tag:blogger.com,1999:blog-53051305537858838362010-04-05T20:46:39.269+07:00For Moms and Kidsnunamwa's mamyhttp://www.blogger.com/profile/05154581757381924788noreply@blogger.comBlogger13125tag:blogger.com,1999:blog-5305130553785883836.post-49262091282918335552010-04-05T20:46:00.001+07:002010-04-05T20:46:39.277+07:002010-04-05T20:46:39.277+07:00this is about my life<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5305130553785883836-4926209128291833555?l=nunamwa-wawa.blogspot.com' alt='' /></div>nunamwa's mamyhttp://www.blogger.com/profile/05154581757381924788noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5305130553785883836.post-48964893242158422832010-04-04T21:36:00.001+07:002010-04-04T21:40:22.106+07:002010-04-04T21:40:22.106+07:00เจ้าตัวเล็กวัยนี้มักทำให้อาการปวดเศียรเวียนเกล้าเกิดขึ้นกับพ่อแม่บ่อยๆ ด้วยพฤติกรรมของหนูที่แสนจะวุ่นวาย พ่อแม่หลายคนถึงกับอ่อนอกอ่อนใจ พาลอารมณ์บูดไม่เข้าใจว่าทำม้ายย ทำไม..ลูกที่แสนจะน่ารักเมื่อตอนแบเบาะ ถึงได้กลายเป็นเจ้าตัวแสบได้ขนาดนี้... <br />แต่ถ้าความรักในหัวใจพ่อแม่ มีความเข้าใจลูกอยู่ด้วย เรื่องวุ่นๆ ก็จะกลับกลายเป็นเรื่องดีๆ ที่มีผลต่อพัฒนาการที่ดีของลูกวัยนี้ได้เชียวล่ะ <br />โทมัส ซี แมคจินนิส และ จอห์น อายเรส เขียนไว้ในหนังสือ "ชีวิตและครอบครัว : การอยู่ร่วมกันอย่างเป็นสุขว่า ความรักคืออาหารทางอารมณ์ของเด็กทุกคน และเป็นสิ่งจำเป็นที่สุดสำหรับพัฒนาการด้านร่างกายและจิตใจของเด็ก" <br />ความรักนั้นพ่อแม่ทุกคนมีให้กับลูกอยู่แล้ว แต่ด้วยวัยและช่วงอายุของลูกก็สามารถทำให้พ่อแม่งงงวยกับพฤติกรรมของหนูๆได้ง่ายๆ ถึงตอนนี้รักอย่างเดียวคงไม่พอ ต้องเพิ่ม "ความเข้าใจ" เข้าไปด้วยครับ <br />ซนเป็นลิงเป็นค่าง <br />* เมื่อน้องต้นน้ำ จอมป่วนวัย 1 ขวบ 8 เดือน เผลอไปหยิบตุ๊กตาดินเผาตัวโปรดของแม่มาเล่น แล้วทำหล่นลงพื้นแตกกระจายๆ บางครั้งก็กระโดดลงจากโต๊ะ พาใจแม่คว่ำหายไม่เป็นท่า ก็เลยส่งเสียงดุด้วยความตกใจและเป็นห่วง แต่น้องต้นน้ำนี่สิกลับร้องไห้แงเพราะตกใจกับเสียงดุของแม่ไปแล้ว <br />เด็กๆ วัย 1-2 ปี ไม่ใช่วัยแบเบาะทำอะไรไม่ได้เหมือนเมื่อก่อนแล้ว เพราะกำลังแขนขาของลูกตอนนี้แข็งแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เมื่อลูกรู้ว่าแขนขาของตัวเองแข็งแรงดีแล้วก็เลยอยากทดลองออกไปสู่โลกกว้าง ซึ่งเป็นไปตามธรรมชาติของเขาเองครับ <br />ช่วงนี้หนูก็เลยชอบเหวี่ยงโน่นเหวี่ยงนี่ลงพื้น เท่านั้นไม่พอยังหันมายิ้มเผล่ให้ เหมือนจะยั่วอารมณ์ หากคุณแม่เผลอไผลตะคอกใส่ ไม่ดีแน่ครับ นอกจากจะทำให้หนูตกใจกลัวและเกิดความไม่ไว้วางใจแล้ว ยังไปปลูกฝังความรุนแรงให้ลูกโดยไม่รู้ตัวอีก พ่อแม่จึงต้องรู้จักควบคุมอารมณ์ให้ดี แม้จะรักหวงของยังไงก็ตาม ทางที่ดีควรจัดบ้านให้เป็นที่เป็นทาง หาของเล่นที่เอื้อต่อพัฒนาการหนู เช่น ลูกบอลยางที่เขวี้ยงยังไงก็ไม่แตก หรือปล่อยให้หนูได้กระโดดโลดเต้นบ้าง แต่ต้องอยู่บนพื้นฐานของความปลอดภัย เช่นยอมให้กระโดดจากเก้าอี้เตี้ยๆไงครับ <br />ไม่ๆๆๆ ยังไงก็ไม่ <br />* น้องต้นน้ำเคยชอบกินโจ๊กเละๆ ฝีมือคุณแม่เหลือเกิน แต่ไหงพอโตขึ้นมา ไอ้โน่นก็ไม่เอาไอ้นี่ก็ไม่เอา ช่างเลือกกินนักเชียวพูดอย่างเดียวว่าไม่ ไม่ๆๆๆๆ และ ไม่ ทำเอาแม่อ่อนอกอ่อนใจจนเผลอดุว่า "เออ ไม่อยากกินก็ไม่ต้องกินเดี๋ยวปล่อยให้ผอมตายไปเลย" หรือบางทีรั้นจะติดกระดุมเสื้อหรือรูดซิบเอง ทั้งๆ ที่ยังทำไม่เป็น จะเข้าไปช่วยก็ไม่ให้ช่วย แถมโวยวายงอแง เพราะอะไรน้าาา ทำไมหนูเป็นแบบนี้ล่ะ ? <br />ก็ลูกวัยนี้ยังยึดตัวเองเป็นศูนย์กลางอยู่มาก อยากเป็นอิสระต้องการแสดงออกถึงพลังอำนาจของตนเอง ถึงเอาแต่ปฏิเสธยังไงล่ะครับ และนอกจากนั้นยังเป็นวัยที่อยากจะทำอะไรด้วยตัวเองอีกด้วย แต่ถึงจะดื้อยังไงหนูๆ ก็มีหัวใจนะครับ ไม่ชอบถูกดุถูกว่าหรอก แต่ชอบคำชม ฉะนั้นวิธีที่ดีคือพ่อแม่ควรค่อยๆ บอกลูก ค่อยๆ ชมค่อยๆ ชักชวนโดยใช้คำพูดที่อ่อนโยน เช่น "ลองกินดูนะลูกนะ กินแล้วเราจะได้ไปวิ่งเล่นกัน อ้ำ ลูกแม่เก่งจังเลยค่ะ " ไพเราะกว่าประโยชน์ข้างบนตั้งเยอะแถมหนูยังยอมกินข้าวอีกนะ <br />กรี๊ดๆๆๆๆๆ ทำไมล่ะลูก<br />* ต้นน้ำ เล่นแต่งตัวพี่หุ่นยนต์ พยายามเหลือเกินที่จะใส่รองเท้าให้หุ่นยนต์ตัวโปรด แต่ยังไงๆ ก็ใส่ไม่ได้ หันรีหันขวางมองไม่เห็นใคร หุ่นยนต์ตัวโปรดก็ถูกเหวี่ยงติดผนังบ้านพลั่กใหญ่ ตามมาด้วยเสียงกรี๊ด ด้วยความขุ่นเคืองของต้นน้ำ ยังความสงสัยและเหนื่อยใจแก่คุณแม่อย่างหนัก จนถึงขั้นลลงมือเผลียะทำเอาหนูร้องไห้ไม่หยุด <br />คุณพ่อคุณแม่ต้องเข้าใจอย่างหนึ่งว่า จริงอยู่ที่วัยนี้ต้องการทำอะไรด้วยตัวเอง แต่ยังไงหนูๆ ก็มีความรู้สึกก้ำกึ่งอยู่ระหว่างพึ่งตนเองกับพึ่งคนอื่น ดังนั้นถ้าหนูพึ่งตนเองไม่ได้ก็จะต้องพึ่งพ่อแม่ล่ะ แต่พอหันมาไม่เห็นแม่ก็เลยร้องแงๆ ตีอกชกหัว พี่หุ่นยนต์เลยรับเคราะห์ไป พ่อแม่จึงต้องเข้าไปช่วยครับ เช่น ช่วยสอนลูกให้ใส่รองเท้าให้กับหุ่นยนต์ แต่ห้ามใส่รองเท้าหุ่นยนต์ให้ลูกเลยนะครับ เพราะเท่ากับเป็นการไปตัดโอกาสการเรียนรู้ของลูกครับ<br />เอาแต่ใจเหลือเกินนะลูกนะ<br />* น้องต้นน้ำเห็นตุ๊กตาหุ่นยนต์คาเมนไรเดอร์ของน้องเหมี่ยวเลยอยากได้ อาละวาดจะเอาๆ แค่ร้องยังไม่พอ ลงไปกลิ้งเกลือกนอนกับพื้นดิ้นพราดๆ ต่อหน้าธารกำนัล แม้แม่พร่ำบอกว่าจะซื้อให้วันหลังก็ไม่ยอม ทำเอาพ่อแม่อายสุดๆ ที่สุดก็เลยถูกตีแถมดุด้วยว่า "เงียบสิ ไม่เงียบแม่ไม่รักนะ" <br />พ่อแม่ต้องใจเย็นไว้ครับสำหรับการรับมือกับเด็กวัยนี้ ก็หนูๆ ยังไม่รู้จักควบคุมตัวเองดีพอ เพราะเป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของวัยทารกกับวัยเด็ก หนูยังต้องเรียนรู้ที่จะรอ เพราะตอนแบเบาะพอหิวก็ร้องแล้วก็ได้กินนมเกือบจะทันที โตขึ้นมาหน่อยอยากได้อะไรก็เลยร้องจะเอาให้ได้ ไม่รู้จักการรอ ครับ <br />เมื่อลูกอาละวาดไม่ควรดุด่าว่ากล่าว หรือเอาคำรักมาขู่เพื่อให้ลูกหยุดพฤติกรรมนั้น แต่ควรเข้าไปปลอบประโลม กอดจนลูกสงบลง การปลอบโยนไม่ใช่การยอมนะครับ แต่เป็นการทำให้ลูกสงบและรับฟังเหตุผล หรือเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจลูกไปเรื่องอื่นแทน ที่สำคัญไม่ควรยอมให้ของรางวัลเพื่อหวังให้ลูกเงียบ เพราะจะเท่ากับคุณยอมแพ้อาการงอแงขอความเห็นใจแบบนี้ของลูก ซึ่งจะทำให้ลูกรู้ว่าวิธีนี้ได้ผลแฮะ ขืนเป็นอย่างนี้บ่อยเข้าโตขึ้นหนูจะกลายเป็นคนเอาแต่ใจได้ครับ <br />เชื่อครับว่าพ่อแม่ทุกคนรักและห่วงใยลูก แต่รักและห่วงใยยังไม่พอครับ ต้อง"เข้าใจ"พัฒนาการทุกย่างก้าวของลูกด้วย เพื่อจะได้ส่งเสริมลูกได้อย่างถูกต้องเหมาะสมกับวัยทั้งทางอารมณ์และจิตใจครับ <br /><br />ข้อมูลจาก : นิตยสาร Modern Mom ฉบับที่ 90 เดือนมกราคม พ.ศ.2546<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5305130553785883836-4896489324215842283?l=nunamwa-wawa.blogspot.com' alt='' /></div>nunamwa's mamyhttp://www.blogger.com/profile/05154581757381924788noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5305130553785883836.post-86772624885048776172010-04-03T23:11:00.003+07:002010-04-04T23:39:17.958+07:002010-04-04T23:39:17.958+07:00ใกล้เทศกาลท่องเที่ยวแล้ว เพื่อนๆไปเที่ยวไหนกันบ้างน้า วันนี้เรามีสถานที่ท่องเที่ยวให้เพื่อนๆ ที่สนใจจังหวัดไหนก็คลิกหาข้อมูลกันได้เลยนะ<br /><script language="javascript" src="http://fc.ido24.com/utf8/hotel_jset_s.php?p=nunamwa-wawa.blogspot.com&l=th"></script><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5305130553785883836-8677262488504877617?l=nunamwa-wawa.blogspot.com' alt='' /></div>nunamwa's mamyhttp://www.blogger.com/profile/05154581757381924788noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5305130553785883836.post-29023665480346766812010-04-02T11:40:00.003+07:002010-04-02T11:56:55.743+07:002010-04-02T11:56:55.743+07:00เราทราบดีว่า 3 ขวบปีแรก ขนาดสมองของเด็กเป็น 80 เปอร์เซนต์ของสมองผู้ใหญ่ ช่วงนี้จึงเป็น "วัยทองของชีวิต" ที่จะพัฒนาเด็กในเรื่องต่างๆ และเชื่อหรือไม่ว่า นิทานเป็นสิ่งสำคัญอย่างหนึ่งที่ช่วยพัฒนาลูกได้อย่างที่เราอาจคิดไม่ถึงทีเดียว<br /><br />มีรายงานการวิจัยมากมาย ที่ต่างยืนยันว่า นอกจากจะสร้างความเพลิดเพลิน และสนุกสนานให้กับเด็กๆแล้ว นิทานยังสามารถกระตุ้นความคิดสร้างสรรค์ และเสริมสร้างจินตนาการอันบรรเจิดได้อย่างไม่จำกัด เด็กที่ได้ฟังนิทานตั้งแต่วัยทารกจะมีพัฒนาทักษะการฟัง และการพูดที่ดี เพราะเขาจะได้ยินคำใหม่ๆ และท่วงทำนองการสนทนาแบบต่างๆเสมอ เพราะสมองของเด็กๆกำลังซึมซับทุกสิ่งทุกอย่าง นิทานจึงมีส่วนสำคัญที่จะช่วยปลูกฝังคุณธรรมควมดี และความงดงามละเอียดอ่อนให้กับหัวใจดวงน้อยของลูก โดยคุณแม่อาจดัดแปลงนิทานเรื่องหนึงให้กลายเป็นนิทนหลายเรื่อง เพื่อให้เหมาะกับสิ่งที่อยากปลูกฝัง หรืออยากปรับเปลี่ยนพฤติกรรมลูก เช่น เมื่อลูกดื้อ ชอบอมข้าว ไม่ยอมแปรงฟัน หรือไม่ชอบอาบน้ำ นิทานเรื่องกระต่ายน้อย ก็อาจจะต้องเป็นกระต่ายน้อยผอม เพราะชอบอมข้าว กระต่ายน้อยฟันผุ หรือกระต่ายน้อยตัวเหม็น เพราะไม่ชอบ อานน้ำ ไม่มีใครเล่นด้วย เป็นต้น<br /><br />คุณค่าสำคัญที่ลืมไม่ได้ คือ ถ้าคนเล่าเป็นคุณพ่อคุณแม่ด้วยแล้ว นิทานจะช่วยสร้างความผูกพันใกล้ชิดสนิทสนมระหว่าง