beeseye

"കടൽനീലയുടെയും കനകസ്മരണകളുടെയും യാത്ര"

2026-05-31T09:54:53.359-07:00

ആൻഡമാൻ ഡയറീസ്: എം ഒ ബിജു , മലപ്പട്ടം

കടൽനീലയുടെയും കനകസ്മരണകളുടെയും യാത്ര-

അനന്തപുരിയിൽ നിന്ന് വെളുപ്പിന് ആരംഭിച്ച് മദ്രാസ് വഴി ആൻഡമാനിലേക്കുള്ള ഞങ്ങളുടെ യാത്ര അവിസ്മരണീയമായ ഒരു തുടക്കമായിരുന്നു. 2023 ഏപ്രിൽ 28-ന് രാവിലെ 7:15-ന് തിരുവനന്തപുരം ടെർമിനൽ 1-ൽ നിന്നും പറന്നുയർന്ന ഇൻഡിഗോ 6E 343 വിമാനം 8:35-ന് ചെന്നൈയിലെത്തി. കണക്ഷൻ ഫ്ലൈറ്റിനായുള്ള കാത്തിരിപ്പിനിടയിൽ വിമാനത്താവളത്തിനുള്ളിലെ തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് മാറി ഒരിടത്തിരുന്ന് കയ്യിൽ കരുതിയ പ്രഭാത ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോഴും മനസ്സ് നീലക്കടലിന് അക്കരെയുള്ള ആ കൊച്ചു ദ്വീപിലായിരുന്നു.

ചെന്നൈയിൽ നിന്നും പോർട്ട് ബ്ലെയറിലേക്കുള്ള വിമാനത്തിൽ കയറി സീറ്റ് ബെൽറ്റുകൾ മുറുക്കുമ്പോൾ, ഡിസ്‌പ്ലേ സ്‌ക്രീനിൽ തെളിയുന്ന ആൻഡമാൻ എന്ന പേര് ഒരു മാന്ത്രിക ലോകത്തിലേക്കുള്ള ക്ഷണക്കത്തുപോലെ തോന്നി.

വീർ സവർക്കർ വിമാനത്താവളത്തിനേയും ആ ദ്വീപിന്റെ പ്രകൃതിഭംഗിയെക്കുറിച്ചും ഞങ്ങൾ ആവോളം സംസാരിച്ചു. വെള്ളമണൽ വിരിച്ച തീരങ്ങളും, ചരിത്രമുദ്രകളുറങ്ങുന്ന കടലും, നഗരത്തിരക്കിൽ നിന്ന് മാറി നിൽക്കുന്ന ശാന്തമായ അന്തരീക്ഷവും പ്രകൃതിയെ തൊട്ടറിയാൻ കൊതിക്കുന്ന ഏതൊരാൾക്കും ആനന്ദമാണ്.

പോർട്ട് ബ്ലെയറിൽ നിന്ന് ഹാവ്ലോക്ക്, നീൽ ഐലൻഡ് തുടങ്ങിയ സ്ഥലങ്ങളിലേക്കുള്ള ഫെറി യാത്രകളും സ്കൂബ ഡൈവിംഗും മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു കാണുകയാണ്. കടലിന്റെ അടിത്തട്ടിലെ ആ മനോഹര ലോകത്തെക്കുറിച്ചും പവിഴപ്പുറ്റുകളെക്കുറിച്ചുമുള്ള സ്വപ്നങ്ങളുമായി ഇരിക്കുമ്പോൾ, "നമ്മുടെ വിമാനം ലാൻഡ് ചെയ്യാൻ പോകുന്നു" എന്ന അനൗൺസ്‌മെന്റ് എത്തി.

അപ്പോൾ സമയം 13:10 , കാത്തിരിപ്പുകൾക്ക് വിരാമമിട്ട്, ആകാശകാഴ്ചകളിൽ നിന്നും ഞങ്ങൾ ആ സ്വപ്നഭൂമിയിലേക്ക് കാൽവെച്ചു. ചരിത്രവും പ്രകൃതിയും ഒന്നായ് പുണരുന്ന ആൻഡമാൻ മണ്ണ്! പോർട്ട് ബ്ലെയറിലെ വീർ സവർക്കർ എയർപോർട്ടിൽ വിമാനമിറങ്ങിയപ്പോൾ തഴുകിപ്പോയ കാറ്റിന് പോലും ഒരു പ്രത്യേക കുളിർമയുണ്ടായിരുന്നു. ഒടുവിൽ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്ത് എത്തിയെന്ന തിരിച്ചറിവ് മനസ്സിൽ ഒരു കുഞ്ഞു തിരയിളക്കം സൃഷ്ടിച്ചു.

ഹോട്ടലിലെ ചെക്ക്-ഇൻ നടപടികൾ വേഗത്തിൽ പൂർത്തിയാക്കി, രുചികരമായ ഉച്ചഭക്ഷണത്തിന് ശേഷം ഞങ്ങൾ നേരെ പോയത് കാർബിൻ കോവ് ബീച്ചിലേക്കാണ്.അലയടിച്ചെത്തുന്ന നീലത്തിരമാലകളും, തീരത്ത് തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്ന തെങ്ങിൻതോപ്പുകളും ചേർന്നൊരുക്കിയ മനോഹരമായൊരു കാൻവാസ്! തിരമാലകൾ പാദങ്ങളെ തൊട്ടുരുമ്മി കടന്നുപോയപ്പോൾ യാത്രയുടെ ക്ഷീണമത്രയും ആ കടലിലലിഞ്ഞു ഇല്ലാതായി.

ബീച്ചിന്റെ ശാന്തതയിൽ നിന്നും ഞങ്ങൾ അടുത്തതായി നീങ്ങിയത് ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യസമര ചരിത്രത്തിന്റെ വിങ്ങുന്ന സ്മരണകൾ ഇരമ്പുന്ന സെല്ലുലാർ ജയിലിലേക്കായിരുന്നു (Cellular Jail). അതൊരു വെറും സന്ദർശനമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു കാല ഘട്ടത്തിലേക്കുള്ള യാത്രയായിരുന്നു.

ആ ഭീമാകാരമായ കൽ ചുവരുകൾക്കിടയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ, അവിടെ തളംകെട്ടി നിന്ന മൗനത്തിന് പോലും വലിയൊരു ശബ്ദമുണ്ടായിരുന്നു. രാജ്യത്തിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനായി ജീവൻ ബലിനൽകിയ ധീരദേശാഭിമാനികളുടെ വിലാപങ്ങളും മുദ്രാവാക്യങ്ങളും ആ ചുവരുകളിൽ ഇപ്പോഴും ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടെന്ന് തോന്നിപ്പിച്ചു.

കാലം മരവിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞ ആ സെല്ലുകളിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ, ചരിത്രം പുസ്തകത്താളുകളിൽ നിന്നുമിറങ്ങി വന്ന് നമ്മോട് നേരിട്ട് സംസാരിക്കുന്നതുപോലെ ഒരു അനുഭൂതിയാണ് മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞത്. ഓർമ്മകളിൽ എന്നും കണ്ണീരോടെയും അഭിമാനത്തോടെയും മാത്രം സൂക്ഷിക്കാൻ പോന്നൊരു സായാഹ്നം എന്ന് തന്നെ പറഞ്ഞാൽ പോലും ഒരിക്കലും അത് അതിശയോക്തി അല്ല.കാലാപാനി' എന്ന കേൾക്കുമ്പോൾ തന്നെ ചോര മരവിക്കുന്ന ആ കരിനരകം ഇന്ന് ദേശീയ സ്മാരകമാണ്.

1896-ൽ നിർമ്മാണം ആരംഭിച്ച് 1906-ലാണ് ഇതിന്റെ പണി പൂർത്തിയായത്. ബർമ്മയിൽ നിന്ന് കൊണ്ടുവന്ന ചുവന്ന ഇഷ്ടികകൾ കൊണ്ടാണ് ഈ കോട്ട കെട്ടിയുയർത്തിയത്. ഇതിന്റെ നിർമ്മാണത്തിനായി ബ്രിട്ടീഷുകാർ സ്വാതന്ത്ര്യസമര സേനാനികളെത്തന്നെയാണ് അടിമകളെപ്പോലെ പണിയെടുപ്പിച്ചത് എന്നറിയുമ്പോൾ നെഞ്ച് വിങ്ങും.

