B&C Recenzje

Broadchurch: Sezon 1.

2015-10-13T16:30:00.000+02:00

Rok produkcji:	2013
Gatunek:	Dramat, kryminał
Długość odcinka:	48 minut
Stacja TV:	ITV

Jeśli obserwujecie nas na Facebooku, zapewne zauważyliście, że uwielbiamy Doktora Who. Doceniamy każdego aktora, który wcielił się w główną postać, ale nie ukrywamy, że najbliższy nam jest David Tennant - zabawny, poruszający, pełen entuzjazmu, szczery, otwarty (a przynajmniej sprawiający takie wrażenie jako Doktor). To dla niego zaczęliśmy oglądać Broadchurch - brytyjski serial kryminalny, w którym gra główną rolę - detektywa Aleca Hardy'ego.

Tytuł serialu to nazwa miasteczka, w którym rozgrywa się większość akcji. Atmosferą przypomina ono skrzyżowanie Pagford z Trafnego wyboru z Twin Peaks i Fortitude: wszyscy się znają, mijają się na co dzień, wydaje się, że nikt nie ma przed nikim tajemnic, a każdy nowo przybyły jest niezwykłym zjawiskiem. Taką właśnie osobą z zewnątrz jest Alec Hardy - przyjeżdża nie wiadomo z jakiego powodu, po czym zajmuje od dawna wyczekiwane stanowisko Ellie Miller (Olivia Colman). Jest zamknięty w sobie, nie lubi rozmawiać, do śledztwa podchodzi profesjonalnie - a więc bezuczuciowo (przede wszystkim dlatego, że nie jest powiązany z żadnym z mieszkańców). Cała ta sytuacja jest bardzo trudna dla Ellie, która pierwszy raz dostaje sprawę morderstwa - w dodatku ofiarą jest syn jej bliskich znajomych. Wszystkie te okoliczności składają się w świetnie zobrazowane napięcie między dwojgiem detektywów.

Jeśli chodzi o samą kwestię śledztwa, to prawie każdy z bohaterów jest naświetlony w taki sposób, iż może budzić nasze podejrzenia. Aż do samego końca bardzo trudno jest odgadnąć, kim jest morderca oraz jaki był jego motyw. Historie mieszkańców Broadchurch są bardzo rozbudowane, przez co samo śledztwo nie posuwa się w zawrotnym tempie - dzięki temu twórcy uzyskali efekt autentyczności, detektywi nie wydają się nadludźmi, którzy prześwietlają podejrzanego niczym rentgen.

To, jak obcy dla mieszkańców Broadchurch jest detektyw Hardy, podkreśla bristolski akcent Davida Tennanta. Zabieg ten został usunięty w amerykańskiej wersji serialu, Gracepoint, gdzie, co ciekawe, w roli głównej również obsadzono Tennanta. Po obejrzeniu zwiastuna stwierdziliśmy, że Gracepoint wydaje się słabą, zamerykanizowaną kalką oryginalnego serialu, w którym to, co najlepsze, było stricte europejskie, a konkretniej: brytyjskie. Tym bardziej tworzenie osobnej wersji serialu nie ma sensu, skoro zatrudnia się tego samego aktora i nie zmienia się niczego w fabule. Mówi się, że Amerykanie tak chętnie robią remake'i europejskich dzieł, ponieważ chcą usłyszeć je po amerykański, bo nie mogą zrozumieć brytyjskiego akcentu. Jeżeli jest to prawda, to naprawdę bardzo źle o nich świadczy. Zresztą, już wiadomo, że drugi sezon Gracepoint nie powstanie.

Wracając do właściwej recenzji: ujęcia w Broadchurch przykuwają uwagę. Są długie, ciekawe, wręcz kinowe. Scenografia jest bardzo dokładnie dopracowana, zdjęcia są świetne zarówno pod względem estetycznym, jak i w kwestii spójności z charakterem historii. Całości dopełnia naprawdę ciekawa ścieżka dźwiękowa, skomponowana przez Ólafura Arnaldsa, islandzkiego multiinstrumentalistę.

Niejednokrotnie oddychaliśmy z ulgą, gdy już myśleliśmy, że scenarzyści zrujnują świetną scenę, stosując typowe dla tego gatunku cliché. Nigdy tak się jednak nie działo i po paru odcinkach zaczęliśmy im coraz bardziej ufać - i coraz bardziej czerpać przyjemność z oglądania naprawdę bardzo dobrze napisanego serialu. Rzadko zdarza nam się napisać w całości pozytywną recenzję, bez większych czy mniejszych uwag - ta będzie wyjątkiem. Pierwszy sezon Broadchurch nie ma słabych stron: jest dopracowany, z dobrym aktorstwem (pomijając dwie mało znaczące postaci), oraz ze stroną audiowizualną, która stanowi idealne dopełnienie treści.

	B	C
Ocena:	9/10	10/10

Trafny wybór

2015-10-08T18:55:00.000+02:00

I Wydanie:	2012
Autor:	Joanne Kathleen Rowling
Gatunek:	Powieść
Oryginalny tytuł:	The Casual Vacancy
Tłumacz:	Anna Gralak
Wydawca:	Znak
Liczba stron:	512

Okładkę Trafnego wyboru widział chyba każdy. Pomidorowa czerwień z mocno żółtym obramowaniem i dużym czarnym krzyżykiem na środku. W księgarniach była jeszcze bardziej widoczna niż ostatnie części serii Harry Potter. Od jej premiery minęło już sporo czasu, tyle samo przeleżała na mojej półce, aż w końcu postanowiłam po nią sięgnąć. Dwie części książek o Cormoranie Strike'u, pisane przez J.K Rowling pod pseudonimem, miałam już za sobą, dlatego nie zdziwił mnie szorstki język i wszędzie obecny sarkazm.

Trafny wybór opowiada o małym angielskim miasteczku, Pagford, i o tym, jak jego mieszkańcy radzą sobie ze śmiercią Barry'ego Fairbrothera, członka rady gminy, trenera i założyciela dziewczęcej osady wioślarskiej, przyjaciela, ojca i męża. Prawie każdy w mieście był w jakiś sposób z nim powiązany, wszyscy odczuwają jego brak, niektórzy próbują zająć jego miejsce, chcąc kontynuować jego pracę, jednak z rozczarowaniem stwierdzają... że nie są Barrym.

Jednak to nie fabuła odgrywa najważniejszą rolę w tej powieści. Tym, co przede wszystkim rzuca się w oczy, jest umiejętność oddawania nastroju w zwięzły sposób; jasnego ukazywania sytuacji bez wykorzystywania do tego mnóstwa zbędnych słów. Weźmy, na przykład, poniższy cytat:

W tym jednym prostym zdaniu zawarte są takie informacje, jak to, że Shirley dokładnie wysprzątała cały dom przed przyjściem gości, przygotowała jedzenie, a w dodatku jest dobrą kucharką. Ukazane zostały jej dwie cechy: dbałość o porządek; o to, by uchodzić za wzorcową gospodynię, przynoszącą chlubę swojemu mężowi, zajmującemu ważną pozycję w Pagford, oraz słabość do ulubionych dań. Jest ona bardzo dumną kobietą, nie może sobie pozwolić na krytykę, nawet jeśli zaprasza tylko swojego syna i synową. Czytelnik zdaje sobie z tego sprawę, dlatego powyższe zdanie ma dla niego dużo szersze znaczenie, niż gdyby zostało wyrwane z kontekstu. Rowling podchodzi do zdań ekonomicznie: nie powtarza informacji już raz zawartych w tekście, nie wykłada w sposób łopatologiczny, jaki charakter ma poszczególna postać; czytelnik dochodzi do własnych wniosków na podstawie takich fragmentów, jak ten przeze mnie omówiony.

Przypadła mi także do gustu polifoniczność Trafnego wyboru, szeroki dostęp do opinii różnych mieszkańców Pagford, ich osobistych przeżyć, nieszczęść, ważnych momentów, które sprawiły, że inni odbierają ich tak, a nie inaczej, choć w gruncie rzeczy to, jacy naprawdę chcieliby być, dalece odbiega od ich wizerunku. Może to u nas niekiedy wywołać frustrację; zastanawiamy się, dlaczego dany bohater po prostu nie powie bliskiej osobie, o co tak naprawdę mu chodzi - zapominamy wtedy, jak często sami mamy problemy z wyrażeniem własnych myśli i dajemy się ponieść emocjom.

Ostatnia a zarazem najprostsza myśl na temat tej pozycji: Trafny wybór jest książką przede wszystkim ciekawą. Wciąga, sprawia, że chce się ją skończyć czytać już, zaraz, natychmiast, od czasu do czasu robiąc sobie przerwę, bo dana bohaterka / dany bohater zbyt bardzo nas denerwuje. Ale nie, już chcemy zobaczyć, co się z nią / z nim dzieje... Nie jest to powieść wybitna, ale na pewno bardzo dobra: zmusza do przemyśleń, jest interesująca, napisana bardzo dobrym stylem, a także pokazuje rzeczywistość, która różni się od naszej w dosyć niewielkim stopniu, dlatego historia w niej zawarta wydaje się bardzo prawdopodobna. Jeśli jeszcze nie czytaliście, to szczerze polecam :).

	B	C
Ocena:	8/10	8/10

Filmy animowane o Supermanie i Batmanie - 7#

2015-09-30T18:03:00.000+02:00

Superman/Batman: Apokalipsa

Rok produkcji:	2010
Reżyser:	Lauren Montgomery
Scenarzyści:	Jeph Loeb, Tab Murphy
Gatunek:	Animacja, akcja, sci-fi
Oryginalny tytuł:	Superman/Batman: Apocalypse

W ramach kontynuacji zakończonej ponad rok temu serii zacznę od crossoveru takiego samego jak dwa ostatnie - historii o Supermanie i Batmanie. Dziwne jest jednak to, że jest to taka historia tylko z tytułu. Właściwie głównym trio są Batman, Superman oraz Wonder Woman (czyli prawie połowa Justice League), ale "najgłówniejszą" bohaterką jest Supergirl, wokół której kręci się cały film. Dużo bardziej sensowne byłoby albo coś z Ligą, albo ze Supergirl w nazwie (tylko pewnie wtedy nikt by tego nie kupił).

Na terenie Gotham rozbija się tajemniczy meteoryt, który okazuje się statkiem kosmicznym ze Supergirl na pokładzie. Kiedy próbuje ona ukraść Batsamolot, Batman postanawia ją złapać i uwięzić. Wtedy to do jaskini przybywa Superman i chce ją uratować. Pojawia się konflikt, ponieważ Superman akceptuje fakt istnienia kuzynki i chce pomóc jej się zasymilować. Batman zaś uważa, że jest niebezpieczna, nie umie używać swoich mocy oraz nie wiadomo tak naprawdę, czy w ogóle jest Karą, bo nie da się potwierdzić jej pochodzenia. Superman na to stwierdza, że jest pewien, że to jego kuzynka i należy jej zaufać. Postanawia pokazać jej jak to jest być zwyczajną ziemską nastolatką. Podczas spacerowania po mieście zdarza się wypadek, po którym pojawia się Wonder Woman, która upiera się, że od tego momentu to ona będzie trenowała Supergirl.

Clark Kent przeżywa katusze statystycznego ziemskiego mężczyzny na zakupach.

W tym samym czasie Darkseid poszukuje młodych obiecujących wojowniczek do swojej armii. Granny Goodness zajmuje się ich rekrutacją. Oczywiście biorą sobie na celownik Supergirl. W akcji pojawia się jeszcze wojowniczka Barda, która uciekła spod kontroli Apokalipsa i pomaga Batmanowi i Supermanowi.

Animacja jest w porządku: dynamiczne walki oraz całkiem ładna kreska. Jednak zawsze, kiedy się pojawia, śmieszy mnie animacja Supermana - wygląda, jakby miał nałożony eyeliner, przez co jego twarz jest tysiąc razy bardziej kobieca niż twarz Supergirl.

Całość jest dosyć nierówna pod względem rozłożenia akcentów. Piętnaście minut przed końcem się wydaje, że już wszystko jest w porządku, kiedy rozpoczyna się walka, która tak naprawdę jest najważniejszą w filmie, ale nie ma do niej żadnego przygotowania. Całość jest warta polecenia, pod warunkiem, że naprawdę lubi się Supergirl.

Superman: Doomsday

Rok produkcji:	2007
Reżyser:	Bruce W. Timm, Brandon Vietti, Lauren Montgomery
Scenarzysta:	Bruce W. Timm, Duane Capizzi
Gatunek:	Animacja, akcja, sci-fi
Oryginalny tytuł:	Superman: Doomsday

Film rozpoczyna się podczas badań podziemnych wykonywanych dla Lexa, kiedy to jego ekipa trafia na dużą kapsułę o wybitnie pozaziemskim pochodzeniu. Okazuje się, że to więzienie, w którym zamknięty jest Doomsday. Uwalnia się on i stacza morderczą walkę z Supermanem. Zajmuje to mniej więcej pierwsze 10 minut. Ciężko napisać coś więcej, nie będąc posądzanym o spojlery. Cały film podzielony jest na trzy bardzo wyraźne części. Dlaczego bardzo wyraźne? Bo każda ma innego wroga: Doomsdaya, Toymana oraz Luthora. Sprawia to, że całość jest niekonsekwentna, urywana i brakuje jej punktu kulminacyjnego. Co gorsza, żaden z trzech aktów szczególnie nie zadziwia w pozytywny sposób: ot, zwykłe walki Supermana, do jakich przywykliśmy (znowu zniszczył połowę Metropolis). Pojawia się też dosyć niepokojące rozwiązanie fabularne (typowy deus ex machina), które sprawia też, że Supermana nie da się nigdy zabić. Co to za superbohater, którego nie można nawet zranić? W kwestii scenariusza wyjątkowo dziwna jest też Lois Lane: czy ona jeszcze nie wie, kim jest Superman? A może wie? Czasem się zachowuje, jakby wiedziała, a czasem jakby nie. Przez jej zachowanie w niektórych momentach wydaje się, że chodzi naraz z dwoma różnymi facetami, co jest dosyć niepokojące.

Lex Luthor zachowuje się jak idiota (i do tego źle wygląda). Nie jest żadną konkurencją, daje się podchodzić jak dziecko i... przychodzi na pogrzeb w białym garniturze! To jest właśnie to, co chcieliśmy zobaczyć. Wroga tak złego, że nawet na pogrzeby przychodzi, jakby wewnętrznie śmiał się gromkim i złym śmiechem.

Animacja jest po prostu okropna. Kreska jest brzydka, kanciasta, linie konturów są grube, mocne i ciemne, podkreślają absolutnie każdy fragment np. twarzy, przez co Superman wygląda upiornie. Ten styl to jakiś dziwny mariaż próby uproszczenia wszystkiego na siłę i sprawienia, aby było głębsze.

Co mu się stało z oczami?

Najlepszą częścią widowiska jest muzyka. Myślę, że Warner wydaje większość budżetu tych animacji na muzyków: zawsze pojawia się ktoś nowy, kto pisze zupełnie świeży motyw, a do tego wykonywany przez orkiestrę symfoniczną. Ścieżka dźwiękowa jest naprawdę fantastyczna, motyw główny wpada w ucho, jest monumentalny i tryumfujący, czyli taki, jaki Superman powinien być.

Ciężko polecić ten film. Nie ma w nim praktycznie nic dobrego: jest urywany i męczący, a do tego brzydki. Jeżeli znajdziecie gdzieś sam soundtrack, to polecam.

Pozostałe części serii o filmach animowanych poświęconych superbohaterom DC:
Filmy animowane o Batmanie - 1#
Filmy animowane o Batmanie - 2#
Filmy animowane o Batmanie - 3#
Filmy animowane o Batmanie - 4#
Filmy animowane o Batmanie - 5#
Filmy animowane o Batmanie i Supermanie - 6#

Czerwone i czarne

2015-08-12T14:40:00.000+02:00

I Wydanie:	1830
Autor:	Stendhal (Henri Beyle)
Gatunek:	Powieść, Roman d'apprentissage
Oryginalny tytuł:	Le Rouge et le Noir
Tłumacz:	Tadeusz Boy-Żeleński
Wydawca:	Książka i Wiedza, 1988
Liczba stron:	495

Czerwone i czarne jest utworem Stendhala, z którego pochodzi słynny cytat dotyczący koncepcji powieści jako zwierciadła ukazującego wszystko to, co się znajdzie w jego zakresie. Jest także przez samego autora nazwany „Kroniką XIX wieku” (a więc czymś, co ma dać jak najbardziej rzeczywisty obraz społeczeństwa dziewiętnastowiecznego). Owo podejście do dzieła pisanego w nurcie realistycznym jest bliskie temu, które głosi, że realizm to przede wszystkim wybór bliskiego twórcy tematu. Często padają w tym miejscu porównania do fotografii – fotograf ukazuje ten aspekt rzeczywistości, który jest dla niego szczególnie interesujący; nie zmienia, lecz dokonuje wyboru. Warto wziąć pod uwagę tę ambicję Stendhala przed rozpoczęciem lektury.

A rozpoczyna się ona, przynajmniej w moim wypadku, dosyć topornie. Ekspozycja jest bardzo mętna; czytelnik męczy się wieloma nazwiskami, trudno mu ustalić, kto tak naprawdę jest głównym bohaterem. Ukazane są liczne wątki, które w dalszych częściach powieści odgrywają mniejszą lub większą rolę, kilka z nich prawie całkowicie zanika. Gdy dochodzimy do momentu, kiedy z Juliana Sorela zostaje wyrzeźbiony protagonista, stajemy się zmęczeni jego trudnym charakterem, niezrozumiałym zachowaniem i wyrachowaniem. Jest on synem chciwego cieśli, który to szczerze go nie znosi; przede wszystkim za to, że tak bardzo odstaje od reszty braci swoim zainteresowaniem książkami i zaniedbywaniem obowiązków w gospodarstwie.

