Berfend Ber

Türk Kebab Tarihi / History of Turkish Kebab

2013-06-20T07:18:00.001-07:00

Berfend BER ( Araştırma yazısı ) - Eskiçağlarda insanların ateşi bulmalarıyla birlikte yemek kültürüne geçtiklerini söyleyebiliriz. Ateşle gelen besinleri pişirme başlangıcı kısa zamanda çeşitliliğe dönüşmüş. Bu çeşitlilik içinde ilkel fırınlar geliştirilmiş, topraktan tencereler, pişirme kapları yapılmış, yine takip eden kısa evreler içersinde yemek çeşitlilikleri pişirilme teknikleriyle belirgin hale gelmiştir. Bu belirginliğin yemek kültürünün de başlangıcını oluşturduğunu söyleyebiliriz. Tarihte geçen binlerce yıl, ilk kültürden bu yana, elbette bir birikime sahip olmuştur. Bu birikim hem milletlerin kendine has ( Türk, Çin, Fransız, İtalyan, Yunan, Rus, Alman mutfağı v.b.) milli mutfakları oluşturmuş ayrıca uluslar arası mutfak ikonlarının gelişmesini sağlamıştır.

Ağız tadı, çeşitli insanlar ve milletler arasında doğal olarak farklılık gösterir. Çünkü iklim, coğrafi konum, ziraat, ekonomi, kültür seviyesi en büyük etkendir. Yemek çeşitleri, pişirme ve sunum şekli, ziyafetler ve mutfakta kullanılan malzemeler ulustan ulusa farklılık gösterdiği gibi benzerlikler de gösterebilir. Buna ek olarak yemeklerin adları, pişirme yöntemleri ve mutfak aletleri sadece ülkeler arasında değil, aynı ülkenin farklı bölgeleri arasında bile farklı olduğu görülmektedir. Bu nedenle Bazı yemeklerin birbirinden türeme eğilimi olmasından dolayı yemeklerin gerçek kökenini ortaya çıkarmak zor, bazen de imkânsızdır.

Türk Kebab Tarihi / History of Turkish Kebab ...more

Türklerin, yemek kültürü araştırılırken, oldukça büyük bir coğrafî alanı göz önünde bulundurma zorunluluğu vardır. Türkler, Milattan önce, Cilalı Taş Çağı’nda Orta Asya’ya gelip yerleştikten sonra, Ural Dağları ile Altay Dağları arasındaki step (Bozkır) bölgesini ana yurt olarak seçmişlerdir. Atlı göçebe kültürü, burada doğup, gelişmiştir. Kore’den, Orta Avrupa içlerine uzanan bozkırlarla, Sibirya’dan Hint denizine inen ve üç kıtaya yayılan Türkler de hayvancılık, tarihinin başlangıçlarından beri dayandıkları, en önemli ve belki de zaman zaman tek ekonomik temeli olmuştur.

Türkler Orta Asya’da olsun, Anadolu’da olsun, yerleşik hayata geçtikten sonra da, hayvancılığı bırakmamışlardır. Büyük hayvancılık, daha doğrusu Türklerin hayvancılığı denince, hatıra özelikle de “yaylacılık” gelmelidir. At ve koyun sürülerine sahip Türkler, ilkbaharda geniş meraları olan yaylalara göçer; sonbahar da ise, kurak vadilere ve bilhassa nehir kıyılarına inerlerdi. Çadırlarda oturdukları, yataklar, gerekli örtü ve giyeceklerini kendileri dokudukları için, yer değiştirmede güçlük çekmezlerdi. Gıdaları, buğday unu ile yoğrulmuş yağlı hamur işi süt ve süt mamullerinden, at ve koyun etinden, içkileri kısrak sütünden hazırlanmış Kımız’dan ibaretti. Yaşadıkları bölgede meyve ve sebze çeşitleri sınırlı olmasına rağmen yaptıkları ve yarattıkları birçok yemek adı bugün dahi dilimizde, Urallar’da, Orta Asya’da ve Anadolu’muzda tüm zenginliğiyle yaşamaktadır.

Sütlü ve yoğurtlu yemekler, Türk devletlerini kuran hayvancı ve yaylacı Türklerin, bize miras kalan ata yadigârlarıdır. Etli-Hamurlu yemekler, köylü-yaylacı Türklerin bulup geliştirdikleri, ikinci bir mutfaktır. Ayrı bir lezzeti ve zevki vardır. Öteki yemeklere gelince, bunların başında şüphesiz et ile etten yapılan yemekler geliyordu.

Koyun / Kuzu

Türkler XI. yüzyılda en çok koyun eti yiyorlardı. Yine, İslami tesirlerle at etinin yenilişinin giderek azalmasına rağmen, Kaşgarlı’nın bildirdiğine göre Türklerin en çok sevdikleri etlerden biri de, atın karnından elde edilen ve kazı denilen yağlı bir et idi. Öte yandan taze ve semiz kuzunun ayrıca makbul tutulduğu anlaşılıyor. Bu cümleden olarak Oğuzların kebap yapmağa yarar kuzu ve oğlağa söğüş dediklerini biliyoruz ki bu, ün mahiyeti az çok farklı olmakla birlikte söğüşün dilimizde en az bin yıllık bir geçmişi olduğu görülmektedir.

Kuzu eti

Aynı şekilde, günümüzde olduğu gibi, XI. yüzyılda da kesilmek üzere hazırlanan ve beslenen hayvana Türklerin etlik demeleri ve yine bugünkü adı ile erkeç’in bilinerek etinin makbul sayılması, Türklerin beslenme geleneklerinin devamlılığına en güzel işaretlerdir. Kasaplara, günümüzde Anadolu’nun bazı yerlerinde denildiği gibi XI. yüzyılda da etçi denilişini de bu söylediklerimize ilave edersek, durumu biraz daha fazla aydınlatmış oluruz kanaatindeyiz. Söz konusu yüzyılda tavuk eti, muhtelif kuşların etleri ve balık ile geyik, sığın, tavşan vb. av hayvanlarından elde edilen etler ise şüphesiz daha geri planda kalıyorlardı.

Uzun bir tarihsel geçmişe sahip Türkler, görüldüğü üzere mutfak konusunda zengin bir kültüre sahiptirler. Bu zenginlik, kendisini bol çeşitli yemeklerde gösterdiği gibi tüm yiyecek ve içeceklere ilişkin davranış kalıpları da geliştirilmiştir. Çeşitli medeniyetleri de bu kültürüyle etkilemiştir.

Kuzey Çin, tarih boyunca Türk kültür çevresinin içinde kalmıştır. Bundan dolayı Kuzey Çin’de, ekonomik temel olarak, hayvancılık ile buğday kültürü vardır. Orta ve güney Çin ise, pirinç kültürüne dayanır. Bu nedenledir ki, bir kuzey Çin lokantasında, sığır etinden yapılmış bizim etli yemeklerimiz ile söğüşlerimizi, mantımızı, hatta etli böreklerimizi, bulup yiyebilirsiniz. Orta veya Güney Çin lokantasında ise, bunların hiçbirini bulamazsınız. Böyle derin bir ayrılık, elbette ki bir rastlantı ile olamazdı. Bu, binlerce yıllık bir gelişmenin sonucu idi. Çin’de bir atasözü vardır: “Kuzey Çinliler, köpekten korkarlar. Çünkü köpek pistir ve zarar verebilir. Köpek ise, Güney Çinlilerden korkar; çünkü Güney Çinliler, köpeği yerler. Güney Çinliler ise, Kuzey Çinlilerin et ve hamurla yapılmış mantılarından korkarlar. Çünkü mantı, Güney Çinlilerin karınlarını ağrıtır”. Görülüyor ki her insan topluluğunun, organlarının alıştığı bir yemek türü vardır. Bu türden hiç kimse, kolaylıkla vazgeçemez. Aynı durum, Balkanlar ile Arap memleketlerinde de görülür. Türk devletlerinin varlığını meydana getiren Türk etnik unsurunun, her güzel şeyi, kendilerine bağlı olan milletlerce de benimsenmiş ve yayılmıştır. Meseleyi, böyle basit ve mantık yoluyla incelemek gereklidir.

Türklerde hayvancılıkla birlikte et işleme ve pişirme sanatının derin bir tarihsel geçmişe sahip olduğu açıkça görülmektedir. Anadolu da büyük Selçuklu devletinin yerleşik düzen almasıyla da bu coğrafya üzerinde yöresel ve bölgesel gelenekleşmiştir. Alâeddin Keykubad’ın 634 yılı Şevval ayında (1237 Mayıs) verdiği bir ziyafette yenilen yemekler şöyle anlatılır:

“Elvan taam u biryanlar ve dane ve müza’fer ve kaz ve tavuk çevirmeleri ve arı girdeler ve tennur aşları ve mümessek ve muattar şerbetler birle dökülüp yenildi. Ve içildi. Ve etraftan gelen elçiler ve sadat ve ulema ve fuzela han yiyip dağıldılar”.

Buradaki umumi tabirlerden sarfı nazar biryan, dane, müza’fer, kaz ve tavuk çevirmeleri arı girde adları geçmektedir.

Biryan kebap demektir. Selçukname’de biryanlar diye cemi olarak yazıldığına göre, ziyafette birkaç nevi kebap bulunduğu kanaati hâsıl olur.

Bugün Anadolu’da belli başlı üç türlü kebap vardır.

Kuyu Kebabı: Bazı ormanlık bölgelerde koyun kesilip temizlendikten sonra parçalanır, kendi derisine sarılır. Evvelce toprak biraz açılmış, içine ateş yakılarak kızdırılmak suretiyle hazırlanmış olan kuyuya deri içindeki et konur, üstü kapatılır. Et pişecek kadar üzerinde tekrar ateş yakılır. İşte bu suretle hazırlanan kebaba kuyu kebabı derler.

Kuyu kebabı

Tandır Kebabı: Orta Anadolu’da koyun, kuzu veya çebiş kesilip temizlendikten sonra sıcak tandıra asılmak suretiyle pişirilir. Buna tandır kebabı derler.

Tandır

Çevirme Kebabı: Anadolu’nun bazı yerlerinde koyun kesilir, temizlenir, tuzu, biberi karın boşluğuna konur, dikilir, ağzından arkasına bir sırık (uzunca bir ağaç) geçirilir, bu sırık mihver olarak kırda yakılan ateşin veya evdeki ocağın karşısında çevrilerek bütün gövde birden pişirilir. Buna da çevirme kebabı denir. Bu çevirme kebabı Kastamonu, Isparta taraflarında hususi şekilde yapılmış uzunca, dar ocaklarda ateşin karşısına asılarak kızartılmak suretiyle yapılır.

Çevirme kebabı

Kebap, doğrudan doğruya ateşte veya kap içinde susuz olarak pişirilmiş et anlamına gelmektedir. Kebap kelimesi Sümer dilinde ( Tarihi yanlışlığı bulunan Sümer dilinin Asya Ön-Türk kökenli olduğunu artık kabul etmek gerekiyor ) göstermektedir. közlemek gibi bir anlama gelen "kabuba" kelimesiyle de açıklanmaktadır. Kimi kaynaklara göre ise kebap Arap kökenli olan et yemeklerine verilen genel tanım olarak yer almaktadır. Sami kökenli dillerin ( Arapça, İbranice /Kenanca, Habeşçe, Akatça. ) büyük bir bölümünde bir kelime olarak “pişirilmiş, kızartılmış” manasına gelen kebabın, farklı sulu yemekler için de kullanılan bir isim olduğunu aslında unutmamak gerekir. Anadolu’ ya kebabın gelişinin ise Arap ülkelerinden ekip biçmek için Adana' ya göç eden fellahlar tarafından olduğu ifade edilmektedir ki öyle olmadığı ayan beyan ortadadır. Yanlıştır.

Türk mutfağının ayrılmaz bir parçasını oluşturan Döner Kebap’ın ilk izlerinin Orta Asya’da Lüle Kebap ismiyle görüldüğü ve bugünkü şekline Anadolu’da kavuştuğu varsayılmaktadır. Döner Kebap'a, henüz 18. yüzyılda, dikine dönen şişlere geçirilerek kızartılan koyun etinin bahsi geçen Anadolu seyahatnamelerinde değinildiğini bilmekteyiz.

Osmanlı Mutfağı konu olduğu zaman en büyük tartışma konularından biri de Osmanlı döneminde saray mutfağında Kebap olup olmadığı. Kaynaklara bakıldığında Fatih döneminden sonra mutfakta yer aldığı görülüyor. Saray Mutfağında olan kebaplardan biri ise yine yazılı kaynaklara göre Süd Kebabı yine bir şiş yardımıyla etin yavaş yavaş pişirilmesi ve pişerken etin yağının altta içi pirinç dolu tencere akması ve pilavında bu şekilde pişmesi olarak anlatılıyor. Bunun yanında Osmanlı Saray Mutfağına ait kaynaklarda kebap ile ilgili en ilginç noktalardan biri de kimi zaman etlerin şiş yerine patlıcanın sapına geçirilerek pişirilerek kebap yapılması. Buna bir örnekte defneyaprağının sapına et parçalarının geçirilerek pişirilip kebap yapılmasıdır.

Kuzu Kuşgömü / Kuşgomu ( The grilled marinated lamb fillet with pureed eggplant sauce )

Ülkemizin kurulu olduğu coğrafyanın insanoğlu kadar eski olması mutfak kültürümüzün de onlarca farklı medeniyetin etkisiyle gelişmesini sağlamıştır ki, bu da kebap kültürünü günümüz gelinen sürecinde de çeşitliliğiyle şüphesiz etkilemiştir. Kebap denince akla ilk olarak ızgara et çeşitleri gelmektedir. Onlarca farklı kebap çeşidi arasında en çok bilinen türlerin büyük bölümü ızgara şeklinde pişirilir. Yukarıda ifade ettiğim gibi “ Tas kebabı “ olarak örneklendirecek olursak, görüldüğü gibi tencerede sulu bir yemek olarak tüketilen ve en az ızgara çeşitleri kadar meşhur olan kebaplarımızda bulunmaktadır. Kebap ülkemizde bölge olarak oldukça geniş bir coğrafya ya yayılmıştır. Yöresel ve bölgesel farklılıklar göstermektedir. Kebap etinin işlenmesi ve pişirilmesinde yer alan farklılıklar kebap çeşitlerini zenginliğiyle oluşturmuştur. Sebzelerin, baharatların, yeşilliklerin, meyvelerinin kullanımı sayesinde onlarca lezzetli kebap çeşidimiz bulunmaktadır.

Türk Mutfağında Kebap

Kebapçılık konusunda Doğu Akdeniz bölgesinde merkez kentler Antakya, Adana, Tarsus ve Mersin’dir. Bu kentler içinde öncü konumda olan yerler ise Adana ve Tarsus’tur. Mersin ve Antakya’da kıyma kebabının hazırlık süreci Adana ve Tarsus ile benzer özellikler taşır. Bu kentlerde et, iki bıçak yardımıyla kıyma haline getirilir. Biri sivri, diğeri oval, yaklaşık 25-30 cm.lik bıçaklar çapraz tutularak kıyma işlemini gerçekleştirir.

Sonra kebap kıyması, al (kırmızı) biber veya toz biber ya da salçayla “avcarlanarak” (eti ezmeden yedirmek) acılı kıyma kebabı yapılır. İsteyen, baharatsız, yalnızca tuz koyarak acısız kıyma kebabı yapabilir. Sipariş gelince, dolapta bekleyen kebaplık eti çıkarıp, dövme demirden yapılmış yassı şişlere saplanır. Kebap ocağına atılır. Kor halindeki köz üstünde alt ve üst kısımları beşer saniyede bir çevrilerek pişirilirken, Adana’da tek şeritli, Gaziantep’te çift şeritli tırnaklı ekmeğe bastırılarak yağı alınır.

Kebabın yanında yeşillik olarak, kum soğan piyazı, maydanoz, tere, turp ve ezme yenir, şalgam suyu içilir. Yeşillikler masaya önceden konur, kebabın yanında ise mutlaka üstüne sıkılması için turunç verilir. Mersin bu iki bölgeye, kebapçılık açısından zayıf olmasına rağmen kısmi olarak benzer. Bu kenti, kebap kültürü açısından Adana, Tarsus ve Mersinli Araplar besler. Antakya’da tepsi kebabı, kâğıt kebabı, tavuk kebabı, ciğer kebabı vb. vardır, ancak klasik kebapçılık yönünden fazla gelişmemiştir. Bu bölgelerin ortak özelliği, kebaplarda erkek koyun etinin kullanılmasıdır.

Güneydoğu Anadolu bölgesinde kebaplık et, zırh ile çekilir. Zırh, tek tarafında tahta sapı olan 60 cm’lik yarım ay biçiminde dövme demirden bir bıçaktır.

Bir elle bıçağın sapından, diğer elle sırtından tutarak et üstünde ileri geri hareket ettirerek et kıyma haline getirilir. Et ezilmeden, buğday tanesi büyüklüğünde çekilir. Sonra kıymanın üstüne tuz serpip ezmeden harmanlanır. Bu kıymadan, acısız ve sebzeli olmak üzere iki tür kebap yapılır.

Acısız Kıyma KebabıKıymaya sadece tuz serpip yuvarlak şişlere, yuvarlak biçimde saplanır.
Sebzeli Kebap: Sade kebap kıymasına sarımsak, maydanoz, taze kırmızıbiber ve karabiber koyularak harmanlanır. Bu kebap, istendiği zaman hazırlanır.
Acılı KebapBöyle bir kebap yoktur. İsteğe göre ustalar, kebap kıymasına acı pul biber koyarak adına “acılı kebap” denen kebabı icat etmek zorunda kalmışlardır! Ayrıca bu işin gerçek ustaları “acılı kebap” yapmaktan da hoşlanmazlar. Çünkü sade kebap kıymasının içine koyulacak her şey, etin doğal tadını bozar. Güneydoğu Anadolu bölgesinde kebaplar erkek koyun etinden yapılır.

Kebap dövme şişinin biçimi Adana, Mersin, Tarsus ve Antakya’da yassı; Kilis, Gaziantep, Nizip, Urfa ve Birecik’te yuvarlaktır. Ve şiş biçimlerine bağlı olarak, kebap kıymaları yassı ve yuvarlak olarak saplanır. İlk kent grubunda kuşbaşı kebapları dörtgen, ikinci kent gurubunda ise altıgen dövme şişlere saplanır. Ayrıca bu illerde çok çeşitli fırın kebapları da mevcuttur.

Halep, Doğu Akdeniz ve Güneydoğu bölgelerini yemek kültürüyle besleyen en önemli kaynak kenttir. Gaziantep, Osmanlı döneminde Halep’in bir ilçesidir. Halep ile ilişkisini Kilis üzerinden kurar. Bu nedenle, bu kent, kendini Halep ve Kilis yemek kültürüyle zenginleştirmiştir. Kentin çevresiyle olan bu tarihsel bağı onun, kebapçılıkta çok zengin bir dünya yaratmasına yol açmıştır. Kirazdan yenidünyaya, patlıcandan kemeye kadar uzanan farklı kebap türleri vardır.

Kilis kebapçılığının komşu kentlerle benzerlikleri olmasına rağmen, kendine has, özgün kebapları vardır. Bunlar içinde ekşili kebap, oruk (ince bulgur ve kıyma karışımı, baharat, sarımsak) kebabı ve kibülmüşviye (et, böbrek yağı, bulgur ve baharat, bir tür közde pişen köfte) öne çıkan özgün tatlar arasında sayılabilir.

Nizip’in kebap kültürü ise, Gaziantep ile Birecik’in harmanlanmasından oluşmuştur.

Birecik’in kendine özgü sebze kebapları vardır. Mesela patlıcanlı kebap dendiği zaman akla Birecik gelir. Buranın patlıcanı lezzetli, kebaba uygun ve çekirdeksiz olur. Ustalar, patlıcan kebabı iyi olmadığı zaman; “Şimdi bir Birecik patlıcanı olsaydı ne iyi olurdu”, diye söylenirler

Frenk (domatesli) kebabı ve haşhaş kebabı da Birecik’te yaygın olarak yapılır. Kebabın yanında mevsimine göre pişmiş biber, domates ya da bol maydanozlu, sumaklı ve taze kırmızıbiberli soğan piyazı verilir. Urfa’da ise kuru soğan sofranın ek yemeğidir. Birecik, kebapçılıkta Urfa’yı beslemiş; fakat zamanla iş tersine dönmüştür. Buna rağmen, Birecik kebapçılıktaki özgün yerini korumaktadır. Arap coğrafyasında çalışan bizim en iyi kebap ustalarımız Antakya, Adana, Kilis, Gaziantep, Birecik ve Urfalıdır.

İstanbul’da kebapçılığın tarihi çok eskilere dayanır; minyatür, gravür ve kimi kadim kitaplar bunun tanığıdır. XIX. yüzyıl yaşantılarını bizlere kartpostallar aracılığıyla sunan görsel malzemelerde de kebapçı esnafına tanık olmaktayız. Bu kebapçılık, bildiğimiz kuşbaşı etin (koyun, tavşan, tavuk, sülün, güvercin, bıldırcın vb.) çeşitli biçimlerdeki demir şişlere geçirilerek közlenmesinden yapılan bir yiyecektir. Bu ana kebap türüne döner, köfteli kebaplar ve tandır kebaplarını ekleyebiliriz. Doğu Akdeniz ve Güneydoğu’nun kebabını İstanbul, ancak 1940’lı yıllarda tadacaktır.

İstanbul’a yerleşen güneyli kebapçıların yiyeceklerine, geldikleri kentlerin adı verilir. Bu isimlendirme, tamamen müşterilerin yakıştırmasıdır. Örneğin Adanalı ustanınkine, “Adana kebabı”; Urfalınınkine “Urfa kebabı” denir. Bu yakıştırma, giderek kebabın adını belirler hale gelir ve hatta kabul görür. Acısız kıyma kebabı “Urfa”, acılı kıyma kebabı ise “Adana” olur. Bu durum kendi bölgelerini dahi etkisi altına alır, iş “isim tescili”ne kadar varır. Bölge halkı ise İstanbul’da ortaya çıkan bu kavramlara rağmen kebabını yerel adıyla anar: Acılı kıyma kebabı, acısız kıyma kebabı vs.

Doğu Akdeniz ve Güneydoğu kebabın kendi bölgesinin dışındaki serüveninde en önemli ilk unsur, kebabın adının, ustaların geldiği kentlerle tanımlanmasıdır. Buna rağmen, ustalar kebapları yerel isimleriyle anma konusunda direnmişlerdir. Fakat uzun yıllar içinde durum öyle bir hal almıştır ki, Adana ve Urfa’da bile, İstanbul’da kondurulan adlar kullanılır olmuştur.

İyi kebap nasıl olur

Kebap yenirken ağızda lezzet bırakacak, doygunluk verecek, ama asla mideyi şişirmeyecek, ağırlaştırmayacak. Bunun gerçekleşebilmesi için etin seçimi önem kazanıyor. Kebaplarda kullanılacak en ideal et, çiftleşmemiş 1-1,5 yaşlarında dişi (şişek) veya erkek kuzu (toklu) etidir. Meslek erbapları arasında et konusunda gezinen inançlar vardır: Örneğin erkek kıvırcık iyi ettir, erkek karaman kötü ettir. Ancak, bu iki hayvan türü için de şu da söylenmelidir:

Bu hayvanların belirli dönemleri vardır ki, o zaman kesilirse etleri iyidir. Bu hayvanlar, küspe ya da şekerpancarıyla beslendiklerinde etleri çok gür olur, ancak tatsız olur. Eti, lezzetli kılan doğal beslenmedir.
Hayvanın en güzel bakımını kasap yapar, yani et kasaptan alınacak. Kuzu mezbahadan geldiğinde kasap etin kanlarını temizleyip dolapta bir gün dinlendirecek. Sonra kebapçı istediği eti alıp ayıklar, kuşbaşılık ve kıymalığı ayırır. Kuşbaşı, baharat, süt veya salçayla terbiye ister. Hatta bu et çok güzel olduğundan terbiyeye bile gerek yoktur.

Kebap kıyması kuzu kolu, döş eti ve kuyruk yağıyla hazırlanır. Kıymalık et zırh veya çapraz bıçakla çekilir, içine tuz katılıp sade kıyma kebabı hazırlanır. Acılı kıyma kebabı için dibekte dövülmüş kuru baş biber çekilir, kıymaya yedirilir. Sebzeli kebap için ise, sade kebap kıymasına maydanoz, sarımsak, kırmızıbiber, karabiber hepsi birlikte çekilip katılır. Kuşbaşılık (şiş) kebabın eti, kuzunun but ve sırtından (taraklık) seçilir.

Kebaplık etlerin öncelikle yağ ve sinirlerinden ayıklanması gerekir (Ancak, yağlı et sevenler, eti yağlı olarak doğrayabilirler.). Acısız kuşbaşılık etin terbiyesi için süt, soğan suyu, tuz, tane karabiber, defneyaprağı ve zeytinyağı gerekmektedir. Acılı kuşbaşılık etin terbiyesi için ise, domates-biber salçası, sarımsak, karabiber, kekik, yoğurt ve zeytinyağı gerekmektedir. Bu terbiyeli kebap etlerini bir gün buzdolabında bekletmek gerekir.

