Berk PINAR

MR. ROBOT İNCELEME

2016-01-19T03:31:00.002-08:00

KLİŞE BİR ERGEN DİZİSİ Mİ, YOKSA DAHİCE BİR SİSTEM ELEŞTİRİSİ Mİ?

**DİKKAT! YAZI SPOILER İÇERMEKTEDİR**

Mr.Robot, Sam Esmail tarafından kaleme alınmış, Amerikan psikolojik gerilim-dram televizyon dizisidir.

USA Network tarafından 24 Haziran 2015 tarihinde yayına başlayan dizinin pilot bölümü online olarak VOD servisleriyle 27 Mayıs 2015'te yayınlanmıştır. Bilişim dünyası ile yakından ilgili olan/olmayan herkesin ilgisini çekmiş, ses getirmiştir.

Mr.Robot’un pilot bölümünün yönetmen koltuğuna “Ejderha Dövmeli Kız”ın orjinal versiyonunun yönetmeni olan Niels Arden Oplev oturdu. Sonraki bölümler için farklı yönetmenlerle çalışıldıysa da İskandinav sinemasının son yıllardaki atağından ve ivmesinden yararlandığı söylenebilir.

Mr.Robot, öylesine ses getirdi ki dizinin akışına ve anlatılanlara kendilerini kaptıranlar bir tarafa dursun, bir o kadar da diziden tiksinen bir kitle oluştu. Gerçi her marjinal eserin makus kaderi ya tapılmak ve yoğun seviyede takdir edilmek ya da kınanmak, acımasızca eleştirilmek ve nefret edilmektir. Peki Mr.Robot’dan kim, neden nefret ediyor, kim taparcasına bağlanıyor? Gelin diziyi inceleyelim ve kararı sizlere bırakalım.

**Yazının bundan sonrası yoğun spoiler içermektedir**

Dizinin ana karakteri (aslında anti-karakteri) Elliot Alderson (Rami Malek), gündüzleri All-Safe Cyber-Security adlı firmada bilişim güvenliğinde çalışan alt düzey bir teknisyendir. Geceleri ise toplumsal ahlaki kurgu ve doğruları koruyan bir “Hacker”. Elliot, sosyal anksiyite sorunu yaşayan ve yalnızlıkla boğuşan, psikolojik olarak ziyadesiyle sorunlu bir genç. Kendini yatıştırmak adına morfin kullanıyor ve sürekli bağımlı olmadığını kendine empoze etmeye çalışıyor. Tam da bu noktada klişe kalıplar çıkıyor karşımıza. Elliot; bir yandan pedofil içerik sağlayıcılarıyla mücadele ediyor, psikoloğunun erkek arkadaşının evli olduğu foyasını ortaya çıkartıyor (ahlaki açıdan doğru yoldan ilerliyor), bir yandan uyuşturucu kullanıyor, hacker’lık yapıyor. (ahlaki açıdan zıddı bir performans sergiliyor) Elliot karşımıza tam bir anti-kapitalist söylevle çıkıyor ve tüketim piyasasının hemen hepsini ele geçirdiği anlatılan hayali bir E-Corp (dizide Evil Corp / Şeytan Firma) kurumunu yok etmek istiyor. Daha doğrusu bunu isteyen Christian Slater (Mr. Robot) tarafından “F-Society” adlı bir hacker grubuna dahil ediliyor ve kısa zamanda bu fikri benimsiyor. Elliot’un psikoloğu ile yaptığı terapide iç sesiyle verilen monologda, Steve Jobs’u, Apple’ın taşeron üretimini yapan Foxconn’daki çocuk işçileri, sistemin kahraman olarak göz önüne çıkarttığı Lance Armstrong ve Bill Cosby gibi değerler için sarf ettiği yıkım sözleri gerçekten izlenmeye değer. (Bilindiği üzere L.Armstrong kansere yakalanmış ve yenmişti. Ardından yapılan doping testleri pozitif çıkınca tüm kupaları elinden alınmıştı. Bill Cosby ise bir dizi taciz suçlamasıyla karşı karşıya kalmıştı.)

Şimdi kısa bir ara verelim ve o efsane diyaloga bakalım;

Psikolog (P) : Toplumda seni bu kadar hayal kırıklığına uğratan şey ne?

Elliot Alderson (EA) : Bilemiyorum. Hepimiz çocukların sırtından milyarlar kazandığını bilmemize rağmen, Steve jobs'ın harika biri olduğuna inanmamız mı? Ya da belki tüm kahramanlarımızın sahte olduğunu hissetmemizdir. Dünyanın kendisi bile büyük bir aldatmaca. Birbirimizi fikir gibi maskelediğimiz saçmalıklarla doldurmaktan, sosyal medyada samimiyet taklidi yapmaktan başka ne yapıyoruz? Yoksa buna oy verdiğimiz için mi? Hileli seçimlerimizden değil ; mal, mülk, paramızdan bahsediyorum. Yeni bir şey söylemiyorum. Bunu neden yaptığımızı biliyoruz. Açlık oyunları romanının bizi mutlu ettiği için değil, uyuşturulmuş olmak istiyoruz diye okuyoruz. Çünkü bu gerçek bir acı, kendimizi kandırmayalım, çünkü biz korkağız.
Toplumu s****m...

Şimdi size kapitalizm karşıtı, psikolojik sorunlar yaşayan, gündüzleri sıradan bir çalışan olup da, geceleri devasını yeraltı örgütlerinde arayan bir profil çizsem, hedefinde de dünyanın en büyük holdingi ve emek taciri firma var desem aklınıza hangi yapıt gelir? Düşünelim... Elbette... Fight Club. 1999’da Fight Clup hayatlarımıza girdiğinde bir çoğumuz henüz çocuktuk. Fight Club’ı ilk izlediğimde dövüş filmi sanmıştım, sonra bana süper bir aksiyon filmi izlenimini vermişti. Sonraki yıllarda izledikçe manasını ve mesajlarını daha iyi kavramaya başlamıştım. Elbette bu; mesajın iletildiği yaş ve bilinç ile doğru orantılı. Yıllar sonra Mr. Robot’u izlemeye başladığım an; Fight Club’ı gördüm. Fight Club’da Edward Norton sigorta şirketinde çalışıyordu, insomnia’ydı (uyku bozukluğu) , tepkisi kapitalizmeydi, çaresi sabun imalatıydı, ortağı ise... HAYAL’di... Mr.Robot’a baktığımda ise Rami Malek siber güvenlik firmasında çalışıyor (bir nevi sigorta firması denebilir (check 1) , tepkisi kapitalizm (check 2), çaresi hacker’lık (yöntem elbette farklı ama hedef aynı)... Sıra geldi ortağa... Bu kısma birşey yazıp sizi dağıtmak istemiyorum. Bu kısım böyle kalsın.