പനോപ്റ്റിക്കൺ ഡിസൈൻ (Panopticon Structure): ഒരു സൈക്കിൾ ചക്രത്തിന്റെ ആകൃതിയിലാണ് (Spoke wheel design) ഇത് നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്. നടുവിലൊരു നിരീക്ഷണ ഗോപുരവും (Central Tower), അതിൽ നിന്ന് ഏഴ് വശങ്ങളിലേക്ക് നീളുന്ന ഏഴ് വിംഗുകളുമാണ് ഈ ജയിലിനുണ്ടായിരുന്നത്. ഈ കേന്ദ്ര ഗോപുരത്തിൽ നിൽക്കുന്ന ഒരൊറ്റ ഗാർഡിന് ഏഴ് വിംഗുകളിലെയും തടവുകാരെ ഒരേസമയം നിരീക്ഷിക്കാൻ സാധിക്കുമായിരുന്നു.

'സെല്ലുലാർ' എന്ന പേര് സൂചിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ, തടവുകാർക്ക് പരസ്പരം സംസാരിക്കാനോ കാണാനോ സാധിക്കാത്ത വിധം തനിച്ചാക്കുന്ന ഒറ്റപ്പെട്ട സെല്ലുകളായിരുന്നു ഇതിന്റെ പ്രത്യേകത.ശരിക്കും ഒറ്റപ്പെടലിൻ്റെ ശൂന്യത. ആകെ 693 സെല്ലുകളാണ് ഇവിടെയുണ്ടായിരുന്നത്. ഓരോ സെല്ലിന്റെയും മുൻഭാഗം അടുത്ത വിംഗിന്റെ പിൻഭാഗത്തേക്കാണ് തുറന്നിരുന്നത്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ തടവുകാർക്ക് കടുത്ത മാനസിക പീഡനവും ഏകാന്തതയും അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്നു.

ഇന്ന് ഇതിന്റെ ഏഴ് വിംഗുകളിൽ മൂന്നെണ്ണം മാത്രമാണ് അവശേഷിക്കുന്നത്. ആ കരിങ്കൽ ചുവരുകൾക്കിടയിലൂടെയും ഇരുണ്ട, ഇടുങ്ങിയ സെല്ലുകളിലൂടെയും നടക്കുമ്പോൾ അവിടെ തളംകെട്ടി നിന്ന മൗനത്തിന് പോലും വലിയൊരു ശബ്ദമുണ്ടായിരുന്നു. വിനായക് ദാമോദർ സവർക്കർ (വീർ സവർക്കർ) വർഷങ്ങളോളം തടവിലടക്കപ്പെട്ട ആ കുപ്രസിദ്ധമായ സെല്ലിന് മുന്നിൽ എത്തിയപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ മനസ്സ് വിങ്ങി

തടവുകാരെ ക്രൂരമായി പീഡിപ്പിച്ചിരുന്ന ചാട്ടവാറുകളും, എണ്ണ ആട്ടിയെടുക്കാൻ അവരെക്കൊണ്ട് വലിപ്പിച്ചിരുന്ന ചക്കുകളും (Oil Mills) അവിടെ കണ്ടപ്പോൾ ചോര മരവിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി.

ആ കോട്ടയ്ക്കുള്ളിൽ ഇരുൾ പരന്നതോടെ ഞങ്ങൾ അവിടുത്തെ തുറന്ന ഗാലറിയിൽ വന്നിരുന്നു. സെല്ലുലാർ ജയിലിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വൈകാരികവും ഹൃദയസ്പർശിയുമായ നിമിഷങ്ങൾക്കായിരുന്നു പിന്നീട് ഞങ്ങൾ സാക്ഷ്യം വഹിച്ചത്—അവിടുത്തെ വിഖ്യാതമായ "ലൈറ്റ് ആൻഡ് സൗണ്ട് ഷോ" (Light and Sound Show).

സന്ധ്യ മയങ്ങിയതോടെ ആ ഭീമാകാരമായ ജയിൽമുറ്റം നിശബ്ദതയിലാണ്ടു. പെട്ടെന്നാണ് ആ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് കൂരിരുട്ടിലേക്ക് ചുവപ്പും നീലയും മഞ്ഞയും പ്രകാശധാരകൾ പെയ്തിറങ്ങിയത്. ആ വെളിച്ചത്തിന്റെ അകമ്പടിയോടെ ഗംഭീരമായൊരു ശബ്ദം അന്തരീക്ഷത്തിൽ മുഴങ്ങി.

അവിടുത്തെ നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള ഒരു ആൽമരമാണ് (Peepal Tree) കഥാകാരനായി മാറുന്നത്! ആ ജയിലിന്റെ നിർമ്മാണം മുതൽ അവിടെ നടന്ന ചോരയിറ്റുന്ന ക്രൂരതകൾക്കും പോരാട്ടങ്ങൾക്കും സാക്ഷ്യം വഹിച്ച ആ വൃദ്ധവൃക്ഷം സ്വന്തം ശബ്ദത്തിൽ ചരിത്രം പറഞ്ഞുതുടങ്ങിയപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചിരുന്നുപോയി.

ഇരുളും വെളിച്ചവും തീർത്ത വികാരഭരിതമായ ആവിഷ്കാരം

വെളിച്ചത്തിന്റെ ഓരോ മാറ്റവും ജയിലിന്റെ ഓരോ വിംഗുകളെയും സെല്ലുകളെയും മാറിമാറി ദീപ്തമാക്കി. ബ്രിട്ടീഷ് ജയിലർമാരുടെ ക്രൂരമായ ആജ്ഞകളും ബൂട്സുകളുടെ ശബ്ദവും അന്തരീക്ഷത്തിൽ മുഴങ്ങിയപ്പോൾ, നമ്മൾ അറിയാതെ ഭയത്തോടെ ആ ചുവരുകളിലേക്ക് നോക്കിപ്പോകും.

തടവുകാരുടെ കാലിലെ ഇരുമ്പ് ചങ്ങലകൾ നിലത്തുരസുന്ന ശബ്ദവും, ചാട്ടവാറടികളുടെ ശബ്ദവും സ്പീക്കറുകളിലൂടെ കാതുകളിലേക്ക് ആഞ്ഞടിച്ചപ്പോൾ കണ്ണ് നിറയാതിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. കഠിനമായ പീഡനങ്ങൾക്കിടയിലും അവിടുത്തെ തടവുകാർ ഉറക്കെ വിളിച്ച "ഇങ്ക്വിലാബ് സിന്ദാബാദ്" എന്ന മുദ്രാവാക്യം ആ ജയിൽമുറ്റത്ത് വീണ്ടും പ്രതിധ്വനിച്ചു.

വീർ സവർക്കറുടെ സെല്ലിലേക്ക് മാത്രം ഒരു പ്രത്യേക വെളിച്ചം വീണപ്പോൾ, ആ ഏകാന്തതയിൽ അദ്ദേഹം അനുഭവിച്ച മാനസികസംഘർഷങ്ങളും മാതൃഭൂമിയോടുള്ള ഭക്തിയും ആ ശബ്ദരേഖയിലൂടെ വിവരിച്ചത് നെഞ്ചിൽ തറച്ചു കയറുന്നതായിരുന്നു.

ഇരുളും വെളിച്ചവും ശബ്ദവും ചേർന്ന് ഞങ്ങളെ ഒരു ടൈം മെഷീനിലെന്ന പോലെ നൂറു വർഷം പുറകോട്ട്, ആ 'കാലാപാനി'യുടെ കറുത്ത നാളുകളിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയ അനുഭവം. ഷോ കഴിഞ്ഞ് വിളക്കുകൾ വീണ്ടും തെളിഞ്ഞപ്പോൾ ഗാലറിയിലുണ്ടായിരുന്ന ആർക്കും പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു പോകാൻ തോന്നിയില്ല. ഒരു വലിയ യുദ്ധം ജയിച്ചുകയറിയ പോരാളികളുടെ മണ്ണിൽ നിൽക്കുന്ന ഭാവമായിരുന്നു എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത്.

ദേശാഭിമാനത്തിന്റെ കനലുകൾ മനസ്സിൽ കോരിയിട്ടുകൊണ്ട്, ആ രക്തസാക്ഷികളുടെ ഓർമ്മകൾക്ക് മുന്നിൽ പ്രണമിച്ചുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ ജയിലിന്റെ പടിയിറങ്ങി. പുറത്ത്, ആകാശത്ത് നക്ഷത്രങ്ങൾ തെളിഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു—അന്ന് ആ കരിങ്കല്ലറകളിൽ കിടന്ന് നമ്മുടെ പൂർവ്വികർ സ്വപ്നം കണ്ട, ഇന്ന് നമ്മൾ അനുഭവിക്കുന്ന അതേ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ആകാശം അവിടെ തെളിഞ്ഞു കണ്ടു!

