Beat Town

BEAT-TOWN VERSION 2.0

2011-01-17T12:57:00.002+02:00

Μετακομίσαμε στο www.beat-town.com! Όλα τα άρθρα έχουν ήδη μεταβιβαστεί και σας περιμένουμε!!

BEAT-TOWN VERSION 2.0

2010-03-04T18:55:00.001+02:00

Μετακομίσαμε στο www.beat-town.com! Όλα τα άρθρα έχουν ήδη μεταβιβαστεί και σας περιμένουμε!!

Κριτική Δίσκου: Gorillaz - Plastic Beach

2010-03-03T18:11:00.004+02:00

Γράφτηκε στις 3.3.2010: Έκτωρ Αποστολόπουλος

Τι κοινό μπορεί να έχει ένας hip-hop ακροατής, ένας ροκάκιας και ένας δραστήριος clubber? Μα προφανώς ένα group σαν τους Gorillaz. Μία μουσική που την έχουν λατρέψει κατά καιρούς το κοινό και οι κριτικοί και που πάντοτε έδειχνε μία φρεσκάδα. Ωραίες ιδέες, με αρκετά hits και με δημιουργίες που παρέμειναν αγαπητές με την πάροδο του χρόνου. Πέντε χρόνια μετά, επανέρχονται με το «Plastic Beach» που υπόσχεται πολλά μόνο και μόνο με το εξώφυλλο και τα βιντεάκια που κυκλοφόρησαν κατά καιρούς στο διαδίκτυο.

Πάμε να δούμε λοιπόν, τι άσσους έχει στο μανίκι του ο David Albarn και η συμμορία του. Πανέμορφη αρχή, που αντικατοπτρίζει ακριβώς αυτό που αναγράφεται και στον τίτλο του («Orchestral Intro»). Ένα ξεκίνημα που φέρει στην συνέχεια και την υπογραφή του Snoop Doggy Dogg, που παρέα με τους Hypnotic Brass Ensemble μας καλωσορίζουν στον κόσμο του «Plastic Beach». Μία συνεργασία που με μία πρώτη ματιά φαίνεται περίεργη, αλλά λειτουργεί. Κάτι που ισχύει και στις υπόλοιπες περιπτώσεις, ακόμα και όταν o ράπερ Kano συναντάει την Εθνική / Κρατική Ορχήστρα του Λιβάνου, ένα πείραμα που μόνο σε έναν δίσκο των Gorillaz μπορείς να πετύχεις και στο τέλος να σου αρέσει κι όλας. Γενικότερα, μπορώ να πω ότι ο πρώτος χαρακτηρισμός που μου ήρθε στο μυαλό, ήταν «πολύπλευρος ήχος". Έχει πολλές πτυχές να ανακαλύψει κανείς και κατά την διάρκεια του δίσκου, το group προσπαθεί να παντρέψει πολλά διαφορετικά είδη. Παίζει με τις ταχύτητες, με τρανταχτό παράδειγμα το υπέροχο «Empire Ants» που ξεκινάει ατμοσφαιρικά και μετά από δυόμιση λεπτά δυναμώνει σταδιακά σε epic - ηλεκτρονικό ήχο.

Δεν θα βρείτε υπερβολικά pop κομμάτια σαν το «Dare» ή το «Feel Good INC.», αλλά θα βρείτε μικρά διαμάντια σαν το «On Melancholy Hill», για το οποίο βάζω το χέρι μου στην φωτιά, ότι θα με ακολουθεί ολόκληρο το καλοκαίρι. Ένας ήχος που συνιστά χαλάρωση στην αγαπημένη σας παραλία, παρέα με τον αγαπημένο σας καφέ. Το «Broken» που ακολουθεί, υπογραμμίζει αυτό το πάρε δώσε μεταξύ της feel good μουσικής και του μελαγχολικού ρυθμού. Στα αργά tunes βοηθάνε σε μεγάλο βαθμό τα χαρακτηριστικά vocals του David Albarn ( ο frontman των Blur) που πάντοτε προσέθετε το κάτι παραπάνω στην δισκογραφία των Gorillaz.

Τα πειράματα «χαλάνε» όταν απομακρύνονται περισσότερο απ ό,τι πρέπει από το pop sound και επικεντρώνονται μόνο στο υπόλοιπο ηχητικό κομμάτι. Τρανταχτό παράδειγμα το «Sweepstakes» με τους Mos Def και Hypnotic Brass Ensemble που με κούρασε και συνέχισε να μην μου κάθεται καλά στο αυτί ακόμα και μετά από περισσότερες ακροάσεις. Ίσως φταίει το ότι μας έχουν συνηθίσει στην σχεδόν τέλεια χημεία που έχουν οι παραγωγές τους όταν έχουν κάποια συγκεκριμένα elements. Το τελευταίο μέρος ίσως ηρεμεί λίγο παραπάνω απ ό,τι θα έπρεπε, για μερικούς όμως μπορεί να είναι καλοδεχούμενο σαν κλείσιμο ενός CD. Σίγουρα όταν "παίζεις" τόσο πολύ με διαφορετικές μουσικές κουλτούρες, ρυθμούς και έχεις τόσες πολλές επιρροές, δυσκολεύεις και τον εαυτό σου στο θέμα της παράδοσης ενός αψεγάδιαστο album.

Αυτή είναι όμως η γλύκα σε αυτό τον δίσκο. Σου προσφέρει ένα concept και σου παρουσιάζει μια πιατέλα με πολλές διαφορετικές δημιουργίες. Κάποιες θα σε ξετρελάνουν, κάποιες άλλες λιγότερο, αλλά στο τέλος θα βρεθείς με την σκέψη ότι αυτή την στιγμή ακούς κάτι το ωραίο, κάτι που έχει βάθος. Μία μουσική κυκλοφορία που όσο περισσότερες φορές της χαρίσεις την προσοχή σου, τόσο περισσότερα πράγματα θα ανακαλύψεις. Αρκετοί θα προσπαθήσουν να βάλουν μία ταμπέλα σε αυτή την δημιουργία π.χ. alternative, trip hop, άλλοι θα το ονομάσουν το Soundtrack του Καλοκαιριού και πάει λέγοντας. Μην κουράζεστε. Το «Plastic Beach» είναι απλά Gorillaz sound, που είναι αδύνατον να μπει σε κουτάκια ή σε κάποιο είδος. Απολαύστε καλή και γεμάτη στυλ μουσική που θα σας ταξιδέψει και θα σας γεμίσει.

Βαθμολογία:

Κομμάτια που Ξεχώρισαν: «White Flag», «Stylo», «Empire Ants», «On Melancholy Hill»

Tracklist:

01 - Orchestral Intro (feat. Sinfonia ViVA)
02 - Welcome To The World Of The Plastic Beach (feat. Snoop Dogg and Hypnotic Brass Ensemble)
03 - White Flag (feat. Kano, Bashy and The National Orchestra For Arabic Music)
04 - Rhinestone Eyes
05 - Stylo (feat. Bobby Womack and Mos Def)
06 - Superfast Jellyfish (feat. Gruff Rhys and De La Soul)
07 - Empire Ants (feat. Little Dragon)
08 - Glitter Freeze (feat. Mark E Smith)
09 - Some Kind Of Nature (feat. Lou Reed)
10 - On Melancholy Hill
11 - Broken
12 - Sweepstakes (feat. Mos Def & Hypnotic Brass Ensemble)
13 - Plastic Beach (feat. Mick Jones & Paul Simonon)
14 - To Binge (feat. Little Dragon)
15 - Cloud Of Unknowing (feat. Bobby Womack and Sinfonia ViVA)
16 - Pirate Jet

Plastic Beach Album Mix

Κριτική Δίσκου: Groove Armada - Black Light

2010-03-02T23:24:00.000+02:00

Γράφτηκε στις 2.3.2010: Έκτωρ Αποστολόπουλος

Σε πολλούς το όνομα Groove Armada μπορεί να μην λέει κάτι αυτή την περίοδο. Άλλωστε η τελευταία πραγματικά global επιτυχίες ήταν το 2003 με το «Easy» και αν πάμε ακόμα πιο πίσω θα θυμηθούμε και την δυνατή περίοδο που είχαν το 1999-2001 ( «I See You Baby», «My Friend» κ.α.). Παρ’ όλα αυτά δεν απουσίασαν ποτέ εντελώς από την μουσική σκηνή, με το κοινό στην πατρίδα τους (Αγγλία) να τους στηρίζει ακόμα και στα Greatest Hits albums που κυκλοφόρησαν κατά καιρούς. Το 2008 έληξε το συμβόλαιο που είχαν με την Columbia Records και η πρώτη τους δουλειά μέσω της ανεξάρτητης Cooking Vinyl βγήκε αυτό το δεκαήμερο σε Ευρώπη και Αμερική.

Το «Black Light» ξεκαθαρίζει από την αρχή τις προθέσεις του: Ηλεκτρονική μουσική που τείνει κατά διαστήματα προς το χαλαρό, με το χαρακτηριστικό στυλ των Groove Armada. Το στυλ του «ψάχνομαι» μέσα σε διαφορετικούς ήχους, μένοντας πάντα στην γραμμή της dance/house. Δεν υπάρχουν οι περίεργοι πειραματισμοί, όπως στο «Love Box» του 2002, κάτι που μειώνει στο ελάχιστο την πιθανότητα αποσυντονισμού. Το «Look Me In The Eye Sister» είναι ίσως το μόνο που έχει κάποια έντονα ροκ στοιχεία, και σαν opener λειτουργεί πολύ σωστά. Η συνέχεια έχει έντονο 80s ΄συναίσθημα, με το «Just For Tonight» να αποτελεί το πρώτο πραγματικό highlight. Πολύ ωραία φωνητικά της Jess Larrabee στο συγκεκριμένο tune και εκεί που λες ότι πάνω κάτω χαλαρώνει λίγο πολύ ο ρυθμός, εμφανίζεται το πρώτο ξύπνημα με το «Not Forgotten». Αρκετά catchy παραγωγή που είναι βούτυρο στο ψωμί του Nick Littlemore ( μέλος των Empire Of The Sun και Pnau ). Γενικώς είναι ιδιαίτερα θετικό το γεγονός ότι το δίδυμο από την Αγγλία κρατάει την μουσική του προσιτή για τον οποιοδήποτε και ας βρίσκεται σε μία αναζήτηση μίας πιο πειραματικής μουσικής.

Το μόνο που θα μπορούσα να προσάψω στον δίσκο, είναι ότι στο 15λεπτο με τα singles, δεν παρουσιάζεται κάτι που πραγματικά θα σε ξεσηκώσει, ένα κομμάτι που θα σε κάνει να κουνιέσαι ασταμάτητα. Λείπει μία διαχρονική δημιουργία, αλλά την ίδια στιγμή δεν νομίζω να συναντήσετε κάποιο tune που να μην μπορέσετε να ακούσετε ως το τέλος. Φαίνεται ξεκάθαρα ότι σε αυτά τα 52 λεπτά έριξαν όλο το βάρος στο να ηχογραφήσουν μία δισκογραφική δουλειά που κάνει τον ακροατή να περάσει την ώρα του ευχάριστα και με ενδιαφέρον. Να μην έχει πολλά κενά σημεία, αλλά ούτε και να επισκιάζει κάποιο κομμάτι τα υπόλοιπα. Οι σωστή τοποθέτηση των συνεργασιών, με αποκορύφωμα αυτή του Neil Young στον επίλογο του album, «History», δείχνει ότι το πλάνο που είχαν στο μυαλό τους οι Groove Armada απέδωσε καρπούς.

Δεν θα μπορούσε να περιμένει κανείς και κάτι διαφορετικό από ένα group που μετράει 14 χρόνια στην μουσική βιομηχανία. Σίγουρα επέλεξαν τον πιο «ανώδυνο» δρόμο όσον αφορά τις παραγωγές, παρ όλο που προσπάθησαν να κάνουν κάτι διαφορετικό. Σε τελική ανάλυση έμειναν στον ήχο που είχαν και που τους έκανε γνωστούς και φάνηκε ότι δεν ήθελαν να ρισκάρουν σε μεγάλο βαθμό. Αυτό όμως δεν κρίνεται απαραίτητα κακό, αφού το αποτέλεσμα τους δικαιώνει και με το παραπάνω. Πολλές φορές είναι σοφό να μένεις στα κατατόπια που γνωρίζεις και να παρουσιάζεις έναν δίσκο που θα χαρούν σε μεγάλο βαθμό οι fans σου και ο κόσμος που γουστάρει μία ώρα καλής ηλεκτρονικής μουσικής.

Βαθμολογία:

Κομμάτια Που Ξεχώρισαν: «Just For Tonight», «Not Forgotten», «History»

Tracklist:

1 Look Me In The Eye Sister
2 Fall Silent
3 Just For Tonight
4 Not Forgotten
5 I Won't Kneel
6 Cards To Your Heart
7 Paper Romance
8 Warsaw
9 Shameless
10 Time And Space
11 History

I Won't Kneel

Κριτική Δίσκου: Dj Khaled - Victory

2010-03-02T13:47:00.000+02:00

Γράφτηκε στις 2.3.2010: Έκτωρ Αποστολόπουλος

«Μόνο όποιος δουλεύει σκληρά μπορεί να μείνει για αρκετό καιρό στο business». Μία ατάκα που χρησιμοποίησε ο Dj Khaled πριν από κάτι μήνες σε μία συνέντευξη που είχε δώσει και που τον χαρακτηρίζει σαν καλλιτέχνη όσο λίγες. Μπορεί να είναι αρκετές φορές ενοχλητικός με τα συνεχόμενα «We The Beeeest, We Glooobal», μπορεί να μην γίνει ποτέ ένας παραγωγός πρώτης γραμμής, όμως είναι ένας εξαιρετικός promoter. Ξέρει τι θα κάνει επιτυχία στην mainstream μουσική σκηνή και δεν είναι λίγοι οι rappers ( Plies, Rick Ross, Ace Hood, Flo-Rida και πολλοί άλλοι) που έγιναν ακόμα πιο γνωστοί μέσω των mixtapes του. Κι εκείνοι με την σειρά τους τον τιμούν πάντα και σε κάθε δισκογραφική του δουλειά με την παρουσία τους.

