Baszka von Hanff

Nowy Rok - Rok Smoka...

2012-01-24T19:58:00.002+01:00

Zaczął się Nowy Rok... Według horoskopów ma być szczęśliwy, według mnie też taki będzie, bo jak mawia mój Brat: każdy ma to co chce...
Październik listopad i grudzień upłynęły mi w coraz gorszym samopoczuciu. Serce zaczęło mnie z powrotem boleć i to tak mocno, że zdecydowałam się na wizytę u kardiologa. Pani doktor, skądinąd zacny człowiek, natychmiast wyznaczyła mi termin, 2 lutego, na kolejny pobyt w szpitalu, kolejną koronarografię i kolejne stenty, tym razem dwa, po cichu mówiąc o potencjalnej niemożności założenia tych ostatnich z powodu zbyt cienkich naczyń, jakie podobno mam... Od paru tygodni chodziłam z tą datą w sercu, czując się coraz gorzej i coraz gorzej śpiąc... Swoisty rekord padł w nocy z niedzieli na poniedziałek: zasnęłam dopiero o 5.50.
Spałam do południa i obudziłam się jasna, z uśmiechem na ustach, z decyzją w sercu: Jestem zdrowa. Nie pójdę do szpitala. Zrobiło mi się lekko. Depresja odeszła gdzieś daleko a ja znów potrafię uśmiechać się do drzew. To nie znaczy, że nic dla siebie nie będę robić, nie.
Od wczoraj chodzę spać o 23, by dać szansę swojemu ciału na regenerację. Stosuję się do zaleceń mojej akupunkturzystki i jem tylko ciepłe i gotowane, nie używam cukru, piję olej lniany i codziennie przyjmuję sól magnezową, ohydne w smaku, ale co tam... No i chodzę, świadomie, głęboko oddychając. Do tego raz w tygodniu qi gong... Czuję się duuuuuuuuużo lepiej, o czym z przyjemnością donoszę w Nowym Roku, Roku Smoka... :)

Chwile...

2012-01-04T12:54:00.001+01:00

Otwieram oczy. Za oknem szaro. Silny wczorajszy wiatr zasnuł niebo chmurami...

Nadzwyczaj szybko wracam do posennej świadomości siebie. Kiedyś trwało to dłużej, przysparzając trudności z przytomnością. Teraz wystarczy ułamek sekundy, i jestem. W pełnej gotowości. Pomiar ciśnienia: 100/49, puls 60. Czuję się dobrze, choć wiem, że gdy tylko wstanę moje serce zaprotestuje bólem; nie lubi pionizacji chyba.

I tak się czuję od dłuższego czasu, zupełnie jakby w moim sercu nie było chęci życia. Jest chęć leżenia. Oczywiście byłam u kardiologa. Przed Świętami. Moja pani Doktor, tym razem ordynatorka w szpitalu, gdzie już byłam dwa razy, posłuchała, obejrzała i zaprosiła na wizytę: 2 lutego. Na kolejną koronarografię, by sprawdzić, czy można będzie jeszcze udrożnić moje naczynia wieńcowe kolejnymi stentami. W planie są jeszcze dwa. A jeśli się okaże, że naczynia są zbyt cienkie to "obwodnica" pozostaje...

Nie sypiam dobrze...

Noszę w sobie lęk...

Są chwile, kiedy strach paraliżuje mnie tak mocno, że kroku zrobić nie umiem...

A za oknem słońce, chmury zniknęły. I tylko patrzeć, jak bociany przylecą... Bo zimy w tym roku to chyba nie będzie... :)

Czasem...

2011-12-14T10:20:00.000+01:00

Czasem ogarnia mnie Smutek. Maleńki. Przychodzi z jakimś dźwiękiem, obrazem, niespodziewanym i nie typowym skojarzeniem. I rośnie, wypełniając mnie po brzegi aż do łez, by nadmiarem wylać się oczami...
Wczoraj dotarło do mnie, jak bardzo tęsknię za Olą i Natalią. Uświadomiłam sobie, że to już bez mała 10 lat minęło a już nie pamiętam, jak wyglądają...

Czasem ogarnia mnie Zachwyt. Ogromny. Kiedy, mimo chłodnego poranka, słońce grzeje tak mocno, pieszcząc moją skórę ciepłem, a światło wypełnia każdy zakątek widzianego z okna krajobrazu... Każdy zakątek duszy...
Czasem ogarnia mnie Spokój...

... i tak trudno jest uwierzyć w Anioły...

