekut in deel 1 met wapens en armor […] was op zich erg RPG-waardig maar uiteindelijk… tja, redelijk overbodig.” - Power Unlimited - cijfer: 9,6

“Met het verhaal zit het snor en de keuzes zijn prettig, maar helaas moet ik zeggen dat het role playing game-gedeelte niet helemaal fijn werkt. […] Waar ik hoopte op een RPG met shooter-elementen, is Mass Effect 2 meer een shooter met RPG-elementen geworden en dit is jammer, want er had veel meer ingezeten.” - Next-Games - cijfer: 8,6

“Het tweede deel richt zich daarom ook meer op actie. Het shooter gedeelte is dan ook aardig opgepoetst en kan zich zelfs meten met bijvoorbeeld een Gears of War. En ja, dat is een heel groot compliment. […] [H]et shooter aspect is gewoon heel goed uitgewerkt.” - Gaming Only - cijfer: 9,6

In totaal

Mass Effect 2 voor de Xbox 360 is gemiddeld met een 9,4 becijferd. Deze beoordeling is gebaseerd op 29 recensies, waarvan 3 zonder cijfer.

Er is twee keer een 10 uitgedeeld: een door Eurogamer en de ander door Gamevault. Het laagste cijfer is afkomstig van NEGS: en 8.

Ga naar de Mass Effect 2-pagina op Gamehype voor alle recensies en cijfers. Staat jouw recensie er nog niet bij, meld hem dan via de site.

De buzz rond een aantal spellen zorgt voor veel bekijks. Zo is dit de zoveelste keer dat Captain Forever voorbij komt. Gelukkig kunnen we er nu wat van leren, bijvoorbeeld een bijna-wetenschappelijke verklaring voor waarom het zo tof is. Ik vertel watertandend over een zeer bijzondere adventuregame, Nick Waanders praat over zijn technische kennis en we hebben weer een reeks aan leuke gratis games.

Waarom Captain Forever tof is

Captain Forever is eerder voorbij gekomen op Bashers. Het is dan ook een bijzonder goed spel. De simpliciteit van schieten en het gebruik van vijandelijke om je eigen schip groter te maken spreken behoorlijk tot de verbeelding. Om de ontwerpkeuzes te begrijpen heeft Gamasutra een interessant artikel geplaatst met details hierover. Lego, de aantrekkingskracht van een visuele stijl die lijkt op Geometry Wars en de ontdekkingstocht van alle mogelijkheden om je schip effectiever te maken komen allemaal aan bod.

• Lees meer over de ontwerpkeuzes van Captain Forever

Trailers van twee onuitspreekbare titels

Er mag dan een leuke adventuregame in deze lijst staan, hij laat toch te wensen over als je hem vergelijkt met Boryokudan Rue. Potvolkoffie, wat gaat dit tof worden. Bekijk alsjeblieft de trailer hierboven. Geweldig, als je van adventures houdt en op zoek bent naar games met serieuze(re) onderwerpen. Tot mijn grote genoegen is het nu ook als commercieel project aangekondigd, waarschijnlijk omdat dit spel genomineerd werd voor de Student Finalists op het Independent Gamers Festival. Nu we toch met trailers bezig zijn wil ik je ook even attenderen op Glorg. Een RPG waar maar één knop voor nodig is. De trailer zal je overtuigen.

• Lees meer over Boryokudan Rue
• Lees meer over Glorg

Interview met Nick Waanders

Hij woont al een tijdje in Canada, maar dat mag de pret niet drukken. Nick Waanders, bekend van N en N+ en oud-medewerker van Lost Boys Games, beantwoordt een aantal interessante vragen. De zelfgebouwde engine laat zien dat Nick zowel netwerk- als physicscode beheerst. Een aardige prestatie, als je nerd genoeg bent om dit te begrijpen. Dat zijn inspiratie voor zijn game Scrap Metal van onder andere Death Rally komt mag eigenlijk niemand verbazen. Als zijn spel even goed wordt reserveer ik direct een kopie. Ben je inmiddels geïnspireerd geraakt en wil je het zelf proberen? Dan biedt The Guardian een aardig artikel met wat tips en hints.

• Lees het interview met Nick Waanders
• Lees The Guardian over hoe je een indie-ontwikkelaar kan worden

Een bonte mix gratis games

De term puzzelplatformer wordt wel heel direct opgevat in het charmante Chokotto DiaRunba. Een automatisch scrollend veld, met herkenbaar vadsige puzzelblokken, bevat ditmaal een rennend meisje. Ze is op zoek naar glimmerds die op wonderbaarlijke wijze ontstaan als baardapen en groene vogels elkaar raken. Voor een wat sfeervollere game kan ik je Hope aanraden. Dit korte avontuur is in slechts twee dagen gemaakt, en dat buiten de Global Game Jam om. Sommige mensen zijn gewoon té productief. Als kers op de taart heb ik een bijzondere variant op Civilization. In War and Peace heb je slechts één knop. Het is in principe kiezen voor goed of slecht, maar desalniettemin een interessante aanpassing op een ingewikkeld spel.

• Speel Chokotto DiaRunba (Windows met ondersteuning van Japanse tekst)
• Speel Hope (Windows)
• Speel War and Peace (Windows)

De beste aankomende indiegame (volgens iemand)

De Mod Database deelt prijzen uit als mandarijntjes. Multiplayer, best art direction, alles komt aan bod. De lijst met de beste aankomende indiegames is voor deze rubriek uiteraard het interessantst. Het vorige week besproken Frozen Synapse is een terechte genomineerde, maar niets in vergelijking met de winnaar. Een spel over konijnen? Die wolven met klauwen bevechten? Het is echt zo.

• Bekijk de genomineerde en de winnaar van de beste aankomende indiegames
• En de rest van de categorieën

Als eerste behandelen we het gamenieuws van deze week: het aandeel van digitale downloads, het einde van Xbox Live, games als sociaal fenomeen en het IVO-rapport over gameverslaving. Vervolgens de tweets en reacties. Ten slotte praten we over games: Golden Sun, Aliens vs. Predator, Chime en de nieuwe versie van Battle.net.

Aan tafel dit keer Niels ’t Hooft, Samuel Hubner Casado, Guan van Zoggel en ondergetekende. De Bashers-tune is gemaakt door Tuur Hendrikx van Sonicpicnic. Deze aflevering duurt ongeveer 1 uur.

Abonneer je direct op de feed of via iTunes, download de nieuwe aflevering los of luister in je browser naar de podcast met de onderstaande speler.

Bekijk de top tien (of een van de platformspecifieke lijsten) bij Dutchcharts. En klik verder voor mijn analyse van de marktontwikkelingen en het koopgedrag van de Nederlandse consument.

Verandering van spijs doet eten

Wat valt op? Mass Effect 2 lijkt de nodige aandacht te krijgen, met een acceptabele plek op nummer drie. Ook de PC-versie heeft zijn opwachting gemaakt, en verschijnt op nummer negen. Maar niet voor lang, aangezien PC-games het in de praktijk nooit lang volhouden in de GfK-lijsten. Op één uitzondering na, die natuurlijk Modern Warfare 2 heet.

De andere nieuwkomer voor deze week is de PS3-exclusive MAG, van de makers van de fameuze SOCOM-reeks. Persoonlijk heb ik enkel de beta mogen ervaren, maar volgens velen moet dit een ware revolutie zijn, met maar liefst 256 spelers simultaan online. Misschien een leuk warmhoudertje voor EA’s Battlefield: Bad Company 2?

Zoals vorige week besproken, moet de echte storm nog losbarsten met de vele triple A-titels die op stapel staan. Maar in de tussentijd kan je je in ieder geval vermaken met de twee multiplayerdemo’s van SEGA’s Aliens vs. Predator en Bad Company 2, die beide absoluut de moeite zijn. Tot volgende week!

Het zijn plots weer prachtige tijden voor gamers! Ook deze week verschijnt er met Bioshock 2 namelijk weer een absolute topper die je je eigenlijk zonder nadenken mag aanschaffen. En dan doet het er niet veel toe dat er voor de rest eigenlijk weinig andere games verschijnen. Het overzicht na de klik!