Julianowi udaje się opuścić dom, by dawać lekcje łaciny w domu miejscowego mera – tam poznaje obyczaje mieszczaństwa, pierwszą miłość, a także spostrzega granicę, która oddziela go od ludzi lepiej urodzonych. Dla znajomych mera stanowi on ciekawostkę – zna na pamięć Biblię i doskonale recytuje ją po łacinie. Cechuje się swoistą dumą, która niejednokrotnie przechodzi w pychę i zadufanie. To ona popycha go do skrajnie wykalkulowanych zachowań, co może sprawić, że będzie przez czytelników niezrozumiany. Julian, przebywszy seminarium, trafia do wielkiego miasta – Paryża. Tam spotyka się z salonami, wielkimi panami i pogardą, z jaką traktują go młodzi ludzie postawieni wyżej od niego. Jego charakter, niezwykle w owym czasie wyostrzony, jest przez autora rozciągany do granic możliwości; Julian czuje, myśli, działa dużo bardziej intensywnie niż wcześniej. Jest o włos od zrobienia wielkiej kariery, a wszystko zależy od tego, czy pokieruje nim duma i chłodne aspiracje, czy bardziej burzliwa część jego natury. Czytając te fragmenty Czerwonego i czarnego, nie ma się wątpliwości, że jest to fascynująca powieść.

Stendhalowi udało się stworzyć narrację niezwykle zróżnicowaną, budzącą uczucia, początkowo wydającą się nieprzystępną, z którą czytelnik oswaja się wraz z przewracanymi stronicami / procentami w kindle’u. Nie mogę zapewnić, że polubicie Juliana, ale naprawdę warto jest pozwolić wybrzmieć jego historii; zwłaszcza, gdy uświadomimy sobie, jak bardzo żywa musiała ona być w czasach Stendhala, w których wspomnienie Napoleona Buonapartego było bardzo świeże i niosło ze sobą wiele kontrowersji.

	B	C
Ocena:	7/10	-/10

Les Revenants: Sezon 1.

2015-08-10T15:41:00.000+02:00

Rok produkcji:	2013
Twórca:	Fabrice Gobert
Gatunek:	Dramat, fantasy
Oryginalny tytuł:	Les Revenants

Wiemy, że nie odzywaliśmy się przez dłuższy czas. Teraz wracamy w nieco nowej odsłonie - z recenzją wideo. Liczymy na Waszą krytykę i na wskazówki, co moglibyśmy zrobić lepiej. Zdajemy sobie sprawę, że dźwięk nie jest najlepszej jakości i chcemy to w przyszłości usprawnić.

Brak weny oraz wypalenie zawodowe to nie pretekst do porzucenia bloga. Bardzo długi czas zajęło nam dojście do momentu, w którym mogliśmy z powrotem spojrzeć na recenzowanie jako coś fajnego i ciekawego. Przez ten cały czas oczywiście oglądaliśmy filmy, więc na pewno mamy do zaprezentowania dużo ciekawych i nowych obserwacji. Jedną z nich będzie ta: telewizja zaczęła prezentować ciekawsze treści niż kino. Bo kiedy ostatnio byliście w kinie? A ile seriali naraz oglądacie? I którym medium tak naprawdę się przejmujecie?

A teraz zapraszamy do obejrzenia recenzji:

	B	C
Ocena:	8/10	7/10

Grawitacja

2014-01-24T22:16:00.001+01:00

Rok produkcji:	2013
Reżyser:	Alfonso Cuarón
Scenarzysta:	Jonás Cuarón, Alfonso Cuarón
Gatunek:	Dramat, sci-fi
Oryginalny tytuł:	Gravity

C: Dawno dawno temu, kiedy byłem jeszcze małym chłopcem dostałem dużą, encyklopodobną książkę, której głównym tematem był kosmos. Każde dziecko przeżywało kiedyś fascynację tym tematem dokładnie tak jak ja. Im więcej na ten temat czytałem, tym bardziej w mojej głowie kiełkowała myśl: "Ale to musiałoby być przerażające, gdyby taki człowiek w kostiumie astronauty się urwał ze statku i zaczął lecieć w nieskończoną przestrzeń kosmiczną". Gorzej. Miałem nawet koszmary senne związane z tym konceptem. Na tym właśnie strachu postanowili oprzeć swój film twórcy Grawitacji.

B: Myślę, że każdy z nas odczuwa od czasu do czasu swoisty lęk przed kosmosem, przed jego ogromem, próżnią, ciszą i nieznanymi przestrzeniami, zewsząd nas otaczającymi. Na co dzień jednak nie uświadamiamy sobie, jak mały jest ten skrawek Wszechświata, na którym przyszło nam żyć. Twórcy sprytnie wykorzystali te naturalne odruchy - dlatego też obejrzenie Grawitacji może budzić w nas tyle skrajnych uczuć, może fascynować, przerażać, a jednocześnie bawić (dzięki niesamowitym dialogom). Ale przejdźmy najpierw do fabuły.

Ryan Stone (Sandra Bullock) oraz Matt Kowalsky (George Clooney) są dwójką astronautów, którzy wyszli w kombinezonach w przestrzeń kosmiczną, aby naprawić teleskop Hubble'a. Niestety, wszystko zaczyna się komplikować, kiedy wielka sterta odłamków z innych satelit zaczyna siać spustoszenie na niebie. I to właściwie wszystko. Słowem-kluczem tego filmu może być prostota: prosty pomysł i niewielka liczba aktorów.

No właśnie. Sandra Bullock i George Clooney to jedyne dwie osoby, których twarze widzimy w całej produkcji. Cała reszta to tylko niewyraźne głosy gdzieś w radio. Ich role są fenomenalne, pokazują wszystkim, że nie bez powodu są oboje bardzo znanii lubiani, wznoszą się na wyżyny swoich możliwości. Poza tym, doskonale realizują świetnie napisany scenariusz, w którym żadna scena nie otarła się o śmieszność, jak to się czasem zdarza w tego typu "powiastkach filozoficznych" w gatunku science-fiction.

Ponieważ 3D (szczególnie to stworzone przez LG) wyjątkowo nam nie leży, postanowiliśmy udać się na ten film w 2D, mimo faktu, iż wiedzieliśmy, że warto go jednak zobaczyć w 3D. Wiecie co? Nie warto. Emmanuel Lubezki dokonał cudów. I to chyba kilku naraz. Stworzył jedne z najlepszych zdjęć do filmu, jakie widziałem. Sposób operowania kamerą, to, co zostało pokazane w obiektywie, i oczywiście fantastyczne efekty specjalne sprawiają, że nawet bez 3D już na początku ma się ochotę zwrócić jedzenie w kierunku bezgrawitacyjnej przestrzeni kosmicznej. Czuje się tak, jakby siedziało się tam razem z nimi.

Bardzo ciekawe jest to, że w filmie pokazano wszystkie najważniejsze stacje kosmiczne orbitujące obecnie nad naszymi głowami. Ktoś naprawdę poważnie potraktował swoją pracę, tworząc te wszystkie makiety istniejących satelit i dbając nawet o najmniejsze szczegóły (np. krótka, ale celna wzmianka o tym, że chiński pojazd kosmiczny Shenzhou wygląda i działa dokładnie tak jak rosyjski Sojuz; przypadek? nie sądzę).

C: To jest film, na który czekałem całe moje życie. Naprawdę. Od bardzo dawna zastanawiałem się, kiedy ktoś wykorzysta ten pomysł. I stało się. Produkcja została skomponowana perfekcyjnie, role (obu) aktorów są fantastyczne, a zdjęcia zapierają dech w piersiach.

B: Pozostało mi tylko podpisać się pod tym, co wcześniej napisał C. Po wyjściu z kina bardzo późnym wieczorem towarzyszyło nam podobne uczucie - wyobcowania, irracjonalnego lęku (wzmożonego, być może, przez to, iż czekaliśmy na samochód o północy, stojąc na pustym, ciemnym parkingu, z migającymi lampami ;) ). Jest to jeden z nielicznych, ostatnio powstałych, filmów, podczas których można doznać katharsis w najczystszym tego słowa rozumieniu (tak, wiem, znów ten polonistyczny patos; wybaczcie!).

	B	C
Ocena:	9/10	10/10

Woody Allen #00: Blue Jasmine

2014-01-04T15:00:00.000+01:00

Rok produkcji:	2013
Reżyser:	Woody Allen
Scenarzysta:	Woody Allen
Gatunek:	Dramat, obyczajowy, komedia

Należymy do tych ludzi, którzy od dawna słyszeli o tym filmie i oczekiwali niestety kolejnego całkiem przyjemnego, lekkiego, trochę komedio-romansidła, które będzie reklamówką dla miasta. Co prawda, opisy wskazywały na coś trochę innego, ale przy Zakochanych w Rzymie też tak było. Poszliśmy, aby przekonać się, czy tym razem stary Allen umie nas jeszcze czymś zaskoczyć. I wyszliśmy zupełnie zmiażdżeni, z chwilowym brakiem umiejętności skonstruowania opinii w formie, która zostałaby ubrana w słowa. Krótko mówiąc: jeśli nie widzieliście, zobaczcie koniecznie!

Aby nie być gołosłownym i nie mówić ogółami (bo nareszcie na pierwszym planie pojawia się historia), przytoczymy najpierw opis filmu. Opowiada on o życiu po "wielkiej miłości" Jasmine (Cate Blanchett) i Hala (Alec Baldwin). Zaczyna się okres, który najczęściej jest pomijany w większości studiów związków - pogodzenie się z tym, że ktoś, kto był z nami przez wiele lat, nie dość, że nas oszukiwał, to jeszcze najzwyczajniej w świecie nas nie kochał. Na domiar złego, Jasmine, która do tej pory żyła w luksusie, pozbawiona jakichkolwiek trosk materialnych, zostaje bez grosza. Musi więc zwrócić się o pomoc do swojej przyrodniej siostry, Ginger (Sally Hawkins), którą wcześniej wyparła ze swojej pamięci, jako "tę biedniejszą, gorszą, nieumiejącą sobie ułożyć życia". Zaczynają się perypetie związane z powrotem do normalnego, przyziemnego życia: poszukiwanie pracy, chodzenie na kurs obsługi komputera, randki, opieka nad siostrzeńcami. Mimo wszystko główna bohaterka nie przyjmuje nowej rzeczywistości, w swojej świadomości wciąż żyje dawnym życiem.

Tak, wiemy, już na pewno słyszeliście, że to Cate jest najlepsza, że uniosła na swoich barkach cały film, że jest fenomenalna i mnóstwo innych tego typu stwierdzeń. Mimo chęci bycia (nie) na siłę oryginalnymi, musimy trochę ze smutkiem stwierdzić, iż tak, publika ma rację, Cate Blanchett należy się gromki aplauz. Była irytująca, przekonująca, odrobinę w tych swoich rozterkach zabawna, histeryczna; taka, jaka powinna być. Na pochwałę zasługuje, rzecz jasna, także reszta obsady - zwłaszcza Sally Hawkins i Alec Baldwin, który (chyba pierwszy raz w historii swojej kariery aktorskiej) zagrał zwyczajnego zimnokrwistego drania i (damn it) wyszło mu to świetnie. Jednak jasne jest, iż to właśnie odtwórczyni głównej roli nadała filmowi pewną wyrazistość i kształt, wprowadziła w niego swoistą autentyczność dzięki swojemu zdumiewającemu talentowi. Nadal jesteśmy pod wrażeniem.

W filmie widać również bardzo dużą sprawność realizatorską: Allen znowu wrócił do kina, które jemu się podoba i które może kręcić tak jak chce, a nie tak, jak sobie narzuci. Widoki są piękne, scenografia świetnie pokazuje życie w różnych warstwach społeczeństwa, a dialogi są wzięte z życia.

Ale najbardziej zaskoczył nas sam gatunek. To jest prawdziwy, krwisty dramat. Film, który ma wykręcić kiszki widza na lewą stronę i sprawić, żeby po wyjściu z kina czuł się wyjątkowo nieswojo. I robi to. Allen wrócił do wielkiej formy (choć niektórzy sądzą, że nigdy jej nie utracił). Poza tym. nakręcił coś innego niż dotąd. Polecamy zarówno fanom gatunku jak i samego reżysera. Nikogo nie powinna ta produkcja zawieść.

	B	C
Ocena:	8,5/10	10/10

Batman - Początek

2013-12-26T19:17:00.000+01:00

Rok produkcji:	2005
Reżyser:	Christopher Nolan
Scenarzysta:	Christopher Nolan, David S. Goyer
Gatunek:	Akcja, sci-fi
Oryginalny tytuł:	Batman Begins

Rok 2005. Branża ekranizacji gier właściwie dalej przeżywa kryzys. Całkiem nieźli X-Meni Singera są na topie. Zaraz obok Spider-Mana Raimiego, który jeszcze wtedy podobał się wielu ludziom. Reszta Marvela właściwie nie istnieje, bo Hulk z 2003 nie jest uważany za szczególnie udany film, który mógłby rozpocząć nowe uniwersum. Ale to i tak nic przy tym, że pomiędzy 1997 (pamiętny rok...) a 2005 DC nie wypuściło do kin nic. Tak totalnie*.

Trochę wcześniej pojawił się genialny człowiek (tak, naprawdę tak uważam) Christopher Nolan, który postanowił z przestarzałego konceptu wycisnąć coś zupełnie nowego. Po tym, gdy Batmany Burtona stały się własną parodią w filmach Schumachera, wydawało się, że nic już nie można wymyślić. Albo robimy w stylu Adama Westa, albo na gotycko poważnie. Nolan wymyślił trzecią drogę, która wydawała się szaleństwem: „Zróbmy wszystko logicznie i życiowo, tak, żeby wydawało się, że Batman sobie hasa po takim samym mieście jak to, w którym żyjemy”. Brzmi głupio, prawda? Ale na takich założeniach właśnie powstał Batman - Początek.

W 2005 roku znajomy przyniósł go na dwóch płytach CD. Jako 12-letni brzdąc... yyy... no nie podobał mi się. Nie rozumiałem całego dziwnego konceptu nietoperzy i dlaczego to miasto wygląda jak Nowy Jork, zamiast jak Gotham, które znałem z filmów Burtona, nudziły mi się sceny walk na lodowcu, a czekałem na jakąś rozpierduchę w mieście z udziałem prawdziwego Batmobila. Poza tym akcja wydawała mi się pozbawiona sensu, a łotr taki sobie. I tak było całkiem długo. Dopiero, kiedy pojawił się Mroczny Rycerz, wróciłem do tego filmu jako części serii i zrozumiałem, że to ma jakiś szerszy kontekst. Ale naprawdę dopiero obok The Dark Knight Rises wszystkie te filmy tworzą dla mnie prawdziwą całość, w której jest naprawdę wszystko, każda scena, każde uczucie, każda ważna przemiana superbohatera. Ironiczne jest to, że Nolan wcale nie myślał o tym jako o trylogii i to raczej „tak wyszło” niż zostało tak napisane (wiem, co się dzieje na końcu Batman - Początek, ale uważam (Nolan zresztą też), że to raczej „puszczenie oczka” do fanów niż zapowiedź pełnoprawnego sequela z Jokerem).

"Przycupnę sobie tutaj"

Akcja filmu rozpoczyna się od retrospekcji, w której mali Bruce Wayne oraz Rachel Dawes bawią się w Wayne Manor w ogrodzie. Wtedy to zdarza się wypadek i Bruce wpada do studni, gdzie jest mnóstwo nietoperzy. Od tego czasu stały się one symbolem jego strachu i jedyną rzeczą, której naprawdę się boi. Następnie przenosimy się do współczesności, kiedy to panicz Wayne siedzi w więzieniu gdzieś w Azji. Wdaje się tam w bójkę, po której trafia do aresztu. Tam spotyka się z Ducardem – przedstawicielem Ra's Al Gula, szefa Ligi Cieni, będącej organizacją zwalczającą przestępczość.

Film jest dosyć długi, a akcja bardzo skomplikowana. Pojawia się mnóstwo postaci powiązanych na rozmaity sposób w różnych przedziałach czasowych. Ciężko tak naprawdę powiedzieć coś więcej o akcji bez zbędnego spojlowania. Oprócz Ra's Al Gula głównym wrogiem Batmana jest Scarecrow grany przez Cilliana Murphiego. O tej roli można powiedzieć, że budzi odrazę. Sam Jonathan Crane też wydaje się jakiś śliski. W obsadzie drugoplanowej występują praktycznie same gwiazdy, które do tego naprawdę świetnie sobie radzą: Michael Caine jako Alfred, Gary Oldman jako sierżant Gordon (jest naprawdę najlepszym Gordonem jakiego się dało mieć!), Morgan Freeman jako Lucius Fox oraz Katie Holmes jako Rachel (choć jej występ chyba jest najbardziej bez wyrazu).

O każdym kolejnym odtwórcy roli Batmana mówi się, że nie pasuje. Początkowo wybór Keatona był niezrozumiały, późniejszych dwóch aktorów zostało uznanych za takich sobie, a kolejny, czyli Christian Bale za za mało umięśnionego i w ogóle jakiegoś takiego nieodpowiedniego. W dniu dzisiejszym wszyscy tak samo narzekają na Bena Afflecka (że niby dalej gra tak, jak dobrych kilka lat temu, czyli jak drewno). Nie uważam, żeby to był najgorszy wybór. Owszem, moim typem był raczej Josh Brolin, ale Affleck to raczej też udany strzał. Ale wracając do Bale'a. Jego Bruce Wayne jest niczym James Bond: zawsze elegancki, ale umie też wejść z fasonem, gdy trzeba. Zaś jego Batman jest jedną z bardziej ludzkich inkarnacji tej postaci. Wynika to z faktu, że dogłębnie go poznajemy (film się przecież nazywa Batman - Początek), dlatego z jednej strony doskonale go rozumiemy, znamy jego wady i słabości, ale z drugiej... hmm nie jest tajemniczy tak jak Batman Burtona.

Gotham City w tej wizji nie wygląda jak wytwór chorej wyobraźni szaleńca, ale raczej przywodzi na myśl Chicago (tam zresztą była kręcona większość scen). Jest to ciekawy zabieg, który całkiem nieźle komponuje się z resztą scenografii. Cały sprzęt Batmana nie jest może całkowicie realny, ale ma sprawiać wrażenie takowego. Nawet Tumbler został naprawdę zbudowany, ale nie jako makieta, tylko prawdziwy pojazd osiągający w scenach kaskaderskich nawet prędkość 168km/h.