2011-11-05T11:51:00.000+01:00

Mam za sobą okropną noc, pełną bólu i strachu... Moje serce buntowało się bardzo, krzycząc bólem, protestowało przeciwko, nie wiadomo czemu, bo zbyt dużo czynników wchodzi w grę, bym mogła dojść przyczyny. Dzisiaj zmęczony spokój, ciśnienie niskie, senność umysłu. A przecież myślę...
Może to Listopad, trudny miesiąc; piękna słoneczna pogoda i wiatr będący, dowodem na duże różnice ciśnień? Może błąd dietetyczny: zjedzone z ogromnym smakiem grzanki-zapiekanki, tak jak lubię z serem i czosnkiem, oddane nocą Bogom? Może stres wywołany bliską już podróżą do Lublina? Na ważną dla mnie uroczystość z jednoczesną nieobecnością drogich mi osób? Albo zmęczenie po ostatnim warsztacie w Białymstoku?
Doprawdy, nie wiem...
Są wokół mnie bardzo blisko, trochę dalej, lub całkiem daleko: Ludzie. Zawsze gotowi do pomocy, udzielający mi jej nie dlatego, że o nią proszę, tylko tak, po prostu, bo widzą, że jej potrzebuję...
Mam głęboką świadomość, że Wszechświat opiekuje się mną, dbając o moje potrzeby. Wdzięczna jestem Wszechświatowi i Ludziom, za wszystko, co dla mnie robią.
I tylko tak trudno mi uwierzyć w Anioły...
Nie przychodzą, gdy bardzo ich potrzebuję. Nie pomagają, gdy zwijam się w cierpieniu. Nie ma ich?
Moimi Aniołami są Ludzie.

Bezsenność...

2011-10-05T20:20:00.000+02:00

Pogoda ostatnio dopisywała; dziś tylko lekkie zachmurzenie, i chociaż słońce mocno dopieka w powietrzu czuć Jesień... Październik. Kolejny miesiąc mojego nic nie robienia. Ruszam jednak do pracy: z uważnością. Będę robiła wszystko, co w mojej mocy, by dać z siebie jak najwięcej przy jednoczesnej ochronie siebie i swojego serca...
Od pewnego czasu nie wychodzi mi zasypianie. Zawsze byłam nocnym markiem, jednak ostatnio biję wszelkie rekordy nie możności zasypiania: przychodzi wieczór a mój umysł jest jasny i w pełnej gotowości do wszystkiego, oprócz spania. Odeszłam od dziennych drzemeczek, w nadziei, że zmęczenie skłoni mnie do snu - gdzie tam... Nic nie działa. Już od dawna wiem, że denerwowanie się tym stanem niezasypiania pogłębia go, więc czytam długo, bawię się komputerkiem, i dopiero kiedy ciało odmawia posłuszeństwa kładę się do łóżka. I oczywiście kręcę się jeszcze z godzinę zanim zasnę...
Czy jest na to jakaś rada? Ktoś ma pomysł?

No, to mamy wrzesień...

2011-09-05T20:10:00.001+02:00

Dziś, po mocno upalnym dniu, przyszła burza. Najprawdziwsza: z piorunami i silną ulewą. Teraz jest cichutko, powietrze jest czyste, rześkie; można wreszcie szeroko otworzyć okna...
Od tygodnia rezyduję u znajomej w ładnym apartamencie, na skraju Wrocławia, w dzielnicy domków jednorodzinnych. Wczoraj na zakupo-spacerze z Ewą, ze zdziwieniem odnotowałyśmy stado kur na jednym z podwórek. Cicho, sennie, przyjemnie, a niektóre domy tak piękne, że aż :)
Jestem tu od tygodnia. Miałam czas refleksji, nie mówienia, obcowania ze sobą. I wystarczy :)

Jakoś tak jest, że do życia podchodzę jak do lekcji. I zawsze ciekawi mnie bardzo: czym będzie tym razem nowe doświadczenie. Zaraz na początku pobytu potrzebowałam kupić sobie to, i owo. Dzielnie zeszłam, z siateczką, z drugiego piętra do sklepiku za rogiem, bliziutko; no i okazało się, że sklepik jest własnie w likwidacji a towaru nie ma, przyszło mi więc podreptać do następnego. Szłam, i szłam, i szłam. Widząc, że blisko nie jest zrobiłam zakupy na tydzień. Z ciężką siatką wracałam do domu, sapiąc, stękając i przystając... Potem długo odpoczywałam...

Przypomniała mi się ostatnia rozmowa z moją Kardiolożką...
Zadałam proste pytania: W jakim stanie jest moje serce? I czy wróci kiedyś do normy?
Dowiedziałam się wtedy, że pomimo ogromnej radości Pani Doktor z wyraźnej poprawy, moje Serce utraciło 25% swojej sprawności. Są w nim nieodwracalne zmiany w mięśniu sercowym i naczyniach... I już nie wróci do normy. Takie zostanie, na 3/4, jak walc...
Wyjątkowo dotkliwe jest dla mnie godzenie się z tym faktem...

Kiedy, na początku, słyszałam o trzech miesiącach powrotu do normy, myślałam sobie, spokojnie, to tylko urlopik zdrowotny. Potem była mowa o pół roku. W szpitalu: o roku. Roku stabilizacji: nie wyleczenia.