Bir diğer Hollywood klişesi daha takıldı gözüme. Merak ediyorum neden Hollywood çocukluk arkadaşına meftun olup da açılamayan ve buna karşın, kızın erkek arkadaşıyla arkadaş olmak zorunda olan karakterlerle dolu? Böylesi daha mı sempatik geliyor bize? Ya da mağdur ama mağrur olana sevgimiz artıyor ve onu daha mı fazla içselleştiriyoruz? İçselleştirdikçe karakteri daha fazla benimsiyor, yaptığıyla çoşuyor, çoştukça gaza geliyor ve gaza geldikçe öfkemizi mi daha fazla atıyoruz?

Fight Club’ı izlediğimde malum “kendin taşı, kendin kur, soru soracak muhattap bile bulama mobilya ve ev eşyası mağazasına” gıcık olmuştum. Film beni duygusal olarak o markaya karşı doldurmuştu. Halbuki o yıllarda Türkiye’de o firma yoktu bile. Türkiye’ye geldiğinde ne oldu peki? Fight Club’ı defalarca izlemem, verilen mesajları sindirmem, benim o efsanevi sarı lacivert kapıdan içeri girmemi ve kağıttan yapılmış ev mobilyalarını kendi başıma kurmamı mı engelledi? Ben yine o mobilyaya 799,99 TL verdim, yine geldim kendim taşıdım, kendim kurdum. Demek ki sistem eleştirisi bu kadar kolay olmuyor, değil mi? Fight Club neyse Mr.Robot da odur. Mr.Robot yeri gelir Apple’ı kasteder, yeri gelir Dell’in logosunu kullanır, yeri gelir banka ve ağır sanayideki emek sömürüsüne söver, geçirir. Sövmelidir de. Düşünün ki alenen verilen tüm bu mesajlar ve alttan alta yanan, anti-kapitalist savlar dahi tüketici alışkanlıklarımızı değiştirmeye yetmiyor... Bir de bunları öven yapımlar var. En azından tarafını belli ediyor bu filmler, diziler.

Başta Rami Malek’in oyunculuğu ile ilgili çok eleştiri okudum. Şahsen bunlara katılmıyorum. Elliot zaten donuk ve sönük bir karakter. Zaten sorunlu bir tip. Toplumdan dışlanmış ve içine kapanmış bir birey, cast’ta Rami Malek yerine sönük ve durgun değil de, 68 kuşağı “Çiçek Çocukları” gibi ışıl ışıl neşe ve heyecan dolu bir oyuncu olsaydı, ya da Rami Malek Elliot’ı böyle canlandırsaydı daha mı mutlu olacaktı insanlar? Bence inandırıcılığını yitirecek, sunileşecekti. Böylesi daha iyi. Gelelim Christian Slater’a. Açık konuşmak gerekirse, hiç bir zaman Slater’ı yeri dolmayacak büyük bir aktör olarak görmedim. (tıpkı Ben Affleck gibi) Görmemi gerektirecek bir performansı da bence olmadı. Bence herkes Slater’ın günün birinde bir Robin Williams veya Tom Hanks olamayacağını da biliyor. Öte yandan, Mr. Robot dizisindeki yeri de ona Tom Hanks’liği gerektirmiyor. Daha çok giriş çıkış yapan bir karakter. Bu bağlamda Fight Club’taki Brad Pitt’in üstlendiği sorumluluktan daha az bir yapısı var diyebilirim. Cast’ta yer alan diğer oyuncular içerisinde parantez açılması gereken kişi Tyrell Wellick rolüyle Martin Wallström. Tyrell Wellick, E-Corp’un üst düzey yöneticisi konumunda. Dizide de gerçekte olduğu gibi İsveç kökenli. Rolünü de genetiğinden aldığı alt yapıyla büyük bir soğukkanlılıkla çoğu zaman olması gereken yerde buz gibi bir oyunculukla kimi zaman da fişek gibi yükselerek ateş gibi sergiliyor.

Peki sevenler neleri seviyor?

Sistem eleştirisinin alt yapısını ele alırsak, karşımıza teorik anlatımla ilk olarak Pareto İlkesi çıkar. “Pareto İlkesi” kısaca; bir ülke / grup gibi sosyal kümenin elinde bulundurduğu tabii ve ekonomik kaynakların %80’ninin nüfusun %20’sine, kaynakların %20’sinin ise nufüsun %80’nine dağıtılması ilkesidir. Aslında bu ilkeden ziyade bir gözlemdir. Buna aynı zamanda “Şampanya Bardağı Etkisi”de denir. Güç yasası ilişkisinin büyüklükle değişmeyen doğası nedeniyle, bu ilişki gelir sınıflarının diğer alt kümelerinde de geçerlidir. Dünyanın en zengin on insanını bile düşünsek, görüyoruz ki en yüksek üçü (Warren Buffett, Carlos Slim Helú ve Bill Gates) diğer yedisinin toplamı kadar mal varlığına sahiptir.

Pareto ilkesinin oranları günümüzde sosyal hayatta bir takım değişikliklere uğramıştır. Occupy Wall Street’de başlayan “%99 > %1” ve “Biz %99’uz” sloganları da aynen bununla ilintilidir. Arap Baharı’ndan etkilenen OWS protestocuları nüfusun %1’nin kaynakların %99’unu kontrol ettiğini , öte yandan nüfusun %99’unun kaynakların %1’ine tamah etmek zorunda bırakıldıklarını savunuyor ve protesto ediyorlardı.