Muzyka napisana przez Hansa Zimmera również odcina się od wszystkich dotychczasowych osiągnięć filmów o Batmanie. Zawiera dużo rytmicznych partii, „dudnienia”, a także wyjątkowo patetycznego wydźwięku, czyli tego, co Zimmer lubi najbardziej, i za co niektórzy go uwielbiają, a niektórzy nie znoszą, mówiąc, że się powtarza. Trzeba niestety przyznać, że brakuje jakiegoś motywu scalającego całość, który można byłoby sobie nucić zaraz po obejrzeniu filmu.

Jakie mam uwagi krytyczne względem filmu? Niewiele. Oprócz tej głównej, że bez sequeli to raczej słaba produkcja, to jednym z ważniejszych problemów jest dla mnie czasem kulejące tempo. Oprócz tego zawiera trochę scen, których po prostu klimatycznie dotąd nie wiązało się z Batmanem. No bo serio, ninja? Przy Ra's Al Gulu, który był Arabem?

Nolan dokonał rzeczy, która wielu wydawała się niemożliwa: wskrzesił markę uważaną za martwą, nadał jej nowoczesności oraz swojego własnego wyrazu i jeszcze nakręcił dwa sequele. Zresztą, przez wielu ludzi ta właśnie seria uważana jest za najlepszą ekranizację Batmana. Nie zmienia to faktu, że temu filmowi brakuje kilku rzeczy do doskonałości, ale kolejne dwa bardzo się do niej zbliżają.

* Postanowiłem jeszcze raz przed wypuszczeniem recenzji to sprawdzić i wychodzi na to, że się myliłem. W 2004 DC stworzyło Catwoman. Ale o tym to nawet nie warto pamiętać.

	B	C
Ocena:	7/10	7/10

Arrow: Sezon 1.

2013-10-16T00:02:00.001+02:00

Rok produkcji:	2012
Gatunek:	Akcja, sensacyjny
Długość odcinka:	43 minuty
Stacja TV:	The CW

Podczas wakacji zastanawialiśmy się, jaki serial by tu na szybko oglądnąć (dlatego między innymi odpadała Gra o Tron - którą B. już obejrzała sama - albo Breaking Bad). Od pewnego czasu miałem w głowie Arrowa (jako produkcję osadzoną w uniwersum DC), a ponieważ ma na razie miał tylko jeden sezon (23 odcinki), poszło to całkiem szybko.

Głównym bohaterem jest Oliver Queen (Stephen Amell) multimilioner i playboy, który w wyniku katastrofy swojego burżujskiego jachtu trafia na (prawie) bezludną wyspę i spędza tam 5 lat, walcząc o życie. To oczywiście zmienia jego spojrzenie na świat i po powrocie do Starling City (które w komiksach nazywało się Star City), staje się mścicielem w kapturze. Ponieważ na wyspie nauczył się świetnie strzelać z łuku, postanawia ubrać się w strój quasi-Robin Hooda (z tym, że znowu: w komiksie wygląda bardziej jak Robin, a tutaj jakby już trochę wyewoluował).

Cały sezon poświęcony jest temu, jak próbuje się z powrotem odnaleźć w swoim rodzinnym dworku, odbudować relacje z siostrą Theą (Willa Holland), matką (Susanna Thompson), najlepszym przyjacielem Tommym Merlynem (Colin Donnell) oraz swoją byłą dziewczyną (Katie Cassidy), której ojciec (Paul Blackthorne) jest detektywem policji i jak się zapewne można domyśleć, będzie Arrowowi deptał po piętach.

Przez pierwsze dziesięć odcinków akcja toczy się niespiesznie i bardzo schematycznie. Pojawia się przestępca, Arrow go łapie, wszyscy się cieszą. Na początku jest to ciekawe, poznajemy nowego bohatera, jego metody, możliwości, ale gdzieś po trzech odcinkach staje się wyjątkowo sztampowe. Pojawiają się coraz głupsze wątki, a całość tak jakby stoi w miejscu. Później gdzieś w okolicy dziesiątego następuje nagła zmiana i wszystko się rozkręca (chyba zmienili scenarzystów). Akcja nabiera tempa, skomplikowania, poznajemy dużo ciekawszą część pobytu Olivera na wyspie i nagle w końcu zaczyna się okazywać, że większość bohaterów nie jest tymi, za których ich uważaliśmy przez ostatnie kilkadziesiąt epizodów. Po prostu zaczyna się dziać.

I tak napięcie rośnie do samego końca. Dlatego też z taką niecierpliwością oczekiwaliśmy na rozpoczęcie drugiego sezonu - nie wiedzieliśmy, co scenarzyści wymyślili teraz, po tym, jak zostawili cały świat na takim cliffhangerze.

Wśród aktorów najważniejszy jest oczywiście główny bohater. Stephen Amell poradził sobie z tą rolą w miarę zadowalająco. Nie jest to szczyt światowego aktorstwa, ale warto zwrócić uwagę, że musi grać w dwóch różnych realiach czasowych, dwóch praktycznie różnych ludzi i na każdym kroku pokazywać, jak bardzo się zmienił. W innych rolach wyróżniają się: Manu Bennet, który ostatnio zawsze gra szorstkich osiłków (w Spartacusie... był niezapomniany), ale naprawdę dobrze mu to wychodzi; John Barrowman jako tajemniczy ojciec Tommy'ego Merlyna oraz Paul Blackthorne jako detektyw, którego życie osobiste coraz bardziej się splata z przeżyciami wszystkich innych bohaterów (a poza tym, naszym zdaniem wygląda jak młody Jack Nicholson i nawet podobnie gra).

Od lewej: Malcolm Merlyn, Dinah Lance oraz Tommy Merlyn.

Podsumowując, serial ma swoje lepsze i gorsze strony. Początkowe odcinki są naiwne, żeby nie powiedzieć, że wręcz głupie. Ale później się to rozwija. Ktoś bardziej zaznajomiony z uniwersum znajdzie bardzo dużo odniesień do świata DC, a także rozpozna mnóstwo postaci (C: moją ulubioną i tak pozostanie Deadshot). Do tego twórcy na bazie sukcesu tego sezonu zaplanowali już cały serial o Flashu Gordonie, który będzie miał swój wstęp właśnie w drugim sezonie Arrow. Dodatkowo, jest jedna rzecz, która nas bardzo nurtuje: jak ten serial się ma do Man of Steel? Byłoby naprawdę fajnie, gdyby DC stworzyło jeden wspólny świat (warto wspomnieć, że The CW należy w 50% do Warnera), tak jak zaczął Marvel ze swoim serialem o agentach S.H.I.E.L.D.

Polecamy i naprawdę wierzymy w to, że kolejny sezon będzie lepszy, ciekawszy i z większą ilością bohaterów.

	B	C
Ocena:	7,5/10	8/10

Nieśmiertelny

2013-10-06T20:50:00.002+02:00

Rok produkcji:	1986
Reżyser:	Russell Mulcahy
Scenarzysta:	Larry Ferguson, Gregory Widen, Peter Bellwood
Gatunek:	Fantasy
Oryginalny tytuł:	Highlander

Trochę się boję, ale zawsze tak mam, kiedy zabieram się za recenzowanie legendy kina, o której nie mam fanowskiej wiedzy, ani zdania, że jest najlepszym filmem na świecie. Highlander, powstały w 1986 roku, to wysokobudżetowa historia z prostym, ale bardzo przemyślanym scenariuszem. Sama akcja toczy się w kilku paralelnych rzeczywistościach, a niektóre cytaty praktycznie weszły do języka potocznego („There can be only one”).

Ktoś miał naprawdę dziwny pomysł. Wsadzić w jednym filmie Christophera Lamberta, dać mu jako mentora byłego Jamesa Bonda, a potem nakręcić kilka walk na miecze we współczesnym Nowym Jorku, a kilka w XVI - wiecznej Szkocji. A potem jeszcze znaleźć wspólny mianownik, który miałby to połączyć.

Connor MacLeod z klanu MacLeod (Christopher Lambert) wiedzie sobie normalne życie na szkockim zamku. Niestety, trzeba jednak wyruszyć na wojnę z innym klanem, podczas której Connor omal nie ginie. Z tym, że "omal" jest tu trochę na wyrost, ponieważ jest nieśmiertelny. Kiedy inni ludzie się o tym dowiadują, postanawiają go wygnać. Żyjącego na jakimś odludziu ze swoją kobietą znajduje go Juan Ramirez (Sean Connery). Zaczyna uczyć go szermierki i tłumaczyć mu, kim są nieśmiertelni. Wyjaśnia mu też mnóstwo zasad, m.in. „nieśmiertelnego można zabić jedynie poprzez odcięcie mu głowy”, „ten, który zostanie ostatni, wygra wielką nagrodę” albo „nie wolno walczyć na świętej ziemi”. W tym samym czasie opowiadana jest historia Russella Nasha z Nowego Jorku, który zabija mieczem jakiegoś gościa w garażu podziemnym i przejmuje jego moc. Fabuła, im bardziej się ją tłumaczy, tym głupiej brzmi, dlatego na tym skończę. Szczerze? Mamy stylistyczny miks, w którym jest też kilka historycznych nieścisłości, ale całość współgra zadziwiająco dobrze.

Główny bohater na samym końcu ma jakieś 500 lat, a wygląda dalej na mniej więcej 30. Christopher Lambert spisał się, portretując tę postać człowieka, który przeżył praktycznie wszystko. W Szkocji jest nieokrzesany, mówi fatalnie i patrzy się na wszystkich spode łba. W późniejszych czasach jest już bardziej elegancki, ale jednocześnie bardziej doświadczony i zmęczony. Jego maniera grania miejscami rzeczywiście przypomina drewno, ale po pierwsze - to nie miał być nigdy bardzo poważny dramat, tylko film rozrywkowy, a po drugie - ta rola jest bardzo kompleksowa i skomplikowana. Poza tym, jest to rola, po której naprawdę zaczął być znany na całym świecie, a nie tylko w rodzimej Francji.

Głównego złego - Kurgana - gra Clancy Brown. Jest bardzo przerysowany i właściwie nie jestem pewien, czy na pewno taki był zamysł twórców. Mówi ciężkim, prawie „growlowym” głosem, wyrzucając z siebie słowa z niesamowitą szybkością. Ma za to świetną charakteryzację. Wszystkie kobiety w filmie to typowe „ślicznotki”, dlatego ciężko cokolwiek więcej o nich powiedzieć. No i na koniec Ramirez. Ktoś miał bardzo dziwny pomysł, żeby najbardziej szkockiego aktora na świecie obsadzić w jedynej roli nie-Szkota w całym filmie. Niemniej jednak, na tle bardzo wyraźnego akcentowania Lamberta rzeczywiście wypada mniej szkocko.

Efekty dźwiękowe w wielu miejscach odstają od poziomu i przypominają raczej kreskówkę niż poważny film. Muzykę napisał zespół Queen i trzeba przyznać, że właściwie gdyby nie ona, film mógłby się zagubić w gąszczu sobie podobnych. Sprawia ona, że do klimatu bardzo dobrego blockbustera dochodzą jeszcze rockowe rytmy. Nieoficjalny soundtrack wydany w 1986 roku pod tytułem Princess of the Universe zawiera 12 utworów z czego trzy bonusowe, a kilka nieużytych w filmie. Szkoda trochę jednak, że nie zawsze ścieżka dźwiękowa komponuje się z obrazem, a oprócz tego jest jej naprawdę niewiele. Cała reszta muzyki, czyli zwyczajne „zapychacze”, napisane przez kogoś innego, brzmią po prostu wyjątkowo płytko w porównaniu do naprawdę cudownych i pełnych artyzmu utworów Freddy'ego Mercury'ego.

Efekty specjalne niestety zestarzały się okrutnie. Błyskawice albo psychodeliczne wzory podczas przejmowania mocy w większości zostały narysowane na kliszy filmowej i nie dotrzymują kroku całej reszcie filmu (był to rok 1986; Gwiezdne Wojny miały już trzy części, więc efekty naprawdę były wystarczająco rozwinięte, aby tego tak nie robić).

Polski tytuł to Nieśmiertelny, a oryginalny to Highlander, co tłumaczy się jako góral i chyba lepiej oddaje istotę tego, że jest to historia Connora MacLeoda. Wokół Highlandera powstało gigantyczne społeczeństwo fanów, dla których oprócz wyjątkowo, hmm..., nazwijmy to eufemistycznie „nietrzymającego się klimatu” Highlendera II powstały jeszcze trzy kolejne filmy, dwa seriale aktorskie, dwa animowane, trochę komiksów, mnóstwo książek oraz kilka gier. Ja osobiście nie widzę w nim aż tak wiele. Uważam, że jest to raczej po prostu dobry film akcji, blockbuster, który ma swój wyrazisty klimat oraz historię, i zapewne jest jednym z lepszych z tego okresu.

	B	C
Ocena:	-/10	7/10

Merida Waleczna

2013-09-17T21:38:00.000+02:00

Rok produkcji:	2012
Reżyserzy:	Mark Andrews, Brenda Chapman
Scenarzyści:	Brenda Chapman, Irene Mecchi, Mark Andrews, Steve Purcell
Gatunek:	Animowany, familijny, przygodowy
Oryginalny tytuł:	Brave

C: R. od pół roku powtarzała, że musi iść na ten film, raczyła nas zdjęciami i trailerami, więc w końcu zaproponowaliśmy Jej, że pójdziemy. Okazało się, że poszła klika dni wcześniej. Ale i tak się zgodziła, więc oglądała to dwa razy. Do tego jest naszą specjalistką od animacji, więc ma na ten temat więcej do powiedzenia.

R: Kiedy pierwszy raz zobaczyłam zwiastun tego filmu w kinie, byłam dość zaskoczona. Dopiero później udało mi się wpaść na to, dlaczego. Otóż od początku jesteśmy raczeni wspaniałymi widokami, a zwierzęta, które pojawiają się na ekranie, ukazane są w sposób raczej realistyczny. Dopiero mniej więcej po połowie zwiastuna nagle widzimy twarz bohaterki, i jest to lekki szok. Przyznaję, na początku Merida zrobiła na mnie wrażenie dziewczyny po prostu brzydkiej. Po namyśle muszę jednak stwierdzić, że jest to nieprawda. Zadziałał po prostu kontrast pomiędzy moimi oczekiwaniami a efektem pracy twórców.

W filmowym świecie bowiem postacie ludzkie jako jedyne są zauważalnie karykaturalne (jednak absolutnie nie w negatywnym sensie, ale o tym potem). Postanowiłam obejrzeć film i dopiero go oceniać (poza tym, nie wszystkie bohaterki muszą być pięknościami ;). Gdy jakiś czas później poszperałam w Internecie, okazało się, że dostępne są już inne zwiastuny, a także muzyka. Myślę, że najlepiej będzie opowiedzieć o wszystkim po kolei.

Na początku skupmy się na historii, czyli, przykro to mówić, najsłabszej części filmu (choć zapowiadało się tak dobrze). Ów dobrze zapowiadający się początek wygląda tak: dawno, dawno temu, w pewnym szkockim królestwie, zamieszkanym przez cztery znamienite rody, żyła córka wodza jednego z klanów, wybranego przez pozostałych na króla. Księżniczka była wychowywana przez swoją matkę na wzorową królową, która kiedyś przejmie obowiązki obecnej władczyni. Dziewczyna jednak ani myślała poddawać się surowej dyscyplinie i uczyć się manier, dyplomacji, historii oraz innych, proponowanych przez matkę zajęć. Jej prawdziwą miłością było łucznictwo. Gdy tylko znajdowała dość czasu, galopowała po lesie na swoim wierzchowcu, ćwicząc tę umiejętność. Królowi nie przeszkadzał taki stan rzeczy, uwielbiał swoją córkę bez względu na wszystko. W życiu księżniczki przyszedł jednak czas, w którym, wedle tradycji, powinna poślubić jednego z synów pozostałych trzech lordów. Nie trzeba wspominać, że pomysł ten nie przypadł dziewczynie do gustu. Wydawało się, że wszystko zakończy się zgodnie z planem, jednak Merida nie poddaje się tak łatwo.

Historia nabiera rumieńców, zaczyna się rozpędzać, dochodzi do kulminacyjnego momentu i... traci impet. Nie będę oczywiście pisać, co to za moment, ale nie jest to bardzo zaskakujący zwrot akcji. Prawdę mówiąc, byłam w stanie domyślić się tego, śledząc materiały promocyjne rozpowszechniane przed premierą (i nie mówię tu o streszczeniach fabuły czy dyskusjach na forach, bo tych starałam się unikać). Znaczy to, że twórcy albo chcieli uniknąć popłochu na widowni, albo po prostu odrobinę zawalili sprawę. ;) Czy mówiłam, że historia niedomaga? Nie jest to całkiem prawda. Być może po części winny jest montaż. Po "niespodziewanej spodziewajce" tempo filmu uległo wyraźnej zmianie. Możliwe, że taki był zamysł twórców ("wiecie, zwolnimy trochę, przemyślimy pewne rzeczy, damy sobie czas na widoczki"), zapewne jest w tym nawet jakaś metoda, tylko mnie to po prostu nie odpowiadało. Do tej pory film był zebrany w sobie, akcja toczyła się całkiem sprawnie, tymczasem teraz do końca trzeba się trochę przebijać.

Na pewno nie jest tak, że historia to totalna porażka. Tak naprawdę ma wiele plusów. Jednym z największych jest skupienie się twórców na relacji matki z córką, który to wątek nie jest masowo obecny w animacjach dla dzieci. Czy aby na pewno dla dzieci? Poza tym, że w późniejszych momentach filmu jest ciemno i po ekranie biegają straszne niedźwiedzie, które chcą pożreć główną bohaterkę (a także występują pewne okoliczności "psychologiczne", które dla wrażliwszych dzieci mogą być stresujące), sama fabuła przemówi zapewne do dzieci nieco starszych, raczej "nastoletnich", którym dialog z rodzicami może już sprawiać problemy. Nie znaczy to, że młodsze dzieci będą się źle bawić i nic z filmu nie wyniosą, tylko działa tu złota zasada "znaj swoje dziecko". Jeśli nie przestraszy się wielkich niedźwiedzi (choć teraz może nie tak wielkich, skoro filmu nie wyświetla się już w kinach), w dodatku agresywnych, to myślę, że dopóki się nie znudzi, może spokojnie oglądać film. Mimo wszystko, oglądanie razem z młodszymi widzami jest bardzo wskazane.

