Ben Bir Gece Yazarim

Bir Garip Rüzgar

2011-11-27T20:26:00.002+04:00

Gün, Pazar.
Tarih, 27 kasım 2011.
Yer; İzmir, kokulu, insanı sarsan gözleri olan bir şehir.
İnsanlar tatilde. Ne kadar kısa olursa olsun gün, nefes alabilmek için fırsat arıyorlar. her yerde ayrı müzikler, ayrı konserler, ayrı hayatlar.
Bir sokak köpeği titriyor yanımdan geçerken, kediler ve köpekler bile bir birleri ile kavga edemiyecek kadar üşüyorlar.
Benim ceketimin fermuarı bozulmuş, önünü kapatamıyorum. Ben de üşüyorum.

*

Yer Hatay, İzmir’in metrosu hariç hiç bir karakteristliğini barındırmayan bir semt. Ne deniz kokar, ne insanları neşelidir, ne de bilinçlidir. 490 sokağa girdiğinizde insanlar somurtur. Onları sevindiren yegane olay yeni bir alış veriş merkezinin açılmasıdır. daha fazla çeşit ve daha fazla alış veriş olanağı... Garip bir durumdur bu.
Bir adam önümden geçer. Belli, o da üşüyordur. Geçtiği yerde bir kaç kafe vardır, bir kaç kahvehane, yollar yeni yapılmıştır, tek yapabildiği doğru düzgün yürüyebilmektir zaten. Kafenin birinin önünden geçerken, makyajlı, genç bir hanım yarım bıraktığı hamburgerini tabağa koyar, sonra da garson gelip alır. Adam sakallarını sıvazlayıp, gülümser. Garson adamı görür, hemen tanır, yine aynı içini ezen duyguyu hatırlar ve o bir kaç ısırık alınmış hamburgeri adama götürür. Adam yemeye başlar. O esnada kafeden içeri iki genç girer, garsonla çocuklar garip bir biçimde kafalarını toslatarak selamlaşırken, adam yırtık pırtık üstüyle üşümeye ve yürümeye devam eder.

*

Yer Alsancak.
Dört genç sahildeki bir barın kapalı bahçesine oturmuş, bir biraver söylemişler ve içmektelerdir. İçerideki canlı müziğin sesini hafif hafif duyarak ona eşlik ederler. hepsinin önünde sigaraları, arabalarının anahtarları ve son derece pahalı cep telefonları vardır.
Uzaktan 5-6 yaşlarında bir çocuk görünür. Üstünde kendine büyük gelen mavi kırmızı bir ceket vardır. Elinde 4-5 tane mendir vardır ancak burnundaki sümükleri kurumuştur soğuktan. Sattığı şeyleri kullanmayı bile bilmiyordur belki de. Ağzını ceketinin içine gömmüştür. Üşüyordur. Yavaş yavaş her masaya bir şeyler söyleyerek yaklaşmaktadır. Onu gören genç rahatsız olur, yüzü gerilir. Öfler, pöfler. Daha sonra çocuk gelir masaya, mendillerinden almasını ister gençlerin. ancak bellidir, bu çocuk daha yeni çalışmaya başlamıştır bu sektörde. Diğer çocukar yapışırken adamların koluna, bu çocuk rahatsız olan genç adamın kovuşuyla boynunu bükerek bir sonraki masada şansını demeye doğru yürür. Gençler muhabbetlerine, burnunda sümüğü donmuş çocuksa üşümeye devam eder.

*

Anlatabilirim size daha.
Yüzlercesini hem de...
Fakat bu kadarının yeterli olduğunu düşünüyorum. Anlatacağım diğer hikayeler sizi bundan daha fazla üzmez, etkilemez.
Yaşamınızı düşünün, neler yaptığınızı... Şehrinizi düşünün, soğuğu, insanlarınızı düşünün. Evet, o insanlar sizin de insanlarınız.
Bu yazıyı okurken neredesiniz onu düşünün. Hayatınızı düşünün.

*

Bir rüzgar daha esti şimdi. Masamdan sesini duydum. İçim titredi benim.
Sizin de içinizin titremesi dileklerimle.

Berk Payat.
Cebirsel Düşler.

2011-04-12T13:57:00.000+04:00

Gök yüzünü kesen bir perde gibi
Hayatının orta yerinde düştü güllerin elinden.
Sen daha yolun yarısına varmadan,
Bitirdin bu sana bahşedilen sonsuzluğu.

Kolay sanıyorlar değil mi,
Akarken ellerinden hayatın bir ip boğazında,
Bitmiş bir hayattan vazgeçtiğini zannederken,
O son çırpınışta hatırlamak yaşamı...
Soluk bir ten kalırken geriye,
Ölümünü ağlatmak, arafta ağlamak...
Sanki, sanki lunaparkta bıraktığın çocukluğun,
Hiç bir oyuncağa binmeden,
Köşeden bakan gizli gizli...
Hakikatsiz, gerçeksiz ve kişiliksiz yaşıyoruz biz de...