Αυτό συνέβη και στο τέταρτο προσωπικό του album με τον τίτλο «Victory». Ένας δίσκος στον οποίο ήξερα πάνω κάτω τι θα συναντήσω, κάτι που είναι λογικό, αφού αποτελείται από το ίδιο (γιγάντιο) guest list, τους ίδιους παραγωγούς και πάνω απ όλα έχει τον ίδιο executive producer (ο Khaled). Κάπως έτσι δεν μου προκάλεσε και μεγάλη έκπληξη ότι η αρχή γίνεται με τρία τραγούδια που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν συνέχεια των παλαιοτέρων singles όπως π.χ. «Out Here Grindin», «Brown Paper Bags», «I’m So Hood» και πάει λέγοντας. Οι πολλές εναλλαγές της γνωστής κλίκας T-Pain, Young Jeezy, Rick Ross κ.α. πάνω σε beats που θα τα ονόμαζα Khaled-sound, κρατάνε το στυλ που θα περίμενε κανείς να βρει σε αυτόν τον δίσκο, στο ίδιο θετικό επίπεδο. Σε κάποιον που έχει βαρεθεί αυτή την μουσική κατεύθυνση, δύσκολα θα εντυπωσιαστεί από τις παραγωγές των The Runners, Dj Nasty, The Inkredibles και Schife, που βαδίζουν στους συνηθισμένους δρόμους. Είμαι σίγουρος όμως ότι θα δει με καλό μάτι την συνεργασία - έκπληξη στο ομώνυμο «Victory». Μία χαλαρή παραγωγή με τον Nas να πετάει καλά rhymes και τον John Legend να προσθέτει το απαραίτητο vocal-refrain.

Ό,τι αρχίζει ωραία δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα συνεχίσει και το ίδιο καλά, με το πρώτο βαρετό track να κάνει την εμφάνισή του. Το «Ball» με την παρουσία του Jim Jones είναι η έννοια του «skip» και δυστυχώς μέχρι τα τελευταία δυο-τρία κομμάτια, το CD κάνει μία αισθητή κοιλιά. Το μόνο πρόβλημα βέβαια δεν βρίσκεται μόνο στην μουσική, αλλά και στις παρουσίες μερικών artists που δεν πείθουν. Τρανταχτό παράδειγμα, ο Rum, που πάει να κάνει κάτι καλό με το «Bringing Real Rap Back». ΄Όμως μου είναι δύσκολο να πάρω στα σοβαρά έναν MC που λέει ότι θα επαναφέρει το καλό ραπ και συγχρόνως κριτικάρει τους ringtone rappers. Με λίγα λόγια, κριτικάρει ένα συγκεκριμένο μουσικό είδος, σε έναν δίσκο που αποτελεί άμεσα κομμάτι αυτού του είδους! Αν παραβλέψω και την ξαφνική (και άγαρμπη) αλλαγή στον ρυθμό με το αμέσως επόμενο κομμάτι ( «Bring The Money Out» ), το τελευταίο δεκάλεπτο...

...μου άφησε μία θετική αίσθηση για το «Victory». Τα 47 λεπτά είναι μία καλή διάρκεια για έναν Dj -δίσκο, από την στιγμή που δεν είναι λίγες οι φορές που έχω ακούσει παρόμοια CDs με πάνω από μία ώρα play-time και αμέτρητα fillers. Οι καλές στιγμές υπερτερούν απέναντι στις κουραστικές, με τις τελευταίες όμως να χαλάνε το δέσιμο του συνόλου. Είναι ένα συνηθισμένο mainstream hip-hop album, με τις τέσσερις-πέντε δημιουργίες που θα κάνουν τον μέσο ακροατή να τις ευχαριστηθεί δεόντως. Σε αυτό συμβάλουν και οι καλλιτέχνες που έχουν και καλά raps (Ludacris), αλλά και κολλητικά hooks ( Usher, T-Pain ). Από εκεί και πέρα δεν υπάρχει κάτι καινούργιο ή κάποια καινοτομία στον «πλανήτη Khaled», που συνεχίζει όμως με έναν μαγικό τρόπο να μην ακούγεται ξεπερασμένος.

Βαθμολογία:

Κομμάτια Που Ξεχώρισαν: «Fed Up», «Victory», «Rep My City»

Tracklist:

1. Intro (Feat. Diddy, Busta Rhymes)
2. All I Do Is Win (Feat. T-Pain, Ludacris, Snoop Dogg, Rick Ross)
3. Put Your Hands Up (Feat. Young Jeezy, Rick Ross, Plies, Schife)
4. Fed Up (Feat. Usher, Young Jeezy, Rick Ross, Drake, Lil Wayne)
5. Victory (Feat. Nas, John Legend)
6. Ball (Feat. Jim Jones, Schife)
7. Rockin All My Chains On (Feat. Birdman, Bun B, Soulja Boy Tell Em)
8. Killing Me (Feat. Buju Banton, Busta Rhymes, Bounty Killer)
9. Bringing Real Rap Back (Feat. Rum)
10. Bring The Money Out (Feat. Nelly, Lil Boosie, Ace Hood)
11. On My Way (Feat. Kevin KC Cossum, Ace Hood, Ball Greezy, Desloc Piccalo, Ice Berg, Gunplay, Rum, Young Cash)
12. Rep My City (Feat. Pitbull, Jarvis)

Fed Up

Κυκλοφορίες για τον Μάρτιο

2010-03-01T14:34:00.002+02:00

Γράφτηκε στις 1.3.2010: Έκτωρ Αποστολόπουλος

Αρκετά είναι τα νέα albums που θα κυκλοφορήσουν τον Μάρτιο. Υπάρχουν πολλές δισκογραφικές δουλειές που περιμένει ο κόσμος εδώ και καιρό. Είτε επειδή τα singles που έχουν βγει μέχρι τώρα τους έκαναν αίσθηση (Gorillaz, Ludacris κ.α.), είτε λόγο αλλεπάλληλων καθυστερήσεων ( Usher, Readman κ.α.). Μέσα σε όλα αυτά θα έχουμε και τους rookies της παρέας όπως τον Jason Derülo και μερικά live albums σαν το Elect The Dead Symphony του Serj Tankian. Σίγουρα υπάρχει μεγαλύτερη γκάμα επιλογών σε συγκριτικά με τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο.

02.03

Groove Armada - Black Light

Jason Derülo - Jason Derülo

Raheem DeVaughn - The Love & War MasterPeace

Dj Khaled - Victory

03.03

Gorillaz - Plastic Beach ( H κανονική κυκλοφορία είναι οκτώ και εννέα Μαρτίου, όμως στην Ιαπωνία θα εμφανιστεί με μία special deluxe edition στις 3 του μήνα.

09.03

Ludacris - Battle Of The Sexes

Serj Tankian (από τους System Of A Down) - Elect The Dead Symphony ( Live δίσκος )

Black Rebel Motorcycle Club - Beat the Devil's Tattoo

Bee Gees - Mythology ( Best Of δίσκος με 4 CD και πολλά extras. Η ημερόμηνεία δεν είναι σίγουρη αφού σε κάποιες σελίδες ακούγεται ότι θα καθυστερήσει )

16.03

The White Stripes - Under Great White Northern Lights [Live]

Chamillionaire - Venom

Fun Lovin’ Criminals - Classic Fantastic

19.03

The Scorpions - Sting in the Tail

23.03

Goldfrapp - Head First

The Game - The R.E.D. Album

Monica - Still Standing

The U.N (το νέο group του Cam'ron ) - Gunz N' Butta

Plies - Goon Affiliated

30.03

Three Six Mafia - Laws Of Power

Craig David - Signed Sealed Delivered

Erykah - Badu - New Amerykah Part Two (Return of the Ankh)

Redman - Reggie Noble 9 1/2

Usher - Raymond v. Raymond

Όπως βλέπετε οι κυκλοφορίες αναμένονται δυνατές και από καλλιτέχνες που στο παρελθόν έχουν ενθουσιάσει τον κόσμο με τα albums τους. Ήδη αυτές τις μέρες το Beat-Town έχει ετοιμάσει τα πρώτα reviews για Groove Armada, Dj Khaled και άλλα μεγάλα ονόματα. Το μόνο που μένει είναι να μας επισκεφθείτε αυτή την εβδομάδα. Καλό μήνα!

Saturday Is Clubbing Day: Sean Bay & Mehdi Mouelhi, Gareth Emery, Tanto Project, Morgan Page

2010-02-27T15:06:00.001+02:00

Γράφτηκε στις 27.2.2010: Έκτωρ Αποστολόπουλος

Στα Dance/House charts συνεχίζει να ζει και να βασιλεύει το You & I στην κορυφή, όπως και τις προηγούμενες εβδομάδες. Σήμερα πρόσεξα τρία τραγούδια που βρίσκονται στις κάτω κάτω θέσεις, με κάποια από αυτά ήδη να ακούγονται στα ραδιόφωνα και σε αρκετά κέντρα διασκέδασης. Στο τέλος του άρθρου κλείνω με την τέταρτη και πιο χαλαρή μουσική επιλογή για το Σαββατόβραδο, από ένα hit που σαν σήμερα πριν από ένα χρόνο βρισκόταν στην πρώτη θέση.

Το "Maktoub" το είχα ακούσει κάπου πριν από κάτι εβδομάδες, αλλά δεν μπορούσα με τίποτα να θυμηθώ που. Πόσο μάλλον τον τίτλο του κομματιού, που για καλή μου τύχη έτυχε να ανέβει στην πρώτη 50αδα ( ήταν στο νούμερο 54 ) και να είναι ακριβώς αυτό το που έψαχνα. Έχει 100% το hit potential και πιστεύω ότι όσο περνάνε οι μέρες θα πάει ακόμα ψηλότερα.

Maktoub ( Long Edit ) - Sean Bay & Mehdi Mouelhi

Αντίθετη πορεία έκανε η μουσική δημιουργία του Gareth Emery που έπεσε κατά πέντε θέσεις ( 48-43 ). Ένα αρκετά catchy single που ειδικά στο Sound Of Garuda Mix ακούγεται ακόμα πιο ανεβασμένο και βοηθάει τα πανέμορφα vocals της Emma Hewitt. Πιο ψηλά απ' όλους στην σημερινή εβδομαδιαία tracklist βρέθηκε ο Morgan Page με την τελευταία του δουλειά, Fight For You. Αναρριχήθηκε στην πρώτη 30αδα και συγκεκριμένα στο νούμερο 27. Ήρεμο tune, με κολλητικό ρεφρέν και που σίγουρα θα μας κρατήσει συντροφιά για αρκετό καιρό ακόμα.

I Will be the Same (Sound of Garuda Mix) - Gareth Emery ft. Emma Hewitt

Fight For You - Morgan Page

Βάζω μία τελεία στο σημερινό Saturday Is Clubbing Day, με το περσινό number one hit. Το χιλιοπαιγμένο, αλλά πάντα αγαπημένο Dancing In The Dark, είχε κατακτήσει για τα καλά το υψηλότερο σκαλί ακριβώς τέτοια εποχή το 2009, κάνοντας και εκείνο ένα πολύ δυναμικό σερί.

Tanto Project - Dancing In The Dark (…Side Of The Moon)

Hotstation Goes Urban Day: ΄Νέα video clips από Kanye West και Rick Ross

2010-02-25T14:39:00.001+02:00

Γράφτηκε στις 25.2.2010: Έκτωρ Αποστολόπουλος

Αύριο στις 21:00 στο www.hotstation.gr θα μπορέσετε να ακούσετε όπως κάθε Παρασκευή την εκπομπή Hotstation Goes Urban. Στο αυριανό μέρος ετοίμασα μία tracklist με χαλαρά κομμάτια από καλλιτέχνες για τους οποίους θα πούμε κάποια πράγματα. Όλα τα news και οι μελλοντικές τους δισκογραφικές κινήσεις θα βρίσκονται στο επίκεντρο της εκπομπής. Ας συνεχίσουμε όμως με τα δύο ολοκαίνουργια video clips που είδα αυτή την εβδομάδα...

Πρόκειται για δύο singles που είναι σε αρκετά χαλαρό ρυθμό, με την δημιουργία του Rick Ross να μου προκαλεί μία ευχάριστη έκπληξη. Κι αυτό, γιατί είχα καιρό να ακούσω ένα πολύ καλό τραγούδι από τον γνωστό rapper του Miami , όπου raps, παραγωγή και φωνητικά λειτουργούν άψογα. Επίσης, μπορείτε να ρίξετε μία ματιά στην νέα τηλεοπτική εμφάνιση ενός Kanye West single, με τον τίτλο «Coldest Winter». Αν δεν κάνω λάθος πρέπει να είναι το κατά σειρά έκτο (!!!) τραγούδι που παρουσιάζεται με video από τον δίσκο «808's 5 Heartbreak», ο οποίος κυκλοφόρησε πριν από ενάμιση χρόνο.

Coldest Winter - Kanye West

KANYE WEST "Coldest Winter" Directed by: NABIL "ITUNES link below" from nabil elderkin on Vimeo.

Mafia Music 2 - Rick Ross Feat. Chrisette Michele (αρχίζει γύρω στο 1:30 )

Μονομαχία των Δίσκων: Ying Yan Twins VS. Various Artists (Westcoast)

2010-02-24T18:43:00.001+02:00

Γράφτηκε στις 24.2.2010: Έκτωρ Αποστολόπουλος

Την τελευταία φορά σε αυτή την στήλη είχα βάλει σε μία άμεση σύγκριση δύο φοβερά albums. Σήμερα θα μιλήσω για δύο greatest hits που κυκλοφόρησαν τις τελευταίες πέντε-έξι μέρες με τελείως διαφορετικούς καλλιτέχνες. Από την μία πλευρά, έχουμε το «Legendary Status» των Ying Yang Twins και από την άλλη μία επιλογή κομματιών από τον Snoop Dogg με κεντρικό θέμα την Δυτική Ακτή, την εποχή τέλη του 80' / αρχές του 90'. Δύο τελείως διαφορετικοί ήχοι, όχι μόνο λόγω γεωγραφικής επιρροής , αλλά και επειδή τους χωρίζουν πάνω από δέκα χρόνια. Ποια συλλογή αξίζει την προσοχή σας?

ΚΑΝΟΝΕΣ

Με αυτή την μορφή κριτικής παρουσιάζω ένα 2 σε 1 review, με μια ενδιαφέρουσα αντιπαράθεση. Σε κάθε κατηγορία που υπερέχει κάποιο άλμπουμ, θα του πιστώνεται ένας βαθμός. Στις κατηγορίες όπου και οι δύο δίσκοι είναι ισάξιοι, θα παίρνουν και οι δυο από έναν πόντο. Εάν υπάρξουν περιπτώσεις όπου και οι δυο προσπάθειες υστερούν ή δεν μπορούν να κριθούν, δεν θα κερδίζουν κανένα πόντο. Οι βαθμολογίες στο τέλος βγαίνουν με τον ίδιο τρόπο, όπως όλες οι κριτικές δίσκων στο Beat - Town.