Mądry król Salomon ujął to tak: "To, co krzywe, nie da się wyprostować, a czego nie ma, tego nie można liczyć...". Powiedział jeszcze to; " Cóż przyjdzie człowiekowi z całego trudu, jaki zadaje sobie pod słońcem? Pokolenie przychodzi i pokolenie odchodzi, a ziemia trwa po wszystkie czasy. Słońce wschodzi i zachodzi, i na miejsce swoje spieszy z powrotem, i znowu tam wschodzi. Ku południowi ciągnąc i ku północy wracając, kolistą drogą wieje wiatr i znowu wraca na drogę swojego krążenia. Wszystkie rzeki płyną do morza, a morze wcale nie wzbiera; do miejsca, do którego rzeki płyną, zdążają one bezustannie.
Mówienie jest wysiłkiem: nie zdoła człowiek wyrazić [wszystkiego] słowami. Nie nasyci się oko patrzeniem
ani ucho napełni słuchaniem. To, co było, jest tym, co będzie, a to, co się stało, jest tym, co znowu się stanie: więc nic zgoła nowego nie ma pod słońcem. Jeśli jest coś, o czym by się rzekło: "Patrz, to coś nowego" - to już to było w czasach, które były przed nami. (...)"

W środę wracam do Siechnic. Pod opiekuńcze skrzydła Ewy :)

Czy odważę się kiedyś zatańczyć walca? Chyba już nie...

Pożegnanie z Wolimierzem...

2011-08-16T17:56:00.000+02:00

Co by nie mówić, nie było łatwo... Nie sądziłam, że aż tak przywiążę się do miejsca, do domu, do widoku góry na horyzoncie, nie sądziłam... Z ciężkim sercem pożegnałam gościnny dom Hani i Piotra. Lecz przecież nie mieszkam na końcu świata: zawsze mogę wpaść do Wolimierza, by spotkać miłe sercu dusze :)
Moje serce. Jest i bije. Rutyna codziennego łykania leków już nie przeszkadza a wypoczynkowy tryb życia, jaki ostatnio wiodę, w Siechnicach, sprawia, że zapominam o sercu. I dopiero kilka szybszych kroków albo za ciepła kąpiel, przypominają, że to moje serce niekoniecznie dobrze funkcjonuje...
Od września wracam do Vedic Art i tak się z tego cieszę, że aż... A poza tym: słońce przypomniało sobie, że jest lato i grzeje pięknie, i rozświetla cały świat. A nocą świeci księżyc. I spać nie daje :)
Księżyc w Siechnicach wyglądał wczoraj tak:

Leczenie...

2011-06-18T03:14:00.000+02:00

Byłam wczoraj u kardiologa... Po bardzo długim i bardzo dokładnym badaniu serca miła Pani Doktor wreszcie wyjawiła mi, o co tak naprawdę chodzi z tym moim sercem. Kłopoty są dwa: choroba niedokrwienna serca i arterioskleroza. Dwa grzyby w barszcz to stanowczo za dużo. Łykam posłusznie, garściami pigułki mając przy tym mnóstwo wątpliwości... Zastanawiam się, czy bilans jest równy? Czy dopomaganie sercu kosztem nerek i wątroby, narażonych na uszkodzenie lekami na serce, jest celowe?
Tym bardziej, że znalazłam dziś dziś w Internecie ciekawy artykuł:
o znamiennym tytule: Brak dowodów na występowanie korzyści z obniżania ciśnienia tętniczego poniżej „standardowego” progu 140/90 mmHg.
Od wielu lat "leczono" mnie na za wysokie ciśnienie. Nie bez powodu użyłam cudzysłowu, bo czy można leczeniem nazwać utrzymywanie wartości ciśnienia na poziomie X przy pomocy tabletek? Czy w ogóle istnieje lekarstwo na za wysokie ciśnienie? Czy istnieje lekarstwo na moje serce???
Czuję się dobrze, gdy nic nie robię. Dziś wyszłam z domu i normalnym krokiem zeszłam z drugiego piętra, zrobiłam około stu metrów i pokornie, wolniutko wróciłam z powrotem, czując dotkliwy ból między łopatkami... Normalnym krokiem przecież szłam...
Zawodzi mnie system wczesnego ostrzegania. Praktycznie go nie mam. Dopiero PO wysiłku dowiaduję się, że to było dla serca za dużo. Zaczynam się bać...
Miła Pani Doktor zleciła wykonanie 48 godzinnego EKG, aparatem Holtera i codzienne monitorowanie ciśnienia i pulsu. Ciśnienie mam dobre, puls za szybki. Gdzie się to moje serce wyrywa?
Zmęczenie (z cyklu Słowniczek Uczuć)
Idąc
Nogami
Obracam
Ziemię
A
Ona
Taka
Ciężka
...