พ่อแม่ลูกให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น เพราะการที่ลูกมีคุณพ่อ คุณแม่ เอาใจใส่อยู่ใกล้ๆ มีเวลาพูดคุย เล่าเรื่องที่ลูกชอบ การที่ลูกได้ฟังเสียง ท่วงทำนองที่มีจังหวะจะโคนจากปากของคนที่มีความหมายกับลูกมากที่สุดจะทำให้เขาอบอุ่น สบายใจ และมีความสุข<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5305130553785883836-2902366548034676681?l=nunamwa-wawa.blogspot.com' alt='' /></div>nunamwa's mamyhttp://www.blogger.com/profile/05154581757381924788noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5305130553785883836.post-66592077015089969082010-04-01T23:27:00.001+07:002010-04-02T11:23:19.116+07:002010-04-02T11:23:19.116+07:00มาต่อกันเลย สุดท้ายแล้ว อย่าลืมนำไปปฏิบัติกันด้วยนะค่ะ ลูกรักจะได้มีพัฒนาการสมวัย<br /><br /><blockquote>24-28 สัปดาห์ <br /><br />สิ่งที่ลูกทำได้ กล้ามเนื่้อมือลูกแข็งแรงมาก ลูกจะยันตัวขึ้นในท่าคลาน<br /> กล้ามเนื้อเล็กทำงานได้ดีเหมือนกัน ใช้นิ้วหยิบของเล่นได้<br /><br />สอนลูกได้อย่างไร จัดพื้นที่ราบให้โล่ง ช่วยให้ลูกคลานเล่นด้วยความสนุกสนาน<br />ให้ลูกคลานไปหยิบของเล่น ที่มีสีสันและรูปทรง<br /><br />สอนได้มากกว่านี้ไหม ลูกคืนคลานได้รวดเร็ว แม้จะมีความสามารถอันน่ามหัศจรรย์ แต่คุณจะต้องระวังสิ่งของที่อาจเป็นอันตรายต่อลูก<br />ของเล่นชนิดที่เขย่าแล้วเกิดเสียง จะเร้าความสนใจจากลูก ขยับของเล่นไปมาให้ลูกเอื้อมมือคว้าเล่น<br /><br />32-36 สัปดาห์<br /><br />สิ่งที่ลูกทำได้ ลูกนั่งได้แล้วนะ นั่งเองได้นานๆ มีท่านั่งพักขาด้วย คือขาหนึ่งเหยียดออก อีกข้างงอไว้<br />นั่งยองๆแล้วทำท่าจะลุกขึ้นยืน<br /><br />สอนลูกได้อย่างไร ให้ลูกนั่งเล่นของเล่น เรียกชื่อลูก หลอกล่อของเล่นให้ลูกเอื้อมหยิบ<br /><br />สอนได้มากกว่านี้ไหม ฝึกให้ลูกได้ยันแขนขา ประคองใต้แขนให้ลูกลุกยืน กระโดดโลดเต้น บนตักคุณก็ได้ บนพื้นราบก็ได้ รับรองว่าคุณจะได้ยินเสียงหัวเราะชอบใจของลูก<br /><br />40-48 สัปดาห์ หรือ 1 ขวบ<br /><br />สิ่งที่ลูกทำได้ เอ้า ลุกขึ้นสิจ้ะ .. ลูกลุกขึ้นยืนได้ ถ้าคุณช่วยดึงมือลูก <br /><br /><br />สอนลูกได้อย่างไร ช่วยพยุงลูกยืนขึ้นแล้วเกาะขอบเตียงหรือโต๊ะ <br /><br />สอนได้มากกว่านี้ไหม ค่อยๆพยุงให้ลูกเกาะราว หรือขอบเตียง แล้วขยับเท้าก้าวเดินไปทีละก้าว</blockquote><br />คู่มือเลี้ยงลูก โดย ศ.พญ.ชนิกา ตุ้จินดา<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5305130553785883836-6659207701508996908?l=nunamwa-wawa.blogspot.com' alt='' /></div>nunamwa's mamyhttp://www.blogger.com/profile/05154581757381924788noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5305130553785883836.post-83862410411054418962010-04-01T20:37:00.000+07:002010-04-01T20:38:45.726+07:002010-04-01T20:38:45.726+07:00ิิิททททททททททททททททททททททททททท<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5305130553785883836-8386241041105441896?l=nunamwa-wawa.blogspot.com' alt='' /></div>nunamwa's