* Στην σημερινή αντιπαράθεση, θα υπάρξει μία μικρή διαφοροποίηση στις κατηγορίες που θα μοιράζονται οι πόντοι, αφού πρόκειται για Greatest Hits albums και όχι για κανονικές δισκογραφικές δημιουργίες.

Η πρώτη εντύπωση: Στο «Legendary Status» μπαίνεις κατευθείαν στο ψητό. Δυναμικά beats και πάμπολλα club hits κυριεύουν το album. Όσοι ψάχνετε κομμάτια για χορό, για να γεμίσετε ένα party-tracklist και να δυναμώσετε τα ηχεία στο maximum, η συγκεκριμένη συλλογή είναι φτιαγμένη για εσάς. Από ένα σημείο και μετά, μπορεί να γίνει μονότονο για κάποιους και σίγουρα το «The West Coast Blueprint» έχει περισσότερες εναλλαγές στον ρυθμό του. Με μικρή διαφορά, θα πω ότι το CD με τους all-stars της Δύσης με βρήκε πιο θετικό απέναντί του. (0-1)

Επιλογή των Τραγουδιών: Είναι μακράν το πιο κομβικό σημείο σε ένα Greatest Hits. Η επιλογή των singles από τους Ying Tang Twins κρίνεται σχεδόν άριστη, αφού εμφανίζονται όλες οι μεγάλες επιτυχίες ( «Salt Shaker», «Wait (The Whisper Song)» ), χωρίς να υπάρχουν τρανταχτές ελλείψεις. Το μόνο που δεν συμπεριλήφθηκε, ήταν η τελευταία τους δισκογραφική απόπειρα ( «Chemicaly Unbalanced» ), κάτι που θεωρώ σοφή κίνηση, από την στιγμή που ο ήχος που υπήρχε στην συγκεκριμένη δουλειά διαφέρει πολύ απ' όλα τα άλλα LPs τους. Από την άλλη πλευρά, έχουμε τον Snoop Dogg που έφτιαξε μία tracklist την οποία την σκέφτηκε καλά, όμως συγχρόνως θα διχάσει τον κόσμο. Αρκετοί θα αναφωνήσουν «Που είναι ο 2pac?», «Που είναι τα Death Row hits?» και όχι άδικα. Βέβαια, μου προκάλεσε ευχάριστη έκπληξη το γεγονός ότι πρόσθεσε τραγούδια που ήταν ξεχασμένα από τον κόσμο, όπως π.χ. «The Evil That Men Do» , «No One Can Do It Better» κ.α. Έμεινα με ανάμικτα συναισθήματα και ο πόντος πηγαίνει στα τρελά αδέρφια. (1-1)

Τα καλύτερα/ (χειρότερα) κομμάτια: Σε Best Of συλλογές δύσκολα μπορείς να αναφερθείς σε κακά κομμάτια, αφού πρόκειται συνήθως για τα καλύτερα τραγούδια που έχει βγάλει στην καριέρα του ένας καλλιτέχνης. Αυτό δεν αλλάζει ούτε εδώ, με τα κλασσικά hits των Ying Yang Twins να είναι μεν διαχρονικά, αλλά μόνο στον τομέα του clubbing. Σε μία άμεση σύγκριση με δημιουργίες σαν το «I Got 5 On It», καταλαβαίνει κανείς και την ποιοτική διαφορά ανάμεσα στους MCs που υπάρχουν στο ρόστερ του «The West Coast Blueprin». Singles σαν το «Gangstas Make The World Go Round» είχαν βάλει τις βάσεις για την επόμενη γενιά των rapper κι αυτό δύσκολα παραβλέπεται. (1-2)

Τον πέτυχε τον στόχο του?: Στόχος κάθε συλλογής είναι η καλύτερη δυνατή παρουσίαση ενός καλλιτέχνη. Αφήνοντας στην άκρη όποια παραπτώματα έχει κάνει κατά την διάρκεια της καριέρας του και φιξάροντας μόνο τις καλύτερες στιγμές του. Το «Legendary Status» κάνει ακριβώς αυτό: Μαζεύει τα πιο γνωστά κομμάτια από τα ( μέτρια ) LPs του παρελθόντος, συνθέτοντας την καλύτερη δυνατή διαφήμιση για το γνωστό ντουέτο. Ο αντίπαλος για αυτό το άρθρο χάθηκε κάπου στην πορεία. Συλλογή με τα καλύτερα τραγούδια τεράστιων ονομάτων όπως π.χ. Ice Cube, N.W.A ή μήπως μία πιο ψαγμένη tracklist με κομμάτια σαν το «Act A Fool» του King Tee? Αυτό δυστυχώς δεν βγαίνει ξεκάθαρα προς τα έξω. ( 2-2)

Extras: Το southern album των Ying Yang Twins προσφέρει τρία νέα tunes που προσωπικά δεν με τρέλαναν. Δεν πρόκειται για τίποτα το τρομερό και μπορώ να πω πως θα προτιμούσα στην θέση τους κάποια από τα παλιότερα τραγούδια τους σαν το «Put Them Thangs Down». Ο Snoop Dogg σκέφτηκε να προσθέσει κάτι όμορφο στην συλλογή και όχι την κλασσική κίνηση με νέα ηχογραφημένα tracks που πολλές φορές δεν ταιριάζουν και στο project. Ωραία interludes, με τον ίδιο να μιλάει με ένα προσωπικό ύφος για τις δημιουργίες που κοσμούν τον δίσκο. ( 2-3 )

Αντοχή στον χρόνο: Θες δεν θες, κάποια στιγμή θα ξεχάσεις για ένα διάστημα τα hits του «Legendary Status». Είναι μία ευχάριστη επιλογή, αλλά δύσκολα ανταπεξέρχεται στην διαχρονικότητα ενός «Eazy Duz It». ( 2-4 )

Εξώφυλλο: . Το κινέζικο καπέλο μπορεί να προκαλεί γέλιο, αλλά αυτό το χτυπητό κόκκινο χρώμα με τις μαύρες μπογιές κολλάει πιο πολύ για Mixtape, παρά για ένα σοβαρό Greatest Hits album. Το bonus round πάει χαλαρά στο artwork του «The Westcoast Blueprint», που εμένα προσωπικά μου λέει ακριβώς τι θα συναντήσω σε αυτό το CD. ( 2-5 )

Τελικό Score:

2 : 5

Αποτέλεσμα: Αξίζει να δώσω λεφτά γι αυτές τις εκδόσεις? Η κλασική ερώτηση που συνοδεύει κάθε Best Of album. Μουσικά αυτά τα δύο albums έχουν γιγάντιες διαφορές, γι' αυτό και η προσοχή μου στην βαθμολογία εστιάζεται πιο πολύ στο πώς ανταποκρίνονται σαν compilation. Άλλωστε ποιοτικά, υπάρχει μία διαφορά που φάνηκε και από το τελικό score. Η συλλογή των επιτυχιών των Ying Yang Twin την θεωρώ ίσως πιο ευχάριστη και από ένα κανονικό τους LP. Νομίζω πως είναι μία καλοδουλεμένη συγκέντρωση τραγουδιών που αντιπροσωπεύουν πλήρως το προφίλ του mainstream hip-hop διδύμου. Στην πρώτη του κυκλοφορία σαν πρόεδρος, ο Snoop Dogg μπόρεσε και κυκλοφόρησε όχι την τέλεια δισκογραφική συλλογή, αλλά μία άκρως ενδιαφέρουσα. Λείπουν εμφανέστατα κάποιες δημιουργίες, όμως υπενθυμίζει στον μέσο hip-hop/rap ακροατή hits, που ενδεχομένως να είχε ξεχάσει. Αυτό το στοιχείο, σε συνδυασμό με τα ιστορικά ονόματα που κοσμούν τον δίσκο, τον κάνουν σε τελική ανάλυση να υπερτερεί απέναντι στο διασκεδαστικό «Legendary Status».

Βαθμολογία:

Ying Yang Twins - Legendary Status: Greatest Hits:

Snoop Dogg Presents - The West Coast Blueprint :

Salt Shaker - Ying Yang Twins

I Got 5 On It - Luniz

Music Scouter: Edward Maya, Ludacris, Sidekick, Maria Carey, Evidence, Dj Premier, Bob Sinclair, Stat Quo, K'Naan

2010-02-23T03:30:00.002+02:00

Γράφτηκε στις 23.2.2010: Έκτωρ Αποστολόπουλος

Από τα πιο δυναμικά Music Scouter εδώ και καιρό το σημερινό με πολλά καινούργια κομμάτια και δύο νέα video clips. Η αρχή γίνετε όπως πάντα με τα dance κομμάτια, που είναι πολύ καλά και με δυναμικό club feeling. Στην συνέχεια θα βρείτε το βίντεο για το κομμάτι που θα μας συνοδεύσει στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2010 από έναν πολύ ικανό hip-hop καλλιτέχνη. Όλα αυτά και πολλά άλλα υποσχόμενα τραγούδια που διέρρευσαν στο διαδίκτυο μόνο στο Beat-Town.

Dance/House

To «Scotty Remix Edit» προσθέτει μια δυναμική στο γνωστό «Stereo Love» που του ταιριάζει γάντι. Η συνέχεια έρχεται με τους Sidekick που κυκλοφόρησαν ένα πολύ ενδιαφέρον single με στόχο την κατάληψη των βραδινών clubs. Αρκετά πιο light η νέα δημιουργία του Bob Sinclair, που χαίρει την βοήθεια των Sahara και του αγαπημένου Shaggy. Μία καλή ηλεκτρονική τριάδα αφήνει υποσχέσεις για τον μήνα που θα ακολουθήσει.

Stereo Love (Scotty Remix Edit) - Edward Maya feat. Vika Jigulina

Gaya (Original Mix) - Sidekick

I Wanna (Extended) - Bob Sinclar & Sahara ft. Shaggy

Hip-Hop

Το «Battle Of The Sexes» είναι σχεδόν έτοιμο και το «Sexting» είναι το τελευταίο track που εμφανίστηκε αυτή την εβδομάδα στο internet. Στην παραγωγή βρίσκεται ο Pharel των Neptunes. Ακολουθεί το official video clip για το φετινό Μουντιάλ με τον ποιοτικό K'naan να συνεργάζεται με τον David Bisbal για τον νέο ποδοσφαιρικό ύμνο. Την hip-hop τετράδα την συμπληρώνουν οι Dj Premier και Evidence στο κομμάτι «To Be Continued» και ο ξεχασμένος Stat Quo. O τίτλος του τραγουδιού του Νότιου rapper από την Ατλάντα ονομάζετε «Success (Back To U)».

Sexting - Ludacris

Wavin' Flag (World Cup 2010)- K'naan & David Bisbal

Success (Back To U) -Stat Quo

To Be Continued - Evidence

R&B

Το τελευταίο βίντεο για σήμερα είναι εκείνο των Mariah Carey και Ne-Yo που κυκλοφόρησε αυτή την περίοδο στις αμερικάνικες οθόνες. Πρόκειται για το Remix του τραγουδιού «Angels Cry» θα βρίσκεται στο Remix-Album με τον τίτλο «Angels Advocate» που υπολογίζεται να βγει στα δισκοπωλεία στις 26 Μαρτίου.

Angels Cry (Remix) - Mariah Carey & Ne-Yo

Mixtape Empire: Styles P, Sheek Louch, Statik Selektah, Dorrough, Dj Whiteowl, Brooklyn's Finest,

2010-02-22T20:19:00.002+02:00

Γράφτηκε στις 22.2.2010: Έκτωρ Αποστολόπουλος

Οι τελευταίες μέρες είχαν να δώσουν αρκετά πράγματα στον τομέα των Mixtapes. Μία συνεργασία δύο πολύ ικανών rapper ξεχώρισε από την μάζα, με μερικές πολύ δυνατές συλλογές να ακολουθούν από κοντά. Συλλογές, που απευθύνονται σε όλα τα γούστα, είτε σε εκείνους που θέλουν να ψαχτούν με το θέμα των hits, είτε στους ακροατές που αναζητούν ποιοτικά raps αψηφώντας τα ονόματα. Όπως και στα προηγούμενα Volumes, έτσι και τώρα, θα έχετε την ευκαιρία να κατεβάσετε κάποια tapes πατώντας το «Get It».

Mixtape της Εβδομάδας:

Styles P And Sheek Louch - The Ghost And The Gorilla

Μόνο και μόνο για το εξώφυλλο άξιζε τον τίτλο του καλύτερου Tape της εβδομάδας. Styles P και Sheek Louch ενώνουν τις δυνάμεις τους για να προσφέρουν άλλη μία καλή D-Block δουλειά. Μετά το εξαιρετικό «The Green Ghost Project», έχω για δεύτερη σερί φορά τον «The Ghost» στις επιλογές μου, κάτι που δείχνει ότι είναι ιδιαίτερα «ζεστός» τις τελευταίες εβδομάδες. Με γνωστά beats που φτάνουν από το «I Wanna Rock» του Snoop Dogg μέχρι το «Say Something» των Timbaland και Drake (στο Mixtape ονομάζεται «Silva Or Lead» ), δίνουν στον ακροατή την ευκαιρία να τους απολαύσει πάνω σε καλές mainstream βάσεις. Προσθέστε και τις συμμετοχές των Prodigy, Cormega, Red Cafe αλλά και Jadakiss, και έχετε στα χέρια σας άλλο ένα αξιόλογο street CD από δύο πολύ ικανούς rapper.

Get It

New York, New York

DjBooth.net presents - Brooklyn's Finest

Μία ενδιαφέρουσα συλλογή βρήκα στο διαδίκτυο από το Djbooth.net. Πέρα από τα μεγάλα ονόματα όπως π.χ AZ, Red Cafe, Sha Stimuli, κ.α., μου έκανε εντύπωση ότι σχεδόν όλοι οι MCs ακούγονται συγκεντρωμένοι σε αυτό που κάνουν και το Mixtape κυλάει ευχάριστα από το πρώτο μέχρι το 17ο κομμάτι. Στην μουσική επιμέλεια ξεχωρίζουν κάποιοι καλλιτέχνες (Marco Polo, Statik Selectah κ.α.) και γενικότερα μπορείτε να βρείτε όλες τις λεπτομέρειες, αλλά και το download link, στην σελίδα τους, πατώντας το link που ακολουθεί ακριβώς κάτω από το εξώφυλλο.