Hoşgeldin Duru Bebek...

2011-02-26T01:40:00.000+03:00

Hoşgeldin Duru bebek,
Adımızı hatırlattın bize,
Her gidenle bir gelenin olduğunu,
Her gelenin yeni bir yudum su olduğunu,
Yaşamın gelenler ve gidenler arasında var olup,
Son bulduğunu hatırlattın.

Hoş geldin Duru bebek,
Hayatın da adın kadar temiz,
Saf ve pürüzsüz olması
Senin ellerinde.
Zamanı gör, bizleri hisset.

Hoşgeldin Duru bebek...

Kaan Altınova- Kum Tanesi

2011-02-26T01:22:00.000+03:00

Kaan abinin albümü çıktı, alın, aldırın. :)

http://bit.ly/ecLHx4

İsimsiz Far awaylik.

2011-02-25T00:20:00.001+03:00

Uzaklara gitmek istiyorum. Gitmek, sadece yanıma sevdiğimi alıp, zamanı tekrar tekrar yaşamak istiyorum.

Askı Manifestosu

2011-02-22T02:37:00.001+03:00

Bu yalanın gerçeği nedir? Bu sitemin harlanmışı nedir? Nedir bu rüyalar, nedir bu kabusun bitmeyen seyreltileri? Ben yaşıyorsan, ölenlerin kalıntılarını taşımak bu yüzden midir ki ağlayışlarımın açık pencereleri. Elimi toprağa koydum, toprakta buldum tüm ayrılıkları. Elimi suya uzattım, hades yaktı, buharlaştırdı tüm gözyaşlarımı. Bu hikayede ben kimim, ne içindir bu yollarım? Patikalardan uzanıyor kalbim.

Yazmak ağır geliyor ama yazmazsam neden bu kadar az oluyor işlevlerim. Eski tutkularımı özlüyorum, biliyor musun çocuk? Biliyor musun yaptığın onca hayasızlıklara rağmen ağır geliyor sensizliğin verdiği sessizlik? Ablamı düşünüyor musun be adam? Adam mısın sen, koyup gidenler adam olur mu? Olmaz ya çocuk, olmaz. Gözümde camide ağlayan o sapasağlam dilencilerden zerre farkın yok ki senin. Azgın denizlerin içinde soluksuz yüzüp, daha sonra yüzmeyi unutmuş numarası yapan korkaklara benziyorsun.

Midem bulanıyor çocuk. Sana yazarken midem bulanıyor. Abi değilmişsin sen, ben kardeştim ama sen abi olamamışsın. Lütufları geri tepen ve göz yaşlarımızı umursamayan çocukmuşsun sen.

Boynuna o yeşil fları bağlayıp, kaşarlanmış edatların içinde kaybolanmışsın sen.

Cehennemin Azabı

2011-02-21T02:42:00.001+03:00

Cehennemin en kötü yanı, cennetin bir yerlerde var olduğunu bilmektir.

Askıda Yaşa-m-

2011-02-20T17:01:00.000+03:00

Her gecenin bir sabahı, her yağmurun bir güneşi var. Biliyorum. Ancak yetmiyor yetiştirdiğim gözyaşı taneleri tüm dünyanın acılarını sırtlamaya. Ardıma bakıyorum, bir gözümde şerefsiz bir güneş, diğer gözümde aydınlanmaya yüz tutmuş ama istemeyen bir deniz... Kendimi arıyorum, kendimi... Kendimi yakıyorum, kimsenin haberi yok, kendimi...

Nefes almak, nefessizliğin edası. Nefes vermek, nefesin özlemi... An geldi, bir adam intihar etti, an geldi, ardındakileri bitirdi.

Kendini asmak ne demek?

Mızık(A)

2011-02-20T01:27:00.000+03:00

Dün gece hiç tanımadığım bir ruha selam verdim, adımı sordu, ben kardeşinim dedim. O da bildim seni dedi. Suskunluğuma suskunluk ekledi. Teşekkür ettim. Ve şimdi gitmeliyim dedi, ablan ve ailen sana emanet ama ben hiç bir zaman sizin olmadım dedi.

Boynuna o yeşil flar gibi ipi bağlayıp atmışsın kendini çocuk. Bize de sokaklarda mızıka çaldırdın, vurulacak mıyız?

İleri Sarmalı Hayat.

2011-02-19T02:28:00.000+03:00

Sen hiç geceleri ağlayan hamam böceği gördün mü? Artık göremeyeceksin de. Çünkü sensizliğe ağlayacak Gökhan. Ne yaptın, nasıl yaptın ve bunu bizden nasıl sakladın hiç bilmiyorum. Ama bildiğim tek şey var ki, bundan sonra hayat çok ama çok farklı olacak.