Yağlı kuşbaşılık et için ise, olduğu gibi kuşbaşılık yapıp, şişlere doğrudan takmak gerekir. Ateşteyken, son aşamada tuzunu ekip biraz daha pişirip yiyebilirsiniz.

Kebaplar, meşe kömüründe, kor ateş üzerinde pişirilmeli ve kebaplar, asla kurumamalıdır. Güzel kebap, yapıldığı gün yenendir. Çünkü et size ulaşana kadar zaten üzerinden en az iki-üç gün geçer, birkaç gün daha beklerse yenmez hale gelir.

Kötü Kebap

Bir kebabı iyi ya da kötü yapan, öncelikle etin seçimidir.
1. İyi besiye çekilmemiş büyük baş hayvan ve kuyrukyağı karışımı;
2. İyi besiye çekilmemiş küçükbaş hayvan ve kuyrukyağı karışımı;
3. Kaçak et ve dondurulmuş et, kuyruk yağı;
4. Hindi eti, salça, baharat ve ayçiçeği yağıyla terbiye edilmesi (kuzu şiş diye yutturulur);
5. Tavuk taşlığı, kuyrukyağı ve baharat karışımı (“Adana” ya da “Urfa” kebabı diye yuttururlar);
6. Soya, böbrek yağı, akciğer ve baharat.

Bu altı (örnekler çoğaltılabilir) et seçiminden de bırakın güzel ve lezzetli olmayı kebap bile yapılmamalıdır.

İlk üç kebap eti örneğinin ilk beş günlük serüvenini görelim

1. Gün sade kıyma, yani “Urfa” olarak çıkarılan et satılamadığında;
2. gün acı biber eklenerek “Adana”ya dönüşür, o gün de satılmazsa;
3. gün sarımsak, karabiber ve maydanoz eklenerek “beyti” olur, o da olmazsa;
4. gün domates ve salça eşliğinde “spesiyal sarma beyti”, o da gitmezse;
5. gün “Mis gibi et lahmacun oldu anasını satayım!” diyerek, “Bunu size mutlaka yedireceğim” derler! Ya da içli köfte içine basarlar!

Kısacası kebapçı, etini bir şekilde bitirir. Ne yazık ki bu uygulama yaygın olarak başvurulan bir yöntem ve bunların aralarında “iyi kebapçılar” da vardır.

Eski Kebapçılık

Eski kebapçılıkta et, kemiği çıkarılmış ama hiçbir işlem görmemiş vaziyette dükkânın önünde giriş kapısının sol tarafında çengele asılı durur. Duvara bitişik kebap ocağının yanında zom ve terazi vardır. Müşteri içeri girdiğinde yiyeceği kadar etin gramını söyler, kebapçı eti tartar, kıyma istiyorsa eti zoma koyar zırhla çeker (kıyma haline getirir), kuşbaşı ise eti tike tike (parça parça) edip şişe saplar, pişirir, müşteriye sunar. Bütün bu işlemler müşterinin sipariş verdiği anda yapılmaya başlanırdı.

Her kebabın kendine has bir yeme biçimi vardı, müşteri hangi kebabın yanında ne yenilip ne içileceğini bilirdi. Kebap ustası kebap tan anlamayana satış yapmak istemezdi. Mesela, patlıcan kebabının yanına cacık veya kebabın üzerine salça isteyeni “Yemesini bilmeyene ben kebap yapmam” diyerek dükkânından koyardı ya da nasıl yeneceğini öğretirdi.

Kebapçılıkta sakatat asla olmaz yani ciğer, dalak, yürek, böbrek pap ciğeri (akciğer) satmazlar, ayrıca da yasaktır. Sakatatçılar da et kebabı satamazlar.

Ciğer kebapçılarının en önemli özelliği, sabah saat 03-04 arası işe başlamalarıdır. 8.00-9.00 arasında işleri biter ve ertesi gün için hazırlık yaparlar, öğlen olmadan da kapatırlar.

Et kebapçıları ise sabah 9.00-10.00 arası hazırlık yapar, öğlen servisinden sonra 15.00- 16.00 arası kapatırlar. Ciğerci müşterileri daha çok sabah tarlaya giden köylüler, işçiler ve hamallardır.

Genelde bütün ciğer takımları kesimden hemen sonra ciğerciye gelir ve o gün biter. Ciğerler şişlere saplanmış durur. Ayrıca birkaç takım da tel dolapta, ehl-i keyif müşteriler için saklanır. Müşterileri geldiğinde, doğranıp şişe takılır ve pişirilir. Böyle yapıldığında ciğer kanını vermez, daha sulu ve canlı olur. Bu müşteriler genellikle iyi yerler ve ciğercinin hakkını fazlasıyla öderler. Ciğercide hemen hemen herkes ayakta, et kebapçısında ise daha çok oturarak yenir.

Kebap dükkânları, tıpkı fırınlarda olduğu gibi ahalinin eğlenerek karın doyurduğu mekânlardır. Buralarda hem sulu, hem ciddi fıkralar anlatılır; hafif ve ağır şakalar yapılır ve yapan da yapılan da bundan zevk alır.
Bir bakıma nükte, kebap kültürünün ayrılmaz bir parçasıdır.

Nitekim büyük şehirlerimizde de, Anadolu’nun çeşitli yerlerinden, binlerce yıllık pişirme gelenekleriyle gelip yerleşen kebapçı dükkânları, klasik lokantalarımızın sayılarını azaltmış; hatta piyasadan kovar olmuşlardır. Demek ki Anadolu Türk mutfağı, daha yüksek bir medeniyet ve zevkin, bir temsilcisi gibiydi.

Berfend BER - İstanbul 2013

Kebap ustası adayı işe çırak olarak başlar. Çırağın öncelikle şu işleri öğrenmesi gerekir

Getir-götür, kürek kemiğinden yapılmış sıyırıcı ile zomun (üzerinde etin ayıklanıp doğrandığı genellikle dişbudak veya ceviz ağacından yapılmış geniş et tezgâhı) kazınıp temizlenmesi, kömürü taşıyıp ocağın yakılması, boş şişlerin silinmesi, bıçakların bileylenmesidir. Ustanın gözüne girmeyi başarırsa yavaş yavaş kemik sıyırmasını da öğrenmeye başlar. Usta, çırağa kemikleri teslim ederken: “Sakın mundar etme” der.

Bu söz kemikten sıyrılan etin kararmaması içindir. Çıraklık, mesleğin belki de en zor dönemidir. Çalışma koşullarının güçlüğünün yanı sıra azar işitmek, alay edilmek, dayak ve küfür yemek de ustanın verdiği sevgi, şefkat ve eğitimin ayrılmaz bir parçasıdır. Koşullara dayanamayan kaçıp gider, ama mesleği öğrenmek isteyenler bütün bunlara katlanmak zorundadır. Çıraklıktan yetişmiş, mesleğin her aşamasından geçmiş ustaların unutamadıkları anıları genellikle hep çıraklık dönemlerine aittir.

Çıraklıktan sonra zomcu olunur. Zomcu, önce kebabın sebzesini, piyazını (soğan ve maydanoz çırpmak gibi) hazırlar, şişlere domates ve biber saplar, kıymalık etleri çiğnetmeden (ezmeden) zırhla (eti kıyma haline getirmek için kullanılan eğri ve büyük bir bıçak türü) zomun üstünde çeker yani kıyma haline getirir. Kıyma, tane tane olmak zorundadır. Ustalar ara sıra zomculara deneyimi artsın diye zomun üstüne yağlı kâğıt serer, üzerine etleri koyup kâğıdı kesmeden zırhlamasını isterler.

Eğer zomcu kâğıda zarar vermeden eti zırhlamayı başarırsa, ona iyi usta olacak gözüyle bakılır. Çünkü etin iyi zırhlanması iyi bir kebabın olmazsa olmaz koşuludur. İşinde iyi olan zomcular, kıyma kebaplarını şişe saplamaya başlar. Zaten eti iyi zırhlayan kişi artık ustalık aşamasına gelmiş sayılır. Sonraki aşama, kebabın şişlere saplanması ve pişirilmesidir.

Kıyma, şişe saplanırken nakış verilmesi (avuç içi ve parmakların yardımıyla kıymaya biçim verilmesi) hem görsel açıdan, hem de etin iyi pişmesi açısından önemlidir. Her ustanın kendine has nakış biçimi vardır, dikkatli bir göz bunu ayırabilir. Kim kimin ustası, nakışından belli olur. Ancak, kimi ustalar da kıyma kebabını, şişe nakışsız saplar. Bunun nedeni, nakış yapılırken elin daha çok ıslak olması, etin sürekli vıcıklanması kıyma kebabını, köfteye çevirir.

Ocakçının da kebabı kendine has pişirme üslubu vardır. Ocakçının en temel görevi şudur: Kebap pişerken, servisi açmak zorundadır. Pideyi ısıtacak ve kebabın yağını pideye basacak. Kebap sulu pişirilirse, lezzeti yerinde olur. Eski ustalar; “Kebap deyince, ağız’a işeyecek” derler.

Usta nasıl bir yol izliyorsa, kalfa da aynısını uygular. Kalfa, ustalığa geçtiğinde asla ustasına saygısızlık etmeden kişisel üslubunu işine yansıtmaya başlar.

Kebap ustası aynı zamanda iyi bir kasaptır da. Eti en ince sinirlerine kadar ayıklar. Bunun tersini söylemek de mümkündür; yani iyi bir kasaptan iyi bir kebapçı olabilir. İyi bir kasap, kebap ustasının gösterdiği ince işçiliği ancak zamanla kavrayabilir.

Et kasaptan bütün halde gelir, zomun üzerinde cinsine ve kullanılacağı yere göre ayrılır. Küşneme, gülle, incik, uyluk, taraklık, gerdan, döş vs. Etler en ince zarına kadar temizlenir, sinir kalmayacak şekilde ayıklanır. Taraklık et ile küşneme ayrı ayrı kuşbaşı yapılır, terbiye edilir veya sade olarak bırakılır. Uyluk etinden ve güllesinden külbastı ve köfte yapılır. Döş, gerdan, kuyruk ve kol etinden de zırh kıyması yapılır. Sonra etlerin kuşbaşı ve külbastılar haricindekiler ayrı ayrı kaplara konur, kaldırılır.

Kebaplar mevsime göre çeşitlilik gösterir. Yapımında sebze ve meyve kullanılan kebapların (patlıcanlı, yenidünyalı, kirazlı vb.) yapılma zamanlan, bunların yetiştikleri mevsimlerdir. Seracılığın gelişmesiyle beraber artık her mevsim istediğimiz sebzeyi rahatlıkla bulabiliyoruz, ama lezzet açısından sebzeli kebabı zamanında yemek en doğrusudur. Kebaplara eşlik eden salatalık sebzelerinin de, mevsimlik olmasına dikkat edilmesi, kebabın lezzetini arttırır. Örneğin kışın domatesli kebabı yememeli; kış ve bahar için doğru tercih acılı veya acısız kıyma kebabının yanında ise turp, kuru soğan, tere, maydanoz, marul yenebilir.

History of Turkish Kebab

The typical Turkish meat item is Kebab. The popular varieties of kebabs are the `sis` kebabs and the `doner` kebabs. Sis kebabs are grilled pieces of skewered meat. Doner kebabs are made by stacking alternate layers of ground meat and sliced leg of lamb and grilling them over a slow fire. The fine taste of kebabs really depends on the breed of cattle or sheep rather than the chef or the recipe.

According to the dictionary of Turkish Language Institution, kebab means meat that is cooked without water directly in fire or inside a pot. Whereas, the definition of kebab as all of us understand today includes tomato and pepper. The word of kebab originates from the word “kabuba” meaning barbecuing in Sumerian language.

According to some sources, kebab is the general definition given to the Arabian originated meat dishes.

In these stories, it is told that kebab was brought to Anatolia by fellahs migrating to Adana from Arabian countries for the purpose of cultivating. In some history books, it is written that Persian king Darius displayed his power to his soldiers by fitting grilled meat on a thick skewer.

In human history, catering culture has been formed by multi stage transitions and kebab has developed in parallel with that. In the early migrant societies, it is seen that people were collectors and especially women tried to live by the herbs they collect from the nature until people learn to hunt. Men began to hunt when their physical power increased and they ate the meat they hunted in a raw state and afterwards by the discovery of fire and trial-and-error method, they ate the meat after cooking.

When human communities began to sacrifice animals for their gods according to their beliefs, the meat eating and cooking techniques began to advance. The technique of meat pounding and cutting into small pieces resulting in minced meat as we call today began to develop in that period. It is not false to say that kebab cooking technique emerged in that period. To summarize, kebab taking place in catering culture today was begun by the discovery of fire in human history and developed by the usage of spices and increase of meat cooking techniques. Kebabs based on minced meat and kebabs with vegetables was born in those periods and enhanced to take their present form. The presence of spices taking place in kebab is much older.

Possibly one of the most international ubiquitous Turkish dish is the kebab. These are a great example of both variety and simplicity in action. They are made from either plain or marinated meat which is then either stewed or grilled – most commonly grilled in the West. In Turkey, each district in the country has its own special recipe.

The ‘Sis kebab’, which is famous the world-around is made from pieces of lamb threaded on a skewer and griller over charcoal, then there’s the ‘Doner kebab’ which is made from a roll of lamb on a vertical skewer turning parallel to a hot grill, and these are just two of the most popular versions.

Kaynak / Source

- M. Zeki Oral - Selçuk Devri Yemekleri ve Ekmekleri / Foods and Breads of the Selçuk (Seljuk) Period
- Phil. Dr. Hamit Zübeyır Koşay - Eski Türkler’in Ana Yurdu ve Yemek Adları / The Homeland of the Old Turks and Names of Their Foods
- Prof. Dr. Bahaeddin Ögel - Türk Mutfağının Gelişmesi ve Türk Tarihi / The Development of Turkish Cuisine and Historical Turkish Traditions
- Musa Dağdeviren ( Yemek Uzmanı, Çiya Kebap ve Lokantalarının sahibi./ Food specialist and owner of Çiya Restaurant ) - Kebap Kültüründe Bölgesel Farklılıklar / Regional Differences in Kebab Cuisine
- Sahan
- Berfend

History of Turkish Kebab

2013-06-20T07:16:00.001-07:00

The typical Turkish meat item is Kebab. The popular varieties of kebabs are the `sis` kebabs and the `doner` kebabs. Sis kebabs are grilled pieces of skewered meat. Doner kebabs are made by stacking alternate layers of ground meat and sliced leg of lamb and grilling them over a slow fire. The fine taste of kebabs really depends on the breed of cattle or sheep rather than the chef or the recipe.

According to the dictionary of Turkish Language Institution, kebab means meat that is cooked without water directly in fire or inside a pot. Whereas, the definition of kebab as all of us understand today includes tomato and pepper. The word of kebab originates from the word “kabuba” meaning barbecuing in Sumerian language.

When human communities began to sacrifice animals for their gods according to their beliefs, the meat eating and cooking techniques began to advance. The technique of meat pounding and cutting into small pieces resulting in minced meat as we call today began to develop in that period. It is not false to say that kebab cooking technique emerged in that period. To summarize, kebab taking place in catering culture today was begun by the discovery of fire in human history and developed by the usage of spices and increase of meat cooking techniques. Kebabs based on minced meat and kebabs with vegetables was born in those periods and enhanced to take their present form. The presence of spices taking place in kebab is much older.

Kaynak / Source
- M. Zeki Oral - Selçuk Devri Yemekleri ve Ekmekleri / Foods and Breads of the Selçuk (Seljuk) Period
- Phil. Dr. Hamit Zübeyır Koşay - Eski Türkler’in Ana Yurdu ve Yemek Adları / The Homeland of the Old Turks and Names of Their Foods
- Prof. Dr. Bahaeddin Ögel - Türk Mutfağının Gelişmesi ve Türk Tarihi / The Development of Turkish Cuisine and Historical Turkish Traditions
- Musa Dağdeviren ( Yemek Uzmanı, Çiya Kebap ve Lokantalarının sahibi./ Food specialist and owner of Çiya Restaurant ) - Kebap Kültüründe Bölgesel Farklılıklar / Regional Differences in Kebab Cuisine
- Sahan
- Berfend BER

Şili Mutfağı / Chilean Cuisine

2013-05-17T06:36:00.000-07:00

Berfend BER - Şili, kuzeyde Peru, kuzey doğuda Bolivya ve doğuda Arjantin ile komşudur. Batısı ise boydan boya Pasifik Okyanusu kıyısıdır. İsmi Aymara dilinde "Dünyanın bitimi" anlamında chilli kelimesinden gelen İnka Krallığının azami genişliği bugünkü Santiago'ya ulaşan ülke Şili’dir. Çünkü, nüfusun en sık olarak bulunduğu yer, başkenti Santiago ve çevresidir. Toplam nüfusun neredeyse yarısı bu bölgede yaşar. Şili halkının % 90'ını ataları Avrupalı olanlarla, Avrupalı ve Kızılderili karışımı olan melezler oluşturur.

Şili mutfağını, 16. yy gelmeye başlayan İspanyolların mutfağı ve Mapuçe gibi Şili yurdunda yaşamış toplulukların geleneksel yemekleri oluşturur. Daha sonra İtalyan ve Alman göçleri de çeşitli biçimde bu mutfağı etkilemiş, zenginlik kazandırmıştır. Hatta 20. yy da Fransız mutfağı Şili mutfağı üzerinde etkili olmuştur. Fransız mutfağının Şili mutfağına olan bu etkisiyle Crillo isimli Şili yemek tarzını oluşturmuştur. Bu çeşitlilik içersindeki Şili Yemeklerine dünyaca ünlü enfes Şili şarapları ile Şili’nin ulusal içkisi olan pisco (üzüm brendisi) eşlik etmektedir.

Şililer çoğunlukta kahvaltıyı ekmek, tereyağı ve reçel, beraberinde içecek olarak da çay ve kahve ile geçiştirirler. Kıyma, soğan, zeytin, kuru üzüm, katı yumurtayla yapılan börek ( Empanadas ) sabah kahvaltılarının gözdesidir. Santiago’ya özgü, bizim pideye benzer.

Pebre sosu

Empanadasın yanında " Pebre sosu " tercih edilir. Pebre Şili’ye ait domates, soğan, sıvı yağ, biber ve kişnişle hazırlanan geleneksel lezzetli bir sostur. Küçük bardağa benzeyen cam kaplarda sunulur ve çay kaşığı benzeri kaşıklar ile alınır. Empanadasların içine katılarak zaten leziz olan empanadasları daha lezzetli hâle getirir.

Öğle öğünleri de bir şekilde geçiştirmedir.

Şair Pablo Neruda

En önemli yemek vakitleri tüm yemek çeşidinin zenginliğiyle Akşam öğünüdür. Geleneksel Şili yemekleri daha çok deniz ürünleri olarak, sevilenler listesinin başında gelir. Şair Nazım Hikmet`in ölümünden sonra yazdığı "Nazım`a Bir Güz Çelengi" isimli şiiri ile bilinen, ölümünden 40 yıl sonra zehirlendiği iddiası ile 8 Nisan 2013 tarihinde mezarı açılan, 1971 yılında edebiyat dalında Nobel Ödülü alan Ünlü şair Pablo Neruda'nın "Yılan Balığı Çorbası Kasidesi"yle ölümsüzleştirdiği " Caldillo de congrio " ( Yılan balığı çorbası ) yemeği en ünlü yemeklerindendir. Kaside de, yemeğin nasıl yapılacağını şair Pablo Neruda tarif eder. Şilililer bu kasideyi ezbere bilir. Bu çorba Orta Şili'de kıyı boyunca tüm restaurantların mönüsünde bulunur. Kil tabak içersinde sıcak olarak servis edilir. Caldillo de congrio Şili'nin güneyinde çeşitli şekillerde de hazırlanır.Yılan balığı aynı zamanda kızartılarak da yenir. Şilililer ülkelerini ziyaret edenlere; "Eğer yılanbalığını tatmadıysanız Şili'yi görmüş sayılmazsınız" derler.

Yılan balığı

Şili mutfağında deniz ürünlerinin devamında tahıl ve sebzeler ağırlıktadır. Kırmızı et yemekleri mönülerinde kısıtlıdır. Ana malzemeleri bal kabağı, domates, barbunya, mısır, kurutulmuş portakal, pul biber, soğan, sarımsak ve fesleğen olan " Porotos Granados " yemeğinin tarihi İspanya sömürgesi öncesi döneme dayanır. Bizlerin benzer kuru fasülyemizle paylaştığımız hislerin aynısını Şilililer de Porotos Granados yemeği ile paylaşırlar. Çok severek bolca tüketirler.

Cazuela

Geleneksel olarak yemeğin önce suyu ile sebzelerinin yenilip, daha sonra asıl lezzeti olan etini yedikleri " Cazuela" yemekleri çok sevilir. İspanyol mutfağının etkisinde Cazuela tencere yemeklerinin ortak adıdır. Tavuk, hindi ya da biftek ana malzemeleriyle çeşitleri yapılan Cazuelanın içerisinde arpacık soğanı, bezelye, dilimlenmiş havuç, Brüksel lahanası, tatlı mısır ve küçük bir parça bal kabağı bulunur.

İnce ekmek dilimlerinin arasına dilimlenmiş domates, söğüş et, haşlanmış taze fasulye, acı yeşilbiber, mayonez, avokado, hardal konarak yapılan " Chacerepo " en popüler sandviçleridir.

Kuzu eti genelde Şili'de ihraç edilmesine rağmen azda olsa tüketilir." Şişte kuzu ", Patagonya'nın gözde yemeklerindendir. 6 aylık kuzu, ortadan ikiye bölünerek bütün halinde şişlere geçirilip ateşe meyilli şekilde konarak, dört saatte kızartılır.

Ana Bölgelerde Popüler Yemekleri

Şili kuzey bölgesinin en geleneksel yemeklerinden bazıları şunlardır. Ensalada de papas al somon (somon lu patates salatası ), conchas de camarones ( karides ), caldo de congrio al vino ( meşhur yılan balığı çorbası/yahnisinin şarap ve midye ile istiridye eklentisiyle yapılanı ), cazuela marina ( güveç), ensalada chilena nortina ( Şili Nortina salatası )

Güney bölgesinin ise; sopa de ostras (istiridye çorbası), arrollado de chancho (rulo domuz eti ), pastel de pescado (balık böreği), curanto ( kabuklu deniz ürünleri, patates ve çeşitli sebzeler ile toprağa kazılmış derin çukur içersinde yakılan ateşin korunda hazırlanan geleneksel yemek ) , asado de cordero ( kuzu kızartma ), empanadas ( pide ) ve chapaleles ( patates ve buğday unundan yapılan hamur işi ) yemekleridir. Murta con membrillo ( ayva ve guava çilek ile yapılan tatlı, reçel ), brazo de reina ( kraliçe kolu anlamında rulo pasta ) ve empanadas de manzana ( empenadasın içinin tarçınlı elma ve şeker ile yapılması ), geleneksel tatlılarıdır.

Merkezi bölgenin en geleneksel yemeklerinden bazıları şunlardır: Humitas ( Meksika Tamalesi gibi ), pantrucas ( köfteli hamur çorbası ) , charquican ( dana yahni ) , pastel de choclo ( mısır böreği ), sopa de mariscos (deniz mahsulleri çorbası) ve Caldillo de congrio " ( Yılan balığı çorbası ). Leche asada ( krem karamel ) ve empolvados ( kurabiye ) Şili mutfağının bölgesel en tipik tatlılarından ikisidir.

Leche asada

Santiago usulü et rostosu olan " asado de cordero " karabiber ve tuz ile yenir. İçerisinde kesinlikle doğuya özgü baharatlar kullanılmaz.

" Cazuela Marina " yere yaklaşık bir metre derinliğinde kazılmış bir kuyunun en altına taşlar dizilmesiyle pişirilir. Yakılacaklar yerleştirilir, küp içinde hazırlanan yemek taşların üzerine konur. Küp, kırmızılaşıncaya kadar pişirilir. Aynı zamanda tencere de pişirilir. Cazuela için kullanılan malzemeler; midye, patates, çeşitli balıklar (isteğe göre), incir ve lahanadır. Yemekte önemli olan her şeyin eşit olarak karışmasıdır. Bir saat içersinde hazırlanır.

Yemeklerden sonra hazmettirici özelliği bulunan 23 hoş kokulu bitkinin alkol içinde marine edilmesiyle yapılan " Araucano bitter " içilir. Şili'de ki hemen hemen bütün restoranlarda yemek sonrası servis edilir.

Yüksek kaliteli kırmızı şaraplar dışında hibrid şaraplar da Şili’nin en iyi olduğu dallardan biridir. İlk bağların 1600'lü yıllarda İspanyollar tarafından kurulduğu bilinmektedir. Şarap üretiminin oldukça eski olduğu Şili'nin, 1980'li yıllarda yaptığı yenilenme ve geliştirme atağı nedeniyle "yenidünya" şarap üreticisi olarak kabul edilir.