PC

Bioshock 2

PS3

Bioshock 2
Star Ocean: The Last Hope - International

Wii

Super Monkey Ball: Step & Roll

Xbox 360

Bioshock 2

Je hoeft je huis niet meer uit om nieuwe games te kopen. Wekelijks hebben Microsoft, Nintendo en Sony nieuwe speelbare downloadables voor je klaar staan in hun virtuele shops - en licht ik de hoogtepunten voor je uit. Deze week bespreek ik Chime voor Xbox 360, Excitebike: World Challenge voor Wii en Final Fantasy VIII voor PS3 en PSP.

Chime (X360)

Het is lastig om kritiek te leveren op Chime. Voornamelijk omdat het doel van het spel is zoveel mogelijk geld op te halen voor het goede doel. Zo’n 60% van de opbrengst wordt namelijk afgestaan aan een nobeler doel dan het betalen van werknemers. Maar ja, goed doel of niet, is Chime een goede game?

Chime in actie zien is nogal lastig als je de lancering van de PSP wezenlijk hebt meegemaakt. Lumines is het eerste woord dat te binnen schiet en de game leent meer dan een paar elementen van Mizuguchi’s eeuwig spelende puzzelaar. Het concept gebruikt geen gekleurde blokken maar ‘pentaminoes’ (figuren opgebouwd uit vijf blokken). Deze moet je in een raster puzzelen om een aaneensluitend vlak te vormen. Ondertussen raast een ritmepulse over het raster heen en geeft het elk blok eigen muziek mee die samensmelt met het nummer dat gespeeld wordt. Zoals in Lumines gebeurde met gemaakte blokken.

Helaas leent Chime ook de negatieve kant van Lumines: het voelt nutteloos. Hoe lang je ook speelt, het geeft nergens een gevoel van voldoening. Daarentegen, je kan het juist héél lang spelen. Het puzzelconcept is voornamelijk gericht op het zo strategisch mogelijk bedekken van het hele raster; een doel wat het spel niet echt duidelijk maakt. De spartaanse presentatie ondersteunt dit minimalistische gedrag. Chime is zeker niet slecht en voor die 400 punten, inclusief steun voor een goed doel, de moeite waard. Het geheel is eerder een lekker werkend mechaniek dan een lekker spelende game.

Chime · Xbox Live Marketplace - Xbox Live Arcade · gratis demo · volledige game 400 Microsoft Points (~ € 4,15)

Excitebike: World Challenge (Wii)

Na Excitebike 64, Excite Truck en Excitebots (die hier nooit is uitgebracht) keert de Excite-serie weer terug naar het begin: het originele Excitebike zelf. Een soort New Super Mario Bros. voor de crossmotorracer dus, inclusief de parcoursbouwer.

Onwaarschijnlijk genoeg is dat wel zo’n beetje alles wat er over te zeggen valt. In lijn met een versimpeling van het productieproces (meerdere sprites animeren is heel wat intensiever dan een modelletje bakken), is deze Excitebike ook driedimensionaal gemaakt. Het spel blijft nagenoeg hetzelfde. Beweeg van baan naar baan op het parcours en maak gebruik van schansen om goed neer te komen en snelheid op te bouwen.

Leuk om te doen maar de parcoursbouwer is eigenlijk, net zoals in het origineel, het hoogtepunt. Zelf een racetrack in elkaar zetten is leuk zat. Maar met Modnation Racers van twee weken geleden in het achterhoofd is dit een heel stuk beperkter. Net zoals met zoveel door Nintendo zelf uitgegeven WiiWare titels, is ook hier de prijs het probleem. Voor 1000 Wii Points is deze simpele racer te karig. Zeker, er is plezier aan te beleven. Dit is echter eerder een heruitvoering van het origineel dan een game die voortbouwt op een retroklasieker. Dat deed New Super Mario Bros. dan toch beter.

Excitebike: World Challenge · Wii-winkelkanaal - WiiWare · volledige game 1000 Wii Points (~ € 10,00)

Final Fantasy VIII (PS3, PSP)

Fithos Lusec Wecos Vinosec. Nog steeds heb ik geen idee waar het eigenlijk voor staat, maar het is de kern van de geweldige soundtrack van Final Fantasy VIII. De opvolger van het immens populaire deel VII in de rollenspelreeks maakte een eind aan de pastiche van stijlen en begon met de nu standaard ‘sciencefantasy-omgevingen’ van de serie.

Mijn grootste probleem ligt echter bij de hoofdpersoon Squall. Zelden heb ik zo’n eikel van een spelpersonage meegemaakt in een game. Ik herinner me hem nog als iemand die je ongelooflijk hard op z’n bek wilt rossen om hem wakker te maken. Al na het eerste half uur spelen is dat gevoel weer helemaal terug. Gelukkig dus dat het vechtsysteem een stuk beter is, met redelijk snelle conflicten en minder focus op het managen van statistieken. Daarentegen is het behoorlijk veel dieper dan andere delen, door het linken van magie aan je scores.

De beste prestatie van deel VIII is toch, zoals eerder genoemd, de soundtrack. FF-componist Nobuo Uematsu was met deel VII nog een beetje zoekende naar goede arrangementen, maar hier gaat hij totaal los en weet hij ook nog compleet verschillende muziekstijlen te gebruiken. Het verhaal begaat dan wel een flater aan het eind, maar de game is nog steeds de moeite waard om opnieuw door te spelen. Niet dat ik dat de fans nog hoefde duidelijk te maken, want voor de rest is dit het zoveelste ‘saaie’ Japanse rollenspel.

Final Fantasy VIII · PlayStation Network - PS One · volledige game € 9,99

Voor het volledige aanbod aan nieuwe downloads deze week kijk je op:

• Major Nelson’s blog voor de Xbox 360
• Nintendo Nieuws voor de Wii en Nintendo DSi
• PlayStation.Blog voor de PlayStation 3 en PSP.

Er is niets magisch aan games maken. Dat vermoedde ik al, maar toch. Ik speel ze nu twintig jaar en schrijf er de helft van die tijd over. Altijd ben ik mateloos gefascineerd geweest door de digitale werelden waar je figuurtjes doorheen kunt loodsen. Door de mogelijkheid om binnen dat kader emoties als verrassing en blijdschap op te roepen. Verhalen te vertellen.

Maar ik heb me ook altijd afgevraagd hoe games tot stand komen. Zelfs na ettelijke interviews met gamemakers heb ik het nooit écht begrepen. Iemand verzint een concept, dat snap ik nog. Vervolgens gaan programmeurs en tekenaars het concept realiseren. Maar hoe gaat dat dan in zijn werk? Hoog tijd om mee te doen aan de Global Game Jam. Hoe kun je beter ontdekken hoe games worden gemaakt dan door er zelf één te maken?

170 man

De Nederlandse venue van de Jam, georganiseerd door de Dutch Game Garden, is een van de grootste ter wereld. Op vrijdagavond verzamelt zo’n 170 man zich in het HKU-gebouw in Hilversum. Voorzien van slaapzakken, snacks en energiedrank zijn ze klaar om er een heel weekend door te brengen. Bijna allemaal zijn het mannen. Rond de handvol gamemakende meisjes zwermen groepjes geeks.

Veel van de participanten zijn studenten aan een gameopleiding, waarvan er de laatste jaren steeds meer zijn opgericht. Maar er zijn ook medewerkers van gamebedrijven. Ook daarvan telt ons land er heel wat. Normaal zijn zij een jaar, misschien wel twee, met een game bezig. Nu kunnen ze iets verzinnen en uitwerken in een weekend. Tot slot zijn er mensen zoals ik. Die niet echt iets relevants kunnen, maar het wel heel fascinerend vinden allemaal.

Om iedereen in de stemming te brengen wordt een keynotevideo getoond van de Britse gamedesigner Ste Curran. Hij was ooit schrijver, vertelt hij. Schrijven is veel makkelijker dan games ontwerpen, maar met games kun je iets heel nieuws maken. Alle verhalen zijn wel zo’n beetje verteld, games zijn nog volop in beweging. Je maakt constant fouten, zegt Curran, maar dat is niet erg zolang je ervan leert. Ieder slecht idee leidt naar een volgend, beter idee.