Dziś na obiad... :)

2011-06-16T16:10:00.000+02:00

Dziś na obiad: spaghetti z sosem pomidorowym i serem gorgonzola...

Weź (na dwie osoby) trzy średnie pomidory, obrane ze skórki, trzy ząbki czosnku, cztery łyżki oliwy z oliwek. Oliwę rozgrzej w rondelku, włóż pokrojone w kostkę pomidory i drobno posiekany czosnek, poduś około 5 minut, do miękkości. Nastaw wodę na makaron, dodaj łyżkę oliwy, która zapobiega sklejaniu się makaronu. Posól. Do gotującej się wody włóż pół paczki makaronu ( ok. 250 g.) ugotuj, jak lubisz, al dente lub do miękkości. Dopraw sos solą, odrobiną cukru, pieprzem czarnym, mielonym i szczyptą ziół prowansalskich. Możesz dodać sosu sojowego, jak ja. Sos zagęściłam jedną łyżeczką mąki, rozmieszaną w pół kubeczku zimnej wody. Gdy makaron jest gotowy, włóż go do miseczki, najlepiej zrobionej przez Ulę Bugajewską :), na makaronie połóż tyle gorgonzoli, ile chcesz, polej gorącym sosem. Na koniec posyp pokrojonym cieniutko porem. A po posiłku wypij herbatę malinową w wersji hot lub cold, jak lubisz...

PS. A zanim zjesz, czekając aż wystygnie, możesz zrobić zdjęcie i napisać o jedzeniu na blogu... :)
PS.2 ... A jeśli wciąż jest za gorące, zagraj raz w Zumę na FB i popraw swój wynik :)
Smacznego :)

Byłam w Świeradowie, byłam w Wolimierzu

2011-06-06T21:27:00.000+02:00

Byłam w Świeradowie. Gościnność Moniki i Darka przeszła moje wszelkie oczekiwania: przyjęta i traktowana byłam po królewsku. W pięknym pokoiku z widokiem na góry Izerskie, w ciszy i spokoju, oddawałam się słodkiemu nic nie robieniu. Ruskie pierogi własnoręcznie ulepione przez Monikę były przemniamuśne :) I czas tak szybko minął... :)

Byłam też w Wolimierzu: Czerwony Dom jak zawsze piękny. Zadbany, spokojny, czeka na mnie :) Wróciłam zadowolona. Wdzięczna jestem Doro za podwózkę.

W ogóle przepełniona jestem wdzięcznością. Tyle płynie do mnie wyrazów miłości, że aż serce pęcznieje z radości. Czuję się wręcz otulona dobrą energią, napływającą od Wszechświata

A w Siechnicach czekała troskliwa Ewa... i pięknie kwitną na balkonie bratki...

Zakwitła też nasturcja... Trochę nieostro zdjęcie wyszło, kolor jednak ma właśnie taki...

Stokrotki dotrzymują pola bratkom...

A koperek i pietruszka czekają na konsumpcję :)

Dzień Mamy...

2011-05-26T15:54:00.002+02:00

Koncert Ciszy...

2011-05-20T10:46:00.000+02:00

Drugi raz wzięłam udział w Koncercie Ciszy, zorganizowanym przez Merhlina http://duchowarewolucja.com...
Tym razem dotarło do mnie, w jak ogromnym hałasie żyje człowiek, być może nie zdając sobie z tego sprawy. Kiedy już, chwilę przed czasem rozpoczęcia, leżałam wygodnie, na plecach, i zamknęłam oczy zorientowałam się, że z zewnątrz napływa do mnie fala dźwięków: samochody i ptaki, ludzie, chodzący i rozmawiający głośno na ulicy, urządzenia pobliskich przedsiębiorstw. Kakofonia dźwięków, drażniąca nie tylko uszy, boleśnie drażniąca wszystkie zmysły...
A to miał być Koncert CISZY...

Gdzie zatem miałam tę ciszę znaleźć? I czym właściwie ona jest?

...Cisza – niekiedy tylko pająk siatką wzruszy,
Lub przed oknem topolę wietrzyk pomuskuje;
Och! jak lekko oddychać, słodko marzyć duszy –
Tu mi gwar, tu mi uśmiech myśli nie krępuje... (Cyprian Kamil Norwid)

Skoncentrowałam całą uwagę na oddechu... Wsłuchiwać się zaczęłam w szmer powietrza w sobie a po chwili już nawet szmeru nie słyszałam, znalazłam Ciszę... :)

...człowiek uważny na dzień, w którym żyje, bez trudu odkrywa magiczną chwilę. Może być ona ukryta w tej porannej porze, kiedy przekręcamy klucz w zamku, w przestrzeni ciszy, która zapada po wieczerzy, w tysiącach i jednej rzeczy, które wydaja się nam takie same. Ten moment istnieje naprawdę, to chwila, w której spływa na nas cała siła gwiazd i pozwala nam czynić cuda... (Paulo Coelho)

Cudem było odkrycie tej Ciszy... :)

Dziękuję Juano i Merhlinie. Dziękuję Wam wszystkim, kochani Przyjaciele z całego świata, za ogrom wsparcia, jaki od Was dostaję codziennie.