ഡിന്നറിന് വേണ്ടി ഏർപ്പാടാക്കിയ ഹോട്ടലിലേക്ക് ഞങൾ എല്ലാവരും നടന്നാണ് പോയത്.അതൊരു ബംഗാളി ഹോട്ടൽ ആയിരുന്നു. വൈകീട്ട് രുചികരമായ വിഭവങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിച്ചു പോയ ഞങ്ങൾക്ക് നിരാശയായിരുന്നു ഫലം എന്നറിയുമ്പോൾ , വായനക്കാർക്ക് എന്തു തോന്നും എന്നൊന്നും കരുതാൻ വയ്യ ആ അനുഭവം വിവരിക്കാതെ മുന്നോട്ട് പോകാൻ പറ്റില്ല .കൈകൾ കഴുകി എല്ലാവരും ഭക്ഷണത്തിന് തയ്യാറായി ഇരുന്നു . ഓരോരുത്ത രുടെയും മൂന്നിലേക്ക് , ഒരു കൂന പോലെ നിറയെ ചോറുവിളമ്പിയാണ് കൊണ്ടുവരുന്നത് . ചപ്പാത്തിയോ മറ്റു പലഹാരങ്ങളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല . ഭക്ഷണം വിളമ്പുന്ന യിടത്തേക്ക് ഞങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾ പാഞ്ഞു . രണ്ടു പേർ വലിയ ചരുവത്തിൽ നിന്ന് സ്പൂണിന് പകരം കൈകൾ കൊണ്ട് ചോറ് വാരി , വിളമ്പുകയാണ് . ഒട്ടും ചൂടില്ലാത്ത ചോറിലേക്ക് തണുത്ത കറിയും ഒഴിക്കാൻ വെമ്പുന്നു . ആ കാഴ്ച്ച എല്ലാവരേയും നിരാശയിൽ ആഴ്ത്തി . ഭക്ഷണം കഴിച്ചില്ലെങ്കിലും വേണ്ടാ എന്ന തോന്നൽ ഉടലെടുത്തു . വൃത്തിഹീനമായ ആ കാഴ്ച്ച യിൽ നിന്നുയിർ കൊണ്ട് എല്ലാവരും എഴുന്നേറ്റു . ഇനിയെന്ത് എന്ന ചിന്ത.ഗൈഡിനെ പഴിച്ചു കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ പുറത്തിറങ്ങി.

അൽപ്പം നടന്നപ്പോൾ . വേറൊരു ഹോട്ടൽ കാണുകയും ഞങ്ങൾ ആവശ്യപ്പെട്ട പ്രകാരം ഭക്ഷണം ചൂടോടുകൂടി തയ്യാറാക്കി വിളമ്പുകയും ചെയ്തു .

അപ്പോഴേയ്ക്കും സമയം ഒരുപാട് വൈകി . യാത്രയുടെ സന്തോഷം നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ ആർക്കും താൽപ്പര്യം ഇല്ലായിരുന്നു . ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും വേഗം തന്നെ ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു.

നീലക്കടലിന്റെ മാറിൽ ഒരു പുലർകാല പ്രയാണം: ഹാവ്ലോക്കിലേക്ക്...

രണ്ടാം ദിവസം പുലർച്ചെ 04:00 മണി.

തലേന്നത്തെ സെല്ലുലാർ ജയിലിന്റെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലുകളിൽ നിന്നും പുലർച്ചെ ഉണർന്നപ്പോൾ മനസ്സിൽ പുതിയൊരു ദിവസത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷകളും ആവേശവുമായിരുന്നു. ലക്ഷ്യം—അന്തമാനിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ദ്വീപുകളിലൊന്നായ ഹാവ്ലോക്ക് ഐലൻഡ് (Havelock Island). നേരം പുലരുന്നതേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. പോർട്ട് ബ്ലെയറിലെ ജെട്ടിയിൽ ഞങ്ങളെയും കാത്ത്, കടലിന്റെ ഓളങ്ങളെ കീറിമുറിക്കാൻ പാകത്തിൽ ഒരു വലിയ ബോട്ട് തയ്യാറായി നിന്നിരുന്നു.

ആ വലിയ ബോട്ടിലേക്ക് കാൽവെച്ചു കയറുമ്പോൾ തന്നെ ഹൃദയമിടിപ്പ് അൽപ്പം കൂടി. ബോട്ടിന്റെ എഞ്ചിൻ സ്റ്റാർട്ടായപ്പോൾ ഉണ്ടായ ആ ചെറിയ പ്രകമ്പനവും ഇരമ്പലും ഉള്ളിൽ വലിയൊരു ആവേശം നിറച്ചു. ഒടുവിൽ നങ്കൂരമുയർത്തി ബോട്ട് മെല്ലെ നീങ്ങിത്തുടങ്ങിയപ്പോൾ പോർട്ട് ബ്ലെയറിന്റെ തീരം വളരെ പെട്ടെന്ന് പിന്നിലേക്ക് മറഞ്ഞുതുടങ്ങി.

ബോട്ടിന്റെ വശങ്ങളിലേക്ക് വന്ന് നിന്ന്, ആഞ്ഞടിക്കുന്ന കടൽക്കാറ്റിനെ ഫേസ് ചെയ്തപ്പോഴാണ് യാത്രയുടെ യഥാർത്ഥ രസം അറിഞ്ഞത്.

ദൂരെ ആകാശത്തിന്റെ അതിരിൽ സൂര്യൻ ഉദിച്ചുയരുകയാണ്. ഇരുണ്ട നീലനിറമുള്ള കടലിലേക്ക് പുലർകാല സൂര്യന്റെ ആദ്യ കിരണങ്ങൾ വീണപ്പോൾ സ്വർണ്ണത്തുരുത്തു പോലെ കടൽ തിളങ്ങി മറിഞ്ഞു.

ചുറ്റും നോക്കെത്താ ദൂരത്തോളം പരന്നുകിടക്കുന്ന നീലക്കടൽ. ബോട്ട് വേഗത്തിൽ മുന്നോട്ട് കുതിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ അരികുകളിൽ തട്ടി തെറിക്കുന്ന വലിയ നീലത്തിരമാലകളും വെള്ളിപ്പതകളും ഞങ്ങളുടെ മുഖത്തേക്ക് ചെറുതായി തെറിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ബോട്ടിന്റെ വേഗതയ്ക്കൊപ്പം മത്സരിച്ചോടുന്ന കടൽപക്ഷികളും, എഞ്ചിന്റെ താളത്തിനൊപ്പം ഒത്തുചേരുന്ന കടലിന്റെ ഇരമ്പലും ആ യാത്രയ്ക്ക് ഭംഗികൂട്ടി. വലിപ്പമുള്ള ബോട്ട് ആയതുകൊണ്ട് തന്നെ ഓളങ്ങളിൽ തട്ടി അത് ആടിയുലയുമ്പോൾ ശരീരത്തിൽ കുളിരുകോരിയിടും പോലെ ...!

ബോട്ടിന്റെ അരികിൽ പിടിച്ച്, ആ അലയടിക്കുന്ന ആഴങ്ങളിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ മനസ്സിലേക്ക് ഒരുപാട് പഴയകാല നാവികരുടെ കഥകളും സാഹസിക യാത്രകളും കടന്നുവന്നു. ആ ഉപ്പുകാറ്റേറ്റ്, ചെറുചൂടുള്ള ചായയും കുടിച്ച്, കൂട്ടുകാരുമായി സൊറ പറഞ്ഞിരുന്ന നിമിഷങ്ങൾ യാത്രയിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഒന്നായിരുന്നു. മൊബൈൽ നെറ്റ്‌വർക്കുകൾ പോലുമില്ലാത്ത ആ അന്തരീക്ഷത്തിൽ, തിരമാലകളുടെ താളത്തിനൊപ്പം ഞങ്ങൾ പ്രകൃതിയോട് അലിഞ്ഞുചേർന്നു.

ഏകദേശം ഒന്നര-രണ്ട് മണിക്കൂർ നീണ്ട ഹൃദ്യമായ പ്രയാണത്തിനൊടുവിൽ, ദൂരെ പച്ചപ്പണിഞ്ഞ ഹാവ്ലോക്ക് ദ്വീപിന്റെ രൂപരേഖ തെളിഞ്ഞുതുടങ്ങി. കടലിന്റെ മാസ്മരികതയിൽ നിന്നും മറ്റൊരു സ്വപ്നതീരത്തേക്ക് ഞങ്ങളുടെ ബോട്ട് അടുത്തു. ഓർമ്മകളുടെ ഡയറിയിൽ എന്നും തിളങ്ങിനിൽക്കാൻ പോന്നൊരു സുന്ദരമായ പുലർകാല ബോട്ട് യാത്ര!

ഹാവ്ലോക്ക് ദ്വീപിന്റെ മണ്ണിൽ ബോട്ടിറങ്ങിയപ്പോൾ തന്നെ മനസ്സിൽ പുതിയൊരു ആവേശമായിരുന്നു. നേരെ ഹോട്ടലിലെത്തി ചെക്ക്-ഇൻ നടപടികൾ പൂർത്തിയാക്കി. അല്പനേരത്തെ വിശ്രമത്തിന് ശേഷം ഞങ്ങൾ ലക്ഷ്യമിട്ടത് ആൻഡമാനിലെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ എലിഫെന്റാ ബീച്ചാണ് (Elephanta Beach).

