Prof. Dr. OĞUZ POLAT

Alo İmdat Hatlarının Doğru Kullanılması

2012-02-05T15:39:00.001+02:00

Alo imdat hatları şiddet konusunda önemli adımlar atmış olan tüm ülkelerde önemli fonksiyonları olan bir girişimdir. Yapılan çalışmalar göstermektedir ki kendini maruz kaldığı şiddetten dolayı çaresiz ve yalnız hisseden çocuk ve kadınlar çevrelerindeki birisi yerine telefon hatlarını tercih etmektedirler.

Çevresindeki kişiye güven sorunu yaşamaktan yaşadığı olayın duyulmamasını isteme gibi bir çok nedenden dolayı telefon hattı çok daha fazla tercih edilmektedir. Tabii bu tercihte hattın karşısındaki kişinin yardımcı olabileceği, destek hizmeti verebileceği beklentisinin de büyük önemi vardır.

Bizde ise çok işe yarayabilecek bu sistemin hala yeterli ve işlevsel düzeyde kullanılamadığı da görülmektedir.

Eskiden hiç işlevi olmayan ALO183 hattı bugün 7/24 olarak çalışmaya başlamıştır. Bu önemlidir ama hat amaca ne denli hizmet etmektedir? Bence sorgulanması gereken durum budur. Çünkü her geçen gün artan çocuğa yönelik şiddet olgularında bu hat belki de kurtarıcı rolü oynayacak kadar önemliyken şiddete maruz kalan çocukların burayı aramak akıllarına bile gelmiyorsa, o zaman yanlışın nerede olduğunu da aramak gerekiyor.

Çünkü bu konuda çok aktif ve iyi çalışmalar yapan İtalya’da sistemin çok önem taşıyor olmasında hatlara bağlı müdahale ekiplerinin olmasının da yadsınmaz önemi bulunduğunun altını çizmek gerekiyor.

Geçtiğimiz yıl yapılan aramaların sadece %6.7’sinin çocuk istismarı konusunu içermesi benim kaygılarımın doğru olduğunun bir başka delilini oluşturmaktadır.

Milli Eğitim Bakanlığı da Mart ayından başlayarak ALO147’yi çalıştırmaya başlayacağını ilan etti. Internetin bu denli yaygın olduğu günümüzde bilgilenme amaçlı kullanım için bu denli fazla yatırıma gereklilik var mı tartışmalı olduğundan bu hattın da danışma amaçlı olacağını düşünmek mantıklı olur.

Danışma için hattın ucundakilerin bilgili olması çok önemlidir. Bilgili eleman boyutunun yeterince üzerine eğilinmediğini düşünüyorum.

Alo imdat hatlarının şiddetin önlenmesinde çok önemli işlevi olduğuna inanıyorum ancak, insan kaynağına yatırım yapılarak ve kamuoyuna duyurularak bu hat işlevsel olabilir.

Hattı arayan derdine çare bulunabileceğine inanmalı ve görmeli diye düşünüyorum.

Kaynak gösterimi: www.0-18.org

Öğretmenin Mutluluğu

2012-01-29T21:22:00.001+02:00

Eğitim kavramının önemini yaşamın her aşamasında görmek ve hissetmek mümkün. Bunu her kademede görüyoruz. Özellikle de nüfusun yarısından fazlası çocuk ve genç kategorisinde ise o zaman bu çok daha fazla ön plana çıkıyor.

Türkiye işte tam da yukarıda saydığım tablonun yansıdığı bir ülke. Bu tabloda genç ve çocuklar her iki kişiden birisi olacak kadar büyük oranda yer kaplıyorlar.

Kağıt üstünde de buna çok önem veriyoruz gözüküyor ama uygulamalara baktığımızda karşımıza çıkan bir yaz-boz tahtası.

Aslında eleştirirken bu denli fazla nüfusun hepsini kapsayacak ve de mutlu edecek çözümleri bulmanın çok da kolay olmadığının farkındayım ama bu denli de günlük çözümlerle bir yerlere ulaşılır mı?

Kuvvetle şüphedeyim, onu da söyleyeyim.

Şimdi de sınıf geçme yerine ders geçme yönteminin uygulanacağını duyuyoruz. Aslında ilk anda kulağa çok da doğru gelen bir yöntem ama uygulamada bazı incelikleri de içeren bir uygulama bu.

Nedir? Öğretmenin yani öğreticinin özelliklerinin bu sistemin başarısında belirleyici olduğu bir sistemden bahsediyoruz. O zaman öğretmenlere yatırım yapmanın zamanı geldi de geçiyor. Öğretmenleri hem daha donanımlı ve günceli yakalayacak şekilde yetiştirmeliyiz hem de onların tatmin olmasını sağlamalıyız. Bu da yaşam koşullarının düzeltilmesinden geçiyor.

Bununla ilgili kadro sağlanmasıyla başlayan adımların daha da hızlı arttırılması ve odağına birey olarak öğretmenin mutluluğunun alınması gerektiğini belirtelim ve sömestr tatilinde bile eğitimden kopamadığımızı söyleyerek yazıyı bitirelim ve, süren tatilde çocuklara iyi tatiller dileyelim.

Kaynak gösterimi: www.0-18.org

Sömestr Tatiline Girdik

2012-01-22T09:02:00.002+02:00

Eğitim yılının yarısına girdik. Yine karneler 10 milyonu geçkin çocuğa dağıtıldı. Karneler her zamanki gibi bazen iyi bazense kötüydü. Çocuklar yaşamın renklerini öğrenmeye hem de skalanın bir çok farklı rengini böyle günlerde öğreniyorlar.

Milli Eğitim’in eğitim boyutunda önceliğinin yaşam boyunca işe yarayacak öğrenme tekniklerini ve de özellikle bilgiyi nerede bulacakları ile nasıl kullanmaları gerektiği temel felsefesine ulaşmaları olduğu, hala pratik uygulamalara yansımış değil. Ancak, atılan bazı adımların görülmese de uzun dönemde farklılıkları sağlayacağı söylenebilir.

Burada her şeyden önce sınav sistemlerinin sorgulanması ve değişmesi gerekiyor. Çok zor ve radikal bir adım olduğunun bilincinde olarak verdiği olumsuz etkilerinin bir an önce bitirilebilmesi için mutlaka doğru çözümlere yönelmek gerekiyor.

Bu denli genç nüfusa sahipken planlama yapılmaması, yakın gelecekte sayılarının milyonları bulacağı diplomalı işsizlere yol açacak. Şimdi bile sayıları ciddi boyutta olan işsiz diplomalıların gelecekte çok baş ağrıtacağını görmek için falcı olmak gerekmiyor.

Sistem dışına itilmiş çocuklara bu dönemde kucak açılmasının umutlu bir boyut olduğunu söylemek gerekiyor. Şu anda sayıları sadece 50 de olsa bunun gelecek yıllarda geometrik olarak büyümesini umalım.

Atama bekleyen 20.000’i geçkin öğretmenin atanmasının gerçekleştirilmesi bence çok önemli. Çocuklarımıza eğitim verecek olan bu grubun koşullarının iyileştirilmesi göz ardı edilmemeli. Avrupa Birliği standardına ulaşmak istiyorsak burası başlangıç noktalarından birisi olmalı. Öğretmenin eğitiminin yanı sıra maaşları ve yaşam koşulları da mutlaka bakanın kavgasını vermek zorunda olduğu konuların başında gelmeli.

İkinci sömestrin çocuklar için daha parlak ve güzel renklerle bezeli geçmesini diliyorum.

Kaynak gösterimi: www.0-18.org

Üst-yapıda Değil, Alt-yapıda Reform Gerekli

2012-01-16T09:32:00.002+02:00

Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığına Fatma Şahin geldiğinden beri özellikle şiddet ve çocuklara yönelik söylemlerde güzel ve olumlu adımlar duyuyoruz. Aslında haksızlık da yapmamak gerekiyor. Sadece söylemlerde değil uygulamalarda ve kanunlardaki değişikliklere yönelik de umutlu çabalar var.

Ama bir de ama var çünkü alt-yapıda gerekli adımları atmazsanız, bu üst-yapı değişikliklerinin kimseye faydası olmayacak. Belki kamuoyu bak ne güzel şeyler yapmaya çalışıyorlar diyecek ama sonuçta işe yarar sonuçlarımız olamayacak.

Şu ana kadar geçen sürede Fatma Şahin aslında gerçekten bir şeyler yapma konusunda samimi ve istekli olduğunu belli eden bir tarz ortaya koyuyor ama dediğim gibi alt-yapıya el atmadan sürekli ve işlevsel bir şey elde etmek mümkün değil.

Polisin şiddet uygulayanı elektronik kelepçe ile izlemesi, şiddet mağduru kadınların hemen yardım alabilmeleri, güç koşullardaki çocukların ailelerinin izlenmesi gibi kulağa çok hoş gelen ve olayların dışındakiler tarafından da çok güzel adımlar olduğu zannedilen bu projelerin aslında saman alevi kadar etkisi olacağını söyleyebiliriz.

Neden mi? Çünkü bunları yapabilmenin ilk koşulu insan kaynağı. İnsan kaynağı derken, konu hakkında bilgili meslek elemanları ve konuya duyarlı bir toplumsal atmosferden bahsediyoruz. Birincisi özellikle olmazsa olmaz bir boyut ve sosyal hizmet uzmanları, polis, sağlık personeli ile hukuk mensuplarının bu konuda eğitilmiş olması gerekiyor.

Yani sadece konuya duyarlı olmak yetmiyor. Konuya duyarlı olmak bile şu anda bir çalışma yapılacak olsa çok da yüksek çıkmayacak bir oran gibi durmakta. Böyle bir çalışma sonucu yok ama bireysel yaklaşımların izlendiği bir çok olayda bunun saptanması böyle bir öngörüyü de beraber getiriyor.

Polisin, hakimin, savcının konuya nasıl baktığı çok önemli. Bakın daha konu hakkında bilgili olmalarına gelmedik. Sadece duyarlı olmalarından bahsediyoruz. Yani şiddet mağduru kadın gördüklerinde aileyi bir arada tutmanın ilk hedef değil, kadını tehlikesiz bir ortama götürmenin ilk kural olduğunu bilmek ve o düşünce boyutunu yakalamış olması gerekiyor. Çocuk içinde ilk koşulun tehlikeden kurtarma ve onun birey olduğunu kabul eden meslek elemanlarıyla çalışılması gerektiğinin bilinmesi gerekiyor.