Het thema waar alle games dit jaar iets mee moeten doen is deception, misleiding. Vorig jaar was het thema ‘Whenever we are together, we will never run out of problems’. De organisatie gebruikt het om de participanten uit te dagen een verrassende insteek te kiezen. Daarnaast zijn er lokale sleutelwoorden. In Hilversum moeten we een aap, ezel of sleutel in onze games verwerken.

Brainstormen

Er worden teams gemaakt. Mijn team bestaat uit drie programmeurs, een Duitse aquarelschilder, een medewerker van het hippe game/kunstbedrijfje Monobanda en ik. We krijgen een kamer toegewezen, nummer 1204.

Allereerst brainstormen we over het thema. De Duitse schilder wil iets doen met vlinders, bloemen en schutkleuren. Misleiding in het dierenrijk. Zelf lijkt het me interessant om iets te doen met vreemdgaan, omdat games zo zelden over het gewone leven gaan.

Als de schilder ons voorbeelden van zijn werk laat zien, raken we op dreef. Kunnen we iets doen met schilderijen? Een vlieg die over een schilderij vliegt en in het hoofd van de geportretteerde persoon moet kruipen?

Een zijstraat: wat kun je doen met een kleine spelwereld waar toch veel in gebeurt? Wat als je één wereld hebt met meerdere variaties, bijvoorbeeld de vier seizoenen? Wat als je rond een globe loopt en het aan de andere kant al winter is? Wat als je de zon rondsleept en zo de seizoenen bepaalt?

Dan zegt Nick, ons programmeerwonderkind van 20: “Ik heb een idee. Met tien minuten kan ik iets maken.” De groep stemt in. Nick begint driftig te typen.

Wonderlijk proces

Tot dat punt heb ik het allemaal kunnen volgen. Het creatieve proces is mysterieus, zeker in groepsverband. Waarom worden sommige paden meteen afgekapt en kiezen we met z’n allen voor één bepaalde richting en niet een andere? Het blijft wonderlijk, maar het is tenminste een proces waar ik ervaring mee heb.

Zodra Nick begint te programmeren, wordt het allemaal een stuk abstracter. “Toen je zei, ik maak het in tien minuten, wist je toen al precies wat je ging doen?”, vraag ik later. Hij knikt. “Ik denk bij alles wat ik zie meteen na over hoe ik het zou kunnen programmeren. Dat gaat helemaal vanzelf. Zelfs als ik een film kijk.”

Het prototype dat Nick in elkaar draait ziet er niet mooi uit. De globe is een grijs vlak, het hoofdpersonage een groen krabbeltje. Maar dankzij zijn snelle opzet weten we dat ons idee mogelijk is. De ontwikkeling is nu officieel begonnen.

Programmeertaken

Ik ben benieuwd hoe de programmeurs de taken verdelen. We werken in Flash, de basis van menig webspelletje, en daarin is het kennelijk lastig om met meerdere personen aan één applicatie te werken. Dus beginnen ze ieder in feite een eigen programma, met de intentie om het later samen te voegen.

We hebben bedacht dat het wel eens heel leuk zou kunnen zijn om rond te rennen en springen met een zon aan een touwtje. Door zijn massa komt de zon traag op gang. Misschien kun je er zelfs omheen slingeren. Nick gaat met dit idee verder.

Programmeur Peter vindt dat de game moet draaien om Adam en Eva. Is de appel niet de ultieme misleiding? Wat als je in de uiteindelijke puzzel een appel aan het bekende stel moet voeren?

Toch wordt het hoofdpersonage geen slang, want we hebben nog een aap, ezel of sleutel nodig. En een aap past mooi bij het slingeren rond de zon.

Hoe de puzzel gaat werken is nog onduidelijk, maar Peter begint vast aan een vanzelf groeiende boom. Procedureel, zoals dat heet. Takken splitsen, blaadjes ontspruiten. Iedere keer dat de boom ontstaat, gebeurt dit net iets anders.

Sneeuw

In de echte wereld is het inmiddels gaan sneeuwen. Diep in de nacht sneaken onze programmeurs naar buiten om een sneeuwpop te bouwen.

Ik maak nog een rondje door het gebouw, een schijnbaar oneindige reeks kamers. Er worden totaal verschillende games gemaakt. Ik zie 2D en 3D. Strategie, puzzels, actie. Games die je in je eentje of juist tegen elkaar speelt. In één game moet je browser-popups wegklikken om punten te scoren.

Iedereen is enthousiast, hard aan het werk. En lang niet iedereen is van plan te gaan slapen. Op de begane grond is een slaapzaal ingericht. Als ik om drie uur ‘s nachts mijn slaapzakje uitrol, is er nog vrijwel niemand. Tijdens het in slaap vallen denk ik na over een aap die slingert aan een zon.

Verfijnd

De volgende dag wordt het idee verfijnd. De seizoenen worden terzijde gelegd, we versimpelen het naar dag en nacht. Dat is stiekem veel logischer.

Gamekunstenaar Simon heeft een whiteboard op de gang gevonden. We tekenen er een storyboard op. Eerst heeft de aap nog geen zon. Dan ziet hij een touwtje. Hij pakt het vast, je hoort ‘klik’ en de zon gaat aan. Vervolgens overwint de aap wat obstakels door te slingeren. Is dat gelukt, dan zoomt het spel uit en zie je de hele planeet. Vervolgens is er een puzzel die gebruikmaakt van de dag en nacht. Die ervoor zorgt dat Adam en Eva de appel krijgen.

Peter verzint dat het leuk zou zijn om een voiceover te maken, aangezien we toch een schrijver in ons midden hebben. Ik begin aan een paar zinnetjes die op bepaalde trigger points afgespeeld dienen te worden. We nemen ze op mijn iPhone op. De achtergrondmuziek is er vrijwel vanaf het begin, met dank aan Simon. Die heeft een aanstekelijk hoempapadeuntje opgeduikeld dat voor ons spel geschapen lijkt. We draaien het dag en nacht.

Thomas, de programmeur die indruk maakt door automatisch te onthouden wie welke schoenen draagt, programmeert een wolk die je met de zon kunt voortstuwen. Als de wolk ‘s nachts afkoelt gaat het regenen. Met de regen laat je de boom groeien. Voilà.

Apenheul

Regelmatig komen er mensen een kijkje nemen. ‘s Avonds merkt een dame op dat onze kamer de enige is waar het niet stinkt. Waarom dit zo zou zijn is ons een raadsel. Als ik later nog een rondje maak, valt vooral de variatie in stank op. Bij de ene game ruikt het naar zweet, bij de volgende komt de bierlucht je tegemoet. In één kamer ruikt het zelfs een beetje zurig.

Er zijn meer verschillen. Sommige teams zijn al heel ver met hun game, andere kunnen nog niet eens een prototype laten zien. Er wordt bier, Red Bull en thee gedronken. In één kamer brandt geen licht. Ik ontwaar slaapzakken in het schemerduister. In de uiterste hoek zit één jongen te tikken achter zijn scherm. “Sst”, gebaart hij.

Ook bij ons begint iedereen goed moe te worden. Steeds vaker lijkt het of de programmeurs niet naar hun scherm kijken maar erdoorheen. Er komt een filmpje voorbij van een vrouwelijke collega die wel mee zou doen aan de Jam, maar er uiteindelijk toch niet is. “Gaan we naar de Apenheul?”, vraagt een mannenstem. Ze giechelt en hapt van een banaan. “Ja.” Het laatste stuk wordt vertraagd en ritmisch afgespeeld. “Jaa, jaa, jaa.” De jongens in kamer 1204 liggen in een deuk. Nu kunnen we er weer even tegenaan.

Nachtwerk

De programmeurs storten zich op de zon, die vreemd gedrag vertoont. Geef je hem een duw, dan draait hij steeds sneller en met idiote bokkensprongen rond de planeet. Terwijl hij rustig zou moeten zweven, als een hele grote ballon. Thomas en Peter praten over de functies die ze hebben geschreven voor de positie van de zon. “Oké, print de sunrad en de radpos,” instrueert de een aan de ander.