Ben Bir Gece Yazarim: Tekzib-i Vakt*

2011-02-11T02:13:00.001+03:00

Ben Bir Gece Yazarim: Tekzib-i Vakt*

Tekzib-i Vakt*

2011-02-11T02:13:00.000+03:00

"Kalın, epe bir gök yüzü var bu gece değil mi Kadir?"

"Geç kalmış, anca bir kavafın elinden çıkmış bir hayat değil mi bu Kadir?"

"Karanlıktan geçerken ben gidince de korkacak mısın Kadir?"

"Kırmızı ve mavi bir ruh taşıyorum be, geldiğin için teşekkürler Kadir."

* Vakt=Nakt işte.

Selamlar...

2010-06-28T02:43:00.000+04:00

Tekrardan merhaba arkadaşlar. Bundan sonra, edebi çalışmaların yanında albüm ve kitap incelemeleri ile de yanınızda, yakınınızda olmaya çalışacağım. Okuyanlara şimdiden selamlar, iletişim için; berkpayat@gmail.com

T-S Denklemi

2010-03-30T18:28:00.002+04:00

Rüzgar dengesini yitirmiş, sanki denizi hırpalamak için T(S)anrı tarafından gönderilmiş gibi. Mimozaların başucunda yas tutan parazit çiçeklere bir olta attı şimdi şehvet. Azgınlığına azgınlık katacak gibi. Va sandalyesine oturmuş artık o marur beste.

Yine bir evvel yaz günü ve yine ben balkonumun ardındaki demir çitlerden karşımdaki apartmana bakıyorum. Yine kucağımda bilgisayarım ve yine ben yazıyorum. T(S)anrı, hapsetmiş beni kafamın içindeki dünyaya, çelişkilerimle envai çeşit çelikten yapılma kılıklarda dövüşüyorum. Aslında yine de yaşıyorum ben ve yine de gerçek dünyada bulunuyorum. İdea'daki yansımam ne düşünüyor acaba?

Korsana savaş açıp, korsan okumak zorunda kalmak aslında tüm çelişkileri açıklayıcısı bence.

Çanak çömlek çatladı
Ve biz yaşıyoruz hayatlarımızı;
Çömelerek.

Zaten o elmayı yemekteki istek, “Sır”ra duyulan özlem değil miydi? İlk anarşik zat şeytan, yancısı yılan ve Havva, ki onların takzibinden yaralanan Adem değil mi? Vel asıl hepimiz burada yaşamıyor muyuz? Aslında ruh süregelip, T(S)anrı'ya dönüyorsa ve tekrar oradan kovulup, bedene ruh olarak dönüyorsa, ben hangi ruhum acaba? İdea'da yerim yoksa bile, klasistik dönemde hangi kişilik olarak var oldum? Üstelik orada da bir anarşik olduğumu ve bu yüzden de lirik edebiyatı savunduğumu hayal ediyor, belki de hatırlıyorum.

Hayal etmek hatırlamak mı aslında?

Olduk mu şimdi? Bu sorular dengemizi bozmaz mı?

T- S denkleminde yaşamak, bu şuura küfür olmaz mı?

Gün doğsa da gece arkasından nanik yapıyor bize işte. İntihar kokulu çiçekler de ardından sırıtıyor. Bir araştırma yapılmalı bence, tüm intiharlar gözden geçirilip, hangi zaman diliminde süre geldiğine bakılmalı. Ve nüfus yoğunluğuna göre ya geceler fazlalaştırılmalı ya da yasaklanmalı. Üstelik insanoğlu artık kendi güneşini yapmalı!

T-S denkleminde Tanrı yükselişte, sanrı düşüşte bu bedende. Onun büyüklüğünü hayal etmek ayrı bir keyif.

Ne kadar acınası derecede keyif pezevenkleriyiz!

Berk Payat
30-03-2010

İçimdeki Adam

2010-02-10T03:48:00.000+03:00

İçimde sıkışıp kalmış bir yazarın sancılarını yaşıyorum sanırım. Yazmaktan uzaklaşalı çok uzun zaman olmuştu fakat, gözle görülebilir derecede hiç bu kadar acı çekmemiştim. Yaşayan efsanevi yazarları araştırıyorum, onlarla konuşmaya çalışıyorum, eski yazarlarımızın sözlerini okuyorum fakat yine de üretenliğimi geri kazanamıyorum. Bunları düşünerek geçiyor zamanlarım. Eskiden yazdıklarımı severdim bazen. Ama artık sevmiyorum, bu yazdığım şeyi dahi sevemeyeceğimi biliyorum.

Ve Birkaç gere önce bir kuşku girdi aklıma. Düşündüm; acaba yazma tutkumu mu kaybettim? Yazar olmak isterken, içimdeki o yazarı mı kirlettim? Kelimeleri seçerken o kurduğu ahengi kaybeden bu adam, artık ulaşamıyor kendine dahi. Bunu farkettim ve düşündüm, nasıl kazanabilirim bunu geriye?