Bununla ilgili hangi çalışmalar ve tespitlerin yapıldığını bilmiyorum ama bunun çok belirleyici olduğunu söylemek gerekiyor.

Ancak, ikinci adım da çok önemli. Kurum bakımı adına elinizdekilerin mutlaka revizyondan geçirilmesi gerekiyor. Hiçbir kurumun ihtisaslaşması yok. Yani ensest mağdurları için ayrı, çocuk seks işcileri için ayrı, bağımlılar için ayrı kuruluşlarımız yok. Herkes birarada. Parasızlıktan gelen de, suça sürüklenen çocuk da aynı yerde.

Ama hiç olmazsa, yine de çocuklar için bir yerlerden bahsediyoruz. Mülteci çocuklar için bile yer var ama kaç ilimizde acaba kadın sığınma evi var? Son 3 yılda kaç tanesi kapatıldı? Bence bu soruların cevabının verilmesi gerekiyor. Güneyde büyük bir ilimizde var olan 25 kapasiteli bir kadın sığınma evinde her zaman en az 45 kişinin koridorlar dahil sığınmaya çalıştığını biliyor muyuz? Adını konukevi desek de yaşanan yerlerin standardının bunun çok uzağında olduğunu görüyoruz.

Demek ki bir an önce alt-yapıya eğilmek ve özellikle personeli hizmet-içi eğitimden başlayarak sertifika eğitimlerine başlamak gerekiyor.

Haberdarlıktan başlayarak duyarlılığa oradan da bilgilenmeye doğru hedeflenen toplumsal bir kampanyaya da ayrıca acil ihtiyaç olduğunu da belirtmek gerekiyor.

Kaynak gösterimi: www.0-18.org

Çocuklar İçin Bir Ufuk Turu

2012-01-07T21:42:00.001+02:00

Çocukların toplam nüfusun yaklaşık %50’sini oluşturduğu bir ülkede yaşıyorsanız, ne yaparsanız yapın öncelikli konularınız hep çocuk odaklı olmak zorundadır. Her ne kadar yönetenler ve karar vericiler söylem ve kararlarında bunu göz ardı etmeye çok meraklı olsalar da toplum dinamikleri dönüp dolaşıp buralara kitleniyor.

Bu dönemde Milli Eğitim Bakanlığ’ının çalışması olmayan bir 14 yıllık mecburi eğitim kanun tasarısnı duyduk. Buradaki ilginçlik ya da daha doğru deyişle garabet, böylesine önemli bir konunun ait olduğu yerde çalışılmayıp konuyla ilgisiz milletvekilleri tarafından kanun tasarısı olarak meclise sunulması. Herhalde sadece bizde görülecek bir durum.

Bunu şu anda tartışmayı gereksiz ve ciddiyetsiz buluyorum. Çünkü bu konuda Milli Eğitim Bakanlığı’nın ciddi bir çalışması olmadan bu konuda konuşmak tek kelimeyle abes.

Bunun yanı sıra hala bazı olaylarda ağzımız açık kalabiliyor. Bolu’daki olay işte böyle bir olay. Neden böyle diyorum, çünkü 11 yaşında hamile olarak hastaneye gelen bir çocuğa, doktor tarafından yasal makamlara bildirilmek yerine sanki normal bir hastaymışcasına rutin prosedür uygulanması garabeti, tekrar söyleyeyim ancak bizde olur.

Güç koşullardaki çocuklar sınıflamasına baktığımızda belki aklımıza bile gelmeyecek kategorilerden birisinin de hastanedeki çocuklar olduğunu söyleyeyim. İlk defa duyanlar için tanımlamak gerekir diye düşünüyorum. Hastanedeki çocuklar deyince kronik ve ağır hastalıktan dolayı hastanede kalan çocukların eğitimlerinin sistematik olarak hastanede yapılmasından bahsediyoruz.

Bu durumda çok sayıda çocuk var ama kimse hala böyle bir sorun olduğunun farkında bile değil.

Son olarak ufuk turunu yeni bir tasarıdan bahsederek bitirelim. Evlenmeden önce tek günlük de olsa evlilik sertifika programının yapılmasından bahsediliyor. Bu küçük ama önmeli bir adım olarak bence kayıt düşülmesi gereken bir durum.

Kaynak gösterimi: www.0-18.org

Yeni Yıl Merhaba

2012-01-01T14:03:00.002+02:00

Yeni bir yıla daha merhaba dedik. 2012 yılının nasıl olacağını bu yazıda değerlendirmek istiyorum. Önümüzdeki yılın çocuklar için nasıl bir yıl olacağına yönelik bir projeksiyon yapabiliriz.

Ekonomik açıdan zor bir yıl olacağını önümüzdeki verilerden anlamak çok zor değil. Kriz zaten kapıdaydı ve bu kriz gelecek yıl ekonomik açıdan zor boğazda olan herkesin üstüne çökecek gibi.

Yoksullukla başlayacak ve sürecek gözüken yılın çocuklar için bir çok şeyi kısıtlayacağını görüyoruz. Eğitim nasıl olacak diye baktığımızda ise şu tabloyla karşılaşıyoruz. Eğitimin, ezberci, günlük yaşamda işe yaramayan bilgilerle yüklenildiği, yabancı dil öğretemeyen sistem sadece test çocuğu kıvamında bir çocuk profilini sürdürecek gibi. Eğitim reformu için daha bekleyeceğiz gibi gözüküyor.

Çocukların katılım hakkı zaten yoktu. Önümüzdeki yılda var olacağına dair ufukta herhangi bir işaret gözükmüyor.

Güç koşullardaki çocukların durumuna baktığımızda ise şöyle bir tablodan bahsedebiliriz. Geçtiğimiz yılın ikinci yarısında, şiddeti ama kadına yönelik şiddeti çok konuştuk. Her geçen gün artan, önlemlere rağmen olayların hala yaşandığı bir süreçte çocuklara yönelik şiddetin biraz arka planda kaldığını görüyoruz. Suça itilen çocuklardan birinci derecede sorumlu olan Adalet Bakanlığı’nın hala hiçbir şey yapmamaktaki inadını görüyoruz.

İyimser olmamıza neden olabilecek şeylere baktığımızda, bu konulardaki bilincin artmasına bağlı olarak konuların görünürlüğünün medyada artmış olmasını sayabiliriz. Ancak, medyanın bu haberleri yaparken olayı nasıl yansıtmasının uygun olacağına dair eğitime ihtiyacı olduğunun da bir kez daha altını çizelim.

Konuyla ilgili bakanlıkların başına aktif ve eskilerine göre bir şeyler yapmayı isteyen kişilerin atanmasının da olumlu yansımalarını görmeyi umduğumu belirteyim.

Çocukların sağlığına göz attığımızda tedavi edici hekimlikte hizmete ulaşırlığın olumlu boyutunu göz ardı etmeyelim. Ama buna karşın koruyucu hekimliğin unutulma boyutuna geldiğini söyleyelim ve olumsuz sonuçlarının çok yakın gelecekte görülebileceğinin de altını çizelim.

Sonuç olarak, çocuk hakları açısından çok parlak bir yıl beklemediğimi ama geçtiğimiz yıla göre biraz daha parlak bir yıl geçirmeyi umduğumu söyleyerek, gelecek yılın projeksiyonunu yaptığım yazımın sonunda herkese mutlu, sağlıklı ve başarılı bir yıl diliyorum.

Kaynak gösterimi: www.0-18.org

Çocuklarımızın da Söz Hakkı Var: Çocukta Katılım Hakkı

2011-12-26T07:29:00.002+02:00

Bir yılı daha deviriyoruz. Bu yıla baktığımızda her geçen yıl gibi iyi şeyler de kötü şeyler de vardı. Çocuklar adına birçok konuda yapılanlar vardı ama çocuk hakları perspektifinden baktığımızda katılım hakkı adına hiçe yakın aktivitenin olması, ümitlerimizi biraz kırıyor.

Bu açıdan çocuk hakları kavramını ve özellikle katılım hakkının ne olduğunu hatırlamakta fayda var.

Türkiye’nin de imzaladığı Çocuk Hakları Sözleşmesiyle birlikte çocuklar için yeni bir dönem başlamıştır. Bugün Dünya’nın tümüne yakınında yaşayan insanlar ve devletler çocukları hakları olan bir birey olarak kabul edeceklerini garanti etmişlerdir.

Çocuk Hakları Sözleşmesinin 1989 da imzalanması ve tüm Dünya’da kabul edilmesinden beri bu konudaki en önemli referans, Sözleşmedir. Bu Sözleşmenin de 4 temel kavramı olan çocuğun korunması, yaşatılması, geliştirilmesi ve katılımıdır.

Bugün sağlığı, eğitimi, şiddetten korunması ile ilgili yapılanların çocuk politikaları açısından değerlendirilmesi ve bu vizyonla bakılması gerekmektedir.

Çocuk haklarının temel prensiplerinin başında çocukların da yetişkin insanlar gibi haklara sahip olduklarının vurgulanması gelmektedir. Çocukların da yetişkinlerde olduğu gibi görüşlerini ifade etme özgürlüğü, düşünce, din ve vicdan özgürlüğü ve dernek kurma özgürlüklerinin bulunmasına vurgu yapılmaktadır. Pratikte farklı toplumlarda bazı geleneksel uygulamaların, kültürel yapıların engel yaratabileceği de gözlenmiştir.

Katılım hakkının en yoğun ve etkili yaşanacağı ilk ortam çocuğun en çok vakit geçirdiği ortam olan ailesidir. Aile ortamında katılım hakkının yaşama geçmesi için çocuğun aile içindeki kişisel hak ve özgürlüklerinin bilinmesi ve uygulanması önemlidir.

Çünkü çocuk geleneksel olarak ailenin bağımlı, görünmez ve edilgen bireyi olarak kabul edilmektedir. Bu, ülkemiz için de geçerli bir durumdur. Çocuğun bir birey olarak kabul edilmesi, görüşünün alınması ancak çok yakın zamanda gerçekleşen bir durumdur.

Diyalog, uzlaşma ve katılım yöntemlerinin kullanımı ile çocuk aile ortamında görüşlerini açıklama konumuna yükselebilmiştir. Aile ortamının demokrasinin ilk uygulama alanı olabilmesi, o toplumun demokratik yönetimi için en önemli adımlardan birisini oluşturacaktır.

Kaynak gösterimi: www.0-18.org

Siber Şiddete ve Akranlar Arası Şiddete Dikkat

2011-12-18T10:56:00.002+02:00

Çocuk kavramının yaşamımıza girmesinin miladı olan 17. yüzyıldan bugüne köprünün altından çok sular aktı. İlk zamanlarda sadece sağlığının yeterli olması ve işgücü için sağlam bir insan olması tek hedefken bugün yetişkin bir insan kadar hatta daha fazla boyutta irdelenen bir konuma sahip.

Çocuk Hakları Sözleşmesinin kabulu, bilinirliğinin artmasıyla daha çok tartıştığımız bir boyuta ulaştı.

Şiddet ise eskiden beri var olan ve her dönemde olduğu gibi problem sıralamasında birinciliğimi her zaman koruyan bir başlık. Ama değişen, şiddetin türü.

Zaman ilerledikçe teknolojiyle beraber uygulanan şiddetin türü değişiyor ya da eskiden çok farkında olmadığımız şiddet türlerinin farkına varıyoruz.

Özellikle iki tip şiddetin her geçen gün daha da önplana geldiği görülmektedir; Akranlar arası şiddet, Siber şiddet.

Akranlar arası şiddet, aslında hep var olmuş olan ama bizim ancak son on yılda tartışmaya başladığımız bir konu. Neden sadece 10 yıldır tartışıyoruzun cevabı ise çocukların artık bıçak ya da tabancayla tanışmış olmaları. Daha eski zamanlarda da akranlar arası şiddet hep vardı.

Fiziksel olarak daha güçlü olan ve problemli çocukların kendilerinden daha güçsüz çocuklara şiddet uygulamaları hep var olan bir şiddet türüydü ama sonuçta yaralama ya da fiziksel zarar az olduğundan çok dikkati çekmezdi. Ama ne zaman okullara bıçak girdi, çocuklar silahla tanıştı o zaman olayların sonu da ciddi yaralama ya da ölümle sonuçlanır oldu.

Ama bu durum gözümüzü sadece bu tip olaylara açmamıza neden olmamalı. Çünkü çocukların aralarında yaşadığı bu şiddet o denli ağır ve kalıcı hasarlar yaratıyor ki, akranlar arası şiddet olgusuna, idarelere yansıyan olaylar olmasa da mutlaka eğilinmeli ve hem öğretmenlere hem de öğrencilere yönelik koruyucu programlar oluşturulmalı.

Diğer problem ise siber şiddet. Son dönemin her geçen gün artan boyutlu problemi. Cep telefonları artık günlük yaşamın en önemli aracı. Özellikle adolesan çağdaki çocuklar için. Internet ise iletişimin artık olmazsa olmazı ve gençlerin iletişim için kullandığı tek araç.

Konu her geçen gün öylesine çetrefilleşiyor ki bu konuda alınacak önlemler sadece tek yönlü ve kısa dönemli olamayacak kadar büyük bir problemle karşı karşıyayız. O yüzden de bu probleme çok yönlü yaklaşım ilk atmamız gereken adım.

Görüldüğü üzere karşımızda iki büyük sorun var. Sinsice artan ve kendini hissettirmeden tehlikeli olan bir problem diziniyle karşı karşıyayız.

Çözüm için oturup düşünmeli ve ciddi önlemlere doğru yol almalıyız.

Kaynak gösterimi: www.0-18.org

İnsan Hakları ve Çocuk Hakları

2011-12-11T11:35:00.001+02:00

Bu hafta İnsan Hakları Haftası. 10 Aralık’ta İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi’nin Birleşmiş Milletler tarafından kabul edilişinin 63. yıldönümü kutluyoruz. Görüldüğü gibi uzun ve bir çok kavramın yerleşik boyuta dönüşebileceği kadar uzun bir zaman geçmesine rağmen hakların hala ihlallerinin sıklıkla yaşandığı bir dünyada olduğumuz gözüküyor.

Çocuklar ve kadınların haklar açısından en şanssız grupların başında geldiğini ise biz değil tarih ve rakamlar söylüyor. Her ne kadar İnsan Hakları Sözleşmesinin var olsa da daha odaklı ve küçük gruplara yönelik olarak ortaya konan sözleşmelerin ne kadar koruyucu olduğu tartışılır.

Kadınlar için CEDAW, çocuklar için Çocuk Hakları Sözleşmelerinin kabulu bir devrim de olsa tek başlarına koruyucu olabildiklerini söylemek çok mümkün değil.

Özellikle çocuklar için bir çok rakamdan bahsedilebilinir ama insan hakları haftasında İnsan Hakları Vakfının yayınladığı rakamların dikkat çekiciliği konuyu suça sürüklenen çocuklara yöneltiyor.

Vakfın raporuna göre;

2011 yılında cezaevlerinde tutulan mahpusların sayısı artmaya devam etmiştir. 30 Nisan 2011 itibariyle bu rakam 124.074’e ulaşmıştır. Mahpusların 53.796’sı tutuklu, 70.278’i hükümlüdür.

Çocuk mahpusların sayısı 2290’dır. Bunların 2072’si tutuklu, 218’i hükümlüdür. Yetişkin mahpuslarda tutuklu oranı %42.4 iken, çocuk mahpuslarda tutuklu oranı %90.4’tür.

Bu rakamlar çok irkiltici ve düşündürücüdür. Çünkü çocukların rehabilitasyonunu adalet sisteminde ön plana almamız gerekirken tam tersi cezalandırmanın ön planda geldiğini gösteren bir resmi ortaya koymaktadır.

Son olarak gündemde büyük yer alan ama olumlu sonuçlar yerine öldürme ve şiddet olgularının arttığı görülen aile içi şiddet olgularında çarpıcı bir istatistiği buraya almak istiyorum.

Rapora göre 2011 yılında her gün ortalama 3 kadın öldürülmüştür.

Bunun öncelikli çözümü halen ele alınmayan sığınma evleridir. Adına ne derseniz deyin ama bu evlerin sayısı çoğalmazsa, diğer tüm tedbirler sadece palyatif ve etkisiz kalacaktır.

Kaynak gösterimi: www.0-18.org

Korunmaya Muhtaç Çocuklar Tanımı Değişti mi?

2011-12-05T09:20:00.001+02:00

Korunmaya muhtaç çocuklar tanımı değişti mi sorusunu sormak ihtiyacını radyoda Diyarbakır Valisi’nin demecini dinledikten sonra duydum. Haberde bundan sonra gösteriye katılan çocukların ailelerinin yanından alınacağı ve kurum bakımına alınacağı belirtiliyordu.

Son yıllarda özellikle siyasi amaçlarla çocukların kullanımından da onları kullanarak çocuk sektöründen kendilerine kariyer yapıyor gözüken ama aslında gizli amaçlarına hizmet edenlerden nefret ettiğimi bilenler biliyor da bilmeyenlere bir kez daha söyleyeyim.

Ancak, bu haberi dinlerken amaçtan sapma duygumu önleyemediğimi de belirteyim. Evet, siyaseten kullanılması bir çocuk için çok kötü ama bunun karşılığı o çocukları ailelerinin yanından alıp kurum bakımına vermek çok mu iyi birşey.

Biraz kafamın karıştığını itiraf edeyim. Bugün korunmaya muhtaç çocuklar deyince gizli ekonomik kriz diye isimlendirdiğim ve özellikle alt sosyo-ekonomik düzeyde herkesin etkilendiği bir ortamda aile planlamasının da terk edildiğini düşününce, zaten büyük sorunlarla boğuştuğumuz ortada.

Çocuk gelinlerin ancak televizyon dizisiyle toplum dikkatine gelebildiği bir toplumda yaşadığımın tabii ki farkındayım ama yine de dünle karşılaştırınca en azından haberdarlık konusunda biraz yol aldığımızı söyleyebilirim.

Yani insanlar sadece kendi çocuklarını değil, diğer dedikleri çocukları da artık biliyorlar, onlar için birşey yapmasalar da en azından haberdarlar.

Ama taş atan çocukları ailelerinden aldığımızda o çocuklarımızı ön saflara gönderen militanlar gibi çocuklara yarar değil sadece zarar veriyor olmaz mıyız? Çünkü çocukların rızasının aranmayacağı izlenimini aldığım bu haberde çocuklar arada ezilmeyecekler mi?

Gördüğünüz gibi bir dolu soruyu sorduracak bir uygulama. Problemin çözümüne ne kadar hizmet eder bilmiyorum ama korunmaya muhtaç çocukların büyük fotoğrafına hizmet etmeyeceğini biliyorum.

Suça itilen çocuklar için Adalet Bakanlığı’nın yapmadıklarını daha tartışmaya açamazken böyle bir sorunu tartışacak olmamız bence en hafif deyimiyle şanssızlık.

Bence bu karar üzerinde düşünülmesi ve bir kez daha değerlendirilmesi gereken bir karar.

Kaynak gösterimi: www.0-18.org

Aile İçi Şiddette Kadın ve Çocuğun Yeri

2011-11-28T08:52:00.001+02:00

Şiddetin son yüzyıla damgasını vurduğunu biliyoruz. Özellikle de aile içindeki şiddetin farkındalığının artmasının yanı sıra yaşanan olayların da çok daha fazla olması problemi artık görmezden gelinemez duruma getirmiştir. O yüzden de ilk defa kamuoyunda yöneticilerin de başını çektiği bir kampanya boyutuna dönüşmüştür. Yeni kanun tasarısından başlayarak Avrupa Sözleşmesi’nin Meclis’ten geçirilmesinin yanı sıra Başbakan’ın ilk imzacı olduğu deklarasyonların yayınlanması da kamuoyunun dikkatini bir nebze de olsa bu olaya çekmiştir.

Özellikle son dönemde öldürmeyle sonuçlanan kadına yönelik şiddet olguları dikkat çekici boyuttadır. Silah kullanımının artışı, silaha ulaşabilirliğin kolaylaşması bunu tetikleyen en önemli faktörlerden birisidir. Bunun yanı sıra kanunların caydırıcılığının yeterli düzeyde olmaması da önemli bir faktördür.