Als het probleem eindelijk is opgelost, mogen ze de gang op om zich op elkaar uit te leven met nerf guns, speelgoedgeweren die rubberen kogels afschieten.

De Duitse schilder werkt stilletjes door. Hij is de enige van ons team die vrijwel niet slaapt. Zijn waterverfschilderijen scant hij in en bewerkt hij op het scherm. Hij maakt een bloemrijke dagversie en een griezelige nachtversie van de planeet die in het spel over elkaar heen worden gelegd.

Race tegen de klok

Zondagochtend beginnen we de race tegen de klok fysiek te voelen. De programmeurs spannen samen om de losse onderdelen te combineren. De tekeningen komen in het spel. Simon maakt nog een animatie voor het aapje, zodat het lijkt alsof hij loopt. Om drie uur moet het spel op de server staan. Regels zijn regels. We gooien een versie samen waar nog niet alles in zit. Terwijl ik hem upload, werken de programmeurs verder aan een betere versie.

Ook de uiteindelijke versie is niet af. We hebben geen tijd gehad om iets te doen met het slingeren. De obstakels zijn dus verwijderd. Nu pak je de zon, duw je de wolk, groeit de boom en pakken Adam en Eva de appel. Het is veel beperkter dan we het hadden verzonnen. Maar we hebben een game gemaakt en ik begrijp iets beter hoe dit in zijn werk gaat. Er is niets magisch aan. Je moet enthousiast zijn, samenwerken, hard werken, niet te veel slapen. Je moet fouten willen maken. Want ieder slecht idee leidt tot een volgend, beter idee.

Ons spel valt niet in de prijzen. De grote winnaar in Hilversum is Resonance, een muzikaal spel waarin je verder komt door delen van het level aan en uit te schakelen met muzieknoten. We krijgen wel complimenten voor de fraaie stijl. Niemand anders is met waterverf aan de slag gegaan.

Onze game heet So It Floats en is te downloaden voor de liefhebbers. Bekijk tot slot ook nog even de video die Simon van Monobanda maakte:

De oogst van deze week op trailergebied heeft onder andere drie debuuttrailertjes opgeleverd van zeker niet de minste games. Vooral Sega stond in de belangstelling met Vanquish en Sonic the Hedgehog 4: Episode 1. Daarnaast kwam Bethesda aanzetten met het eerste filmpje van Fallout: New Vegas.

Sonic the Hedgehog 4: Episode 1 - Debut Trailer

Gisteren werd bekend, na een actie waarbij Sonicfans tekeningen van ‘s werelds snelste egel ‘moesten’ opsturen, dat Project Needlemouse de codenaam was van Sonic the Hedgehog 4. Zoals uit de bovenstaande trailer blijkt, heeft het vervolg op Sonic the Hedgehog 3 (dat verscheen op Sega’s Mega Drive) zestien jaar op zich laten wachten. Sonicloos zijn we natuurlijk niet geweest al die jaren, maar de kwaliteit van de games liet vaak te wensen over. Vooral de driedimensionale spellen kregen slechte kritieken; de 2D-games deden het dikwijls beter. Gelukkig realiseerde Sega zich dat voordat ze Sonic weer in een ‘full-3D’-actiongame liet optreden. Ze besloot dan ook om deze zomer het eerste deel van een vervolg op een stokoude 2D- reeks uit te brengen op Xbox Live, Playstation Network en Wii Ware.

Vanquish - Exclusive Debut Trailer

Door Mad World en Bayonetta ben ik een beetje fan van ontwikkelaar Platinum Games geworden en daarom sla ik de eerste Vanquish-trailer niet over, ondanks dat deze vorige vrijdag  (net te laat voor de Trailervrijdag van die week) verscheen.

Vanquish ziet er wat realistischer uit dan de twee reeds genoemde spellen, maar ik vertrouw erop dat de game genoeg Platinum-gekkigheid herbergt om niet de zoveelste AAA-titel te zijn, maar een cultervaring voor de fijnproevers nastreeft. Ik hoop op gameplaytrailers om mijn wens te bevestigen.

Fallout New Vegas - Debut Trailer

Ik moet eerlijk bekennen dat het enige wat mij enigszins met Fallout verbindt, een T-shirt met het logo van Fallout 3 is. De debuuttrailer van Fallout: New Vegas weet bij mij dan ook niet echt een indruk achter te laten, maar fans van de serie zullen hier vast anders over denken. Bij het robotje in het begin dacht ik aan Wall-E en ik wist niet dat het iconische ‘War, war never changes’ uit Fallout afkomstig was, dus je mag me gerust een cultuurbarbaar noemen.

Voor gelijkgestemde onwetenden (of ben ik de enige?): New Vegas is geen vervolg op deel 3, maar een spin-off in hetzelfde universum, die behoorlijk dicht op de oorspronkelijke gameplay staat. De game zal daarnaast vanaf deze herfst gewoon in de winkelschappen liggen en dus niet via het downloadmodel verspreid worden.

Het is 2 juni 2009. Sony geeft, slechts een paar dagen nadat ik de afgeronde versie van mijn bachelorscriptie heb ingeleverd, een persconferentie op de E3 in Los Angeles. Jack Tretton heeft een belangrijke boodschap: ‘Play, Create, Share’. Deze tagline van Littlebigplanet is nooit bedoeld als een eenmalige slogan. Ze hebben er een genre van gemaakt dat debuteerde als LBP en wordt vervolgd door de kartracer Modnation Racers.

Niet geheel toevallig opende de inleiding van mijn scriptie met precies diezelfde slagzin. ‘Play, Create, Share’ is namelijk méér dan het uitbrengen van een game met een level-editor. Het is toolkits beschikbaar stellen; het is gamers in staat stellen zichzelf en elkaar iets te leren. Boven alles is het een community met verschillende niveaus opbouwen, behouden en aan het werk zetten. Zowel binnen als buiten de game.

Mijn scriptie had als doel het in kaart brengen van de factoren die meespelen bij het inzetten van ‘Play, Create, Share’ als model voor innovatie. Het uitgangspunt was dat Littlebigplanet in zijn eentje niet erg ver zou komen. In dit artikel probeer ik mijn scriptie op toegankelijke wijze samen te vatten.

De websites

Mijn casestudie draaide niet alleen om LittleBigPlanet, maar ook om de inspanningen van uitgever Sony en ontwikkelaar Media Molecule (Mm) om hun game draaiende te krijgen (en te houden). Ik betrok daarom twee websites in mijn scriptie als centrale onderzoeksobjecten: de blog van Media Molecule en Littlebigworkshop, de officiële website van de game. Waarom de officiële websites en geen fansites? Het ging me om de moeite die er vanuit de productiekant werd gedaan om de community te werven en geïnteresseerd te houden.

Belangrijk aan de blog van Mm waren de wekelijkse ‘Picks’. Voor de ‘Mm Picks’ kozen leden van het ontwikkelteam door gamers gemaakte levels uit, om ze op de officiële(!) blog te bespreken en promoten. Dit kon om verschillende redenen zijn: pracht en praal, technisch vernuft of simpele plezierwaarde. Daarnaast waren er de iets minder frequente ‘Creator Picks’. Hiervoor interviewde Media Molecule prominente en actieve gamers uit de LBP-gemeenschap over het werk dat ze hadden verricht. Ook deze vragenlijsten kregen een eigen blogpost.

Naast een reden om LBP nog eens in je PS3 te schuiven en de aangeprezen levels te spelen, was dit een enorme drijfveer om kwalitatief goede levels te maken en daarmee wereldberoemd te worden. Bovendien was het belangrijk in de profilering van ‘Play, Create, Share’ als slogan en genre. Het gaf aan dat een goede ‘Creator’ actief, creatief en bereid is om de handen uit de mouwen te steken. Met andere woorden: op de blog leerde je wat je moest doen om een échte LBP-fan te zijn.