Get It

Dirty South

DJ Drama and Dorrough - Number 23 (Gangsta Grillz)

Ο Dorrough προσπαθεί να κρατήσει το buzz γύρω από το όνομα του και μπορώ να πω ότι τα καταφέρνει μια χαρά. Το πρώτο του album με τον τίτλο «Dorrough Music» ήταν μία καλούτσικη προσπάθεια από τον ίδιο, που δείχνει ότι θέλει να δώσει μερικά καλά southern singles. Με την επίβλεψη του Dj Drama, μας παρουσιάζουν ένα σοβαρό southern tape, που στέκεται καλά σαν σύνολο χωρίς να κουράζει. Καλοδεχούμενες και οι ασσίστ των Slim Thug, Shawty Lo και Yo Gotti που δίνουν λίγο παραπάνω χρώμα.

Get It

Various Artists:

DJ Whiteowl - Whiteowl Drop That 107

Αυτές τις μέρες εμφανίστηκαν δύο καλά Mixtapes για όσους αναζητούν πολλά hits μαζεμένα. Ο Dj Whiteowl έχει κυκλοφορήσει κάποιες φορές αρκετά προσεγμένες δουλειές και στο συγκεκριμένο CD θα βρείτε μια tracklist με πολλά διαφορετικά κομμάτια. Από τον Νότο υπάρχουν τα δυνατά ονόματα των Lil Wayne, Rick Ross και Birdman, όμως το βασικό στοιχείο είναι καθαρά η Νέα Υόρκη ( D-Block, Nas, Juelz Santana κ.α.). Σίγουρα αξίζουν τέτοια CD για όσους αναζητούν τα highlights των ημερών, που παίχτηκαν στα ραδιόφωνα τις Αμερικής.

Get It

01.Intro
02.Lil Wayne - Carter 4
03.Juelz Santana - Heavy Smoke
04.Lil Wayne - Rap Shit Everyday
05.D-block, Sheek louch, King Phaze & Bully - Yonkers Get the Money
06.Styles P & A.P - Hip Hop Drunkies
07.Jadakiss & Sheek Louch - Gonna Keep Searching
08.Nas - The Strong Will Continue
09.Nas Ft. John Legend & DJ Khaled - We Claim Victory
10.Camron & Yado - Monster Music
11.Cassidy & Jag - Lets do it
12.Game - Shake (New Single)
13.Fat Joe & Young Jeezey - Ha ha
14.Styles P & Fat Joe - Nothing To Lose
15.Lil Wayne, Rick Ross & Birdman - Veterans Day
16.Lil Wayne - Surrounded By Girls
17.Tony Yayo - Flip Bricks Everwhere
18.Tony Yayo - Horror Movie
19.Camron & Yado - Make It Clap
20.Maino - Bring it Back
21.Papoose,Bun B,Young Chris,Jay Rock,Twista,Borrough - Get Layed the F**k Out
22.40 Cal. - Come to my Block
23.CMN Ft. Raekwon - Luther
24.Shiest Bubz & Bway Slim - Star
25.Styles P - Born In the Streets
26.Tony Yayo - Dead Man Walking
27.Poker Face FT. T-pain - Its Crazy

Hot 97 - Request Line Vol.37

Όπως καταλαβαίνει κανείς και από τον τίτλο, το tracklist που ακολουθεί αντιπροσωπεύει πάνω κάτω τα κομμάτια που ζητούσε ο κόσμος αυτές τις εβδομάδες στο γνωστό ραδιόφωνο. Λίγο πιο R&B feeling σε σύγκριση με το από πάνω Mixtape, αλλά με μία επιλογή από singles που την κρίνω θετική. Ότι πρέπει για να έχει κανείς σε ένα CD 22 καλές urban ραδιοφωνικές επιτυχίες.

01.DJ KHALED, YOUNG JEEZY, DRAKE, RICK ROSS & USHER // FED UP
02.JUELZ SANTANA // MIXINÆ UP THE MEDICINE
03.50 CENT // CRIME WAVE
04.JIM JONES // FAST MONEY
05.CHRIS BROWN, LIL WAYNE & SWISS BEATZ // TRANSFORM YA
06.TREY SONGZ & FABOLOUS // SAY AHHH
07.SNOPP DOGG & THE DREAM // GANGSTA LUV
08.GUCCI MANE & USHER // SPOTLIGHT
09.MARIAH CAREY, GUCCI MANE, OJ DA JUICEMAN, BIG BOI & JD // H.A.T.E.U (REMIX)
10.THE CLIPSE & PHARRELL // IÆM GOOD
11.DIRTY MONEY // LOVE COMES DOWN
12.OMARION & GUCCI MANE // GET IT IN
13.6 TRE G // FRESH
14.T.I. // HELL OF A LIFE
15.BIRDMAN, LIL WAYNE & DRAKE // MONEY TO BLOW
16.HURRICANE CHRIS, PLIES & MARIO // HEADBOARD
17.TREY SONGZ & DRAKE // I INVENTED SEX
18.AMERIE & TREY SONGZ // PRETTY BROWN EYES
19.MARIO // THINKING ABOUT YOU
20.USHER // PAPERS
21.RIHANNA // RUSSIAN ROULETTE
22.SEAN PAUL & KERI HILSON // HOLD MY HAND

Classic Mixtape:

Statik Selektah & G-Unit - The Empire Strikes Back

Μετά από μία συζήτηση που είχα με έναν φίλο με κεντρικό θέμα τον Statik Selektah, σκέφτηκα ότι το «The Empire Strikes Back» ταιριάζει απόλυτα για το section Classic Mixtape. «Πότε πρώτο άκουσες τον Statik?» με ρώτησε και αμέσως μου ήρθε στο μυαλό αυτό το Mixtape. Μία δημιουργία που για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό απέδειξε ότι ο Dj Whoo Kid δεν είναι ο μοναδικός Dj που έχει την ικανότητα να κάνει μία τρομερή promotion στην παρέα του 50Cent. Μπορεί να μην είναι το καλύτερο street album που έχει ακούσει ο μέσος hip-hop ακροατής, όμως είναι άκρως ενδιαφέρον να βλέπει κανείς τις πρώτες κινήσεις ενός απλού Mixtape - Dj, που εξελίχθηκε σε παραγωγό με τρεις κανονικούς δίσκους που είναι γεμάτοι με πασίγνωστα ονόματα και σε υψηλό μουσικό επίπεδο.

Get It

Μηχανή του Χρόνου: David Guetta - Pop Life

2010-02-20T21:52:00.007+02:00

Γράφτηκε στις 20.2.2010: Έκτωρ Αποστολόπουλος

Σήμερα σκέφτηκα να συνδυάσω το clubbing Saturday με την Μηχανή του Χρόνου. Αντί για την εβδομαδιαία dance/house πρόταση διάφορων hits που ακούγονται αυτή την περίοδο. Μου άρεσε η ιδέα να θυμηθούμε ένα από τα πιο γεμάτα ηλεκτρονικά albums που κυκλοφόρησαν τα τελευταία χρόνια. Ο David Guetta δεν έκανε πάντα τραγούδια με τον Akon, Kid Cudi κ. ά. Στην Ελλάδα τον γνωρίσαμε και τον αγαπήσαμε για τον πολύ δυνατό dance ήχο του και τα κλασσικά club anthems.

Ειδικά στο «Pop Life» υπάρχουν πολλά μεγάλα κομμάτια μαζεμένα, που άλλοι Djs χρειάζονται τρία και τέσσερα albums για να παρουσιάσουν κάτι αντίστοιχο. Έχοντας κυκλοφορήσει ήδη δύο δίσκους, ο Guetta έφτασε στο ψηλότερο σημείο των μουσικών του εμπνεύσεων το 2007. Άφησε τα fillers στην άκρη και συγκεντρώθηκε 100% πάνω στο στυλ που του ταιριάζει. Όταν μία δισκογραφική δουλειά ξεκινάει πέντε κομμάτια που διεκδικούν με μεγάλη ευκολία μια θέση στην λίστα με ό,τι καλύτερο παρουσίασε η House μουσική σκηνή τα τελευταία δέκα χρόνια, τα λόγια είναι περιττά. Οι παραγωγές του έχουν ιδιαίτερο mainstream feeling, που συγχρόνως σφύζουν από ποιότητα. Σε αυτό δεν κάνει να ξεχάσουμε και την συμβολή των Steve Angelo και Sebastian Ingrosso στα δύο μεγάλα highlights «Baby When The Lights Go Out» και «Everytime We Touch» αντίστοιχα. Ακόμα και όταν βαραίνει ο ήχος, όπως στο «You’re Not Alone», κρατάει την Guetta προσωπικότητα. Η λέξη προσωπικότητα είναι λέξη κλειδί σε αυτό το album, αφού έχει βάλει μία πολύ γερή σφραγίδα σε όλες τις παραγωγές. Αποφεύγει με πολύ έξυπνο τρόπο να επαναλαμβάνεται ο ρυθμός της κάθε δημιουργίας του, χωρίς όμως να τα διαφοροποιεί σε τόσο μεγάλο βαθμό ώστε να χαλάσει την ομογένεια του «Pop Life». Ένα μειονέκτημα που εμφανίστηκε σε όλες τις δισκογραφικές προσπάθειες του παρελθόντος.

Σ’ένα ηλεκτρονικό LP παίζει και μεγάλο ρόλο ποιοι συνοδεύουν στα φωνητικά. Καλά τα κολλητικά beats, όμως το 50% της επιτυχίας ανήκει αρκετές φορές στα hooks και στις ικανότητες του ερμηνευτή. Δεν υπήρχε κανένας λόγος να αντικαταστήσει τους τραγουδιστές που τον συνόδευαν μέχρι εκείνη την περίοδο στα μεγάλα του hits. O Chris Willis κάνει απίστευτη εμφάνιση στο κλασσικό «Love Is Gone», επαναλαμβάνοντας την 10/10 ερμηνεία του στο «Love Don’t Let Me Go» του 2004. Η Cozi, στην μοναδική της παρουσία στον συγκεκριμένο δίσκο, παραδίδει μαθήματα για το πώς πρέπει να λειτουργούν τα ρεφρέν σε ένα Dance/House κομμάτι. Από εκεί και πέρα, έχουμε τους Tara McDonald και J.D. Davis, οι οποίοι βοηθούν σε όλα τα tracks που συμμετέχουν, αν και ο J.D. σίγουρα δεν έχει το ίδιο «wow-effect» όπως ο Willis.

Δεν νομίζω ότι έχω να προσθέσω κάτι άλλο σε αυτήν την παρουσίαση. Απ' όλους τους δίσκους του David Guetta, ο συγκεκριμένος είναι ο μόνος που μπορεί να χαρακτηριστεί ως masterpiece. Το «Pop Life» είναι γεμάτο με club bangers και ανήκει στις σπάνιες περιπτώσεις όπου ένας Dance Dj μπορεί και παρουσιάζει ένα τόσο ολοκληρωμένο αποτέλεσμα χωρίς να πρόκειται για ένα Greatest Hits. Από την αρχή ως το τέλος, κρατάει τον ακροατή καθηλωμένο και ακόμα και τα τρία-τέσσερα κομμάτια που υστερούν απέναντι στα ιστορικά ηλεκτρονικά τραγούδια που βρίσκονται εδώ μέσα, είναι πολύ ανώτερα απέναντι σε αυτά που μας είχε παρουσιάσει το '02 και '04 ο Γάλλος artist από το Παρίσι. Σε σύγκριση με το πρώτο σχεδόν τέλειο 20λεπτό, το δεύτερο μέρος μπορεί να φαίνεται με μία πρώτη ακρόαση λιγότερο εντυπωσιακό, όμως είναι άκρως essential για την ομαλή λειτουργία του CD. Το οποίο προσφέρει μία ώρα εξαιρετικής house μουσικής, με το κεντρικό πρόσωπο να βρίσκετε στην πιο αποδοτική φάση της καριέρας του.

Βαθμολογία:

Κομμάτια Που Ξεχώρισαν: «Baby When The Light», «Love Is Gone», «Tomorrow Can Wait», «Winner Of The Game», «Love Don't Let Me Go (Walking Away) (vs The Egg)»

Tracklist:

1. Baby When The Light (with Steve Angelo ft Cozi)
2. Love Is Gone (Original Mix)
3. Everytime We Touch (with Steve Angelo & Sebastian Ingrosso)
4. Delirious (ft Tara Mc Donald)
5. Tomorrow Can Wait (vs El Tocadisco)
6. Winner Of The Game (ft JD Davis)
7. Do Something Love (ft Juliet)
8. You're Not Alone (ft Tara Mc Donald)
9. Never Take Away My Freedom
10. This Is Not A Love Song (ft JD Davis)
11. Always (ft JD Davis)
12. Joan Of Arc (ft Thailand)
13. Love Is Gone (Fred Rister & Joachim Garraud radio edit rmx)
14. Don't Be Afraid (bonus track)
15. Take Me Away (bonus track)
16. Love Don't Let Me Go (Walking Away) Radio Edit (vs The Egg) (bonus track)

Baby When The Light

Delirious

Winner Of The Game

Νέα Videoclip: RJD2 - The Glow και Ludacris - My Chick Is Bad

2010-02-20T17:44:00.001+02:00

Γράφτηκε στις 20.2.2010: Έκτωρ Αποστολόπουλος

Λίγο πριν το βραδινό Dance /House άρθρο, είπα να κάνω και ένα video-update, αφού είχαμε δύο νέα entries το τελευταίο 24ορό. Χθες το βράδυ δημοσιεύτηκε το νέο video για το επόμενο single του RJD2 από τον τελευταίο του δίσκο «The Colossus». Συν της άλλης έχουμε και το δεύτερο τραγούδι μετά το «How Low» που βγάζει ο Ludacris στην TV, με τον τίτλο «My Chick Bad», όπου συμμετέχει και η (άκρως αγαπητή από τον ανδρικό πληθυσμό) Nicki Minaj.