Moje Serce, przepełnione Wdzięcznością uśmiecha się do Was każdego dnia...

Refleksje poszpitalne...

2011-05-02T17:59:00.000+02:00

1.
Kiedy po nieudanym wezwaniu pogotowia, beztrosko stwierdzającego mój dobry stan zdrowia, pojechałam na ostry dyżur do jednego z wrocławskich szpitali, przyszło mi długo i cierpliwie czekać na wyniki badań. Nie było to łatwe i trwało ponad trzy godziny. W tym czasie przez Izbę przyjęć przewinęło się około dwunastu osób, z czego zaledwie dwie były trzeźwe. Pozostali w mniejszym lub większym stopniu upojeni alkoholem nie dawali się zbadać, wyrywali sobie świeżo założone wenflony, odrywali kroplówki, krzycząc protestowali przeciwko wszystkiemu. Widziałam narastającą frustrację lekarzy, pielęgniarek, sanitariuszy i salowych, którzy - pomimo wszystko - chcieli udzielać medycznej pomocy potrzebującym.
Wdzięczna jestem wszystkim pracownikom tego oddziału, za wszystkie działania, jakie podejmowali, by chronić mnie przed choćby patrzeniem na zawianych pacjentów...
2.
Po ponad trzech godzinach, potrzebnych na zebranie wyników badań, lekarz dyżurny podjął jedyną słuszną decyzję: transport do Kliniki Kardiologicznej szpitala wojskowego we Wrocławiu... Po godzinie 2 w nocy, karetką, przez zaspane miasto jechałam tam, gdzie spodziewałam się pomocy... Na miejscu podjęto szybką akcję: podłączenie do monitora, kolejne pobranie krwi do badania i wlew dożylny środków, które dosyć szybko przyniosły mi ulgę. O 5 rano przenosiny na oddział i dalsze akcje, badania, oraz decyzja, że do ustabilizowania mojego serca potrzeba kilku dni...

O wiele moich wygód zadbała Ewa, za co jestem Jej ogromnie wdzięczna...
3.
Dziś wróciłam do domu. Bardzo zdziwiona tym, że pokonanie drugiego pietra w ogóle nie sprawia mi trudności :) Przede mną jeszcze leczenie, badanie koronarograficzne i być może, po trzech miesiącach terapii, wszczepienie kardio-czegoś tam, czyli krótko mówiąc ... komputera sercowego, którego zadaniem będzie strzec mnie przed zaniechaniem przez niego pracy... I tak się sprawy mają...
4. Nie dam złego słowa powiedzieć o pracownikach naszej służby zdrowia.
PS. Ogromnie dziękuję za wszystkie słowa, myśli, gesty wsparcia, które dotarły do mnie różnymi kanałami z całego świata. Wszystkim Wam, Kochani dziękuję. Obiecuję solennie łykać tabletki, kontrolować serce zgodnie z zaleceniami lekarzy i dbać o siebie. Na szczęście nie ma zakazu korzystania z komputerka... :)

Wiosna w Siechnicach...

2011-03-29T21:07:00.000+02:00

Kaktusik od Dany z Kowar być może nie jest zbyt dobrym reprezentantem wiosennej flory w Siechnicach... Jest żywym dowodem przyjaźni. Odbył długą drogę: z Wolimierza, do Kuligowa; potem znów do Wolimierza i ostatecznie wylądował wraz ze mną, w Siechnicach... Żyje nam się dobrze. Dużo odpoczywamy, grzejąc się w wiosennym słonku :)

Kubeczek od Moni i Miśka doczekał się wypełnienia. Oczywiście, że lubię pić moją kawusię z mlekiem z dużych kubeczków, ten jednak okazał się stanowczo za duży :) Piją z niego teraz wolimierskie sadzonki :)

A na parapetach siechnickich rozpanoszyły się skrzyneczki z różnościami... Żonkile kwitną, i stokrotki, i bratek. A całe mnóstwo nasionek spokojnie czeka na odpowiedni do kiełkowania czas. Co z nich wyrośnie? Zobaczymy...

Pożegnania i powroty...

2011-03-16T15:58:00.000+01:00

Pożegnanie zimy. Powitanie wiosny. Zmiany wszędzie... Czasem już trudno jest się połapać, co jest czym... Jest Jednak we mnie głęboki spokój podejmowanych decyzji.
Wiosna
oszaleć ze szczęścia
zwariować z miłości
świat radością otoczyć
słońce przyćmić uśmiechem
rękami objąć wszystkie
drzewa ptaki kwiaty
nie tracić nadziei nie płakać

podskokiem radosnym
odnaleźć siódme niebo
wznieść się wysoko do góry
odjechać daleko i wrócić

do siebie...