Co do samych postaci, po pierwszym zdziwieniu, wywołanym widokiem Meridy, dochodzę do wniosku, że są bardzo dobre, i to zarówno pod względem wyglądu, jak i charakteru. Nieco karykaturalny styl uwydatnia charakterystyczne cechy każdej z nich, a co do konstrukcji psychologicznej, bez problemu udaje się wypełnić test "powiedz coś o postaci, nie odnosząc się do wyglądu i roli, jaką spełnia". Bardzo polubiłam główną bohaterkę. Merida nie jest posągowo piękna, co według mnie wychodzi jej na dobre. Jest za to pełna życia, sprytna, zaradna, pewna siebie, zadziorna. Naprawdę da się lubić, i nie potrzebuje do tego idealnej buzi. Jej matka z kolei jest osobą bardzo dystyngowaną, świadomą swoich obowiązków i odpowiedzialności, która na niej spoczywa. Nie znaczy to jednak, że nie zależy jej na szczęściu córki. Również król został świetnie scharakteryzowany, nieraz jego zachowanie wywołuje uśmiech.

Obawiałam się, że Andrzej Grabowski, właśnie w roli króla Fergusa, będzie kojarzył mi się z naszym rodzimym Ferdkiem, jednak znów się myliłam. Jest on bardzo dobrym aktorem i również tu dał radę wcielić się w postać tak, że praktycznie nie myślałam o tym, że "skądś go znam".

Kolejnym atutem filmu jest muzyka. Dynamiczna, podkreśla akcję i ma rozpoznawalny styl, inspirowany ludowymi melodiami Wysp.

Chociaż Merida Waleczna nie jest filmem porywającym, może przypaść do gustu. Ma wiele mocnych stron, które nie zostały do końca wykorzystane. Mam nadzieję na kontynuację, która naprawi te braki i okaże się filmem w pełni satysfakcjonującym.

	B	C	R
Ocena:	7/10	8/10	7/10

Człowiek ze stali

2013-09-15T23:42:00.000+02:00

Rok produkcji:	2013
Reżyser:	Zack Snyder
Scenarzysta:	David S. Goyer
Gatunek:	Akcja, sci-fi
Oryginalny tytuł:	Man of Steel

C: Recenzja trochę spóźniona, ale wrażenie, jakie wywarł na nas ten film, dalej aktualne. Spodziewaliśmy się, oczywiście, rebootu serii o jednej z najważniejszych postaci w historii komiksów. Głównym magnesem jednak (szczególnie dla nas - fanów Batmana) było nazwisko Christophera Nolana jako producenta wykonawczego. Wiadomym było od dawna, że historia nie będzie toczyła się w tym samym uniwersum, co Mroczny Rycerz, ale jednocześnie miała być dużo poważniejsza i mroczniejsza, niż poprzednie ekranizacje. Miała też otworzyć furtkę dla innych filmów z tego uniwersum. Ta sztuka nie udała się, niestety, poprzedniej produkcji - Green Lanthernowi, o którym już napisałem recenzję.

B: Muszę nadmienić, iż Man of Steel był pierwszym filmem, który obejrzałam w Imaksie (wstyd się przyznać, ale to prawda), co bardzo wpłynęło na mój jego odbiór. Mniej więcej w jednej trzeciej trwania seansu głowa bolała mnie do tego stopnia, że każdy dźwięk sprawiał, iż miałam ochotę wyjść z kina. Poza tym, sama historia pozostawia wiele do życzenia, ale o tym za moment. Jeśli chodzi o moje motywy wybrania się na ten film, to były one podobne do tych, które miał C. - uwielbiam Nolana, a ponadto widziałam już aktora wcielającego się w postać Supermana w serialu White Collar - jego gra bardzo przypadła mi do gustu.

Akcja rozpoczyna się na macierzystej planecie Supermana (Henry Cavill) - Kryptonie. Ponieważ nierozważna gospodarka surowcami naturalnymi doprowadziła do postępującej implozji planety, generał Zod (Michael Shannon) postanawia dokonać przejęcia władzy przez wojsko i napada na radę rządzącą planetą. Przeciwstawia się mu jeden z jej członków - Jor-El (Russell "We will join these people's heroes" Crowe), któremu właśnie urodził się syn. Ponieważ jest to pierwszy poród naturalny od wieków (dotąd było tak jak w Matriksie), postanawia on wysłać go w kapsule w kosmos, licząc, że wyląduje na jakiejś przyjaznej planecie i któregoś dnia odbuduje skazaną na zagładę rasę.

"You will kneeeeeeeeel before me!".

Następnie obserwujemy rybaków, płynących przez sztorm łodzią. Na pewno zaraz wyłowią rakietę z małym Kryptończykiem na pokładzie. Chociaż... on podobno upadł na polu na jakiejś wsi? Na szczęście, wszystko się wyjaśnia, ponieważ bez zbędnej gadaniny przenieśliśmy się jakieś 20 lat w przód, a przystojny półnagi mężczyzna na statku to tytułowy bohater. W dalszej części filmu obserwujemy mnóstwo bohaterskich wyczynów oraz katusze dorastania chłopca, który od dzieciństwa wie, że jest inny. Johnatan Kent (Kevin Costner), a więc ziemski ojciec Supermana, stara się pomóc mu się pogodzić z tym, jaki jest, oraz uświadomić, że z wielką mocą zostajemy obarczeni tak samo wielką odpowiedzialnością.

Przez resztę filmu człowiek ze stali powoli odkrywa, kim jest, i jakie jest jego przeznaczenie. W tym czasie Zod oraz jego sługusy przeczesują całą galaktykę w poszukiwaniu Kal-Ela (bo tak brzmi kryptońskie imię Supermana). Finałowa akcja rozgrywa się, oczywiście, jako walka między Supermanem (który został w tym filmie tak nazwany tylko raz), a Zodem, i niszczą przy tym pół Nowego Jorku..., pardon, Metropolis.

"This is madness"

W filmie zawarte zostało kilka "smaczków" dla fanów. W scenie, w której Superman odkrywa swoje moce, na początku jeszcze nie umie latać, tylko skacze z miejsca na miejsce. Jest to nawiązanie do pierwszych komiksów, gdzie właśnie tak to wyglądało. Na końcu też występuje tego typu "puszczenie oczka" w stronę fanów, gdy Clark po raz pierwszy wchodzi do redakcji Daily Planet w swoich okularach kujonkach i wszyscy dookoła udają, że go nie poznają.

Pod względem aktorstwa film wypadł dosyć średnio, jako że nie było w nim zbyt wielu scen, w których występujący mogliby naprawdę wykazać się swoimi zdolnościami. Oczywiście, nie dotyczy to Russela Crowe'a, grającego w charakterystyczny dla siebie sposób, co jednocześnie świetnie wpisuje się w jego rolę. Niestety, ani Amy Adams (Lois Lane), ani Henry Cavill, nie włożyli w swoje postaci tyle życia, ile byśmy chcieli. Ich relacje zostały spłycone do minimum; twórcy potraktowali ich romans za zbyt oczywisty, by poświęcać mu czas ekranowy.

Stylistycznie film prezentuje się naprawdę świetnie. Ujęcia na Kryptonie mają swój unikalny klimat i scenografię. Ubiory bohaterów są ładne i prezentują się poważnie. Strój Supermana pozbył się swojej sztandarowej "majtkowości", co wyszło mu na dobre. Wszystkie krajobrazy są szokująco wielkie i dokładne, a statki kosmiczne są niczym ze Star Treka. W filmie jest naprawdę na co popatrzeć. Do tego poszliśmy do IMAXa na wersję 3D. Prawdziwe 3D, a nie tę marną podróbkę, którą próbuje nam serwować LG. Bilety kosztowały po 22 zł, ale były tego naprawdę warte.

Tu powinien był znaleźć się żart o majtkach, ale już się wyczerpały

Film (niestety) posiada trochę scen, które są wyjątkowo nachalne w swoim przekazie. Tak nachalne, że aż śmieszne. Do tego jest też trochę wątków, które nie do końca trzymają się całości. Wszyscy chwalą przedstawienie szkolnych losów Supermana nienachalnie i krótko. Uważamy jednak, że ten sposób nie podkreślił rzeczy, które naprawdę były w tym ważne. Do tego te retrospekcje są wyjątkowo pocięte i asynchroniczne. Jedna nie wynika z kolejnej (zaczyna się od statku, potem wracamy do czasów szkolnych, a potem...).

B: Cóż, nie wczułam się w klimat Człowieka ze stali do tego stopnia, co C., jednak myślę, że jest szansa na rozwinięcie tej wersji historii Kenta Clarka tak, by kolejne filmy bardziej przypadły mi do gustu. Wiem, że obecna część jest originową, dlatego od początku miałam co do niej mniejsze oczekiwania. Mimo wszystko, uważam, że za mało było w niej historii, za dużo walk, a także zbyt wiele wątków potraktowanych jako oczywiste, typu: "Superman i Lois Lane i tak będą razem, więc po co rozwijać ich relacje?".

C: Dla niektórych to wada, dla niektórych zaleta - fani Nolana właściwie nie mają co w tym filmie szukać. Snyder robi wszystko totalnie po swojemu (jest nawet nawiązanie do 300). Z powagi poprzednich filmów o Batmanie zostało bardzo niewiele, co akurat dla takiej postaci jak Superman chyba nie jest złe (wyglądałby naprawdę śmiesznie w jeszcze poważniejszej stylistyce). Film jest wart polecenia. Czy da radę zacząć nowe uniwersum? Myślę, że tak. Nie jest idealny, ale też nie nudzi.

	B	C
Ocena:	6/10	8/10

Buzz Lightyear of Star Command: The Adventure Begins

2013-09-13T17:55:00.000+02:00

Rok produkcji:	2000
Reżyser:	Tad Stones
Scenarzysta:	Mark McCorkle, Robert Schooley, Bill Motz, Bob Roth
Gatunek:	Animacja, familijny, sci-fi, komedia, przygodowy

Skończyłem właśnie nadrabiać zaległości serialowe, kiedy to gdzieś kątem oka w jakichś "Polecanych" czy innych "Dzisiaj oglądanych przez kogoś innego" natknąłem się na ten tytuł. Uwielbiam Toy Story, dlatego od razu mnie to zaciekawiło, jako że nigdy wcześniej o tym nie słyszałem. Jest to pilotażowy odcinek serialu o Buzzie Astralu. Nie całkiem wiedziałem, czego się spodziewać, toteż na początku byłem zaskoczony poważnym podejściem do tematu. To rzeczywiście ogląda się jak jakiś serial animowany, na podstawie którego powstała potem seria zabawek!

Kreskówka rozpoczyna się od spotkania wszystkich maskotek, kiedy to udaje im się zdobyć nowy film z Buzzem Astralem w roli głównej. Reszta odcinka rozgrywa się w świecie z włączonej przez nich kasety VHS. Pierwszym zaskoczeniem jest jego stylistyka - to dwuwymiarowa kreskówka przywodząca na myśl swoją kreską głównie Gumisie, czyli to, co u Disneya najlepsze. Na początku Buzz Astral wraz ze swoim partnerem Darkiem Matterem uczestniczą w misji poszukiwawczej Małych Zielonych Ludzików (Little Green Men - LGM). Okazuje się, że w ich porwanie zaangażowany jest Zły Imperator Zurg (tak brzmi pełny tytuł). Zależy mu szczególnie na kuli Unimind, która służy Ludzikom do porozumiewania się między sobą - do stanowienia jedności (te sceny w Toy Story, gdzie mówią wszystkie naraz, świadczą właśnie o tym). Oczywiście, Zurgowi chodzi o przejęcie władzy nad światem.

Buzz Astral i jego drużyna: Tami, Klaymen i księżniczka Leia.

Kto widział Toy Story 2, pamięta zapewne scenę, w której Zurg mówi do Astrala "Jestem twoim ojcem". Scenarzyści postanowili nie stawać się niewolnikami tego dosyć jednorazowego żartu i napisali biografię Buzza całkowicie od nowa. Do tego stworzyli mnóstwo innych Strażników Galaktycznych, tak jak on posiadających swoją własną bazę, statki kosmiczne, centrum dowodzenia, szkoleniowe, zwyczaje i hierarchię. Naprawdę bardzo ciekawie rozbudowano ten świat (znowu niektóre postaci przypominają te z Gumisiów, np. dowódca bardzo przypominał mi Igthorna).

LGBT czyli małe zielone ludziki.

Ogląda się tę produkcję bardzo przyjemnie, głównie z uwagi na to, że twórcy bardzo szybko porzucają "poważny ton produkcji dla dzieci, gdzie się biją i zabijają, ale tak, że nie widać, że się biją i zabijają", na rzecz delikatnego pastiszu konwencji kosmicznego sci-fi. Świadczą o tym te wszystkie wydumane nazwy, które brzmią jak wzięte z Kosmicznych Jaj (Małe Zielone Ludziki, Zurgotronic Ion Cannon itd.), a także ogólne powielanie tych samych konwencji, które już setki razy widzieliśmy (księżniczka w kosmosie, która teoretycznie nie ma prawa sobie radzić, a na koniec ratuje praktycznie wszystkich; zacofane dowództwo, które nie pozwala na użycie robotów, sądząc, że nigdy nie dorównają człowiekowi).

Film (jak tylko przebije się przez pierwsze dosyć miałkie 15 minut) ogląda się naprawdę świetnie, mimo tego, że jest to tylko pilot produkcji dla dzieci. Jak na dłoni widać wszystkie schematy i można się domyśleć, co się stanie, a jednocześnie produkcja wywołuje pewną nostalgię u osób wychowanych na dobranockach w latach 90' i głównie z tego powodu mogę ją polecić (dla dzieci też się na pewno nada).

	B	C
Ocena:	-/10	7/10

Green Lantern

2013-07-15T18:47:00.000+02:00

Rok produkcji:	2011
Reżyser:	Martin Campbell
Scenarzysta:	Michael Goldenberg, Greg Berlanti, Michael Green, Marc Guggenheim
Gatunek:	Akcja, sci-fi

Od wszystkich zawsze słyszałem, że jest to najsłabsza ekranizacja komiksu na świecie i zmarnowany potencjał. Nie jest. Najsłabszą ekranizacją dalej pozostaje Batman i Robin. Jednocześnie widać, że coś jest nie tak. Zabierałem się za niego, myśląc, że będzie klapą, dlatego już na początku zostałem zaskoczony naprawdę ładnie zrealizowanymi scenami akcji. Niestety, ktoś niezorientowany nie za bardzo będzie wiedział, czego one dotyczą. Od początku zostaje pokazanych kilku członków Korpusu Zielonych Latarni, ale nie zostaje wytłumaczone, kim są, co robią, skąd mają moc, tylko rzucają dziwnymi nazwami i właściwie nie wiadomo, do czego to ma dążyć. Kim są Zielone Latarnie? Grupą ponad trzech tysięcy bohaterów, z których każdy ma zielony pierścień kształtujący z zielonej poświaty dowolny przedmiot (coś jak zaczarowany ołówek, tylko w jednym kolorze).

Abin Sur (Temuera Morrison) po "walce" stoczonej z dziwnym zjawiskiem, zwanym Paralaksem, ginie i jego trup w rozbitym statku kosmicznym trafia na ziemię. Jednocześnie toczy się wątek Hala Jordana (Ryan Reynolds), który jest pilotem oblatywaczem samolotów oraz wyjątkowo nadętym dupkiem. Tenże Hal trafia na trupa Abina i okazuje się, że zielony pierścień postanowił wybrać właśnie jego jako swojego kolejnego właściciela. Dlaczego? Chyba dlatego, że wszyscy w korpusie są honorowi i szlachetni (no dobra, ich dowódca też jest okropnie wredny), a Hal poświęcił swojego skrzydłowego, aby wygrać bitwę powietrzną.

"I'm the king of the world!"

Jako świeżo upieczony superbohater, Hal świetnie się bawi, latając po całym mieście, aż dowiaduje się (całkowicie przypadkiem), że nosząc pierścień, stał się członkiem korpusu. Leci tam więc, aby otrzymać szkolenie. Na miejscu okazuje się, że w porównaniu do innych rasa ludzka jest wyjątkowo słaba i Hal zamiast otrzymać szkolenie i gadkę motywacyjną, zostaje pobity, i załamany wraca na ziemię, gdzie postanawia skończyć z byciem superbohaterem.

Ech... W tym filmie jest wszystko (łącznie z oklepanym wątkiem miłosnym), oprócz pomysłu. Martin Campbell jest świetnym reżyserem, który chyba nie wiedział, jak ma nakręcić ten film. Scenariusz jest bez polotu, płaski i wyjątkowo nieskładny. Walka z głównym arcywrogiem nie istnieje, ponieważ zamiast niego występuje dziwny zmutowany znajomy Hala. Origin postaci wymieszany jest z originem wroga, do tego dorzucony jest jeszcze wątek odpowiedzialności za posiadanie supermocy (jakie to oryginalne...) i przezwyciężania własnych słabości, a także umiejętności przystosowania się do grupy obcych.

Jestem tak brzydki, że wszyscy mnie żałują

Jest też kilka rzeczy, które zostały zrealizowane naprawdę dobrze. Na duży plus można zapisać niesamowite efekty specjalne. Design większości rzeczy też jest świetny (jedynym wyjątkiem jest maska głównego bohatera - wygląda ona nadzwyczajnie głupio). Reynolds jako superbohater też się spisuje: jest przystojny, potrafi rzucać tekstami, jest wystarczająco bezczelny i dobrze wygląda w kostiumie. Jego aktorstwo też jest wystarczające. Cała reszta postaci jednak jest trochę zbyt... jednowymiarowa. Nie wnoszą właściwie żadnego napięcia na ekran (no może oprócz Marka Stronga jako Sinestro, ale on z tym napięciem chyba trochę przesadza). Dziewczyna Hala... serio? Głupia ślicznotka?

No dobra. W filmie jest jedna scena, pozytywnie zaskakująca scena. To ta, w której Hal przychodzi do swojej dziewczyny po raz pierwszy przebrany w kostium i ona od razu go rozpoznaje. Nareszcie ktoś na to wpadł, że nie wystarczy zasłonić oczu, żeby się nie dać rozpoznać. Choć z drugiej strony, takie pójście w stronę realizmu chyba nie całkiem pasuje do ekranizacji komiksu, w którym facet za pomocą zielonego światła może stworzyć dowolny przedmiot.