Littlebigplanet’s officiële site, Littlebigworkshop, bestaat grofweg uit twee delen: de ‘Workshop’ en het discussieforum. De Workshop biedt wat eenvoudige middelen om inspiratie op te doen en simpele opzetjes te maken voor levels. Het echte werk gebeurt echter op het forum, waar een groot deel van de gemeenschap zich heeft verzameld. Het forum bestaat uit vier secties: ‘The Pod’, met nieuws en algemene discussies; ‘Play’, over het (uit)spelen van levels; ‘Create’; en ‘Share’, waar gamers zelf levels konden aanprijzen. ‘Create’ was uiteraard het belangrijkst in mijn onderzoek. Daar hielp de gemeenschap, dankzij het delen van collectieve gamekennis, niet alleen zichzelf maar ook het proces van innovatie binnen LBP mijlenver vooruit.

Gebruikersinnovatie

Innovatie in digitale media kan simpel gesteld in twee vormen voorkomen: als nieuwe ideeën voor hardware en software, en als nieuwe content vóór die hard- en software. Het mag duidelijk zijn dat het binnen de wereld van LBP draait om het tweede. Hoewel de game wordt geleverd met een aantal van Media Molecule’s eigen creaties, was vanaf het begin duidelijk dat de community het innovatieproces lopende moest houden, door zelf levels te bouwen.

Dit proces op gang brengen is makkelijker gezegd dan gedaan. Om gebruikers van een product in staat te stellen zelf te innoveren, moeten ze eerst worden voorzien van een toolkit. Het is dan de bedoeling dat een groep van ‘lead users’ deze gereedschapskist gebruikt om tot iets nieuws te komen en het proces van gebruikersinnovatie een stevige basis geeft. In het geval van Littlebigplanet door een aantal boeiende levels te maken. Het uitbrengen van een toolkit kan echter al problemen opleveren, want inzicht krijgen in de honderden aangeboden functies is niet altijd een eitje.

“Easy to learn, hard to master”, leek ook het motto te zijn van de ontwerpfunctie in LBP. Ieder onderdeel was afzonderlijk makkelijk genoeg te begrijpen (een schroef draait rond, da’s makkelijk). De mogelijkheden waren werkelijk eindeloos, zo getuigden de ingewikkelde constructies die sommige gamers wisten te bouwen. Maar wie moest de meerderheid van stuntelige klunzen dan opleiden tot ware ‘creators’?

Gamersupport

Media Molecule had natuurlijk een vijfhonderd pagina’s tellende bouwgids kunnen schrijven en daar nog wat inkomsten uit kunnen halen. In plaats daarvan maakten ze de (misschien riskante) beslissing om te vertrouwen op ‘consumer-to-consumer support’: een vrij vanzelfsprekend model waarbij consumenten elkaar kunnen helpen bij het gebruiken van een product.

Het grote pluspunt: het hoeft de producent weinig tot niets te kosten. Risico’s zijn echter dat er zich geen kleine basis van geïnteresseerde ‘early adopters’ vormt óf dat die groep zijn kennis niet deelt met de meerderheid van latere gebruikers.

Van dat laatste was in het geval van Littlebigplanet gelukkig geen sprake. Duizenden fans waren bereid hun opgedane kennis te delen en creëerden zo een gigantische database van informatie over LBP. Zónder directe invloed van Media Molecule of Sony, wiens enige substantiële inbreng het platform (het forum) was. In de ‘Create’-sectie van het officiële gameforum zochten en boden fans hulp om de editor beter te leren begrijpen. In variërende topics werd onder meer uitgelegd welke combinaties van gereedschap tot welke resultaten konden leiden. Had je een vraag of tip, dan ging je naar de kennisbank van de Workshop.

‘Play, Create, Share’ als innovatiemodel

Het proces van gebruikersinnovatie binnen Littlebigplanet is nu als volgt samen te vatten: Media Molecule en Sony brengen een game uit, waarbij wordt verwacht dat hij op de lange termijn staande wordt gehouden door de community. LBP wordt daarom voorzien van een vrij diepe gereedschapskist om levels te bouwen, maar de meegeleverde instructies zijn een stuk oppervlakkiger. Gamers moeten dus niet alleen de levels zelf maken, ze moeten ook onderling uitvinden hoe de toolkit werkt. Waarom zouden ze die moeite willen doen?

Ten eerste omdat LBP zonder leuke levels simpelweg niet veel voorstelt (en welke fan wil zijn game nu ten onder zien gaan?). Ten tweede omdat het ‘topcreators’ niet alleen binnen de game, maar ook daarbuiten bekendheid op kon leveren. Het gevolg was dat meer mensen hun levels wilden spelen. Bovendien konden andere spelers daarbij zelf nieuwe ideeën opdoen, waarmee de innovatiecyclus weer opnieuw in gang werd gezet.

Inmiddels mag wel duidelijk zijn dat ‘Play, Create, Share’ niet alleen draait om het spelen, maken en delen van levels in het spel zelf. Het gaat ook om het opdoen en delen van ideeën en het bedenken van concepten op momenten dat je de game niet aan het spelen bent. Als producent kun je hier maar beter op inspelen: geef je community niet alleen een toolkit om levels te bouwen, maar ook de middelen om onderling te communiceren op een hoger vlak.

Modnation Racers

Modnation Racers moet Sony’s volgende succesverhaal worden. De opzet is identiek genoeg: het spel valt binnen een ‘klassiek’, niet te ingewikkeld genre (eerst platform, nu kartracer) en heeft een toolkit om circuits te bouwen. Met een beperkte openbare bèta voor 100.000 mensen is United Front Games hard op weg om een community van ‘lead users’ te bouwen, al lijkt er buiten de game nog maar weinig te leven.

Misschien is dat bij deze game ook helemaal niet nodig: ik heb toevallig de bèta kunnen downloaden en de editor in Modnation Racers heeft lang niet dezelfde diepgang als die van Littlebigplanet, waarbij ik in de bètafase al werd verrast door de techniek in sommige creaties. In tegenstelling tot de toolkit van LBP levert het combineren van de talloze tools in Modnation Racers geen compleet nieuwe functies op, maar heeft het gewoon een nieuwe (al dan niet unieke) rangschikking van elementen als resultaat.

Aan de ene kant is dit een groot voordeel: de gereedschapskist van Modnation Racers is veel toegankelijker dan die van LBP en kan daardoor een groter publiek bereiken. Het kan echter ook een nadelige uitkomst hebben: de diepgang van de level editor in LBP heeft veel hardcore gamers aan de franchise kunnen binden en bovendien voor een langere tijd geboeid gehouden. Dit zie ik bij de casual kartracer niet zo snel gebeuren.

Ik gun het Sony van harte dat ‘Play, Create, Share’ een langlopend genre wordt. Zelf houd ik er wel van om wat creativiteit kwijt te kunnen in games met een editor. Maar of het daadwerkelijk een succes wordt als de toegankelijkheid te ver wordt opgekrikt? De tijd zal het uitwijzen. Modnation Racers heeft in ieder geval een behoorlijk paar schoenen te vullen.

Nieuwsgierig? Download hier (via Rapidshare) de scriptie van Marijn van Herpt.

Het Amerikaanse NPD heeft vorige week data naar buiten gebracht omtrent de prestaties van de ‘Big Three’ (Sony, Nintendo en Microsoft) in 2009. Hoewel het Amerikaanse marktgegevens betreft, is het zeker interessant hier een kleine analyse op los te laten. Gamasutra heeft dit reeds voor ons gedaan. Hieronder een samenvatting van, en reflectie op, deze info en de bijbehorende analyse.

Omzet en marktaandeel

Alle platformhouders (Nintendo, Microsoft en Sony) hebben over 2009 minder omzet gedraaid dan in 2008. De daling is voor Nintendo en Microsoft klein, Sony kent echter een omzetdaling van $1,3 miljard. Op een omzet van $5,1 miljard (in 2008) is dit een groot verlies.  De redenen van de relatief grote daling zijn:

1. Het verder wegvallen van de PS2 uit de markt;
2. 1,3 miljoen minder verkochte PSP’s;
3. De prijsverlaging van de PS3.

Wanneer we kijken naar marktaandeel zien we een voortzetting van de trend van afgelopen jaren. Nintendo groeit (van 47% naar 50%), Sony’s marktaandeel krimpt (van 30% naar 26%) en Microsoft is enigszins stabiel met een marktaandeel 24%. Het verder wegvallen uit de markt van de PS2 lijkt ook hier relevant, daar er aanzienlijk meer PS3’s verkocht zijn in 2009.