Zima wróciła do Wolimierza....

2011-01-27T16:38:00.000+01:00

I znowu biało... Po ostatnich opadach śniegu wolimierski świat ubrał się w białą sukienkę. Śniegu nie ma dużo, nie ma więc trudności a utzrymaniem ścieżek...

W domu oczy cieszy Olek (oleander) kwitnąc na różowo, bez opamiętania... :)

Śnieg leży równiutką warstwą, około 20 centymetrów. Nie ma wiatru, nie tworzą się więc zaspy... A ja myślami biegam do najbliższego poniedziałku, kiedy to rozpocznie się kolejny, nie wiem już który, warsztat Vedic Art... No i wypatruję wiosny... Chociaż to dopiero połowa zimy...

Barbara...

2011-01-18T09:59:00.002+01:00

Obca śród swoich, struchlała zawsze, gotowa z lęku do walki,
bezbronna wobec dziecka, służącej i rywalki,
lubi pokoje, w których słońce na grubych pokładach kurzu leży,
lubi ciszę, ciasnotę i mur gruby - tak by było coś na kształt wieży.
Szuka męczeństwa, brnie wszędzie, gdzie trud, znój i opór,
i patrzy tylko, gdzieby głowę położyć pod topór.
Lgnie do biednych, brudnych, chorych i nieporządnych,
wielbi uczonych i śmieje się cicho z przesądnych.

Rzuca się jak lew w niebezpieczeństwo i lęka się
pająka, myszy i kwiatu
- Barbara męczennica, obca sobie i światu.

Kazimiera Iłłakowiczówna: PORTRETY IMION.
wyd.1 Poznań 1957, Wydawnictwo Poznańskie

Kto urodził się 8 czerwca: Potrafi utorować sobie drogę w życiu.
Charakter jego jest nieco kobiecy, o naturze podwójnej, zmiennej. Obrotność, zdolność dostosowywania się, ruchliwość umysłu i zręczność fizyczna - to jego najcharakterystyczniejsze cechy. Jest to człowiek pracowity, a jego umysł jest aktywny, subtelny, bystry, szybko pojmujący i.. chytry. Nadmiar energii intelektualnej jaka go wypełnia - musi znaleźć sobie ujście w życiu. Ożywia go pragnienie rozmaitości i antypatia do powtarzania tych samych rzeczy - dzięki czemu, gdy osiągnie odpowiedni rozwój - może osiągnąć wspaniale rezultaty w nauce doświadczalnej, literaturze lub sztuce. Potrafi utorować sobie własną drogę w życiu i osiągnąć swe cele, nakazując innym szacunek. Odznacza się swymi zdolnościami finansowymi i handlowymi, a w tym kierunku może osiągnąć powodzenie. Możność działania, okazywania swej przedsiębiorczości oraz przejawiania swej indywidualności w czynie zawsze sprawia mu przyjemność i daje zadowolenie.
Niewątpliwie jest to człowiek pożyteczny i przyjemny - a jego misją jest uczynienie życia bardziej przyjemnem i interesującem zarówno dla siebie samego jak i dla drugich.
Czego się strzec winien?
Łatwo ulega przemęczeniu z powodu swej wrażliwej intelektualnej natury, a także i nadmiernej gorliwości i przejmowania się wykonywaną pracą. Dziecko dziś urodzone jest wrażliwe i delikatne; należy z nim postępować łagodnie. Później, gdy dorośnie, staje się taki człowiek dość samowolnym, pozostając jednakże ustępliwym i dostosowującym się do warunków.
"Horoskop urodzeniowy na każdy dzień roku"
Opracował Jan Starża-Dzierżbicki i wydał w 1938 roku.
Zachowano pisownię oryginału...
Zaczerpnięte, wiersz i horoskop, ze strony www.zapiecek.com/horoskop/index.html

Koniec roku - początek roku...

2011-01-11T01:59:00.005+01:00

Zasypany śniegiem Wolimierz pomału odchodzi do... wiosny? Na łące całe połacie zieleni sprawiają wrażenie, że to już, za chwilę, a przecież styczeń nie dobiegł jeszcze połowy, wiosna zawita na dobre... Gromadka sikorek cieszy się słońcem. I ziarnem rozsypanym na stole. Wszystkie okruszki chleba, do ostatniej drobinki, zostały wyjedzone. Na groch nadal nie ma amatorów :) Zgodnie z prognozą, jutro ma być kolejny, ładny, słoneczny dzień. A pan Kret zrobił kilka nowych kopczyków na łące... Jaki będzie ten rok? Czy bez Wolimierza?...

Wesołych Świąt...

2010-12-23T23:13:00.000+01:00

Cóż więcej mogę dodać?...