Pais türü gibi yerel kırmızı üzümden yapılan şarapların üretimi yerini giderek daha yaygın türler olan Cabernet Sauvignon, Shiraz, Chardonnay, Sauvignon Blanc, Semillon, Gewürztraminer, Viognier ve Merlot'ya bırakır. Ancak ülkenin en önemli şaraplarına imza attığı kırmızı tür Fransız kökenli Carmenère'dir. Fransa'da Ekim aylarında olgunlaşan üzümler Şili'de güney yarı kürenin Kasım ayı olan Nisan'da (1 ay geç) hasat edilebilmesi nedeniyle Fransa'dan daha iyi sonuç verdiği kabul edilmektedir. Genellikle kırmızı türler Merkez Vadisinde yetiştirilmektedir.

Beyaz üzümlerin yetişmesinde, uygun iklimi olan, yüksek rakımlı ve serin Casablanca Vadisi tercih edilir.

Teknolojiye çok açık olan Şilili üreticiler, şarap yapım tekniklerinin de hemen hepsini kullanmaktadır. Meşe fıçıda bekletilmiş şaraplardan, geç hasat ürünlerine kadar çok farklı türde üretim yapılmaktadır.

Chilean Cuisine

Chilean sea food

The cuisine of Chile started being created by the indigenous people from the Chilean region, and it continued being molded by the subsequent historical events, such as the Spanish colonizers, and later the European immigrants, from countries such as France, Germany, or Italy. The Spanish colonizers had the greatest impact in the cuisine of this country, and their influence can be noticed in many of its dishes.

Chilean Gastronomy and Spanish Colonizers

The Spanish colonizers brought ingredients that as time passed by became a basic part of the cuisine of Chile. Among the main ingredients the Spanish brought there is the cows and the wheat, today fundamental in the gastronomy of this country. The Spanish colonizers also included the pork, chicken and sheep in the cuisine of Chile.

Sometime later, the gastronomy of Chile also started including some ingredients that came from Central America, such as melons, goose, and turkey. And sometime after this the dishes started to become more elaborated and refined, when cooks had to serve special dinners for aristocratic parties.

More New Ingredients in the Chilean Cuisine

After this, tea and coffee were introduced to Chile and with them new beverages started becoming popular. Mate was the typical beverage so far, and although these new drinks gained much popularity, mate always continued being popular (and is the most traditional beverage of Uruguay and Argentina). During this period of time wines started becoming more important and refined as well.

La Joya del Mar ( The Jewel of the Sea )

During the 20th century, the Chilean gastronomy incorporated elements from other European countries, especially France, and also during this century “fast foods” were added to the popular cuisine of this country as well.

The Chilean food is characterized by a fusion of different European cuisines, specially the Spanish one, along with Chilean traditional foods and ingredients. Also, the geographic characteristics of Chile have an important impact on the foods of this country: due to its long coastline there’s an important amount and variety of sea products included in the traditional Chilean foods.
But seafood is not all that can be found in Chile: there’s an amazing variety of products of all kinds which allow the cuisine of this country to be very varied.

Popular Dishes in the Main Regions

Some of the most traditional foods of the northern area of Chile are: ensalada de papas al salmon (potatoes with salmon salad), conchas de camarones (shrimp shells), caldo de congrio al vino (conger with wine soup), cazuela marina (marine casserole), and ensalada chilena nortina among many others.

Among the most traditional foods of the southern region we can find: sopa de ostras (oyster soup), arrollado de chancho (pork roll), pastel de pescado (fish pie), curanto, asado de cordero (rosted lamb), empanadas, and chapaleles. Some typical desserts are: murta con membrillo, brazo de reina, and empanadas de manzana.

Some of the most traditional foods of the central region include: humitas, pantrucas, charquican, pastel de choclo (corn pie) and sopa de mariscos (seafood soup). Leche asada and empolvados are two of the most typical desserts of this region of Chile.

1- Empanada de pino(made from scratch in wood fired oven)the very best!2- Empanada de pino and Chupe De Locos(Locos is abalone this is baked in a cheesy sauce)3- Empanada de pino and pebre4- Cazuela de ave(chicken soup)5- Not typical,but homemade pasta and mushroom sauce and smoked salmon sauce6- Baked apple with cinnamon wine reduction sauce7- Baked apple with cinnamon wine reduction sauce8- Tray of lovely Pisco sours

Poem Pablo Neruda

Pablo Neruda dedicated an ode to it that made it forever famous, especially in Isla Negra, where the poet lived. However, this soup is served all along the coast in Central Chile and even a little farther south of Talcahuano. Invigorating and not at all heavy, there is a variety of ways to prepare it, but it is always steaming hot and served in a clay dish, accompanied with mussels and clams in addition to a good white wine to honor it.

Kaynak / Source

- Berfend BER

- Chileansfood.com

Fotoğraflar / Photos

- rsaezn's
- Satyr0mix

Kokoreç / Kokorec - Muhittin Bağrıyanık ile röportaj / röportage with Muhittin Bagriyanik

2013-05-14T01:44:00.000-07:00

Berfend BER - ABD'nin New Jersey eyaletinde açmış bulunduğu restaurantında ülkemiz geleneksel sokak yiyeceği kokoreç’i lezzeti ile ön plana çıkartarak 4 yıldır Amerikalı tutkunlarını oluşturan Muhittin Bağrıyanık başarısının sırrını milliyetçiliğinin kuvvetinden aldığını ifade etmektedir.

Özellikle kokoreç ile birlikte Türk balıklarını da Amerikalılara sevdiren Muhittin Bağrıyanık çok sevdiği ülkesinden ve tüm sevdiklerinden ayrılarak Amerika’ya gidişini, 1980’li yılların devam eden kargaşasından kurtulmak ve kendi yaşamsal istikrarını dürüstlüğü ve erdemiyle idame edebilme amacıyla hedeflemiş.

İlk mesleki deneyiminin sıkıntılı yıllarından sonra bu gurbet topraklarda ülkem adına da neler yapabilirim diye düşünmüş ve 2000 ‘li yıllardan itibaren Türk balıkçılığını büyük bir ülkü ile yapmaya başlamış.

Muhittin Bağrıyanık

“ Ben Türk balık ve kokoreç ürünleriyle 13 yıldır uğraşmasaydım, 3 yıl Amerikan deniz ürünleriyle ticaret yapmış olsaydım, ayni eş değerde gelire sahip olurdum. ( bu kelimelerimin içerisinde sayfalar yetmeyecek kadar, anlatmayla bitiremeyeceğim kelimeler vardır... ) Ben bunu niye söyledim... Anlayan anlar, anlamayan da gurura bak der geçer...

Bizim zamanımızdaki mertlik ve milliyetçiliğin kuvvetini görsünler diye söylemekteyim ...“

Diyecek kadar da ülkesine olan bağlılığını yüreğiyle ortaya koymaktadır.

Değerli kardeşim Muhittin Bağrıyanık yazılarımın takipçisi. Öyle ki kendi web sitelerine, ilgi ve nezaketiyle benim sitemin web link adresini koymak üzere istekte bulunmuş, bu vesileyle tanıştığım benim için özel bir şahsiyettir.

- Kaç yıldır Amerika’da sınız?

- Ben, 24 senedir Amerika'dayım.

- Evli misiniz?

- Eşimden ayrıldım, üç çocuk babasıyım.

- Esas mesleğiniz?

- Elektrik teknisyeniyim. Bakanlıktan müteahhit karneli mutehhait olup bu sebeple de Amerika’ya yerleşmiş bir kişiyim.

- Gelme sebebiniz?

- Türkiye’den gelişimin en önemli sebebi; özellikle o yıllarda ülkemizin kötü yönetimi ve bürokratlarımızın dürüst olmayışı bana bu göçü yaptırmıştır. Bizim gibi dürüst insanlara yer yoktu, ya başınız dürüstlükten belaya girecektir ya da sizde dürüstlükten çıkıp üçkâğıtçı olacaktınız… Son seçiminiz ise geride bırakacağınız, sevdiklerinizi göğsünüze basıp ülkeyi terk etmek olmalıydı... Bende son seçimi yaptım ve ülkemi terk ettim. Buralarda gene tüm zorluklara rağmen müteahhitlik yaparak hayatımı geçindirmeye çalıştım. Çok zordu… Ta ki, 1996 yılına kadar. Yalnızlık ve kültür ayrılığı ve 3 çocuğun yükü ile müteahhitlikten battım. Tüm çabalamama rağmen, maalesef ailem dağıldı. Ben dağıldım… Sonrasında kalp krizi devamında açık kalp ameliyatı ve yüksek bir sinir bunalımına girerek, yalnızlığım başladı.

- Yalnızlığım başladı derken…

- 4 yıllık bir serseri yaşamım… Tek başıma… Evime ara sıra uğruyor ailemin ihtiyaçlarını zor da olsa görüyordum…

- Peki ya sonra ne oldu da bu günlerinize geldiniz?

- Evet, 4 yıllık bu serseri yaşamım sanki bir inziva dönemiydi. Amerika’yı öğrenmiştim. Bu süreç uzun olsa da tekrar, bir şekilde kendimi bulmuştum. Amerika’yı başarma isteğim de beni ticaret ile buluşturmuştu… O gündür, bugündür sene 2013… 2000 yılından bu yana Amerika da Türk balıkçılığı yapmaktayım. 150 kg balık satışıyla başladığım balık ticareti bugün, 150 Tonun üzerindedir. Bunun yanında son 4 yıldır da kokoreç isiyle uğraşmaktayım…

- Serseri veya inziva döneminizde hiç pişmanlık yaşadınız mı? Buralarda ne işim var dediniz mi?

- Kesinlikle hayır… Demiş olsaydım bugünkü yerime gelemezdim. Ben bir yola çıkmıştım. Hedefim vardı. Engeli ne pahasına olursa olsun erdemli bir şekilde varacağım yere bir Türk olarak başarım ile birlikte varmalıydım. Vardım da! Türk olarak.

- Kokoreç satma fikri nasıl doğdu?

- Bir Türk ürününe sahip çıkma fikrinden. Geleneksel Türk kültürleri ve ürünlerini devamlı uyanık yabancılar sahiplenerek kendi ülkelerine mal ediyorlardı. Bugün, ben gururla soyliyebilirim ki bir Türk ürününe sahip çıktım. Hem de bütünüyle…

- Nasıl?

- Amerikan Patent ve Ticaret Marka Ofisi tarafından Türk Kültürel Yemeği olarak tescillendirilerek. Patentini satın aldığım Türk kokorecini benden başkası üretemez benden başkası da satamaz, bu ülkede.

- Peki, Amerikalılar sevdi mi kokoreci?

- Sevmez olurlar mı? Hem de nasıl? Bu lezzeti reddeden bir Amerikalıya rastlamadım. Başlangıcında Amerika da yaşayan Türk toplumunun özlemini giderdik. O dönemlerde Türkiye’den getiriyordum. Ülkemizdeki sap hastalığı dolayısıyla kokoreçte başıma gelmeyen hiç bir zorluk kalmadı. Yılmadım ve pes etmedim aradan gecen 4 yılda kokorecin imalatını yapacağım diye de yarım milyon civarında zarar ettim genede bırakmadım.

- Bugün kokoreci kendiniz imal ediyorsunuz…

- Evet, Bugün New Jersey’de USDA ve FDA tarafından onaylanarak çok incelik ile hazırlanmış HACCP planımız doğrultusunda tesislerimizde üretiyoruz…

- Hedefiniz nedir?

- " Türk Kültürel Yemeği " olarak tescillenen kokorecimizi öncelikle Amerika ve Kanada olmak üzere, yakın zamanda dünyada evrensel yiyecek haline getirmeyi hedefliyoruz. Hedeflerimiz arasında Türkiye'den ve Avrupa'dan gelen kokoreç taleplerini de ilk planda tutmak yer alıyor.

- Avrupa'dan gelen talepler dediniz. Avrupa birliğinin yasağına rağmen mi?

- Amerika'da bunu başardık. Bundan sonra Türkiye'den Avrupa Birliği'ne gönderemediğimiz kokoreci, Avrupa birliği üye ülkeleri Amerika'dan alsınlar… Biz ihraç edebiliriz. Türk balıkları ve Türk kokorecini bütün Amerika’da bulunan birçok ülke vatandaşına yedirebiliyoruz. Türklerin bir "Allah razı olsun! " kelimesi binleri buluyor. Bu binlerce uzaklıkta olup da ülke hasretini birçok ülke vatandaşımıza hissettirmiyoruz, buda bana ayrı bir haz veriyor, bu gün...

- Mutlu musunuz?

- Ben Amerika’daki tek Türk balık satıcısı, tek Türk kokoreç imalatçısıyım ve önderliğini yaptığım tek Türk özel derneği www.meatandfish.org olarak da Amerika da hizmet etmekteyiz, benim bu hikâyem girişimciliğimin “mutluluklarla dolu” bir hikâyesidir. Ben hiç bir bürokrattan fayda görmedim. Bırakın faydayı bana verdikleri zararları saysam ağlarsınız. Bu topraklarda Türk milliyetçiliğimin sevgisiyle ömrümü tüketmekteyim. Bu sevgiyi kültürümden, islamiyetten ve şanlı tarihimden almaktayım ve bu şuurlada yoluma mutlulukla devam etmekteyim.

Berfend BER

berfend

Çin Mutfağı / Chinese Cuisine

2013-03-28T07:48:00.001-07:00

Berfend BER - Dünyanın yüzölçümü olarak en büyük dördüncü ülkesi olan Çin Halk Cumhuriyeti, Asya'da bulunan bir uzakdoğu ülkesidir. Kuzeyinde Moğolistan, kuzey doğusunda Rusya ve Kuzey Kore, doğusunda Sarı Deniz ve Doğu Çin Denizi, güney doğusunda Güney Çin Denizi, güneyde Vietnam, Laos, Myanmar (Burma), Hindistan, Bhutan ve Nepal, güney batıda Pakistan, Afganistan, Tacikistan, Kırgızistan ve Kazakistan ile çevrilidir.

Çok geniş bir coğrafi alana yayılması ve farklı yeryüzü şekillerini coğrafyasında barındırdığı için, iklimi bölgeler bazında son derece çeşitlilik göstermektedir. Çin nüfusunun %92'sini " Han " ulusu olarak bilinen etnik Çinliler, kalanını ise 55 etnik grup oluşturur. Toplam nüfusun yaklaşık üçte ikisi şehirlerin dışında yaşar.

Tarihler boyunca hızlı artan nüfusu Çin halkının beslenmesi için hep zor olmuştur. Günümüz Çin'de toplam nüfusun yaklaşık % 13'ü beslenme yetersizliği içersindedir. Su kirliliğinin de bir sorun olduğu Çin'de insanların gün be gün güvenli içme suyuna erişimi sağlanmaktadır. Çin'in sürekli yiyecek kıtlığı beslenme alışkanlıklarında yemeklik malzemelerinin en iyi kullanım uyumunu sağlamıştır. Özellikle etin kıt olması, küçük miktar et ile bol pirinç veya erişte ile karıştırılmış et yemeklerini ortaya çıkarmıştır. Çeşitli sebzelerin de eklenerek tavada kızartma, pişirme en yaygın yöntem oduğu gibi, asıl bunun nedeni ise hızlı bir şekilde pişirilen yemekte, pişirme yakıt tasarrufunun amaçlanması olmuştur.

Binlerce yıllık geleneksel yemek kültürüne sahip olan Çin mutfağı, yemeklerde 6 temel öğeyi esas alır. Bunlar; Renk, şekil, koku, tat, beslenme değeri ve duyu olarak manevi bir dengedir. Bu felsefe Çinlileri yedikleri gıdalar ile hayatlarında denge bulmayı teşvik eder. Hatta bunun içinde çaba harcarlar.

Çinliler için temel besin madde pirinçtir. Pirinç herhangi bir yemek ile servis edilebilir ve günde birkaç kez yenir. Bunun dışında kırmızı et, balık, tavuk, yeşil ve kök sebzeler yemeklerde en çok kullanılan malzemelerdir. Taze soğan, fasulye filizi, lahana, ve zencefil diğer geleneksel gıdalarıdır. Sebzeler de Çin yemeklerinde merkezi bir rol oynamaktadır. Yemeklerde genelde bolca baharat kullanılır. Soslar Çin mutfağının vazgeçilmezlerindendir. Özellikle Soya sosu çok kullanılmaktadır. Soya fasulyesinden elde edilen soya peyniri " tofu " Çin mutfağının gözdelerindendir. Çin insanı için önemli bir protein kaynağıdır. Bizde de yapılan mantının ana vatanı Çin olarak ifade edilmektedir. Sunghai yumurtası bir diğer önemli lezzettir.

Çin'liler de Kuzey Amerika ülke insanı gibi bilmediğiniz birçok gıdaları yemektedir. Köpek balığı yüzgeçleri, deniz yosunu, kurbağa, yılan, ve hatta köpek ve kedi eti yenir.

Egg rolls

Geleneksel Çin yemeklerinin oluşumunda farklı bölgesel zenginliği kendini gösterir. Güneyinde bulunan Kanton eyaleti hem " Kanton pişirme " hem de " Kanton yemekleri " olarak isimlendirilir. Kanton mutfağı, Çin'in bitmek tükenmek bilmeyen yemek kültürünün sadece bir parçasıdır. Dünyaya açılan Çin yemeklerinin noktası olarakta kabül edebiliriz. Dünyanın dört bir yanında Çin mutfağı adı altında bilinen yemeklerin çoğunun Kanton mutfağıdır. Hatta Amerika'da yerleşen pek çok göçmen de Çin'in bu bölgesindendir. Çin mutfağına düşkün Amerika'lıların da bilinen Çin pişirme ve yemekleri Kanton'dur. Tipik Kanton yemekleri wonton çorbası, yumurta rulo, tatlı ve ekşi domuz dur.

Kuzey Çin'in Mandarin eyaletinin "Mandarin mutfağı " erişte, köfte ve ince krep gibi buğday unu ile yapılan yemekleriyle öne çıkar. Dünyaca bu bölgenin en iyi bilinen yemeğidir

Çin'in doğu kıyısı Şangay'da pişirme yöntemleri ve güçlü aromalı sosları ile öne çıkar.

Iç Çin'de Siçuan eyaletinin mutfağı sıcak biber, sarımsak, soğan ve pırasa ile yapılan sıcak ve baharatlı yemekleri ile ünlüdür.

Çay, çoğu zaman yemek ile sunulan Çin'in ulusal içeceğidir.Çin'in yeşil çayları tüm dünyada meşhurdur.

Tipik bir Çin aile yemeği pilav veya erişte, çorba ve üç ya da dört sıcak yemeklerden oluşur. Özel davet yemeklerinde çeşitli soğuk mezeler sofradaki yerini alır..

Çin aperitif veya atıştırmalıklarına " dim sum " (kalbin dokunuşu) denir. Bunlar öğleden sonra ya da gece çay ile servis edilen lokmalık gıdalardır. Tipik dim sum köfte, karides topları ve böreği çeşitleridir.

Chinese Cuisine

wonton soup

Throughout its history, China's growing population has been difficult to feed. By A.D. 1000, China's population reached 100 million (more than one-third of the U.S. population in 2000). The Chinese constantly had to adapt new eating habits because of the scarcity of food. Meat was scarce, so dishes were created using small amounts of meat mixed with rice or noodles, both of which were more plentiful. Vegetables were added, and stir-frying, the most common method of cooking, became a way to conserve fuel by cooking food quickly.

Regional differences in cuisine became noticeable in the 1200s when invaders from neighboring Mongolia swept into China. Cooking styles and customs began to be exchanged between the two countries. As people traveled further from their homes, cooking methods and foods were shared among the different regions within China.

The Chinese eat many foods that are unfamiliar to North Americans. Shark fins, seaweed, frogs, snakes, and even dog and cat meat are eaten. However, the Chinese follow the spiritual teaching of balance signified by yin ("cool") and yang ("hot"). This philosophy encourages the Chinese to find a balance in their lives, including in the foods they eat. While preparing meals, the Chinese may strive to balance the color, texture, or types of food they choose to eat.

Rice is China's staple food. The Chinese word for rice is "fan" which also means "meal." Rice may be served with any meal, and is eaten several times a day. Scallions, bean sprouts, cabbage, and gingerroot are other traditional foods. Soybean curd, called tofu, is an important source of protein for the Chinese. Although the Chinese generally do not eat a lot of meat, pork and chicken are the most commonly eaten meats. Vegetables play a central role in Chinese cooking, too.

There are four main regional types of Chinese cooking. The cooking of Canton province in the south is called Cantonese cooking. It features rice and lightly seasoned stir-fried dishes. Because many Chinese immigrants to America came from this region, it is the type of Chinese cooking that is most widely known in the United States. Typical Cantonese dishes are wonton soup, egg rolls, and sweet and sour pork.

The Mandarin cuisine of Mandarin province in northern China features dishes made with wheat flour, such as noodles, dumplings, and thin pancakes. The best known dish from this region is Peking duck, a dish made up of roast duck and strips of crispy duck skin wrapped in thin pancakes. (Peking was the name of Beijing, the capital of China, until after the Cultural Revolution of the late 1960s. This traditional recipe is still known in the United States as "Peking duck.") Shanghai cooking, from China's east coast, emphasizes seafood and strong-flavored sauces. The cuisine of the Szechuan province in inland China is known for its hot and spicy dishes made with hot peppers, garlic, onions, and leeks. This type of cooking became popular in the United States in the 1990s.

Tea, the beverage offered at most meals, is China's national beverage. The most popular types of tea—green, black, and oolong—are commonly drunk plain, without milk or sugar added. Teacups have no handles or saucers.

Togetherness and cooperation is reflected in China's mealtime customs. A dish is never served to just one person, either at home or in a restaurant. Each person has his or her own plate, but everyone at the table shares food. Instead of a knife and fork, the Chinese eat with chopsticks, a pair of wooden sticks held in one hand. Food is cut into bite-size pieces while it is being prepared, so none of it has to be cut at the table. It is considered good manners to hold a bowl of rice up to your mouth with one hand. Chopsticks, held in the other hand, are used to help scoop the rice into the person's mouth. Drinking soup directly from the bowl is also an acceptable custom. It is rude, however, to leave chopsticks sticking straight up in a bowl of rice.

A typical family dinner consists of rice or noodles, soup, and three or four hot dishes. At a formal dinner, there will also be several cold appetizers.

A well-known type of Chinese snack is called dim sum ("touch of heart"). These are bite-size foods served with tea in midmorning, afternoon, or at night. Typical dim sum are filled dumplings, shrimp balls, and spring rolls (also called "egg rolls" in the U.S.). Wontons, which can be boiled in soup, are also served fried as dim sum.

Kaynak / Source
- Berfend BER
- Food in Every Country
Fotoğraflar / Photos
-The Drake Hotel

Bolivya Mutfağı / Bolivian Cuisine

2013-03-27T07:49:00.001-07:00

Berfend BER - Güney Amerika kıtasının orta kısmında yer alan Bolivya, Güney Amerika kıtasındaki en yoksul ülkelerden birisidir. Bolivya kuzeyinde ve doğusunda Brezilya, güneydoğusunda Paraguay, güneyinde Arjantin, güneybatısında Şili ve batısında Peru ile komşudur. Tropik iklim bölgesinin girişinde yer alan Bolivya'nın yüksek yaylalarında dikkate değer soğuklar; alçak bölgelerinde ise bunaltıcı sıcaklar göze çarpar.

Bolivya Güney Amerika ülkelerinin genelinde olduğu gibi ete dayalı bir mutfak kültürü hakimdir. Genellikle ana yemekleri mutlaka kırmızı et, tavuk veya balıktan oluşur. En yaygın kullanılan et, sığır etidir. Domuz eti kullanımı nadirdir. Kırsal bölgelerde kobay ( cuy ) ve tavşan ( conejo ) tüketilir. Bolivya mutfağında patates bolca kullanılmaktadır. Hatta Bolivya mutfağını "et ve patates" olarak adlandırabiliriz. Patatesin değişik çeşitleri, yumurta, siyah fasulye ve sebze karışımları etin yanına garnitür olarak tüketilir. Ayrıca yemekleri bolca baharatlıdır. Meksikalıların salsa sosuna oldukça benzeyen " llajhua " adı verilen çeşni sosları yemek eşliğinde yenir. Çok lezzetlidir.

Günümüzde Bolivya'da kızarmış tavuk çok popüler bir hızlı yemek yeme şeklidir. Kokusu Bolivya şehirlerinin sokaklarına adeta nüfus etmiştir.

Bolivya'da diğer And ülkeleri Peru, Kolombiya ve Ekvador insanları gibi, iyi bir kahvaltı ile güne başlayıp, ağırlıklı bir öğle yemeğiyle devam edip, hafif bir akşam yemeği ile günü bitirmeyi tercih ederler. Genellikle günün öğle yemeği, tüm aile birlikteliğiyle yenir.

Bolivya mutfağı kesinlikle dünyanın en iyi korunmuş sırlarından biridir denilmektedir. Bolivya mutfağından bazı lezzetler:

Pique a lo macho - İri parçalı etlerin ızgarada soğan, domates sosu ve patatesle beraber pişirilmesiyle yapılır.
Silpancho - Şinitzel tarzı bir biftek türü. Pilav ve patatesle servis edilir.
Anticucho - Bir tür et şiş. Patates ve baharatlı mısır sosuyla servis edilir.
Salchipapa - Bir tür kızarmış sosis.
Salteña - Fırınlanmış et ve patates. Özel acı sosuyla servis edilir.

Bolivya'nın geleneksel alkollü içkisi " chicha " dır. Mayalanmış mısırdan yapılır.