İşte böylesi bir siyasi alt yapı üzerinde Mr.Robot arkasına geniş katılımlı Occupy Wall Street gençliğini almaya gayret gösteriyor. Anti-demokratik uygulamaları protesto eden Gezi Gençliği de bu diziyi belki bundan çok tutuyor. Çünkü duruşu, söylevi, eleştirisi sabit bir noktaya çevrilmiş durumda. Kişiyi haklarından mahrum eden, bireyi köleleştiren, toplumda yalnızlaştıran, bencilleştiren, ahlaki açıdan yozlaştıran “güncel” düzen çoğu zaman gündelik akış içerisinde hepimizi öylesine kör ediyor ki, etrafımızdaki oyunu görmezden geliyoruz. Altı kısık ateşte yavaş yavaş kaynatılan kurbağalar gibi mayışmış, sefa yaparken, körün gözüne parmak basıldığında rahatsız oluyoruz. Belki, görmek veya duymak istemiyoruz gerçekleri. Mr. Robot’un bir yanı klişelerle dolu Hollywood yapımı bir dizi, diğer tarafı uğruna can verdiğimiz özgürlükler ve bireysel haklarımız. Madalyonun bir tarafında Hollywood olduğunda klişelerin olmasına da çok takılmamak gerekiyor belki de. Neticede bu eser de eninde sonunda ticari bir yapım ve eleştirdiği düzen içerisinde var olmak zorunda. Hedef kitlesini 14-25 yaş bandına alırsa, ikinci,üçüncü ve dördüncü sezonları garanti altına alabileceğinin de farkında. Bunu yaparken ödemesi gereken diyet de belki de bu “Cheesy” (kaşarlanmış) başlıktan başlayan klişeler dizisi. Ama alt metnine Fight Club’daki gibi derinlemesine inerseniz, boylu boyunca yatan mat renkli gerçekleri görebilirsiniz. Neticede aslolan, özünde anlattıkları, kurgudaki karakterlerin ilişkileri değil.

En sevdiğim sahnelerden biri de Elliot’un 4.bölümde yaşadığı halüsinasyon sahnesi. Bu sahnede Elliot’ın balığı QWERTY (Q klavyenin dizilimdeki ilk 6 harfidir) ile yaptığı konuşma efsanedir. Qwerty hayatının monotonluğundan, aynı akvaryumun içerisinde dönüp durmaktan şikayet etmektedir. Elliot, balığın konuşmasına mı şaşmalıyım, şikayetine çözüm mü bulmalıyım ikilemini yaşar ve balığa ne yapabileceğini sorar. Qwerty ise yükselerek “BENİ KAHROLASI CAMIN ÖNÜNE KOY!” der. Biraz durup düşündüğünüzde Qwerty’nin hayatının çoğumuzdan farklı olmadığını görürürüz. Sabah kalkar banyo yaparız, giyiniriz, traş oluruz, servise / araca biner işe gideriz, ay sonunu bekler (işinizin sahibi de olsanız bu kurgu değişmez), yaşayıp gideriz. Yılda iki hafta zincirler çözülür ve deli danalar gibi koştura koştura tatillere gideriz. Yarım gün içinde Vatikan’daki 1500 yıllık tarihi hızlıca görmek ve Collesseum’daki ekstra tura katılmak adına acele etmek zorunda kalırız. Alelacele tükettiğimiz tatilden sonra döngümüze yeniden döneriz ve mutlu rolü yaparız. Kimimiz de bu rolü yapamaz. Kimimiz Elliot olur, kimimiz Cornelius, kimimiz Tyler Durden, kimimiz Mr. Robot... Bazıları ise Kim Kardashian veya Dan Bilzerian olmayı hayal ederler ve mutlu olurlar. Ve eleştirirler eleştirenleri...

Karar sizin. Sevin veya sevmeyin, Mr.Robot kült bir yapımdan etkilenerek bir takım mesajlar verme niyetiyle bu pazarda yerini aldı ve ikinci sezon anlaşması yapıldı bile. Sevenlere ve takipçilerine duyurulur...

Kısa Kısa Trivia :

· Dizinin ilk bölümünde Elliot’un psikoloğunun sevgilisi ile buluştuğu cafe’nin adı Pierre Loti’dir.

· Aynı sahnede Elliot’un kendisini takip ettiğini düşündüğü kişilerin oturduğu dükkan ise Güllüoğlu Baklavacısı’dır. (düşünün koca New York’ta!!!)

· Dizinin ilk sezonunun bölüm isimlerinin tamamı, video format uzantısı ile biter. (.mov , .mkv , .mp4 vb)

· Tyrell Wellick ve Joanna Wellick aralarında İsveçce ve Danimarkaca konuşmaktadırlar.

· E-Corp’un logosu DELL ‘in logosundaki “E” harfiyle aynıdır.

· Dizideki tüm karakterler Windows harici işletim sistemleri kullanmaktadır.

· Elliot’un balığının adı QWERTY’dir. Qwerty (Q klavyenin ilk 6 harfidir)

· Dokuzuncu bölümün sonunda çalan müzik, Fight Club’un son sahnesinde çalan müzik ile aynıdır. *Pixies – Where is my Mind?* (Selam Çakma tabir edilir)

· Dizi tam bir “hush-hush” senaryo yapısındadır. Yani oyunculara senaryo önceden teslim edilmez, sadece kendi sahneleri dağıtılır, kendi sözleri ezberletilir, oyuncular konunun bütünü ile çekim esnasında karşılaşırlar ve bu sayede verdikleri tepkiler daha doğal olur.

THE LAST MAN ON EARTH

2015-12-24T01:14:00.002-08:00

“The Last Man on Earth” (Dünyada’ki Son Adam) post-apokaliptik ortamda geçen bir komedi. Olay yakın gelecekte, 2022’de bir salgın sonucu sadece bir kişi hariç dünya üzerindeki herkesin ortadan kalkmasına dayanıyor. Yalnız durun... Bu bir Walking Dead değil, bu bir Zombie dizisi değil, Kış da henüz gelmiyor. Bu TV dizisi yalnız başına kalmış bir adamın mutlak komedisini taşıyor ekranlara...