Bunlara ek olarak şiddete maruz kalan kadının alabileceği hizmetin çok sınırlı olması da çok önemli bir boyuttur. Çünkü şiddete maruz kalan ve ortamdan uzaklaşmak isteyen kadının gidebileceği yer yok denecek düzeydedir.

Sığınma evlerinin sayıları çok yetersizdir. Bunların hemen açılması gerekirken Bakanlık’ın bu konudaki çalışmalarının sınırlı olması dikkat çekicidir. Önceliğin bu konuya verilmemesi de düşündürücüdür.

Ayrıca, bu konuda çalışan profesyonellerin özellikle polis ve jandarmanın ve yargı mensuplarının bu konuda bilgilenmeleri ve bilinçlenmeleri çok önemlidir. Pratikte yaşanan, kadın şiddet görüyorsa, öncelik onun tedavisi ve kadın lehine yapılacak müdahalelerden olaya kurumun yani ailenin korunması zihniyetiyle yaklaşımların çok fazla olmasıdır. Bu yaklaşım, pratikte olayların sonuçlanmasını engellemektedir.

Çocuklar da kadınlar kadar şiddet riskini hatta daha da fazla yaşayan grubu oluşturduklarını da unutmamak gerekmektedir.

Yapılan çalışmalarda şiddet gören kadınların çocuklarına şiddet uygulamaları sıklıkla görülen bir davranıştır.

Tüm bu tablo göstermektedir ki yapılması gerekenler, önlem alınması, olaya müdahalede yeterlilikle başlar, hem bu konuda çalışanların hem de toplumun haberdar edilmesine kadar uzanır.

Yapılanlara baktığımızda ise kanunlarla ilgili hem uluslar arası sözleşmeler boyutunda hem de kanun boyutunda önemli adımlar atılmaktadır.

Toplum farkındalığı özellikle yönetenler düzeyindeki katılımlarla arttırılmaya çalışılmaktadır. İmzaya açılan deklarasyonun, Başbakan ve Meclis Başkanıyla başlayarak imzalanması da önemlidir.

Yapılmayanlara baktığımızda ise önlemede çok kilit pozisyon olan sığınma evleri için hiç adım atılmıyor olması dikkat çekmektedir. Yerel yönetimlerin ve Bakanlık’ın acil bunları açması gerekirken açılanlar değil kapananlar haber olmaktadır.

Yargı mensupları ve kolluk gücüne yönelik eğitimin de bu olaylardaki verimi arttırması açısından büyük önemi vardır.

Bu sırada çocuklara yönelik şiddetin hiç gündeme gelmiyor olması da düşündürücüdür.

Bu tabloya müdahale etmek için aktif bir bakan ve duyarlı bir kamuoyu bulunmaktadır. Yani ortam vardır ama stratejinin doğru yapılmasına gerek bulunmaktadır.

Kaynak gösterimi: www.0-18.org

Çocuk Hakları Ve Çocuğa Saygı

2011-11-19T16:07:00.001+02:00

20 Kasım günü herkes çocuk haklarını bir kez daha hatırlıyor. Aslında bu cümle biraz iyimser bir cümle oldu. Çünkü herkes hatırlamıyor, sadece konula ilgili olanlar çocuk haklarını hatırlatabilmek için etkinlikler düzenliyorlar. Medyanın da diğer günlere göre birazcık daha fazla yer vermesiyle konu biraz daha gündeme geliyor.

Çocuk hakları günümüzde haklarını herkesin aradığı bir ortamda göreceli olarak varlığını herkesin kabul ettiği ve bu açıdan sanki olumlu bir çerçevenin varlığından konuşulabilecek bir konu.

Ama pratiğine baktığımızda bunun gerçekleşmediğini görmekteyiz. Bunun gerçekleşmemesinde de çok temel bir neden var; çocuğa saygı duymamak.

Saygı nasıl başlar? Onu kabul ederek, başka bir deyişle klişeleşmiş de olsa önemli bir cümle olduğu için tekrarlayalım, yani çocuğun birey olduğunu kabul ederek başlar.

Biz çocuğu birey olarak kabul ediyor muyuz? Evet, kağıt üstünde ediyoruz ki çocuk hakları sözleşmesine imza koyup kabul ettiğimizi beyan etmişiz.

Yaşama ne kadarı yansıtılıyor bu tartışılır ama ana soru yine aynı. Çocuğa saygı duymamak.

Saygımız olsa ne diyor diye dinleyeceğiz, neden yapıyor diye düşüneceğiz, neler yapıyor diye seyredeceğiz. Halbuki biz ne yapıyoruz, baştan her konuda sınırları belirlenmiş bir alanı çiziyor ve sadece bu alanda var olabilirsin ve sadece şu ve bu hareketleri yapabilirsin diyoruz.

Sabrımız çocuk önden yürüsün hata yaparsa ben arkadan gelip onu düzeltirim demeye bile yetmiyor. Hep ben önden giderim, sen de beni arkamdan izlersin mantığıyla yaşıyor ve çocuklarımızı büyütüyoruz.

Bu yüzden de çocuk haklarının en temel prensibi olan katkılım hep gündemin dışında kalıyor, önemsenmiyor hatta bilinmiyor.

Ama katılım olmadan demokrasi olmuyor. Çok seslilik olmuyor. Sadece dayatılan kurallarla yaşam sürüyor.

Biz de şaşırıyoruz neden çocuklar yaşadıkları sorunlarda hep kavga ediyorlar ya da tam tersi haklarını aramak için neden hiçbiri konuşmuyor ya da neden hiç iletişimleri yok, sadece bilgisayarlarına gömülmüşler ve tek hecelerden kurulu sözcüklerin dünyasında yaşıyorlar diye?

Kaynak gösterimi: www.0-18.org

Aile İçi Şiddet Olgularının Kaydını Tutmak

2011-11-17T10:27:00.001+02:00

Ülkemizde özellikle sosyal problemlerle ilgili çalışmaların planlanması için en önemli kriter olan sayısal verilerin yakın zamana kadar hiç olmadığını bilmekteyiz. İlk çocuk istismarı çalışmalarına başladığımız 1988 yılında, kayıtlı vakaların sıfır gibi çarpıcı olması çok önemli bir durumdu.

Neden önemliydi? Çünkü bu olayla ilgili çalışan profesyonellerin yetersiz bilgisi ve/veya ilgisi olduğunu göstermekteydi. Demek ki ilk yapılması gereken, bu konuda çalışan profesyonellerin bilgilendirilmesi ve sonrasında da duyarlılığa ulaşmasını sağlamaktır.

Son yıllarda sıfır vaka kaydından artık sayısal verilere ulaşabilme noktasına gelindiği görülmektedir. Bu konuda ilk başvuru noktası olan Emniyet Genel Müdürlüğü'nün resmi kayıtları, Şubat 2010-Ağustos 2011 arasındaki 19 ayda, 78 bin 488 aile içi şiddet vakası yaşandığını göstermektedir.

Bunu farklı şekillerde okumak mümkün. Örneğin, sayılar bize, kayıtlara geçen haliyle, 10 dakikada bir aile içi şiddet olayının yaşandığı anlamına geldiğini göstermektedir.

81 ilin Emniyet Müdürlükleriyle birlikte çalışma başlatarak aile içi şiddet olaylarını izlemeye alan Emniyet Genel Müdürlüğü , 1 Şubat 2010 ile 31 Ağustos 2011 tarihleri arasındaki 19 aylık dönemde Türkiye'de 78 bin 488 aile içi şiddet ve kadına yönelik şiddet olayının yaşandığını ve kayıtlara geçtiğini tespit etmiştir.

Bu sayısal veriyi, günde yaklaşık 138 olay, saatte yaklaşık altı olayın yaşanması şeklinde de okumak mümkündür.

Bu tespitle birlikte Türkiye'de her 10 dakikada bir aile içi şiddet olayının polis birimlerince resmi kaydının tutulduğu anlaşılmaktadır.

Aslında sayısal verilerin çok çarpıcı olmasının yanı sıra bizim için asıl önem taşıyan boyutun bu çalışmadaki başka bir verinin önemidir. Çünkü bu çalışmada ortaya çıkan önemli konu, formların tutulmasındaki özensizlik hatta forma sadece olayın kategorisinin yazılması ve diğer detaylara yer verilmemesidir.

Emniyet Genel Müdürlüğü’nün merkez teşkilatında yer alan Ana Komuta ve Kontrol Dairesi ile Asayiş Dairesi bünyesindeki Suç Analiz Merkezi'ndeki kayıtlarda yapılan ayrıştırma işlemi sonrasında 78 bin 488 olaydan sadece 7 bin 78'iyle ilgili Aile İçi Şiddet Olayları Kayıt Formu düzenlenerek Ankara'ya gönderildiği ortaya çıkmıştır.

Aile içi şiddetin önlenmesinde hukuksal düzenlemelerle beraber konuyla ilgili çalışan profesyonellerin mutlaka eğitim almalarının öneminin bir kez daha altını çizmek istiyorum.

Kaynak gösterimi: www.0-18.org

Kadın Sığınma Evleri, Konukevleri; Türkiye’de Durum

2011-10-31T10:55:00.002+02:00

Son günlerde sayıları çok artan aile-içi şiddet olayları için çözüm çalışmalarındaki en önemli rolü kadın sığınma evleri oynamaktadır.

Şiddeti yaşayan kadının o andaki en acil arayışı sığınabileceği güvenli bir yerdir. Bunun sağlanamadığı ortamlarda kadınların güvenliği dahası yaşam tehlikesi baş göstermektedir. Bu yüzden de bu sığınma evleri çok önemlidir.

Yerel yönetimlerim yapma zorunluluğu olan sığınma evlerinin sayısı %5’lerde seyretmektedir. Yani yapma zorunluluğu olmasına karşın yerel yönetimlerin bunu yapma konusundaki vurdumduymazlıkları çok açıkca görülen bir tablodur.

Her ne kadar fiziksel, cinsel, duygusal, ekonomik şiddete maruz kalan kadınlar için dense de ancak yoğun şiddete maruz kalan kadınların bile pratikte yer bulmakta zorlandıkları bir durumun yaşandığı görülmektedir. Bazı vakıf ve derneklerin de açmış oldukları konukevleri ise model oluşturmanın yanı sıra çok sınırlı kapasiteleriyle işlevsel olabilmektedir.