സാധാരണയായി ആളുകൾ ഇവിടേക്ക് ബോട്ടിലാണ് പോകാറുള്ളത്. എന്നാൽ ഞങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുത്തത് അല്പം സാഹസികത നിറഞ്ഞ മറ്റൊരു വഴിയായിരുന്നു—കാട്ടിലൂടെയുള്ള ഒരു ട്രെക്കിംഗ്! ബീച്ചിലേക്കുള്ള കാട്ടുപാതയ്ക്ക് സമീപം വണ്ടി പാർക്ക് ചെയ്ത് ഞങ്ങൾ നടത്തം ആരംഭിച്ചു.

കാടിന്റെ വന്യതയിലൂടെ ഒരു നടത്തം

വലിയ മരങ്ങളും നിഗൂഢമായ നിശബ്ദതയും നിറഞ്ഞ ആ പച്ചപ്പിലൂടെയുള്ള നടത്തം വല്ലാത്തൊരു അനുഭവമായിരുന്നു. മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ അരിച്ചെത്തുന്ന വെളിച്ചവും, അപൂർവ്വ പക്ഷികളുടെ ശബ്ദങ്ങളും ആ യാത്രയ്ക്ക് മാറ്റ് കൂട്ടി. ഏകദേശം മുക്കാൽ മണിക്കൂറോളം നീണ്ട, കാടിന്റെ വന്യത അറിഞ്ഞുള്ള ആ നടത്തത്തിനൊടുവിൽ ഞങ്ങളുടെ മുന്നിൽ ആ കാഴ്ച തെളിഞ്ഞു—വെള്ളിമണൽ വിരിച്ച, നീലക്കടലിന്റെ വശ്യതയാർന്ന എലിഫെന്റാ ബീച്ച്!

ബീച്ചിലെത്തിയ ഉടൻ തന്നെ ഞങ്ങൾ വാട്ടർ സ്പോർട്സ് ആക്ടിവിറ്റികളുടെ ആവേശത്തിലേക്ക് കടന്നു:

ബനാനാ റൈഡ് (Banana Ride): കടൽക്കാറ്റിനെ കീറിമുറിച്ച്, തിരമാലകൾക്ക് മുകളിലൂടെയുള്ള ആ റൈഡ് ശരിക്കും ത്രില്ലിംഗ് ആയിരുന്നു.

ജെറ്റ് സ്കീ റൈഡ് (Jet Ski): കടൽ തിരമാലകളുടെ മുകളിലൂടെ ബൈക്കോടിക്കുന്ന ആ വേഗതയും ആവേശവും പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ വയ്യാത്തതായിരുന്നു.

ഇതിനിടയിൽ ദാഹം മാറ്റാൻ നല്ല തണുത്ത, സ്വാദിഷ്ടമായ ഫ്രൂട്ട് പഞ്ച് (Fruit Punch) കുടിച്ചപ്പോൾ ഉണ്ടായ ആ ഉന്മേഷം ഒന്ന് വേറെ തന്നെയായിരുന്നു.

എല്ലാം വളരെ മനോഹരമായി മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോഴാണ്, ഉച്ചയ്ക്ക് 3 മണിയോടെ അന്തരീക്ഷം പെട്ടെന്ന് മാറിമറിഞ്ഞത്. കരിമേഘങ്ങൾ ഉരുണ്ടുകൂടി, ശക്തമായ മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. കടൽ പെട്ടെന്ന് പ്രകോപിതനായതോടെ സുരക്ഷ മുൻനിർത്തി എല്ലാ വാട്ടർ സ്പോർട്സ് ആക്ടിവിറ്റികളും ഞങ്ങൾ നിർത്തിവെച്ചു.

വന്ന വഴിയിലൂടെ തന്നെ തിരികെ നടക്കാൻ ഞങ്ങൾ തീരുമാനിച്ചു. എന്നാൽ കനത്ത മഴ പെയ്തതോടെ കാട്ടുപാത കടുത്ത ചെളിയും വഴുവഴുപ്പുമുള്ളതായി (Slippery) മാറി. ആ അവസ്ഥയിൽ നടക്കുക എന്നത് ഏറെ പ്രയാസകരമായിരുന്നു, പ്രത്യേകിച്ച് അമ്മയ്ക്ക്. ചെളി നിറഞ്ഞ കാട്ടുപാതയിലൂടെ അമ്മയ്ക്ക് നടക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ അവിടുത്തെ ലൈഫ് ഗാർഡുമാരും അധികൃതരും ഉടൻ തന്നെ സഹായത്തിനെത്തി. അവർ അമ്മയെ ഒരു റെസ്ക്യൂ ബോട്ടിൽ (Rescue Boat) സുരക്ഷിതമായി ജെട്ടിയിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. ഔദ്യോഗിക ജീവനക്കാരുടെ ആ കരുതലും സ്നേഹവും ഞങ്ങളുടെ മനസ്സ് നിറച്ചു. ഞങ്ങൾ ബാക്കിയുള്ളവർ കാട്ടുപാതയിലൂടെ സാഹസികമായി നടന്ന് ബീച്ചിന് പുറത്തെത്തി.

ഒരു ചെറിയ പ്രതിസന്ധി ഉണ്ടായെങ്കിലും, അതൊന്നും ഞങ്ങളുടെ യാത്രാവേഗത്തെ കുറച്ചില്ല. വസ്ത്രങ്ങളെല്ലാം മാറി ഞങ്ങൾ നേരെ പോയത് ഏഷ്യയിലെ തന്നെ ഏറ്റവും മികച്ച ബീച്ചുകളിലൊന്നായ രാധാനഗർ ബീച്ചിലേക്കാണ് (Radha Nagar Beach).

എലിഫെന്റാ ബീച്ചിലെ മഴ മാറി അവിടെ ഞങ്ങളെ വരവേറ്റത് തെളിഞ്ഞ മനോഹരമായ ആകാശമായിരുന്നു! ആ വെള്ളിമണലിൽ ഇരുന്ന്, യാതൊരു തടസ്സവുമില്ലാതെ പ്രകൃതിയൊരുക്കിയ ആ അതിമനോഹരമായ സൂര്യാസ്തമയം (Sunset) ഞങ്ങൾ സാക്ഷ്യം വഹിച്ചു. കടലിന്റെ അതിരിലേക്ക് സൂര്യൻ മെല്ലെ താഴ്ന്നിറങ്ങുമ്പോൾ ആകാശം കുങ്കുമനിറത്തിലും സ്വർണ്ണനിറത്തിലും കുളിച്ചു നിന്നു. ആ കാഴ്ച കണ്ണുകളിൽ നിന്നും ഒരിക്കലും മാഞ്ഞുപോകില്ല.

അവിടെ നിന്നും നല്ല സ്വാദിഷ്ടമായ പലഹാരങ്ങൾ (Snacks) കഴിച്ച്, ആ തെളിഞ്ഞ വെള്ളത്തിൽ കുറച്ചുനേരം കുളിച്ച് ഞങ്ങൾ ആസ്വദിച്ചു.

സൂര്യാസ്തമയം കഴിഞ്ഞ് ഇരുൾ വീണപ്പോഴാണ് ഞങ്ങൾ തിരികെ ഹോട്ടലിലേക്ക് എത്തിയത്. ഒരുപാട് സംഭവബഹുലമായ, സാഹസികതയും പ്രകൃതിഭംഗിയും നിറഞ്ഞ ഒരു ദിവസമായിരുന്നു കടന്നുപോയത്.

രാത്രി ഹോട്ടലിലെ റസ്റ്റോറന്റിൽ നിന്നും രുചികരമായ ഭക്ഷണം കഴിച്ച ശേഷം, അവിടുത്തെ സ്വിമ്മിംഗ് പൂളിലെ തെളിഞ്ഞ വെള്ളത്തിലേക്ക് ഞങ്ങൾ ഇറങ്ങി. പകലിന്റെ ക്ഷീണമത്രയും ആ നീന്തൽക്കുളത്തിലെ വെള്ളത്തിൽ അലിഞ്ഞുപോയി. പൂളിൽ കിടന്ന്, അന്തമാനിലെ തെളിഞ്ഞ ആകാശത്തെ നക്ഷത്രങ്ങളെ നോക്കുമ്പോൾ മനസ്സിൽ ഒരൊറ്റ ചിന്തയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ—ഇതിലും മനോഹരമായി ഈ രണ്ടാം ദിവസം അവസാനിക്കാനില്ല!