Hardware sales

Sony is namelijk de partij met de grootste stijging in verkochte aantallen wanneer we kijken naar de consolemarkt. Waar Sony in 2008 nog 3,5 miljoen PS3’s verkocht in Amerika, waren dat er 4,5 miljoen in 2009. In vergelijking met haar marktaandeel blijft Microsoft ook constant met 4,8 miljoen verkochte consoles. Nintendo heeft minder consoles verkocht maar blijft fier aan de leiding met 9,6 miljoen verkochte Wii’s, ten opzichte van 10,2 miljoen in 2008.

Softwaresales

Dat Nintendo verre van overleden is blijkt ook uit de softwaresales. Van de 158 miljoen verkochte console games in 2009, heeft Nintendo (als uitgever) er 72 miljoen verkocht. Dit betekent een marktaandeel van 46%. Over het geheel genomen (handhelds inbegrepen) heeft Nintendo 58% marktaandeel, Microsoft heeft 20% van de markt in handen, waar Sony 22% bijdraagt aan de softwaresales. Hierbij moet worden opgemerkt dat Microsoft haar marktaandeel met slechts één platform weet te bewerkstelligen waar Nintendo en Sony er respectievelijk twee en drie hebben.

Door de grotere ‘installed base’ heeft Nintendo ondertussen meer games verkocht voor de Wii dan er Xbox 360 games zijn verkocht. De tie-ratio ligt voor de Xbox 360 echter hoger, met 8,8 games per console-eigenaar tegen 6,4 games per Wii-bezitter. Hier komt bij dat Nintendo naar schatting voor 47% verantwoordelijk is voor haar eigen succes. Het aandeel first party-titels op Microsoft’s console ligt naar eigen zeggen een stuk lager, tussen de 20% en 25%. Bovenstaande draagt bij aan de toenemende kritiek van third party’s op de Wii als platform om voor te ontwikkelen.

Waar is digitaal?

Digitaal gedistribueerde videogames zijn niet meegenomen in bovenstaande analyse, dit omdat hier nog geen eenduidige data over is. Ten opzichte van 2008 is er in 2009 minder software verkocht. Dit is deels te wijten aan de handheldmarkt, maar naar verwachting heeft ‘digitaal’ hier ook een aandeel in. Verkoop van fysieke games zal voor een klein deel vervangen zijn door verkoop van digitaal gedistribueerde games. Naarmate dit marktsegment zich verder institutionaliseert wordt het ondertussen tijd dat er ook hierover betrouwbare data beschikbaar komt. Het zou toch interessant zijn om te kunnen zien hoe de verschillende platformen zich hieromtrent tot elkaar verhouden en hoe dit marktsegment zich naar verloop van tijd ontwikkelt?

Wat is het?

Cogs is een puzzelspelletje dat iedereen zal aanspreken die vroeger eindeloos in de weer was met de zogenaamde schuifraampjes. Je weet wel, zo’n ding waarbij je vierkantjes rondschoof totdat ze samen een plaatje vormden. Cogs laat zien waarom een virtuele variant van het traditionele schuifraampje veel leuker is: de puzzels vormen een machine, die je aan de praat krijgt door tandwieltjes of stoompijpen op hun plek te schuiven. Als dat lukt gaat het apparaat werken en vliegt het bijvoorbeeld weg.

Wat valt op?

Cogs spreekt me grafisch aan, met mooie klassieke donkere houttinten die worden afgewisseld met chroom of zilver. Zo heeft de game, ondanks zijn virtuele aard, toch een klassieke uitstraling. Daarnaast vind ik het een leuke vondst om het schuiven van blokken te koppelen aan het bouwen van een een machine die je werkend moet krijgen.
Het bewegen van de vierkantjes werkt heel intuïtief en de game voelt daardoor ontzettend natuurlijk aan. Zo zijn er puzzels waarbij je op zowel de voor- en achterkant van het raam een afbeelding moet maken. Ik merkte bij die levels dat ik steeds m’n telefoon omdraaide (en dus tegen de achterkant van m’n iPhone aankeek!). Als een game dat weet te bereiken, dan doet het qua beleving echt iets goed en zit het spel lekker in elkaar.

Is het wat?

Hoewel Cogs er mooi uit ziet, de puzzels uitdagend zijn en de bediening uitstekend en intuïtief werkt, heeft de game één groot nadeel. Het spel bestaat uit niet meer dan tien levels die je krijgt voor €0,79. Wil je doorspelen, dan betaal je daarna nog een aantal keer hetzelfde bedrag voor steeds weer tien levels. Je kunt de puzzels wel in verschillende vormen spelen (zo kort mogelijke tijd, zo weinig mogelijk zetten), maar toch blijft het wat karig wat je voor je geld krijgt.
Hoewel Cogs qua concept een leuke game is, voelt de prijs/kwaliteitverhouding nog niet helemaal optimaal. Het is te hopen dat Chillingo, qua prijsstelling, nog wat aanpassingen doet om de game écht aantrekkelijk te maken.

Prijs: €0,79 voor de eerste tien levels, daarna weer €0,79 per tien levels (App Store Link)

Of je nu een fanatieke Bashers-lezer of voor de eerste keer bij ons bent aanbeland, je maakt bij deze kans om een gloednieuw Bashers-shirt te winnen.

Bashers groeit momenteel erg hard en we hebben jouw feedback nodig om de richting van de site bij te sturen. In de survey kun je ons wat meer over jezelf vertellen, maar we willen met name weten wat je goed of slecht vindt. Hoe denk je bijvoorbeeld over de podcast en andere wekelijkse rubrieken? En hoe sta je tegenover meer Bashers-events in de toekomst, zoals het debat? Al die feedback is meer dan welkom. Dus…

Doe mee aan de Bashers-enquête
Update: Bedankt voor de vele reacties. We hebben ontzettend veel geleerd, de enquête is nu afgerond. Inhoudelijke reacties hieronder zijn nog steeds welkom.

Onder de inzendingen verloten we een Bashers T-shirt. Als je wint ben je de eerste die met dit shirt over de boulevard kan flaneren. Overigens: wie nog een shirt tegoed heeft van de podcastprijsvraag vorig jaar hoeft niet te vrezen. Jouw shirt komt er nu echt snel aan.

Natuurlijk staan de reacties hieronder ook volledig open voor je ideeën en suggesties. En mocht je geïnteresseerd zijn in de resultaten van de enquëte, volg ons dan op Twitter of Facebook. Alvast bedankt!

Over Dune 2: “Dune II was de eerste titel waarin je met de muis troepen kon besturen zoals wij dat nu allemaal gewend zijn binnen het RTS-genre. Je klikte op een unit en kon deze vervolgens verschillende opdrachten geven. Ook was het mogelijk om gebouwen te maken waarmee je weer nieuwe troepen kon maken. Voor geld moest je spice oogsten. Dit zijn allemaal spelelementen die nu niet meer weg te denken zijn uit het RTS-genre.” Lees de rest op G4M3.nl.

Als eerste behandelen we het gamenieuws van deze week: Mass Effect 2, het onderzoek van David en natuurlijk de iPad. Daarna de sitereacties en tweets, en tot slot hebben we het over de Global Game Jam.

Aan tafel dit keer Menno Schellekens, David Nieborg en ondergetekende. De Bashers-tune is gemaakt door Tuur Hendrikx van Sonicpicnic. Deze aflevering duurt ongeveer 1 uur.

Abonneer je direct op de feed of via iTunes, download de nieuwe aflevering los of luister in je browser naar de podcast met de onderstaande speler.