Równość, wolność i braterstwo, ale nie wobec słabej i wątłej rasy ludzkiej.

Podsumowując: film miał rozpocząć nową erę w ekranizacjach komiksów DC. Rozpoczął. I równie szybko skończył. Nowy Man of Steel radzi sobie z tym dziedzictwem o niebo lepiej, a do tego Reynolds powiedział, że już więcej nie chce grać tej postaci. Film szokuje zmarnowanym potencjałem, ale na szczęście nie kiczowatością. Dla znudzonych i poszukujących czegoś nowego, albo do pośmiania się z nieudolności scenariusza, nadaje się.

	B	C
Ocena:	-/10	6,5/10

Iluzja

2013-07-11T16:00:00.000+02:00

Rok produkcji:	2013
Reżyser:	Louis Letterier
Scenarzysta:	Boaz Yakin, Edward Ricourt, Ed Solomon
Gatunek:	Heist movie
Oryginalny tytuł:	Now you see me

Dziwnym trafem wszystko, co czytałem przed premierą, było do tego filmu negatywnie nastawione. Bardzo dużym atutem była jednak dla mnie niesamowita obsada. Do tego, po obejrzeniu trailera doszedłem do wniosku, że pomysł jest świetny i przecież ciężko byłoby go zepsuć.

Wyobraźcie sobie książkę. Kryminał. Taki, jaki mogła napisać Agatha Christie. Jest osiem osób. Jedna ginie. Detektyw szuka odpowiedzi na pytanie: kto zlecił morderstwo? Po przeczytaniu jakichś pięciuset stron dochodzicie do wniosku, że dalej nie wiecie nic, stoicie w punkcie wyjścia i do tego jeszcze zginęły kolejne dwie osoby. I nagle... ni w pięć, ni w dziewięć, wstaje jeden człowiek i mówi: "Ja to zrobiłem". Po to się serwuje jakąś zagadkę, żeby obserwować dochodzenie do prawdy, żeby widzieć przesłanki, eliminować kolejnych podejrzanych, dopasowywać poszczególne wydarzenia do potencjalnych sprawców. Jeżeli pozbawi się zagadkę tych elementów, to gonienie tego metaforycznego króliczka przestaje mieć sens. Nic nie wynika z niczego. I tak właśnie skonstruowany jest ten film.

Na początku poznajemy czworo iluzjonistów. Pierwszy z nich to Daniel Atlas (Jesse Eisenberg). Jego domeną są sztuczki z kartami. Do tego, jest niebywale charyzmatyczny i bezczelny, a jego historie z kobietami w tym światku przeszły do legendy. Następnym członkiem jest Merritt McKinney (Woody Harrelson) - mentalista i hipnotyzer, oraz mistrz wyciągania od ludzi pieniędzy. Trzecim iluzjonistą w grupie jest Jack Wilder (Dave Franco) - człowiek bardzo zwinny, co pozwala mu być tak samo dobrym magikiem, jak i kieszonkowcem. Kobiecą część grupy stanowi Henley Reeves (Isla Fisher), prowadząca własne show, w którym musiała uwolnić się z akwarium pełnego wody. Wszyscy oni dostają po jednej karcie tarota z wypisaną datą i adresem. Po spotkaniu się tam otrzymują wspólne zadanie do wykonania.

Od prawej: Mark Zuckerberg, Haymitch Abernathy, Myrtle Wilson i brat Zielonego Goblina.

Rok później, już jako Czworo Jeźdźców, zasponsorowani przez potentata na rynku ubezpieczeń, Arthura Tresslera (Michael Caine), mają występ w Las Vegas. Podczas niego ich popisowym numerem jest kradzież trzech milionów euro z banku w Paryżu. Jak to zrobili? Skąd wiedzieli, jaki bank wybierze publiczność? Skąd się potem te pieniądze wzięły wieleset kilometrów dalej? Na te wszystkie pytania próbują odpowiedzieć sobie: agent FBI Dylan Rhodes (Mark Ruffalo) oraz agentka Interpolu Alma Dray (Mélanie Laurent). Współpracuje z nimi demaskator iluzjonistów, który doprowadził już do upadku największych ,niszcząc ich na oczach widzów - Thaddeus Bradley (Morgan Freeman).

"-Ja cię nie kocham.
-Ja ciebie też.
-I na pewno pod koniec filmu nie będziemy razem.
-Nie dopuszczę do tego".

Uff. Jest skomplikowanie, a to dopiero początek. Dalsza akcja obfituje w mnóstwo kolejnych numerów iluzjonistycznych przeplatanych pościgami i strzelaninami, a także demaskowaniem następnych sztuczek. Wszystko w szaleńczym tempie dąży do ostatecznego rozwiązania, które jest (delikatnie rzecz ujmując) rozczarowujące. Końcowy twist jest nieprzewidywalny, co sprawia, że jest głupi. Tak. Dokładnie tak. Narzekam na nieprzewidywalność. Nic, absolutnie nic, nie wskazuje na to, że się stanie, co się stało. A tak fabuły konstruować nie wolno. To jest obrażanie inteligencji widza, który przez cały film zastanawia się kto za tym stoi, i podrzucanie mu jakiegoś nic nietłumaczącego ochłapu. Poza tym, gdzieś do 1/3 wszystkie sztuczki magików są demaskowane przez Bradleya. Później zaś ten wątek się gdzieś gubi i dalej widzimy mnóstwo tricków, które wydają się niewykonalne. I zapewne takie są, ponieważ nikt ich do końca filmu nie wytłumaczy.

Tak właśnie czuje się widz w czasie ostatniej sceny filmu.

Aktorzy są świetni. Swoim naturalnym wdziękiem i zdolnościami ratują większość scen. Eisenberg (którego nie wszyscy lubią) gra tutaj dokładnie tak samo jak w The Social Network i znowu wychodzi mu to świetnie. Harrelson stanowi dla niego naturalną przeciwwagę: hipnotyzer przeciwko człowiekowi z umysłem ścisłym. Starszy i bogatszy o doświadczenie kontra młody i zdolny. Ich słowne przepychanki tworzą najlepsze sceny w filmie. W tym gatunku zawsze pojawia się też ktoś bardzo wysportowany. W tym wypadku jest do Dave Franco, który odpowiada za najlepsze sceny walki. Isla Fischer wprowadza zaś między nimi wszystkimi trochę napięcia. Osobną kategorię stanowią dwaj starsi panowie, którzy, gdziekolwiek się nie pojawią, są bezkonkurencyjni. Freeman jako demaskator, pokazuje się jako człowiek myślący jedynie o pieniądzach i niedający się polubić. Poza tym, przeszkadza głównym bohaterom. Caine jest zaś czarnym charakterem tego filmu. Nie cofnie się przed niczym, żeby osiągnąć swój cel. Daje to podwójne wrażenie, ponieważ dotąd znany był raczej z roli dobrotliwych staruszków, niż wrednych i chciwych biznesmanów.

Od lewej: Lucjusz Fox i Albert Pennyworth. Batman robi zdjęcie.

Wątek miłosny prowadzony między parą policjantów jest niestety naciągany i słaby. Ruffalo jako ciamajdowaty policjant jest naprawdę dobry, choć tworzy mnóstwo momentów, w których człowiek się zastanawia, jak, do ciężkiej choroby, mógł nie zauważyć, że podmieniono mu telefon?

Widzicie, przez ilu scenarzystów została napisana ta historia? Widzicie. Tak właśnie się to ogląda. Co z tego, że film oferuje mnóstwo dobrych rzeczy w warstwie wizualnej? Co z tego, że posiada kilka fajnych scen na początku, kiedy -paf!- następuje zmiana scenarzysty i całość przestaje trzymać się kupy. Mnóstwo wątków zostaje rozpoczętych i nigdy się nie kończy. W ostatnich dwudziestu minutach nagle pojawia się wątek kluczowy dla fabuły. Drugie pół filmu przypomina świat z piosenki Lecha Janerki: "Jadę na rowerze słuchaj do byle gdzie / Rower mam posłuchaj w taki różowy jazz". Co z tego, że świetni aktorzy próbują tchnąć trochę życia w te postaci (i udaje im się to), kiedy wszystko zostaje zaprzepaszczone tak marnym końcem? Scenariusz jest po prostu okropny. Wygląda jak pisany na kolanie zlepek pomysłów, którego nikt nigdy nie przeczytał od początku do końca i nie zastanowił się czy to razem ma sens. Nie mogę tego filmu polecić. Doprowadzi Was do szału zmarnowanym potencjałem, chaotycznym scenariuszem i niewyjaśnionymi zagadkami.

	B	C
Ocena:	-/10	6/10

Star Trek

2013-07-08T20:41:00.000+02:00

Rok produkcji:	2009
Reżyser:	J. J. Abrams
Scenarzysta:	Alex Kurtzman, Roberto Orci
Gatunek:	Sci-fi, sensacyjny

Kiedy następnym reżyserem Gwiezdnych wojen został J. J. Abrams wszyscy ortodoksyjni fani tej wspaniałej serii powiedzieli, że to zgroza i jakieś tragiczne nieporozumienie, aby człowiek odpowiedzialny za bardzo dobry reboot Star Treka dostał do rąk losy filmu, który stanowi dla niego konkurencję (wszyscy wiedzą, że członkowie obu fandomów się nienawidzą). Mimo tego, że jestem ogromnym fanem Star Wars, postanowiłem zapoznać się z dziełem Abramsa i, trochę wbrew własnemu sumieniu, dać mu szansę.

Film rozpoczynamy razem z załogą USS Kelvin, badającej dziwną czarną dziurę. Z tej anomalii czasoprzestrzennej wyłania się romulański statek (nie jest istotne w tym miejscu, kim są Romulanie), który zaczyna ostrzał. Kapitan Kelvina postanawia rozpocząć negocjacje w sprawie przerwania ognia. Podczas nich otrzymuje bardzo dziwne pytanie: gdzie jest Spock? Kiedy nie udziela na nie odpowiedzi (bo nie ma pojęcia, kim jest poszukiwany), zostaje zabity i jego obowiązki przejmuje zastępca - George Kirk (Chris Hemsworth). Postanawia on zakończyć swój żywot w samobójczym i bohaterskim starciu, podczas gdy reszta załogi (w tym jego żona (Jennifer Morrison)) i jeszcze nienarodzony syn) mają uciekać w kapsułach ratunkowych. Okazuje się, że noworodek dostaje po dziadku imię - Tyberius.

Następnie przenosimy się kilka lat w przód, kiedy niesforny James Tyberius Kirk (Chris Pine) podwędza swojemu wujkowi samochód, żeby się przejechać. Następny przeskok i już widzimy, jak wszczyna bójkę w barze, podczas której daje się zauważyć dowódcy stacjonującego niedaleko statku Gwiezdnej Floty. Dostaje wtedy propozycję wstąpienia do jej szeregów. Ponieważ zostaje to umotywowane gadką o bohaterstwie ojca, decyduje się na ten krok. Już pierwszego dnia poznaje doktora Leonarda McCoya (Karl Urban), który staje się jego najlepszym przyjacielem i Nyotę Uhurę (Zoe Saldana), uważającą go za wyjątkowo bezczelnego dupka.

Od lewej: Ciamajda, Maciej Dorociński, Ashens, Dredd i Harold

Ktoś, kto dotarł do tego miejsca, może sobie zadać pytanie: no dobra, ale gdzie jest Spock (Zachary Quinto)? Jego historia jest retrospekcją opowiadającą o trudnym dzieciństwie na Wolkanie, gdzie prześladowano go przez to, że jego matka była człowiekiem. Postanawia on po ukończeniu szkoły nie zostawać na rodzinnej planecie, a wstąpić do Gwiezdnej Floty, gdzie po pewnym czasie zostaje jednym ze szkoleniowców.

Dalszy ciąg filmu opowiada o wojnie toczonej z tym samym romulańskim statkiem, co na początku, oraz odpowiada na pytanie: dlaczego im tak bardzo zależy na Spocku? Bardzo ciekawym wątkiem jest tu przenoszenie się w czasie, które jest właściwie motorem napędowym dalszych wydarzeń.

Moja refleksja na temat Enterprise: ten kształt nie daje się niczym opisać
(nawet jako rozgnieciony hamburger z oliwką). To chyba świadczy o czyimś geniuszu.

Historię statku USS Enterprise znam tak, jak każdy trochę zorientowany w science fiction. Członków załogi zaś kojarzę głównie z memów internetowych i parodii. Niemniej jednak, umiem wskazać, kto kogo lubi i kto tam dowodzi. Tym większe było moje zdziwienie, gdy okazało się, że w tym filmie pierwszym kapitanem Enterprise wcale nie jest Kirk, tylko Spock. Wynika to z (odkrytego przeze mnie trochę później) faktu, że wydarzenia te toczą się w rzeczywistości alternatywnej do wydarzeń z serialu. Jest to jednocześnie bardzo ciekawy reboot, jak i zmieniający rzeczywistość sequel. Okazuje się więc, że historia jest ciekawa zarówno dla ludzi znających serial na wylot, jak i dla tych, dla których jest to pierwsza styczność z tym uniwersum.

Moim zdaniem, wszyscy aktorzy zostali dobrani fantastycznie. Pine jako nowy Kirk jest wyjątkowo przystojny i bezczelny jednocześnie. Quinto jako Spock na początku nie daje się lubić i dopiero potem dochodzimy do wniosku, że on przecież taki miał być. Urban jako McCoy to klasa sama w sobie, a Saldana jako Uhura również bardzo wyraziście gra swoją postać. W każdej załodze trafi się również jakiś wesołek. Tutaj tę rolę pełni świetny angielski komik Simon Pegg jako nerd-mechanik Montgomery Scotty. Do tego jeszcze w załodze są: John Cho jako Hikaru Sulu (steruje statkiem) oraz Anton Yelchin jako Pavel Checkov (jakiś rodzaj astronawigatora, który mówi ze śmiesznym rosyjskim akcentem). Cała grupa po prostu bardzo daje się lubić i tworzy świetną drużynę. Do tego pojawiają się jeszcze w krótkich rolach sławy wymienione przeze mnie na początku oraz Winona Ryder, Leonard Nimoy (jako stary Spock!), Bruce Greenwood oraz Eric Bana (jako główny zły).

Uciekaj, bo zaraz przyjdzie jakaś wampa.

Muzyka skomponowana przez Michaela Giacchino przywodzi na myśl tę z Gwiezdnych Wojen. I jest to moim zdaniem duży komplement. Widać, że Giacchino postanowił trochę ponaśladować Johna Williamsa i stworzyć osobny motyw do prawie każdej sceny, używając do tego celu bardzo wielu brzmień orkiestry symfonicznej, skupiając się jednocześnie na smyczkach. Ścieżka dźwiękowa fantastycznie podkreśla klimat tego, co jest na ekranie, a jednocześnie nie dominuje tam, gdzie nie trzeba (tak jak to czasem dzieje się u Zimmera).

Film zrobił na mnie ogromne wrażenie. Nie znałem dobrze tego świata i mimo wzajemnych animozji dwóch grup fanów czuję się bardzo zaciekawiony tym, co będzie dalej. Na pewno w najbliższym czasie dostaniecie recenzję drugiej części tej serii. Mogę powiedzieć, że dzięki Abramsowi Star Trek zyskał nowego miłośnika.

	B	C
Ocena:	-/10	9/10

Hugo i jego wynalazek

2013-06-08T21:33:00.000+02:00

Rok produkcji:	2011
Reżyser:	Martin Scorsese
Scenarzysta:	John Logan
Gatunek:	Fantasy, przygodowy, familijny
Oryginalny tytuł:	Hugo

Na ten film nigdy jakoś szczególnie nie miałem ochoty. Sacha Baron Cohen, którego dotąd kojarzyłem głównie z roli Borata oraz stylistyka przypominająca Ekspres Polarny, a także atmosfera takiego dziwnego steampunku jakoś szczególnie mnie nie przekonywały. Ogromnie się myliłem. I straszliwie tego żałuję.

Na paryskim dworcu Montparnasse mieszka Hugo Cabret (Asa Butterfield) - chłopiec, który jest sierotą. Jego zadaniem jest pilnowanie, aby wielki zegar na dworcowej wieży zawsze działał. Po ojcu została mu tylko jedna pamiątka - automaton, rodzaj robota, który za pomocą mnóstwa trybików i kół zębatych wykonywał zaprojektowaną czynność. Ponieważ chłopiec głęboko wierzy, że w trzewiach maszyny jest zakodowana specjalnie dla niego wiadomość od ojca, robi wszystko, aby naprawić urządzenie. Ponieważ właściwie nie ma żadnego źródła utrzymania, zajmuje się podkradaniem różnych rzeczy do jedzenia oraz części do robota. Na takiej kradzieży przyłapał go właściciel budki z zabawkami - Georges Méliès (Ben Kingsley), który odebrał mu wszystkie ukradzione części, a na dokładkę wziął też notatnik ze szkicami poszczególnych modułów maszyny. Żeby go odzyskać, Hugo zaczyna śledzić Georgesa, aż do jego domu, gdzie poznaje jego żonę (Helen McCrory) oraz córkę (Chloë Grace Moretz). Jeżeli nie wiecie, kim jest Georges Méliès (jest to postać historyczna), nie googlujcie tego teraz. Zepsujecie sobie niespodziankę.

Film (choć pierwsze pół godziny na to nie wskazuje ani trochę) jest hołdem dla początków kina. Pojawiają się odwołania do braci Lumière oraz pierwszego studia filmowego. Pojawiają się też odnośniki do kilku filmów niemych (eksponowana scena wiszenia ze wskazówki zegara też pochodzi z jednego z nich). Główny bohater został zainspirowany przez kino, a cała historia pięknie domyka się filmowo-techniczną klamrą.