കടലാഴങ്ങളിലെ നിഗൂഢ പ്രപഞ്ചം: സ്കൂബ ഡൈവിംഗ് (Scuba Diving)

പുലർച്ചെ 04:30.

ലോകം മുഴുവൻ നല്ല ഉറക്കത്തിലായിരുന്ന ആ പുലർകാലത്ത്, മനസ്സ് നിറഞ്ഞൊരു കടലിരമ്പത്തോടെയാണ് ഞങ്ങളുണർന്നത്. ലക്ഷ്യം മറ്റൊന്നുമല്ല , ആൻഡമാൻ യാത്രയുടെ ഏറ്റവും വലിയ സ്വപ്നമായ, ആഴക്കടലിന്റെ മടിത്തട്ടിലേക്കുള്ള ഒരു തീർത്ഥാടനം! ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയുടെ ആകാംക്ഷയോടെ വേഗം തയ്യാറായി, കൃത്യം 05:30-ഓടെ ഞങ്ങൾ സ്കൂബ ഡൈവിംഗ് സെന്ററിൽ എത്തിച്ചേർന്നു.

പ്രൊഫഷണൽ ഡൈവർമാരുടെ നിർദ്ദേശങ്ങളും, ശ്വാസമെടുക്കേണ്ട രീതികളെക്കുറിച്ചുള്ള കൃത്യമായ പരിശീലനവും കഴിഞ്ഞതോടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് അൽപ്പം കൂടി. ആ കനത്ത സ്യൂട്ടും ഓക്സിജൻ സിലിണ്ടറും ധരിച്ച്, മാസ്കും വെച്ച് മെല്ലെ നീലക്കടലിന്റെ മാറിലേക്ക്...

മറ്റൊരു ഗ്രഹത്തിലേക്കുള്ള കവാടം,

ഒരു ഗൈഡിന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ച് കടലിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഊളിയിട്ടിറങ്ങിയ ആ ആദ്യ നിമിഷം! അത് വാക്കുകളിൽ വിവരിക്കാൻ ഈ ഭൂമിയിലെ ഭാഷ ഒട്ടും തികയില്ല. ചെവികളിൽ വെള്ളത്തിന്റെ ഒരു നേർത്ത ഇരമ്പൽ മാത്രം ബാക്കിയാക്കി പെട്ടെന്ന് ലോകം നിശ്ശബ്ദമായി.

നമ്മൾ ഭൂമിയിൽ ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യർ ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത, സങ്കൽപ്പിച്ചിട്ടു പോലുമില്ലാത്ത ഒരു 'മാന്ത്രിക ലോകം' അവിടെ കൺമുന്നിൽ തുറക്കപ്പെടുകയായിരുന്നു! ആകാശത്തിന്റെ നീലിമയേക്കാൾ സുന്ദരമായ, തെളിഞ്ഞ വെള്ളിവെളിച്ചം നിറഞ്ഞ ഒരു അടിയൊഴുക്കുള്ള സാമ്രാജ്യം.

നിശ്ശബ്ദവും അതിമനോഹരവുമായ വർണ്ണമത്സ്യങ്ങളുടെ ലോകം

ഭൂമിയിലെ എല്ലാ ബഹളങ്ങളും നിയമങ്ങളും അപ്രത്യക്ഷമായ ഇടം. അവിടെയുള്ളത് ശാന്തത മാത്രം. ആ അലസമായ നിശബ്ദതയിലൂടെ ഞങ്ങൾ മെല്ലെ ഒഴുകി നടന്നു.

പവിഴപ്പുറ്റുകളുടെ വിസ്മയം (Coral Reefs): കടലിന്റെ അടിയിൽ പ്രകൃതി ഒരുക്കിവെച്ചിരിക്കുന്ന വലിയൊരു നഗരം പോലെയായിരുന്നു പവിഴപ്പുറ്റുകൾ. പച്ചയും മഞ്ഞയും ചുവപ്പും കലർന്ന വിചിത്രമായ ആകൃതിയിലുള്ള ചെടികളും പാറക്കെട്ടുകളും. ആയിരക്കണക്കിന് വർണ്ണമത്സ്യങ്ങളാണ് ഞങ്ങളെ ചുറ്റിപ്പറ്റി നീന്തിത്തുടിച്ചിരുന്നത്. നമ്മളെ ഒട്ടും ഭയമില്ലാതെ, തൊട്ടുരുമ്മി കടന്നുപോകുന്ന നിമോ മത്സ്യങ്ങളും (Nemo), നീലയും പച്ചയും വരകളുള്ള കുഞ്ഞു കൂട്ടങ്ങളും. ഒരു വലിയ അക്വേറിയത്തിനകത്ത് നമ്മൾ ഒരു മീനായി മാറിയതുപോലെയുള്ള അനുഭൂതി!

മുകളിൽ നിന്നും വെള്ളത്തിനടിയിലേക്ക് അരിച്ചെത്തുന്ന സൂര്യപ്രകാശം കടലിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ വെള്ളിവരകൾ വരച്ചിടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ ശ്വാസത്തിലും പുറത്തുവരുന്ന വായുകുമിളകൾ മുകളിലേക്ക് ഉയർന്നുപോകുന്നത് നോക്കി നിൽക്കാൻ തന്നെ എന്തു ഭംഗിയാണ്!

ഏകദേശം അരമണിക്കൂറോളം ആ മായാലോകത്ത് ചെലവഴിച്ച്, ഒടുവിൽ വെള്ളത്തിന് മുകളിലേക്ക് തിരികെ വന്നപ്പോൾ ഞങ്ങൾക്ക് നഷ്ടബോധമാണ് തോന്നിയത്. ഭൂമിയിലെ വായു വീണ്ടും ശ്വസിക്കുമ്പോഴും മനസ്സ് അപ്പോഴും ആ കടലിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ തന്നെയായിരുന്നു.

സിനിമകളിൽ മാത്രം കണ്ടിട്ടുള്ള ആ നിഗൂഢ പ്രപഞ്ചത്തെ നേരിട്ട് കണ്ട്, അവയോടൊപ്പം ശ്വാസമെടുത്ത് ഒഴുകിനടന്ന ആ നിമിഷങ്ങൾ ഒരൊറ്റ കാര്യമേ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കൂ—ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലെങ്കിലും കടലിന്റെ ഈ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്നിട്ടില്ലെങ്കിൽ, മനുഷ്യ ജന്മത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയൊരു വിസ്മയമാണ് നമ്മൾ നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നത്!

നിങ്ങളുടെ ബക്കറ്റ് ലിസ്റ്റിൽ മറ്റെന്തൊക്കെ മാറ്റിവെച്ചാലും, ആൻഡമാനിലെ ഈ നീലക്കടലിനടിയിലെ സ്കൂബ ഡൈവിംഗ് മാത്രം ഒരിക്കലും മാറ്റിവെക്കരുത്. ഉറപ്പായും നിങ്ങളൊരു പുതിയ മനുഷ്യനായിട്ടായിരിക്കും തിരികെ കയറുന്നത്!

ഹാവ്ലോക്ക് ദ്വീപിന്റെ ആഴക്കടലിലെ വിസ്മയക്കാഴ്ചകൾ സമ്മാനിച്ച ആവേശം മനസ്സിനെ അപ്പോഴും ഭരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. ആ അവിസ്മരണീയമായ സ്കൂബ ഡൈവിംഗിന് ശേഷം ഞങ്ങൾ ഹോട്ടലിൽ തിരിച്ചെത്തി, നല്ല ചൂടുള്ള പ്രഭാതഭക്ഷണവും കഴിഞ്ഞ് സാധനങ്ങളെല്ലാം പാക്ക് ചെയ്തു. ഇനി മടക്കയാത്രയാണ്—ഹാവ്ലോക്കിന്റെ വെള്ളിമണൽ തീരങ്ങളോട് വിടപറഞ്ഞ്, മറ്റൊരു ബോട്ട് സർവീസിലൂടെ ഞങ്ങൾ വീണ്ടും പോർട്ട് ബ്ലെയറിലേക്ക് തിരിച്ചു.

വന്ന യാത്രയേക്കാൾ കൂടുതൽ ദൃശ്യഭംഗിയും ഓർമ്മകളും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു ആ മടക്കയാത്ര.