Over tien dagen beginnen de Olympische Winterspelen en inmiddels hoort daar vanzelfsprekend een game bij. De meningen over Vancouver 2010 zijn nogal verdeeld. Dat er meer onvoldoendes dan voldoendes gevallen zijn, geeft natuurlijk te denken.

“SEGA laat het goud, zilver en brons liggen door onderweg meerdere fouten te maken. […] Je krijgt niet het heldengevoel van de Winterspelen door dit spel, terwijl dat toch echt de bedoeling is. Jammer maar helaas, blijf wat mij betreft ver uit de buurt van dit stukje digitaal leedvermaak.” - Micyou - cijfer: 4,0

“Vancouver 2010 zorgt in de aanloop naar de echte Olympische Spelen voor sneeuwfun in de huiskamer. […] De invoering van het first-person camerastandpunt, de realistische omgevingen en het wegvallen van het buttonbashen zorgen nog eens extra voor positieve puntjes waardoor deze Olympische game toch wel de moeite waard is om in huis te halen.”- Next-Games - cijfer: 7,2

Overdrijven is ook een ‘sport’

Dat ‘kwantiteit’ en ‘kwaliteit’ niet inwisselbaar zijn, wordt in sommige gevallen pijnlijk duidelijk. Vancouver 2010 wordt geadverteerd als een game met “veertien sporten!”. In de praktijk is dat echter een ballonnetje dat doorgeprikt dient te worden.

“[D]e variëteit van de onderdelen is bedenkelijk; er zijn drie onderdelen waarbij je dezelfde bobsleebaan afgaat (rodelen, skeleton en tweemansbob) en maarliefst zeven onderdelen waarbij je op ski’s of met een snowboard zo snel mogelijk aan de finish moet komen.” - Xboxworld - cijfer: voldoende

“De sporten biatlon, crosscountry skiën, curling, kunstrijden, ijshockey, Noordse combinatie, en langebaanschaatsen zijn niet in het spel speelbaar, wat toch wel wat weinig is.” - XGN - cijfer: 4,8

“Op papier klinkt veertien verschillende sporten indrukwekkend, maar in de praktijk kun je dat getal makkelijk door twee delen. Het slalommen op de ski’s of op het snowboard levert hetzelfde gevoel op, het verschil tussen de tweemansbob of het rodelen is klein en shorttracken kan op een afstand van 500 of 1500 meter.” - Insidegamer - cijfer: 5,0

Buttenbashen

Wat SEGA met Vancouver 2010 (volgens sommige recensenten) wèl goed heeft gedaan, is de besturing onder handen nemen die bij vorige Olympische Spelen-games de controller naar de vaantjes hielp. Het zogenaamde ‘buttonbashen’ is niet verdwenen van de virtuele aardbol, maar wel verminderd. Dat dit echter niet de algemeen heersende ervaring is, wordt al snel duidelijk.

“Met dit soort games verwacht je natuurlijk dat je veelvuldig zal moeten ‘button-bashen’. In Vancouver 2010 wordt dat (gelukkig) een beetje beperkt. In de ski afdalingen en bij de bobslee zal je in het begin om op snelheid te komen even flink op de knoppen moeten rammen, maar daarna is het over. Het enige onderdeel dat dus totaal overgeleverd is aan ‘button-bashen’ is de 500 meter Short Track.” - Gaming Only - cijfer: 4,5

“Het ouderwetse geram op de toetsen is ook weer aanwezig, maar men heeft gelukkig niet al te veel met deze rage uit de jaren 90 in dit spel weten te doen.” - Evilgamerz - cijfer: 5,2

“Wat ook al is gebleken in de vorige versie van het spel, komt nu ook weer terug in Vancouver 2010. Zo moet je wanneer je wilt gaan bobsleeën zo vaak en snel mogelijk op kruisje drukken om een goede start te krijgen. In mijn ogen is dit toch een minpunt aangezien […] de makers hier weinig verbetering in hebben kunnen brengen.” - Techzine - cijfer: 6,5

In totaal

Vancouver 2010 voor de Xbox 360 ontvangt een gemiddelde van een 4,9 van de Nederlandse gamepers. Deze beoordeling is gebaseerd op 12 recensies, waarvan één zonder cijfer.

Het hoogste cijfer is de 7,2 van Next-Games, het laagste een 3,5 van Gamebreak.

Ga naar de Vancouver 2010-pagina op Gamehype voor alle recensies en cijfers. Staat jouw recensie er nog niet bij, meld hem dan via de site.

Bekijk de top tien (of een van de platformspecifieke lijsten) bij Dutchcharts. En klik verder voor mijn analyse van de marktontwikkelingen en het koopgedrag van de Nederlandse consument.

Minimale veranderingen sluiten de maand januari af

Van echte verrassingen hebben we de afgelopen weken, zo niet maanden, niet meer mogen spreken. Modern Warfare 2, een woord dat tegenwoordig net zo vaak gebruikt wordt als ‘sneeuw’ bij de eskimo’s, blijft het wonderbaarlijk goed doen. De enige nieuwkomer deze week is Bioware’s Mass Effect 2, wat absoluut een aanrader is.

Voor de rest kenmerkt de lijst zich met name door de gevestigde orde, waaronder natuurlijk Mario & Sonic op de Olympische Winterspelen. Volgens mij moet dit een van de meest succesvolle titels uit SEGA’s portfolio zijn, sinds de hoogtijdagen van het Megadrive-tijdperk. Ook Nintendo blijft genieten van het succes van Mario en kornuiten, die steevast korte metten maken met de concurrentie.

Deze maand worden we in ieder geval wel getrakteerd op een hoop leuke titels… Welke? Heavy Rain (Playstation 3), Bioshock 2 (Xbox 360 en Playstation 3) en SEGA’s Aliens vs. Predator, om er maar enkele te noemen. Februari lijkt een leuke maand te worden! Tot volgende week.

Januari is nog maar net voorbij, of daar is plots de eerste grote lading nieuwe games. Voor het eerst dit jaar kunnen we niet alles ineens opsommen, dus houden we het bij de belangrijkste nieuwe releases: Star Trek Online, Dante’s Inferno en Final Fantasy Crystal Chronicles: The Crystal Bearers (een game met een titel die zowat even lang moet zijn als de speelduur). Het volledige overzicht van nieuwe releases vind je na de klik.

DS

Astro Boy: The Video Game
MX vs. ATV Reflex
The Princess and the Frog

PC

Star Trek Online

PS2

Astro Boy: The Video Game

PS3

Karaoke Revolution
Dante’s Inferno
MX vs. ATV Reflex

PSP

Astro Boy: The Video Game
MX vs. ATV Reflex

Wii

Astro Boy: The Video Game
Endless Ocean: Blue World
Final Fantasy Crystal Chronicles: The Crystal Bearers
The Princess and the Frog

Xbox 360

Dante’s Inferno
MX vs. ATV Reflex

Elke zondag geeft Sander van der Vegte een samenvatting over de meest interessante gebeurtenissen uit de wereld van onafhankelijk ontwikkelde games: de indie-wereld.

Deze week gaan we verder waar we de vorige keer gebleven waren. Ik vertelde hoe de maker van Qwak zijn spel tegen elke prijs verkocht. De resultaten zijn bekend en opzienbarend! Ter vergelijking zijn de verkoopcijfers van het indie-kanaal op de Xbox 360 ook meegenomen. Verder is er een Metal Gear Solid-achtige sluipgame, genaamd Frozen Synapse, onthuld.  We hebben nog een uitgebreid artikel over Britsoft van de gerespecteerde krant The Guardian, het bijzonder vage werk van Connor Kimbrough wordt samengevat en we sluiten af met verschillende lijsten waar nog veel meer informatie in staat. Kortom: leesvoer om te lezen!