Klimat jest po prostu niesamowity. Przez całą produkcję czuje się jakby się było w wielkim, bogatym w doznania śnie. Estetyka przywodzi na myśl bardzo stary album ze zdjęciami, w którym występują fotografie w dwóch kolorach: sepii i wyblakłym granacie. Cały film daje się opisać za pomocą tych dwóch kolorów. Oprócz tego wszyscy mówią mi, że produkcja posiada elementy steampunku. Rzeczywiście, po zwiastunach można by się tego spodziewać, ale to wrażenie wynika z tego, że pokazuje się głównie elementy zegara. Moim zdaniem życie Hugona może tak wyglądać naprawdę, a produkcja składnia się raczej ku byciu filmem quasi-historycznym niż steampunkową opowieścią.

Najgorsze jest to, że niedawno widziałem Wielkiego Gatsby'ego. Film również osadzony w latach dwudziestych, ale nakręcony bez umiaru i smaku. Baz Luhrmann mógłby od Martina Scorsese się mnóstwo nauczyć. Uważam, że gdyby Scorsese dostał możliwość nakręcenia adapatacji dzieła Fitzgeralda w tym właśnie stylu, co Hugo, wyszedłby film wybitny (tak jak ten).

Wszyscy aktorzy spisali się wyśmienicie, wszystkie role są na miejscu, ciekawe i warte zapamiętania. Najbardziej jednak podobał mi się Christopher Lee jako antykwariusz zajmujący się znajdowaniem nowych domów dla książek. Rola marginalna, a jakże głęboka. Chloe Grace Moretz za to bardzo przypominała mi młodą Emmę Watson. Życzę jej, aby jej kariera rozwinęła się tak samo dobrze.

Film jest cudowny. Jego estetyka jest spójna, a scenariusz nie tyle jest sensowny, co po prostu chwyta za serce. Aktorstwo powala, a jednocześnie została zachowana proporcja między postaciami poważnymi (Georges'a), a komediowymi (nadzorca na stacji kolejowej - Sacha Baron Cohen). Film z uwagi na swój brak brutalności jest też idealnym kinem familijnym, ale nie takim głupawym, a takim, po którym zostaje coś więcej. Filmem jestem zachwycony. Polecam.

	B	C
Ocena:	-/10	9/10

Frankenweenie

2013-06-01T10:46:00.000+02:00

Rok produkcji:	2012
Reżyser:	Tim Burton
Scenarzysta:	John August
Gatunek:	Horror, komedia, fantasy

Na ten film mieliśmy iść do kina. Nie stało się tak jednak, ponieważ okazało się, że w całym wielkim Krakowie nie ma w żadnym kinie wyświetlanej wersji 2D. Przypomina to sytuację z Iron Manem 3 (też Disney...), z tym że na tę produkcję zdecydowanie mniej osób z utęsknieniem czekało. Zapewne przyczyniło się to do box-officeowej klapy i tak już dosyć specyficznego filmu.

Jest to pełnometrażowy remake wcześniejszej produkcji o tym samym tytule. Zmianie uległa (oprócz długości) warstwa wizualna: zamiast filmu aktorskiego, dostajemy plastelinową animację. Główny bohater - Victor Frankenstein (Charlie Tahan) - jest uczniem szkoły w miasteczku New Holland. Nie ma praktycznie żadnych przyjaciół oprócz psa - Sparky'ego. Przez pierwsze dwadzieścia minut zapoznajemy się z tym szczególnym duetem i związujemy się z nim. Aż w pewnym momencie podczas meczu baseballa Sparky biegnąc za piłką, ginie pod kołami samochodu.

Victor, natchniony przez swojego nauczyciela ze szkoły - pana Rzykuskiego (Martin Landau) - postanawia ożywić psa za pomocą prądu. W tym celu na strychu buduje pracownię, gdzie podczas burzy wskrzesza Sparky'ego. Dalsza akcja filmu powinna dotyczyć tego, jak Sparky ma problem z dostosowaniem się do otoczenia oraz z faktem, że nikt go nie akceptuje. Ale właściwie taki motyw nie występuje. Zamiast tego skupiamy się na grupce kolegów ze szkoły Victora, którzy postanawiają zrobić to samo ze swoimi zwierzątkami. Dopiero w tym momencie pojawia się niespodziewana katastrofa.

"It's alive!"

Od strony aktorskiej główny bohater nie robi szczególnie wielkiego wrażenia, ale przecież jest tylko dzieckiem. Warta zapamiętania jest jednak rola nauczyciela. Martin Landau parodiuje tu samego siebie grającego w Edzie Woodzie Belę Lugosiego, co po prostu jest świetne. Jest jednocześnie przerażający i śmieszny. Całkiem ciekawa jest też postać Edgara (Atticus Shaffer), który bardzo przypomina Igora - sługę doktora Frankensteina. Jest on tutaj dosyć straszny, ponieważ chce szantażować Victora, żeby ten wyjawił mu sekret życia Sparky'ego. Ostatnią postacią, o której chcę wspomnieć jest siostrzenica burmistrza - Elsa Van Helsing (śmieszne nawiązanie). I to nie dlatego, że jest szczególnie warta zapamiętania. Przez praktycznie cały film mi kogoś przypominała. W końcu doszedłem do wniosku, że wygląda jak Winona Ryder w Soku z żuka. I nie myliłem się. W napisach końcowych z zaskoczeniem dowiedziałem się, że głosu tej bohaterce użyczyła właśnie ona.

Film można porównywać do mnóstwa wcześniejszych dzieł tego reżysera. Oprócz oczywistego spojrzenia przez pryzmat wcześniejszej krótkometrażówki pod tym samym tytułem, nasuwa się jeszcze porównanie do wszystkich produkcji, gdzie występuje motyw śmierci. Z Gnijącej panny młodej zapożyczona została cała strona wizualna - plastelinowe postaci z wielkimi oczami w praktycznie czarno-białym mieście. Miasteczko zaś bardzo przypomina to z Edwarda Nożycorękiego albo Soku z żuka. Muzyka napisana przez Danny'ego Elfmana posiada głównie mroczny motyw organowy, który bardzo, bardzo, bardzo, przywodzi na myśl ten z Batmana.

Niestety, zapożyczone zostały również złe rzeczy. Z Mrocznych cieni wzięta została mierność scenariusza, który sprawia wrażenie sklejanego na siłę. Gdyby wyciąć wszelkie sceny i wątki niepotrzebne, albo wrzucone "żeby było śmiesznie", dostalibyśmy film identyczny z poprzednikiem. Rozdmuchana ilość postaci, z których każda niby ma własną osobowość, a tak naprawdę są takie same, nie sprawia, że film ogląda się przyjemnie. Raczej przez cały czas się czeka, aż rozwiąże się problem Victora.

Mam wobec tego filmu jednak mieszane uczucia. Jest to kolejna kooperacja Burtona z Disneyem, która wygląda, jakby do gotowego filmu tego wybitnego reżysera usiadła grupa "specjalistów od marketingu i wizerunku" i niektóre rzeczy wygładziła, inne wycięła, a resztę polała "syropem grzeczności", "żeby się podobało szerszej publiczności" (poprzednią była Alicja w Krainie Czarów).

Mimo wszystko klimat jest niesamowity. Burton po kilku słabszych filmach chyba jednak zaczyna wracać do formy. Oprócz kolejnego przekształcania własnych schematów, reżyser dorzucił też elementy pastiszu, dotąd raczej rzadko stosowane w jego filmach. "Obśmiane" zostały takie produkcje jak: Nosferatu, Dracula, Frankenstein (oprócz tytułu filmu i motywu ożywiania trupów jest też jeden chłopiec, wyglądający identycznie jak potwór Frankensteina w wykonaniu Borisa Karloffa), Godzilla, Mumia oraz Gremliny.

Ale czy warto go oglądać???

Naprawdę nie wiem, jak mam go ocenić. Posiada zarówno rzeczy, które mnie zachwyciły, jak i takie, których nie spodziewałbym się nawet po bardzo słabej produkcji. Z jednej strony mamy fantastycznie pokazany klimat, a z drugiej scenariusz przypominający hydrę, który nie umie się skupić na głównym bohaterze. Dam mu 7 i będę liczył na to, że kolejne dzieło tego reżysera zasłuży co najmniej na mocne 8.

	B	C
Ocena:	-/10	7/10

Lorax

2013-05-28T19:07:00.000+02:00

Rok produkcji:	2012
Reżyser:	Chris Renaud
Scenarzysta:	Cinco Paul, Ken Daurio
Gatunek:	Animacja, Familijny, Fantasy
Oryginalny tytuł:	Dr. Seuss' The Lorax

Muszę zacząć dawać szansę filmom, których plakaty zupełnie mnie nie zaciekawiają i nie skłaniają do zobaczenia reklamowanego obrazu. Tak było z Odlotem i tak również jest z Loraxem.

Film opowiada historię pewnego miasta. Jest ona rozbita na dwa plany czasowe - sytuację obecną i to, co do niej doprowadziło. Teraz miejscowość jest na wskroś sztuczna, mieszkańców zaś bardzo ten fakt cieszy. Doszło do tego, że w Thneedville nie ma ani jednego drzewa (jeśli nie liczyć tych na baterie z kilkoma trybami pór roku oraz dmuchanych krzaczków), co jest główną bolączką bohaterów historii. Nastolatek Ted, zakochany w starszej od siebie Audrey, dowiaduje się, że największym marzeniem dziewczyny jest posiadanie prawdziwego drzewa. Za radą babci postanawia wyruszyć na poszukiwanie tajeminczego Once-lera, który jako jedyny wie, co stało się z roślinami.

Ted z rodzinką (dziwne, że nie odziedziczył po nich afro)

W czasie seansu spotkamy kilku sympatycznych bohaterów, takich jak chociażby babcia Teda czy tytułowy Lorax, strażnik lasu. Ten pomarańczowy stworek przybywa na świat po ścięciu drzewa, po czym wraz z chmarą uroczych zwierzątek urządza mu coś na kształt pogrzebu. Ta scena miała być chyba smutna, chociaż mnie akurat trochę rozbawiła. A skoro jesteśmy przy rozbawianiu - film cechuje się humorem dość niewymuszonym (np. niedźwiadek na drugim planie czy Lorax, niemogący dosięgnąć klamki po dramatycznej przemowie). Występują też satyryczne nawiązania do mechanizmów, rządzących współczesnym światem, czego koronnym przykładem jest przedsiębiorca, sprzedający butelkowane powietrze. Niezwykle przypadł mi do gustu brak dialogów "nastawionych na śmieszenie". Bardzo denerwują mnie one w innych produkcjach, gdyż zazwyczaj okazują się albo niegrzeczne, albo po prostu głupie. Myślę, że w tym momencie powinnam się przyznać, że film widziałam w angielskiej wersji językowej, więc nie ręczę za polskie tłumaczenie.

Podstawą dobrego biznesu jest chwytliwy pomysł

Kolejna sprawa to projekt postaci. Są one nieco karykaturalne, jednak bynajmniej nie jest to zarzut. Ludzie odpowiedzialni za ich tworzenie wykonali naprawdę dobrą robotę. Po każdym bohaterze widać jego charakter (ach, te stereotypy!), a w filmach dla dzieci jest to jednak przydatne. Zaprezentowano kilka typów charakterów ludzkich i dla mnie było to przekonujące. Ponadto, pomimo że postacie różnią się od siebie, to większość z nich jest sympatyczna i po prostu daje się lubić bez specjalnego wysiłku. A mimika jest fantastyczna.

Kolorowa sceneria

Oglądając film, będziemy także mieli okazję wysłuchać kilku piosenek, ilustrujących bieżącą sytuację lub streszczających pewne wydarzenia. Muzyka pasuje do historii, jest dynamiczna i nie sądzę, by można było tu coś twórcom zarzucić.

Ogólnie obraz wywarł na mnie bardzo dobre wrażenie. Jest on skierowany głównie do młodszych dzieci (poprzez fabułę i kolorowe otoczenie a także pewną naiwność i przerysowanie). Jeśli jednak ktoś lubi po prostu filmy animowane, myślę, że nie będzie rozczarowany, jeżeli oczywiście przełknie myśl przewodnią, jaką jest mniej więcej "NIE ŚCINAJMY DRZEW, TYLKO JE SADŹMY", podaną w dość wysokim stężeniu.

		R
Ocena:		8,5♥/10

Wielki Gatsby

2013-05-25T22:55:00.000+02:00

Rok produkcji:	2013
Reżyser:	Baz Luhrmann
Scenarzysta:	Baz Luhrmann, Craig Pearce
Gatunek:	Melodramat
Oryginalny tytuł:	The Great Gatsby

C: Baz Luhrmann - człowiek, który postawił Ewana McGregora w najbardziej zawstydzającej roli jego życia. Twórca filmu, który wyglądał jak lukrowana, babeczka posypana źle dobranym soundtrackiem w atmosferze Batmana i Robina. Reżyser, który sprawił, że DiCaprio rozpoczął granie niesamowicie rzewnych ról. Było tego aż za dużo, żeby czuć się ostrzeżonym. Ale... byliśmy głupi i daliśmy się nabrać na trailer. W zwiastunie widać było szampańską zabawę w wielkim pałacu, nieśmiałego pisarza i wielkiego pana Gatsby'ego. Myśleliśmy, że tylko sceny imprez będą posypane kiczem i szaleństwem, żeby podkreślić, jak nieziemskie zabawy się tam odbywały. Niestety nie. Jak widać więc, nasze oczekiwania za wielkie nie były. Co gorsza, staraliśmy się ten film oglądać nie przez pryzmat powyższych, ale w oderwaniu, aby nasza jego ocena była jak najbardziej obiektywna. Nie dało się.

B: Wielki Gatsby to jeden z najbardziej oczekiwanych przeze mnie filmów w tym roku, zwłaszcza ze względu na grającego tam DiCapria. I o ile można było Luhrmannowi wybaczyć blichtr i atmosferę narkotykowego snu w wypadku Moulin Rouge, to jeśli chodzi o Gatsby'ego, cały pomysł wygląda nie tylko na nieprzemyślany, lecz także na coś w rodzaju potwora doktora Frankensteina, który wymknął się spod kontroli swego twórcy. Tak, dobrze myślicie. Ta recenzja będzie ogromnie subiektywna.

Już od samego początku widzimy, że coś jest nie tak, kiedy pisarz Nick Carraway (Tobey Maguire), będąc w szpitalu psychiatrycznym, zaczyna swoim nosowym i niezbyt ciekawym głosem opowiadać historię życia, a kamera (w tak wydawałoby się spokojnej scenie) szaleje! Po jakichś piętnastu minutach oglądania oddaleń, przybliżeń i pływania od prawej do lewej, dostaje się choroby morskiej. Nie było ani jednego ujęcia, które nakręcone byłoby statycznie. Nawet prosty dialog między dwiema postaciami musi być "upstrzony" wymyślnym ruchem kamery. Okazuje się, że podczas wykańczającego pobytu w Nowym Jorku Nick miał tylko jednego przyjaciela i był nim właśnie Gatsby. Kolejne pół godziny tworzy napięcie przed poznaniem Wielkiego Gatsby'ego, o którym krążą legendy. I to właściwie tyle tytułem wstępu, ponieważ cała reszta należy do akcji, a tej, oczywiście, nie chcemy Wam zdradzać.

Kim jest Gatsby? Człowiek legenda. Wziął się znikąd. Jedni mówią, że jest niemieckim szpiegiem, inni, że mordercą. Najbardziej jednak przypomina Nikodema Dyzmę. Człowiek znikąd pojawia się na salonach i mówi wszystko, co mu ślina na język przyniesie. A ludzie bogaci i arystokratyczni mu ufają.

C: Od lewej: ogolony Calvin Candie, ta babka z Drive, Peter Parker (to on jest Spider-Manem)
oraz Owen Lars - wujek Luke'a Skywalkera.

Każda scena w tym filmie jest przepełniona, absolutnie każda. W każdej pada akcent. Przypomina to orkiestrę, grającą piękny koncert, w którym facet bębniący na kotłach cały czas robi "dum, dum, dum, dum, dum". Na początku wydaje się to takie ubogacające, ale kiedy robi tak cały czas, człowiek zaczyna się irytować i myśli, że coś jest nie tak. Każda scena była kolorowa, kamera latała na wszystkie strony, a efekty slow motion krzyżowały się w tych samych ujęciach z fast forward. Wyglądało to jakby dziewczynka z podstawówki dobrała się do jakiegoś programu do montażu filmu i wtłoczyła całą swoją wiedzę na jego temat do obrazu. A na pytanie, po co to zrobiła, odpowiedziałaby: "No bo chciałam, żeby było ładnie". Cały film przypomina produkcje kręcone przez pana Zenka: specjalistę od utrwalania ślubów i komunii, które potem są zgrywane na kasety VHS. Pan Zenek, jak przystało na profesjonalistę, hojnie sypie efektami rodem z Power Pointa i filtrami jak z Instagrama, dodając jeszcze w montażu mnóstwo rzeczy, o których nie śniło się niektórym specjalistom. Niech za przykład posłuży wielkie ujęcie twarzy Maguire'a za którym to pojawia się mnóstwo okien z widocznymi w nich ludźmi (nie ma to być takie sobie ujęcie, on patrzy NA te okna).

Luhrmann chyba nie ma pojęcia o prowadzeniu aktorów w filmie: praktycznie każda postać wyszła płasko. Tobey jest po prostu słabym aktorem i tu też nie popisał się szczególnie zdolnościami: jest taki sam jak w Spider-Manie, troszkę nieśmiały, ubogi i cichy. Jeden z najlepszych aktorów na świecie - Leonardo DiCaprio - którego postać ma być motorem napędowym filmu, również nas nie zachwycił. Gatsby jest po prostu nijaki. Widać, że DiCaprio stara się coś z tym zrobić, stąd pozy i uśmiechy żywcem wycięte z Django, ale cała reszta jest po prostu taka sobie. Kobiety w tym filmie praktycznie nie istnieją: Jordan Baker (Elisabeth Debicki) i Myrtle Wilson (Isla Fisher) mogłyby być właściwie kimkolwiek, a centralna postać Daisy Buchanan (Carey Mulligan) jest idiotyczna. Kobiecina zachowuje się, jakby nie wiedziała, co robi. Jedyną postacią wartą zapamiętania jest czarny charakter - Joel Edgerton jako Tom Buchanan. Jego sylwetka jest ciekawa, świetnie wygląda, a pietyzm, z jakim wymawia każde słowo, jest niesamowity. Jest zdecydowanie najmocniejszą stroną filmu.