Amerika’daki duruma göz attığımızda sayısal olarak yeterliliğe yakın bir sayının olmaktan öte daha da dikkati çeken boyut buralarda kurbanın rehabilitasyonu, beceri edinme, çocuklarıyla iletişim gibi birçok konuda eğitim görebilmesi için programların var olduğunu göstermektedir.

Amerika’da kadın sığınma evi sayısının yaklaşık 1500 tane olduğu bilinmektedir. Bu kurumlarda konuyla ilgili 600 program sayesinde aile-içi şiddete maruz kalan kadın ve ailelere destek sağlanmaktadır. Sığınma evlerinin temel işlevi, herhangi bir saldırı ya da şiddet için risk altındaki ya da risk periyodunda olan kadınlara da destek sağlamaktır.

Sığınma evlerinin, kadına yönelik şiddeti azaltıp azaltmadığı, değerlendirme için sorulması gereken sorulardandır. Bu soruya verilecek mantıklı cevap, saldırıda bulunan kişinin, olaydan sonra kadına ulaşamamasının zaten riski azaltacağıdır.

Diğer önlemlerin alınması için zamana ihtiyaç olduğu görülmektedir. O zaman kadın sığınma evlerinin sayısının arttırılması için çalışmaların yapılması gerekmektedir. Ama bu çalışmalar sırasında buraya gelenlere sadece konaklama hizmeti değil aynı zamanda Amerika’dan verdiğimiz örnekte olduğu gibi rehabilitasyona ve donanımlarının gelişmesine yönelik programlara da mutlaka yer verilmelidir.

Bu direkt olaya maruz kalmış olan kurbanlar için ilk adımdır. Bunun bir adım öncesi ise bu saldırıları azaltmak için de cezaların indirim kapsamı dışında uygulanabilmesi önemlidir. Bu da ancak yargı mensuplarının eğitimi ile mümkündür.

Adalet Akademisi gibi bilimsel düzeyi ve eğitim performansı yüksek bir yerden de faydalanılabileceği düşünüldüğünde buna çok hızlı bir başlangıç yapılabileceği görülmektedir.

Kaynak gösterimi: www.0-18.org

Kadınlara Şiddet Neden Bu Kadar Arttı?

2011-10-23T21:02:00.003+03:00

Son dönemde yer alan aile-içi şiddet olgularındaki inanılmaz vahşetle beraber sayısal artış, bu konunun daha da yoğun irdelenmesinin gerektiğini gösteriyor. Özellikle erkeklerin kadınlara yönelik şiddetinin çocuklara yönelik şiddetin çok önüne geçmesi düşündürücü bir boyutu oluşturuyor.

Neden bu dönemde erkeklerin kadınlara şiddetinin arttığını araştırdığımızda, farkındalığın son dönemde artmış olmasının bir ölçüde etkili olmuş olabileceğini söyleyebiliriz ama bunun son dönemdeki vahşeti ve özellikle öldürme olaylarının artmasını açıklamadığını görmekteyiz.

Özellikle öldürmenin de ötesinde vahşet uygulanmasının sıradanlaşması da öne çıkan bir başka boyutu oluşturmakta.

Sokak ortasında bıçaklayarak ve bıçağı da sırtında bırakarak giden kişilerin o kadınlarla bir dönem yakın yaşamış olmalarına inanabilmek oldukça zor ama hepsinde de kıskançlık ve hükmetme isteğinin ana nedenler olması da neden sorusuna kısmı de olsa bir cevap veriyor.

Çözüm çalışmaları yaparken doğru teşhislerin de çok önemli olduğunu söylemek gerekiyor.

Geçen günlerde bir toplantıda bir psikoloji profesörünün konu hakkında bilgi sahibi olmadan genel görüşle, “şiddete sıfır tolerans bunu yapanları da aynı konuma sokar” düşüncesini savunmasında bu konu hakkında çalışmamış olmasının neden olduğunu söylemek mümkün ama bunu bilimsel bir görüş olarak verince yanlışlar başlıyor.

Son dönemde bakıyoruz tüm bu davalarda iyi halden indirimlerle düşük cezalar veriliyor. Özellikle bir erkek tarafından dövülen kadına yardım etmeye çalışan iki kişiye dayak atanla aynı cezanın verilmesi gibi trajikomik durumların suçu işleyenleri caydırdığını söyleyebilmek mümkün değil.

Siz hem cezayı az vereceksiniz hem de dayak atana karşı hoşgörüyü elden bırakmayacaksınız hem de aile-içi şiddet olaylarının azalmasını bekleyeceksiniz.

Bunun çok gerçekçi bir yaklaşım olmadığını zaten yaşanan olaylar gösteriyor.

Ama en kötüsü, mikrofonu önünde bulan herkesin ahkam kesmesi, daha da kötüsü ise söylediğinin doğru olduğuna inanması.

Okumadan, araştırmadan ben nasıl olsa akademisyenim, eski okuduklarımla, genel bilgimle bunu idare ederim diyenlerden dolayı kamuoyu da yanlış bilgileniyor.

Bakalım çözüm arayışlarında daha neler göreceğiz?

Kaynak gösterimi: www.0-18.org

Yargıya Çocuk Hakları Eğitimi

2011-10-16T11:39:00.000+03:00

Son dönemde şiddet olaylarındaki artış özellikle kadına ve çocuğa yönelik olarak kendini gösteriyor.

Bunda farkındalığın artışı bir etken midir sorusunun cevabı maalesef hayır çünkü gerçekten olaylarda ciddi bir artış var. Bu artış sadece fiziksel şiddette değil. Aynı şekilde cinsel şiddette de artış dikkat çekici boyutta.

Her zaman çözüm yollarında konuşulan en önemli konulardan birisi çözüm için neler yapılabileceğidir. Birçok farklı katmanda farklı çözümlerden konuşulabilir ama en önemli olan ve en etkili olan yöntemin caydırıcılığı olan cezalar olduğunda herkes hemfikirdir.

Ancak, bazen öyle şeyler oluyor ki o zaman bu suçların azalacağına olan inancınızı da kaybediyorsunuz. Bunun en iyi örneklerinden birisi ilk kamuoyuna yansıdığında herkesin kanını donduran, Mardin’de N.Ç.’nin yaşadığı olay.

Mardin’de daha 13 yaşında olmasına karşın sokakta başıboş gezdiği bilinen N.Ç.’nin, içinde memurların da olduğu 28 kişinin tecavüzüne uğradığı saptandı.

Suçu işleyenlerin, “sokaklarda başıboş geziyordu, çağırınca geliyordu” diyerek kendini savundukları olayda, mağdurun 13 yaşında olması, ailesinin çocuğa sahip çıkmaması gibi faktörlerin nasıl oluyor da sanık lehine kullanılabildiğini, çocuk hakları savunucusu olarak algılayabilmek bile mümkün değil.

Caydırıcılık kavramının altını çizmenin ötesinde çocuğun yüksek yararı temel prensibinin akla bile gelmediğini söylemek belki de en doğru tespit olacaktır.

O zaman neden Çocuk Hakları Sözleşmesini imzaladık ve ondan bahsediyoruz. Neden ÇİMler kuruyor ve çocuktan yanayız diyoruz.

Hepsi boş olmuyor mu?

O zaman yargıyı da listenin başına yazarak konuyla ilgili çalışan tüm meslek gruplarına çocuk haklarını ama maddelerini değil felsefesini anlatmak gerekiyor.

Belki de buradan başlamak en doğrusu.

Kaynak gösterimi: www.0-18.org

Dünya Çocuk Gününü Hatırlamayan Türkiye

2011-10-09T12:17:00.003+03:00

Her Ekim’in ilk Pazartesi tüm Dünya’da kutlanan Dünya Çocuk Günü’nün bu sene bizde hiç hatırlanmamasının nedeni acaba nedir diye hiç kendinize sordunuz mu?

Çocuklar önemsenmiyor mu yoksa, çocuklar ayrı bir birey olarak kabul edilmiyor mu yoksa, çocuk gününün hatırlanmasına gerek duyulacak bir problemi ya da gündemi yok mu gibi birçok nedeni sayabiliriz ama sonuçta Çocuk Hakları Sözleşmesi’ni imzalayalı 23 yıl geçmesine karşın ne olduğunu bilmeyenlerin büyük çoğunluğu oluşturduğu bir toplumda yaşadığımızı da unutmayalım.

Şiddet ve eğitimsizlik, çocuklarla ilgili iki temel sorunumuz olarak gözüküyor.

Detaylı bakacak olursak, adalet sistemindeki Çocuk Adalet Sistemi içinde yapılan bazı revizyonlar ve kanun değişikliklerine rağmen pratikte hala çocuklar erişkinlerle aynı yerde cezalarını çekiyorlar. Başka deyişle, onları kazanmıyoruz tam tersi tam bir kayıp olgu oluyorlar.

17 Eylül 2010 itibariyle altı bin 233 çocuğun gözaltında bulunduğuna; bu çocukların bir kısmının hala yetişkinlere ait hapishanelerde ve gözaltı merkezlerinde tutulduğuna da dikkat çekilmiş.

Adalet Bakanlığı’nın hala bu konuya eğilmemesi de büyük bir problem. Çocuk Mahkemeleri düne göre çok daya yaygın ve etken ama hala işler iyi gidiyor denecek boyuta gelemedik.

Çocuk haklarının temel prensibi olan “her çocuk yaşının gerektirdiği hayatı yaşar” prensibini hapishane ve gözaltılar dışında çiğneyen çok önemli bir başka konu da çocukların çalıştırılması.

Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı verilerine göre Türkiye'de yaklaşık 17 milyon çocuğun bir milyonu çalışıyor. İş Kanunu'nda çalışmaya başlama yaşı 15 olarak gösterilmesine rağmen, hafif işler için bu, yasalarla 13 yaşına kadar inebiliyor.

Uluslararası Çalışma Örgütü'nün (ILO) de çocuk işçi tanımındaki yaş sınırı 15, Türkiye'de ise çalışan bir milyon çocuğun yüzde 21'i 12 yaşında, yüzde 28'i 11 yaşında, yüzde 19'u 10 yaşında, yüzde 9.4'ü ise 9 veya daha küçük yaşlarda iş hayatına başlayan çocuklardan oluşuyor. Türkiye'de 42 bin çocuk sokakta yaşıyor. 15 yaşından küçük çalışanlar, 18 yaşından küçüklerin yüzde 70.9'unu oluşturuyor. Üstelik bu çocukların yüzde 62.4'ü yine haftanın altı günü, günde 12 saatin üzerinde çalışıyor.