Bolivian Cuisine

The cuisine of Bolivia might be called the original "meat and potatoes" -- the latter (locally called papas from the Quechua) were first cultivated by the Inca before spreading throughout the world. The most common meat is beef, though chicken and llama are also easily found. Pork is relatively rare. Deep frying (chicharron) is a common method of cooking all sorts of meat, and fried chicken is a very popular quick dish; at times the smell permeates the streets of Bolivian cities. Guinea pigs (cuy) and rabbits (conejo) are eaten in rural areas. A common condiment served with Bolivian meals is llajhua, a spicy sauce similar to Mexican salsa.

Yucca

Like the people of the other nations of the Andean highlands such as Peru, Colombia and Ecuador, Bolivians prefer to eat a good breakfast, a massive lunch and a small dinner. As the main meal of the day, lunch is eaten with family whenever possible and often consists of soup, a main dish, and perhaps dessert.

The Bolivian cuisine is definitively one of the best-kept secrets in the world. The most traditional Bolivian dressing is the so called “Yajua” ... Anticucho: is a very thin sliced piece of heart of cow... Chicharron: fried pork pieces, which they usually eat with yucca and potato...
Pique: it is just a mixture of pieces of meet, sausages, French fries, paprika, tomato and onions, all of this with ketchup and mayonnaise on the top.... Charque: charque is a dehydrated meat of Llama...

Bolivia's traditional alcoholic drink is chicha, a whitish, sour brew made from fermented corn and drunk from a hemispherical bowl fashioned from a hollowed gourd (round-bottomed so you can't put it down). It's customary to spill a bit of chicha on the ground before and after drinking it as an offering to Pachamama, the Inca earth godess.

Singani is a grape liquor that's mixed with Sprite or ginger ale with lime garnish to make a cocktail called chuflay. There are a number of local beers, the largest being Paceña and its high-end brand Huari. El Inca is a very sweet low-alcohol beer. Orange Cocktails are a popular drink too!

Kaynak / Source
- Berfend BER
Fotoğraflar / Photos
- Saltysunshine

Nikaragua Mutfağı / Nicaraguan Cuisine

2013-03-26T07:48:00.000-07:00

Berfend BER - Büyük Okyanus'ta ve Karayip Denizi'ne kıyısı olan Nikaragua Orta Amerika'nın yüzölçümü olarak en büyük ülkesidir. Kuzeyde Honduras, güneyde Kosta Rika İle komşudur. Ülkenin batısı Büyük Okyanus, doğusu ise Karayip Denizi ile çevrilidir. Nikaragua'da genel olarak tropikal iklim hüküm sürmektedir. Kıyı kesimler daha ılımanken, iç kesimlere doğru gidildikçe daha serin ve yağışlı bir iklim görülür.

Nikaragua mutfağı çok geniş bir mutfak olmayıp, çevre ülkelerin ve Çin, Tay, Fransız, İtalyan, Latin Amerika ve İspanyol tariflerin karışımından oluşur.

Nikaragua mutfağında çoğunlukla yerel özellikle tropikal ürünler kullanılır. Bununla birlikte, tüm dünyada kullanılan domates, soğan, sarımsak, un, pirinç, portakal, hardal ve mayonez, süt, peynir, vanilya, tarçın, ve benzeri gıdaların kullanımı Nikaragua mutfağının dünya ile etkilenen karışım malzemeleridir.

Nikaragua mutfağının temeli yerel ürünü mısır olmakla birlikte bu coğrafyada bulunan tüm ülkeler gibi pirinç oldukça önemli bir besin kaynağıdır. Öyle ki kahvaltıda dahi pirinç pilavı tüketilmektedir.

Ülke mutfağının et yemekleri çok çeşitlidir. Bunun yanında bir çok sebze yemekleri de bulunur. Ancak çoğu yemek kızartılarak yapılır. Bu yemeklerden " Gallo Pinto " adı verilen fasulye ve kızarmış pirinçle hazırlanan yemekleri en ünlü ulusal yemekleridir.

Nikaragua'da ekmek yerine değişik bir muz cinsini kızartarak yaptıkları bir yiyecek daha çok tüketilir. Ekmekleri ise mısır unundan yapılır. Pide benzeri ekmekleri mozerella peyniri ve değişik peynir çeşitleriyle de yapılır. " Picadillo " adını verdikleri et, domates, soğan ve çeşitli baharatlarla pişirdikleri popüler yemekleri vardır. Ayrıca " Nactamales " adını verdikleri etli, baharatlı ve çeşitli sebzelerle pişirdikleri bir yemekleri çok tüketilen yemek çeşididir.

Atolillo ve Perrereque tatlıları Nikaragua mutfağının bilinen tatlılarıdır.

Ülkenin tropik meyveleri dolayısıyla meyve suları da oldukça lezzetlidir.

Bir çok çeşit geleneksel Nikaragua yemekleri vardır. Her bölgesinin, coğrafi ve kültürel özelliklerine göre, bu çeşitlilik kendini gösterir. Yemekleri, içecekleri ve tatlıları her bölgenin en özel lezzetleridir. Bu popüler lezzetlerinden bazıları şunlardır:

Nactamales - Nikaragua'nın tipik bir geleneksel yemeğidir. Hazırlanan et, domates, sarımsak ve çeşitli baharatlardan oluşan için, mısır hamurunun içerisinde muz yaprağı ile sarılıp, bağlanıp pişirilmesidir.

Vigorón - Bir başlangıç yemeğidir. Bir muz ağacı yaprağı üzerine konulan çoğunluğu doğranmış beyaz lahana, ve domatesten oluşan bir salata çeşidi.

Indio Viejo - Et, soğan, sarımsak, tatlı biber ve domates ile hazırlanmış soslu bulamaç vari, Nikaragua'nın geleneksel en sevilen yemeğidir.

Gallo Pinto - Bu yemek kırmızı fasulye ve beyaz pirinç ile hazırlanır. Nikaragua halkı tarafından üç öğünde yenilebilir.

Nicaraguan Cuisine

Food is the integral part of the country of Nicaragua. Nicaragua cuisine comprises of a mixture of Chinese, Thai, French, Italian, Latin American and Spanish recipes. The fundamental basis of Nicaraguan gastronomy has been corn. Thus, its wide usage and derivatives constitutes the culinary inheritance left by indigenous tribes that lived in the area. This fact explains the similarities between the typical Nicaraguan food and those of other countries in the Central American region and Mexico.

Corn, as ingredient, has many different uses: lots of drinks are made from corn, such as Chicha and Pinol; as well main dishes such as Nacatamal, Indio Viejo, and Sopa de Albondiga; and snacks and sweets such as Atolillo and Perrereque.

There are also other ingredients widely used in the Nicaraguan kitchen, mostly local, tropical products. Nevertheless, Nicaraguan culinary creativity is meticulous and open, which enables the utilization of ingredients used all around the world such as tomato, onion, garlic, flour, rice, orange, mustard and mayonnaise, milk and cheese, vanilla and cinnamon, and more.

There are a lot traditional Nicaraguan dishes. Each region, according to geographical and cultural characteristics, produced various dishes, drinks, and sweets. Some of the most popular delicacies are:

Nactamales - it is a typical traditional food of Nicaragua. It is made from smashed corn and potatoes covered in a banana leaf. This kind of food is ate along with pork meat, little tomato, garlic and salt.

Vigorón - originally from Granada, where it is deliciously prepared. A plate is covered with a part of a plantain tree leaf, on top of which yucca, chicharrón and a salad made out of cabbage and tomato is placed.

Indio Viejo - meat is prepared with onions, garlic, sweet pepper and tomato. In addition, some tortillas are put into water and this has to be ground until they form dough. The meat is shredded and then fried with vegetables, the dough, and orange juice. Finally, you add broth.

Oxtail Stew - it is also a traditional dish of Nicaragua, which is made from beef oxtails, beef stock, yellow onion, tomato, garlic. To make it more tasty hot sauce is added.

Gallo Pinto - this dish is made from red beans and white rice. This dish is edible by the people of Nicaragua thrice a day.

Picos - it is very simple to make this typical bread dough of Nicaragua. It is made from teaspoons of cane sugar and a powdery soft cheese.

Kaynak / Source
- Berfend BER
Fotoğraf / Photos
- Pleasure Palate

Kanada Mutfağı / Canadian Cuisine

2013-03-25T07:42:00.001-07:00

Berfend BER - Kanada, Kuzey Amerika kıtasının en kuzeyinde yer alan ülkedir. Güneyde ve kuzeybatıda ABD, batıda Büyük Okyanus, doğuda Atlas Okyanusu, kuzeyde Kuzey Kutup Denizi ile çevrilidir. Kanada dünyanın en büyük ikinci ülkesidir. Ülkenin tamamında kışlar soğuk ve yağışlı geçer. Özellikle kuzey kesimler aylarca kar altında kalır. Yazları ise sadece doğu ve batı sahil kesimleri 20°C ve yukarısını görebilmektedir. Ülkede dört değişik mevsim de yaşanmaktadır.

Turna Balığı

Geleneksel Kanada mutfağı, sebze ve tahıldan çok yerli av eti ve deniz ürünlerine dayanır. Bizon, karibu ve Kanada geyiği, domuz, sığır ve buffalo eti tüketilir. Balık çeşitleri ve haşlanmış veya ızgara ıstakoz ile istiridye tüketimi yaygındır. Özellikle beyaz balık, göl balığı, turna balığı tercihtir.

İstiridyeler

Kanada’da çok kaliteli peynirler, özellikle de çedar üretilir.

Kanada'da beslenme alışkanlığı, buna bağlı olarak yemek çeşitliliği büyük ölçüde bölgeye göre değişim gösterir. Genel olarak, Kanada mutfağında kuvvetli İngiliz etkilerini görmek ile birlikte Amerikan etkileri de vardır. Ayrıca Fransız bölgelerinde de Fransız mutfağının tüm güzellikleriyle karşılaşılır. Fransız bezelye çorbası, tourtières (etli börek), poutine (soslu ve lor peynirli patates kızartması), rapie pie (tüm nişastası alınmış, hamur kıvamında patates rendesiyle kaplanmış bir çeşit etli börek) gibi lezzetler. Ontario ve Waterloo bölgeleri ağırlıklı olarak Alman etkisi, Kanada'nın Batı illerinde, yine güçlü Alman etkisini görmekle birlikte İngiliz, Ukrayna, İtalyan, İskandinav ve Polonya mutfaklarının etkilerine sahiptir. Kanada'da Çin yemekleri taleple geniş bir çeşitlilik içersinde tüketilmektedir.

Putin

Quebec bölgesinde ,putın denilen patatesten yapılan yiyecekleri mevcuttur,kendi yörelerine ait bir peynir türüyle ,et suyu karıştırılarak kaynatılır ve kızartılan patatesin üstüne dökülüp servis edilir.

Kanadalılar günde üç öğün yemek yerler.

Kahvaltıda tahıl ve hamur işlerinin yanında meyve suyu, çay, kahve, sıcak çikolata içilir.Ayrıca sabah kahvaltılarında yedikleri kendilerine özgü bir reçelleri vardır. Bu reçel Kanada'da yetişen bir çam ağacından elde edilen bir Nepul şuruptur,reçel olarak sabah kahvaltılarının vazgeçilmezidir.

Öğle öğünlerinde birçok Kanada'lı çorba ya da bir sandviç tercih eder.

Akşam yemeği genellikle bölgeye göre değişim gösterir ancak domuz, tavuk, deniz ürünleri ya da sığır eti çeşitliliğinde yemeklerden oluşur.

Geleneksel günlere çok önem veren Kanada insanı, böylesi günlerde ziyafet sofrasını da çok özel yemek çeşitleri ile donatıyor. Bu yemekler daha çok "pea soup", "cipaille and sugar pie", "braised rabbit" ve "roast partnige" tır.

Ulusal içecekleri çavdar viskisidir.

Canadian Cuisine

Jiggs dinner

In the late 1400's, England and France had fierce battles over who would have the privilege of colonizing Canada. John Cabot, an English explorer, landed in Newfoundland in 1497. It wasn't until 1534 that Jacques Cartier began to explore Canada for France. Just as Canada was split in two, the cuisine of the country was as well.
You can still find a mixture of the colonial influences in many parts of Canada. For instance, the language of most Canadians is English, but when you visit Quebec, the language is still French. This is just one of the many differences you will find in the many regions of Canada.

Traditional Canadian Food ; The foods in Canada differ greatly depending on the region. In general, much of the traditional Canadian cuisine has strong British influences, but there are also American influences as well. These elements fluctuate depending on the season. French regions of Canada have very strong French influences in their foods. The foods commonly found in Canada include wild game and baked foods. Western provinces of Canada have strong German, British, Ukrainian, Italian, Scandinavian and Polish influences in their foods, while the region of Ontario and Waterloo feature a predominantly German influence. There is also a wide variety of Chinese food in Canada. Much like Americans, Canadians have three meals daily and have a breakfast of fruit juice, tea, coffee, hot chocolate, pastries and cold cereal. Lunch is around noon and many Canadians choose to have soup or a sandwich.
Dinner often depends on the region, but it might consist of pork, chicken, seafood or beef. Many Canadians serve gravy with potatoes prepared in a variety of ways.

Beans and toast - This is a simple meal of baked beans served with toasted bread.
Nanaimo bar - This Canadian dessert is named after the city of Nanaimo, British Columbia. It is made up of a layer of wafer crumb and is topped with icing after which it is smothered in chocolate.

Tourtiere

Tourtiere - Originally from Quebec, this meat pie is made of beef, veal or pork.
Figgy duff - This is a pudding found in Newfoundland. It is most often made of flour, sugar, raisins, molasses and butter and is then boiled in a bag.
Butter tarts - These sweets have filling made of eggs, butter and sugar, with pecans and raisins added for additional flavor.
Flipper pie - This is a Canadian meat pie made from the flippers of harp seals.
Oreilles de crisse - This dish is from Quebec and is made of pork jowls that have been deep fried and topped with maple syrup.
Poutine - This Canadian favorite is made up of cheese curds and gravy topped over fries.
Jiggs dinner - This is a very traditional meal. It is made of boiled potatoes, carrots, pickled salt beef, turnip, cabbage, dressing, bread pudding and cooked beef roast, chicken or turkey.
Montreal smoked meat sandwich - This favorite is served with pickles, coleslaw and potato chips.

Caesar - This is a commonly enjoyed cocktail that is made out of clamato juice, Tabasco sauce, Worcestershire sauce and vodka.
Canadian whisky - A whisky made in Canada.
Yukon Jack - This is a whisky based liqueur that is made in Canada.

Kaynak / Source
- worldwidewebawards.net
- Berfend BER
Fotoğraf / Photos
- Karma Tshering

Peru Mutfağı / Peruvian Cuisine

2013-03-22T06:56:00.002-07:00

Berfend BER - Peru, Güney Amerika'nın batısında yer alan bir ülkedir. Kuzeyde Ekvador ve Kolombiya, doğuda Brezilya, güneydoğuda Bolivya, güneyde Şili ve batıda Büyük Okyanus'la çevrilidir. Geniş bir iklim skalasına sahiptir. Okyanus boyunca yağışlı Tropikal iklim görülür. İç kesimlerdeki dağlık (And Dağları) kesimlerde ılıman ve neispeten kuru bir iklim hakimdir. Amazon ormanlarının olduğu bölgelerde ise yağışlı amazon iklim görülür.

Peru mutfağı oldukça geniş bir çeşitliliğe sahiptir. Ülkeyi uzun süre işgal altında tutan İspanyollardan ve Amerikan yerlilerinin mutfağının temel oluşturduğu mutfakta Asya ve Afrika mutfağından etkiler de görmek mümkündür. Zengin iklim koşullarının tarımsal ürün çeşitliliğini getirmesiyle, ülke mutfağında pek çok malzeme başarılı bir şekilde kullanılır. Deniz mahsulleri de ülke mutfağında büyük önem taşır. Peru mutfağının dünyada en tanınan yemeği de " Ceviche " adlı deniz mahsülü yemeğidir.

Ceviche, Limon veya laym (yeşil limon) suyu içinde marine edilerek bir nevi ‘pişirilen' çiğ balık yemeğidir. Ahtapottan yapılan ceviche de oldukça yaygındır. Yerli halk, denizden gelen ucuz ve bol bir gıda olan balık türlerini en kolay ‘pişirme' yöntemi olan asit içinde turşu gibi oldurmak tekniğini çok eskiden keşfetmişlerdir. Ancak İnka yerlileri bu yemeği hazırlarken limon veya laym değil, adına ‘tumbo' adı verilen bir meyvenin suyunu kullanırlarmış. Birer Akdeniz ürünü olan limon ve laym ise buralara İspanyollar tarafından getirildiğinden bunlar, giderek cevichenin hazırlanışında en temel malzeme halini almıştır.

Cevicheleri, geleneksel olarak üzerlerine ince ve uzun kıyılmış kuru soğan ile servis edilir. İçlerinde mutlaka adına aji denen acı biber halkaları da yer alır. Servis edilirken yanında bir dilim haşlanmış patates ve çok iri taneleri olan haşlanmış mısır konulur. Ancak son yıllarda cevichelere daha hafif bir alternatif olarak " tiradito" denilen bir çeşiti çıkmıştır. Daha ince kesilmiş çiğ balık dilimlerinin, soğansız ve acısız hazırlanmış halidir.

Levrek ve karides " Ceviche "

Malzemeler:
* 1/2 kg iri taze karides, temizlenip ayıklanmış * 1 kg kılçıksız derisiz beyaz etli taze balık, iri küpler halinde kesilmiş * 1 kırmızı soğan, çok ince kıyılmış * Varsa, 2 cm taze zencefil, soyulup dövülmüş * 1 diş dövülmüş sarımsak * 1/4 acı biber, çok ince halkalar halinde kesilmiş * Tuz ve taze çekilmiş karabiber * 5 limonun suyu * 5 laym (yeşil limon) suyu * 1 demet taze kişniş, kıyılmış * Biraz haşlanmış mısır tanesi.

Yapılışı:
Bir tencerede tuzlu bir su hazırlayıp kaynatın. Bir kenarda da buzlu su olan bir tas hazırlayın.

Karidesleri sıcak suya batırıp 30 saniye bekletin ve hemen delikli bir kepçeyle alıp buzlu suyun içine atın. Karidesleri bir cam kase içinde çiğ balık küpleri, soğan, zencefil, sarımsak, acı biber, tuz ve karabiber ile karıştırıp ağzını streçle kapayıp buzdolabında 1-2 saat bekletin.

Daha sonra limon ve laym sularını da ekleyip karıştırın ve buzdolabında bir saat daha bekletin.

Üstlerine kişnişleri serpip, yanında haşlanmış mısır ile birlikte başlangıç yemeği veya meze olarak servis edin. Dilerseniz sadece limon suyu kullanabilirsiniz.

Tabağın dibinde kalan sıvıya ‘kaplan sütü' deniyor ve bardağa boşaltıp içilebiliyor.

Diğer Peru Yemekleri

Anticucho (şişte ızgara sığır kalbi), Arroz con Pollo (tavuklu pilav) ve Arroz con Pato (ördekli pilav) Ají de gallina (hafif acılı, kremli Chili-soslu tavuk eti), Rocoto Relleno (sığır eti ile doldurulumuş paprika biberi), Estofado (et, patates, mısır ve havuç ile yapılan acı peynir-paprika soslu güveç), Papa a la huancaina (acılı peynir soslu patates dilimleri), Carapulcra (kurutulmuş patates ve etten güveç) Albondigas (et topları), Pachamanca (Quechua „güveç“, toprak güveçte hazırlanmış et ve sebze), Chicharrón de Chancho (kalın yağ derisi olan kavrulmuş domuz eti), Lomo Saltado (soğan ve paprika ile kızartılmış sığır dilimleri ), Chupe de Camarones (karides, patates ve sebzeli çorba), Sopa a la Criolla (ülkeye özgü et parçalı makarna çorbası), Tacacho (domuz yağı ve haşlanmış muzdan yapılmış köfte), Choclo con queso (haşlanmış, peynirli mısır koçanı), Cuy Chactado (kızartılmış hintdomuzu)

Yeni Peru Mutfağı " Novandinas "

Yeni mutfak akımı (nouvelle cuisine peruvienne). Lima'da son yıllarda arka arkaya açılan ünlü yemek okullarında yetişen şefler bu yeni akımı oluşturuyorlar. Şehirde tam 20 farklı yemek okulu var.

Peruvian Cuisine

The first inhabitants of Peru are believed to have migrated from Asia around 6000 B.C. These early nomadic (roaming) tribesmen relied on the hunting of animals and the gathering of fruits and plants to survive. By 5000 B.C. , small communities were established and the early cultivation of cotton, chili peppers, beans, squash, and maize (similar to corn) began. Most of the early settlers lived near the coast, where the wet climate allowed for planted seeds to grow.

" One of the world's most popular vegetables, papas (potatoes), were first grown in Peru. The earliest remains of potatoes have been discovered at archeological sites in southern and eastern Peru, dating as far back as 400 B.C. However, it was not until the 1400s that Europeans first came in contact with the potato. They took the vegetable back to Europe, where it was slow to gain acceptance. Europe now cultivates the largest number of potatoes, but Peru continues to produce the largest potato varieties and has been referred to as the "Potato Capital of the World." Potatoes were not the only vegetable in ancient Peru, however. Avocado pits have been discovered buried with mummies dating as far back as 750 B.C. "

Similar to other cultures, Peruvian dishes are a rich combination of several influences, including Spanish and Chinese cuisine combined with traditional ingredients originating from Peru. Traditionally, Peruvian dishes include rice or potatoes (after all, Peru grows 4000 types of potatoes ) combined with different types of proteins like lamb, chicken, fish or pork. Depending on the region, dishes may include locally grown peppers, including the yellow aji or red rocoto variety.
Ceviche - Ceviche is a simple dish typically made from fresh raw local fish or any form of seafood which are marinated with the use of citrus juices like lime or lemon.

Chupe de Camarones (Shrimp Cioppino) - This traditional dish is stock soup of crayfish mixed with potatoes, chilli pepper and milk.

Papas a la huanciana (huancayo-style Potatoes) - Its a simple dish made of potatoes boiled, sliced and served on a lettuce leaf. It is then topped with a hearty serving of spicy cheese.

Pollo a la Brasa (Grilled chicken or roaster chicken) - Pollo a la Brasa is a classic Peruvian rotisserie-style chicken that’s quite flavorful.

Anticuchos - Anticuchos is food very popular in the streets of Peru, which is where Miro has tasted it. In essence, it’s marinated grilled beef hearts served on a stick.

Lomo Saltado - Lomo Saltado can be found in every region throughout the country. It is a platter with sautéed onions, tomatoes and beef served with either french fries or rice, or sometimes both. Lomo Saltado a fusion of Chinese and Peruvian flavors, which in Peru is referred to as “Chifa” cousine.

Cuy Chactado - Cuy is another traditional dish This dish is a guinea pig which I suspect tastes EXACTLY like chicken or rabbit. It’s usually offered barbecued or baked and served with hot sauce. It’s traditionally served on special occasions here in Peru.

Kaynak / Source
- Berfend BER
- foodbycountry.com
- Arman KIRIM - Hürriyet

Fotoğraflar / Photos
- Hanower
- Cyberespia.

Arjantin Mutfağı / Argentinian Cuisine

2013-03-21T07:36:00.001-07:00

Berfend BER -Güney Amerika'nın güney kısmında yer alır. Ülkenin doğu kıyısı boyunca Atlas Okyanusu uzanmaktadır. Batısında ve Şili, kuzeyinde Bolivya ve Paraguay, kuzeydoğusunda Brezilya ve Uruguay bulunmaktadır. Arjantin'in kuzey kısmında tropikal iklimin etkileri görülmektedir. Kuzeyden güneye inildikçe sıcaklıklar azalır. Ülke ikliminin genel özelliği kurak olmasıdır.Geniş çayırları sayesinde hayvancılık oldukça gelişmiştir.

Dünyanın en çok sığır eti üreten ülkesi Arjantin'dir. Bu nedenle Arjantin Mutfağı ete dayalı bir mutfaktır. Bu onların tarihinden gelir.

Geçmişten günümüze kadar Arjantin insanı hayvancılıkla uğraşmış ve ana besin maddesi olarak da hep et tüketmişlerdir.

" Arjantin'de yeme alışkanlığı 4 ana bölgeye göre değişkenlik gösterir. Bu değişkenlik mutfağın temel besin maddesi olan et dışındaki besin maddelerinde ortaya çıkar. Ayrıca Arjantin halkı İspanyol, Yahudi, Fransız, İtalyan, Alman göçmenlerinden ve yerlilerinden oluşmuştur. Bu farklı kültürler doğal olarak yerel kültürü fazlasıyla etkilemiştir. "

Kuzey Arjantin'de mutfak tahıl ile ete dayanır. Ama bu bölgede sığır eti yerine keçi eti tüketilir. Güney'de ise geniş besicilik ortamında sığır eti ve av etleri yenir. En ünlü aşçıların yetiştiği bu bölgede mutfak çok gelişmiş ve rafinedir.