The Glow - RJD2

My Chick Bad - Ludacris feat. Nicki Minaj

Αποτελέσματα Ψηφοφορίας με θέμα τις συναυλίες και 2 Nέα Βίντεο απο Timbaland και Bone Thugs N' Harmony

2010-02-19T15:07:00.004+02:00

Γράφτηκε στις 19.2.2010: Έκτωρ Αποστολόπουλος

Καταρχήν θέλω να σας ευχαριστήσω θερμά για την ενεργή συμμετοχή σας στο ερώτημα: «Πολλά ακούγονται για τις φετινές συναυλίες στην Ελλάδα. Ποιόν θα προτιμούσατε?». Πριν από περίπου 30-40 μέρες είχαν βγει φήμες για επτά πολύ δυνατές συναυλίες που σχεδιάζονται για την φετινή χρονιά στην Ελλάδα. Με 96 ψήφους (!!!) διαμορφώσατε εσείς το τελικό αποτέλεσμα όπου αναγράφονται καθαρά δύο νικητές με αρκετά μεγάλη απόσταση από τον τρίτο. Συγχρόνως όμως δεν υπήρχε ένας καθαρός νικητής αφού Eminem και Rammstein μοιράζονται την πρώτη θέση έχοντας μαζέψει συνολικά το 68%! Το μόνο σίγουρο είναι, πως όποιος και από τους δύο να έρθει, το show θα είναι ανεπανάληπτο, αφού τόσο ο γνωστός Αμερικανός, όσο και οι διάσημοι Γερμανοί, ξέρουν να κάνουν τρομερά lives.

*Σήμερα θα έχω όπως κάθε Παρασκευή εκπομπή στο www.hotstation.gr με καλή Hip-Hop και R&B μουσικούλα.

Αποτελέσματα: Πολλά ακούγονται για τις φετινές συναυλίες στην Ελλάδα. Ποιόν θα προτιμούσατε?

Eminem : 34 % ( 33 Votes)

Rammstein : 34% ( 33 Votes

Lady Gaga: 14 % ( 14 Votes )

Black Eyed Peas: 6 % ( 6 Votes )

Rihanna : 5% (5 Votes )

Pear Jam: 4% ( 4 Votes )

Robby Williams: 1% ( 1 Vote)

Συμμετείχαν: 96

Άρθρο χωρίς καθόλου μουσική δύσκολα εμφανίζεται στο Beat-Town και έτσι και σήμερα θα έχετε την ευκαιρία να απολαύσετε δύο φρέσκα video - clips ,αλλά και ένα νέο leak από τον επερχόμενο δίσκο του Dj Khaled που θα βρείτε στο τέλος. Τυχαία, όπως και στο προηγούμενο post με τα αποτελέσματα της τελευταίας ψηφοφορίας, βρίσκουμε πάλι μπροστά μας ένα καινούργιο βίντεο από τον Timbaland και το «Shock Value 2». Αυτή την φορά πρόκειται για ένα πιο καλό κομμάτι, από τα λίγα που ξεχώρισαν από την συγκεκριμένη δισκογραφική δουλειά. Ακολουθεί η τηλεοπτική επανεμφάνιση των Bone Thugs N' Harmony με το «Rebirth», που θα βρίσκετε στο νέο τους album. Πριν από σχεδόν τρεις εβδομάδες είχε διαρρεύσει άλλο ένα track από το γνωστό group για το οποίο σας είχα ενημερώσει στον Music Scouter.

Carry Out - Timbaland feat. Justin Timberlake

Rebirth - Bone Thugs N Harmony

Rockin All My Chains- Dj Khaled ( feat. Soulja Boy, Bun B & Birdman )

The Dream - Cover και νέο τραγούδι

2010-02-18T12:44:00.003+02:00

Γράφτηκε στις 18.2.2010: Έκτωρ Αποστολόπουλος

Λόγο αυξημένων υποχρεώσεων και με ένα πολύ full πρόγραμμα να με περιμένει σήμερα, δεν απόλυτα είμαι σίγουρος αν θα προλάβω να ανεβάσω το άρθρο που είχα στο μυαλό μου. Από την στιγμή όμως που οι διαρροές τραγουδιών και οι νέες πληροφορίες γύρω από τα μελλοντικά μουσικά project συνεχίζονται με αμείωτο ρυθμό, για τον συγκεκριμένο artist έπρεπε να κάνω μία μικρή αναφορά. Σήμερα τα ξημερώματα βγήκε μία φωτογραφία του εξώφυλλου από το επόμενο LP του The-Dream, με τον τίτλο «Love King». Μαζί με αυτή την πληροφορία, εμφανίστηκε την ίδια στιγμή και ένα track από την τρίτη (και τελευταία όπως δήλωσε) δισκογραφική προσπάθεια του νεαρού R&B artist, που είναι σχεδιασμένη να κυκλοφορήσει στις 17 Μαΐου. Enjoy!

Love King

Κριτική Δίσκου: Dj Babu - The Beat Tape Vol.2

2010-02-17T18:04:00.001+02:00

Γράφτηκε στις 17.2.2010: Έκτωρ Αποστολόπουλος

Δεν μπορώ να πω πως είμαι τεράστιος fan του Dj Babu ή groupie των Dilated Peoples. Όποτε αντικρίζω αυτά τα ονόματα μου έρχεται αμέσως στο μυαλό τo «Worst Comes To Worst» (κι ας είναι του Alchemist η παραγωγή) και τα «Duck Seasons». Ειδικά το Vol. 3, το είχα ευχαριστηθεί σε αρκετά μεγάλο βαθμό, όπως άλλωστε και το πρώτο μέρος του «The Beat Tape». Λογικό λοιπόν να μην με αφήνει τελείως ασυγκίνητο το Vol. 2, αφού κάτι τέτοια albums κρύβουν πολλές φορές καλό υλικό.

Τα 39 κομμάτια σίγουρα είναι για να ανησυχεί κανείς και ας κυμαίνεται η διάρκεια του καθενός ανάμεσα σε ένα με δύο λεπτά. Βέβαια κάτι τέτοιο είναι λογικό, όταν έχει κανείς στα χέρια του ένα instrumental album, και τα beats στο πρώτο τέταρτο δεν απογοητεύουν. Κάθε άλλο μάλιστα. Υπάρχουν ιδιαίτερα ευχάριστες δημιουργίες από τον Dj Babu που έχουν αρκετή ενέργεια ( «K Dub», «Earthfire» ) αλλά και κάποια που είναι λίγο πιο χαλαρά ( «Sillu» ). Έχει μερικά highlights που τα κρατάει κανείς άνετα στο mp3 playlist του ( «Forever» ) και ας μιλάμε για τραγούδια που συμπεριλαμβάνουν μόνο μουσική και που είναι (σχεδόν πάντα ) χωρίς φωνητικά. Αυτό σημαίνει ότι οι παραγωγές έχουν αρκετή ποιότητα για να κρατήσουν από μόνες τους το ενδιαφέρον του ακροατή, ειδικά όταν ψάχνει κανείς για ωραία hip-hop beatάκια.

Υπάρχει όμως και αυτή η καταραμένη αίσθηση που σε κυριεύει όταν ακούς tunes σαν το «Nelson's Salad» που σε αφήνουν λίγο μπερδεμένο. Η αίσθηση ότι αυτό που ακούς δεν είναι 100% έτοιμο και το γεγονός ότι θα προτιμούσες να ακούσεις κάποια raps από πάνω ή έστω να ήταν λίγο πιο μεγάλα σε διάρκεια. Ακριβώς αμέσως μετά ακολουθεί και μία μικρή κοιλιά στο όλο project, αλλά αυτό είναι κάτι το αναπόφευκτο, από την στιγμή που ο δίσκος αποτελείται από σχεδόν 40 διαφορετικά cuts. Κάποια είναι πολύ καλά, άλλα λιγότερο ουσιαστικά, και όλο αυτό σίγουρα δεν βοηθάει στο να λειτουργήσει σαν ένα δυνατό σύνολο.

Αυτό όμως δεν ήταν από την αρχή ο σκοπός του γνωστού και πολυαγαπημένου από το hip-hop κοινό Dj Babu. To «The Beat Tape Vol. 2» είναι ένα δείγμα της δουλειάς του 35χρονου καλλιτέχνη για το κοινό του. Σε γενικές γραμμές η ακρόαση είναι πολύ πιο ευχάριστη απ' ότι νόμιζα πριν πατήσω το play. Σίγουρα υπάρχουν κάποια κενά σημεία, όμως πάνω από το 60% του ηχητικού υλικού κρίνεται ως αρκετά καλό. Αν είσαι Babu - fan, αυτή η δουλειά δεν χάνεται. Αν γουστάρεις γενικότερα nice and smooth hip-hop beats από έναν έμπειρο παραγωγό, σίγουρα αξίζει να αφιερώσεις 50 λεπτά σε αυτό το CD.

Βαθμολογία:

Κομμάτια Που Ξεχώρισα: «K-Dub», «Earthfire», «No Secret», «Siliiu», «Forever», «Reneg», «Lil Juanito», «Blackfoot»

Tracklist:

1.Intro
2.I Don’t C U
3.K-Dub
4.2024
5.Earthfire
6.No Secret
7.Sunshine Days
8.Mr. Lone Lee
9.Hold The Mark
10.Silly
11.Yacht Hop
12.Forever
13.Here I Am
14.Nelson’s Cesar Salad
15.Takeova
16.Ready
17.Reneg
18.Canned E
19.Do Not Dispute
20.Gyeah
21.Strive To Be A Godfather
22.Ghost Romper Room
23.Lil’ Juanito
24.Shack Of Soul
25.Dracoola
26.Who Can’t Hear
27.Blackfoot
28.Kallen Durr
29.Mortay
30.Manferd
31.What R U Doing
32.Funkydromedary
33.I Heart U For All
34.Finally
35.Elec Trick Sim Phonie
36.Innernathional Thylyee
37.Phlip The Track
38.Preach B-Dub
39.I’m Gonna Stay

Ακούστε και το πρώτο leak που είχε γίνει τον Δεκέμβριο: Lil Juanito

Music Scouter: Avicii, Tom Novy, Dj Tiesto, Nelly Furtado, Robby Rivera, Sophie Ellis Bextor

2010-02-16T14:48:00.002+02:00

Γράφτηκε στις 16.2.2010: Έκτωρ Αποστολόπουλος

Το περασμένο Σαββατοκύριακο είχα δημοσιεύσει ένα Music Scouter που επικεντρώθηκε μόνο στα καινούργια Hip-Hop και R&B κομμάτια. Σήμερα συνεχίζουμε από εκεί που σας άφησα με το δεύτερο μέρος που έχει μερικά καινούργια Dance/House tracks. Μέσα σε αυτά και ένα Remix που πέτυχα το τελευταίο τριήμερο και που έχω κολλήσει για τα καλά. Γενικότερα το σημερινό επεισόδιο θα το χαρακτήριζα Remix Takeover, αφού και οι τρεις επιλογές βασίζονται πάνω σε δυνατά re-edit πιο παλιών τραγουδιών.

Dance/House

Συνηθίζω να κάνω την εκκίνηση με το πιο χαλαρό κομμάτι και για άλλη μία φορά έχουμε μια πολύ καλή δουλειά από τον Avicii. Πολύ ωραία μετατροπή του «Can't Fight This Feeling» που δένει όμορφα με τα φωνητικά της Sophie Ellis Bextor. Η συνέχεια με άλλο ένα πολύ δυνατό κομμάτι που όπως ανέφερα και στον πρόλογο, με είχε στο repeat αυτό το weekend. Άλλο ένα version του «Touch Me», αυτή την φορά από τον Nikola και νομίζω ότι συγκαταλέγεται άνετα στα πιο σοβαρά edits της συγκεκριμένης επιτυχίας. Κλείνουμε με το πιο «βαρύ» tune ανάμεσα στα τρία House tracks που ακολουθούν, από τον Dj Tiesto. Το τελευταίο του hit με την συμμετοχή της Nelly Furtado να συγκεντρώνει τα βλέμματα όλων, παίρνει έναν καινούργιο ηχητικό στυλ από τον Robby Rivera και το αποτέλεσμα δεν απογοητεύει.

Can't Fight This Feeling (Avicii's Universe Mix) - Junior Caldera feat. Sophie Ellis Bextor

Touch Me (Nikola Remix) - Tom Novy & Jerry Ropero feat Abigail Bailey

Who Wants To Be Alone (Robbie Rivera Juicy Radio Edit) - Tiesto ft. Nelly Furtado

Big L : 30.05.1974 - 15.02.1999

2010-02-15T16:59:00.008+02:00

Γράφτηκε στις 15.2.2010: Έκτωρ Αποστολόπουλος

Σαν σήμερα πέθανε ένας από τους πιο μεγάλους στιχουργούς της rap μουσικής σκηνής. Ένας MC ο οποίος έχει λατρευτεί από το hip-hop κοινό όσο λίγοι. Από την πρώτη στιγμή φάνηκε ότι ο Big L ήταν ένας καλλιτέχνης με ιδιαίτερες δυνατότητες και πολύ λίγοι ήταν και είναι ικανοί να σταθούν στο ύψος του. Τα κομμάτια του διαχρονικά όπως και ο τρόπος με τον οποίο γέμιζε ένα τραγούδι με τα απίστευτα punchlines και τα rhymes του. Άλλος ένας ταλαντούχος άνθρωπος που έχασε την ζωή του με βίαιο τρόπο και που μέχρι και σήμερα η απουσία του στην συγκεκριμένη μουσική σκηνή είναι κάτι παραπάνω από εμφανής. Στο παρακάτω μικρό αφιέρωμα θα μπορέσετε να μάθετε μερικά πράγματα για την ζωή του και να ακούσετε κάποια δείγματα τις δουλειάς του, για όσους δεν γνωρίζουν πολλά γύρω από τον Big L. Επίσης, θα μπορέσετε να δείτε ποια albums αξίζουν την προσοχή σας, τα αγαπημένα μου τραγούδια και δύο links με αρχεία για download. Το πρώτο είναι ένα Mixtape από τον J. Love σαν tribute για τον Big L και το δεύτερο μια μικρή επιλογή του Beat-Town.