Dizinin başrolünde Will Forte var. Forte aynı zamanda hikayenin yaratıcısı. Baş karakterin ismi olan Phil Miller ise yapımcıların isimlerine gönderme özelliği taşıyor. Phil Lord ve Christopher Miller. J

Phil Miller, herkes halen hayattayken son derece sıradan ve mazbut bir hayatı olan ortalama bir bankacıdır. Hayatta sadece bir kaç arkadaşı ve ailesi vardır. Kıyamet akabinde ise bir nedenle ortaya çıkan hastalığa bağışıklığı sayesinde direnebiliyor. Ama yüzleşmesi gereken en büyük sorun yalnızlık ve elbette cinsel açlık J Tüm eyaletleri geziyor ve her yere işaretler bırakıyor. Sonunda umudu kesip memleketine, Tucson’a geri dönüyor. Komedide burada başlıyor zaten. Tam, Tom Hanks’in 2000 yapımı Cast Away filmi ve oradaki Bay Wilson ile dalga geçerken, ondan beter hale geliyor.

Yalnızlıkla baş etmekte güçlük çeken Phil, tam umudunu kaybettiği sırada ve adım adım intihara sürüklenirken aslında yalnız kalmadığını fark ediyor ve olaylar da tam bundan sonra başlıyor zaten.

The Last Man on Earth tek kamera ile basit bir teknikle çekilmiş olan ve olay örgüsünü bir kaç kişi etrafında başarı ile döndüren bir durum komedisi. Phil’in olaylar karşısında her seferinde en pragmatik ve fırsatçı çözümü seçmesi sizi gülmekten yerlere yatıracak. Diğer Sit-Com’lardan farklı olarak The Last Man on Earth’de gülme efekti yok. Bu durum izleyiciye boğucu ve zoraki gülme zorunluluğu hissini yaşatmıyor. Zaten gülüyorsunuz, efekte ne gerek var değil mi? J

Her bölümü ortalama 22 dakika süren sit-com ABD’de FOX Kanalında gösterimde. İlk etapta 5-6 bölüm çekilmesi planlanan ilk sezon, gördüğü ilgi üzerine ilk sezonu 13 bölüme çıkarttı ve tarzına göre süpriz olabilecek bir süpriz son ile ilk sezon tamamlandı. İşin güzel yanı ikinci sezon şimdiden duyuruldu bile. Üzücü olan kısım dizinin ülkemizde gösterimde olmaması. Ama artık hepimiz internet kurdu olduk ve zaten bu sorunları aştık değil mi? JJJ

Defne Pera'nın Tohumları Atılıyor :) - Marsilya Gezisi-

2014-08-06T05:37:00.000-07:00

Niloş'umla çok uzun zaman bebek konusunu tartıştık... Tam manasıyla anne-baba olmanın sorumluluğunu taşıyacağımız ve minik perimize hak ettiği özeni, sorumluluğu, ilgili, sevgiyi ve elbette maddi imkanları oluşturana kadar bekledik.

Derken bir gün ikimizde hazır olduğumuzu fark ettik. Artık anne ve babalığı kendimize yakıştırıyorduk. Hayatımıza minik bir peri veya bir kahraman eklemek istiyorduk. (Ne yalan söyleyelim, kesinlikle ve kesinlikle bir kız çocuğu istiyorduk... )

Niloşum hemen kontroller yaptırdı ve son derece sağlıklı bir anne adayı olduğunu öğrendik... Muazzam bir huzurdu bu! Şimdi sıra güzel ve anlamlı bir ana gelmişti...

2013 yılının Kasım ayında iş için Rusya'ya (Moskova ve St.Petersburg) gittim. Birkaç gün orada kaldım. 8-9-10 Kasım... İki hafta sonra da Niloşumla beraber hafta sonunu geçirmeye Fransa'nın Marsilya şehrine gittik. Limana yakın bir ev kiraladık. (öff keyfe bak beee!) Ve cennetten gelen meleğimiz anne karnına burada düştü. Elbette bunu sonradan yaptığımız hesaplardan öğrendik :) 23.11.2013 tarihi Defne Pera'mızın bizden habersiz hayata ilk merhabasıydı adeta...

Hani bu yazıyı kızımız okuduğunda ülkemizin durumu ne olur bilinmez. Avrupa Birliği'ne girmiş olur muyuz, halen Vize derdiyle uğraşmak zorunda kalır mı kızımız bilmiyorum ama, tohumları Fransa'da atılmış bir gence en azından sınırsız giriş-çıkışlı hayat boyu vize verse ya Fransa konsolosluğu, vallahi ispatlarız!!! Pasaportumuzda giriş-çıkışlarımız belli :) Hani vatandaşlıktan vazgeçtik onu vermezsiniz, biliriz de kızımıza vize verin bari.. Ey Fransa,ey Avrupa duy sesimizi, bu gelen Defne Pera'nın ayak sesleri :)))
Mini tatilimizle alakalı birkaç foto...

Baban Berk...

Hamileliğimizi Duyurmak da Hamile Olmak Kadar Önemlidir Bizim İçin :)

2014-08-06T05:35:00.002-07:00

Eeee artık kızımıza hamileydik, henüz cinsiyeti belli değildi. (resmi olarak belli değildi, oysa biz kızımız olacağını biliyorduk) Şimdi bunu sevdiklerimize, dostlarımıza, arkadaşlarımıza aktarmaya gelmişti sıra.
Pek sevgili Gizem Talun (Gizmo) nun yardımlarıyla ve Niloşun dahiyane konsept fikirleriyle ev ortamında foto çekimleri yaptık... (hamileliğin çok başında olduğumuzdan ufak bir hesap hatası ile bebişimizin geliş tarihini Eylül hesaplamıştık, ancak şuan 26 Ağustos görünüyor. Elbette halen kesinleşen birşey yok...Belki Ağustos, belki Eylül.. Belki de bu gece, ya da haftaya..Bilemeyiz : p )

İşte o fotolar...

Ve sonra...bu fotoğrafları özenle basıp, kartonların üstlerine yapıştırdık ve puzzle olacak şekilde bunları kestik... Reunion vol. 89431045 kodlu buluşmamızda grup üyelerimize bu puzzle'ları karışık şekilde teslim edip bulmacayı çözmelerini istedik. Epeyce uğraştılar ama deydi :) Hamileliğimizi anladıklarında kopan kıyamet yüzünden "Süper Yeni Happy Moon's" dan [bu o gece oraya taktığım bir isimdi :) ] kovuluyorduk, ama sallamadık ve şamatamıza her zaman olduğu gibi devam ettik... Her oyunda olduğu gibi puzzle'ı ilk çözenMelis Kalfa olmuştu :)

O geceden kareler...