" Arjantinliler çok fazla ekmek tüketmezler. Genelde pirinç ve patates yerler. Bunlar ekmeğin yerini almaz sadece tamamlar. "

Arjantinliler tatlıyı çok severler. Öğle ve akşam yemeklerinde et, pirinç, patates ve taze sebze tüketirken bu yemekler genellikle tatlı ile biter. Bu, genellikle sütlü tatlılar, kremalı tatlılardır. Bu tatlılarda çok reçel veya marmelat kullanırlar. Arjantinliler sütle hazırladıkları tatlılarına "dulce de leche" "sütlü tatlı" derler. Bu tatlılar dünyanın en lezzetli ve değişik sütlü tatlılarıdır.

Arjantinliler kendilerine özgü "yeşil çay" içerler. "Mate" denilen yeşil çay diğer çaylar gibi kaynamış sıcak su ile hazırlanır. Bu çayla ilgili felsefik bir yaklaşım da vardır. Arjantin'de bir eve konuk gittiğiniz zaman size bu çayı ikram ederler. Bu çay dostluğun ve paylaşımın simgesidir.

" Arjantinlilerin dünyaca ünlü kırmızı ve beyaz şarapları vardır. Genelde ülke halkı yemeklerinde şarap içer. Dünyanın en büyük 5. üreticisi konumundaki Arjantin'de bağcılık ve şarap ilk olarak 16. yüzyılda görülmüştür. "

Arjantinlilerin sabah kahvaltısı çok hafiftir. Genellikle çay, kahve, süt veya kendilerine özgü içeceklerden birini içerler. Croissant yani ay çöreği, ekmek, tereyağı ve reçel yerler. Arjantin'de en önemli iki öğün öğle yemeği ve akşam yemeğidir. Yukarıda da ifade ettiğim gibi, öğle ve akşam yemeklerinde çok et, pirinç, patates ve taze sebze tüketirler. Bu yemekler genellikle sütlü bir tatlı ile biter. Arjantin halkı tıpkı İngilizler gibi akşamüstü saat beşte de mutlaka çay içip, sandviç veya kek türü bir şeyler yer.

Argentinian Cuisine

Argentina is highly influenced by Europe, and reflects this in its cuisine. In general you will find that the food here is generally a variation of Mediterranean cooking, with a large emphasis on the products that are easily grown in the area, namely beef cattle and wheat.
Some of the world's best beef comes from Argentina. The country is famous for its grass fed cattle and the gauchos who work the open range raising these animals. The meat is normally eaten with very little seasoning, using only salt to bring out the flavor of the beef. All parts of the cow are eaten, nothing going to waste. The most traditional way to eat meat in Argentina is the asado, or barbecue. Beef however is not the only meat here. It is common to have an entire body of a lamb cooked over the outdoor camp fire.

Traditional Argentine food, known as Criolla tends to consist of large grills and barbecues called 'asados' or 'parillas' on which copious amounts of meat (primarily beef), chorizo, kidney and morcilla (black pudding) are flung. Criolla food is also particularly hot on tasty, filling stews like Locro (pork, white bean and sweetcorn stew) or variations of the same idea like Carbonado (beef with fresh veg, apples and peaches) or Cazuela Gaucho (with chicken and pumpkin). Popular snacks include humitas (sweetcorn patties), empanadas (yummy pastries stuffed with anything from minced meat to chicken to cheese and ham) or tamales (cornmeal tortillas normally filled with meat). Matambre relleno (stuffed rolled beef) and sandwiches de miga (white bread ham and cheese sandwiches with no crusts) are other popular choices.

The most common sweet is Dulce de Leche, made from heating sugar and milk which makes a caramel type sauce. The Argentines wack it on bread, biscuits, in cakes and it is also a very popular ice cream flavour.

The huge European influence in Argentina is clearly visible in the food. The Spanish have made paella, traditional stews, churros and alfajores (pastries with dulce de leche and chocolate) staples in Argentine cooking. Similarly, the German influence threw medialunas (croissants) and even sauerkraut (renamed chukrut) into the mix. In the southern Patagonian community of Chubut there is also a long tradition of Welsh inhabitants who have introduced traditional tea drinking and scone eating!

However, instead of reproducing the foods from other countries to the dot, there is often an interesting Argentine touch added to traditional dishes. For example, typically Italian food like pasta and pizza is widely available and extremely popular in Argentina but the pizzas are generally calzone-like and very filling whilst the pastas are doused in thick sauces more resemblant of stew than a light Italian sauce.

Argentina eating habits usually involve a light breakfast and a light dinner (at around 10pm) and the main meal is at lunch time which is often a big social event.

Kaynak / Source
- Berfend BER
- whatargentina.com
- Lezzet Sırrı
Fotoğraflar / Photos
- Marcelo Monser
- Traveler Foodie

Maldivler Mutfağı / Maldivian Cuisine

2013-03-16T04:08:00.001-07:00

Berfend BER - Güney Asya'da, Hint Okyanusunda yaklaşık 1.200 adadan oluşan bir ada devletidir. Hindistan'ın güneyinde ve Sri Lanka'nın yaklaşık 750 kilometre güneybatısında yer alır. 1.200 adanın 200'ünde insan yaşamaktadır. Bin civarında ada halen boştur.Tropikal iklime sahiptir.

Maldiv mutfağı çoğunlukla Hint ( Hint Yarımadası’nın hemen güneyinde olduğundan ) ve Uzakdoğu etkisinde kalmıştır. Özellikle Hint mutfağının etkilerini kullanılan köri baharatından anlamak mümkün. Hindistan cevizinin yetiştiği Maldivler'de hindistan cevizli köri sosunu buna güzel bir örnek olarak gösterebiliriz. Birde tüm yemeklerde baharat çeşitleri çok miktarda kullanıldığı gibi pek çok yemeğin yanında da ‘basmati pirinç pilavı’ yenilmektedir. Taze zencefil, kimyon, karanfil sosu eşliğinde hazırlanan balık yemekleri ise çok lezzetlidir.

Sebze kullanımının az olduğu Maldiv mutfağının yemekleri genellikle sıcak ve hindistan cevizi ile tatlandırılmıştır. Kızarmış patates de yaygın olarak yenilmektedir.

Maldiv ekonomisi yüzyıllardır bütünüyle balıkçılık ve diğer deniz ürünleri üzerine kuruludur. Balıkçılık ülke halkının ana mesleğidir. Bu nedenle geleneksel yemeklerinde balık ön plandadır. Sevilen en favori balık kurutulmuş ya da taze olarak tüketilen orkinos balığıdır. Balık, biber, limon, soğan ve pirinç ile yapılan balık suyu " Garudhiya " (balık çorbası) geleneksel yemeklerinin en başında gelir. " Mas huni " (rendelenmiş hindistan cevizi, ton balığı, limon ve soğan yapılmış) popüler bir kahvaltı yemeğidir. Bu yemek genellikle taze pişmiş olarak yenir. " Rihaakuru " olarak bilinen balık ezmesi de en güzel garnitürleridir.

Maldivler'e alkol ve domuz eti yasaktır ve cezası büyüktür. Ancak Otel amaçlı kullanılan ve turistler haricinde yerel halkın yaşamadığı adalarda alkol serbesttir.

Tatlı yemekleri muhallebi, " Bodibaiy " (pirinç, şeker ile karışık) ve bu muz, mango ve papaya gibi meyveler bulunmaktadır.

Adada yetişen yiyecekler arasında ise ananas, hindistan cevizi ve nar başta geliyor.

Kahvaltı, öğle ve akşam yemekleri 3 ana öğün ve atıştırmalıklar ile ikindi çayı bir favori geçmiş zaman vardır.

Gulha

Gulha: Un veya pirinç hamur örtüsünde yağda kızartılmış balık topları.

Kulhi Boakibaa: Ton balığı, basmati pirinç, hindistan cevizi, soğan, sarımsak, zencefil, köri yaprakları, biber, limon suyu, zerdeçal tozu ve tuz karışımının bir fırın tavası içersinde fırınlanarak kek gibi pişirilmesi.

Bajiyaa: Kuru balık, Hindistan cevizi ve baharat karışımı ile hazırlana için hamur yufkada üçgen şekilli sarılarak yağda kızartılması...

Foni Boakibaa: Kulhi Boakibaanın tatlı şekli diyebiliriz.

Sai : Çay

Maldivian Cuisine

Bajiyaa

Fish is the main item in Food of Maldives. Maldivian food revolves largely around fish (mas), in particular tuna (kandu mas), and draws heavily from the Sri Lankan and south Indian tradition, especially Kerala. Dishes are often hot, spicy and flavored with coconut, but use very few vegetables. A traditional meal consists of rice, a clear fish broth called garudhiya and side dishes of lime, chili and onions.

The most favorite fish loved by all is skipjack tuna, either dried or fresh. Other favorite fishes are little tuna or ‘latti’, yellow fin tuna or ‘kanneli’, frigate tuna or ‘raagondi’, bigeye scad or ‘mushimas’, wahoo or kuruma and Mahi-mahi or fiyala. These are generally taken in boiled or processed form. The processed tuna pieces are used mainly in pieces or in shavings. The raw or the still soft processed tuna is cut into half an inch thick sections to make curries. Dry processed tuna is mainly used to make light bites called ‘gulha’, ‘kavaabu’ and ‘fatafolhi’.

Maldivian Food

A traditional meal consists of rice and garudhiya (fish soup), with fish, chilli, lemon and onion. Curries are also used instead of garudhiya. Fish paste known as rihaakuru is also a fine side dish. Alternately, roshi (chapati) and mas huni (made of grated coconut, fish, lemon and onions) are a popular dish. Fried yams are also widely eaten. Sweet dishes include custard, bodibaiy (rice mixed with sugar) and fruits such as bananas, mangoes and papayas.

Breakfast, lunch and dinner are the 3 main meals and afternoon tea with snacks a favourite past time.

Gulha: Savoury fried fish balls in a covering of flour or rice paste. Eaten with tea.

Kulhi Boakibaa: Savoury rice pudding baked gently over a fire, or now, in ovens.

Bajiyaa: Also savoury, fried dry fish and coconut with chilly and spices in triangular shaped flour paste.

Foni Boakibaa: Sweet rice pudding baked as a cake.

Sai (tea; a Maldivian favorite).

Raa (toddy tapped from palm trees, sometimes left to ferment and thus slightly alcoholic )

Kaynak / Source

- Berfend BER

Haiti Mutfağı / Haitian Cuisine

2013-03-14T07:40:00.000-07:00

Berfend BER - Karayiplerde Küba'nın doğusunda yer alan Hispaniola adasının batı tarafında bulunan bir ülkedir. Adanın doğu tarafında ise tek sınır komşusu Dominik Cumhuriyeti bulunmaktadır. Tropikal iklime sahip, doğal ve dünya insanları tarafından keşfedilmeyi bekleyen sakin bir kıyı kasabası gibi bir ülkede diyebiliriz.

Haiti mutfak tarihi çeşitli ülke yemek kültürlerinin getirdiği farklı bir bileşimi içerir. Bu bileşim, Haiti’de 200 yıl süren İspanyol egemenliğinin 1661 yılında Fransız ve İspanyollar arasında bölünmesiyle Fransızların 1804 yılındaki Haiti'nin bağımsızlığına kadar tüm süreçlerde bu ülkeye getirilen Afrikalı köleler ile birlikte bulunmasıdır. Kısaca tarif etmek gerekirse; Afrikalıların eşsiz ve egzotik mutfakları ve rafine Fransız mutfak yemek tarifleri ile İspanyol baharatlarının eklentisiyle ortaya çıkmış bir mutfak olarak değerlendirebiliriz. Tüm bu mutfakların birlikteliği özellikle lezzetli Haiti yemeklerini ortaya çıkartmıştır.

Diğer Karayip ülkelerinde görüldüğü gibi Haiti'deki besin kültüründe pirinç ve fasulye önemli bir yer tutmaktadır. Her ikisiyle birlikte hazırlanan yemek ulusal yemek olarak kabül edilmektedir. Bu bölgede pirinç et, soğan ve mantar ile birlikte de pişirilir. Kırmızı et tüketilir. Ülkenin denize kıyı bir ülke olması nedeniyle önemli yiyecekleri deniz ürünleridir. Somon balığı ve ton balığı ile bir çok çeşit yemek yapıldığı gibi istakoz, karides ve tüm balık çeşitleri çokca tüketilmektedir.

Haitinin ekosisteminin cömertliği her ay yeni bir sebze ve meyve çeşidinin hasadı demektir. Ülkedeki insanların yüzde 80'inin tarımla uğraşması sebebiyle patates, havuç, mısır, domates gibi bir çok sebze de yemeklerin hazırlanmasında farklı şekillerde kullanılır. Yine, diğer Karayip ülkelerinde olduğu gibi tropikal meyveler (özellikle de mango) yemek kültürünün başka bir parçasıdır. Kahve ile birlikte mango Haiti'nin zatten başlıca ihracat ürünleridir.

Geleneksel Haiti yemeklerinin oluşumunda halkın yoksulluğunun ana etkisi olmuştur. Özellikle tahıllar ile yapılan yemek çeşitleri çoğunlukla ekonomiktir. Bu yemekler basit görülse bile dahi tadı, lezzeti ve kalitesi üst seviyededir. Tüm pişirilmiş yemeklerin özenle, biber, sarımsak ve otlarla yapılmış soslarla tadlandırıldığı görülür.

Haitian Cuisine

Haitian cuisine is a blend of tropical tastes and multicultural influences. Like its other Latin-Caribbean neighbor it is a celebration of aromatic, sweet and tart, piquant and mild citrus flavors. To understand and appreciate it, you must first understand the history behind the food.

Haitian food is similar to the other Latin-Caribbean countries that have been colonized by French and the Spanish. However it is diferent from that of the other Caribbean islands; it is a mix of various cooking style and culture but its primary influences are from the indigenous people hat lived in the island the Tainos, Spanish, French and Africans. The harmonious combinations of these cooking techniques have refined Haitian cooking to make it something very unique and it appeals to any visitors to the island. Haitians use vegetable and meat extensively, in Haiti, spice is used sparingly and as a side dish. Hot pepper is used as flavor rather than heat that in itself set it apart. It is not hot and not even mderately spicy, Haitian use vegetable and herbs as their main spice. Other communities have established themselves in Haiti for business purposes of foreign origins and they have themselves introduced several foreign cuisines into the mainstream culture that have merged with the Haitian cuisine such as the Arab migration to Haiti.

The traditional rice and beans that one encounters in the Latin-Caribbean countries is transformed in Haitian cooking. Haitians eat rice and beans or rice with a bean sauce from one of many type of beans such as kidney, pinto, garbazo beans, pigeon peas and so on. Corn meal the same cooking techniques as rice with fish or alone or millet and bulgur wheat.

All meals are flavored with a combination sauce made from cooked peppers, garlic, and herbs. Given the generous ecosystem of Haiti the inhabitants are blessed with new vegetable and fruits spawning out every month.

In general, the typical Haitian foods are characterized by the use of starch staples such as rice, corn, millet, yams, and beans. However if one does not live in a coastal town the preference would be for meat, game bird and for those in the urban areas who can afford higher style of living the preference will not only be for meats and seafood, ducks, and certain sweet desserts, such as the French-influenced mousse and pastries. Nevertheless, the traditional dishes reign supreme when catering to the Haitian palates.

" Haiti is a scenic and a serene place to be explored and it is a coastal location. Its history includes different colonization that brought various food culture to place. In brief, the Africans contributed their unique and exotic cuisines. The French added refined recipes where as the Spanish added spice. All these cuisines are shaped and molded to deliver a package of a mouth watering delicious Haitian food. "

Haiti being a coastal location, there is no shortage of sea foods such as lobsters, shrimps, fish meat and of course these sea creatures would be part of Haitian food history.

Rice and bean are typical food in Haiti and even considered as national dish. It is the most commonly eaten meal in Haiti. Every festive occasions and important treats always includes sweetbread, peanut, mangoes, sugarcane.

The History of Haitian food is very intricate in nature because of the very low economy. Poverty has been the main influence in the dishes of Haiti.
Dishes based on grains are mostly affordable and available. Nevertheless, the dishes may seem very simple but the taste and quality of food takes it to the top.

Kaynak / Source
- Tati Miya
- haitimega.com
- Berfend BER
Fotoğraf / Photos
- foodforthepoor.com

Kosta Rika Mutfağı / Costa Rican Cuisine

2013-03-12T13:08:00.000-07:00

Berfend BER - Panama'nın kuzeyinde, Nikaragua'nın güneyinde yer alan .Kosta Rika Hem Pasifik hem de Atlantik Okyanusu'na kıyısı olması sebebiyle " zengin kıyı " anlamına gelen ülke ismine sahiptir. Kıyı kesimlerde tropikal iklim görülür. Dağlık bölgeler ve iç kesimler ise daha soğuk bir iklime sahiptir.

Diğer bölge devletleri gibi pirinç temel besin kaynağıdır. Kosta Riko mutfağının yemek çeşitlerinde pirincin yoğun olarak kullanımı görülür. " Gallo Pinto " yemeği fasulye ve kızarmış pirincin karıştırılmasıyla yapılan yemeklerindendir. Bir diğer pirinç ile yapılan yemeği; pilav, fasulye, balık veya tavuk etinin karıştırılmasıyla yapılır. Salata ve kızarmış sebzelerle servis edilir. Malzeme çeşitliliğine göre çeşitli adlarla isimlendirilir.

Genel olarak Kosta Rika geleneksel yemekleri, tavuk ya da balık ile pişirilen çeşitli sebzelerin birlikteliğindeki pirinç ve fasulye diyebiliriz.

Kırmızı et tüketiminin de bulunduğu Kosta Riko mutfağının " Picadillo " adlı yemeği ise et ile domates, patates, soğan ve çeşitli baharatlarla pişirilen bir tür sevilen güveç yemeğidir.

Kosta Rikalıların kahvaltısı bir çanak içerisinde " natilla " denilen ekşi krema, yumurta (pişmiş) ve kızarmış muz ile birlikte " Gallo Pinto " ( siyah fasulye ile karıştırılmış pirinç ) ' dan oluşur. Genellikle beraberinde bir fincan kahve veya taze sıkılmış meyve suyunu tercih ederler.

Çoğunlukla öğle yemeklerinde et veya balık yanında Casados (fasulye, pirinç), salata, kızartılmış muz ( plantains ) , beyaz peynir ve mısır tortillası yerler. Gallo Pinto ile Casado arasındaki fark Casado'da, pirinç ve fasulye nin karışık olmamasıdır.

Kosta Rika da akşam yemeğine örnek tipik bir ana yemeği; tatlı mor patates ( camote) , chayote ( armut görünümlü bir nevi sebze ) ve Yuca ( yer elması ile patates arası bir lezzete sahip bir ağacın birden fazla kökü. ) gibi farklı sebzeler ile birlikte yenilen " Arroz con pollo " (tavuk pirinç) yemeğidir. Ayrıca, bu sebzeler tüm deniz ürünleri yanındada birlikte yenir. Özellikle Yuca ağaç kökü haşlanarak közde pişirilir. Hatta rendelenip sacda yufka kıvamında pişirildiği gibi fermente edilerek bir nevi içki bile dahi elde edilir..

Kosta Rika'da yemek öncesi veya yemek aralarında yenilen küçük yemeklere " Bocas " denilir. Siyah fasulye dip gibi, chimichurri (limon suyu domates ve soğan) tortilla cips veya ceviche (limon suyu soğan ile balık / karides) ile servis edilir.

Kosta Rika mutfağında mısır vazgeçilmezdir. Hepimizin bildiği mısır tortillası dışında, hazırlanan yemek çeşitliliğinde mısır çeşitli tad ve lezzete bürünür. "Tamale plantains" bunlardan biridir. Muz yaprakları içerisine konulan mısır hamurunun pirinç, fasulye, çeşitli sebze ve et ilavesiyle sarılarak hazırlanan yemeğidir. Pozol (mısır çorbası) veya chorreadas (Mısır krep) gibi diğer geleneksel tatlı mısır yemekleri de vardır.

" Geleneksel tatlısı " Arroz con leche " (sütlü pirinç) pirinç, şeker, tarçın ile süt pişirilir. En yaygın tatlılarından biri ise " Tres Leches " krema ağırlıklı tatlıdır. "

Bir çok tropik meyve ve bu meyvelerden yapılmış egzotik tatlar da Kosta Rika'nın lezzetleri arasındadır. " Ensalada de frutas " (meyve salatası) papaya, muz, maracuya ve daha birçok benzeri tropikal meyvelerin doğranmasıyla oluşur.

Costa Rican Cuisine

Most traditional dishes in Costa Rica consist of rice and beans with other ingredients like chicken or fish and different sorts of vegetables, which is why they are really cheap.

The most common dish for breakfast is Gallo Pinto which consists of rice mixed with black beans, served with natilla (sour cream), eggs (scrambled) and fried plantain. Costa Ricans usually drink a cup of coffee or fresh fruit juice with it.

For lunch, Casados (beans, rice) are served with some sort of meat or fish and a salad, fried plantains, white cheese and corn tortilla. The difference between Gallo Pinto and Casado is that in Casados, rice and the bean are served side by side and not mixed.

There is no typical meal for dinner, but another typical main dish in Costa Rica is arroz con pollo (rice with chicken) which can be served with different vegetables from the area like camote, chayote and yuca. Seafood is also common thanks to the country’s proximity to both the Pacific and Caribbean.

Small dishes before or in between meals are called Bocas, like black bean dip, chimichurri (tomatoes and onions in lime juice) served with tortilla chips or ceviche (fish/ shrimp with onion in lime juice).

Tamale is a seasoned corn meal which is covered in plantains leaves. In the inside it has rice, beans, vegetables and meat.

There are also other traditional sweet corn dishes like pozol (corn soup) or chorreadas (corn pancakes).

Typical soups in Costa Rica are also very popular, such as olla de carne which is a soup with beef, potatoes, carrots, chayote, plantains and yucca, and the sopa negra, black bean soup.

There are a lot of traditional Costa Rican desserts like arroz con leche (rice with milk). The rice is cooked in milk with sugar, cinnamon and other ingredients.

Ensalada de frutas (fruit salad) consists of different pieces of tropical fruits, like papaya, banana, maracuya and many more.
One of the most common desserts is called Tres Leches, a cake bathed in evaporated, condensed and regular milk with a whipped cream top.

Kaynak / Source
- Berfend BER
- Costa Rica Guides

Fotoğraf / Photo
-

Dominik Cumhuriyeti Mutfağı / Dominican Republic Cuisine

2013-03-12T06:43:00.002-07:00

Berfend BER - Karayipler, Karayip Denizi ile Kuzey Atlas Okyanusu arasında, Haiti'nin doğusunda. Karayipler'deki Hispaniola adasının doğu kısımında yer alır. Bu adanın batı tarafında Haiti bulunur. Dominik Cumhuriyeti'nde tropikal bir iklim vardır. Dominik Cumhuriyeti, Kristof Kolomb'un 5 Aralık 1492 tarihinde Yeni Kıtaya ilk ayak bastığı yerdir.

Dominikliler, ülkeleri kadar renkli ama bir o kadar sade tatları olan bir yemek kültürüne sahiptir. Kadınlar ülkelerinde bulunan malzemelerle geleneksel yemek yapmaktan gurur duyarlar. Hayvancılık gelişmiş olduğundan kırmızı et tüketilir. Baharat kullanımı gelişmiştir. Dominik mutfağı bol baharat, soğan, sarımsak kullanımı içermektedir. Ülke mutfağında tüm karayip ülkeleri gibi pirinç ön plandadır ve mısır, bezelye gibi yiyeceklerle beraber pişirilir. Orta ve Güney Amerika mutfakları ile benzerlik gösteren yemek kültürlerinin ana malzemeleri; deniz mahsülleri ( bolca kabuklu deniz ürünü) , pirinç, siyah fasulye, et ve sebzelerdir. Hafif tatlar ve Hindistan cevizli lezzetler geniş yer tutar. Ülkede yemek kültürü bölgeden bölgeye değişiklik göstermekle beraber ana yemekler genelde aynıdır.

Kahvaltıda genellikle peynir, bacon ve yeşil muzla hazırlanan “mangu” servis edilir. Mangu aynı zamanda Dominik mutfağında akşamları da servis edilebilen bir yemektir.

"La Bandera Dominicana,"denilen yemek, günün en önemli öğünü olan öğlen yemeğinde yenir. Pirinç, fasulye, et, sebze ve kızarmış muzdan oluşan bu tabak günün kalan kısmı için bol bol enerji içerir.

Sebze Punch

Diğer popüler yemeklerden biri de İspanyol tarzı yapılan ve pirinç ile servis edilen "Sancocho"dur. Çeşitli kökler, yeşil muz, avokado ve tavuk ya da etten oluşan bu kombinasyon bazen 7 etin karışımı olan Sancocho prieto ile de yapılır. Bu tarifte keçi eti de kullanılabilir. Yabani kekikle beslenen hayvanların etinden yapıldığı için çok güzel bir bir lezzete sahiptir.

Locrio veya Dominik pirinci, İspanyol paellasının bir adaptasyonu olarak safrana benzer bir baharatla çok farklı şekillerde hazırlanabilir.