İşin içinden çıkmak kolay olmadı tabi ki. Hala da tam manasıyla çıkabilmiş de değilim zaten. Ama bazı şeyleri gördüm ve sizlerle paylaşmak istedim.
Çoğu zaman, eğer belli bir noktaya ulaşmışsanız okumak, yazma arzunuzu şevke getirmiyor. Tam tersi, gurur kırıcı bir hale dahi bürünebiliyor. Çünkü, zannediyorsunuz ki, bu yazar insanlar analarından üryanken dahi böyle yazmaya, konuşmaya, temaşa sanatı etmeye başlamışlar. Oysa ki bu yok. Oysa ki herkes birileriyle yetişiyor.

İlk darbe çok önemli. Yazdığınız şeye gelen ilk tepki, ilk yorum sizi oldukça etkiliyor. Sonuç iyi olursa, iyi. Kötü olursa aklınızdaki dünyanın en kötü yazarı sizler oluyorsunuz.Ve uzaklaşıyorsunuz. Oysa ki bu yanlış. Hem de yanlış ki ne yanlış. Seksen bin kelimeyi bir araya getirip, ben yazar oldum diyebilen o kadar çok insan var ki. Evet, belki de bu vasatlığınızla siz de o “ben yazar oldum” diyen kervana katılacaksınız. Bunu engellemenin tek yolu, çalışmak, kafayı yormak, çalışmak.

Bilir misiniz, ben Orhan Pamuk'u çok taktir ederim. Yazdıklarını ya da söylediklerini ya da hiç yazmayıp, hiç söylemediklerini değil. Onun iradesini severim. Çalışkanlığını severim. Evet, Levanten bir aileden geliyormuş kendisi, maddi zorlukları yokmuş ancak o adam günde 10 saatini masasının başında, sanki mesaideymişcesine, on dör yıl boyunca geçirmiş.

Bir de düttürü adamlar var piyasada. Adama yazını götürüyorsun, sana cevap bile verebilmekten aciz. Sana sadece yukarıdan bakıyor. En basit örneğidir işte, varlık dergisi bu işe. Küçük İskenderi saymadığımdan dolayı değildir ancak, gönderilen yazıların sırf telif hakkı ödenmek istemediğinden dolayı, küçük iskenderin köşesinde yayınlanıp, oradan küçük iskenderin yorumlaması da, bir yazar adayını küçümsemenin daniskasıdır. Ayıptır. Bu gerçek bir yüz kızartıcı suçtur.

Evet sayın dostlarım. Sanırım içimdeki sancıyı biraz daha azalttım. Bu yazıyı yazmak bana da, içimindeki o namussuz yazar bozuntusuna da iyi geldi. Bundan sonra daha sık görüşeceğimizi umuyorum.

Sevgiler
Cebirsel Düşler

Şarlatan "Replay"i

2009-10-02T01:00:00.000+04:00

Şuursuzca bir ileri bir geri sarıyor hayat. Ölümün penceresinden bizi izlerken Tanrı, oda oda karanlığın matemine gömülmüş zebanilerin hayatımızın tam oratasında bulunması gibi... Yine, yeni, yeniden... Tam tanımlaması bu hayatın; şuursuzca bir ileri bir geri sarması gibi.

Bu gün yükseliş günü hayatın, aynı anda bitiş ve düşüş günü olduğu gibi. Paradokslar içinde gizlenmiş bir soytarıya benziyor silüeti. Bakın, orada, siz kahvelerinizi yudumlarken, paranoyak bir dizi müziğin teki kulaklarınıza yapışmış, o size "X" kromozomlarınızın altından nanik yapıyor. Nedir bu soytarı rüyaları?

Cüce! Cüce...

Gecenin Güncesinden

2009-08-04T05:49:00.000+04:00

Şafakta kavga var yine. Nefret ediyorum maviden, beyazdan. Nedir bu mesele? Hükmünü sürdüğü mutluluk neden? Yine aydınlanmak için can atmak niye? Şarapçıların ana kucağı, keşlerin pezevengi ve hayallerin mekanıyım ben. Ben var olduğumda ışıklar yanar ve rüyalar başlar. Sarasarpar her düşünce, hayal... Yapayanlız kalır insanoğlu, anasının karnındaki nû kısmı gibi, fikirleriyle, hayalleriyle, korkularıyla yapayanlız kalır. Savaş yapılmaz ancak, benim doğama aykırı. Her kesi kör ederim ben, rengim yoktur benim. Duvarlar bile kararır yapaylıklar sönünce.