mamyhttp://www.blogger.com/profile/05154581757381924788noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5305130553785883836.post-6506347715937963062010-03-31T19:46:00.001+07:002010-03-31T19:54:23.329+07:002010-03-31T19:54:23.329+07:00วันนี้ก็มีเรื่องให้กำลังใจมาฝากกันอีกแย้ว ลองศึกษากันดูนะค่ะ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5305130553785883836-650634771593796306?l=nunamwa-wawa.blogspot.com' alt='' /></div>nunamwa's mamyhttp://www.blogger.com/profile/05154581757381924788noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5305130553785883836.post-55847590786033305622010-03-29T17:54:00.010+07:002010-03-30T21:32:24.963+07:002010-03-30T21:32:24.963+07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_eprkZ8KU3XM/S7ILANpA_JI/AAAAAAAAAFI/swvcmfVms78/s1600/1155289029%5B1%5D.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 150px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_eprkZ8KU3XM/S7ILANpA_JI/AAAAAAAAAFI/swvcmfVms78/s200/1155289029%5B1%5D.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5454434196988689554" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_eprkZ8KU3XM/S7IKw-ufdII/AAAAAAAAAFA/gFJHb5fgrV4/s1600/1155288683%5B1%5D.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_eprkZ8KU3XM/S7IKw-ufdII/AAAAAAAAAFA/gFJHb5fgrV4/s200/1155288683%5B1%5D.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5454433935287088258" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_eprkZ8KU3XM/S7IKmNGtTDI/AAAAAAAAAE4/fpolXIpBQZA/s1600/1155288872%5B1%5D.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 150px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_eprkZ8KU3XM/S7IKmNGtTDI/AAAAAAAAAE4/fpolXIpBQZA/s200/1155288872%5B1%5D.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5454433750168194098" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_eprkZ8KU3XM/S7IKgF1dDKI/AAAAAAAAAEw/BYdqwY_pyvA/s1600/1155288617%5B1%5D.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 147px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_eprkZ8KU3XM/S7IKgF1dDKI/AAAAAAAAAEw/BYdqwY_pyvA/s200/1155288617%5B1%5D.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5454433645137562786" /></a><br />วันนี้ ลองมาดูคุณแม่ดาราต่างประเทศกันบ้าง ไทย หรือ เทศ ใคร สวยจ๊าบ กว่ากันเอ่ย<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5305130553785883836-5584759078603330562?l=nunamwa-wawa.blogspot.com' alt='' /></div>nunamwa's mamyhttp://www.blogger.com/profile/05154581757381924788noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5305130553785883836.post-46685950555509966382010-03-29T17:33:00.012+07:002010-04-04T22:43:00.598+07:002010-04-04T22:43:00.598+07:00รูปคุณแม่ยังสาว (และสวย) จ้า เอามาเป็นกำลังใจ ให้คุณแม่มือใหม่<br /><br /><div><div><div>ทุกคนนะจ้ะ Up &amp; Down ให้กลับไป slim เหมือนเดิมนะจ้ะ<img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 330px; DISPLAY: block; HEIGHT: 176px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5454003656310077842" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_eprkZ8KU3XM/S7CDbcoLOZI/AAAAAAAAADg/rscJwPgEMbY/s200/49717_035%5B1%5D.jpg" /><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 286px; DISPLAY: block; HEIGHT: 152px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5454003128152597282" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_eprkZ8KU3XM/S7CC8tFnoyI/AAAAAAAAADY/WQMSqxrEBQo/s200/49717_022%5B1%5D.jpg" /> <div><div><div><div><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_eprkZ8KU3XM/S7CCNFjM5zI/AAAAAAAAADI/YYw-bR8Q9yk/s1600/49717_017%5B1%5D.jpg"></a></div></div></div></div></div><div><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_eprkZ8KU3XM/S7CCNFjM5zI/AAAAAAAAADI/YYw-bR8Q9yk/s1600/49717_017%5B1%5D.jpg"><img style="MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 284px; FLOAT: right; HEIGHT: 273px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5454002310085404466" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_eprkZ8KU3XM/S7CCNFjM5zI/AAAAAAAAADI/YYw-bR8Q9yk/s200/49717_017%5B1%5D.jpg" /></a></div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_eprkZ8KU3XM/S7CCNFjM5zI/AAAAAAAAADI/YYw-bR8Q9yk/s1600/49717_017%5B1%5D.jpg"></a></div><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_eprkZ8KU3XM/S7CCNFjM5zI/AAAAAAAAADI/YYw-bR8Q9yk/s1600/49717_017%5B1%5D.jpg"></a></div><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_eprkZ8KU3XM/S7CCNFjM5zI/AAAAAAAAADI/YYw-bR8Q9yk/s1600/49717_017%5B1%5D.jpg"></a></div><br /><br /><br /></div><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_eprkZ8KU3XM/S7CCNFjM5zI/AAAAAAAAADI/YYw-bR8Q9yk/s1600/49717_017%5B1%5D.jpg"></a></div><br /><div></div><br /><br /><div><br /><br /></div><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_eprkZ8KU3XM/S7CCNFjM5zI/AAAAAAAAADI/YYw-bR8Q9yk/s1600/49717_017%5B1%5D.jpg"></a></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5305130553785883836-4668595055550996638?l=nunamwa-wawa.blogspot.com' alt='' /></div>nunamwa's mamyhttp://www.blogger.com/profile/05154581757381924788noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5305130553785883836.post-64726192000662707272010-03-29T10:22:00.006+07:002010-03-31T15:52:55.585+07:002010-03-31T15:52:55.585+07:00วันนี้ก็มาต่อกันเลยนะค่ะ<br /><br /><blockquote>8-12 สัปดาห์<br />สิ่งที่ลูกทำได้ หากลูกนอนในท่าคว่ำ ลูกจะยกศรีษะขึ้นได้เองเล็กน้อย เมื่่อลูกนอนหงายจะพลิกตะแคงข้างได้ <br /><br />สอนลูกได้อย่างไร ให้ลูกนอนเล่นในท่าคว่ำ จะช่วยฝึกกล้ามเนื้อคอให้แข็งแรง <br /> เมื่อเปลี่ยนผ้าอ้อม ให้ลูกได้นอนเหยียดแขนขา เป็นการทำให้กล้ามเนื้อแขนขาแข็งแรง <br /><br />สอนได้มากกว่านี้ไหม วางของเล่นไว้ใกล้ในระดับสายตาลูก หมุนของเล่นให้ลูกมองตาม หรือจะย้ายของเล่นไปมาเพื่อฝึกสายตาลูก<br /> ในท่านอนหงาย คุณอาจค่อยๆดึงแขนให้ลูกลุกขึ้นมานั่ง<br /><br />16-20 สัปดาห์<br />สิ่งที่ลูกทำได้ ลูกโตพอจะจับให้อยู่ในท่านั่งแล้ว ลูกหันศรีษะเหลียวมองสิ่งที่สนใจ<br /> ท่าที่นอนหงายบนพื้นราบ เมื่อจับมือลูกดึงขึ้น ลูกอาจขืนศรีษะได้บ้าง <br /><br />สอนลูกได้อย่างไร เพราะศรีษะตั้งตรงและหันมองได้รอบแล้ว ควรอุ้มลูกในท่านั่ง ให้หันหน้าออกจากตัวคุณ <br /> ให้ลูกนอนหงายออกกำลัง ได้ยกศรีษะและไหล่ เตะแขนขาเล่น <br /><br />สอนได้มากกว่านี้ไหม ให้ลูกได้มองสิ่งต่างๆรอบตัว คุยกับลูกไปด้วย ระหว่างนี้สังเกตดูว่า ลูกอาจเริ่มชอบมองกระจก<br /> ยกตัวลูกขึ้นจากท่านอนหงาย ให้ยืนขึ้นเหยียดขา คุณจะพบว่า ลูกค่อนข้างยืนได้มั่นคง</blockquote><br />ยังไม่จบนะค้าาา เดี๋ยวมาต่อวันหน้านะค่า see you.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5305130553785883836-6472619200066270727?l=nunamwa-wawa.blogspot.com' alt='' /></div>nunamwa's mamyhttp://www.blogger.com/profile/05154581757381924788noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5305130553785883836.post-48843591549208386212010-03-28T20:27:00.004+07:002010-03-29T20:46:03.962+07:002010-03-29T20:46:03.962+07:00New!<br /><br />วันนี้จะมาคุยเรื่องอะไรดีน้า พ่อแม่หลายคนมักจะชอบวิตกกังวลว่าจะไม่สามารถดูแล ลูกน้อยได้ดีพอ ก็เลยอยากจะยกสิ่งที่คุณหมอเขียนไว้มาฝากนะค่ะ สู้ๆ<br /><br /><blockquote><p>คุณมีความรู้มากกว่าที่คุณคิด</p><p>เมื่อคุณเตรียมตัวจะมีลูกอ่อน คุณทั้งสองก็มีความสุขและตื่นเต้นเป็นกำลัง แต่ถ้าคุณไม่เคยเลี้ยงลูกมาก่อน คุณก็ชักจะไม่แน่ใจว่าจะเลี้ยงลูกได้แค่ไหน จึงต้องอาศํยการเงี่ยหูฟังจากญาติพี่น้องหรือเพื่อนๆ หรือไม่ก็ขวนขวายหาหนังสือหนังหาเกี่ยวกับเด็กมาอ่านมากขึ้น หลายครั้งคุณคงคิดว่าทำไมหนอการเลี้ยงดูลูกจึงยุ่งยากซับซ้อนอย่างนี้</p><p>คุณหมอสรุปว่าฟังหูไว้หูเป็นดีที่สุด เพื่อนๆ หรือญาติพี่น้อง จะแนะนำอะไรก็รับฟังไว้ ผู้เชี่ยวชาญแนะนำก็ฟังไว้ แต่การปฏิบัติต่อลูกจริงๆ ขอให้ใช้สามัญสำนึกของเราเองดีกว่าค่ะ การเลี้ยงลูกจะไม่ยุ่งยาก ถ้าคุณใจเย็นๆ เข้าไว้ มีความเชื่อมั่นในตนเอง </p><p>ทุกๆครั้งที่คุณพ่อ คุณแม่อุ้มลูกน้อยขึ้นมา ทุกครั้งที่คุณเปลี่ยนผ้าอ้อมอาบน้ำลูก ป้อนอาหาร ยิ้มกับลูก ลูกจะมีความรู้สึกตองสนองว่าลูกเป็นลูกของคุณ และคุณเป็นของลูก คนอื่นๆในโลกไม่มีความหมายเลย แม้ว่าเขาจะมีฝีมือในการเลี้ยงเด็กอย่างไร ก็ไม่สามารถทำให้ลูกมีความสุขได้เท่าเทียมกับพ่อแม่ที่รักเขา</p><p>เพราะฉะนั้น จงเชื่อมั่นว่า ด้วยความรักที่คุณมีต่อลูกน้อย คุณจะสามารถเลี้ยงลูกได้อย่างดีที่สุดแน่นอน</p><p>(จากหนังสือ คู่มือเลี้ยงลูก โดย ศ.