Samana yakınlarında hindistancevizi ağaçları hem sahil şeridine müthiş bir dekor oluşturur, hem de balıklar için lezzetli bir süt sosu sağlar, buna Pescado con Coco denir. Güney sahili boyunca bulgur, "Quipes"in (içli köfte) veya "Tipili"nin (kısır) ana malzemesi olarak yaygın şekilde kullanılır. Diğer sevilen Dominik lezzetleri; "chicharrones de pollo" (kuşabaşı doğranmış kızarmış tavuk), "yucca cassava" (bir çeşit ekmek), "mofongo" (yeşil muzlu yemek), "pastelitos" (paçanga böreği)

" İyi bir Dominik yemeğinin finali tatlıdır. Şeker kamışı tarlarının her yeri kapladığı ülkede doğal olarak tatlılar genelde şekerden yapılır. Kekler, pudingler, karamel dipli meyvalar ve kremalar en çok yenen tatlılardır. Bunlar; "arroz con leche" (sütlaca benzeyen bir tür tatlı), "flan" (creme brule’nin bir versiyonu), "dulce de leche" (Hindistan cevizli veya meyvalı süt kreması), "dulce de coco" (kalın, tatlı hindistancevizi pestili), tropik şerbetli, makadamialı, hindistancevizli ve romlu dondurmaları, "bizcochos" (üzeri beyaz yumurta kremalı kekler), "frio frios" (meyva şuruplu buz kalıpları) "

Tropikal meyveler de yemek kültürünün önemli bir parçasıdır. Özellikle " Mangu " denilen muz püresi her öğünde hemen, hemen tüketilir.

Kızartılmış Muz

Dominik Cumhuriyeti'nin romu meşhurdur. Bugün Brugal, Bermúdez ve Barcelo, dünyaca ünlü rom markaları haline gelmişler ve dünyanın en iyi romları arasında sayılmaya başlamışlardır. Hatta, “3B” olarak Bermudez, Brugal ve Barcelo olarak ifade edilir.

Presidente Birası

Dominik Cumhuriyeti Santo Domingo’da üretilen Presidente birasıyla da ünlüdür. Hafif bir tadı olan bu pilsen tipi bira yüzde 6 alkol oranına sahiptir ve çok soğuk olarak servis edilir.

Diğer ünlü içeceği " Mamajuana" dır. Mamajuana Dominik Cumhuriyeti’nde geliştirilen mucize bir içecektir. Çeşitli bitkiler, kökler, yapraklar ve rom, cin, şarap bal ve limondan oluşan bu karışım özellikle mide üşütmeleri için bir kür niteliğindedir. Sağlık, cinsel güç ve vücut direncini artırıcı bir iksir olduğuna inanılır ve artık yalnızca Dominikli birkaç aile tarafından üretilmektedir.

Dominik Cumhuriyeti de bulunduğu coğrafi konum ve iklimi dolayısıyla en iyi organik kahve çekirdeklerinin yetiştiği ve dolayısıyla en zengin aromalı kahvenin üretildiği ülkelerden biridir. Dominik Cumhuriyeti’nde kahve ticaretinin geçmişi 250 yıldan daha eskiye dayanmaktadır. Genellikle kahve espresso fincanlarında, şekerli ve sütsüz olarak tüketilir.

Dominican Republic Cuisine

Flan

The food of the Dominican Republic comes from the influences of many different countries and continents. Spaniards came to Hispaniola in 1492 and their arrival brought many new vegetables, grains and fruits, as well as animals. Additionally, the Spaniards brought the foods that were typical in their world as well as the Mediterranean.

Since then, other influences from other countries have also made their way into the traditional foods of the Dominican Republic.
Pasta is a main part of much of the food in the Dominican Republic. Many different and exotic ingredients include salted smoked herrings and codfish.

Most of the main food groups can be found in a traditional Dominican meal. A Dominican dish may include seafood, meat, grains, vegetables, dairy products, and fruits.
A common breakfast might include fruit like passion fruit, mangoes, pineapples, papaya, bananas, zapote or jaguar. There is also the traditional mangu that has a savory flavor perfect for starting the day. It is made from mixing taro, cassava and mashed plantains.

Much in the way that lunch is the main daily meal for Spain, it is in the Dominican Republic as well. Most typically referred to as La Bandera, the meal that is most common is made up of red beans, rice and a meat such as fish, chicken, pork or beef, and a salad.
Dinner is often a light dish that usually consists of a sandwich and a cup of tea or hot chocolate.

Kaynak / Source
- Berfend BER
- worldwidewebawards.net
- dominikcumhuriyeti.com

Fotoğraf / Photo
-

Küba Mutfağı / Cuban Cuisine

2013-03-09T05:56:00.000-08:00

Berfend BER - Orta Amerika'da, Karayip Denizi, Meksika Körfezi ve Kuzey Atlas okyanusunun kesiştiği yerde bulunan, Florida’nın güneyinde bir takımadalar ülkesidir ve ülkenin ana parçası olan Küba adasının yanında, Gençlik adası ve irili ufaklı tam 4195 adacık bulunmaktadır. Bunların hepsi Karayiplerin en büyük ülkesi olan Küba Devleti'ni oluşturmaktadır. Genel olarak bölgede tropikal iklim hakimdir.

Christoph Colomb 1492 yılında bir türlü karayı görememenin sabırsızlığıyla, Küba’yı keşfettiği gün bu adayı Japonya sanmıştı. Oysa bu ada ne Çin, ne Japonya ne de o zamanlar Baharat Adaları diye bilinen başka bir Doğu Hint Adasıydı. Bu keşiften sonra İspanya’nın Araplar tarafından istila edilmesinden kaçan İspanyollar ve Yahudiler adaya göç ettiler. Adadaki Küba yerlilerinin varlığının yanında Afrika’nın çeşitli bölgelerinden köle olarak getirilen siyah nüfus ise bu ilginç adanın diğer sakinlerini oluşturmuştur. Ada’nın keşfinden sonra dansı, müziği, tütünü, creole mutfağı gibi alışkanlıklarıyla dünyaya kültürel bir açılımı olmuştur.

Geleneksel Küba mutfağı, İspanyol, Karayip ve Afrika karışımıdır. Küba’nın en bilinen ve her an her evde olan yemeği unvanını alan Congri (siyah barbunyalı beyaz pirinç pilavı) ve muz kızartması bu üç mutfağın sihirli kültürel karışımına örnektir. İspanyol mutfağına olan benzerliği, daha da dikkat çekmektedir. Domuz eti, mısır ve siyah fasulyenin çok tüketildiği Küba mutfağında, deniz mahsullerinden ıstakoz dışında ki deniz ürünleri genellikle tercih edilmemekle birlikte balıkçı kasabalarında yapılan muhteşem aguja, pargo ve cherna türü balık yemekleri bölgesel yerel lezzetleridir.

Bölgesel Creole Mutfağı İspanyol kültüründen edinilen domates salçası ile bir çok yemek çeşidinin sosunda lezzet kaynağı olmuştur. Bu arada Creole mutfağının mango ve ananas sosları gibi tropikal meyvelerden yapılan sosları ile meyveleri tadlandırmak için kullanılan Küba’nın kendine has özel peynir sosunu unutmamak gerekir. Özellikle bu sosların kendileri gibi adları da ilginçtir ve Küba insanının engin hayal gücünü gösterir; Salsa de Isla Bella (Güzel Ada Sosu), Salsa Flamingo (Flamingo Sosu) buna örnek isimlerden bazılarıdır. Tuzlu yemeklere eşlik eden sosların yapılışları genelde malzemenin kızartılması, ezilmesi ve üzerlerine yavaş yavaş et, tavuk, balık ya da sebze suyunun karıştırılıp yoğunlaştırılmasıyla elde edilmektedir.

Küba mutfağının en dikkat çekici özelliklerinden bazıları; yemeklerde kullanılan baharatların çeşitliliği, sarımsağa olan düşkünlük, bol baklagil ve pirinç tüketimi ve şeker kamışının geniş kullanımıdır.

Küba’nın milli yemeği moros y cristianos’tur. “Moros” kelimesi Afrikalılara gönderme yapar ve yemekte kullanılan siyah fasulyeleri vurgular, “cristianos” ise Avrupalılara gönderme yaparak beyaz pirinç için kullanılmaktadır. Küba’daki farklı kültürel dokunun da güzel bir anlatımıdır bu yemek. Yılbaşı gecesinde yenildiğinde, iyi şans getireceğine inanılır. Siyah fasulye ile pirincin soğan, sarımsak, kekik, kırmızı / yeşil biber, kimyon ve defne yaprağı ile sotelendikten sonra haşlanmasıyla hazırlanan bu yemek, hem ana öğün olarak tüketilir hem de bir çok et yemeğinin yanında yardımcı yemek olarak yenir.

Küba’nın diğer bir milli yemeği olarak anılan Congri’nin yapımı da oldukça kolaydır aslında. Bizim pilavımızla fasulyemizin birbirine karıştırılarak yenildiğini düşünebilirsiniz. Ancak burada en önemli malzeme ülkemizde Meksika fasulyesi olarak tanınan siyah minik barbunyanın beyaz pirinç pilavı ile karışımından oluşur ve bu yemeği özel yapan da bu yöresel malzemelerin kullanılmasıdır.

Ayrıca ülke tropik iklime sahip olduğundan, Küba’da, mango, ananas, avokado, hindistan cevizi, demirhindi, tarçın elması, mamey ve plantain gibi birçok tropik meyve bolca bulunur. Küba gibi Karayip Körfezi’ne bakan ülkelerde yetişen birçok muz çeşidi vardır. Bunlardan " platano macho " kesilip kızartılır. Bu tür muz kızartmalarının Küba versiyonunun adı ise Tostones’dir. Boylamasına uzun uzun patlıcan şeritleri gibi kesilip kızartılmasına özen gösterilir. Tostones, Türk yemek kültürüne yapılış şekli ve malzeme olarak çok yabancı gibi gelse de damak tadı değişiktir. Tostones genelde iki kere kızartılır. İlk kızartmadan sonra ezilerek biraz büyütülen malzeme sonra yeniden kızartılır. Platano macho muz her türlü olgunluk evresinde pişirilebilir. Bu muzlar adada o kadar çok kullanılır ki kendilerine ait kelimeler de sözlüklerde yerini almıştır. Örneğin ham olursa “verde”, olgun olursa “pinton”, kararmaya başladığı evrede ise “maduro” denilmektedir.

Kızarmış plantains ( muz çeşidi), kızarmış Yuka, Congri ( siyah barbunyalı beyaz pirinç pilavı ) ve salsa.

Küba mutfağında ızgarada pişmiş et de yoğun olarak tüketilmektedir. Izgara et, lahana, siyah fasulyeli pilav, haşlanmış patates ve avakoda veya kızarmış muz ile birlikte yenilmesi tercih edilir. Karayip mutfağının en önemli besinlerden olan pirinç Küba besin kültürünün en önemli vazgeçilmez parçasıdır. Küba yemekleri nin yanında sade, etli, deniz ürünleri ile sebzeli çokça tüketilen fasülyeli olarak hazırlanır. Küba'nın meşhur içkisi Mojito da her yemeğe eşlik ettiği gibi rom ve elde yapılmış bira ise Küba’da vazgeçilmez içkiler arasındadır.

" Küba’da içecek kültürü de en az yemek kültürü kadar çeşitlidir. Küba şekerkamışı üreten ülkelerden biri olarak bunu içeceklerinde ustaca kullanmayı da bilmiştir. Hepimizin tanıdığı Rom, bu şekerkamışı suyunun damıtılmasıyla üretilir. Sek de içilebilen romlar, kokteyllerin de vazgeçilmez malzemesidir.
Şeker kamışı suyu ve melasın damıtılmasıyla üretilen rom, Küba’yla özdeşleşmiş alkollü içeceklerden biridir. Alkol oranı, yıllandırma süresi ve aromalarına göre birçok çeşidi bulunan rom; sek içilebildiği gibi pek çok kokteylin yapımında da kullanılır. Bu kokteyllerden en ünlüleri Mojito, Daiquiri ve Cuba Libre'dir. "

Mojito
Aslında hem Küba hem de başkent Havana’nın simgesi haline gelmiştir, Mojito. Beyaz rom, yeşil limon suyu, esmer şeker, soda ve taze nane yaprakları ezilerek hazırlanır. İyi bir Mojito için ilk yapılması gereken, nanesinin eski usulde, havanda ezilmesidir. İçindeki nane ve limon suyunun sunduğu serinlik hissinden dolayı da tüm dünyada en sevilen yaz kokteyllerinden biri haline gelmiştir. Rakının Türk mutfağı mezelerine yakışması gibi, Mojito da Küba yemeklerine eşlik eden ideal bir içkidir. Havana’da yaşadığı süre boyunca Ernest Hemingway’in en gözde kokteyli olduğundan, Mojito, Hemingway ile özdeşleştirilir. Şehrin en güzel Mojito’ları yazarın favori mekanı La Bodeguita del Medio’da tadılabilir.

Daiquirí
Yeşil limon suyu, şeker ve romla hazırlanan Daiquirí, Havana’nın tazelik veren içeceklerinden bir diğeridir. Bu içecek de adını Hemingway ile duyurmuştur ve yazarın en sevdiği bar olan Calle Obispo’daki El Floridita Daiquiríyi en güzel yapan yer olarak ün salmıştır.

Cuba Libre
Yeşil limon suyu, kola ve romla hazırlanan Cuba Libre, Küba ile Amerika etkileşimini en güzel sergileyen içecektir. Bu kokteylin ilk olarak, 1900 yılı civarında, Havana’da yapıldığına inanılır. Havana’daki birçok restoranda veya barda Cuba Libre servis edilir.

Küba’nın kahve kültürü epeyce gelişmiştir. Büyük miktarlarda kahve üreten ülke, bunun bir kısmını da yurt dışına ihraç ederek, enfes Küba kahvelerini tüm dünyaya yaymaktadır. Kübalılar kahvaltıda ve öğle ile akşam yemeklerinin ardından kahve içerler; misafirlerine kahve ikram ederler. Klasik Küba kahvesi, espressonun şekerli versiyonudur. Küba Espressosu ya da Café Cubano olarak adlandırılan bu şekerli espressonun bir diğer çeşidi ise Café Con Leche’dir. Bir fincan Café Con Leche, Café Cubano’ya süt ekleyerek hazırlanır ve ağırlıklı olarak kahvaltılarda içilir.

Küba'nın tütün ile şeker de başlıca ihracat ürünleri arasındadır. Özellikle bilindiği üzere puro üretiminde en önemli merkez olduğu söylenebilir.

Cuban Cuisine

Congri

If we talk of Cuban cuisine, then we are talking about fusion cuisine: the fusion of Spanish, African and Caribbean dishes. Later on elements of Asian cuisine were added, towards the end of the 19th century, when the Chinese came to live in Cuba. The Spanish brought rice, lemons, oranges, beef cattle and horses with them. African slaves added food from their own land to what the Spanish gave, such as the yam and the okra, together with vegetables from Cuba, unknown in Europe, such as manioc, the pumpkin, tomatoes and corn. All these different elements were later blended and gave rise to this typical and original cuisine.

" Cuba’s cuisine has been laterally influenced by its culture. From the Afro-Caribe influenced eastern region of Santiago de Cuba to the Spanish influenced western region of Havana, its people are as diverse as its food. A truly culturally and racially integrated society, its cuisine draws upon its regionally abundant crops and resources. It is a cuisine reflective of the Cubans themselves: simple and straightforward yet vibrant and diverse with the flavors of life. "

The typical Creole cuisine was differentiated from the Spanish in the 19th century, so much so that it acquired its own characteristics, like certain stews exemplified by chicken with rice, rice with black beans (also known as “Moros y Cristianos” or Moorish rice), congri oriental (rice with kidney beans) which represent the most typical dishes in Cuban cuisine. Rice is present in all Cuban dishes and there are numerous ways of preparing it; white or normal, with beans mixed with meat, vegetables or seafood.

Cuban Food

If there is one thing that distinguishes Cuban cuisine, that is the taste. The dishes should be well seasoned and marinated. Cubans like their food well done, well cooked. They marinade their meat with lemons or bitter oranges, onion, garlic and pepper.

The national dish par excellence in Cuba is Ajiaco Criollo, a mixture of various kinds of meat and vegetables all cooked together. It varies according to the seasoning and diversity of ingredients used in making it. The most frequent are: manioc, coco yam, pumpkin, sweet potato, potatoes, green and ripe bananas, corn and pieces of dry salt meat.

Tamal is another traditional dish consisting of semi-boiled tender ground corn dough with meat inside. It is wrapped in the cob leaves or banana leaves, which are then boiled in water and/or baked in the oven. This is a traditional dish in Cuba, served as an aperitif, savoury snack or main dish.

Apart from these dishes, we could highlight ropa vieja (braised beef), aporreado de carnes (Cuban meat stew) and budín de pan (bread pudding). As a side dish, a nice avocado, tropical fruit or chicken salad and for dessert, torrejas en almíbar (fried bread in syrup) or fried ripe bananas. Wash all of this down with plenty of beer, and for the after meal chat a coffee and cocktail like a mojito, cuba libre or daiquiri, always with rum as the main ingredient.

Kaynak / Source
- Berfend BER
- Traditional Cuban cuisine ( Iberostar )
- Mag

Fotoğraf / Photo
- lilfish1

Yeni Zelanda Mutfağı / New Zealand Cuisine

2013-03-08T07:36:00.001-08:00

Berfend BER - Güney Yarımkürede, Okyanusya'daki Güney Pasifik adaları arasında, Avustralya'nın güney doğusunda yer alır. Ilıman iklim görülür. Güney alplerin adeta bariyer görevi gördüğü Güney adanın batısı bolca yağış alırken, doğusunda kuru bir iklim hakimdir. İklimi ve verimli topraklarıyla bir tarım ülkesi olarak kabul edebileceğimiz Yeni Zelanda’da hayvancılık da oldukça gelişmiştir. Geniş çayır ve otlak alanları sayesinde koyun ve sığır yetiştiriciliğinde dünyanın sayılı ülkelerinden biridir. Yeni Zelandalılar dünyada en fazla et tüketen ülkeler arasındadır. Aynı zamanda Geyik eti de tüketilir.

Etrafı tamamen okyanusla çevrili ülkede balıkçılık da önemli bir gelir kaynağıdır. Snapper, Grouper ve John Dory gibi çok çeşitli balıklar bulunurken, mevsimlik whitebait, istiridye, crayfish ve game birds yoğun olarak tüketilir.

Yeni Zelandalılar, genellikle et ya da balık ile sebze türlerini öğünlerinde dengeli olarak tüketirler. Akşam yemeği genellikle ana öğün olarak düşünülür. Yerel olarak üretilmiş kumara denilen tatlı patatesi çok güzeldir.

Karamelize Soğan Barbekü Sosu ve Siyah-Bean Salsa
Caramelized Onion Barbecue Sauce and Black-Bean Salsa

Yeni Zelanda’nın şehir ve kasabaları mükemmel su kaynaklarına sahiptir ve musluk suları her durumda güvenli, taze ve içilmeye elverişlidir.

Yeni Zelanda, Brie, camembert, blue de bresse ve montagne blue gibi Fransız tipi peynirlerde de üne sahiptir.

Yeni Zelanda’ya özgü, artık millileşmiş geleneksel tatlısı pavlova, altı beze kaplı yuvarlak kekin meyveler ve krema ile kaplanmasıyla yapılır. Pavlova .Yeni Zelanda ve Avustralya ile bir çekişme konusudur. Her iki ülke de bu sevilen tatlıyı ilk kez kendilerinin bulduğunu iddia etmektedirler.

Yeni Zelanda, mutfağında yerli ve yabancı kültürlere ait çok çeşitli yemek çeşitliliği de vardır.

Dünyada şarap üretimi yapılan en güneydeki ülke unvanını elinde bulunduran Yeni Zelanda, 1970'lerden itibaren yapılan bilinçli yatırımlarla ve ileri teknoloji sayesinde üretilen kaliteli kitle şaraplarıyla ünlüdür.

İlk bağların Avustralya'dan getirilen asmaların çoğaltılmasıyla kurulduğu ülkenin gurur kaynağı Sauvignon Blanc türünden yapılan şaraplarıdır.

Özellikle Marlborugh bölgesinde yetiştirilen bu tür sek beyaz şaraplar dünyasında eşine kolay rastlanmayacak kalitededir.

Burgonya Pinot Noir ve Chardonnay tipi klasik üzümlerin üretimi için oldukça elverişli olan serin havası ve killi, kireçtaşlı toprakları ile Yeni Zelanda yenidünya şarapları içinde kendine has bir yeri vardır.

Soğuk iklimlerin diğer bir özelliği olan köpüklü şarap yapımı da oldukça yaygındır.

Ayrıca Şampanyalarda kullanılan Chardonnay, Pinot Noir ve Pinot Meunier türlerinin üretimi yapılmaktadır.

Güneyde (Marlborough) ise soğuğa adaptasyonu kuvvetli beyaz türlerden Sauvignon Blanc kuşkonmaz ıhlamur ve adaçayı aromaları ile alışılmışın dışında oldukça farklı şaraplar vermektedir.

Müller-Thurgau türü üzümün popülerliği giderek azalarak şeftali, muz ve armut aromalarına sahip Chardonnay ve Sauvignon Blanc türlerinin yetiştirilmesine de ağırlık verilir.

Bazı üreticilerin Burgonya stilinde kremamsı özellikte zengin ve meyve salatası aromalarında şaraplar yaptığı bilinmektedir.

Chenin Blanc ve Gewürztraminer türleri de sınırlı miktarda üretilir.

Yeni Zelanda’da Auckland, Gisborne, Hawkes Bay ve Wairarapa kuzey adasının önemli şarap üretim merkezleri iken bu merkezlerin güney adasındaki karşılıkları Marlborough, Nelson, Canterbury ve Central Otago gibi merkezlerdir.

New Zealand Cuisine

New Zealand's cuisine has been described as Pacific Rim, drawing inspiration from Europe, Asia and Polynesia. For dishes that have a distinctly New Zealand style, there's lamb, pork and cervena (venison), salmon, crayfish (lobster), Bluff oysters, whitebait, paua (abalone), mussels, scallops, pipis and tuatua (both are types of New Zealand shellfish), kumara (sweet potato), kiwifruit, tamarillo and pavlova, the national dessert.

Its distinctiveness is more in the way New Zealanders eat, generally preferring as relaxed and unaffected as possible, in keeping with the laidback Kiwi psyche.

Kaynak / Source
- Berfend BER
-

Fotoğraf / Photo
- Mac V
- Kurman Staff

Papua Yeni Gine Mutfağı / Papua New Guinean Cuisine

2013-03-08T06:04:00.001-08:00

Berfend BER - Güneydoğu Asya’da, Mercan Denizi ve Güney Pasifik Okyanusu arasında kalan adalar ülkesidir. Endonezya'nın doğusunda yer almaktadır. Papua Yeni Gine ekvatorun yaklaşık 10°altında yer alır. Bu yüzden birbirine yakın iki dönence bölgesinin içerisinde olup, iki mevsim yaşar. Genel olarak sıcak ve nemli bir iklimin tesirindedir. Tropik yağmur ormanlarında tarıma uygun olmayan topraklar üzerinde yaşayan insanların yakın tarihe kadar neolitik öncesi yaşamı, yavaş da olsa artık değişmektedir. İbanlar 20 yıl kadar önce insan eti yemeyi bırakmış olmalarına rağmen dağlık bölgelerde hala bu geleneğin devam ettiği kabilelerin varlığı söz konusudur. Dünyanın en çeşitli dil konuşulunan ülkesi Papua Yeni Gine’dir. Bölgede 850 den fazla dil konuşulmaktadır..

Kahve, kakao ve karides ülkenin başlıca ihracat ürünleridir. Balık ve deniz ürünleri ile patates çokça tüketilmektedir.

Papua Yeni Gine geleneksel mutfağı çok geniş yiyecek ve içecek çeşitliliği içersindedir. Taro, kaukau, sago ve domuz (geleneksel şenliklerde toprakta pişirilmiş) gibi kök bitkilere dayanmaktadır. “Mumu” domuz kızartması, tatlı patates, pirinç ve yeşilliği kombine eden geleneksel bir yemektir. Sığır eti, pişmiş tatlı patates, hindistan cevizi kreması, muz pasta, muz krep tüketilen geleneksel yiyeceklerinin başında gelir.

Papua Yeni Gine tropikal bir iklime sahip olduğundan beslenmede egzotik meyveler geniş yer tutar. Geleneksel meyveleri; Sagu, Taro (Tapioca), Hindistancevizi, Muz, Ananas, Mango, Çarkıfelek, Papaya ve Passion fruit bunlardan sadece bir kısmıdır.

Muli warra" en önemli geleneksel içkileridir.

Papua New Guinean Cuisine

The staple foods in Papua New Guinea are rice, sago and kau kau which are generally prepared with seafood, Chicken, game, Pork and a large variety of greens. Papua New Guinea’s cuisine is very varied. People from Papua New Guinea prefer abundant dishes and food which is very well cooked. Papuans have three main meals: breakfast, lunch and dinner yet desserts, snacks, traditionalfruits.
The cuisine of Papua New Guinea is based on indigenous ingredients easily gathered from the jungle or cultivated in home gardens. The starchy innards of the sago palm yield a flour suitable for breads and puddings. Pork is a popular meat and is often cooked in a traditional firepit called a mumu. A type of sweet potato called a kaukau is a staple vegetable as are a wide variety of greens and tropical fruits.