Zasypany Wolimierz...

2010-12-14T18:24:00.000+01:00

Ptaszki maja nową stołówkę. Jedzonko czeka...

Odśnieżanie to ciężka lecz zabawna praca... Wolałabym jednak, żeby już przestało padać...

Bo jak tak dalej pójdzie to nic nie będzie widać, tylko biel...
O czym donosi z zasypanego Wolimierza, Baszka :)

Biały Wolimierz...

2010-12-09T00:02:00.000+01:00

Zima zagościła na dobre w Wolimierzu... przykryła bielą, co się dało. Ostatnie dni, szare i krótkie rozjaśniło dzisiaj na chwilę słońce, jakby chciało powiedzieć; OK, nie martwcie się, jestem cały czas.
Moje próby przywabienia ptaków, właśnie przez śnieg, spełzły prawie na niczym: wczoraj odgarnęłam trochę, na murku w ogrodzie, nasypałam słonecznika i grochu, a dziś rano zasmucona patrzyłam, bo nowa warstwa śniegu przykryła ziarno. Dotarło do mnie, dlaczego karmniki dla ptaków daszki mają... I tak stojąc przy oknie, ze zdziwieniem zobaczyłam dwie pary sikorek całkiem nieźle dających sobie radę, wyciągających ziarno spod śniegu... Płochliwe są bardzo. Podlatywały, by w ułamku sekundy chwycić zdobycz do dzioba i odfruwały szybko, nie dając się sfotografować. mam nadzieję, że i bażanty przyjdą; ślady ich łapek widziałam nawet koło węgla, pod daszkiem. Samych ptaków nie udało mi się jeszcze spotkać. Zrobiłam dzisiaj jeszcze jedno stanowisko żywieniowe, przed wejściem, jutro rano sprawdzę, czy zdało egzamin...

W domu jest cicho, ciepło i spokojnie. Mam czas na zaległe lektury... Podoba mi się ten czas. Czas spowolniony. Jest okazja, by poukładać siebie w sobie. Znalazłam dziś w necie ciekawy tekst o ciszy:
"Cisza jest cudownym stanem. To przestrzeń, w której może narodzić się pełne odprężenie. Bez ciszy jesteśmy tylko instynktem działającym na zasadzie akcji i reakcji – jak zaprogramowane roboty. Niby dobrze, ale w życiu, świadomym życiu nie chodzi wyłącznie o to, aby działać, ale aby robić to mądrze i z korzyścią dla wszystkich, łącznie z Matką Ziemią. (...) Cisza dla człowieka jest to stan, kiedy nic go nie porusza, zwłaszcza z zewnątrz. Gdy doświadczasz takiego stanu, wtedy masz szansę otworzyć się na ciszę wewnętrzną – spokój ciała, umysłu, energetyki, uczuć i własnego serca.
Cisza rodzi spokój, a spokój odprężenie. Gdzie odnajdziesz taką ciszę?"

Odpowiedź jest oczywista... :) W Wolimierzu.

Pierwszy śnieg...

2010-11-28T17:01:00.000+01:00

Jeszcze jakby jesień, a przecież biało...

I tak to pięknie wygląda, w blasku słońca... :)

Jesień w Wolimierzu...

2010-11-20T16:47:00.000+01:00

Listopad. Drzewa, po ostatnich wiatrach, zgubiły wszystkie liście. teraz wyraźnie widać, siadające na gałęziach, ptaki. Stali mieszkańcy wolimierskich okolic: sikory, sójki, sroki i inne, nie rozpoznawane przeze mnie, ptaszyny zaanektowały cały teren, nie niepokojone odgłosami wiosennej i letniej krzątaniny wokół domu. Wszystko ucichło, Kosiarka drzemie w garażu w towarzystwie nie używanych już narzędzi...
Spokój nie zmącony niczym. Życie biegnie swoim rytmem, jakby chciało powiedzieć: nie wtrącaj się, przecież nie zmienisz mojego biegu; wszak kilka razy dziennie przejść się trzeba po domu, do kotłowni zajrzeć, porozmawiać z kwiatami, popatrzeć przez wszystkie okna.
Newsy: oleander, zwany Olkiem, postanowił zakwitnąć na Święta. I podobnie, jak w zeszłym roku, wypuścił pączki, być może z wdzięczności, że może stać w cieple... Myślę, że zdąży. Dawno nie widziałam bażantów. Na dębie w tym roku nie było żołędzi, nie ma więc czego pod drzewem szukać. W poniedziałek planuję kupić ziarna, by je przynęcić. brakuje mi ich porannych wizyt i pokrzykiwań. Myszy nie widać. Zasnęły? A moje serce na ogół bije spokojnie, pewnie wpływa na nie spokój domu... :)

Wolimierz i cisza...