Książka jest stonowana. Poza tym w filmie Luhrmann dorzucił mnóstwo scen, które są totalnie niepotrzebne i nic nie wnoszą (np. pierwsze spotkanie z Daisy, kiedy to wirowało mnóstwo firanek, albo scena z koszulami), za to wyrzucił sceny potrzebne dla zrozumienia motywów niektórych postaci (wyciął praktycznie cały wątek związany z Myrtle!). Poza tym, dzieło Fitzgeralda jest całkiem krótkie. Nie mamy pojęcia, jak z raptem dwustustronicowej książki udało się zrobić tak długaśny dwuipółgodzinny film. Trzeba jednak podkreślić, że te sceny, które zostały zrealizowane bez zbędnego zmieniania materiału źródłowego, są naprawdę dobre (na przykład, ta w hotelu Plaza). W wielu z nich aktorzy mówią cytatami z książki, co dużo lepiej zdaje egzamin, niż ich scenariuszowe parafrazy.

Co do muzyki, zdania są trochę podzielone. Sama w sobie jest świetna: grają naprawdę dobre przeboje. Co z tego, że totalnie odcięte od kontekstu. Film rozpoczyna się w stylu lat 20': czarno-białym obrazem z muzyką z epoki. I to całe napięcie tylko po to, żeby chwilę potem usłyszeć współczesną "łupaninę". Nie jesteśmy wrogami łączenia nowego ze starym, ale to Baz Luhrmann powinien zostawić dla lepszych od siebie (np. dla Quentina Tarantino czy Sofii Coppoli). Trzeba jednak przyznać, że niektóre utwory idealnie wpasowały się do wyświetlanych scen, dajmy na to "Together" grupy The xx, czy "Young and Beautiful" Lany Del Rey, wraz z zaczerpniętymi z piosenek motywami, powracającymi w trakcie filmu.

Film musiał być drogi: Leonarda na pewno trzeba było przekonać, żeby wziął w nim udział, jakąś ładną sumką (bo wcześniej nie chciał), a efekty specjalne występują w każdej scenie. Jest ich więcej niż w niektórych filmach science-fiction. Tylu wygenerowanych "przelotów" do danego miejsca nigdy jeszcze w żadnym filmie nie widzieliśmy w takim natężeniu.

"Co ja właśnie obejrzałem?"

C: Po tym wszystkim, co napisaliśmy zapewne myślicie, że widzieliśmy wersję 3D, dlatego tak narzekamy na obraz. Otóż nie. Wyżej wymienione problemy występują w normalnej wersji i są tak dokuczliwe. Wersja 3D musi być totalnie wymiotna (jak chcecie zrobić komuś krzywdę, to mogę polecić). Filmu nie dało się oglądać. Był z jednej strony nudny, a z drugiej jakiś taki nierówny. Nie bardzo jest na kogo patrzeć, a ciągłe efekty sprawiają, że żadna scena nie wyróżnia się ponad inne. Wszystkie są tak samo jarmarczne! Tradycją jest już również, że polskie napisy zawierały mnóstwo błędów. Wiem, że są wielbiciele Moulin Rouge!. Ja tego filmu nie trawię. Ta produkcja jest jednak do niego bardzo podobna - posiada dokładnie tą samą atmosferę barokowego kiczu, stworzonego przez kogoś po narkotykach.

B: Cóż, po wyjściu z kina było mi po prostu przykro. Widziałam ogromny potencjał tego filmu, aktorów, muzyki, scenografii - absolutnie wszystkiego. A wyszedł z tego jeden wielki chaos. I choć sam w sobie posiadał pierwiastki geniuszu, to ginęły one w natłoku efektów, zbytku i elementów z niższego poziomu (jak to w chaosie). Myślę jednak, że kiedyś wrócę do tej produkcji; nie do całego filmu, ale do pojedynczych scen, które były naprawdę piękne i wzruszające.

	B	C
Ocena:	6/10	4/10

Przyjeżdża orkiestra

2013-05-20T16:52:00.000+02:00

Rok produkcji:	2007
Reżyser:	Eran Korilin
Scenarzysta:	Eran Korilin
Gatunek:	Komediodramat
Oryginalny tytuł:	Bikur Ha-Tizmoret

Z racji tego, że niedawno nasz blog rozpoczął współpracę ze Strefą VOD, postanowiłam zapoznać się z zamieszczonymi tam filmami z ostatnich festiwali w Cannes. Moim pierwszym wyborem było dzieło Erana Korilina, Przyjeżdża orkiestra, które okazało się świetną odtrutką na pełen przepychu i blichtru obraz Baza Luhrmanna, Wielkiego Gatsby'ego. Oglądając je w sobotni wieczór, czułam w końcu, że mam przed sobą coś więcej niż kadry dopasowane jedynie pod kątem estetycznym. W dodatku, to nie ilość pieniędzy wyłożona na produkcję filmu, lecz gra aktorów i sama historia były najważniejsze.

Co do historii, to, jak słyszymy na samym początku - kiedyś, nie tak dawno temu, do Izraela przybyła mała egipska orkiestra policyjna. Na miejscu okazuje się, iż nikt nie przyjedzie po członków zespołu z Aleksandrii, dlatego są zdani sami na siebie, by dotrzeć na miejsce, gdzie zaplanowany jest ich koncert. Mówiąc łamanym angielskim, młody Khaled (Saleh Bakri) przejęzycza się przy podawaniu celu podróży, co skutkuje tym, iż cała orkiestra ląduje na zupełnym odludziu. Trafiają tam do małej knajpki, której właścicielka oferuje im pomoc. Organizuje im nocleg, a także daje wskazówki, jak następnego dnia znaleźć transport.

Wbrew temu, co napisano na Filmwebie, absolutnie nie jest to film muzyczny czy komedia. Zarówno opis, jak i gatunki, do jakich zakwalifikowano produkcję na tym portalu, wprowadzają w błąd. Komizm, co prawda, występuje, ale jest on raczej sytuacyjny niż wszechobecny. Całość filmu skłania się ku dramatowi, a poruszane tematy ukazują niekiedy gorzką prawdę o życiu. O kunszcie reżysera świadczy fakt, iż mimo wielu pesymistycznych elementów, całość dzieła ma bardzo pogodny klimat.

Nie wszyscy członkowie orkiestry zostali jednakowo zarysowani - najwięcej dowiadujemy się o dyrygencie Tawfiqu (Sasson Gabai), obserwując jego relację z Diną, właścicielką lokalnej restauracji (Ronit Elkabetz). Kreacje tych postaci zostały świetnie zagrane, a aktorzy wcielający się w nie tworzą dosyć niezwykłą, pełną kontrastów, parę. Tawfiqowi, jak przystało na dyrygenta orkiestry policyjnej, nie brakuje powagi i surowości, a okazywanie emocji nie przychodzi mu łatwo. Za to Dina jest pełną temperamentu, bardzo żywiołową i pewną siebie kobietą, która wie, czego chce. Bardzo ujęła mnie także postać Itzika (Rubi Moskovitz), który początkowo wydaje się zupełnie bezbarwny i nieinteresujący, ale kolejne sceny ukazują, jak bardzo jest wrażliwy, a także nieszczęśliwy - nie ma pracy od ponad roku, ma kilkuletnią córeczkę, a jego żona spodziewa się kolejnego dziecka.

Jak już wspomniałam, dla Przyjeżdża orkiestra charakterystyczny jest komizm sytuacyjny. Jest on raczej słodko-gorzki i na równi śmieszy, jak i porusza. Jedną z najzabawniejszych scen jest ta, kiedy Khaled pomaga nowo poznanemu Papiemu (Shlomi Avraham) poderwać dziewczynę, ilustrując mu dokładnie, co ma zrobić. Równie zabawna jest sytuacja, gdy kupując bilety, wspomniany już Khaled, zaczyna śpiewać kasjerce piosenkę Cheta Bakera, My Funny Valentine.

Bardzo przypadły mi do gustu sceny pełne ciszy, kiedy zarówno bohaterowie, jak i sam widz, czują się skrępowani. Te surowe, nieułatwiające przyswajanie filmu ujęcia, przypominają mi Zapiski z Toskanii Abbasa Kiarostamiego. Muzyka, jak już wspomniałam, występuje dość sporadycznie (zwłaszcza, jak na film, który ktoś określił mianem "muzyczny"), jednak jej elementy doskonale podkreślają atmosferę dzieła i wprowadzają do niego egzotyczny klimat. Gdyby nie ona oraz język bohaterów (którzy mimo wszystko mówią głównie po angielsku, przez co produkcja Korilina nie mogła dołączyć do reszty filmów obcojęzycznych, nominowanych do Oscarów), to miasteczko, gdzie trafiają bohaterowie, mogłoby się znajdować w absolutnie każdym kraju. Dlatego właśnie opowiadana historia staje się nam bliska, dotyka nas, nie ma w niej nic, co nie mogłoby się wydarzyć na co dzień.

Przyjeżdża orkiestra to ujmująca historia, pełna ciepłych postaci oraz żartów stworzonych przez codzienność. Delikatne kolory, spośród których wyróżniają się błękitne stroje członków orkiestry, sprawiają, że nasze oczy mogą odpocząć od hollywoodzkich obrazów, gdzie forma przerasta treść. Dzięki temu, iż muzyka nie jest tu nadmiernie eksploatowana, reżyser mógł ukazać przemianę, jaka zachodzi w bohaterach, gdy tylko zaczynają swój koncert - skryci, cisi, często nawet mało sympatyczni, nagle stają się pełni życia i radośni.

	B	C
Ocena:	7,5/10	-/10

Imię róży

2013-05-16T20:35:00.001+02:00

Rok produkcji:	1986
Reżyser:	Jean-Jacques Annaud
Scenarzysta:	Jean-Jacques Annaud, Howard Franklin, Andrew Birkin, Gérard Brach, Alain Godard
Gatunek:	Kryminał
Oryginalny tytuł:	Der Name der Rose

C: B. i ja jesteśmy fanami książek Umberta Eco. Zaczęło się właśnie od Imienia Róży, a potem pochłanialiśmy kolejne tytuły (właściwie, to u B. zaczęło się od Tajemniczego płomienia królowej Loany - przyp. B.). Oczywistym więc jest, że ten film czekał na obejrzenie gdzieś pod stertą nowości. I w końcu się udało. Nasza ciekawość została zaspokojona.

B: Jest coś niezwykłego w książkach Eco, a Imię róży to zdecydowanie jedna z jego najlepszych powieści. Dlatego sam film miał do pokonania bardzo wysoką poprzeczkę, by mnie zadowolić i by nie umniejszyć geniuszu swojego pierwowzoru. I stała się rzecz dziwna - po seansie byłam (niemalże) usatysfakcjonowana.

Fabuła rozpoczyna się od przyjazdu dwóch franciszkanów: starego i mądrego Wilhelma z Baskerville (Sean Connery) oraz jego ucznia Adso z Melku (Christian Slater) do klasztoru benedyktynów, w którym mają rozwiązać zagadkę tajemniczego morderstwa jednego z mnichów. Po przesłuchaniu wszystkich mieszkańców wyciągają wniosek, że dowodów i poszlak szukać należy w tajemniczej bibliotece, do której nikt oprócz bibliotekarzy (nawet opat), nie ma wstępu. Film jest ekranizacją książki, która opowiada o wydarzeniach z perspektywy młodego Adso. Tu też nic się nie zmieniło, dlatego raz na jakiś czas słyszymy głos Slatera, mówiący "w myślach".

Aktorzy zostali dobrani znakomicie, a zwłaszcza Sean Connery, który wydaje się być stworzonym do roli mentora (mimo wszystko, dobrze, że nie wziął roli Gandalfa we Władcy Pierścieni). Przemawia wyraźnie, elegancko i nawet najgłupsze zdanie w jego ustach brzmi zajmująco. Christian Slater zaś wygląda jak naiwny chłopiec, czyli dokładnie tak, jak Adso miał wyglądać. Widać, że przysłuchuje się słowom Wilhelma z uwagą i zupełnie nie rozumie zasad rządzących światem. Cała reszta zakonników również wypada niesamowicie przekonywająco. Najbardziej przerażającym z nich jest Salvatore (Ron Perlman), który został ucharakteryzowany na chorego psychicznie i zdeformowanego brata. Mówi on dziwaczną mieszanką francuskiego, łaciny, włoskiego i innych dialektów, której praktycznie nikt nie rozumie.

"Ave!" - powiedział Salvatore

Film (tylko w porównaniu z bardzo "mięsną" książką) wydaje się za krótki. Jest niczym Harry Potter i Zakon Feniksa: powieść jest dużo dłuższa, a w filmie wycięto mnóstwo wniosków, wątków, przemyśleń i postaci, przez co cała akcja wydaje się "urywana" co chwilę. Za to atmosfera całej produkcji przypomina tę książkową. Doskonale odwzorowano klasztor za wszystkimi swoimi zwyczajami, kościół, wieś niedaleko oraz wszystkie te rzeczy, które tworzyły bogactwo książkowego świata.

W Imieniu róży często stawiane są pytania, jak bardzo należy wierzyć własnemu rozumowi, czy potrafimy odróżnić fanatyzm od głębokiej wiary, gdzie kończą się dobre intencje, a gdzie zaczyna szaleństwo, a także, czy jesteśmy w stanie zrozumieć cokolwiek, skoro nie potrafimy nawet dotrzeć do tego, kim naprawdę jesteśmy i na co nas stać w sytuacjach granicznych (czego nieszczęsny Adso musiał doświadczyć na własnej skórze). Zarówno książka, jak i jej ekranizacja, są pozycjami ważnymi we współczesnej kulturze - niezależnie od ich zgodności z historią. Prawda rządząca światem pozostaje taka sama - trudno nam oceniać, czyje postępowanie jest tak naprawdę dobre, a czyje złe, możemy tylko podsumowywać skutki czyichś czynów, na długo po ich zaistnieniu.

C: Najbardziej rozczarowało mnie zakończenie. Przez cały (dosyć długi) film reżyser stopniował napięcie, odsłaniając kolejne tajemnicze tropy i prezentując następne zdarzenia. Brakowało mi zakończenia, w którym Sean Connery wyszedłby na środek pomieszczenia, w którym zgromadzeni byliby wszyscy mnisi i zaczął tłumaczyć, dlaczego uważa, że ten człowiek jest winny, oraz jak do tego doszedł. W każdym filmie detektywistycznym (czy to z Sherlockiem Holmesem, czy z Herkulesem Poirotem) występował taki moment, swego rodzaju scena kulminacyjna, prezentująca kult jednostki i tryumf rozumu. Dla ludzi, którzy nie czytali książki zakończenie jest po prostu niezrozumiałe. Napięcie na końcu spada za szybko, a produkcja zostawia naprawdę zaangażowanego widza z mnóstwem pytań. Nie ma żadnego rozległego wyjaśnienia, co się działo przez ostatnie pół godziny. I tylko z tego powodu uważam ten film za produkcję całkiem dobrą, a nie rewelacyjną.

Wilhelm z Baskerville tłumaczy "oczywiste oczywistości".

B: Żałuję czasami, że nie mogę tak, jak bohaterowie opowiadania Cortazara, "Bardzo kochamy Glendę", przemontażować moich ulubionych filmów, dorobić kilka scen, parę scen wyciąć i sprawić, by te produkcje stały się doskonałe. Sprawiłabym wtedy, że końcówka Imienia róży nie zniweczyłaby wszystkiego, co w tym filmie jest naprawdę świetne. Reżyserowi, scenarzystom i aktorom należą się ogromne brawa za utworzenie klimatu i poprowadzenie bardzo ciekawej historii... niemalże do końca. To "niemalże" sprawia, że produkcja ta pozostawia po sobie niedosyt - niedosyt, który, miejmy nadzieję, będzie zaspokojony przez przyszłą ponowną ekranizację książki Eco.

C: PS Po tym co napisałem widzę, że można opisać tę recenzję jako: "czasem tak jak w książce, czasem nie tak jak w książce".

	B	C
Ocena:	8/10	7/10

Sok z żuka

2013-05-14T20:20:00.000+02:00

Rok produkcji:	1988
Reżyser:	Tim Burton
Scenarzysta:	Warren Skaaren
Gatunek:	Fantasy, czarna komedia
Oryginalny tytuł:	Beetle Juice

B: Sok z żuka to film, który czekał na mnie od bardzo dawna. Kiedy w końcu nadszedł długi majowy weekend, stwierdziłam, że muszę odreagować nadmiar matematyki, a jedna z najsłynniejszych produkcji Tima Burtona okazała się strzałem w dziesiątkę.

C: Pisałem już wcześniej o Batmanie jako o kolejnym filmie Burtona po Soku z żuka. I tą właśnie pozycją zajmiemy się teraz. Jest to jedna z pierwszych produkcji tego reżysera, która pozwoliła mu wypracować swoją własną stylistykę.

Historia rozpoczyna się od przedstawienia nam sympatycznego małżeństwa: Barbary Maitland (Geena Davies) i Adama Maitlanda (Alec Baldwin). Zamieszkali oni w małym miasteczku i kupili bardzo przytulny, a jednocześnie przestronny dom (jedna z ich znajomych wciąż powtarza, że jest za duży dla bezdzietnej pary). Obecnie zajmują się jego remontem, a w wolnym czasie Adam tworzy makietę całej miejscowości. Wszystko byłoby idealnie, gdyby nie to, że pewnego razu podczas powrotu do domu giną w wypadku samochodowym.

Ciekawe, prawda? Na początku nie zdają sobie sprawy ze zmiany swojego stanu, ale po pewnym czasie niektóre rzeczy zaczynają ich niepokoić. Do ich ukochanego domku wprowadza się rodzina: Delia (mama Kevina: Catherine O'Hara), Charles (Jeffrey Jones) oraz Lydia Deitz (Winona Ryder). Delia, ponieważ jest "wielką artystką", obraca śliczny dom w perzynę, zastępując stylowe meble swoimi niebezpiecznymi rzeźbami oraz malując ściany na różnorodne kolory. Charles jest zdecydowanie zbyt bardzo zafascynowany życiem na wsi i postanawia porozmawiać ze swoim szefem, aby on też się przeprowadził do tej okolicy, a Lydia jest... dziwna. Ona jako pierwsza zdaje sobie sprawę z tego, że w ich nowym domu mieszkają duchy poprzednich właścicieli. Dobrze, ale gdzie Michael Keaton jako tytułowy Beetlejuice? Pojawia się chwilę później jako eksterminator ludzi, którzy przeszkadzają duchom spokojnie sobie "egzystować". Zrobił z tego niezły biznes i nawet ma reklamę w telewizji. Sama jego postać zresztą pojawia się na ekranie łącznie przez jakieś dwadzieścia minut. Mimo tego, Keaton stworzył bohatera, o którym nie sposób zapomnieć - bardzo charakterystyczną, a zarazem nieco obleśną i odrzucającą, kreację.