Στοιχεία/Γεγονότα γύρω από την ζωή του Big L (πηγή: Wikipedia):

- Το κανονικό του όνομα είναι Lamont Coleman

- Γεννήθηκε στις 30 Μαίου το 1974 στην Νέα Υόρκη

- Μεγάλωσε στο Harlem

- Άρχισε να ασχολείται με το rap γύρω στο 1990

- Η πρώτη του επαγγελματική εμφάνιση ήρθε το 1992 στο κομμάτι του Lord Finesse με τον τίτλο Party Over Here

- Εκείνη την περίοδο δημιούργησε το group Children Of The Corn με καλλιτέχνες που αργότερα έγιναν ιδιαίτερα αγαπητοί στο ευρύ κοινό με νέα ονόματα: Killa Cam ( αργότερα γνωστός ως Cam'ron ), Murda Mase ( ο γνωστός Ma$e της Bad Boy Records ), Bloodshed, McGruff και Digga. Αν και είχαν φτιάξει ένα δυνατό όνομα στην πιάτσα, λίγο πριν πέσουν οι υπογραφές για ένα δισκογραφικό συμβόλαιο, το project διαλύθηκε. Πέρα από την επιλογή των Ma$e και Cam'ron να ακολουθήσουν μπασκετική καριέρα, οι βασικοί λόγοι για την εγκατάλειψη του project ήταν ο θάνατος του Bloodshed σε τροχαίο και αργότερα ο χαμός του Big L.

- Το 1993 υπογράφει το πρώτο του συμβόλαιο στην Columbia Records

- Το 1995 κυκλοφορεί ο πρώτος του δίσκος με τον τίτλο «Lifestylez ov da Poor & Dangerous». Στις συμμετοχές εμφανίζεται και ένας μέχρι τότε άγνωστος rapper στο mainstream κοινό, με το όνομα Jay-Z.

- Αν και ο Big L είχε δύο singles (τα βίντεο που ακολουθούν) που έκαναν μια μικρή επιτυχία στα Hip-Hop Charts του Billboard, η δισκογραφική εταιρία του τον διώχνει, αφού τα νούμερα των πωλήσεων δεν ήταν ικανοποιητικά.

- Το 1997 ξεκινάει την ηχογράφηση του επόμενου του δίσκου, «The Big Picture», μέσω της δικής του εταιρίας, Flamboyant Entertainment.

- Το 1998 γίνεται μέλος του ιστορικού group D.I.T.C. (Diggin' in the Crates Crew). Σε αυτό το project άνηκαν τεράστια ονόματα όπως Lord Finesse, Fat Joe, Showbiz & A.G., O.C. κ.α.

- Στις 15 Φεβρουαρίου 1999, σε ηλικία μόλις 24 ετών, πυροβολήθηκε εννέα φορές λίγα στενά πιο κάτω από το σπίτι του. Αν και η αστυνομία είχε συλλάβει αρχικά ως ύποπτο τον Virgilio Perez, μέχρι σήμερα ο δράστης παραμένει άγνωστος.

- Το «The Big Picture» κυκλοφόρησε τελικά στις 1 Αυγούστου του 2000 και επανακυκλοφόρησε στις 4 Ιουνίου του 2002. Τον Οκτώβριο του 2000 έγινε χρυσός στην Αμερική.

- Ο Jay-Z είπε αργότερα σε μία συνέντευξη, ότι ήταν προγραμματισμένη η προσθήκη του Big L στο ρόστερ της δικής του εταιρίας Roc-A-Fella Records. Η συμφωνία θα ολοκληρωνόταν μία εβδομάδα μετά τον θάνατό του.

R.I.P

Put It On

M.V.P

Καλύτερα Albums: Με δύο σόλο δίσκους κατάφερε να δημιουργήσει έναν μύθο γύρω του και που ακόμα εντυπωσιάζει οποιονδήποτε ακούσει προσεχτικά την δομή των raps του. Στην ερώτηση: «Ποιο από τα δύο είναι καλύτερα?», προτείνω να απαντήσετε μόνοι σας, αφού ακούσετε και τα δύο LPs. Προσωπικά, όσο δυνατό και να είναι το «The Big Picture», πάντα είχα μία ιδιαίτερη αδυναμία στο ντεμπούτο disc του, «Lifestylez ov da Poor & Dangerous».

Lifestylez ov da Poor & Dangerous

The Big Picture

Κομμάτια που πρέπει να ακούσεις:

Clinic (Should Have Used A Rubber)

Ebonics

Devil's Son

Furious Anger

Tribute Βιντεάκι όπου ο χρήστης έχει μαζέψει μερικά από τα καλύτερα rhymes του Big L μέσα από 23 διαφορετικά κομμάτια.

Downloads:

Επειδή κάποια πολύ καλά κομμάτια του Big L δεν υπάρχουν στους από πάνω δύο δίσκους, στο παρακάτω link μπορείτε να κατεβάσετε το Mixtape του J. Love. Συμπεριλαμβάνει όλα τα tracks που αξίζει να έχετε. Το αμέσως επόμενο αρχείο με τον τίτλο Beat Town στην αρχή, έχει μέσα έξι τραγούδια (Freestyles, Instrumentals) που είχα βρει σκόρπια στο διαδίκτυο και δεν υπήρχαν στα υπόλοιπα albums.

In Memory Of Big L, Vol. 2 - J. Love

Beat Town Big L Special

Dance/House Love Tunes: Valentine's Special

2010-02-14T16:00:00.001+02:00

Γράφτηκε στις 14.2.2010: Έκτωρ Αποστολόπουλος

Αντί να γράψω χθές ένα κλασσικό Saturday Is Clubbing Day, σκέφτηκα να προτείνω μερικά κομμάτια που ταιριάζουν στο κλίμα της ημέρας. Πέντε κομμάτια που είτε με τους ηλεκτρονικούς ρυθμούς, είτε με τους στοίχους τους, μεταφέρουν ένα ερωτικό-ατμοσφαιρικό κλίμα στον ακροατή. Μία χαλαρή αρχή με το γνωστό «Magic Love», συνέχεια με το πολυαγαπημένο «Save Me» των Morandi και την πρώτη χαλαρή τριάδα την συμπληρώνει το μεγαλύτερο hit των Jam & Spoon. Οι δύο τελευταίες δημιουργίες ανεβάζουν λίγο τον ρυθμό, με την πολύ καλή παραγωγή των Aerosoul να συνοδεύετε από τα εξαιρετικά φωνητικά του John Ward και το «Astounded» να μεταφέρει μέσω των στοίχων του μία φράση που αρκετοί από εσάς θα θέλουν να την πουν σήμερα!

Bent - Magic Love

Save Me - Morandi

Set Me Free (Empty Rooms) - Jam & Spoon feat. Rea Garvey

Time By Your Side - Aerosoul feat. John Ward

Astounded - Bran Van 3000

Music Scouter: Joell Ortiz, Rihanna, Yelawolf και Hip-Hop All Stars

2010-02-13T15:18:00.002+02:00

Γράφτηκε στις 13.2.2010: Έκτωρ Αποστολόπουλος

Με μία έκτακτη έκδοση του Music Scouter ξεκινάει το Σαββατοκύριακο. Τέσσερα καινούργια videos εμφανίστηκαν αυτή την εβδομάδα και σε ένα Urban άρθρο θα μπορείτε να τα απολαύσετε. Νέα κομμάτια είχαμε και στην Dance/House μουσική σκηνή, για τα οποία όμως θα τα πούμε το βράδυ στο εβδομαδιαίο Saturday Is Clubbing Day! Απολαύστε τα clips από το πολύ καλό single του Joell Ortiz, το λίγο πιο σκοτεινό-βαρύ «I Wish (Remix)» του Yelawolf και την πολύ περίεργη version του «We Are The World» από hip-hop καλλιτέχνες. Για τούς R&B lovers έχουμε το νέο βίντεο της Rihanna για το επόμενο της single, με τον τίτλο «Rude Boy».

Hip-Hop

Call Me - Joell Ortiz feat. Novel

I Wish (Remix) - Yelawolf f. CyHi Da Prynce & Pill

We Are The World (Hip-Hop Version)

R&B

Rudeboy - Rihanna

Music Code Provided by MusicVideolife.com

We Are The World 25 For Haiti

Κριτική Δίσκου: Dj Kay Slay - More Than Just A Dj

2010-02-12T23:05:00.001+02:00

Γράφτηκε στις 12.12.2010: Έκτωρ Αποστολόπουλος

Ο Dj Kay Slay στην Αμερική είναι κάτι παραπάνω από γνωστός για όσους ασχολούνται έστω και λίγο με την hip-hop μουσική. Έχει στο βιογραφικό του άπειρα mixtapes, μια φημισμένη ραδιοφωνική εκπομπή που έχει ακροατές σε κάθε γωνιά του πλανήτη και είναι ένας άνθρωπος που έχει συνεργαστεί πραγματικά με όλους τους rapper. Μέχρι τώρα είχε κυκλοφορήσει δύο ολοκληρωμένα albums ( «Streetsweepers Vol.1» και 2) που τα πήγαν καλούτσικα στα charts και που ήταν γεμάτα με big name features. Όπως φαντάζεστε δεν είχε σκοπό να αλλάξει την πετυχημένη συνταγή....

... και κάπως έτσι φτάσαμε στο σημείο να κοιτάει κανείς το tracklist του «More Than A Dj» και να μένει με ανοιχτό το στόμα. Bun B, Joell Ortiz, Webbie, Raekwon, Ghostface Killah, Pappoose, Ray J και άλλοι τόσοι, απαρτίζουν τους MCs που κάνουν την εμφάνισή τους στα 20 κομμάτια. Η πρώτη μου σκέψη ήταν: Πώς θα καταφέρει να τους ταιριάξει όλους αυτούς σε ένα LP? Φαντάζει ακατόρθωτο και ομολογώ ότι σε γενικές γραμμές δεν το κατάφερε. Συμπεριλαμβάνονται δυναμικές mainstream παραγωγές, που πάνω κάτω έχουν το ίδιο στυλ και φαίνεται ότι οι υπεύθυνοι δεν έπεσαν στην παγίδα να προσπαθούν να ταιριάξουν τα beats στο στυλ του κάθε rapper. Βέβαια δεν γίνεται να παραβλέψει κανείς ότι μέσα σε αυτά τα 70 λεπτά ο ήχος επαναλαμβάνεται αισθητά σε κάποια σημεία. Έχει τις καλούτσικες παραγωγές που θα αρέσουν σε αρκετό κόσμο, αλλά βρίσκεις κι άλλες τόσες που θα τις ακούσεις τρεις-τέσσερις φορές και μετά θα τις ξεχάσεις. Έγινε μια άλφα προσπάθεια από Alchemist, AraabMusic, Amadeus κ.α. να μην τα μπλέξουν με τόσες συμμετοχές, παρ' όλα αυτά, σαν συνολική εικόνα πείθει σε πολύ μικρότερο βαθμό σε αντίθεση με τα τραγούδια μεμονωμένα.

Από άποψη λυρικής απόδοσης των guests, ο Kay Slay πρέπει να έμεινε ευχαριστημένος. Ακούγεται ότι οι περισσότεροι δεν ήρθαν για μία ξεπέτα, να πουν δυο-τρία lines και να φύγουν. Υπήρχε η όρεξη και κάποιοι rapper όπως ο Trae, τα έδωσαν όλα. Έχει τα punchlines του το CD, έχει τον «χαβαλέ» που θα ήθελε κανείς να συναντήσει σε ένα all-star set up όπως έχουμε εδώ πέρα, όμως μην περιμένετε να ακούσετε φοβερά lines από τις παλιές καραβάνες (π.χ. AZ), που κάνουν τα απολύτως απαραίτητα ( αρκετό, ώστε να επισκιάσουν καλλιτέχνες όπως OJ Da Juiceman, Tony Yayo κτλ.). Πέρα από το γεγονός ότι έχουμε πληθώρα από rappers για να ευχαριστηθεί οποιοδήποτε hip-hop αυτάκι, υπάρχουν και οι R'N'B φωνές. Αν και θα ήταν καλύτερα να βγάζαμε τον πληθυντικό, αφού σχεδόν σε όλα τα κομμάτια συμμετέχει στα vocals ο Ray-J που είναι αρεστός. Ίσως μία προσθήκη με ισάξια R&B ονόματα όπως με τους rap συναδέλφους τους θα έκανε το όλο project πιο extravagant.

Από την στιγμή που ήθελε να επαναφέρει την Ανατολική Ακτή στο προσκήνιο, ήταν λογικό να ρίξει όλη την προσοχή του στις rap συνεργασίες. Σαν executive producer έκανε κάποιες σωστές κινήσεις (το «Intro» με τον Busta Rhymes είναι από τα καλύτερα opener) και κάποιες που μάλλον θα έπρεπε να ξανασκεφτεί (τρία επίπεδα πιο κάτω το «Bad Girls» σε σύγκριση με το αυθεντικό «Shake It» του Royce Da 5' 9''). Για όποιον ψάχνει ένα album που θα του κρατάει συντροφιά από την αρχή ως το τέλος, καλύτερα να ψάξει στα προηγούμενα άρθρα του Beat-Town. Εδώ έχουμε να κάνουμε μ' έναν Dj που ετοίμασε μία μεγάλη σύναξη με άπειρους καλεσμένους και μια δισκογραφική δημιουργία που έχει να προσφέρει επτά-οκτώ singles για όλα τα γούστα. Μιλάμε για μία κατά διαστήματα καγκουρίστικη (αλλά όχι και φθηνή) μουσική, με καλά ραπαρίσματα και τον Kay Slay να αποδεικνύει ότι είναι κάτι παραπάνω από ένας κοινός DJ, αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται για παραγωγό πρώτης γραμμής.