2010-10-27T16:49:00.002+02:00

Wolimierz nieodłącznie kojarzy mi się z ciszą... Tą zewnętrzną, gdy nawet jeśli zaistnieje gdzieś jakiś dźwięk, to wpisany w wolimierską rzeczywistość, nie działa na mnie w żaden sposób. Przyzwyczaiłam się także do charakterystycznych odgłosów domu: regularnego bicia zegara, jego tykania, wypełniającego ciszę domu, skrzypnięć pracujących desek albo belek. To wszystko, choć jest dźwiękiem, jest też ciszą.
Ten zewnętrzny brak dźwięków, czy może raczej ich niesłyszalność, sprzyja ciszy wewnętrznej. Spokojowi, który jest we mnie.
Mój Mistrz, Eckhart Tolle, mówi tak: (...) "Kiedykolwiek zapanuje wokół ciebie cisza - wsłuchaj się w nią. To znaczy po prostu ją zauważ. Zwróć na nią uwagę. Wsłuchiwanie się w ciszę rozbudza wewnętrzny wymiar SPOKOJU, bo tylko poprzez SPOKÓJ możesz być świadomy ciszy. Zobacz, że w chwili, gdy spostrzegasz
ciszę wokół siebie, nie myślisz. Jesteś świadomy, ale nie myślisz. Kiedy jesteś świadomy ciszy, natychmiast pojawia się stan wewnętrznego, czujnego SPOKOJU. Jesteś obecny. Wyszedłeś poza, trwające tysiące lat, ludzkie uwarunkowanie."
Wsłuchuję się więc, zauroczona spokojem nieba i ziemi. Oszołomiona kolorami opadających bezszelestnie na ziemię liści, w pełnym słońcu, które choć już nie grzeje, tak jak latem, podkreśla urok tej pory roku, Jesieni.
Bodaj najbardziej przeze mnie lubianej :)

Powrót do Wolimierza...

2010-10-21T18:55:00.000+02:00

Na trasie Wrocław - Jelenia Góra - Szklarska Poręba - Świeradów Zdrój pierwszym zwiastunem zbliżających się gór jest masyw Ślęży, piękny i majestatyczny, przypominający o tym, że oto za chwilę teren zacznie łagodnie falować a na horyzoncie zobaczę zamglone Karkonosze. Podróż w piękny październikowy dzień to przecudne kolory liści drzew, pożółkłe już gdzieniegdzie łąki, piękna czerwień świeżo zaoranej ziemi; szczególnie dużo tej czerwonej gleby jest w okolicach Bolkowa...

Lubie tę trasę. Kiedy jadę do Wolimierza uśmiech nie schodzi mi z twarzy. Znajome, tak często widziane, widoki za oknem autobusu, są w przedziwny sposób, za każdym razem, nowe, piękne, wspaniałe.Tuż przed Kotliną Jeleniogórską droga wijąc się spada w dół, a góry na horyzoncie rosną, wyostrzają się, potężniejąc.

Najbardziej lubię wjazd do Szklarskiej Poręby, wysokie drzewa i skały, i drogę wijącą się ostrymi zakrętami. Potem już tylko czekam na Rozdroże Izerskie i drogę przez świeradowskie lasy... A potem - Wolimierz...

Długo mnie tu nie było. Z nieobecności skorzystała Pani Mysz i zadomowiła się w nowym, podobno myszoszczelnym kredensie. Zrobiłam porządki i włożyłam do szafek woreczki z lawendą, której zapachu podobno Pani Mysz nie lubi. Nie lubi także cytryny, najlepiej dobrze spleśniałej i tu mam wątpliwości, bo jak w kredensie trzymać spleśniałe owoce? Na wszelki wypadek posłużę się jednak także cytryną. A przede mną jeszcze kontrola dziur i dziurek, czyli szukanie otworu, którym Pani Mysz do kuchni wchodzi. Wyczytałam w Necie, że myszy wystarcza otwór o średnicy 8 mm...

W domu jest cicho i chłodno. Był bardzo wychłodzony; potrzebowałam doby, by doprowadzić do względnie dobrej temperatury, teraz kiedy to piszę w salonie mam 18 stopni. Eksperymenty paliwowe i technologiczne zdają egzamin. Pozałatwiałam całe mnóstwo spraw, czekam tylko jeszcze na dostawcę Internetu, który miał być koło 10... Może myślał o 22?

Z a oknem już ciemna szarość, drzewa chwieją się na wszystkie strony pod naporem silnego wiatru. Jakoś tak się zrobiło - listopadowo. Szybko policzyłam, że skoro w październiku jest jak w listopadzie, to w lutym będzie jak w marcu :) I może wiosna szybciej przyjdzie? Zimę wszyscy zapowiadają ciężką. Zobaczymy...

Dobrze mi robi spokój Wolimierza. Z niechęcią myślę o powrocie do miasta...

A na mojej górze już jest biało... :)

PS. Moje serce jest spokojne :)