Verkoopcijfers

Het indie-wereldje houdt zich vooral met zichzelf bezig, zou je oneerbiedig kunnen zeggen. Maar het feit blijft dat deze mensen een redelijke doorsnee groep gamers vormen. Het is daarom des te interessanter om de verkoopresultaten van hun eigen producten te bekijken. Zo blijkt dat zombies nog steeds een populair onderwerp zijn. A GAM3 W1TH Z0MB1E5 heeft in niet al te lange tijd ruim $112,000 verdiend. Een aardig zakcentje, als je student bent. De maker van Qwak, wat ik vorige week besprak, heeft zijn verkoopcijfers bekendgemaakt. Helaas ziet het er voor hem minder rooskleurig uit… Van de 271 verkopen hebben 240 personen slechts één cent betaald! Dat sommige bedrijven die indie-achtig overkomen toch echt wat groter zijn opgezet bewijzen MumboJumbo en Popcap, waarbij de eerstgenoemde $4.6 miljoen mag vangen wegens een contractbreuk.

• Lees meer over de verkoopresultaten van Xbox Live Indie Games.
• Bekijk de resultaten van de “betaal wat je wilt” Qwak actie.
• Meer over de rechtzaak tussen MumboJumbo en PopCap.

Frozen Synapse

Stel je voor dat je een sluipgame als Metal Gear Solid kan vertalen naar een top-down tactical shooter. Frozen Synapse is het gelukt en biedt een behoorlijk origineel concept. Verschillende manschappen kun je vergaande orders geven, waarbij het zaak is om de keuzes van de tegenstander te voorspellen. De potentie van dit spel is enorm. Als het goed uitgevoerd wordt, zou het me niks verbazen als we over een jaar (of iets langer) een soortgelijk spel op XBLA of PSN zien. Lezers die een minder spannende (maar wel gratis) game willen spelen kunnen Sheep proberen. Schaapherderen was nog nooit zo leuk. En anders probeer je de 2D-platformer TowerClimb, waarbij procedureel gegenereerde levels je (in theorie) eeuwig kunnen bezighouden.

• Speel Frozen Synapse (Windows)
• Speel Sheep (Windows)
• Speel TowerClimb (Windows)

Britsoft

De Engelse krant The Guardian heeft een leuk artikel geplaatst en daarmee een categorie aangemaakt die voor mij onbekend was: Britsoft. Van verschillende grote ontwikkelaars en uitgevers in Engeland is er een flink aantal begonnen op een zolderkamertje. Als we het artikel moeten geloven komt deze trend weer terug en zal derhalve zorgen voor de terugkeer van ‘Britsoft’. Het verteld over de geschiedenis van gameontwikkeling in Engeland en laat een aantal indie-developers van nu aan het woord. Erg patriottistisch, maar voor degenen die hier niet het fijne van weten is het best een aardige samenvatting.

• Lees het artikel op The Guardian over Britsoft.

Het werk van Connor Kimbrough

Hij is beter bekend als ‘Beef’ of ‘Professor Dead’. Het werk van Connor Kimbrough wordt op TIGSource eens nader bekeken. De verschillende games, vaak 2D-platformers, hebben vaak vreemde invalshoeken. Neem nou European Hand Love With Boy, waarbij je aids van de hand van het personage moet krijgen zodat hij zichzelf weer kan aftrekken. Of TimmyTimmyTimmy, waarbij Timmy (ik ga er even vanuit dat hij zo heet) bij het verlaten van het scherm “Tuesday” zegt. De spellen van Connor zijn vooral probeersels die een bepaald element uitproberen. Noem het kunst, noem het een prototype. Ik noem het vooral: vaag maar interessant.

• Bekijk het werk van Connor Kimbrough.

Overzichten

We staan nog met één been in het vorige jaar, blijkt uit de vele overzichten die dagelijks aan me voorbijkomen. Er zit verdraaid veel moois in al deze lijsten, dus een selectie maken zou geen recht doen aan de achterblijvers. De IndieGames-blog zet adventuregames in het zonnetje die zijn gemaakt met de Adventure Game Studio. Het spel Death Wore Endless Feathers (Disk 1) heeft bijvoorbeeld een aardige glimlach op mijn gezicht getoverd. Verder een shitload aan interviews. Voor de geeks onder ons een lijst van winnaars van de ‘Ascii Dreams Roguelike’-wedstrijd. Tip van de sluier: Een ascii-versie van Doom heeft gewonnen!

• De Adventure Game Studio awards.
• Veel interviews met indie ontwikkelaars.
• De winnaars van de Ascii Dreams Roguelike competitie.

Ik houd van games met een verhaal. De nieuwste trailer van Heavy Rain sla ik daarom niet over in deze Trailervrijdag, net zoals het beeldmateriaal van Assassin’s Creed II-uitbreiding Battle of Forli. Van de afsluiter word ik minder vrolijk: er verschijnt wéér een sudoku-game op DSi Ware.

Heavy Rain - To Catch a Killer Trailer

Soms mis ik de Playstation 3 in mijn collectie. Heavy Rain wordt zó tof en ik zal die game niet kunnen spelen. Mijn voorliefde voor verhalen in games is echter niet zo overdreven sterk dat ik  - pak ‘m beet - 350 euro neer ga leggen voor deze ervaring. De trailer maakt het me echter niet gemakkelijk om dat geld (dat ik eigenlijk wil besteden aan een E3-reisje) op mijn spaarrekening te houden.

Ik vrees dat Heavy Rain een culttitel wordt, ondanks de potentie die het heeft om ook niet-gamers te bereiken. Hopelijk ondergaat de game niet hetzelfde lot als de ambitieuze interactieve film Late Fragment, waarvan ik voor het laatst iets heb gehoord in Tuschinski.

Assassin’s Creed II - Battle of Forli DLC Launch Trailer

Nog een gebrek waarmee ik kamp, is dat mijn Xbox 360 niet verbonden is met het internet. Oftewel: Xbox Live gaat totaal aan me voorbij en zo ook de downloadable games, DLC en patches.

Op het moment ben ik bezig álles in Assassin’s Creed II te verzamelen, omdat zelfs dat leuk is. Het nieuwe avontuur (Battle of Forli genaamd) dat in bovenstaande trailer wordt geschetst, zou desondanks niet geheel ongewenste afwisseling bieden. Dat Ezio in ‘Sequence 14’ (het laatste hoofdstuk van de game) opeens gezichtsbeharing had, ging mij bijvoorbeeld iets te snel. Hopelijk biedt ‘missing chapter’ Battle of Forli net iets meer diepgang in Ezio’s levensverhaal en verschijnt het, net zoals bij de Grand Theft Auto IV-DLC, ook op een schijfje.

Sudoku 4Pockets - Debut Trailer

Tussen de 85 programmaatjes in de Europese Nintendo DSi Shop zitten vijf sudoku-applicaties en blijkbaar komt er met Sudoku 4Pockets binnenkort een zesde aan. Blijkbaar is het gemakkelijk om daarmee geld te verdienen, al betwijfel ik of de sudoku-spellen goed verkopen met zoveel concurrentie.

Ik heb op de DS enkel sudoku’s opgelost in de eerste Dr. Kawashima’s Brain Training, maar het kon me nooit overtuigen van de papieren versie af te stappen. Sudoku 4Pockets doet mij nog meer deze mening aanhangen, want mijns inziens doet deze game alles verkeerd: er wordt gestrooid met hints, het antwoord is ‘met een druk op een knop’ te bekijken en er is geen handschriftherkenning. Nintendo, doe iets tegen die stroom van zwakke sudoku-games, for god’s sake.

Een speciale podcast in een nieuw format: 4 Bashers, 1 Game. We kiezen een game waar veel discussie over is en bespreken die met z’n vieren in een podcast. Als eerste behandelen we Bayonetta, het jongste spel van Platinum Games dat een perfecte 10 kreeg van Edge, waarvan ik van denk dat niemand erop zit te wachten en waarvan Joe helemaal gek is.

Aan tafel zitten Joe van Burik, Vincent Leeuw, Noël Hamer en ondergetekende. Na een korte inleiding is het eerste onderwerp dat we bespreken het personage Bayonetta en haar stijl (2:30), dan gaan we over op de subtiliteiten van de gameplay (11:15), bekijken we hoe de game past in de reeks die Platinum heeft gemaakt (35:30) en gaan we langzaam over naar de conclusie (48:00).

Abonneer je direct op de feed of via iTunes, download de nieuwe aflevering los of luister in je browser naar de podcast met de onderstaande speler.