พญ.ชนิกา ตู้จินดา)</p><blockquote><p>อ่านแล้วมั่นใจขึ้นอีก โขขขข เลยนะ</p></blockquote></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5305130553785883836-4884359154920838621?l=nunamwa-wawa.blogspot.com' alt='' /></div>nunamwa's mamyhttp://www.blogger.com/profile/05154581757381924788noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5305130553785883836.post-13568806704290174172010-03-27T20:07:00.003+07:002010-03-29T18:08:15.765+07:002010-03-29T18:08:15.765+07:00<span style="color:#cc0000;">New!</span><br />วันนี้ ก็เอาบทความบทความหนึ่ง ที่เคยอ่านจากหนังสือ พ่อแม่ไม่ได้อยู่ค้ำฟ้า มาแบ่งปันให้เพื่อนๆได้อ่านกันบ้าง ไม่รู้จะอ่านแล้วกินใจเหมือนตัวเองหรือเปล่าน้า...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5305130553785883836-1356880670429017417?l=nunamwa-wawa.blogspot.com' alt='' /></div>nunamwa's mamyhttp://www.blogger.com/profile/05154581757381924788noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5305130553785883836.post-74516313836689841272010-03-19T16:18:00.009+07:002010-03-30T13:04:24.437+07:002010-03-30T13:04:24.437+07:00<strong>แรกเกิด</strong><br /><br /><em>สิ่งที่ลูกทำได้</em> ไม่น่าเชื่อว่าเพียงแค่อุ้มลูกในท่ายืน ลูกทำท่าจะก้าวเดินไปข้างหน้าทีละก้าว<br />หากสอดนิ้วมือหรือสิ่งของที่มือน้อยๆ ลูกจะกำไว้แน่นไม่ยอมปล่อย<br /><em>สอนลูกได้อย่างไร</em> สิ่งนี้เป็นความสามารถที่ติดตัวลูกมา คุณเป็นเพียงผู้ช่วยให้ลูกเคลื่อนไหวในท่าทางต่างๆมากขึ้นเท่านั้น<br /><em>สอนได้มากกว่านี้ไหม</em> สัมผัสตามตัวลูกอย่างนุ่มนวล<br />แตะฝ่ามือ ฝ่าเท้า งอนิ้วมือ นิ้วเท้า แล้วคลายออก ให้ลูกค่อยๆกางเหยียดแขน เหยียดขาแล้วงอเข้า จะช่วยฝึกฝนกล้ามเนื่้อเกี่ยวกับการเคลื่อนไหว<br /><br /><br /><strong>4-6 สัปดาห์</strong><br /><br /><br /><em>สิ่งที่ลูกทำได้</em> ลูกแต่ละคนจะมีท่านอนที่โปรดปราน คือมักเป็นท่านอนคว่ำ คุดคู้ตัว แต่ใบหน้าอาจหันไปด้านซ้ายหรือขวา ตามความถนัดของแต่ละคน<br /><em>สอนลูกได้อย่างไร</em> จัดท่านอนให้ลูกรู้สึกสบาย ความจริงท่านี้ เป็นท่าเลียนแบบขณะที่เคยอยู่ในครรภ์ ลูกชอบท่านี้ เพราะว่าช่วยให้รู้สึกอบอุ่น และปลอดภัย<br /><em>สอนได้มากกว่านี้ไหม</em> ถึงแม้จะเป็นท่าโปรด แต่ลูกจำเป็นต้องยืดเส้นยืดสาย คุณช่วยได้โดยเปลี่ยนท่านอนให้ลูกบ้าง นวดสัมผัสเบาๆ แล้วยือแขนขาออกกำลัง<br /><br /><br /><blockquote>ขออนุญาติตอนต่อไปนะจ้ะ เมื่อยมือแล้ว</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5305130553785883836-7451631383668984127?l=nunamwa-wawa.blogspot.com' alt='' /></div>nunamwa's mamyhttp://www.blogger.com/profile/05154581757381924788noreply@blogger.com1