Hafta sonu ise Yalova'ya anneanne ve dedeye güzel haberi vermeye gitmiştik...Onlar da bu esşiz habere çok sevinmişlerdi...Babaanne ve dedeye bu güzel haberi verdiğimizde attıkları çığlığın maalesef fotoğrafı yok. Ama eminim ki bu mutluluğu tasvir edecek fotoğraf da dünyada yoktur...

Babacığın Berk...

Nilo'da Tuhaf Haller ve En Anlamlı Çift Şerit !!!

2014-08-06T05:34:00.005-07:00

Marsilya tatilinden dönmüştük. Aradan 3 - 3,5 hafta geçmişti. Niloşumda tuhaflıklar gözükmeye başlamıştı. Midesi bulanıyordu, kusuyordu ve fazlasıyla şişmişti. Kramplar giriyordu... Şaşkın ve ne yapacağını bilmez bir ruh hali almıştı bizi.

Sonra Niloşum eczaneden bir gebelik testi aldı ve uyguladı. Geçmek bilmeyen dakikalardı. Sonunda hayatımızın en anlamlı çift çizgisi belirmişti gözlerimizin önünde. O iki çizgi sadece "hamilelik pozitif" manasına gelmiyordu. Bizler için artık o çizgiler hayatın başladığı ve bittiği yerleri gösteriyordu. Artık Defne ile başlıyor Pera ile bitiyorduk... Benim için ise hayatımdaki iki bayanı sembolize ediyordu artık. Niloşum ve henüz doğmamış kızım (en başından beri senin kız olacağını biliyordum sevgili kızım)...

Bu güzel haberden sonra dünyalar bizim olmuştu. Yine de emin olmak için hastaneye gidip bir kan testi yaptırdık. Sonuç pozitifti. Artık hamileliğimiz kesinleşmişti. Ne var ki Niloşun ağrıları ve sancıları muazzam bir seviyedeydi. Pendik'teki Remedy Hastahanesine ve Koşuyolu'ndaki Medipol Hastanesi'ne gittik. 2 kez acilden giriş yaptık. Doktorlar bir sorun olabileceğini söylemişlerdi. Yıkılmıştık!!!

Niloşun kendi doktoru sevgili Fatih Bey yıllık izindeydi ve ona ulaşamıyorduk. Nihayet kendisi birkaç gün sonra iş başı yaptı ve hemen koşa koşa Fatih Bey'e gittik. Ultrason ile muayene etti bizi. Hiç bir sorun olmadığını söyledi, herşey yolundaydı. Sadece gaz sancısı olduğunu söyledi ve magnezyum hapı verdi. İçtik, geçti... Diğer doktorların sorunlu bulduğu ve dünyaları başımıza yıktığı gebelikte sadece sorun "gaz" mış iyi mi!!! Ikındık geçti :)

Hayat ilk kez Defne'mizle o zaman dalga geçmiş ama metanetli kızımız bu olaya gülüp geçmişti belki de fark dahi etmeden :)

Baban Berk...

İsme Karar Verme Maratonu ... (!)

2014-08-06T05:34:00.002-07:00

Defne Pera PINAR... Kızımızın ismi artık belli. Biricik meleğimizi Defne Pera olarak çağıracağız. Ancak bu karara varmamız çok çok uzun zamanımızı aldı. Hem de çooook uzun bir zamanı...

Yıllar önce gördüğüm bir rüya vardı. Henüz eşimle evli değildik. Sanırım 5 yıl evvel görmüştüm o rüyayı. 2008 veya 2009 yıllarıydı. O yıllarda Defne'nin annesi biricik eşim Nilay ile evli dahi değildik. Ancak ikimiz de hayatlarımızı birbirimizle kesiştireceğimizi biliyorduk.

Bir gece çok güzel bir rüya gördüm. Rüyama minik bir melek uğramıştı. Niloşla minik güzel bir kız çocuğumuz oluyordu, öpüyorduk kokluyorduk, sarılıyorduk ve ona, onu nasıl sevdiğimizi öpücüklerimizle gösteriyorduk. Rüyamdaki kızın adı "Flora" ydı. O sabah uyandığımda Niloşa dedim ki, seninle dünyalar güzeli bir kızımız olacak ve ismi de Flora olacak. O günden hamileliğin belli bir kısmına kadar geçen yıllar içinde de bu karardan asla vazgeçmedim. Niloş da bu isme alışmıştı. Artık minik kızımızın isminin hikayesi de yazılmıştı.

Gelgelelim işler istediğimiz gibi gitmedi. Flora isminin tıpta garip manaları olduğunu öğrendik ve tam manasıyla yıkıldık... :( Alternatif arayışları başladı. Pek çok isim düşündük, belki yüzlerce... Yüzlü sayıları onlu sayılara indirdik... Defne, Pera, Lara, Berrak, Duru vb derken işler içinden çıkılmaz bir boyut kazandı.

Derken iki isim koyup seçimi minik kızımıza bırakmaya karar verdik. Yaptığımız onlarca saatlik beyin jimlastiğinden sonra iki isim son elemeye kaldı :)

1. Flora Defne
2. Defne Pera

Dolayısıyla Defne ismi kesinleşmiş oldu. Arkadaşlarımızla yaptığımız oylamada da Flora Defne galip gelmişti...

Ne var ki içimize sinmemişti. Kulağımıza Defne Pera Pınar ismi daha melodik ve daha tamamlayıcı geliyordu.
Ve biz de sonunda buna karar verdik. Karar aşamasında biricik annesine hak ettiği önceliği verdiğimi de söylemeden edemeyeceğim... O kadar karnında taşıdı, isim konusunda da son sözü söylemek annesine düşer dedim ve Defne Pera'nın ismi kalbimize bu şekilde mühürlenmiş oldu....

Şimdi de kendisini göreceğimiz o ilk günü beklemeye koyulduk...

Hadi bakalım bebeğim gel artık da bitsin bu hasret...

Seni seviyoruz.

Baban Berk...

Defne Pera'nın Blogu Neden Var? Kim yazar, kim okur? Amacı nedir?