"- Ben seni, günahları ört diye yarattım ey sıfat! Sensizliği bilmeyen insanoğlu, senin olduğunun kıymetini nereden bilebilir! Nereden geldiğini bilebilirler mi ki, örtebilesin onların günahlarını. Ahkam kesmek kolay gibi gözükür onlara kahkahalarda ama seninle başbaşa, yapayanlız kaldıklarında kendilerine kahrederler. Namlunun ucundaki kurşuna döner beyinlerindeki zamansız fikirler, sadece o kurşundan tetiğin çekilmesini beklerler. Kurarlar, kurarlar, kurallar gibi net bir şekilde hem de. İçlerinde fakir olanlar sevmez seni, zengin olanlarsa yer değiştirmenizi beklerler. Tam o saatte gelir, kanatlarından sedefler akan hayal perileri, ilham gibi, kan gibi, damla gibi. Az insan bilir kıymetinizi, benim bildiğim gibi."

Tanrım! Ben sadece bir isim, bir sıfatım. Senin ahlakından kopma, günahları benim karanlığımda boğanım. Bitirmek istesem de şu siyah, narin bedenimin hayallerini, fırtınanın kopacağı o günleri beklerim. Ben; ilham perisinin yuvası, ne kadar kavga etsem de ikizimle, ruhum sadece senin onunla birlikte.

Ben, yıllardır değişmez kulun, simsiyah gözlerimle;
Narin,
"Gece".

Basit Bir Döngü;

2009-08-04T05:48:00.001+04:00

"- Ak... Devamııp giden hayatların arkasına saklanmış bir hayal midir yaşamak? Yoksa duvarların dibinde pusan gölgelerin fendine mi kapanmıştır hayaller? Karanlığın orta yerinden bastırabilir miyim omuzlarıma ateşi, yaşayabilmek için geleceği? Bir ben kalırsam karanlıkta ne olacak?

- Dünyanın orta yerinde bir yerlerdedir parmak izlerim ve hayat hapishanenın A2 kapısında, babasının çıkmasını bekleyen bir çocuk gibidir. Ne kadar sıyrılırsan karanlıkların tam ortasından, o kadar tutunur sana iyi ruhlar, iiçimdeki dualar. Önce karanlık, sonra aydınlık.

Dünya Döngüsü."

Bilmiyorum Başlığımı

2009-08-04T05:44:00.000+04:00

Ve hayat dalgaların arkasındaki denizlerdeyse,
Kaybolmuş umutlar gölgelerdeyse
Şarkıların en derininde inciler saklıysa,
Gök yüzü hiç olmadığı kadar çirkinse,
Şehirde zaman hızlı hızlı aktıysa,
O zaman hayaller bir anda gerçeğin,
Çaresizliğine kalsa.
Dursa tüm dünya,
Gözlerimdeki yaşlar dursa.
Bir dizi şiir daha sevgili okusa,
Bir nokta daha benliğim yaşasa.

Ağlamak kolay bu dünyada, gerçekleri gördükçe, hayal kırıklıklarını benliğinin tam ortasında hissettikçe yaşamaksa daha da zor. Hiç düşündünüz mü hayatınızın tamamen değiştiğini? Cesaretiniz var mı bu aşka?

Hala hayallerinizde mi yaşıyorsunuz? Umut, acıyı arttırıyor. Ya susuz kalın yaşamaya, ya da ideal belirleyin düşmeye. Ve unutmayın; hiç bir şey olduğu gibi değil, hiç bir "ben" istediğim gibi değil...

Dost acıyı söyledi sanırım, benden nefret etmeyin.

Bir

2009-06-24T01:45:00.003+04:00

Işığı kesilmiş ay partikülleri gibi dinlenip, nefes alacak bir yol arıyor kalbim. Kararan cevaplar, gözlerimde kararan yıldızlarla, uçurtmaların merdivenlerine ulaşmaya çabalayıp meydan okuyor yaradılış kanunlarından mütevellit kendilerine.

Ezberlerindaki tek duanın verdiği günahkarlığın dolu pişmanlığını hisseden çocuklar, benim masama gelsinler bu gece. Yanan ışıklarla meyhanedeki sarhoş hava, onların masalarındaki meyve sularına septik -"anti"si olmayan- mezeler olsun.

Ve dalgaların arasına bir hapsolup bir de özgür kalmak ister kalpler bu gece, tıpkı martılar gibi. Hani serindir ya mart ayında deniz kenarları ya da kokuların arasında kaybolur ya leylaklar, işte öyledir bu oksijeni noksan, orospusu bol hayat.

Bu bağlamı kıskanır tüm bağlaçlar. Özgürlüğün kısıtlanması tüm bağlaçlar için geçerlidir. Oysa ben bir "-de" ya da "-ki" bağlacı olmak isterdim. Hiç olmazsa -yazarın adaletine bırakılmış olsam da- iki türlü kullanılabilme şansım olurdu.

Babacan konuşmaları özlüyorum bu aralar. Okuyanım yok; fakat kağıtlarım yeterli değil şekillenen hayatlarımı anlatabilmeye.