Βαθμολογία:

Κομμάτια Που Ξεχώρισαν : «Intro», «Layed Out», «Thug Love», «See The Light», «God Forgive Me», «Street Credibility»,

Tracklist:

1. Intro (feat. Busta Rhymes)
2. Men Of Respect (feat. Tony Yayo, Papoose, Lloyd Banks, Jim Jones & Rell)
3. Bad Girls (feat. Jacki-O, Remy Ma, Hedonis & Ayanna Irish)
4. Blockstars (feat. Yo Gotti, Jim Jones, Busta Rhymes & Ray J)
5. Monster Music (feat. Cam’ron & Vado)
6. Layed Out (feat. Bun B, Papoose, Twista, Jay Rock, Young Chris, Durrough
7. Gangsta Shit (feat. OJ Da Juiceman, Papoose & Yo Gotti
8. Skit Straight Stuntin Magazine Photoshoot (Skit) (feat. Bianca Simmone)
9. Let’s Ryde Together (feat. Trick Trick, M.O.P., Trae & Trey Williams)
10. Thug Luv (feat. Maino, Papoose, Red Cafe & Ray J)
11. Skit Popa Wu
12. See The Light (feat. AZ, Raekwon & Ghostface Killah)
13. Hustle Game (feat. Bun B, Webbie, Lil Boosie & Nicole Wray)
14. God Forgive Me (feat. Joell Ortiz, Papoose, Jae Millz & Saigon
15. Kay-Slay-Dem (feat. Uncle Murda, Grafh & Mistah F.A.B.)
16. The Block Is Hot (feat. Mike Beck, Lucky Don, Nina B & Ki Grip)
17. You Heard Of Us (feat. D-Block & Ray J)
18. Street Credibility (feat. San Quinn, Big Rich & Hoodstars
19. Blockstars Remix (feat. Busta Rhymes, Sheek Louch, Rick Ross, Papoose, Cam’ron, Vado and Ray J
20. Skit Popa Wu 2

Thug Luv

Κριτική Δίσκου: Freeway & Jake One - Stimulus Package

2010-02-11T22:54:00.001+02:00

Γράφτηκε στις 11.2.2010: Έκτωρ Αποστολόπουλος

Το να φύγεις από ένα major label έχοντας κυκλοφορήσει πολύ καλά albums και να οδεύσεις σε independent status πολλές φορές κρύβει παγίδες. Για παράδειγμα, ο Fat Joe ακόμα πληρώνει την επιλογή του, αφού με την τελευταία κυκλοφορία του έπιασε στην κυριολεξία πάτο. Αυτό όμως δεν αποτελεί πάντα τον κανόνα και στην συγκεκριμένη περίπτωση έχουμε έναν ικανότατο rapper,τον Freeway, που και μέσω συνεντεύξεων έχει δείξει ότι είναι ιδιαίτερα σοβαρός και σαν άνθρωπος. Η Rhymesayers είναι μία εταιρία που έχει βγάλει ποιοτικό μουσικό υλικό στο παρελθόν, αλλά πάνω απ' όλα, το ενδιαφέρον στοιχείο στο «Stimulus Package» είναι το γεγονός ότι την παραγωγή του δίσκου την έχει αναλάβει εξ ολοκλήρου ο Jake One. Ένα από τα πλέον ανερχόμενα ονόματα που ανήκει εδώ και σχεδόν δύο χρόνια στο production team του Dr. Dre.

Ένα γεμάτο soul εμπνευσμένο Intro ξεκινάει τον δίσκο, με μία mini εισαγωγή του Freeway και του Beanie Siegel. Κάπως έτσι πρέπει να φανταστεί κανείς και τον ήχο του album που σε 15 κομμάτια αλλάζει αρκετές ταχύτητες. Ο Jake One χρησιμοποιεί κατά διαστήματα υπέροχα samples που μαζί με τα χαρακτηριστικά του drums και το μουσικό στυλ του δένουν σε μεγάλο βαθμό. Από το δυναμικό «Put Your Hands Up» και το ήμι-χαλαρό «One Foot In» μέχρι το λίγο πιο σκοτεινό «One Thing», ακούει κανείς με αρκετό ενδιαφέρον τι έχει να προσφέρει ο γνωστός παραγωγός από το Seattle. Ακόμα και όταν δημιουργεί ένα radio friendly τραγούδι με τον τίτλο «Follow My Moves», είναι πρακτικά αδύνατον να μην το γουστάρεις και να έχεις λίγο bounce feeling. Οι επιλογές των Vocals είναι άρτια και αν και έχει κάποιες στιγμές όπου προσωπικά δεν ενθουσιάστηκα από το τελικό αποτέλεσμα ενός track («Never Gonna Change», αρκετά μπερδεμένο που σε κάποιο σημείο κουράζει), θα είναι δύσκολο για τον οποιοδήποτε να μην χαρεί την μουσική σαν σύνολο.

Για να μην πάρει όλα τα εύσημα η προσεγμένη δουλειά του παραγωγού, επιβάλλεται να αναφερθούμε στον Freeway που ικανοποιεί σε όλα τα σημεία. Μπορεί να μην λέει κάτι το συνταρακτικό ή κάτι που δεν μας είχε μεταφέρει και στο παρελθόν, αλλά τα raps του είναι σταθερότατα. Αποδεικνύει περίτρανα γιατί του εμπιστεύτηκε ο Just Blaze τόσες μεγάλες παραγωγές στον πρώτο του δίσκο και ότι έχει την ικανότητα με την χαρακτηριστική φωνή του που σου βγάζει ένα άλφα πάθος, να σηκώσει το κομμάτι. Να το φέρει στα μέτρα του, αλλά και να προσαρμοστεί όπως στο «Microphone Killa» που ανεβάζει στροφές σε flow. Θετικότατο το στοιχείο ότι δείχνει πολλές μουσικές πλευρές και αξιοποιεί σε μεγάλο βαθμό ό,τι του έχει δώσει ο Jake One. Είναι ο rapper ο οποίος θα κάνει το κολλητικό hook,το ρεφραιν που δεν θα σε αφήνει σε ησυχία γιατί σου έχει κολλήσει, που θα πετάξει μερικά σκληρά rhymes, όμως το κερασάκι στην τούρτα το φυλάει για το τέλος, με το ψηλό προσωπικό «Free People».

Οι συμμετοχές δεν είναι πολλές, αλλά σωστά τοποθετημένες. Οι Beanie Siegel, Omilion Sparks και Young Chris (για άλλη μία φορά μία άριστη παρουσία του πρώην μέλους των Young Guns) δίνουν λίγο Roc-A-Fella feeling, ο Raekwon τονίζει ( με την καλούτσικη απόδοση του ) την ποιοτική πλευρά του δίσκου και ο Bun B βρίσκεται εκεί γιατί απ' ότι φαίνεται τον θέλουν όλοι για συνεργασία τα τελευταία χρόνια. Ο Birdman είναι ΟΚ, ψιλο-απαρατήρητος, όμως ταιριάζει κι αυτός απόλυτα στο «Follow My Moves», όπως και η Latoiya Williams που είναι απλά μαγευτική με την φωνή της.

Κλασσικό δίσκο δεν τον λες. Ούτε τέλειο. Είναι όμως αυτό που αποκαλώ «album». Ένα CD με συνοχή, με εναλλαγές και αυτό είναι θετικό πάνω απ' όλα για τον ακροατή. Η χημεία αυτών των δύο μεταφέρεται μέσω της μουσικής τους. Το νιώθεις ότι ο καθένας τους προσπαθεί να δώσει τον καλύτερο του εαυτό για ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της συνεργασίας. Ο Freeway της μετά Roc-A-Fella εποχής, έκανε ίσως την καλύτερη κίνηση στην καριέρα του. Πιστός στις παραδόσεις και στο στυλ που τον έχουμε αγαπήσει, το αποτέλεσμα ικανοποιεί απόλυτα, αφού συνοδεύεται από με μερικούς εξαιρετικούς ήχους, του Jake One. Τι μου έλειπε για το 5/5? Μια συνδρομή στα beats από την μεγάλη μουσική καψούρα του Freeway. Θα χρησιμοποιήσω το παράπονο του ίδιου που λέει στο «Freakin The Beat»: "I used to be in love with Just Blaze beats/ And I still wanna (...), που με κάνει και αναρωτιέμαι τι έχει γίνει και δεν ξαναβρίσκονται αυτοί οι δύο. All in all, είναι μία δισκογραφική δημιουργία από δύο ανθρώπους που αγαπούν αυτό που κάνουν και γι' αυτό δεν αμφιβάλει κανείς.

Βαθμολογία:

Κομμάτια Που Ξεχώρισαν: «Throw Your Hands Up», «She Makes Me Fell Alright», «Freekin The Beat», «Free People»

Tracklist:

1. Stimulus Intro (feat. Beanie Sigel)
2. Throw Your Hands Up
3. One Foot In
4. She Makes Me Feel Alright
5. Never Gonna Change
6. One Thing (feat. Raekwon)
7. Know What I Mean
8. The Product
9. Microphone Killa (feat. Young Chris)
10. Follow My Moves (feat. Birdman)
11. Sho' Nuff (feat. Bun B)
12. Freekin' The Beat (feat. Latoiya Williams)
13. Money (feat. Omilio Sparks & Mr. Porter)
14. Free People
15. Stimulus Outro

Know What I Mean

Ρίξτε μία ματιά οπωσδήποτε και στην συσκευασία του album στο τέλος αυτού του άρθρου

Κριτική Δίσκου: Canibus - Melatonin Magik

2010-02-10T16:20:00.003+02:00

Γράφτηκε στις 10.2.2010: Έκτωρ Αποστολόπουλος

Καλύτερο παράδειγμα από τον Canibus για το θέμα: «Τρομερός Rapper πάνω σε χάλια beats» δεν νομίζω πως θα βρείτε. Είναι απίστευτο για όποιον έχει παρακολουθήσει την καριέρα του, πώς τα καταφέρνει και επιλέγει κατά καιρούς τόσο βαρετές παραγωγές, λες και κάνει τα αδύνατα δυνατά ώστε να μην ακούγεται. Πραγματικά, είναι κρίμα για τον ίδιο, γιατί όποιος δίνει βάση σε αυτά που λέει και ραπάρει ο συγκεκριμένος MC, καταλαβαίνει πολύ γρήγορα ότι το κατέχει το άθλημα. Στο «Melatonin Magik» είχα την κρυφή ελπίδα ότι έστω και εν έτει 2010 μπορεί να συμμορφώθηκε και να επέλεξε μουσικά κομμάτια που θα ταιριάζουν στο στυλ του ή τουλάχιστον δεν θα με κάνουν να πατήσω το «skip». Εν μέρη δικαιώθηκα...

Το πρώτο κομμάτι συνοψίζει στην κυριολεξία όλο το ύφος και το περιεχόμενο του δίσκου (που είναι και ίσως ο λόγος που μοιράζονται τον ίδιο τίτλο): Μία επιθετική και βαριά μουσική λειτουργεί σαν χαλί για την είσοδο του Canibus, που είναι σίγουρος για τον εαυτό του («Sumerian, Chinese, Egyptian, Latin/ Nobody can match Canibus when rappin»), που θα σε κάνει να πας λίγα δευτερόλεπτα πίσω ώστε να ξανακούσεις τι ακριβώς είπε («Splice Microphones wit uknown chromosomes/ to discover the codes that controls the brains frontal lobes») και που όπως πάντα θα έχει και τα κλασσικά θέματα με τα οποία ασχολείται («Watch who you followin, watch who you praisin'/«Yes We Can» backwards is «Thank You Satan»). Βαρετό και συνηθισμένο? Μάλλον όχι, αφού θα πρέπει να είσαι κουφός για να μην θέλεις να συνεχίσεις την ακρόαση με έναν ραπερ που κατά διαστήματα σε εντυπωσιάζει με τα rhymes του. Γενικότερα σε όλο το LP παρουσιάζεται ψυχωμένος και τρελός, κάτι που αναγνωρίζει και ο ίδιος κατά την διάρκεια του πολύ καλού «The Dragon Of Judah» : «Another one of Canib's paranoid statements thats why I am famous». Βέβαια όσο και να μου αρέσει η γραφικότητα αυτού του ανθρώπου, με τις λέξεις/ονόματα όπως π.χ. Illuminati, Alex Jones κ.α. να δίνουν και να παίρνουν, δεν μπορώ να μην κατακρίνω την ύπαρξη ενός άσκοπου diss προς τον Eminem. Έχουν περάσει επτά χρόνια, κανείς δεν ενδιαφέρετε πια γιαυτό το θέμα και γενικότερα εμένα μου μοιάζει σαν ένα είδος φθηνής promotion μπας και κλικάρουν στα video portals 15χρονα που διψάνε για beefs.

Πέρα όμως από τα mic skills, που λίγο πολύ ήξερα τι με περιμένει, αυτό που καίει τον κόσμο είναι τα beats. Τα πρώτα τέσσερα θα τα χαρακτήριζα άκρως θετικά, με τα κομμάτια «Post Traumatic Warlab Stress» και «Air Strike (Pop Killer)» να μου κόβουν λίγο την φόρα. Από εκεί και πέρα συνεχίζονται η κατά διαστήματα τρανταχτοί και epic-style ήχοι, που «φτιάχνουν» τον ακροατή κατά την διάρκεια του LP. Το highlight όμως δεν έρχεται ούτε με μεγάλες φανφάρες, ούτε με κάποια τρομερή συμμετοχή. Το «Ripperland» επισκιάζει τα πάντα, με μια φοβερή παραγωγή, με χαλαρό ήχο, που απλά σε κάνει να θες να το απολαύσεις. Δυστυχώς, για άλλη μία φορά δεν μπορούσαν να μη λείψουν και οι μετριότητες από κάποιους producers, αφού τραγούδια σαν το σχεδόν 5λεπτο «Beat Butcha Get ‘Em» δεν υπάρχει περίπτωση να τα ξανακούσω ποτέ μου. Εάν εξαιρέσω τα τελευταία 20 λεπτά που άρχισα να "κουράζομαι", το μουσικό επίπεδο του album κρίνεται πετυχημένο.

Με τόσα καλά λόγια για τον ίδιο, λέω να κλείσω με τα χτυπητά αδύναμα σημεία της νέας δισκογραφικής δουλειάς του Canibus. Το playtime των 69 λεπτών είναι υπερβολικό και πολύ απλά μειώνει κάθε πιθανότητα να το ακούσει και ο πιο hardcore fan του καλλιτέχνη από την αρχή ως το τέλος. Σε αυτό φταίνε εν μέρει και κάποιες συμμετοχές, που περνάνε απαρατήρητες και που λειτουργούν ως fillers χωρίς να προσφέρουν. Αν είχαν αφαιρεθεί οι τέσσερις-πέντε μέτριες δημιουργίες, με στόχο ένα 50λεπτο δισκάκι, θα μιλούσαμε για ένα super album. Γιατί η αλήθεια είναι ότι ο συγκεκριμένος rapper πείθει 100% και για πρώτη φορά μετά από αρκετό καιρό βρίσκω τόσες καλές στιγμές μαζεμένες σ' ένα δικό του CD.