Tak zaczynał Batman.

Cały świat umarłych przedstawiony jest jako jakieś dziwne, skrzywione alter ego rzeczywistego świata. Zawiera swoje specyficzne organizacje, gazetę, programy telewizyjne i sprawnie działającą siatkę urzędników. W pierwszych szkicach film miał być normalnym horrorem, w którym poprzedni mieszkańcy straszyli nowych domowników. Tim Burton jednak zobaczył w tym materiał do czarnej komedii i postanowił zmienić charakter produkcji. Wyszło świetnie. Film stanowi niesamowitą parodię gatunku, która jednocześnie jest na wysokim poziomie (nawet nie próbujcie tego porównywać z abominacjami z serii Straszny Film).

Aktorzy spisali się wyśmienicie: Geena Davies i Alec Baldwin (C: Cały czas mam go przed oczami jako grubasa z powodu jego roli w Zakochanych w Rzymie) stworzyli warte zapamiętania kreacje kochających się ludzi, którzy są źli z powodu niszczenia ich ulubionego domu. Cała reszta aktorów też wypada świetnie. Szczególnie warta zapamiętania jest siedemnastoletnia Winona Ryder w roli bardzo dziwnej córki państwa Deitz (była emo, zanim stało się to modne). Każda kreacja aktorska jest ciekawa, charakterystyczna i, jak przystało na tegoż twórcę: przejaskrawiona. Dzięki temu cały świat przedstawiony wydaje się odrealniony, dziwaczny, skrzywiony, czyli po prostu: burtonowski.

Muzyka stoi na bardzo wysokim poziomie. Z jednej strony Danny Elfman stworzył niesamowity soundtrack przywodzący na myśl jego najlepsze dzieła (między innymi, Edwarda Nożycorękiego). Z drugiej strony pojawiają się też przeboje muzyki popularnej, w tym The Banana Boat Song, występujący w najśmieszniejszej scenie w całym filmie.

C: Moim zdaniem ten film ogląda się głównie dla klimatu oraz stylistyki, a dopiero w drugiej kolejności dla ciekawej akcji, aktorstwa i tematyki. Jest to po prostu klasyczny film Tima Burtona, w którym widać, że mógł pokazać cokolwiek i to zrobił. Jest warty polecenia (oczywiście) zarówno fanom jego twórczości, jak i osobom, które chcą poznać tego oryginalnego reżysera.

B: Sok z żuka stanowi odtrutkę na współczesne dzieła Burtona (szczególnie mam na myśli bardzo nieudane Mroczne cienie), które straciły swoją magię, niezwykłą konstrukcję i ciekawe scenariusze na rzecz konsumpcyjnej papki (co, o dziwo, zdecydowanie łatwiej się sprzedaje). Podczas seansu naprawdę świetnie się bawiłam, a piosenki zostały mi w głowie na długo po zakończeniu filmu.

	B	C
Ocena:	9/10	8/10

Iron Man 3

2013-05-12T17:28:00.000+02:00

Rok produkcji:	2013
Reżyser:	Shane Black
Scenarzysta:	Drew Pearce Shane Black
Gatunek:	Akcja, sci-fi

C: Jest to film, na który naprawdę długo czekałem. Przypomina to trochę sytuację z Mroczny Rycerz Powstaje, gdzie od prawie roku chłonąłem kolejne wieści o tym, co działo się na planie, i przeglądałem kolejne zdjęcia z pre-produkcji. Poprzednia część mnie nie do końca zachwyciła. Dużo bardziej podobał mi się klimat pierwszej, a dwójka stworzona na zasadzie "wszystkiego więcej i bardziej" miała rzeczywiście wszystkiego więcej, oprócz klimatu. Dlatego czekałem na kontynuację bardziej z uwagi na występ Downeya Jr. w Avengers, niż w Iron Manie 2.

B: Szczerze mówiąc, nie wiem, co tak naprawdę mam w tym miejscu napisać. Niby nie jestem już totalnym laikiem w kwestii Iron Mana, ale mimo wszystko czuję, że to nie jest moja bajka i że oprócz świetnych scen z Downeyem Jr. nic mnie do niego nie przyciąga. I tak, była to dosyć dobra rozrywka, ale nie usłyszycie ode mnie żadnych zachwytów, ochów i achów, jak to było w przypadku Mrocznego Rycerza, do którego wcześniej odwołał się C.

Kolejna część o przygodach Tony'ego Starka (Robert Downey Jr.) rozpoczyna się od retrospekcji, w której główny bohater jest na konferencji naukowej w Szwajcarii w 1999 roku. Pokazany nam zostaje Tony - kobieciarz - podczas związku z Mayą Hansen (Rebecca Hall), poznaje młodego naukowca Aldricha Killiana (Guy Pearce), który usiłuje przedstawić mu swój rewolucyjny projekt. Nieliczący się z nikim biznesman ignoruje go jednak, co sprowadzi na niego problem (sam zresztą o tym mówi w pierwszych trzydziestu sekundach filmu).

W ogóle cała produkcja utrzymana jest w klimacie zwierzenia Tony'ego. Zaczyna on od powyższej retrospekcji i kontynuuje o jej następstwach. Cały film opisuje przemianę Starka. Pojawia się wiele jego problemów osobistych: w ogóle nie chce słuchać Potts i ją ignoruje, problem jego "tożsamości ze zbroją", a także stany lękowe, które miewa (pojawia się tu bardzo klarowne nawiązanie do Avengers).

Pocałunek z robotem - still better love story than Twilight.

Postać tego, którego reklamowano jako "głównego złego", czyli Mandaryna, została zagrana bardzo dobrze przez Bena Kingsleya (swoją drogą, dziwny pomysł: zaangażować aktora hinduskiego pochodzenia do grania Chińczyka; nie mówcie, że dla Amerykanów wszyscy Azjaci wyglądają tak samo). Mandaryn dla Iron Mana, jest tym samym, czym Bane jest dla Batmana - arcywrogiem, który dorównuje mu inteligencją i za wszelką cenę chce go zniszczyć. Wszyscy się bali, że ten potencjał zostanie zmarnowany. I został. Całkiem skutecznie. W życiu nie widzieliśmy tak dziwnego zwrotu akcji, jak ten, który nastąpił w sytuacji Mandaryna. Co z tego, że był ciekawy, jeżeli wśród fanów oczekujących więcej pozostawił niedosyt i niesmak?

Pozostałe postaci są świetne: duet Downeya Jr. i Paltrow jest świetny: są często zabawni, a jednocześnie widać, że jak w każdym związku zdarzają się im problemy. Don Cheadle jako War Machine/Iron Patriot (po przemalowaniu) odgrywa większą rolę w filmie niż poprzednio. Mimo iż dostał tak dużo scen, całościowo wypada dosyć niemrawo. Reszta postaci również jest trochę papierowa: Guy Pearce jako Aldrich, na początku wygląda jak jakiś dziwny nerd (strasznie przypomina Christophera Lamberta w okularach), a później jako demoniczny zły naukowiec, który do tego próbuje poderwać Pepper. Jest zwyczajnie bardzo prostą postacią - nie widać w nim za wiele dramatyzmu ani skomplikowania. To samo tyczy się też Mayi Hansen (Rebecca Hall), która zajmuje się modyfikacjami genetycznymi. Cała reszta mutantów walczących ze Starkiem też nie wyróżniała się niczym specjalnym: wszyscy byli praktycznie tacy sami, a ich motywy były niezrozumiałe (podobnie zresztą jak motywy Aldricha).

Efekty specjalne były powalające: wszystkiego było więcej i bardziej (ponownie). Cały świat zyskał mnóstwo nowych lokacji oraz strojów Iron Mana (ponad czterdzieści różnych rodzajów!). Cała technokratyczna otoczka filmu została jeszcze bardziej rozdmuchana, co C. uwielbia, ale dziewczynom niekoniecznie musiało przypaść do gustu.

C: Pierwsza część zafascynowała mnie technicznymi rozwiązaniami z pogranicza zwykłego sf, pseudonauk i czegoś niemożliwego w tym momencie, co jednak może zaistnieć w niedalekiej przyszłości. Kolejna jeszcze bardziej zwiększyła moją fascynację. Ale ta... to prawdziwa uczta, dla ludzi, tak jak ja, szukających różnorodnych technikaliów w filmach! Mnogość strojów Iron Mana, rozbudowany system komputerowy i pokazanie jeszcze raz, jak buduje się zbroję w warunkach polowych, stanowią dla mnie esencję tej produkcji. Co do samochodów: Stark zamienił swoje Audi R8, na prototypowego elektrycznego E-Trona (uwielbiam taką pseudo-ekologię). Poza tym bohaterowie w całym filmie nie poruszają się innymi autami niż Audi (jeden z głównych sponsorów).

"Wystarczy pomalować coś w kolory amerykańskiej flagi i dodać w nazwie "Patriot",
aby przedstawić światu zupełnie nową zbroję"

W kontekście wszystkich superlatywów niesamowicie razi potworna postawa polskiego dystrybutora, który postanowił sprzedawać tylko (droższą) wersję 3D. Chcieliśmy iść na 2D, ale po prostu się nie dało. Doprowadza nas to do wściekłości. Efekt "3D" sprawił, że film był ciemniejszy (czyli dużo brzydszy), a sceny, gdzie coś się działo, były rozmazane i sprawiały, że bolały nas od nich oczy. Fakt, iż sekwencje walk były świetne, został przytłumiony przez rozcierające się kadry. Dlatego, gdy już wyjdzie, możemy wszystkim gorąco polecić wydanie DVD (albo lepiej jakiś wypasiony, nerdowski trzypak).

C: Film był nieziemski. Wyszedłem z niego zachwycony. Prawie tak jak z Mrocznego Rycerza Powstaje. Z tym, że dużo szybciej zauważyłem, jak bardzo akcja nie trzymała się kupy. Do tego zakończenie: każdy powinien sam je ocenić. Osobiście uważam, że jest trochę głupie. Wydaje się, że twórcy chcieli skończyć z postacią Iron Mana, co wygląda dziwnie w kontekście tego, że ma pojawić się w drugiej części Avengers (a może w kolejnych filmach o sobie samym). Film jest świetną "klamrą" spinającą trylogię o tym bohaterze.

B: Jest to mój czwarty film od Marvela (po dwóch Iron Manach i Thorze) i ze szczerym sumieniem mogę powiedzieć, że podobał mi się z nich najbardziej (to pewnie dzięki zmianie reżysera). Gdyby nie to, że byłam zmuszona do obejrzenia go w 3D (czego nie trawię), naprawdę nie żałowałabym wydanych na seans pieniędzy. Co prawda, w stosunku do marvelowskich herosów wciąż pozostaję na neutralnej pozycji, jednak teraz bawiłam się znacznie lepiej niż poprzednio.

PS Mówi się, że z powodu kończącego się kontraktu Downeya Jr. oraz Gwyneth Paltrow nie będzie już kolejnych części tej serii, a główna postać ma się pojawić się w Avengers 2 oraz jako kameo w filmach innych superbohaterów.

PPS Jednak nie - ich kontrakt obecnie jest renegocjowany.

A to jest wspomniany na facebooku bawarski zegarek z kukułką.

	B	C
Ocena:	8/10	9/10

Filmy animowane o Batmanie i Supermanie - 6#

2013-05-08T15:00:00.000+02:00

Batman i Superman

Rok produkcji:	1997
Reżyser:	Toshihiko Masuda
Scenarzyści:	Stan Berkowitz, Rich Fogel, Steve Gerber
Gatunek:	Animacja, akcja, sci-fi
Oryginalny tytuł:	Batman: The Batman/Superman Movie

Pierwszy z crossoverów omówionych przeze mnie, w których pojawiają się Batman oraz Superman, jest zwykłą bajką dla dzieci. Zaczyna się ona w momencie, kiedy Joker kradnie z antykwariatu jadeitową statuetkę. Mroczny Rycerz dowiaduje się jednak, że była ona z kryptonitu. Jedyny trop wiedzie więc do Metropolis, gdzie Joker już sprzymierzył się z Lexem Luthorem w celu zniszczenia Supermana (Batmana przy okazji też).

Dalsza akcja jest prosta jak drut. Joker roztłukł figurkę i wykorzystując za każdym razem jej połowę, podzielił fabułę na dwie części. W pierwszej z nich nasi bohaterowie walczą ze swoim antagonistą, który porwał Lois Lane i w rezultacie pokonują go. W drugiej... również biją się z nim, ale w scenerii "robotycznej", gdzie Joker ma jeszcze wielki pojazd w kształcie uśmiechu. Filmowi niewielkiego "smaczku" dodaje związek Bruce'a Wayne'a i Lois Lane, do której przecież Clark Kent codziennie wzdycha.

Polski dubbing jest słaby. Szczególnie irytujące są głosy w tle, które brzmią za głośno i jakby nagrywała je jedna osoba. Oryginał jest dużo lepszy pod każdym względem, ponieważ występują w nim takie uznane sławy jak: Kevin Connroy jako Batman, Mark Hamill jako Joker, a nawet (to uważam za najciekawsze) Lisa Edelstein jako Mercy.

Bajka jest przeznaczona dla dzieci. Animacja jest poprawna, ale relacja Superman-Batman wcale nie jest pogłębiona. Jedyne ciekawe elementy stanowią partnerki Lexa i Jokera: Mercy Graves oraz Harley Quinn, które dodają tym postaciom trochę głębi i sprawiają, że mogą one zmierzyć się z duetem superbohaterów.

Ciężko powiedzieć coś więcej o tym filmie, ponieważ jest po prostu średni. Nie jest wart szczególnego rozpamiętywania, ale dzieciom na pewno się spodoba, dorosłym fanom Batmana mniej, właśnie z uwagi na jego prostotę.

Superman/Batman: Wrogowie publiczni

Rok produkcji:	2009
Reżyser:	Sam Liu
Scenarzysta:	Stan Berkowitz
Gatunek:	Animacja, akcja, sci-fi
Oryginalny tytuł:	Superman/Batman: Public Enemies

Drugim crossoverem omówionym tutaj jest Superman Batman: wrogowie publiczni, który już po samym plakacie zwiastuje poważniejszy film. I rzeczywiście tak jest. W sześćdziesięciu sześciu minutach akcji zmieściło się więcej elementów, niż czasem występuje w dwukrotnie dłuższych produkcjach.

Akcja rozpoczyna się, kiedy nastroje w Metropolis (tak, ta animacja jest dużo bardziej poświęcona Supermanowi) stają się naprawdę niekorzystne. W całym USA panuje kryzys, któremu może zaradzić jedynie nowy prezydent. Zostaje nim Lex Luthor (megainteligentny, arcywróg Supermana), zapowiadający rządy silnej ręki. Na samym początku tworzy państwową drużynę superbohaterów, wśród których chciałby też widzieć Supermana. Człowiek ze stali jednak nie zgadza się na to, uważając, że Luthor ukrywa przed nim swoje prawdziwe zamiary i chce go wykorzystać. W międzyczasie w kierunku ziemi zaczął zbliżać się wielki meteoryt, wypełniony kryptonitem. Lex wykorzystuje go, aby wrobić Supermana w zabójstwo Metallo i wydać za nim list gończy (za jego przyjacielem Batmanem, z którym teraz kolaboruje, także).

Ile akcji! A minęło może piętnaście minut. Widać więc, że film obfituje w wydarzenia. Co gorsza (albo lepsza, w zależności od tego, jak wielkim fanem się jest) nie brakuje tu także różnorodnych postaci z uniwersum. Pomimo tego, że często czytam na ich temat, sam czuję się w tym odrobinę pogubiony. Doliczyłem się ponad dwudziestu różnych superbohaterów i złoczyńców, polujących na Supermana i Batmana!

Relacja pomiędzy dwójką głównych bohaterów jest jedną z najlepszych, jakie widziałem w filmach. Batman i Superman to najlepsi przyjaciele i widać, że jeden oddałby za drugiego życie. Do tego (nie jak jakieś papierowe sylwetki pseudo-przyjaciół) zdarza się, że sobie docinają albo rzucają zgryźliwymi komentarzami Widać między nimi prawdziwą więź i zrozumienie, które trwa do samego końca produkcji.

Jedyne, co mi nie pasuje, to wrzucenie do tego filmu Batmana trochę na siłę. Nie zrozumcie mnie źle, ale... jest trochę za słaby? W gronie superbohaterów, z których każdy lata, pluje strumieniami energii albo jest wielki, Batman wygląda trochę... biednie? Ciężko mi to mówić, ale jakby Superman dostał do pomocy kogoś z supermocami, to walki wydawałyby się trochę bardziej zrównoważone. Po prostu wygląda tam trochę jak ktoś nie z tej bajki.

Głosy podkładają uznani aktorzy, którzy robili to już wcześniej wielokrotnie (Kevin Conroy już JEST Batmanem). Postaci narysowane są ładną kreską i są bardzo szczegółowe, jak na animacje. Tła czasami zdarzają się trochę "niedorobione", ale wartka akcja pozwala przymknąć na to oko.

Ogólnie utwór bardzo przyjemny. Jeżeli tylko pominie się niektóre dziwactwa w scenariuszu (pojawia się na końcu rozwiązanie problemu meteorytu, które wydaje się zupełnie nie pasować do reszty), można się całkiem dobrze bawić, a także dowiedzieć coś niecoś o tym świecie. Multum postaci i świetnie wykreowane relacje między bohaterami sprawiają, że produkcja jest warta polecenia.

Pozostałe części serii o filmach animowanych poświęconych Batmanowi:
Filmy animowane o Batmanie - 1#
Filmy animowane o Batmanie - 2#
Filmy animowane o Batmanie - 3#
Filmy animowane o Batmanie - 4#
Filmy animowane o Batmanie - 5#