Gerçek Reankarnasyon

2009-06-17T04:30:00.002+04:00

Odanın ortasında yanan mum, gözlerin görebileceği en küçük köşe noktasını bile aydınlatıyordu. Yanan sigaraların kalmış izmaritleri, yapay parafinin eriyeyazmasına karışıyor, bir sonraki saniyede fitilin kendilerine daha da yaklaşmasıyla, cennetten çıkmış olmasa da, hiç olmazsa varlığından bihaber kokulara dönmeyi bekliyordu. Boş bira, scotch ve rom şişeleri yatarak kırılacakları anları beklerken, odanın çiçek ya da ona benzer hiç bir oksijen kaynağı ile tanışmamış duvarları ve pervazları, şişelerin dibinde kalıp, odada az miktarda bulunan oksijene karışmak için çabalayan gaz partekülleri ile kafalarını kıyaklaştırıyorlardı.

Mumun, ani ve süratı insan gözlerinin algılayamayacağı çabuklukta olan bir rüzgar vasıtasıyla eriyişine son vermesi ile, karanlık ve hiç de cazip olmayan odayı artık sadece panjur aralıklarından süzülen incecik güneşten kopma ışıklarla aydınlanıyordu. Saniyeler saniseleri kovalarken, arka arkaya çekilen fotoğraf karelerinin deklanşörden gelen seslerle anlık bir karartı ile sunulması gibi, görünüp sönüyordu oda. Işıklar kapandı, sessizlik adeta çıldırmış gibi bir sağa bir sola saldırıyor, üstelik verdiği hazlar artık can yakıcı düzeydeydi. Işıklar açıldı, duvar rengi maviye dönmeye çalışıyordu, adeta canlı bir tenmiş gibi. Ancak siyah bakiydi. Ruhlardan boyanan duvarlar acı çekiyordu.

Işıklar söndü, sonra tekrar panjurlardan içeri vurdu.

Odanın orjin noktasından, duvarın tepesine uzanan, örümceklerin saniseler içerisinde ördüğü, bir ip gözüktü.

Işıklar söndü, ardından tekrar gözüktü oda.

İvmesinden gelen kuvveti daha soğuramamamış, hareketlerine rutin bir yavaşlamayla devam eden bir sallanan sandalye gözüktü bu sefer. Parkeden yapılmış yer, kendi soyundan gelen bir dostunu görünce koyu bir sohbete başlayan Almanlar gibi, iç gıcıklayıcı ve gıcırtılı bir sesle odayı sessizliğin gürültüsünden kurtardı.

Işıklar söndü; beraberinde sandalye ve parkenin koyu sohbetini de birlikte götürdü. Güneş önündeki buluta söverek, yine aydınlığı sundu ruhlardandan örülmüş odaya.

Bu sefer, beyaz entari giymiş, eteklerinde bir kaç yudum ateş taşıyan, yaban mantarlarını da burnunun ucunda yuva yapmasına izin veren bir melek çıkıverdi
ortaya. İpe boynunu geçiriyor ve yavaş ve kadim bir şekilde eteklerinden yukarıya doğru tırmanan ateşe aldırmıyordu. Işık bu sefer gitmedi ve odadaki ortam bir enstantane aralığından sıyrılıp, hızını ardına takan bir film sahnesi haline dönmüştü.

Önce göz ucuyla alevlere baktı, artık rahatsız edecek dereceye varmıştı ısıları. Adeta onun baktığını hisseden ateş bir anda sönüverdi. Az sonra gelecek an, sonuna kadar gururlu ve başka hiç bir şey düşünülmemesi gereken bir andı. Daha sonra başını ipe tam manasında geçirip, boynunu kırmadan, boğazındaki bademin ense köküne gömüldüğünü hissederek ölebileceği ip mesafesini ayarladı. ipin ölümcül ucu, 10 metrelik tavan aralığının tam ortasında bulunduğu için, kanatlarını kullanarak havada kalan melek, ağzından ve beyninden geçirdiği tılsımlı sözlerin etkisi ile bir anda kanatlarının yok olduğunu hissetti. Boğazının plandaki gibi ense köküne yapışmasına saniyenin milyonda biri kalırken, önce panjurla sevişip daha sonra odaya vuran ışık, yeniden kadın yüzünü gösterdi ve bu sahnenin kararmasını sağladı.

Ve ışık önceki gibi hemen yanmadı. Üstelik, sonra farkedilmişti ki, o ışık bir daha hiç yanmamıştı.

Meleğin sesi ilk sahnelerdeki gibi zaten yoktu.