2014-08-06T05:33:00.003-07:00

Ben Defne Pera'nın babası Berk PINAR. Biricik dünyalar güzeli eşim Nilay PINAR ile beraber henüz doğmamış aşkımıza, hayatımızı adayacağımız kızımıza ileride bu satırları okuması ve ondan önce neler olduğunu, neler yaşandığını anlaması, öğrenmesi için, onun hakkında neler düşündüğümüzü nasıl bir hisle Nilay'ın ona hamile kaldığını öğrendiğimizden itibaren bağlandığımızı bilmesi için yazacağız. Yıllar sonra bu blogu okuduğunda gözünün önünden kendi tarihini geçirecek ve kendi hikayesini izleyecek. Adım adım nasıl büyüdüğünü, nasıl konuştuğunu, ilk kelimelerini, ilk adımlarını görecek... Bir nevi onun hayat hikayesi olacak. Küçücük bir hücreden nasıl bir meleğe döndüğünü kendisi görecek... Ve herşeyden önce anne ve babasının onu şimdiden nasıl özlemle beklediğini, onu daha doğmadan nasıl sevdiğini ve sabırsızlıkla ilk tanışma anının ipini çektiğini bilecek... Seni sen daha doğmadan çok seviyoruz canım kızımız...

http://defneperapinar.blogspot.com.tr/

Baban Berk...

Sen Kimsin Be adam?

2013-05-30T23:57:00.001-07:00

Sen kimin adamısın, kimin hizmetkarısın? Kimin vergisiyle maaşını alırsın? Kimi korur kime hizmet edersin? Memurun hakkını koruyan memura cop vururken düşünmez misin senin de aynı anda memur olduğunu? Ağacı koruyana çevreciye gaz sıkarken düşünmez misin ağaçsız kaldığında gazdan soluksuz kalacağını, çevresiz kalacağını, parasız eğitim için gösteri yapan öğrenciyi yerde sürüklerken düşünmez misin çocuğunun da bir gün parasız eğitim alma hakkının senin de işine yaracağını? Sen kimsin be adam? Mert misin namert misin? Kaskını maskeni takınca kendini süper kahraman mı sanırsın? Kıyafetin yokken neden çıplak hissedersin kendini de yanında amirin olunca süpermen kesilirsin? Yerde sürüklenen insana tekme savururken azıcık da olsa içinde kalmış olduğunu umut ettiğimiz vicdanın sızlamaz mı? O çok güvendiğin amirin, onun amiri, onun da amiri , onun da amiri olan emniyet müdürün onun da amiri bakanın, başbakanın... "İnandığın" yaratanının karşısına çıktığında seni savunur mu sanırsın? Birini dövmenin, birine gaz sıkmanın veya birine veya tabiata zulmetmenin açıklamasını "emir böyleydi uydum" diyerek geçiştirebileceğini mi sanırsın? Nereden alırsın bu kudreti? Canlıya , tabiata zulmetmeyi kolay mı sanırsın, keyfi mi sanırsın, kaç etti ettiklerin? Sen çoktan gözden düştün be adamım, çünkü sen kudret için meshebini, aidiyetini, kimliğini satılığa çıkardın... Sen kimsin be adam, kimi kandırırsın....

SURİYE İLE SAVAŞ MI???

2012-10-03T23:22:00.001-07:00

En basit anlatımla gördüğüm şey şu; şuanda Türkiye'nin içine düştüğü ekonomik, politik, militer ve uniter dar boğazın yegane müsebbibi AKP yönetimidir. Kendilerini BOP'un eş başkanı ilan edenlerin emelleri doğrultusunda elbette belli başlı senaryolar savaşı meşru kılmak için oynanacaktır ve oynanmaktadır da. Zira hiç bir değişim süt liman olmaz. Her değişimde, her devrimde kan dökülür.

Kronolojik olarak A. Hitler'in nasıl güce geldiğini ve akabinde nasıl ve neler yaptığını gözden geçirmenizi istiyorum sizden. AKP'nin ilk kez seçildiği 3 kasım 2002 tarihinde sınıfımızda sadece 1 AKP sempatizanı vardı. Bugün ise tüm oyların yarısı. O günden bugüne, nelerin değiştiğini görün lütfen. 10 senede komşularla sıfır sorun politikası izleyen akp, tüm komşularla kanlı bıçaklı oldu. Ekonomimiz sadece araplardan gelen sıcak paraya dayalı. TR'ye yatırım gelmiyor, sadece peşkeş çekilen kurum ve kuruluşlar el altıdan satılıyor. Artık yabancılarda uyandı "Neden devasa bütçelerle TR ye yatırım yapalım ki, nasıl olsa bunlar bir yerleri daha peşkeş çekerler, sıramızı bekleyelim!" diyorlar. 10 sene içinde en çok garibanın, fakirin fukaranın hali kötüleşti. En çok onlar et, süt alamaz oldular. En çok onlar elektriğe, doğalgaza, benzine para ayırdılar. Öte yandan en çok da onlar oylarını paylaştılar. En çok da bunu anlamıyorum ya zaten!

Hal böyleyken, gücünü teokratik oligarşiden alan bir zümrenin sadece emellerine biraz daha yaklaşmak için masumların öldürülmesine göz yuman insanlık dışı bir iktidarın peşinden değil savaşa, mangala bile gitmem. Çünkü bilirim ki; o barbekü partisinde yenilecek et benim kolum bacağım olacaktır. Ne elimi veririm, ne de kolumu kaptırırım, zaten bugüne kadar elini verip de kolunu kurtaran da olmadı. Bu savaş benim savaşım değil. Zaten hiç bir savaş benim savaşım değil. Misilleme gibi bir yaklaşım, bizleri sadece savaşa bir adım daha yaklaştırır. Çözüme değil. Öte yandan savaş isteyen, savaş hayal eden insan, insan da olamaz. Hal ne olursa olsun savaş son ihtimaldir ve ancak yurdun tehdit altındaysa meşrudur. Şu aşamada da tehdit harici değil, dahilidir...

Bu böyle biline...