Rakamlar çok açık bir şekilde problemin büyüklüğünü gösterdiğinden buna eklenecek daha çok birşey yok.

Eğitimde eşitsizliğin özellikle Doğu ve Güneydoğu bölgelerindeki kız çocuklarını etkilediğini görmekteyiz.

Halen tüm kampanyalara rağmen yaklaşık 200 bin çocuğun okullaşamaması, okullaşanlarınsa devamsızlıktan dolayı okula gelmediğini göz önüne alırsak, eğitimdeki kırmız alarmı görmüş oluruz.

Şiddet ise toplumsal düzeyde ve özellikle aile içinde ve kadına yönelik olarak büyük tırmanış göstermekte. Gelecekte de bu konunun uyuşturucuyla birlikte çok başımızı ağrıtacağını söylemek için kahin olmanın gerekmediğini söyleyerek bu haftaki yazıyı sonlandırıyorum.

Kaynak gösterimi: www.0-18.org

Yüksek Öğretimde Ne Durumdayız?

2011-10-02T16:17:00.002+03:00

Eğitimin bir milletin kalkınmasindaki temel unsur olduğunu bilen ve tüm plan ve enerjilerini bu konuda harcayan ülkelerin geldiği nokta, Kore, Japonya gibi ülkelere bakınca açıkca görülmektedir.

Burada eğitim ve öğretim diyerek iki farklı kategori olduğunu belirtelim. Öncelikle öğrenimle bir işi yapabilen eleman yetiştirmek istediğimizi sonra da bu insanların vasıflı, kalifiye ve kaliteli insan olmaları için çabalamamız gerektiğini belirtelim.

Dünya artık ekonomik göstergeler üzerinden döndüğünden öncelikle refahı sağlamak temel hedef haline gelmiş durumda.

Peki, bizde durum ne? Yükseköğrenimdeki duruma rakamlarla bakacak olursak, şöyle bir tabloyla karşılaşıyoruz: Üniversiteler yaklaşık tüm illerde bulunmaktadır. 104’ü devlet, 62’si vakıf olmak üzere toplam üniversite sayısı 166’dır.

Yükseköğretimde net okullaşma oranına bakıldığında, 2001/02 yılında %12,9 olan toplam oranın 2009/10 öğretim yılında %30,42’ye yükseldiği görülmektedir. Kadınlar açısından bu oran 2001/02 yılında %12,1 iken 2009/10 öğretim yılında %29,6’ya yükselmiştir. Yükseköğretim kademesinde cinsiyet oranı %83,38’dir. 2009/10 yılı itibariyle üniversitede eğitimini sürdüren 3.529.334 öğrencinin 1.566.701’ini, %44’ünü kız öğrenciler oluşturmaktadır. Lisansüstü düzeyde yüksek lisans ve doktora programlarına devam eden öğrencilerin ise %46,8’ini kadınlar oluşturmaktadır.

Diş Hekimliği, Eczacılık, Edebiyat, Dil, Tarih ve Coğrafya, Fen, Eğitim, Güzel Sanatlar, İlahiyat ve Mimarlık Fakültelerinde kadın oranı erkeklerden fazla iken, Tıp, Mühendislik, Ziraat, Veterinerlik, İktisadi ve İdari Bilimler Fakültelerinde erkek öğrencilerin çoğunlukta olduğu kaydedilmektedir.

Akademik personelde ise kadının durumuna bakıldığında Profesör, Doçent, Yardımcı Doçent, Öğretim Görevlisi, Araştırma Görevlisi ve Okutman kadroları içinde kadın oranının birçok ülkeden daha yüksek olduğu (yaklaşık %38,7) görülmektedir. Bu, çok önemli bir oran olmakla birlikte rektör (%5,2) ve dekanlık (%15,3) gibi üst pozisyonlarda erkek egemenliği devam etmektedir.

Yukarıdaki tablonun rakamsal olarak çok kötü olmadığını hatta iç açıcı bir boyutu olduğunu söylemek mümkün. Ancak, orta ve uzun vadeli stratejik planlamada ülkemizin ne tip elemana gereksinim duyduğu hatta Dünya ölçeğinde geçerlilik açısından nereye yatırım yapmamız gerektiğini tartışmıyor olmamız büyük bir eksiklik.

Şu andaki yapılanmada bir sürü işsiz yüksek öğrenim bitirmiş elemana sahip bir ülke olduğumuz tablosunu acaba nasıl değiştirmeliyiz?

Teknik eleman yetiştirmek ya da tam tersi.

Yüksek lisans ve doktora programlarına ağırlık vererek konuya özel elemanlar yetiştirmek.

Bu iki uca doğru yatırım yapamazsak, sadece aynı tornadan çıkmış temel bilgilere sahip vasıflı olamamış yüksek öğrenim görmüş mühendisler, mimarlar, iktisatçılar yetişecek daha doğrusu yetişiyor ve işsizler ordusuna katılıyor.

Buna karşılık teknisyenler yok, marangozlar yok, işin ustası elemanlar yok. Piramidin altından üstüne gittiğimizde ise konuya spesifik elemanlar hiç yok.

Demek ki yüksek öğrenimi sadece üniversite açmak olarak değil, aynı zamanda eğitimin şeklini saptayarak planlamak önemli.

Türkiye dışarıdan umut veren bir ülke olarak tanımlanıyor. Bunun başlıca sebebi de genç nüfusun büyük oranda oluşu. Bunu akılcı kullanmak gerekiyor.

Yoksa, avantaj orta vadede dezavantaja dönebilir.

Kaynak gösterimi: www.0-18.org

Kız Çocukların Eğitimi Ve Çocuk Hakları Sözleşmesi

2011-09-25T12:13:00.002+03:00

Eğitim bir ülkenin kalkınmasında ve refah düzeyine çıkmasındaki temel faktör. Eğitim dediğimiz kavram; okur-yazarlıkla başlıyor, okul öncesi eğitim, ilköğretim, orta öğretim ve yüksek öğretimle sürüyor. Toplum eğitimini de eklemek gerekiyor.

Görüldüğü üzere yaşamın her katmanında eğitim var.

Eğitimin şu son yıllardaki umutsuz tablosunun değişebileceğini düşündüren hamlelerin gündeme gelmesi, eğitimle ilgili iyi şeyler olabileceğini gösteriyor.

Çocukların eğitimi, gelecek dönemin kuşaklarının iyi yetişmesini sağlayacağı için çok önemli. Ama birey olduklarının bilincini verebilmek de onları bilgiyle donatabilmenin yanı sıra birey olma yani haklarından haberdar olmalarıyla mümkün .

Çocuk Hakları Sözleşmesini imzalamış olan bir ülke olmamıza karşın aradan geçen 23 yılda halen içselleştirememiş olmamız, Sözleşmenin kağıt üstünde kalmasına neden olmakta.

Hem çocuklara hem de öğretmenlere Çocuk Hakları Sözleşmesini öğretmek ilk adımlardan birisi olmak zorunda.

Bu Sözleşmenin sadece maddelerden oluşmadığını, birey olabilme, hakları olan bir birey olduğunun bilincinin oluşturulabilmesi temek kuraldır.

“Çocuk Haklarına Dair Sözleşme” 1994 yılında 4058 sayılı yasa ile iç hukuk kurallarına dönüştürülmüştür.

“Çocuk Hakları Sözleşmesi”nde Taraf Devletlerin çocukların eğitim hakkını kabul edecekleri ve bu hakkın “fırsat eşitliği” temeli üzerinde gerçekleştirilmesi için Sözleşmede yer alan önlemleri alacağı belirtilmiştir.

Bu boyutun özellikle okul öncesi dönemi de içerecek şekilde çocukların eğitim kapsamına alınması ve özellikle kız çocuklarının eğitime kazandırılması temel boyuttur.

Toplumun yarısını yok sayarak kalkınmanın mümkün olmadığını görebilmek gerekir. Kız çocukların eğitime kazandırılması da bunun ilk adımıdır.

2001/2002 öğretim yılında orta öğretim kademesinde net okullaşma oranı toplamda %48,1 iken, erkek ve kız çocukları için bu oran sırasıyla %53 ve 42,9 olarak kaydedilmiş, 2010-2011 öğretim yılına gelindiğinde ise, net okullaşma oranı %69,3 olmuş, erkek ve kız çocukları için net okullulaşma oranı sırasıyla %72,3 ve 66,1 olarak gerçekleşmiştir.

İlköğretimde %100 olan “Cinsiyet Oranı”nın orta öğretim kademesinde %88,1’e gerilediği görülmektedir.

Orta öğretime devam eden 4.748.610 öğrencinin % 45,5’ini kız çocukları oluşturmaktadır.

İşgücü piyasasına ara eleman yetiştiren mesleki ve teknik liselere devam eden 1.837.924 öğrencinin %42,3’ünü kızlar oluşturmaktadır. Bu kızların çoğunluğu Kız Teknik Öğretim Genel Müdürlüğüne bağlı okul/kurumlara devam etmektedir.

Ticaret ve Turizm Öğretimi Genel Müdürlüğüne bağlı okul/kurumlarda ise, erkeklerin %55,5, kızların ise %44,5 katılım gösterdiği görülmektedir.

Bu katılımın güçlendirilmesi gerekmektedir.

Çocuk Hakları Sözleşmesinin bu perspektifte değerlendirilmesi gerekmektedir. Bunun için ilk adım da öğretmenlere Sözleşmeyi öğretmek ve içselleştirmekten geçmektedir.

Kaynak gösterimi: www.0-18.org

Okullar Açılıyor

2011-09-18T10:07:00.002+03:00

Bu yıl da okulların açılmasıyla birlikte “0-18 Vurursan Kırılır” Çocuk Hakları İçin Yurttaş Hareketi de yeni dönemine başlıyor. Artık gelenekselleşen yeni eğitim dönemiyle aynı haftada başlamamızın çok net bir nedeni var. Çünkü çocuklar için en önemli ve yaşamsal hak, eğitim. Eğitim, gelecekte mutlu olmalarını sağlayacak en önemli anahtar.