Flaş çakarcasına bir anda mum tekrar yandı. İp ortadan kaybolmuş, sallanan sandalyenin yanına bir tane de sehpa eklenmişti. Sallanan sandalyenin üstünde oturan
melek, bir tane sigara yakmış, sehpanın üstünde bulunan iki imgeden biri olan küllüğe bakıyordu. Mum ve ya sandalye öyle bir yere yerleştirilmişti ki, meleğin sadece sağ profili ve sehpanın tüm yüzeyi aydınlanıyordu. Sigara ve burnunun arasına bir doğru çizilse, yüzünün ve parmakları arasında tuttuğu sigaranın bir üçgen
oluşturulacağını farketti. Gözleri bir anda karşısındaki kapı bulunan duvarın ortasına çevrildi. Sonra sehpanın üstündeki ikinci imgeye döndü gözleri.
Ağır ve soğuk metalden dövülmüş, altıpatlar bir revolver. Fransızlar neden bu ismi vermişlerdi bu imgeye? Kökeni neydi diye düşündü. Sonra kendi kökenini düşündü, kanat sayısının daha fazla olduğu günleri... Suskunluğunu ve ruhlarının bir parçalarından oluşltukları Tanrı'ya verdiği cevapları, lanetlendiği günleri düşündü. Çektiği acıları...

O günlerden kalma bir anı olan, eteklerindeki ateş tekrar hareketlenmişti. Bu sefer söndürmeye yeltenmemişti. Az önceki başarısız intihar denemesi gerekli acıyı vermemişti, o yüzden bu sefer oluşturabileceği en büyük acıyı hissetmeliydi. Bu yüzden sükunetini korudu ve zihnini sehpanın üstündeki demir yığınına sabitledi. Asiliği düşündü eline alırken tabancayı, sonra daha yetişirken kurduğu hayalleri, dördüncü kanadının hediye edildiği günü, bin yıl boyunca okuduğu tüm lanetlerin her bir harfini...

Artık soğuk namlu sağ şakağına değiyordu. Mum daha bir milimetresini bile kaybetmemişti verdiği tüm ışığa rağmen. Adeta kadraj yakınlaştı ve sadece meleğin yüzü ile tabanca kaldı gözler önünde. Bildiği şey, kendisine ne kadar kurşun yağdırırsa yağdırsın, ne kadar iple kendini asmaya çalışırsa çalışsın, ikinci sur ne kadar üflenmiş olursa olsun, anlık bir karartıdan sonra, eski bedeniyle tekrar arşa geri döneceğiydi. Oysa Tanrı, insanlara güveninde haklı çıkmış ve onlar da cennetteki yerlerini çoktan almışlardı. Tetik bir anda fazla sıkılınca, horoz önce
kendini geriye, sonra da ileriye itti. Işık tekrar giderken ilk defa acıdan kurtulduğunu hisseden melek, ışığı kaybetmesiyle birlikte gözlerinin ferrini de kaybetmişti.

Kadraj karanlıkken, bir anda hayatın gözlerinin önünden geçmesi gibi, gelecek geçiyordu bu sefer ekrandan. İnsanoğlu cennetteki yerini almışken, Tanrı, habibinin başka bir parçasından başka bir ırk oluşturmuş, bu ırkın insanoğlundan da üstün olduğunu söyleyerek meleklerin secdetmesini tekrar istemişti. Bunca yıldan sonra, Tanrıya ettiği o kadar hizmetinin karşılığını insanoğlundan başka bir yaratığa daha secdetmek olarak alan Cebrail, sinirden ne yapacağını bilmemiş ve bir anda isyan etmişti. "Ben senden ve habibin ilk soyundan başkasına secdetmem!" diye bağırdığı duyuldu. Azazel'i şimdi anladığını hisseden Cebrail, utandı ve sustu. Ancak bu dönüş, onu kurtarmaya yetmiyordu. Yeni cennet, yeni cehennem ve yeni şeytan Cebrail... Kırılganlığı şimdi anlıyordu, yıllarca sönmeyecek susuzluğu
şimdi anlıyordu. Ancak Tanrı'nın yanılmış olacağını söylüyordu hala kendine, bunun doğru olmadığını kesin bir şekilde bilse bile...

O sırada ise, Mikail'in eline yeni bir bebek-melek doğuyordu. Bebeğin geçmişini bilen tek melek Mikail'di ve kendi sonunun ne olacağını bilse de, bu sır onunla beraber Allah'a geri dönecekti. Çünkü, Azazel, Cebrail ve Mikailden başka, tüm melekleri yönetecek ve kendi iradesiyle Tanrıyı sevip, onu herşeyden kıskanabilecek başka bir melek yoktu.

2009-01-19T02:50:00.003+03:00

Ellerinin toprağında yaşamış bir dalga,
Çürümek isterken vurur kendini tabuta.
İçinden geçen rüzgarların matemi gibi,
Hafif hafif yalpalıyor bir sağa, bir sola...

Bu bir kara tabut
Ve aydınların kanlarıyla yıkanmış içindeki ceset,
Dağılmıyor ki şu zalim meret,
Yayılmaz mı bir zehir, ağı tadında bir afet?