Kısa Metrajlı Komik Bir Film :)

2012-09-30T22:54:00.002-07:00

Gözde'den kısa metrajlı bir film :) Çok hoşuma gitti, siz de izleyin. Metrobüs ve onu bekleyenler çok komik gözükmüşler...

edit: konuşurken konuşurken bir de mani yazayım gözde'ye de, ortamda sanatla ilgilenen o varmış gibi durmasın dedim :))))

Yazıldıysa göğsüne o derin aşk-ı heft-i sanat ,
Kurtar cahili zulmetten ve Abad eyle taht-ı saltanat,
Eyme boynunu, dik dur, şem' ol karanlık geceye,
Vazgeçme sevdandan yıkılsa da cihan, ele güne inat...

sözlük :
heft-i sanat : 7. sanat
zulmet : karanlık
abad eylemek : zenginleştirmek
şem' : mum

TRIP ADVISOR COĞRAFYA TESTİ

2012-09-21T03:41:00.001-07:00

The Traveler IQ challenge ranks your geographic knowledge against 8,978,216 other travelers.

İnanılmaz şekilde sarıyor insanı, bir de coğrafyaya meraklıysanız "dadundan" yenmez...

SEVGİLİ KARIMA...

2012-09-21T00:48:00.002-07:00

Kalbimin, ömrümün sultanı... Hayatım boyunca güzel gözlerine bakakalmak ebedi gayem...Sana iki satır karaladım, umarım beğenirsin. Nice mutlu senelere, seni seviyorum karıcığım...

Ömür yetmez seyre doymaya o gül-i ruhsarını,
Hançer yetmez ayırmaya, gönlümden sevdanı.
Nigahın, mecnun-u ahval eyler, şu aciz adamı,
Tut elimi ve galeyana getir nida dolu feryadımı.

Nagehan başladı sevdamız döndü aşk-ı feverana

Tutsak oldum gözlerinde, mest oldum bakışlarına
Yitip gitmesin günler, olmasın tek bir an-ı ziyan
A'ma kalayım seyre dalarken o güzel afıtab-ı simana

NİCE MUTLU VE BERABER SENELERE NİLAYIM....

******
Sözlük:
gül-i ruhsar: gül yüzlü
nigah : bakış
mecnun-u ahval : kimsesiz deli
nagehan : aniden
feveran : büyük çoşku
a'ma : kör
afıtab-ı sima : çok güzel yüz

INSANLARI KANDIRMAK, KANDIRILDIKLARINA İKNA ETMEKTEN DAHA KOLAYDIR

2012-09-06T03:13:00.000-07:00

INSANLARI KANDIRMAK, KANDIRILDIKLARINA İKNA ETMEKTEN DAHA KOLAYDIR

Mark Twain... Samuel Langhorne Clemens’in takma ismi... “İki kulaç derinlik” manasına gelen bir denizcilik terimi olduğu söyleniyor. Araştırılmalı. Hepimiz biliriz; Tom Sawyer’ı. İşte onun yazarı, daktilo kullanarak roman yazan ilk yazar. (evet her zaman laptop yoktu ergenler, lütfen saçmalamayın)

Ünlü sözüne geliyorum “Insanları kandırmak, kandırıldıklarına ikna etmekten daha kolaydır” . Önermeyi ilk okuduğum an; bunca zaman hemen her ortamda yaptığımız din ve siyaset konuları canlandı gözümde. Ve “Ahaa.. evet...işte bu!!!” dedim. “Evreka’ydı” Neden bunca zamandır onca hitabete rağmen, kendimce ve bilimsel olarak doğrulukları ispatlanmış ve artık “bilimsel kanun” kabul edilmiş, post-teori aşamasındaki “gerçeklere” insanları neden ikna edemediğimi anlamıştım. Çünkü onların inanmışlıkları vardı. Çünkü onlar kandırılsın ya da kandırılmasın inandıkları doğruların “hata” olabileceği olasılığını asla görmek, duymak ve hatta düşünmek bile istemiyorlardı. Araştırmak da “zul” gediği için kulaktan dolma bilgiler onlara yetiyordu. Peki kulaktan dolma ibareler ve hikayelerle bir insanı doldurduğunuz zaman onu esasen de şeklen de kandırmış olmuyor musunuz? En nihayetinde bu hikayeleri anlatanlar da, büyük ihtimalle kulaktan dolmacı olduğuna göre, birinin attığı taşı, kırk deli toplanıp çıkaramıyor kuyudan manasına gelmiyor mu?

Insanların geneli malesef cahildir... Insanlar malesef bilgisiz ve vurdumduymazdır. Insanlar sorumluluk almaktan kaçınır. Insanlar malesef kolaycıdır ve yönetilmek isterler. Kendi hayatlarında birilerinin, bir üst teoremin gölgesi olsun isterler. Bunun istisnası yoktur. Insanlar belki de ilkel korkularından sebep, hep aşağılanmak ve güçsüzlüğüne vurgu yapmak isterler. Çin’deki budistler de aynı reaksiyonu gösterir, Latin Amerika’daki katolikler de, Sahra üstü müslümanları da. Hepimiz (küçük bir istisni grup hariç) sebebi belirsiz bir nedenle cayır cayır yanacağımızı, ızdırap dolu bir ebediyetle karşılasacağını ya da bir sonraki hayatında sürüngen olarak geleceğinin korkusunu yaşar ve bundan kaçınmak için de "çitlerin" etrafına çıkamaz. Çıkan da kendini kontrol eden bir çoban köpeğinin farkındalığında olsa da, kendi koyunluğundan dem vurmaz.

Bize bu öğretildi. Bizi yönetmek için bu bizlere takdim edildi. Kadim çağlardan bu yana bu iş insanlık tarihinin bilinen en zevkli ve en kar sağlayan ticareti olarak vucüt buldu. Üzgünüm ama kandırılmanın bedelini de ödediniz, ödüyoruz ve ödeyeceğiz. Kiminin parası, kiminin misyonerlik çabaları, kiminin sadece 4 yılda bir attığı oy. Kişiden kişiye sömürü boyut değiştirebilir ama netice değişmez. Onlar yağlı ballı evlerinde oturup, ellerini avuşturup bize kıs kıs gülerken, kurdukları imparatorluk gölgesinde ruhumuzu kırbaçlatan bizler ise, sabah akşam demeden gündelik ihtiyaçlarımızı gidermeye ve bizi yönlendirdikleri ebedi hayat için puan kazanmaya çalışıyoruz kan ter içinde.