ബോട്ട് ഹാവ്ലോക്ക് ജെട്ടിയിൽ നിന്നും നീങ്ങിത്തുടങ്ങിയപ്പോൾ, ഉച്ചവെയിലിൽ തിളങ്ങുന്ന കടൽക്കാറ്റ് ഞങ്ങളെ വന്ന് പുണർന്നു. മടക്കയാത്രയിൽ ബോട്ടിന്റെ ജാലകത്തിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ പ്രകൃതി ഞങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ ഒരു വലിയ ഭൂപടം പോലെ നിവർന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു. കടലിന്റെ അനന്തമായ നീലപ്പരപ്പിൽ, പച്ചപ്പണിഞ്ഞ ചെറുതും വലുതുമായ അനേകം ദ്വീപുകൾ ദൂരെ ഒരു മാലയിലെ മുത്തുകൾ പോലെ തെളിഞ്ഞു നിന്നു:

നീൽ ഐലൻഡ് (Neil Island): ദൂരെ ശാന്തമായി തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്ന നീൽ ദ്വീപിന്റെ രൂപരേഖ കൺമുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു. ഹാവ്ലോക്കിന്റെ അത്ര തിരക്കുകളില്ലാത്ത, പ്രകൃതിഭംഗി തുളുമ്പുന്ന ആ കൊച്ചു ദ്വീപ് ദൂരെ നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ കടലിന്റെ നടുവിലെ ഒരു പച്ചക്കുട പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു.

റോസ് ഐലൻഡ് (Netaji Subhash Chandra Bose Island): പോർട്ട് ബ്ലെയറിനോട് അടുക്കുന്തോറും ചരിത്രമുറങ്ങുന്ന റോസ് ഐലൻഡ് ദൂരെ ദൃശ്യമായി. ഒരുകാലത്ത് ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ ആസ്ഥാനമായിരുന്ന, ഇന്ന് കാടുകയറി കിടക്കുന്ന ആ പഴയ കെട്ടിടങ്ങളുടെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ ഉള്ളിൽ ചെറിയൊരു നൊമ്പരം ഉണർത്തി.

വൈപ്പർ ഐലൻഡ് (Viper Island): സെല്ലുലാർ ജയിൽ നിർമ്മിക്കുന്നതിന് മുൻപ് സ്വാതന്ത്ര്യസമര സേനാനികളെ തടവിലിട്ടിരുന്ന, ക്രൂരമായ തൂക്കുമരങ്ങളുടെ ചരിത്രമുള്ള വൈപ്പർ ദ്വീപിന്റെ തീരങ്ങളും ദൂരെ കടലിന്റെ അതിരിൽ മൗനമായി നിലകൊള്ളുന്നത് കാണാമായിരുന്നു.

അതോടൊപ്പം, മനുഷ്യവാസമില്ലാത്ത ചെറുകാടുകൾ നിറഞ്ഞ ചില കൊച്ചു തുരുത്തുകളും (Small Islets) ആ യാത്രയിൽ ഞങ്ങളുടെ കണ്ണുകളെ ആകർഷിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

ബോട്ടിന്റെ വേഗതയിൽ ഇരുവശത്തേക്കും ചിതറിത്തെറിക്കുന്ന വെള്ളിപ്പതകളെ നോക്കി ഇരിക്കുമ്പോൾ, കടന്നുപോയ രണ്ട് ദിവസങ്ങളിലെ കാഴ്ചകൾ മനസ്സിൽ ഒരു ചലച്ചിത്രം പോലെ ഓടിമറഞ്ഞു. കാർബിൻ കോവ് ബീച്ചിലെ ആദ്യത്തെ കാൽപ്പാടുകൾ, സെല്ലുലാർ ജയിലിലെ കരിങ്കൽ ചുവരുകൾക്കിടയിൽ കേട്ട സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ വിലാപങ്ങൾ, ഇരുളും വെളിച്ചവും തീർത്ത ലൈറ്റ് ആൻഡ് സൗണ്ട് ഷോ...

പിന്നീട് ഹാവ്ലോക്കിലെ കാട്ടുപാതയിലൂടെയുള്ള ആ നടത്തം, അപ്രതീക്ഷിതമായി പെയ്ത മഴയും അമ്മയുടെ ആ റെസ്ക്യൂ ബോട്ട് യാത്രയും, ഒടുവിൽ രാധാനഗർ ബീച്ചിൽ കണ്ട ആ മാന്ത്രിക സൂര്യാസ്തമയവും, ഒടുവിൽ കടലിനടിയിലെ ആ മായാലോകവും!

അന്തമാനിൽ ഞങ്ങൾ ചിലവഴിച്ച ഓരോ നിമിഷവും അത്രമേൽ അമൂല്യമായിരുന്നു. മൊബൈൽ ഫോണിന്റെ ശബ്ദങ്ങളോ ഡിജിറ്റൽ ലോകത്തിന്റെ തിരക്കുകളോ ഇല്ലാതെ, പ്രകൃതിയുടെയും കുടുംബത്തിന്റെയും സാമീപ്യം മാത്രം അറിഞ്ഞ രണ്ട് ദിനങ്ങൾ!

ഏകദേശം രണ്ട് മണിക്കൂറോളം നീണ്ട ആ മനോഹരമായ ബോട്ട് യാത്രയ്ക്കൊടുവിൽ ഞങ്ങൾ വീണ്ടും പോർട്ട് ബ്ലെയറിന്റെ മണ്ണിൽ തിരിച്ചെത്തി. ജെട്ടിയിൽ ബോട്ടിറങ്ങുമ്പോൾ വസ്ത്രങ്ങളിൽ ഉപ്പുകാറ്റിന്റെ നേർത്ത തരികളും, മനസ്സിൽ ഒരിക്കലും മായാത്ത ഒരുപിടി സുന്ദരമായ ഓർമ്മകളും ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു!

യാത്രകൾ എപ്പോഴും നമ്മൾ വിചാരിക്കുന്നതുപോലെ മാത്രം മുന്നോട്ട് പോകണമെന്നില്ലല്ലോ. ആൻഡമാൻ യാത്രയുടെ അവസാന നാളുകളിൽ ഞങ്ങളെ കാത്തിരുന്നത് സിനിമയെ വെല്ലുന്ന തരത്തിലുള്ള നാടകീയമായ ചില സംഭവങ്ങളായിരുന്നു.

മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിച്ച പ്രകാരം മെയ്ന്റനൻസ് ജോലികൾക്കായി പോർട്ട് ബ്ലെയർ എയർപോർട്ട് ഏതാനും ദിവസത്തേക്ക് അടച്ചിടാൻ പോവുകയായിരുന്നു (ഇത് നേരത്തെ തന്നെ ഔദ്യോഗികമായി പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്നതാണ്). എന്നാൽ, ഞങ്ങളുടെ ട്രാവൽ ഏജന്റിന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നുണ്ടായ ഗുരുതരമായ ഒരു വീഴ്ച കാരണം ഞങ്ങളുടെ മടക്ക ടിക്കറ്റുകൾ മുൻകൂട്ടി ബുക്ക് ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്നില്ല! യാത്ര പുറപ്പെടും മുൻപ് ഇത് ഉറപ്പാക്കാൻ കഴിയാഞ്ഞത് ഞങ്ങളുടെ ഭാഗത്തുനിന്നുണ്ടായ ഒരു വലിയ അബദ്ധവുമായിരുന്നു. എയർപോർട്ട് അടയ്ക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുൻപുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ ടിക്കറ്റ് കിട്ടാനില്ലാതെ വന്നതോടെ ഞങ്ങളുടെ പ്ലാനുകൾ ആകെ താളംതെറ്റി.

ടിക്കറ്റുകൾ ലഭ്യമല്ലെന്നറിഞ്ഞതോടെ ഞങ്ങൾ വലിയൊരു പ്രതിസന്ധിയിലായി. ഒടുവിൽ വിഷയം ആൻഡമാൻ പൊലീസിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടുത്താൻ ഞങ്ങൾ തീരുമാനിച്ചു. ടൂറിസ്റ്റുകളുടെ സുരക്ഷയ്ക്ക് ഏറെ പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന അവിടുത്തെ പൊലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥർ വളരെ പെട്ടെന്നാണ് വിഷയത്തിൽ ഇടപെട്ടത്. അവർ ട്രാവൽ ഏജന്റിനെ നേരിട്ട് വിളിച്ചുവരുത്തുകയും, ഞങ്ങളുടെ മടക്കയാത്ര സുരക്ഷിതമായി ഉറപ്പാക്കാൻ കർശനമായ നിർദ്ദേശം നൽകുകയും ചെയ്തു. വൈകിട്ട് മുതൽ അർദ്ധരാത്രി വരെ നീണ്ട ചർച്ചകൾക്കും അങ്കലാപ്പുകൾക്കുമാണ് ആ രാത്രി സാക്ഷ്യം വഹിച്ചത്.തുടർന്ന് ട്രാവൽ ഏജന്റ് തന്നെ വലിയൊരു തുക മുടക്കി ലഭ്യമായ ടിക്കറ്റുകൾ പല റൂട്ടുകളിലായി ഞങ്ങൾക്ക് എടുത്തുതന്നു. അങ്ങനെ ഞങ്ങളിൽ ഒരു വിഭാഗം വലിയ തുകയുടെ ആ വിമാനടിക്കറ്റുകളിൽ വ്യത്യസ്ത റൂട്ടുകളിലൂടെ സുരക്ഷിതമായി നാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു.