Unut masal gözlüm, unut ki güllerini kurut,
Ellerimden kan damlar,
Unut bir zaman var bitmesine bu kavgaya,
Kollarım asılacak, düştüm bu vatan sevdasına.
Unut masal gözlüm, unut ki güllerini kurut.

Selamlar Olsun

2008-12-15T03:34:00.001+03:00

Uzunca bir süredir yazamıyorum. Elim kaleme gitmiyor, ancak çok kısa süre içerisinde dönmeyi planlıyorum. Hayata dair bir kaç konu var, sizleri onlarla besleyeceğim sanırsam. Kelimeleri biriktirmekteyim, selamlar olsun.

Hazret ki Ömer...

2008-09-14T05:19:00.002+04:00

Çiçeklerim olmalı benim;
Leylaklarım, güllerim...
Arada Allah'a dönmeli insan,
Ömer'e kafa tutar gibi,
Ancak atam sorulmalı ondan...

Utanmalı sonra, Abdullah'ı görüp;
Kumaşlar bir araya gelip yeni bir cübbe giymeli...

Dinlerim, dinlerim, dinlerim.

Yepyeni Bir Dergi!

2008-06-30T21:53:00.003+04:00

Kelime anlamı ile ruhun perileşerek, manasız bir şekilde nevroza düşüp parçalanması anlamına gelen bu kelam; artık önümüzdeki son baharda ilk sayısının partisini verecek olan bebiş derginin yeni ismi anlamına da geliyor. Belki de ileride kült bir dergiye dönüşecek olan bu dergi – Allah’ım! Ütopyanın kralı…- ,- Yaşasın idealizm!- üç beş tane zıpçıktının bir araya gelerek oluşturduğu, oluş öyküsü rutin ancak içeriğinin rutin olmamasına azami özen gösterilen bir oluşum. Belki de marjinal underground yazarların safsatası gibi bir şey.

Kanserin yayılış öyküsünü örnek alan bu fıstık, hiçbir medya kurumuna bağlı değildir ve olmayacaktır. Tam bağımsız dergi! V for vendetta misali, hatırlatıcı…

Felsefe isteyene felsefe, öykü isteyene öykü, resim isteyene resim, şiir isteyene şiir, araştırı isteyene araştırı ve eleştiri isteyene eleştiri vereceğiz bu dergide. İstenileni vermek kolay değil, işte bu yüzden sizlerden de yardım istiyoruz.

Bir insan yerde durmak isterse yerde, havada durmak isterse havada durabilir. Somut kavramda bu böyle olmasa da, insanoğlu beynini geliştirdikçe realizmin köklerinin ne kadar cılız olduğunu anlayabiliyoruz. George Orwell’ın 1984’ündeki makine sayesinde ben sizle iletişim kurabiliyorum şu anda. Bu yüzden sizden hayallerinizi, rüyalarınızı, öykülerinizi, şiirlerinizi rica ediyoruz. Bizim sizden yazı rica etmemize sebep olan çıkar size de yararlı olacaktır. Unutmamalı ki her ölümlü ünlü olma riski taşır. Yazarlık ne kadar bencil bir iş olsa da, paylaşmadan kimse bilmiyor bizlerin yetisini…

Flashback ve dreaming durumunda olan insanlar her zaman bulutlarla yarışır, unutmayalım.

Fiyata gelirsek, bir kalem fiyatına on beş bin kelam parolası ile yola çıkmaktayız. Zamanla hem kalemin hem de kelamın değeri yükselecektir elbette. Şimdiden söyleyelim; bu dergi bin baskıya ulaşmadan hiçbir yazar ve hiçbir imtiyaz sahibi bu dergiden para almayacaktır. Kâr, tamamen bir sonraki sayının daha da fazla basılmasını, daha fazla insana ulaşmasını sağlayacaktır. Bin sayıya ulaştığı anda ise, az ya da çok olsun-olmasın yazara telif hakkı babında ücretlendirmede bulunulacak ve birlikte yazdıklarımızdan para kazanabilme hazzının doruklarda hissedilmesini sağlanacaktır. Yani, bazı eski dergilerdeki gibi, pişkin bir yazarın köşesinde “yazılarınızı incelemek” kisvesi altında hem daha fazla dergiyi sattırmaya çabalamayacak, hem de yazılarınıza saygı göstererek hakkını naçizane vermeye çalışacağız.

Biz kim miyiz?
Ben;
Berk Payat,
Emrah Küpçük,
Ömür Özcan.

İsmini bu bültende saymak istemiyorum ama yaklaşık on’a yakın, yeteneği en az benim on katım olan yazar dostlarımız da bizlerle birlikte.

Biz bir dergi çıkartıyoruz arkadaşlar.
İletişim adresimiz: bizbirdergicikartiyoruz@gmail.com
Web Sitemiz: http://isteridergi.blogspot.com/

Destek ve köstekleriniz başımız üstüne.
Saygılar.
Berk Payat