Bu eğitim yılı yeni bir Milli Eğitim Bakanıyla başlıyor. Akademisyen, bundan önceki çalışmalarıyla ciddi ve tutarlı çizgiye sahip bir bakanla milli eğitim yeni döneme başlıyor. Aslında bundan önceki yönetilişine bakıldığında geç bile kalınmış bir hamle. Umutların boşa çıkmayacağı bir dönem olmasını dileyerek gündeme bir göz atalım.

Türkiye dışarıdan bakıldığında, potansiyeliyle ama özellikle genç nüfusuyla umut vaad eden ve geleceği çok parlak olduğundan hem fikir olunan bir ülke.

Bunun doğru olması için de ilk hedef bu geç nüfusun doğru yönlenmesinin sağlanması. Eğitim de kilit nokta. Doğru eğitimle yetişecek genç kuşaklar bu ülkeyi de beraber taşıyacaklar.

Önce çok acil sorunlara başlıklarla göz atalım;

Öğretmenlerimiz; Dışı bizi içi onları yakan bir grup. Profesyonel olarak tatmin olamayan bir iş kolu olmanın ötesinde öğretmen olmalarının getirdiği çok büyük sorumlulukla öğrencilerini eğitebilme potansiyellerinin ne düzeyde olduğunun sorgulandığı bir grup. Çok acil el atılması hem ücret ve koşullarda tatmin edilmeleri hem de yeterli bir öğretici düzeyine getirilmeleri gerekli

SBS; Çocukların yarış atı haline getirildiği bu sınav sisteminin bir an önce gözden geçirilmesi ve revizyon edilmesi gerekli. Yoksa, ezberci ve kısıtlı bir kuşak bizi bekliyor. Durum gerçekten vahim. Sistemin bu denli yıkıcı ve çocukları kısıtlayıcı olmasına karşın bir çok boş kontenjan kalması da işlemediğini gösteriyor ki gelecek yılın önleminin bir an önce alınması bir zorunluluk.

Okul öncesi eğitimi; Uzun yıllar yok sayılan bu dönemin eğitimde başarılı olmanın en önemli kriterlerinden birisi olduğunun anlaşılmasıyla tüm Dünya’da ağırlık verildiği gözlenmekte. Bizde ise birkaç küçük kıpırdanmanın dışında net adımların atılmadığı gözlenmekte. Bu dönem artık bu konuda adımlar atılması gerektiği çok açık.

Devamsızlık; Okula başlamayanların okula başlatılması çok önemli ama pratikte özellikle kız çocukların okula başlatıldıkları ama sonra devam etmedikleri gözlenmekte. Buna acil çözümler bulmak gerekli. Ayrıca risk altındaki sokak çocuklarının ve suça itilen çocukların da bu duruma düşmelerindeki temel nedenin okula devamsızlık olduğunu unutmamak gerekmekte.

Şiddet; Okuldaki şiddet topluma paralel olarak artış göstermekte. Artık sadece öğretmenin öğrenciye olan şiddetini değil aynı zamanda öğrencinin öğretmene olan şiddetini ama daha da önemlisi çocukların birbirine olan şiddetine sıklıkla tanık olduğumuzu unutmamak gerekiyor. Buna önlem alamazsak, yakında okul çetelerine ve organize suçlara da tanık olacağımızı söylemek çok da falcılık olmayacak.

Kız çocukların eğitime kazandırılması da üzerinde durulan ama hala çözüme kavuşmamış konulardan birisi. Bu da mutlaka üzerinde durulması gereken konulardan birisi. Bu sorun çözüldüğünde toplumun yarısının da aktif yaşamda olacağının unutulmaması gerekir.

Görüldüğü gibi bu yıl da sorunlarla birlikte açılıyor. Ama enerjik, gerçekten iş yapabilen kişilerle çözümler her zaman olabilir.

Yaşamın olduğu yerde umut da her zaman vardır.

Kaynak gösterimi: www.0-18.org

Çocuk Kimdir?

2011-05-29T20:46:00.002+03:00

Çocuk kavramının tarihsel süreci hakkında hiç bilginiz var mı?

Eski çağlardan başlayarak yakın zamana kadar yani endüstri çağına kadar (1800’lerin ortası diyebiliriz) çocuklar küçük erişkinler sayılırlardı. Erişkinler gibi fizik güçlerinden yararlanılmak üzere çalıştırılır ama onlara göre daha değersiz kabul edilirlerdi.

Endüstrileşme çağında insan kol gücü yerine makinanın konmasıyla çocukla ilgili görüşlerin değişmeye başladığını görüyoruz. Çocuk bugünün yaklaşımına paralel olarak yetiştirilmesi, yatırım yapılması gereken bir birey olarak algılanmaya başlandı. Eğitim ön plana çıktı.

Çocuk 1900’lü yıllarda artık yetiştirilip daha çok verim alınacak bireydi. Ancak, 1948’de kabul edilen İnsan Hakları Beyannamesi, insanın bir değeri olduğunu vurgulayınca genel yaklaşımda da farklı düşünceler başladı ve o zamana kadar olmayan bir kavram gündeme geldi; yaşamın değeri, insanın değeri.

Sonraki aşama daha da somuttu. Çocuk Hakları Sözleşmesinin 1989’da kabul edilmesiyle en üst noktaya ulaşıldı. Çocuk bir bireydir ve çok değerlidir. Hatta ayrıcalıklıdır. Korunmalı, yaşatılmalı, geliştirilmeli ve görüşlerine değer verilmelidir.

Bu sözleşmenin diğer Birleşmiş Milletler dökümanlarına göre çok daha hızlı kabul görmesi ve yaygınlaşması da tüm Dünya tarafından nasıl benimsendiğini göstermesi açısından dikkati çeken bir boyuttur.

Çocuk 18 yaşına kadar koruma çemberinde yaşaması gereken konumunu aslında tartışmasız bir şekilde yürütürken bazı olaylar bu kavramın sorgulanmasını da gündeme getirdi. Özellikle çocukların birbirlerine yönelik uyguladıkları şiddet, kavramları alt üst etti.

İngiltere’de, 8 yaşındaki iki çocuğun 3 yaşında bir başka çocuğu demiryolları raylarına bağlamaları ve öldürmeleri herkesi yorum yapamaz duruma soktu. O yaşta ceza ehliyeti yoktu yani ne suç işlerse işlesin ceza almamalıydı. Ama işlenen suç planlı, bilinçli ve düşünülüp yapılmış bir eylemdi. Medyanın etkisi, televizyondan etkilendi diyenlerin görüşü ön plana çıkartıldı ve olayın nedeninin bu olduğu suçlunun da medya olduğu söylenerek olayın tartışılması sonlandırıldı.

Ama bullying dediğimiz akranlar arası şiddet olaylarının şekil değiştirerek yetişkin insan davranışlarını aratmayacak şekilde şiddet kalıplarını içermesi, acımasızlığı ve kurbanlara etkileri yaşandıkça çocuk ne kadar masumdur düşüncesi şekillenmeye başladı.

Olaylar içinde 18 yaşın altında olup daha büyük yaştaki insanlara içinde işkence, eziyet, cinsel şiddet içeren davranışların da olduğu suçlar da gündeme geldi.

Çocuk olduğu için cezalandırmama prensibinin geçerliliği de tartışmaya açıldı.

En sonunda olan oldu ve Amerika Birleşik Devletleri’nde mahkeme 16 yaşında bir çocuğu önce ırzına geçip sonra öldurme suçu işlediği için erişkinlere uyguladığı cezayı öngördü ve bir ilki gerçekleştirerek iki defa müebbet cezasına çarptırdı. Çocuk olduğu için farklı davranılmayacaktırın da altını çizerek bu cezayı onadı.

Şimdi düşünmeye başlayalım; Çocuk kimdir?

Sonuç olarak özellikle kriminolojik boyutta alacağı cezanın az olması nedeniyle sürekli çocuk yaşta suçlularla karşı karşıya kalmamız, yaşanan bir gerçek. Ama öte yandan ilk başlangıç noktası olan iyi bir erişkin yetiştirmek kavramı da göz ardı edilmemeli. Ama şu anda yaşadığımız olaylar bazı şeylerin tartışılması gerektiğini de anlatıyor.

Yoksa ilk başlangıç noktasına yani çocuk aslında daha güçsüz bir erişkindir noktasına geri döneceğiz gibi.

Yaşam ilginç.

Her şey başladığı noktaya dönüyor mu gerçekten?

Çocuk için bu sorunun cevabını bekleyip göreceğiz...

Kaynak gösterimi: www.0-18.org

Sınavların Mali Portresi

2011-05-22T13:01:00.001+03:00

Türkiye’de genç nüfusun yüksekliği ve eğitim çağında olanların sayısal olarak çok fazla olması, eğitimin her aşamasında sınav olgusunu ön plana çıkarıyor.

Üniversiteye giriş sınavları, Liselere giriş sınavı, mesleğe giriş sınavları derken her yıl yaklaşık 10milyon kişinin sınava girdiği ve kaderinin belirlendiği bir ülkede yaşıyoruz.

Bu da çok büyük bir sektörün doğmasına ve dershane denilen yapıların eğitimin temel faktörü haline gelmesine neden oldu. Bu sektörde bu yıl için 4 milyar gibi inanılmaz bir para hacminin söz konusu olduğu belirtiliyor.

Abbas Güçlü’nün yazısında belirttiğine göre dershane sektörü her yıl daha da aratarak eğitim yaşamında başrole soyunuyor ve zaten bu da 4 milyarlık hacmiyle kendini belli ediyor.

Başka bir söyleyişle bu ülkede yaşayan her 7 kişiden birisi bu yıl sınava girecek. Rakamlar ne kadar büyük bir kitlenin etkilendiğini gösteriyor. Çünkü çok yuvarlak bir hesapla bu sınava girenlerin aileleri de hesaplanırsa, Türkiye’nin yarısı sınavlardan etkileniyor.

Ancak, görüldüğü üzere şu anda bu sorumluluğu üstlenenler bunun altından en iyimser bakışla kalkamıyorlar. Her sınav öncesi öğrencileri ve velilerini hoplatan ve korkutan haberler çıkıyor, haksızlıklar olması olasılığı herkesin korkmasına neden oluyor.