അപ്രതീക്ഷിതമായി ,എന്നാൽ ടിക്കറ്റുകളുടെ കടുത്ത ക്ഷാമം കാരണം ഞങ്ങളുടെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന നാല് കുടുംബങ്ങൾക്ക് എയർപോർട്ട് അടയ്ക്കുന്നതിന് മുൻപ് തിരികെ പോരാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവർ അവിടെത്തന്നെ കുടുങ്ങിപ്പോയി (Trapped). എങ്കിലും പൊലീസിന്റെ കർശന നിർദ്ദേശമുള്ളതിനാൽ, അവർക്ക് അവിടെ താമസിക്കാനുള്ള ആഡംബര സൗകര്യങ്ങളും ഭക്ഷണവും ഉൾപ്പെടെയുള്ള എല്ലാ ചെലവുകളും ട്രാവൽ ഏജന്റിന് തന്നെ വഹിക്കേണ്ടി വന്നു.

നാട്ടിലേക്ക് തിരിക്കാൻ വൈകിയെങ്കിലും, എയർപോർട്ട് അടച്ചിട്ട ആ ദിവസങ്ങളിൽ അവിടെ തുടർന്നവർക്ക് അതൊരു പുതിയ അനുഭവമായി മാറി. ട്രാവൽ ഏജന്റിന്റെ ചെലവിൽ അവർ ആൻഡമാൻ മണ്ണിൽ തികച്ചും സമാധാനപരവും ആഡംബരപൂർണ്ണവുമായ കുറച്ചുദിവസങ്ങൾ കൂടി ചിലവഴിച്ചു. ടൂറിസ്റ്റുകളുടെ തിരക്കുകളില്ലാത്ത ആ ദിവസങ്ങളിൽ അവർ ആൻഡമാൻ ഹൃദയ തുടിപ്പുകൾ കൂടുതൽ അറിഞ്ഞു, ആ യാത്ര അവർക്ക് ഒരിക്കലും മറക്കാനാവാത്ത മറ്റൊരു സുന്ദരമായ അനുഭവമായി മാറി! പിന്നീട് എയർപോർട്ട് തുറന്ന ശേഷമാണ് അവർ സുരക്ഷിതമായി നാട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയത്.

യാത്രകൾ പഠിപ്പിക്കുന്ന വലിയൊരു പാഠം (The Ultimate Lesson)::

ചെറിയൊരു അങ്കലാപ്പും കയ്പ്പേറിയ അനുഭവങ്ങളും ഉണ്ടായെങ്കിലും, ഈ യാത്ര ഞങ്ങൾക്ക് സമ്മാനിച്ചത് ഒരുപിടി സുന്ദരമായ ഓർമ്മകളാണ്. എന്നാൽ ഈ യാത്ര ഞങ്ങളെ ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും മറക്കാത്ത വലിയൊരു പാഠം പഠിപ്പിച്ചു:

"ഏതൊരു ദൂരയാത്രയ്ക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോഴും, പോകുന്ന ടിക്കറ്റിനൊപ്പം തന്നെ തിരികെ വരാനുള്ള മടക്ക ടിക്കറ്റും (Return Ticket) കയ്യിലുണ്ടെന്ന് നമ്മൾ സ്വയം ഉറപ്പുവരുത്തണം." ഏജന്റുമാരെ മാത്രം പൂർണ്ണമായി വിശ്വസിച്ച് യാത്ര തിരിച്ചാൽ ചിലപ്പോൾ നമ്മൾ വലിയ വില നൽകേണ്ടി വരും.

ഒരു വശത്ത് കടലിന്റെ വന്യമായ ഭംഗിയും സ്കൂബ ഡൈവിംഗിന്റെ മായാലോകവും, മറുവശത്ത് കാട്ടിലെ റസ്ക്യൂ ഓപ്പറേഷനും പൊലീസിന്റെ ഇടപെടലുകളും! എന്തായാലും, ഒരു സാധാരണ ടൂറിസ്റ്റിന് ലഭിക്കുന്നതിനേക്കാൾ ത്രില്ലിംഗ് ആയ, ഓർമ്മകളുടെ ഒരു വലിയ 'ടൈം ക്യാപ്സ്യൂൾ' തന്നെയാണ് ആൻഡമാൻ ഞങ്ങൾക്ക് സമ്മാനിച്ചത്!

യാത്രകൾ ഇനിയും തുടരും.........

# travel

# andaman diaries

# mobiju

A travelogue by M O Biju

ആൻഡമാൻ ദ്വീപസമൂഹത്തിലെ (ഇന്ത്യയിലെ ബംഗാൾ ഉൾക്കടൽ) ഒറ്റപ്പെട്ടതും കനത്ത വനപ്രദേശമുള്ളതുമായ ഒരു ദ്വീപാണ് നോർത്ത് സെന്റിനൽ ദ്വീപ് . ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളായി തങ്ങളുടെ പൂർണ്ണമായ ഒറ്റപ്പെടലിനെ അക്രമാസക്തമായി പ്രതിരോധിച്ചുവരുന്ന ഒരു തദ്ദേശീയ ഗോത്രമായ സെന്റിനൽലീസിന്റെ ആവാസ കേന്ദ്രമാണിത്. ഗോത്രത്തിന്റെ ആരോഗ്യവും സുരക്ഷയും സംരക്ഷിക്കുന്നതിനായി ദ്വീപിന്റെ 5 നോട്ടിക്കൽ മൈൽ ചുറ്റളവിലുള്ള യാത്രയോ സമീപിക്കലോ ഇന്ത്യൻ സർക്കാർ കർശനമായി നിരോധിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഇന്ത്യൻ നേവി നിരന്തരമായി ഈ ദ്വീപിന് ചുറ്റും പട്രോളിംഗ് നടത്തി , മറ്റു ബാഹ്യ ഇടപെടലുകളിൽ നിന്ന് സംരക്ഷിച്ചു വരുന്നു.

സെന്റിനലീസ് വേട്ടക്കാരും ഒറ്റപ്പെട്ടവരുമാണ്. പുറം ലോകവുമായി സമ്പർക്കം പുലർത്താൻ അവർ വിസമ്മതിക്കുന്നതിനാൽ, അവരുടെ ഭാഷ, സംസ്കാരം, കൃത്യമായ ജനസംഖ്യ എന്നിവ പൂർണ്ണമായ രഹസ്യമായി തുടരുന്നു. ആകാശ, നിരീക്ഷണ സർവേകളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള കണക്കുകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത് ജനസംഖ്യ വളരെ ചെറുതാണെന്നും, 50 നും 150 നും ഇടയിൽ ആളുകൾ ഉണ്ടാകാമെന്നുമാണ്.

ഇപ്പോഴും മറ്റ് കാര്യങ്ങൾ നിഗൂഢമാണ്...

Re-union Reflections

2024-11-17T07:36:00.000-08:00

*Reunion Reflections:***

: 30 Years of Glory - 07/93- Ajeet Squadron

: On November 8, 2024 @ 09.30 am-- Airforce station Belgavi...
-----------------------------------------------------------------
"Like the first rays of dawn, memories burst forth, illuminating the path to our reunion."

As we stepped through the familiar gates of the Training Center, a wave of nostalgia washed over me, carrying memories of laughter, tears, and camaraderie. Thirty years had passed since our batch last gathered within these hallowed halls, yet the bond remained unbroken.

After completing the formalities of check-in at the Guard room , we were directed to the parade ground – a space etched in our memories. We parked our vehicle near the ground and stepped onto the familiar terrain, our footsteps echoing with nostalgia.

Our dress code, meticulously chosen for the occasion, reflected our shared heritage: dark blue T-shirts tucked in, adorned with the Air Force logo, paired with peak caps and sunglasses. We looked united, our attire perfectly synchronizing with the soldiers.

@Parade Ground: Where Discipline Was Born -

We walked onto the parade ground, where we once learned the precise steps of drill and discipline. Memories of early morning PT sessions, rigorous training, and proud moments of inspection flooded our minds. The same ground where we transformed from civilians to disciplined individuals now stood as a testament to our growth.
We remembered the countless hours spent perfecting our drill, the sound of commands echoing through the grounds, and the sense of unity that came with marching together. The first time we marched together, the first salute, and the first inspection – milestones that marked our transformation.
But alongside these memories, we also recalled the punishments that pushed us to our limits. The rifle held high over our heads, the endless rolling on the ground, and the grueling push-ups until our arms trembled. These physical challenges tested our resolve, forged our resilience, and taught us the value of perseverance.