Βαθμολογία:

Κομμάτια Που Ξεχώρισαν: «Hip-Hop Black Ops», «The Dragon Of Judah», «Dead By Design», «Ripperland», «Gold & Bronze Magik»

Tracklist:

01. Melatonin Magik (Intro)
02. Melatonin Magik
03. Kriminal Kindness
04. Hip-Hop Black Ops
05. The Dragon Of Judah
06. Post Traumatic Warlab Stress (Feat. DZK & Warbux)
07. Air Strike (Pop Killer) (Feat. D12 & DZK)
08. Fraternity Of The Impoverished
09. Dead By Design
10. Only Slaves D.R.E.A.M.
11. Ripperland (Feat. The Goddess Psalm One)
12. Stomp On Ya Brain (Feat. Journalist)
13. Beat Butcha Get ‘Em (Feat. Jaecyn Bayne, Son One & Chopp Devize)
14. Do It Live! (Feat. Blaq Poet, Skarlit Rose & Presto)
15. Sharpshootaz Blastin’ Caps (Feat. K-Solo, Born Sun, Willie Dynamite & Maintain)
16. Gold & Bronze Magik (Feat. Bronze Nazareth & Copywrite)

Music Scouter: Wale, Medina, T-Pain, David Deejay, Ludacris, Gucci Mane, Dj Vinn

2010-02-09T14:40:00.001+02:00

Γράφτηκε στις 9.2.2010: Έκτωρ Αποστολόπουλος

Μία εβδομάδα πέρασε από το τελευταίο scouting κι αν και δεν μπορώ να πω πως είχε πάρα πολλά leaks, βρήκα έξι κομμάτια για όλα τα γούστα. Στον τομέα της Dance έχουμε ένα χαλαρό, ένα δυναμικό remix που είχε βγει εδώ και καιρό, αλλά και ένα ολοκαίνουργιο γεμάτο ενέργεια beatάκι. Στην Urban κατηγορία τα τρία τραγούδια αποτελούνται από ένα R&B single, ένα βίντεο που διέρρευσε πριν από λίγες ώρες και ένα freestyle από έναν μεγάλο rapper.

Dance/House

«Temptation» ονομάζεται το πρώτο track για σήμερα, με άλλο ένα κομμάτι από τους David Deejay και Dony να έχει αρκετό hit-potential. Το remix του «You & I» που ακολουθεί υπήρχε αρκετό καιρό στο διαδίκτυο, όμως πρώτη φορά το πέτυχα αυτές τις μέρες και νομίζω ότι αξίζει την προσοχή μας. Κλείνουμε την πρώτη τριάδα με το Extended Version του «Can You Hear Me», που νομίζω θα αρέσει αρκετά στους ακροατές της ηλεκτρονικής μουσικής.

Temptation - David Deejay feat Dony

You And I (Svenstrup & Vendelboe Remix) - Medina

Can U Hear Me (Extended Mix) - Dj Vinn vs David Latour ft. Cath

Hip-Hop/R'&'B

Τις πρώτες πρωινές ώρες έκανε την εμφάνιση του το νέο video-single από τον Wale, που με την συγκεκριμένη δημιουργία φαίνεται ότι προσδοκά άλλη μία επιτυχία για να αυξήσει τα ικανοποιητικά νούμερα του πολύ καλού «Attention Deficit». Η δεύτερη R&B επιλογή είναι το καινούργιο «Reverse Cowgirl», που με μία αξιόλογη παραγωγή και την συνεργασία των T-Pain και Young Jeezy, λογικά θα καταφέρει να αυξήσει την αναμονή των fans για τον νέο δίσκο του Pain. Κλείνουμε με τελείως διαφορετικό στυλ και για εκείνους που τους αρέσουν τα Freestyles από πολύ καλούς rappers, όπως είναι σε αυτή την περίπτωση ο Ludacris. Νομίζω πως τα δείγματα από την νέα δισκογραφική δουλειά του γνωστού καλλιτέχνη του Νότου κρίνονται θετικότατα και είναι εμφανές ότι βρίσκεται σε πολύ καλή φόρμα.

Pretty Girls - Wale feat. Gucci Mane

Reverse Cowgirl - T-Pain feat. Young Jeezy

Plenty Money (Freestyle) - Ludacris

Τα 60 + 1 Καλύτερα Dance/House Κομμάτια της δεκαετίας 2000-2009 (Μέρος Β')

2010-02-07T21:32:00.002+02:00

Γράφτηκε στις 7.2.2010: Έκτωρ Αποστολόπουλος

Καταρχήν πρέπει να σας ευχαριστήσω για τα καλά σας λόγια για το πρώτο μέρος αυτού του αφιερώματος. Ελπίζω το δεύτερο μέρος να σας αρέσει ακόμα περισσότερο και να απολαύσετε και τα 30 κομμάτια που ξεχώρισαν ξεκάθαρα την τελευταία δεκαετία στα club charts και στο γενικότερο airplay του ραδιοφώνου. Αν και πολλά δυναμικά τραγούδια κυριάρχησαν σε αυτό το Top 30, υπάρχουν κάποιες χαλαρές δημιουργίες που ήταν αδύνατον να μην μπουν στις πολύ υψηλές θέσεις.

Αυτή την φορά αρχίζουμε ανάποδα και με το πρώτο, αλλά όχι και τελευταίο «ελληνικό» tune για σήμερα. Ketjak και Consoul Training έκαναν μια φοβερή παραγωγή, που σίγουρα αξίζει να αναδειχθεί ανάμεσα στα καλύτερα Dance/House κομμάτια της δεκαετίας 2000-2009. Στις επόμενες θέσεις τα άκρως δυναμικά «Pjanno» και «Volna», δύο κλασσικά πια club bangers. Ο Rea των Reamon συνεργάζεται για άλλη μία φορά με έναν μεγάλο Dj, τον Paul Van Dyk, και δημιουργούν το πολυαγαπημένο «Let Go». Στο 27 η μεγάλη επιτυχία του Axwell, που μαζί με τα φωνητικά του Steve Edwards συνθέτουν τον απόλυτο καλοκαιρινό ύμνο (ψάξτε και το Extended Mix που σίγουρα θα σας αρέσει ).

30. Ketjak & Consoul Trainin feat Nega - Spellbound

29. Eric Prydz pres Pryda - Pjanoo (Original Mix)

28. Paul van Dyk feat. Rea - Let go

27. Dj Smash - Volna ( Dj Antoine 7 Yoko Remix)

26. Axwell - Watch The Sunrise

Οι Morandi μας κρατάνε συχνά πυκνά συντροφιά σχεδόν κάθε καλοκαίρι με τα singles τους, όπως και πέρσι με το «Save Me» και πρόσφατα με το «Colours». Το «Love Me» αποτελεί αδιαμφισβήτητα την μεγαλύτερή τους επιτυχία και ήταν και ήταν το κομμάτι του 2005 που αποτέλεσε την έναρξη στην πετυχημένη μέχρι τώρα καριέρα τους. Στα ίδια πλαίσια και το «Need Somebody», μια εξαιρετική δημιουργία από τους Echoes Of Sound που θα πηγαίνει πολλούς από εσάς αρκετά χρόνια πίσω. Ενδιάμεσα κάνουμε δύο στάσεις σε δύο γεμάτα ενέργεια τραγούδια, το «Infinity 2008» και «Rise Up». Δύο τίτλοι που τους άκουγες και τρεις και τέσσερις φορές κατά την διάρκεια της ημέρας την εποχή όπου παιζόντουσαν. Ένα βήμα πριν από την τελική 20άδα, βρίσκεται το «Parazaar», ένας κλασσικότατος ήχος που αναγνωρίζεται από τον μέσο ακροατή αμέσως.

25. Morandi-Love Me

24. Guru Josh Project - Infinity 2008 (Klass Vocal Edit)

23. Echoes of Sound - Need Somebody

22. Yves Larock- Rise Up

21. Sergio del Rio – Parazaar

Πάρα πολύ δυναμικό ξεκίνημα από έναν τεράστιο Dj, τον Tiesto, με το μαγευτικό «Adagio For Strings» να παρουσιάζει ένα πολύ μικρό δείγμα των εξαιρετικών ικανοτήτων του στην μουσική. Στο ίδιο στυλ και η ειδική version του «So Strong» από τους Meck και Dino, με το Inpetto Edit να προσφέρει ανεπανάληπτες μουσικές στιγμές. Μέσα σε όλα αυτά έχουμε και το πιο πρόσφατο τραγούδι σε αυτή την πεντάδα, το «Stereo Love», με τον Edward Maya να μας προσφέρει ένα διαχρονικό tune. Στο 18 και 17 αντίστοιχα, έχουμε το hit «Naked» και το «Leili», που με το Drop Edit Remix κατέκτησε τις καρδιές του ελληνικού κοινού το 2005.

20. Tiesto - Adagio For Strings

19. Edward Maya ft Alicia-Stereo Love

18. Dj Raw vsGee & Lighter – Naked

17. Mokka - Leili (Drop Edit)

16. Meck ft. Dino - So Strong (Inpetto Edit)

Το ιστορικό «Chase The Sun» ήταν αδύνατον να μην κάνει την εμφάνισή του σε αυτό το αφιέρωμα, όπως και δεν γινόταν να μην αναφέρουμε την μεγαλύτερη επιτυχία των Daft Punk. Ο πρώτοι διπλοθεσίτες είναι τα «Living On Video» και «Movin On Stereo», με τους Γάλλους Pakito να έχουν δύο πανευρωπαϊκές επιτυχίες. Τα συγκεκριμένα τραγούδια πάνε πακέτο, όπως και μαζί θεώρησα πως θα πρέπει να είναι τα δύο singles των Deep Dish. Δεν μπορούσα να επιλέξω ανάμεσα στο «Say Hello» και το «Flashdance», με το πρώτο να το θεωρώ άκρως ποιοτικό από άποψη παραγωγής, όμως το δεύτερο είναι - κακά τα ψέματα - το μεγάλο breakthrough hit του group. Στο 12 μία δημιουργία που ξεχνιέται αρκετές φορές από τον κόσμο κι όχι άδικα αφού έχουν περάσει οκτώ χρόνια από τότε που την απολαμβάναμε στα ραδιόφωνα και κατά την διάρκεια των βραδινών εξόδων μας.

15. Planet Funk- Chase The Sun

14. Daft Punk - One More Time (Original)

13. Pakito - Living On Video / Movin On Stereo

12. Layo & Bushwacka! - Love Story (Tim Deluxe Mix)

11. Deep Dish -Say Hello / Flashdance

Στις θέσεις 10-6 κυριαρχούν πολύ γνωστές επιτυχίες, όπως το «Rapture», ένα παγκόσμιο hit του 2002. Ένα χρόνο πριν είχαν κυκλοφορήσει οι Γερμανοί Schiller και Peter Heppner το ονειρικό «Dream Of You» και δύο χρόνια αργότερα γίνεται χαμός με το ελληνικό «Wooden Swordz». Οι Viton & Stel πήραν το sample από τα Ξύλινα Σπαθιά και το αποτέλεσμα να είναι κάτι παραπάνω από καλό. Με τον Bob Synclair να έχει βγάλει ένα κάρο singles όλα αυτά τα χρόνια, μου φάνηκε στην αρχή δύσκολο να επιλέξω το καλύτερο. Από την άλλη, το «World Hold On» συνδύασε το club feeling ακόμα καλύτερα σε σχέση με το «Love Generation», κάτι που μέτρησε και στην τελική μου απόφαση. Δυστυχώς δεν είχα την ίδια ευχέρεια να επιλέξω ανάμεσα στην μηχανή των hits που ακούει στο όνομα Akcent. Δεν ντρέπομαι να πω ότι σήκωσα τα χέρια ψηλά, αφού το «That's My Name» είχε απίστευτο Airplay, το «Lovers Cry» με έκανε κολλήσω με τους Ρουμάνους και το «Kylie» έκανε μια τρομερή επιτυχία σε πολλά ευρωπαϊκά charts. Αφήνω την τελική κρίση σε εσάς....

10. Iio –Rapture

9. Bob Synclair – World, Hold On ( Club Mix )

8. Schiller feat. Heppner - Dream Of You

7. Akcent - That's My Name / Lovers Cry / Kylie

6. Viton & Stel - Wooden Swordz (Original Mix)

Πραγματικά δεν νομίζω να υπάρχουν μεγάλες διαφορές στα κομμάτια που βρίσκονται στις πρώτες θέσεις. Κάπου εδώ μπαίνει το υποκειμενικό στοιχείο στον καθένα μας, αφού ανάμεσα σε τόσα 10/10 tunes είναι δύσκολο να βρεις το καλύτερο. Η αρχή γίνεται με το καταπληκτικό από κάθε άποψη «Les Djins (Trentemoller Remix)», που άνετα διεκδικεί μία θέση σε λίστες με τα καλύτερα τραγούδια ανεξαρτήτως είδους. Στο τέσσερα ο David Guetta, που αυτός κι αν μου έκανε την ζωή δύσκολη. Αφού μάζεψα όλες τις δυνατές του δημιουργίες, αποφάσισα να βάλω το «Love Is Gone», που νομίζω ότι θα το ακούμε για κάνα πεντάρι χρόνια ακόμα στα clubs. Μαζί του και η πρώτη του επιτυχία, το «Love Don't Let Me Go», που μετά από τόσα χρόνια και τόσες φορές που έχει παιχτεί, μου φαντάζει αδύνατον να το βαρεθώ.

5. Djuma Soundsystem - Les Djinns (Trentemoller Remix)

4. David Guetta ft Chris Willis - Love Is Gone (Original Mix) / Love Don'T Let Me Go

Το αργυρό μετάλλιο πάει στους υπεύθυνους του «Silence (Niels Vab Gogh VS Tomas Mix)», που πήραν ένα είδη τρομερό κομμάτι (το original από τους Delerium) και το έκαναν ακόμα καλύτερο! Στο Νούμερο 2 οι Supermode με το «Tell Me Why», μία δημιουργία που όποτε την ακούω στο remix των Axwell και Steve Angello με γεμίζει με αναμνήσεις και με ξεσηκώνει με το που φτάνει στο 3:30....

3. Delerium Ft Sarah McLachlan - Silence (Niels Vs. Thomas Mix)

2. Supermode - Tell Me Why (Axwell & SteveAngello Remix)

Στην κορυφή όλων, πιστεύω δίκαια, βρίσκεται το «In And Out Of Love», το κερασάκι στην τούρτα όσον αφορά την καριέρα του Armin Van Buuren. Πιστεύω το εν λόγω κομμάτι είναι από τα λίγα που έχουν την ικανότητα να σε κάνουν να θες να το ακούσεις, είτε είσαι σε club, είτε είσαι απλά στο σπίτι σου και χαλαρώνεις. Μετά από τόσες ακροάσεις, ακόμα καταφέρνει και μου κρατάει το ενδιαφέρον, όχι μόνο λόγο της παραγωγής, αλλά και λόγω της εξαιρετικής επιλογής του γνωστού Dj να βάλει την Sharon den Adel στα vocals. Τέλειος συνδυασμός από συναίσθημα, ποιότητα και hit-feeling.

1. Armin van Buuren ft Sharon den Adel - In and Out of Love