Türkiye’de sınavların yükü Öğrenci Seçme ve Yerleştirme Merkezinin sorumluluğunda. O kadar farklı konuda o kadar farklı sınav yapmak durumundalar ki inanılmaz. İhtisasa girmek için de buradan çıkan sınavlar belirleyici. Kamuya alınacak personelin sınavı da buradan yapılıyor.

Güçlü’nün haberine göre; Türkiye’de sınava giren aday sayısı arttıkça, sınav ekonomisini sürükleyen ÖSYM’nin gelir bütçesi de hep artıyor. ÖSYM’nin 2006’da elde ettiği 232 milyon 452 bin TL gelir, beklenenin 51 milyon 401 bin TL üzerinde bir rakam. 2007’de 163 milyon 710 bin TL gelir elde eden ÖSYM, yine beklentilerinin tam 21 milyon 87 bin TL üzerinde bir gelirle yılı kapattı. 2008 yılı için de 145 milyon 581 bin TL gelir hedefli bir bütçe yapan ÖSYM’nin yıl sonunda gelirleri 245 milyon 266 bin TL olarak gerçekleşti.

Devlet’in kurumunun yanında dershaneler hakkında da sayısal boyuta baktığımızda şu rakamlarla karşılaşıyoruz. Türkiye’de halen 4 bin 170 dershane faaliyet gösteriyor. Bunların çoğu İstanbul’da. Sayı olarak Istanbul’da 657 dershane var. Ankara’da 496 dershane ve İzmir’de de 187 dershane var.

Ödenen ücretler ise değişken, 2 binden başlıyor 4 bine kadar çıkabiliyor. Yani ülkenin yarısı bu paraları ödüyor.

Her şey bir yana sadece mali portre bile olayın hacminin ne olduğunu gösteriyor. Çocukların kaderini bu denli etkileyen bir aşamanın hele mali portesi böyle olan bir olayda denetimden bu kadar uzak kalması ve güven duygusu yaratamaması da çok yazık bir olay.

Kaynak gösterimi: www.0-18.org

Eğitim En Büyük Sorun Ama Hiçbir Partinin Gündeminde Yok

2011-05-15T18:54:00.000+03:00

Eğitim önemli bir sorun. Hele nüfusunun yaklaşık yarısı eğer eğitim görme yaşındaysa, o zaman bu daha da önemli bir problem.

Bizdeki tabloya baktığımızda ilköğretimden başlayarak üniversiteye kadar inanılmaz yanlış bir planlama ve çarpık bir gelişme yaşanmakta. SBS den başlayarak bir çok sınavda sadece bir yarış var. Yarışmanın amacı bilgi ölçmek gibi gözükse de neyi ölçtüğü tam anlaşılamıyor. Geçtiğimiz yıl gibi bazı yıllarda 100’ü geçkin birinci çıkınca neyin ölçüldüğü anlaşılmıyor, çünkü sıralama amaçlı sınav gerçek amacına ulaşamıyor.

Üniversite sınavları ise daha da komik. Çünkü neyin ölçüldüğü belli değil. Açılan çok sayıda üniversite ile tabela üniversitelerinin sayısının sadece arttırıldığı saptaması dışında söylenebilecek çok fazla bir şey yok. Ama üniversite mezunu olmanın gelişmiş ülkede iş sahibi olmayla paralel yürüdüğü bir çok ülkenin aksine bizim böyle bir tabloya sahip olmayışımız çok önemli. Çünkü aranan iş gücü ağırlıklı olarak ara eleman düzeyinde. Ama ara eleman yetiştirecek okullar yok denecek kadar az.

Dershaneler, artık butik olanlarından genel olanlarına o kadar geniş bir yelpazede dershaneye sahibiz ki eğitim artık tamamen buraya bağımlı. Okullar bile ders yapmayı bırakıp sadece testlerle çocuklara dershane hizmeti sunuyorlar.

Bu çarpık durum, yapıyla ilgili olan sorunlar. İyi niyetle uğraşıp üzerinde konuşulması gereken sorunlar.

Ancak, son dönemde şifreyle cevapların belli öğrencilere verildiği iddialarının ortaya çıkmasıyla artık iyi niyette ortadan kalkmış durumda. Artık öğrenciler de güvenlerini kaybetmiş ve geleceklerinin nasıl belirleneceği sorusuna cevap veremez durumdalar.

12 Haziran’da demokrasilerin vazgeçilmezi seçim var. Seçim neden var? Toplumun sorunlarına en iyi ve doğru cevabı veren partiye oy vererek özgür idareleriyle kendileri için en iyiyi arayan seçmen için var. Ama en önemli ve başta gelen sorun için fikir yürüten kimse yok.

Eğitim, çarpıklaşmanın yanı sıra artık hizmete eşit erişimi sorgulatır durumda ama kimse bunu tartışmıyor.

Hiçbir parti buna yönelik çözüm önermiyor.

Durum vahim, gerçekten...

Kaynak gösterimi: www.0-18.org

Söz Küçüğün

2011-05-08T11:00:00.000+03:00

Üç yıl boyunca Açık Radyo’da “0-18 Vurursan Kırılır” başlığıyla yaptığım ve çocuk haklarının tüm maddelerini uzmanlarıyla gözden geçirdiğimiz bir radyo programım vardı. Bu radyo programımda rock ve cazın sevdiğimiz örneklerine de yer vererek bir saat keyifle vakit geçirir ve karınca kararınca da çocuk hakları konusundaki duyarlılığı arttırma çalışmalarına katkıda bulunmaya çalışırdık.

Çocuk Hakları Sözleşmesini imzalayan ülkelerin ilk yapmaları gereken şeylerden biri sözleşmeyi olabildiğince geniş kitlelere tanıtarak haberdarlık oluşturmak ve bu konuda bilinç geliştirmektir.

Bu konuda yapılanların çok da etkili olmadığı gözler önünde. Çocuk haklarının temel alanları olmasına karşın hukuk, psikoloji ve tıp son sınıf öğrencilerinin çocuk haklarını duyma oranları hala %50’lerde. Dikkatinizi çekerim bilme demiyorum, söylediğim sadece duyma boyutu.

Profesyonel olarak bu konuda çalışacak ve son sınıf öğrencileri olmuş meslek gruplarında bile bu konudaki başarının ne durumda olduğu ortada.

Durum böyleyken çocuk haklarının 4 temel ilkesinden biri olan ve demokrasinin özünü oluşturan katılım hakkının pratiğe çevrilmiş boyutunun güzel bir örneğinden burada bahsetmek istiyorum.

Bu yılın hoş etkinliklerinden birisini işi yapanların çocuklardan oluştuğu İstanbul Bilgi Üniversitesi Çocuk Çalışmaları Birimi'nin (ÇOÇA) “Söz Küçüğün Radyo Programı” oluşturuyor. Bu program özetle çocukların yetişkinlere çocuk haklarını öğrettiği bir program.

Programın amacı, çocuk hakları üzerine yetişkinlerde bir farkındalık ve duyarlılık yaratmak. Çocukların hazırlayıp sunduğu programın yapım sürecinde altıncı sınıf öğrencilerinden lise son sınıf öğrencilerine kadar değişen yaşlarda 10 çocuk yer almakta. BİA haber ajansının verdiği habere göre, ekip, her ay bir kez toplanarak program konularını belirliyor ve hazırlık çalışmalarını yapıyor.

Şimdiye kadar yaptıkları programlarda davet ettikleri uzmanlara konularıyla ilgili sorular soran ve konuyu kendi bakış açılarını da katarak tartıştıkları bu programa kulak vermenizde yarar var.

Dinlemek isteyenler için;

* Söz Küçüğün Radyo Programı, her Pazartesi günü saat 16.30'da Açık Radyo'da.

Kaynak gösterimi: www.0-18.org

Sosyal Hizmet Uygulamalarında Yeni Trend

2011-05-01T11:05:00.002+03:00

Sosyal Hizmetler, Dünya genelinde de her geçen gün popülerleşen bir kavram. Çünkü sosyal hizmetlerin hedef grupları olan çocuklar ve yaşlılarla birlikte kadınlar maruz kaldıkları olaylar karşısında en büyük desteği sosyal hizmetlerden almaktalar.

Yoksulluk ve şiddetin iki temel kavram olduğunu belirtmeliyim. Bu makro nedenlerin yanı sıra bunlara ek olarak sokakta yaşam, madde kullanımı ve birçok başka faktorün de çok önemli olduğunu belirtmem gerekiyor.

Bu da son yıllarda gelişmiş ülkelerde sosyal hizmet modellerinin gözden geçirilmesine ve yenilenmesine neden oluyor. Tabii bundaki çok temel bir etkenin her ülkenin, başta Amerika olmak üzere, ekonomik kısıntılara gitmek zorunda kalmaları da önemli bir etken.

Ama sosyal hizmet modellerinde çok temel bir ivmenin de sadece buna bağlanması mümkün değil. Çocuğun artık bulunduğu yerden alınıp devletin bir kurumuna götürülmesi ve burada tedaviye alınması, bırakılan bir model olmuş vaziyette. Bu, sadece şiddet kullanarak çevresine zarar verme potansiyeli taşıyan çocuklar ile cinsel istismara evlerinde maruz kalan çocuklara uygulanan bir yöntem haline gelmiş.

İkinci önemli olay da sürelerdeki kısalmalar. Bunun için çok daha etkili ve hızlı sonuç verecek yöntemler üzerinde çok çalışılıyor. Bu yüzden de psikologların ve tedavi modellerinin çok ön plana çıktığını gözlüyoruz. Uzun süreli rehabilitasyon programları yerine etkili tedavi programlarının etkili olduğu gözleniyor.

Büyük gruplarla birlikte yapılan çalışmalar, okullarda, evlerde yani çocuğu ortamında bırakarak yapılan calışmalara bırakmış. Bunun içinde öncelik taramalarla problemi çok gelişmeden hemen tespit edebilmek. Başka deyişle, erken tanı çok önemli. Her olguyu tespit edebilmek için verilen uğraşının sonrasında çok büyük bir ekonomik faturayı da önleyeceğine inanılıyor.

Kısaca sosoyal hizmet modellerindeki bu radikal değişimi bir an önce algılayarak bizim sistemimize de adapte etmemiz zaten kısıtlı olan kaynaklarımızın doğru kullanılmasını sağlayacağını unutmamak gerekiyor.

Kaynak gösterimi: www.0-18.org