As we stood on the same ground, now reunited, we knew that the lessons learned here would remain with us forever.

We witnessed a warm and heartfelt welcome from the Station Commander. His genuine interest in our journeys since parting ways was touching, and his words stirred emotions long buried. The thoughtful gesture left us deeply moved, reminding us of the shared experiences that shaped us. His announcement of a planned museum to preserve our shared legacy further solidified our bond.Over steaming cups of tea, stories of triumphs and tribulations flowed freely, rekindling the camaraderie that defined our training days.

In a heartfelt gesture, we presented tokens of love and gratitude to:

- Station Commander, for his unwavering support and guidance
- Station Warrant officer, for his efforts in coordinating our reunion.
- Liaison Officer & CMC, for facilitating our reunion and ensuring its success

These gestures acknowledged the pivotal roles they played in making our reunion a reality, and we were honored to express our appreciation.

A Special Gift: Aranmula Kannadi

We gifted a memento, an exquisite Aranmula Kannadi, specially crafted for the Station Commander. This traditional Kerala mirror, renowned for its elegance and craftsmanship, symbolized our deep respect and gratitude.

The Commander accepted our gift with much enthusiasm, his eyes lighting up with delight. "I will find a special place to keep your gift," he assured us, his words filling us with warmth.

As we ventured further, we revisited the training facilities, marveling at the remarkable progress and innovation that had transformed the landscape. Every step we took echoed with memories of sweat, tears, and laughter, transporting us back to an era of intense growth.

We walked through the same corridors where we once rushed to classes, clutching our notebooks and gear. The same rooms where we pored over manuals, and honed our skills now gleamed with modern equipment and cutting-edge technology.

Each facility, once a hub of activity and learning, now a newfound sense of nostalgia.
The training facilities, once a testing ground for our physical and mental endurance, now stood as a testament to our perseverance and determination. Every memory, every challenge, and every triumph resonated deeply, reminding us of the transformative power of our training.

As we explored the facilities, we were struck by the evolution of training methods, the advancements in technology, and the innovative approaches that now shaped the training experience. Yet, amidst the change, the essence of our training remained unchanged – the emphasis on discipline, teamwork, and excellence.

Revisiting these facilities was more than a walk down memory lane; it was a reminder of the foundation we built, the bonds we forged, and the lessons we learned.

Stepping Back into our Former Haven :-

As we approached our old accommodation, a wave of nostalgia washed over us. The same walls that once witnessed our laughter, tears, and countless moments of camaraderie now stood as a testament to the unbreakable bonds forged during our time together.

We stepped inside, our billets and memories came flooding back. Every corner, every room, and every corridor held a story, a joke, or a moment of triumph. The same bunks where we shared our dreams, aspirations, and fears now welcomed us back with open arms, as if time had stood still.

Our old accommodation, once a hub of activity and shared experience, now felt like a sacred sanctuary, preserving the essence of our time together. We recalled everyday roll calls, the late-night conversations, the group studies, and the moments of solace found within these walls.

As we reunited within these familiar confines, the bonds forged during our training days rekindled instantly. The memories, the laughter, and the shared struggles all resurfaced, reminding us that the connections we made here were truly unbreakable.

In this sacred space, time seemed to dissolve, and we were once again the young, ambitious individuals we once were, united by a shared purpose and an unwavering commitment to one another.

An Unexpected Encounter:

In between our reunion activities, we stumbled upon the new bakerywala, and suddenly, memories of our beloved Dilkush vendor flooded back. The mere mention of his name transported us to a bygone era, where the sweet aroma of freshly baked treats wafted through the air, tantalizing our taste buds.

We couldn't resist indulging in the bakery's offerings, and soon, we were relishing fresh Dilkush and succulent Gulab Jamun. The first bite was like a symphony of flavors, transporting us back to a time when life was simpler, and every moment was a celebration.

As we savored the sweet treats, memories came alive. We recalled the countless times we shared Dilkush and Gulab Jamun, the laughter, and the camaraderie that made every bite a treasured experience.

The encounter with the new bakerywala became a poignant reminder of the simple pleasures that had brought us joy. We relived the moments of shared delight, our hearts filled with nostalgia and gratitude for the sweet memories that continued to bind us together.

Our reunion itinerary included a nostalgic visit to the cinema hall, where we once gathered every week to unwind and escape into the world of movies. As we stepped into the familiar foyer, memories of those relaxing evenings came flooding back.

*Infront of barber Shop* -

Memories of Shaved Heads, Tears, and Unbreakable Bonds

The day of our arrival on 1st Feb 1994 marked the beginning of our transformative journey. As evening descended, we gathered at the barber shop, steeling ourselves for the ritual that would symbolize our commitment.

The clippers buzzed, and our locks fell, swept away like individual identities. Tears welled up, streaming down our faces as we bid farewell to our old selves.

Sorrow and catharsis entwined as we wept, our emotions raw and exposed. The shaved heads mirrored our vulnerability, a testament to the surrender required for growth.

With appetites growling, we headed to the SNCOS mess, where the aroma of freshly prepared lunch enveloped us.

@ Mess Hall: A Feast of Memories

When stepped into the mess hall, and the familiar aroma of cooked meals enveloped us, transporting us back to a bygone era. Lunch in the mess hall was more than a meal; it was a taste of nostalgia.

As we took our seats, Familiar flavors danced on our taste buds, evoking memories of our early days.

We savored each bite, reminiscing about the rigorous training sessions, the camaraderie, and the shared struggles.

Conversations flowed effortlessly, as if no time had passed. We relived the moments of triumph, the moments of struggle, and the moments of pure joy.
We recalled the first Every memory, every flavor, and every moment resonated deeply, reminding us that some bonds can never be broken.

*Heartwarming Interlude: *

In between the reunion activities, we took a moment to visit our Liaison Officer's (our entry-mate) quarters, where we were warmly greeted by his loving family. We took the opportunity to meet up ,sharing stories and laughter, and strengthening the bonds that extended beyond our training days.

As the day drew to a close, we bid farewell to the Training Center, our hearts filled with nostalgia and gratitude. Around 3 p.m., we embarked on our return journey to Belgaum, carrying with us memories to cherish for a lifetime.

As we parted ways, we knew this reunion would remain etched in our hearts forever – a testament to the Training Center's lasting impact on our lives.

This reunion reminded me of:

- The power of shared experiences that transcend time and distance
- The resilience of friendships forged in adversity, tempered by laughter and tears
- The indelible mark our time together left on our lives, shaping us into the individuals we are today....

Also

I am forever grateful for ..

- The bond we share, forged in the crucible of training
- The lessons learned, both in and out of the classroom
- The memories created, treasured, and relived
- The reunion that revived our connection, reminding us of the unbreakable ties that bind us

With heartfelt gratitude and appreciation, I reflect on this reunion as a testament to the enduring spirit of camaraderie and friendship that defines us.

After bidding farewell to the Training Center, we decided to extend our reunion celebration with a spontaneous getaway to Goa, a perfect haven to unwind and recharge.

Sun-Kissed Beaches...

For the next 32 hours, we soaked up the sun's warmth on Goa's pristine beaches, reveling in each other's company. The tranquil atmosphere and breathtaking scenery provided the ideal backdrop for us to relax, share stories, and deepen our bonds.

Laughter, Adventure, and Memories.. Every moment was filled with laughter, adventure, and the joy of being together.

**A Sunset Cruise**

As the day waned, we boarded a boat that would take us to the casino ship, anchored a short distance from the shore. The gentle rocking of the boat and the warm breeze carried us across the calm waters, offering a serene view of Goa's coastline.

When approached the casino ship, its majestic structure and vibrant lights reflected off the water, creating a mesmerizing spectacle. We disembarked and stepped onto the ship, surrounded by the hum of excitement and anticipation.

For the next couple of hours, we indulged in the thrilling world of games, chance, and entertainment within the ship's opulent confines. The flashing lights, vibrant atmosphere, and electrifying energy of the casino floor provided the perfect setting for us to unwind and have fun together.

As we tried our luck at the roulette table, blackjack, and slot machines, laughter and banter filled the air. Some of us walked away with winnings, while others joked about their losses, but we all shared in the joy and camaraderie of the experience. The casino outing was a delightful interlude in our reunion, allowing us to tap into our playful sides and create even more unforgettable memories together.

As our mini-vacation came to a close, we reluctantly parted ways, promising to stay in touch until our next reunion. We departed to our respective destinations, carrying with us cherished memories and rejuvenated spirits.

**Back to Routine**

As we returned to our daily routines, the reunion's impact lingered, reminding us of the importance of nurturing our friendships and the unbreakable bonds forged during our training days. Though we went our separate ways, the memories of our time together remained etched in our hearts, inspiring us to stay connected and look forward to our next gathering.

Thank you all 😊 😊 😊 😊 now being an air warrior..