Kaynak / Source
- Berfend BER
- Wikia

Fotoğraf / Photo
- Wild Png

Endonezya Mutfağı / Indonesian Cuisine

2013-03-07T07:37:00.003-08:00

Berfend BER - Çok kültürlülüğü ve etnik zenginliği ile bilinen Pasifik ülkesi Endonezya; Güneydoğu Asya ile Avustralya anakaraları arasında uzanan 17.508 adanın üzerine kurulmuş bir adalar grubu devletidir. Kuzeyde Malezya, Doğuda Papua Yeni Gine ile komşu olup batısında ve güneyinde Hint Okyanusu bulunmaktadır. 240 milyonu bulan nüfusuyla Çin, Hindistan ve ABD’nin ardından Endonezya dünyanın en kalabalık 4. ülkesidir.

Endonezya Mutfağı Hint, Portekiz, Arap, Hollanda ve İngiliz Mutfaklarının etkisinde kalmıştır. Adaların kıyı şeritlerinde bu etkiler daha baskındır. İç bölgelerde ise kendi yeme alışkanlıklarını korumuşlardır. Geleneksel tadın kaynağı taze kökler, otlar, hindistan cevizi sütü ve ham şekerdir.

Endonezyalılar her öğün, buna sabah da dahildir mutlaka pirinç yerler. Onların ana yemeği pirinçtir. Pirincin yanında chilly sos (acı sos) ile yaptıkları diğer yemekleri yerler. Acı sos Endonezya Mutfağı'nda çok önemlidir. Hatta beyler evlenirken, iyi acı sos yapan eş seçerler... Çünkü iyi acı sos yapmak bir ölçüdür ve bu sosu iyi yapan, iyi eş olur derler. Endonezya adalardan oluşan bir ülke olduğu için, tüm adalara özgü değişik mutfaklar vardır. Örneğin, Sumağa, Java, Kalimantan, Sulavizi ve Iriyanjaya gibi bölgelerde yemekler büyük farklılıklar gösterir. Ama milli yemekleri diyebileceğimiz "gadu gadu" hemen her yerde yapılır. Bu karışık sebze demektir. Endonezyalılar yerfıstığı, tereyağı, chilly sos ile hazırladıkları sosu, bu yemeğin üzerine dökerek yerler.

Rendang - Et yemeği

Endonezya Mutfağı'nın dünyanın en zengin çeşnili ve en lezzetli mutfaklarından biri yapan, tüm yukarıda bahsedilen ülke mutfaklarının etkisinin yerel ve geleneksel mutfakla karışarak ortaya çıkardığı sentez bir mutfak olmasıdır.

Endonezya pek çok etkiyi yansıtır. Biberin acısını, taze hindistan cevizinin, ham şekerin, yerfıstığının aromasını ve tatlılığını yemeklere verirken, aynı anda yeşil limonun, "tamarind"in ve "lemon-grass"ın ekşiliğini de verir.

Sambal

Endonezya'da yemeklerin yanında mutlaka bir kase, karides ezmesi ve acı biber ile hazırlanmış "Sambal" olur.

Tofu

Endonezyalılar "soya fasulyesi"ni ve ürünlerini çok kullanırlar. Tofu, yani soya fasulyesi sütünden elde edilen peynir, 2000 yıl önce bir Çin imparatoru tarafından keşfedilmiştir. O dönemde ilaçlar üzerinde çalışan bilginler soya sütünün "Coagulation" yani "jöleleşmesi, kesilmesi" sonucunda peynirleştiğini görmüş ve böylece "Tofu" bulunmuştur.

Tofu

Tofu, hem Çin'de hem de Çin Mutfağı'nın etkisinde kalmış olan mutfaklarda çok yaygın olarak kullanılmaya başlanmıştır. Özellikle süt ürünlerinin tüketilmediği bir bölgede üretilmiş olan Tofu "kalsiyum" bakımından çok zengindir. Tofu'nun yemeklerde kullanımı çok çeşitlidir. Aynı zamanda ülkemiz dışında, özellikle Uzak Doğu Ülkelerinde çok ucuz bir gıda maddesidir. Aynı zamanda Tofu vejetaryen mutfakta da vazgeçilmez bir temel gıda maddesidir.

Endonezyalıların kullandıkları pişirme teknikleri de yine bölgelere göre değişir. Iriyanjaya'da genellikle ızgara yapılır. Java'da ve doğu Java'da ise buharda ve tencerede pişirmek yaygındır.

Sate ayam / Tavuk Şiş / Chicken Skewers

Endonezyalılar yemeklerinde hemen hemen 100'ün üzerinde değişik baharat kullanırlar. Tamarind (demirhindi ağacının meyvesi), sarımsak, köri, zencefil, safran, limon yaprağı ve değişik kökler bunların en önemlilerindendir.

Endonezyalılar özellikle safranı çok kullanırlar. Kuzu, tavuk, balık etlerini ve pirinci genellikle safranla pişirirler.

Genelde hafif tatlılar seven Endonezyalılar, tatlılarında en çok hindistan cevizi sütü, süt ve jöle kullanırlar.

Endonezya kahve ve çay üretir. Onun için bu ülkede kahve ve çay çok tüketilir. Endonezya'da da bayram ve festivaller aileler için çok önemlidir. Toplumsal bir boyutu olan ve temelini eski ve yeni dinlerden alan bu bayramlarda, festivallerde, halk bol ve değişik özellikle de bu festivallere özgü yemekler yapar ve tapmaklara götürür. Genelde tanrılar için hazırlanan bu yemekler geceleri fakir halk tarafından alınarak tüketilir. Bu da Endonezyalıların beklentisiz bir paylaşma yöntemidir.

Indonesian Cuisine

Indonesia consists of some 17,508 islands which stretch from west to east along the equator, from the island of Sumatra, directly south of Thailand, to Irian Jaya, just north of Australia. These islands support the fourth-most populous nation in the world, a population that is 90% Muslim, with hundreds of tribes, subcultures, and languages -- and many long and varied histories. For centuries, these islands have been the center of international trade. Rich, volcanic soil produces an amazing number of fruits and vegetables, the seas yield vast numbers of fish. Spices, however, have been the main source of Indonesia's fame.

Nutmeg, clove, and pepper drew traders from India, China, Africa, and the Arab world, and later, European explorers and colonists from the Netherlands, Portugal, and England. From the 8th through the 16th centuries, powerful polities on Java and Sumatra controlled much of what is today the Indonesian Archipelago. But, by the end of the 16th century, steady European colonial expansion left the nation a collection of weak, disconnected fiefdoms, all of which came under direct Dutch control within two centuries. The Republic of Indonesia was declared at the end of the Japanese occupation of Indonesia during World War two. Indonesian cuisine reflects this complex cultural history. Cooking varies greatly by region and combines many different influences. However, most Indonesian food shares the nearly universal food trinity of fish, coconut and chile.

The main meal in Indonesia is usually served at midday. Food which was cooked in the morning is set out all at once. Family members help themselves, serving with a spoon and eating with right hands. There is less family gathering or ceremony of communal eating than in other cultures, but there is communal cooking and a strict hierarchy that determines one's role and comportment at the table. Most meals are built around a cone-shaped pile of the long-grain, highly polished rice that Indonesians prefer. A meal may include a soup, salad, and another main dish. Whatever the meal, it is accompanied by at least one, and often several sambals, spice relishes that are mixed with the food. A light meal might consist of rice, some dried fish and a chile sambal.

Indonesian cooking is rich with coconut milk. Beverages, sauces, soups, and even rice are prepared with it. Traditional spicing builds on a base of coriander, pepper, and garlic. Added to those are turmeric, cassia (the local bark that is quite close in flavor to cinnamon), bay leaf, star anise, ginger, tamarind, galangal, cardamom, lemon grass, scallion, shallots, peanuts, dried anchovies, and prawns. Even ghee finds its way into many recipes. Surprisingly, cloves and nutmeg, flavors at the very heart of the spice trade, play a marginal role, at best, in Indonesian cuisine. They are more commonly used in local medicine.

Kaynak / Source
- Berfend BER
- Cuisine Net.
Fotoğraf / Photo
- Andre Junior

Avustralya Mutfağı / Australian Cuisine

2013-03-07T06:11:00.001-08:00

Berfend BER - Avustralya’nın hemen, hemen dünyanın her bölgesinden gelen göçmen yapısı, ülkenin yerli mutfağını bir hayli etkilemiş, ortaya birçok farklı kültürlerin bileşkesin de uluslararası zenginlikte bir yemek kültürü ortaya çıkmıştır. Gelişmekte olan bir mutfak tanımlamasını da yapmak mümkündür. Bunun diğer faktörü ise Avustralya'lıların kaliteli yemeğe olan düşkünlüğüdür. Avustralya'da kilo almak kolaydır ama sağlıklı yemek yemek daha kolaydır. Bir çok yemek doğal gıda maddelerinden yapılır. Avustralyalılar iyi bifteğin, kuzu etinin, lezzetli ve taze deniz ürünlerinin özellikle kabuklu deniz mahsulünün, harika meyve ve sebzelerin tadını büyük bir keyifle çıkarırlar. Bu keyfiyette Avustralya'lıların en büyük zevklerinden bir tanesi barbekü yapmaktır.

Avustralya'lılar et tüketme konusunda dünya çapında üne sahiptir. Bunun en önemli sebebi hayvancılığın çok gelişmiş olmasıdır. Kendine has lezzete sahip kanguru eti yasağı kalktıktan sonra da bir hayli tüketimi hızlanmıştır. Özellikle kuzey bölgesinde etli ekmek bile bazen kanguru etiyle yapılır. Timsah ve devekuşu eti de tüketilir. İçine küçük küçük doğranmış etler ve soğan konularak üzeri kapatılan ve pişirilen tart şeklindeki " Meat pie" , oldukça enfes bir lezzete sahiptir. Avustralya’nın milli yemeğidir.

Avustralya'nın biljassa Kuzey bölgesinde Aborjin otantik mutfağı hakimiyetini görmek mümkündür.Avustralya yerlileri olan Aborjinlerin yemek kültürlerinde yer verdikleri yiyeceklere " Bush Tucker " ismi verilmektedir. Yerlilerin yedikleri, şimdiki halkın ise nispeten daha temkinli oldukları hayvan ürünleri ve bitkiler bu isimle ifade edilmekte, meyvelerden quandong, kutjera, muntries ve riberry; fındıkgillerden bunya ve macadamia; bitkilerden akasya tohumu; et çeşitlerinden ise kanguru, timsah, emu ve kertenkele eti popüler bush tucker’lardan sayılmaktadır.

MODERN AVUSTRALYA MUTFAĞI

Tandoori King Prawns / Tandoori Kral Karides
Mango and cucumber salsa with fresh lime / Taze limon ile mango ve salatalık salsa

1990 yıllarının başına kadar ağırlıklı olarak İngiliz, İskoç, Fransız ve Alman özellikli ve hiç de renkli olmayan bir mutfağa sahipken, genç, atılımcı ve yaratıcı şeflerin kendi ülkelerinin zengin ve olağanüstü farklı ve güzel mahsullerini keşfedip, ülkenin kültür mozağini de kullanmaları suretiyle yepyeni ve beni şahsen çok olumlu etkileyen harika bir mutfak ortaya çıkmış. Son 15-20 yılda yaşanan bu rönesans ile birlikte gelişen bu mutfağa ‘Modern Avustralya mutfağı’ (Mod Oz) adı veriliyor. ‘Oz’, konuşma dilinde Avustralyalı (Aussie) anlamına gelen bir söz. ‘Mod’ ise modern kelimesinin kısaltılmışı. Temel özelliği, bu kıta ülkesinin çok zengin sıradışı yerel malzemelerini kullanan ve özellikle de Akdeniz ve Güney Pasifik ülkelerinin mutfak tekniklerinden yararlanarak yaratılan eklektik bir mutfak olması.

Ama yine de en fazla Japon ve Tayland mutfaklarının etkisini görüyorsunuz. Buradan sakın ola Japon ya da Thai (‘Tay’ okunur) mutfaklarının taklidi olduğu fikrine kapılmayın. Bu çok sıradışı, hiç alışılagelmemiş, farklı ve çok keyifli, çok başarılı bir mutfak. Hangi farklı malzemeler kullanılıyor derseniz, muhtemelen ilk aklınıza gelecek olan şey kanguru eti olacaktır, ama iyi kaliteli ‘Mod Oz’ restoranlarında bu malzeme pek fazla karşınıza çıkmıyor. Bir de, her ne kadar Sydney bu mutfağın en önemli temsilcisi ise de, sekiz bölgesel eyaletten oluşan bu ülkenin diğer eyaletlerinin de kendilerine özgü ürünleri var ve bu ürünler üzerine geliştirilmiş yemekleri buralarda yiyebiliyorsunuz.

Modern Avustralya mutfağının en önemli keşfi, bu ülkede uzun yıllar farkına varılmamış olan inanılmaz deniz mahsulleri zenginliği. O nedenle de bu ürünler çok yaygın olarak kullanılıyor. Örneğin ‘barramundi’ balığı, ‘yahudi balığı’ (jewfish), tatlısu ıstakozu olan ‘yabbies’, yüzen ‘mavi yengeç’, değişik bir tür kabuklu olan ‘Balmain bugs’, Sydney kaya midyeleri ve ‘abalone’ istiridyeleri gibi. Aynı zamanda sütle beslenmiş kuzu eti, Avustralya’da yetiştirilen Wagyu danası gibi kırmızı etler de bu mutfakta kullanılıyor.

Bazı Avusturalya yemekleri

Chicken parmigiana - Bebek ıspanak yapraklarının üzerine koyulan tavukgöğsü parçasına, ince bir dilim kızarmış patlıcan, domates ve parmesan parçası eklenerek fırınlanır.
Aussie rissoles - fırınlanmış patates dilimleri eşliğinde servis edilen, kalın kuzu eti köfteleri ve karamelize soğan sosundan oluşmaktadır.

Jumbo karides parti turtaları - Beyaz şarap, limon sosu, sarımsak, nane, un, yumurta akı, jumbo karides ve krema sosu kullanılarak pişirilen bilhassa kutlamalar esnasında tüketilen, lezzetli ve minik yerel deniz ürünü turtalarına verilebilecek en güzel örneklerdendir.

İncirli, maviküf peynirli kanguru salamı salatası -  Akçaağaç şurubu, zeytinyağı, balzamik sirke ve hoş kokulu otlarla tatlandırılan bu salatanın; hafızalara kazınacak oldukça farklı bir tada sahip olduğu söylenmektedir.

Chili biberli ve siyah fasulye soslu bebek Çin kabağı yemeği -   Pak choi adı verilen Çin kabağı, zencefil, 1 kaşık sherry, karanfil, tavuk suyu, kırmızı chili biberi, siyah fasulye sosu ve zeytinyağı eşliğinde pişirilen bu yemek C vitamini bakımından oldukça zengindir. Vejetaryen ve sebze severlerin mutlaka tatması gereken spesiyaller arasında yer almaktadır.

Pancettalı barbekü karides - Etrafı İtalyan salamı pancetta ile sarılan jumbo karideslerin maydonoz ve limon sosuna bulanmış avokado parçalarıyla barbeküde pişirilmesinden oluşan spesiyaledir.

Sosisli bezelye turtası -  Ispanak, beyaz şarap, bezelye, kabak, sarımsak ve İtalyan domuz sosisinin karıştırılarak bir tepsiye dökülüp; fırına verilmeden önce üzerinin ricotto peyniri ile kaplanmasından oluşmaktadır.

Barramundi - Zencefil, kırmızı chili biberi ve soya sosu ile tatlandırılarak fırınlanan Avustralya’ya özel bir tür sazan balığı olan spesiyalidir.

Vegemite - Avustralya’ya özgü bir çeşit maya sosudur. Tıpkı fındık kreması gibi özellikle kahvaltılarda ekmeğin üzerine sürülerek yenen Vegemite, vitamin ve mineraller bakımından oldukça zengin bir yiyecektir.

Çilekli Mini Pavlovalar / Mini Pavlovas with Strawberries

Pavlova - Ünlü Rus balerin Anna Pavlova’nın rivayete göre Avustralya ziyareti sırasında onu onore etmek için yapılmış " pavlova " dünyaca ünlenmiş tatlısıdır. Dışı çıtır çıtır, içi ise oldukça yumuşak ağdalı olan bu tatlı; krema üzerinde çilek, kivi ve muz gibi meyve taneleriyle süslenerek servis edilir. Yeni Zelandave Avustralya'pavlova hep bir çekişme konusudur. Her iki ülke de bu sevilen tatlıyı ilk kez kendilerinin bulduğunu iddia etmektedirler. Pavlova tatlısının birçok çeşiti yapılmaktadır. Ancak bunların en meşhur olanı pasta şeklinde etrafı; meyve çeşitleri, krema sosu ve bezelerle süslenmiş olanıdır.

Lemington keki - Üzeri çikolata sosu ve hindistancevizi parçacıkları ile kaplanan ve genellikle içi sade kekten oluşan, kutlamalar esnasında yapılan en popüler tatlı çeşitlerinden biridir.

Hindistancevizi dondurmalı ve Milo’lu dilimler - Milo; çikolata ve malt karışımından oluşan tatlı bir tozdur. Bu tatlı; kalın bisküvi dilimlerinin üzerine Milo tozu karıştırılarak hazırlanan hindistancevizli dondurma koyularak servis edilmektedir.

Fish & Chips - Kızarmış balık ve patatesten oluşan atıştırmalıkdır.

Kanguru eti içeren etli turtalar Avusturalya da popüler olan atıştırmalık çeşididir. Çin mutfağından esinlenilerek oluşturulan; sebze soslu kızarmış iri mantılara ise " dim sim " ya da " yum cha" adı verilmektedir.

Yunan ve Türk mutfağından Avusturalya mutfağına geçen en popüler atıştırmalık çeşitleri arasında döner ekmek, kebap ve dürüm bulunmaktadır.

Avustralya şarapları, dünyanın en kaliteli şarapları arasında gösterilmektedir. Popüler şaraplar arasında cabernet-merlot, pinot noir, chardonnay, semillon, sauvignon blanc ve fume blanc, shiraz ve rhine riesling sayılabilir.

Bira üretimi ve tüketiminde de başı çeken ülkelerdendir Avustralya. Fosters, Castlemaine XXXX ve Victoria Bitter ise ünü dünyaya yayılmış olan Avustralya bira markalarıdır.

Ülkede üretilen siyah ve beyaz rom ve brendi çeşitleri de bir hayli popüler alkollü içeceklerdendir.

Avustralya’ya özgü alkolsüz içeceklerin başında Billy tea adı verilen ünlü yerel çay çeşidi gelmektedir. Billy tea, kamp ateşinin üzerinde sürekli kaynayan çaydanlığın içerisinde normal çayın yanı sıra bir parça okaliptüs ağacı yaprağı eklenmesiyle elde edilmektedir.

Kivi, böğürtlen, çilek, ananas, muz ve çarkıfelek meyvesinden oluşan smoothie’ler ve alkolsüz punçlar da; sıcak havalarda serinletici olduğu gibi vitamin ve mineral değeri yüksek ferahlatıcı içeceklerdendir.

Australian Cuisine

Australian cuisine has the most diverse range, quality, and inventiveness than many others in the world. However, it took Australia some time to evolve from the scenes of meat pies, Vegemite sandwiches, and sausage rolls to the scene of dishes such as "seared kangaroo fillet with wilted beetroot greens and roasted onions". The culinary art of Australia only luxuriated in the 1990s. But at that time, it was already considered the most adventurous in the world. Each capital city has seen a swarm of new restaurants within the genre 'Modern Australia' cuisine, with inventive chefs at the helm and an audience of willing hedonists at the ready. This culinary reawakening is due to two factors: the wealth of superlative Australian produce, including native food, and the plethora of international cuisine brought to Australia by its immigrants from all over the world.

Australia is also well known for its fresh ingredients such as seafood, local fruits, beef and lamb, as well as its world class cheeses. Like in Italy and France, Australia can be divided into regions that are known for particular produce such as King Island cream, Sydney rock oysters, Bowen mangoes, Coffin Bay scallops, Tasmanian salmon, and Illabo milk-fed lamb. Each state has its acknowledged specialties, which travelers should take advantage of.

Never forgetting the native cuisine called 'bush tucker', which involves traditional diets such as flour and water cooked in the campfire coals to make bread called damper, billy tea, and local animals' meat.

To summarize the varieties of food in Australia, it is then necessary to categorize them into modern Australian food, bush tucker, Asian food, and Australian's favorite.

Kaynak / Source
- Berfend BER
- Arman Kırım
- Marimari

Fotoğraf / Photo
- Fotograf1v2
- Inglewood Hotel

Ekvador Mutfağı / Ecuadorian Cuisine

2013-03-06T07:35:00.000-08:00

Berfend BER - Ekvador, Güney Amerika’nın batısında, Büyük Okyanus ile Kolombiya ve Peru arasında ki bölgede yer almaktadır. Ekvador La Costa, La Sierra ve El Oriente olmak üzere üç temel bölgeyle Büyük Okyanus’ta bulunan Galapagos Adalarından meydana gelmiştir. Galapagos Adaları 1832′de beri ekvador'un bir parçasıdır.

Bölgelerin coğrafi konumu aynı zamanda iklim farklılığını da oluşturur. Bu iklim farklılığı sayesinde dünyanın en lezzetli ve kaliteli muzları, kahve ve kakosu, ananas gibi tropikal meyveleri ile pirinç, şeker, tütün, mısır, patates, elma, mandalina gibi değişik iklim tarımsal ürünlerinin de yetiştirilmesini kolaylıkla sağlar. Ekvador’un genel kültürü İspanyollara ait etkileri taşır

Ekvador’da yemek türleri çok çeşitlidir. Dünyanın en lezzetli mutfaklarından birine sahiptir. Domuz eti, tavuk, sığır eti, kobay engin çeşitlilikteki tahılları, patates veya pirinçle birlikte, dağlık bölgelerde yaygın üretilir. Ekvador mutfağında patates ve mısır çok kullanılmaktadır. En az 100 çeşit patates olduğu bilinmektedir. Patatesin ana vatanı olarak kabullenilmektedir. Ekvador’un dağlık bölgelerinde satılan sokak yiyeceği ise kızartılmış domuz ve kobay ile birlikte patatestir.

llapingachos

Özellikle alçak bölgeler meyve çeşitliliğiyle çok zengindir ve egzotik meyve çeşitleri de çok fazladır. Portakal ile domates arası naranjilla, guanabana, maracuya ve papaya en çok görülenlerdendir. Özellikle muzu unutmamak gerekir. Türkiye’de 90’lı yıllardan itibaren ithal edilen ve en çok yenilen meşhur Chiqita muzları Ekvador’dan gelmektedir. "Muz Cumhuriyeti" sözcüğünde kastedilen ülke Ekvador Cumhuriyetidir.

Ceviche

Deniz ürünlerinden dünyanın en lezzetli karides ve ıstakozu buradadır. Özellikle kıyı kesimlerinin vazgeçilmez yiyecek maddesidir.

Ekvador mutfağında çorba çok tüketilmektedir. Patates, mısır ve avokadodan yapılmış çoban çorbası en lezzetli çorbalarıdır. Ana yemeklerde de et ve tavuk ağırlıklı, yanında da patatesin farklı pişirilmiş şekilleri değişik baharatlarla sunulmaktadır. Ekvador mutfağı özellikle acı biber ve çeşitli baharat karışımıyla çıtır kızartılmış kobay ( Cuy ) ile tanınır.

Popüler yemekler ceviche, llapingachos, locro (patates çorbası) ve humitas ile İnka tarzı tamales dir.

Ecuadorian Cuisine

Ecuadorian cuisine is known for its innumerable potato varieties, the spicy heat of the ají pepper and the soft crackle of roasting guinea pig. The food is solid, healthy, tasty and can be cooked easily in kitchens around the world. Popular dishes are ceviche, llapingachos, locro (potato soup) and humitas, Incan-style tamales.

As hinted by its name, the country of Ecuador lies on either side of the equator along the northwestern coast of South America. Its neighbor in the south and east is Peru, and it shares a border with Colombia in the north. Ecuador has a long Pacific coast, a mountainous central region and tropical lowlands in the Amazon interior.

The food of Ecuador offers a mix of two worlds. There is a deep foundation of Incan heritage mixed together with the influence of Old World cuisine. More typically Incan cuisine is concentrated in the mountainous inland areas and the diet is based on meat, rice and potatoes. Nearer the coast, the diet is centered around fish, seafood and plantains.

Kaynak / Source
- Berfend BER
- Whats4eats
Fotoğraflar / Photos
-

Kolombiya Mutfağı / Colombian Cuisine

2013-03-01T07:29:00.001-08:00

Berfend BER - Orta ve Güney Amerika arasında bir bağlantı noktası olan Kolombiya, yüzölçümü bakımından Latin Amerika ülkeleri arasında 5. büyük ülkedir.

Ekvatora yakın konumu, toprak çeşitliliği ve Kuzey Amerika, Avrupa ve Asya ülkelerine kıyasla su kaynaklarının bolluğu, Kolombiya’da çok çeşitli tarım ürünlerinin yetiştirilmesini sağlamaktadır. Tarım üretiminin temelini kahve, kesme çiçek, muz, pirinç, tütün, mısır, şeker kamışı, kakao, yağlı tohumlar ve sebze oluşturmaktadır. Ormancılık, balıkçılık ve hayvancılık da yaygındır.

Geleneksel Kolombiya mutfağı bölgelerine göre çok farklılık gösterir. Bir bölgede kavrulmuş karıncalar yoğun bir şekilde tüketilirken, diğer bölgelerde rastlanmadığı gibi yanından bile geçilmez. Karıncalar Kolombiya'lılar da yaygın bir gıda değildir. Kolombiya'nın ve kuzey-doğusu kırsalında yaşayan köylüler tarafından ağırlıklı olarak tüketilir.

Karınca yeme geleneği eski çağlara kadar uzanır. Karıncaların " Afrodizyak " olduğunu ve düğün hediyesi olarak verildiğine inanırlar. Bilimsel araştırmalar'da karıncaların mükemmel protein kaynağı olduğunu göstermektedir. Kolombiya'lılar karıncalara İspanyolca "Hormigas Culonas" yani " kocaman karıncalar" derler. mevsiminde karıncalar hasat edilir. Ayakları ve kanatları kopartılır. Karıncalar tuzlu suya batırılıp seramik tencerede kavrulur.

Kıyı bölgelerde Hindistan cevizi sütü ile yapılmış sos ile hazırlanan balık, ıstakoz ve deniz ürünleri tercih edilir

Kahvaltı Kolombiya'da oldukça önemlidir. Meyve suyu, kahve veya sıcak çikolata yanında meyve, yumurta ve ekmekten oluşur.

Öğle yemeği, çorba ile birlikte geleneksel ana yemekten oluşur.İçki ve tatlı mutlaka tüketilir.
Akşam yemeği aperatif atıştırmalıklarla geçiştirilir.

Geleneksel Kolombiya yemekleri;

Bandeja Paisa ve Ajiaco en ünlü yemekleridir.

Ajiaco - Ants - Arepa - Arroz con Coco - Bandeja Paisa - Buñuelos - Changua - Charapa - Chunchullo - Cuchuco de Trigo - Empanadas - Frijoles con Garra - Fritanga - Fruit - Hogao - Lechona - Morcilla Rellena - Mote de Queso con Hogao - Pandebono - Patacones - Puchero - Quesillos -
Sancocho - Sopa de Mondongo - Tamales - Viudo de Pescado...

Colombian Cuisine

Colombian Cuisine is very diverse and varies depending on the different regions of Colombia.

Traditional Colombian Dishes

Many of the most famous dishes, like the " Bandeja Paisa " and the " Ajiaco Bogotano"", are usually enjoyed in their places of origin, with the precise ingredients and quantities and in the appropriate atmosphere: decor, tableware, and the final appearance of the dish.

Bandeja Paisa

Thus, for example, the bandeja paisa of the department of Antioquia and nearby regions has as its main ingredient the beans harvested in the region, where climatic characteristics make Colombia the largest producer of beans in the Andean region, as well the country with the highest consumption of beans in the daily diet.

Ajiaco Santafereño

On its part, the ajiaco santafereño, prepared in Colombia’s central region, is a soup based on several kinds of potatoes from the high plains of the departments of Cundinamarca and Boyacá, an herb by the name of “guasca”, and local corn and chicken.

Kaynak / Source
- Berfend BER
Fotoğraf / Photo
- Richard & Jo

Venezuela Mutfağı / Venezuelan Cuisine

2013-03-01T00:27:00.000-08:00

Berfend BER - Venezuela, Güney Amerika’nın kuzeyinde yer almaktadır. Ülkenin kuzeyinde Karayip Denizi, güneyinde Brezilya, doğusunda Atlantik Okyanusu ve Guyana ve batısında Kolombiya ile komşudur. Venezuela kıyı şeridi 2718 km'dir.

Venezuela kültür bakımından büyük bir çeşitlilik göstermektedir. Ülke etnik ve kültürel açıdan yerlilerin mirası ve İspanyol sömürge döneminin özelliklerini karma bir şekilde korumaktadır. Ülkede ayrıca değişik dönemlerde gelmiş birçok Avrupalı ve Ortadoğulu göçmen bulunmaktadır. Yerli kültürü özellikle geneleksel Venezuela mutfağında daha etkindir. Dolayısıyla, Venezuela mutfağı da oldukça zengindir. Venezuela Mutfağıında İspanyol, İtalyan ve Fransız Mutfaklarının etkilerini yoğun olarak görebiliriz.

Venezuela'da, balık ve deniz ürünleri çok değişik şekillerde pişirilir. Özellikle çok güzel balık çorbaları yapılır.

Venezuela halkı çok fazla pirinç ve siyah kuru fasulye tüketir. Özellikle kırsal kesimin beslenmesinde pirinç ve fasulye çok önemli bir yer tutar.

Venezuela'da patates de çok tüketilir. Tatlı patates gibi patatesin değişik türlerinin de yetiştiği Venezuela'da halk patatesle çok değişik ve lezzetli yemekler yapar.

Kuşkonmaz, mantar ve pırasa ile dolu bahar tamelas...( TARİFİ )

Venezuela'da bol yetişen tropikal meyveler yemeklerde çok sık kullanılır. Özellikle kızartarak yedikleri muz ve ananas genelde temel yemeğin yanında servis yapılan bir yan yemektir. Venezuelalılar muz yapraklarını da yemek pişirmekte kullanırlar. Su geçirmeme özelliği olan bu yaprakların içine mısır ununu su ile hamur yaparak incecik sürerler ve üstüne et, balık veya tavuk eti koyarak yaprağı sararlar. Daha sonra kaynayan suda pişirdikleri bu yemek özellikle Noel zamanında yenilen giriş yemeğidir. Bazı yörelerde yaprağı yumurta ve nohutla doldurup sararlar. Ülkenin ulusal yemekleri olarak “hallaca” adı verilen mısır unu ve çeşitli malzemelerden yapılmış için muz yaprağına sarılarak kaynatıldığı bir tür dolma ve pirinç, siyah fasulye ve etle yapılan “pabellón criollo” sayılabilir. Ülke mutfağında et, deniz ürünleri ve peynir oldukça fazla tüketilmektedir.

Venezuelalılar çok miktarda mısır da tüketirler ve mısır unu ile değişik bir ekmek yaparlar. İçine tuzsuz bir nevi lor peyniri koydukları bu ekmeğe "Arepa" derler. Taze olarak yapıp tükettikleri Arepa'yı sabah kahvaltıda yedikleri gibi, öğleyin de ortasından ikiye bölüp, arasına et, tavuk veya balık koyarak yerler.

Venezuelalılar genellikle sabah kahvaltısında hafif yerler. Kahvaltı, ekmek, tereyağı ve reçelden ibarettir. Tabii yanında ünlü kahvelerini içerler.

Eskiden en önemli öğün olan öğle yemeği, kadının çalışma hayatına girmesi ile değişmiş ve bir sandviç veya hafif bir yemekle geçiştirilen bir öğün haline gelmiştir.

Günümüzde akşam yemeği Venezuelalıların en önemli öğünüdür. Venezuelalılar bu öğünde 3 çeşit yerler, çorba, ana yemek ve tatlı. Ana yemek genellikle, et, sebze ve pirinçten oluşur

Venezuelan Cuisine

Venezuelan food is both tropical and Andean, with European infuences (especially Italian) as well as traditional dishes from native cultures. Coconut, plantains, seafood, goat, corn, and Italian pasta dishes are all part of the vibrant mix that makes up Venezuelan cuisine.

Venezuela Cuisine; Cuisine has developed over the years in a natural process of history that has involved an amalgamation of races and cultures. Spanish immigrants, when they invaded Venezuela, contributed their techniques and recipes to the native Indian style of cooking. This enhanced to a great extent as these European settlers started to marry into the native race. Another dimension was added to the cuisine of Venezuela with the import of African women in to their country and culture, which has helped to make it so diverse. Venezuela Cuisine at the moment is a concoction of African, native Indian and European cuisines that has developed over the centuries. The recipes of Venezuela are often found to be affected by Caribbean influences in their flavors, methods of cooking and constituents. The Venezuela Cuisine is appetizing. It is composed of ingredients like sweet peppers, garlic, onions and coriander as flavor stimulants.

The food in the Amazon region varies a lot from the rest of Venezuela. Besides the main ingredients like yucca, corn, beans and bananas some people even eat turtles, tapirs, monkeys birds and deep fried ants.

Springtime tamales filled with asparagus, mushrooms and leeks...( RECIPE )

Venezuela Food is an assortment of scrumptious dishes that are authentic to Venezuela. The traditional food of Venezuela consists of premium quality fish and shellfish. Most of the Venezuela native food contains a marine flavor. The national dish of Venezuela is 'pabellon', which is composed of stewed and shredded meat together with rice, black beans and banana and corn is a staple food in Venezuela

Kaynak / Source
- Berfend BER
- Maps of world.
Fotoğraflar / Photos
- Terry Hope Romero

Letonya Mutfağı / Latvian Cuisine

2013-02-27T08:14:00.000-08:00

Berfend BER - Doğu Avrupa'da yer alan Letonya, kuzeyde Estonya, güneyde Litvanya, doğuda ise Rusya Federasyonu ve Belarus ile komşudur. Aynı zamanda, İsveç ile denizden sınırdaştır. Ülke genelinde deniz iklimi hakimdir. Genel olarak hava oldukça nemlidir.

Pancar çorbası / Biesu Zupa / Borscht

Letonya mutfağı da kardeş ülke Litvanya’nınkiyle benzer özellikler taşır. Besinlerde yağ ve lif oranı yüksekken kimyon ve karabiber dışında çok fazla baharata rastlanmaz. En önemli yemekleri arasında pembe renkli soğuk pancar çorbası ( Biesu Zupa), Bira çorbası, bezelye çorbası ve balık ağırlıklı yemekler yer almaktadır.

Renkli soğuk pancar çorbası, yazın başlıca içeceğidir. Ayrıca tat olarak ayranı andıran, isim olarak ise bize pek yabancı olmayan Kefirs adında da bir içecekleri vardır.

Letonya'da esmer ekmek kültürü çok gelişmiştir. Süt ve süt ürünlerinde bir çok Avrupa ülkesine göre çok daha fazla çeşitlilik sunmaktadır.

Maizes Zupa

Ülke mutfağında kimyon tohumu neredeyse tüm yiyeceklerde kullanılır. En çok ekmeklerde ve peynirlerde kullanılr. Yöresel peynirleri gouda'ya benzer ancak daha yumuşaktır. Büyük şehirlerde restoranlar çoğunlukla kil kaplar içinde yemekler sunar. Her menüde bulunan "maizes Zupa" çavdar ekmeği yapılan tatlı çorbadır.

Ülkeye özgü geleneksel tatlar ; tadı tatlı olan lor "Biezpiena sierins", özel süt ürünleri özellikle de Kefir, bir çeşit komposto olan "Kiselis", "Griki" denilen karabuğday ile yapılan ana yemek, lahana turşusu, özellikle pastırma ve soğanın iç malzeme olarak kullanıldığı bir çeşit mantı "Piragi", isli peynir, yılanbalığı, "Frikadelu Zupa" denilen köfte çorbası, "Silke ar biezpienu" denilen süzme peynir ile servis ringa balığı.

Yerli içkisi “Siyah Balsam” ot, meyve suları ve çiçeklerden yapılan geleneksel bir likördür. Ülkede en çok tüketilen içkiler arasında bira bulunmaktadır. Aldaris, Līvu ve Senču en bilindik yerel bira markalarıdır.

Latvian Cuisine

Piragi

Food in Latvian cuisine is rich in calories and Latvians like eating out. In everyday life a Latvian would indulge in meat croquettes, meat and fish, pork ribs, steamed sauerkraut, baked potatoes with sour cream, vegetable salads, soups, but for the ancient annual festivities – Easter, the Summer Solstice (Jāņu day), the Autumn Solstice (Mārtiņi day), and Christmas – a Latvian would opt for traditional food and old traditions. Then, the dark rye bread, grey peas, baked or stewed pork, variously prepared vegetables, home-made fresh cheese, fish, meat pies, cakes, biscuits and desserts made of local fruits and berries topped with whipped cream are put on the table, along with beer and home-made wine. But this is only a part of the treat – every Latvian hostess is happy if she can surprise guests with something special seen in a restaurant, on a trip, in a magazine or a cookbook. It should be noted that almost everyone knows how to make real Ukrainian borsch, then, on Christmas, there can be a carp, made in Polish style or Jewish forshmack (herring spread), and so on.

Ecologically clean food ; Many people in Latvia grow their own food, thus, it can be said that ecologically clean food is widely available. Every person living in the countryside grows food for himself and city dwellers can purchase the farm-grown food in so-called green markets. Almost every second Rigan owns a countryside house and it is again becoming popular to tend a vegetable garden, plant small herb gardens and buy fresh cow’s milk and freshly laid eggs from neighbours.

Cuisine of different nationalities ; Present day Latvian cuisine includes influences from different regional cuisines – like German, Slavic, South European, and even Asian. For centuries the territory of Latvia was under German rule, and so in bishops’ castles as well as free citizens’ houses, western cultural standards prevailed. Latvians came into German cuisine through their estate kitchens in which, either under the guidance of a German chef or with the help of a German cookbook written in Latvian, they learned how to prepare food for the baron’s table, and then later applied this knowledge at home. So in many respects Latvian cuisine has a flavour of German cuisine – from the Germans, Latvians have learned affection for potatoes, pork, and steak with onions (LV, sīpolklopsis), cakes, prepared desserts and drinking chicory coffee in the morning.

Similarly, many recipes which now seem to be indispensible in the Latvian cuisine are borrowed from the Eastern neighbours – Slavs. Some examples are the soļanka soup that only a few restaurants do not add to their menu, cabbage soup, and cold soup – okroška –, and then there are festive pies with different fillings, pelmeņi, bļini, topped with sour cream or red caviar, vinaigrette and rasol (meat salad). In Latvia the drink kvass is popular and people here can tell an excellent from a not so excellent vodka.

Post-WWII Latvian cuisine was enriched by the best dishes of the nations of the former Soviet Union. Some examples are the Caucasian specialty shashlik (grilled meat), the filled cheese bread dish hachapuri, excellent pelmeņi, made in the Siberian style, Central Asian sun dried fruits, juicy watermelons, and pomegranates... Now, the latest additions to Latvian Cuisine are from Western Europe and the East – French fries, pizzas, sushi and other dishes.

Kaynak / Source

- Fotoğraf / Photo :

- Latvia Travel

- Berfend BER

Estonya Mutfağı / Estonian Cuisine

2013-02-27T06:15:00.000-08:00

Berfend BER - Kuzey Avrupa'da yer alan Estonya, batıda ve kuzeyde Finlandiya Körfezi, doğuda Rusya Federasyonu ve güneyde Letonya Cumhuriyeti ile komşudur. Estonya' da genelinde ılıman iklim hakimdir, 15 bölgeden oluşmaktadır.

Geleneksel Etonya mutfağıi, Estonya'da daha önce yüzyıllarca hakimiyet kurmuş Alman, Rus, Danimarka ve İsveç mutfaklarından oldukça etkilenmişdir. Etli güveç (Seljanka), patates, lahana, kızartma çeşitleri, deniz ürünleri; somon ve alabalık Estonya mutfağının ana kalemlerini oluşturmaktadır. Ayrıca, domuz eti ve ayı eti de tüketilir. Schnitzel hemen hemen her Estonya'lının vazgeçilmezidir.

Estonya mutfağında yemek öncesinde yenen soğuk mezeler bir hayli popülerdir. Soğuk meze çeşitleri arasında; patates salatası eşliğinde servis edilen et veya sosis, pancar kökü, et ve ringa balığından oluşan rosolje bulunmaktadır.

Seljanka / Meat stew / Etli güveç

Günlük hayatta yedikleri yemekler, mevsimlere göre oldukça değişiklik göstermekte. Kışları daha çok domuz eti, patates (kartulid) ve çorba tüketilirken, yazın mangal, yeşil sebzeler ve salatalar, çilek ve çitlembik gibi meyveler daha çok yeniyor.

Estonya mutfağı spesiyalleri arasında; tütsülenmiş ve salamura alabalık, marineeritud angerjas adı verilen dondurularak marine edilmiş yılanbalığı, domuz dili ezmesi keel hernestega ve Baltık Denizi’nde bolca çıkan bir balık türü olan çaçabalığı ve yanında jambon ve kremadan oluşan silgusoust yemeği bulunmaktadır.

Lor peynirleri ve ekmek çorbaları en çok bilinen geleneksel yemekleri arasında. Neredeyse şekersiz bir keke benzeyen esmer ekmekleri (leib) oldukça yaygındır. Peenleib, esmer bir ekmek değil ancak ekşi tatlı, ayrıca sepik adında da farklı bir ekmek türleri vardır.

Sokaklarda yöresel kıyafetleri ile Estonyalı genç kızların sattığı şekerli fıstık oldukça lezzetli bir atıştırmalıktır.

Estonya’nın en ünlü alkollü içeceği “Vana Tallinn” likörüdür. Portakal kabuğu ağırlıklı malzemeden üretilen ve yarım litrelik şişelerde satışa sunulan içkinin iki türü vardır; yüzde 40 alkol içeren beyaz etiketlisi ve yüzde 45 alkol içeren bordo etiketlisi. Estonyalılar bu içkiyi genelde soğuk shotlar halinde veya kahveye ekleyerek ya da bol buzlu bir bardakta içerler. Ülkedeki en popüler bira markaları A Le Coq, Saku ve daha koyu renklisi olan Saku Tume'dir. Yerel vodkaları arasında en çok tercih edilen ise Viru Valge'dir.

Etonya Yemeklerinden Bazıları

Kotlet - Bir tür soğanlı köfte, İran kökenli.
Verivorst ve verikäkk - Kan sosisi, daha çok Noel günlerinde tüketilir, verikäkk içinde farklı soslar da bulunmakta.
Sült - Jöleli et.
Kohupiim - bir tür lor peyniri.
Kapukoor - bir tür ekşi sos, patatesli salata ile birlikte veya domates salatası ile birlikte yeniyor.
Keefir, pett ve hapupiim - Kefir ülkemizde de bilinen bir Kafkasya içeceğidir, tadı ekşi ayrana benzer. Pett, kefirin daha hafif bir türüdür. Hapupiim ise daha ekşidir.
Yoğurt - Estonya'da yoğurtlar ülkemizden biraz farklı, daha çok meyveli yoğurt tüketilmekte.
Sotšnik - Bir tür peynirli çörek, Rus mutfağından.
Kapsas - bizde kapuska olan bu yemek, Ruslar tarafından "kapusta" olarak biliniyor.
Kama - Bir tür toz şeklinde tahıl ezmesi. Kefir ve şekerle karıştırıp yenilir,
Müsli - İsviçreliler'in yiyeceği, içinde tahıl, kuru üzüm benzeri ürünler var, mısır gevreği gibi sütle karıştırılarak yeniyor.

Noel zamanlarında Siyah puding ve tuzlanmış lahana. Doğum günlerinde kuru üzümlü ve fındıklı Alman tarzı ekmek (kringel).

Estonian Cuisine

The different historical rulers of the region - Danes, Swedes, Germans and Russians - have influenced Estonian traditional cuisine over the centuries.

Modern cuisine, eating habits, food, and ways of cooking are similar to those in other Nordic countries. Depending on the rhythm of life, different Estonians also have different preferences in meal times and meals. Typically Estonians have a light breakfast before going to work or school. Between noon and three o’clock they have their most important meal of the day - lunch. Some prefer red meat and potato porridge, thick flour or bacon sauce, and others prefer light soups, salads, pasta, chicken and fish dishes. Pizza and American and Chinese fast food are also available. Dinner usually takes place around six or seven o’clock in the evening. Since people have more time than during the day, they might use it to relax and enjoy a hearty meal or they might have a small snack before or after working out in the gym.

Traditional meals include barley porridge with sour milk, or boiled unpeeled potatoes with curds or salted Baltic herring or smoked herring; on festive days butter, brawn, roast pork, sauerkraut, fried cabbage or black pudding are served. The traditional dishes and customs are still in use during the more significant festivals of the folk calendar, the most important being Christmas. Practically every Estonian is still very fond of black rye bread. ( Estonian Cuisine )

Kaynak / Source

- Fotoğraf / Photo : Snowghost

- Studyin Estonia

- Berfend BER

İzlanda Mutfağı / Icelandic Cuisine

2013-02-27T02:01:00.000-08:00

Berfend BER - İzlanda, gerek İzlandacada gerek İngilizcede “buz ülkesi” anlamına geliyor. Vikingler burayı ilk keşfettiklerinde adanı, buzullarından ötürü bu ismi vermişler. Avrupa ve Kuzey Amerika arasında yer alan bir ada ülkesi İzlanda mutfağının temelini balık, kuzu eti ve günlük üretilen diğer doğal yiyecekler oluşturur. Özellikle, Kirlenmemiş bir sudan ve gübrelenmemiş bir topraktan elde edilen yemek malzemeleri dünyadaki en makbul lezzetleri olmalı. Balıkları soğuk kutup sularında, koyunları gübresiz çayırlarda otluyorlar. Dolayısı ile İzlanda için dünyanın en biyolojik mutfağı ve ülke çapında buzdolabı diye düşünebiliriz. İzlanda tam da böyle bir ülke.

Istakoz, okyanus levreği, morina balığı ve somon İzlanda'nın en makbul yemekleri. İzlanda'nın geleneksel yiyeceğidir. Genellikle ilk ayın Cuma günü başlayıp 19 Ocağa kadar devam eden İskandinavya'nın bazı özel aylarında tüketilir. Balık İzlandada sarımsak, soğan ve tuzla marine edilerek bizden farklı olarak geleneksel olarak fırında pişirilir.

Randalin, çok ünlü ulusal tatlılarıdır. Arasına kat kat böğürtlen reçeli konulmuş kekleridir çok yaygındır ve ilginç olan kimileri onu uzanmış kek olarak da tanımlarlar. İzlanda'da diğer geleneksel tatlı " skyr " adı verilen ve tuzsuz peynirle karıştırılmış krema ile birlikte sunulan yaban çilekleridir.

İzlanda mutfağı gıda diğer türleri popülaritesi artmış gibi, bazı form veya başka bir çoğunlukla kuzu veya balık içeren, son birkaç on yıl içinde çok değişti. Bir vejetaryen diyet korumak için daha zor ama Reykjavik ve diğer restoranlarda yaygın olarak kullanılabilir vejetaryen yemeklerinde çeşitli vejetaryen restoran vardır.

Kuzu füme ve vizon balina / Smoked lamb, and mink whale.

Geleneksel İzlanda Yemekleri

Harðfiskur, kurutulmuş balık parçaları tereyağı ile bir aperatif (coleslaw ile aynı zamanda iyi) gibi yenir
Skyr, tüm ülke çapında aromalı ve tatlandırılmamış çeşitleri mevcuttur yoğurt gibi süt ürünleri
Hangikjöt, kuzu füme ve kuzu sosis füme
SVID, singed koyun kafası
Slátur, lifrarpylsa, koyun sakatatları yapılan bir sosis ve karıştırılarak koyun kanı ile tek lyfrapylsa benzer blóðmör oluşur.

İzlanda da balina eti için de ünlü olduğunu ve Minke balina yemek mümkündür. Dünyanın sayılı yerlerden biridir. Bunu son zamanlarda tartışmalı bir konu haline gelmiştir olsa Balina uzun, İzlanda'da bir gelenek olmuştur.

Icelandic Cuisine

Filet of Cod, Cod roe and Monk fish with Icelandic lobster and lobster Bisk, with baked potato and fresh local volcano sand grown vegetables

Since Iceland is a country with abundant supply of fish, lamb and dairy products, the inhabitants prepare a variety of dishes using them. Dishes made of haddock, plaice, herring, trout, salmon, lobster, halibut and shrimp fish are also quite popular there. Fish recipes are generally smoked, salted, baked or dried, with garlic as the key ingredient. Lamb is the preferred meat for Icelanders. Most of the lamb dishes in Iceland are served with mustard sauce.

Icelanders also eat horse, beef and reindeer meat. People in the country are fond of Skyr (dairy product similar to strained yoghurt), Smoked Lamb and Kleinur (twisted doughnuts). The traditional Icelandic buffet, served during midwinter festivals, typically consists of fish products and cured meat, served with dense dark rye bread. Heavy steaks, with cream sauce and caramelized potatoes, are also native to the country.

Some of the most popular dishes of Icelandic cuisine are Bread Soup (made by using rye bread), Fish Pate (ground fish in a shrimp sauce with heavy cream) Lamb Pate, Meat Soup with Lamb, Icelandic Shrimp, Lamb Fricassee with Vegetables, lightly smoked Puffins and Cod Stew with Cod Fillets. To satisfy the sweet tooth, Icelanders eat Rice Pudding with Raisins and Kleina (traditional pastry). Cinnamon Roll, Rotten Shark Meat and Herring with Lemon Sauce and Potato Ring are also popular in Iceland.

Kaynak / Source

- Fotoğraf / Photo : Jessi Bruton

- ferryto.com

- Zaman

- Life style Lounge

- Berfend BER