Kandırılmış olmak. Kandırılmaktan öte acıtan şey nedir biliyor musunuz? Bence kandırıldığını görebilmek ve bunu önce kendine itiraf edebilmek. Ve evet, kandırıldığını itiraf eden sayısı parmağına batan kıymıktan ölen insan sayısı kadar azdır bence. Ne tuhaftır ki bu kişiler genelde kuzey ülkelerinde toplanmışlardır... Neden acaba? Bilgi, birikim, kişisel gelişim ve toplumsal paylaşımdan olabilir mi?

Her dost toplantısında ve /veya söz gelimi alelade ortamlarda karşılaşıyorum bağnazca ve sabit fikirli yaklaşımlarla. Bazen dakikalarca bazen de saatlerce uğraşıyorum. Amacım fikir değiştrirmek değil. Amacım okumasına ve kendisinin araştırmasına yöneltmek. Başarılı olamıyorum. Bunu sana ben değil, onlar söylüyor bari ona inan, OKU da anla diyorum. Bir dahakine daha sağlam bir sohbet yaparız diyorum, ne var ki sonuç alamıyorum. Neden bu duvarı yıkmak bu kadar zor? O denli kandırılmışlar ki, kendi bünyelerinde Berlin duvarları örmüşler. Eğer araştırırlarsa, belki haklı olabileceğimden ve bunu kendilerinin de keşfedeceğinden korkuyor olmalılar.

Bu sözden sonra anladım ki; ben onların sadece “kandırıldıklarına ikna etmeye çalışıyorum” Bu nedenle zorluk yaşıyorum. Oysa bakın sahte hocalara, sahte peygamberlere veya saçma sapan “Scientology” tarzı tarikatlar; nasıl da kolay kandırıyorlar insanları. Onlar kandırıldıklarına ikna etmiyorlar, sadece "kandırıyorlar". Ben “yok” derken onlar “var” diyorlar. Ben “Bilim” derken onlar “S.kim” diyorlar. Ben “Düşün” derken onlar “Üşen” diyorlar. Bu şartlarda nasıl başarılı olabilirim ki?

Kendime not : Ya ben de “s.kim” diyeceğim, ya da “s.ktirip gideceğim”... Game over bitch!!!

YOU HAVE BEEN FOOLED!!! SORRY TO INFORM...

Muzaffer Yeniçeri :)

2012-01-12T03:57:00.000-08:00

Dün şirkette halı saha maçı yapılacaktı. Ne zaman bu durumu gelenekselleştirelim desek, bir dizi engelin karşımıza çıkmasıyla amacımıza ulaşamıyorduk. Muvaffak olamadan hüsrana dönüşen çabalamalardan bıkmıştık ve bu durumun süregelmesini artık istemiyorduk ki, ansızın bir gece evvel bastıran yağmur yeniden tüm planları alt üst etti. Mikail'in azizliğine bizimkilerin oyunbozanlığı eklenince, bana da eve dönüp koşu badında tepinmek kaldı. Ama Mikail'e karşı hissettiğim gücenmişlik ve şirket arkadaşlarıma karşı hissettiğim hayal kırıklığımı yazdığım 2 kıtalık hiciv manimle dışa vurdum. Vurdum ki bu hususlarda ne düşündüğüm kayda geçsin. Vurdum ki ileride de bu gibi durumlarda ne düşüneceğimi bilsinler. Vurdum ki ileride çalışacağım şirketlerde de halı saha maçlarına beni çağırmadan evvel 2 kez düşünsünler. :) Şaka bir yana maksat muhabbet ve ben muhabbet insanıyım. Muhabbet aracım da elimden alınınca kızıyorum, üzülüyorum. 2 damla yağmurun keyifli bir saatlik sosyal bir paylaşımı engellemesine gıcık oluyorum. Söylemeden edemeyeceğim, manime cevap gelmedi, en azından yazılı olarak, ama şifayen çok konuştuk üzerine... :)

Muzaffer Yeniçeri :)

Olmaya daha böylesi makus ve bedbaht bir hezeyan
Vazgeçene saldıra inşallah gözü kara mürit-i Taliban
İki damla yağmuru dert etmeyen çelikten civanmerdi;
Tutmalıdır el üstünde ve bahşetmelidir ünvan-ı "Muzaffer Yeniçeri"!

Madem öyle siz kaçın yağmurdan; sanırsın bizans askerleri
Erirsiniz sanki sizi gidi pembiş pampiş pamuk şekerleri sizi
Çok da makuldur şuursuzca top tepiklemeye iklim-i güz ötesi,
Gelirsen sahaya bulursun bendenizi ve diğer canhıraş dost-u zibidi...

Sadece kayıtlara geçsin istedim..Çok mühim değil...
Şimdi ve ileride bunu okuyacak kişilere sevgilerle...

Berk PINAR

TÜRK ADALETİ ÜZERİNE - II -

2011-12-21T03:54:00.000-08:00

Bu yazıyı okumadan evvel ilk etapta, bu yazının ilk bölümünü okumanızı tavsiye ederim. Eğer o yazıyı da okuduysanız, buyrun aşağıda devamı mevcut...

Hee bir de şimdi yukarda anlattıklarıma ek olarak; “jurnaller” türedi. En vahimi de bu grup. Bu jurnal grup, yemeden içmeden kesilip, yurtdışı mercilere, holiganlığın, partizanlığın sınırlarını zorlayarak, Türk’ü şikayet etme alışkanlığını kazanmış kimselerdir. Bu jurnaller, yabancıların dayatmaya çalıştığı “böl/yönet” prensibinin kafası basmadığı için, bilmeden de olsa neferleridir. Bu jurnaller, Avrupa’da kurulu olan ve her fırsatta "bizi çok sevdiği belli olan" çeşitli mercileri kendilerine ebedi dost bilip, kardeşini şikayet etmekte hiç bir sakınca görmeyen tuhaf canlı biçimleridir. Bu jurnaller “Avrupa’dan” gelecek yardımla rakiplerinin erimesini istemek gibi akılalmaz planlar ve amaçlar gütmektedir. Ama onlar şunu unutmasınlar ki; suçluluğu ispat edilen bir kişi, en fazla girer içeri çeker cezasını, ki bahse değer kişiler zaten içerdeler . En fazla biraz daha yatarlar. Eğer gerçeketn suç sabitse, bundan doğal bir süreçte olamaz zaten. Tüzel kişiler de gerekli ceza-i müeyyide neyse, onunla cezalandırılır olur biter. Yalnız ne var ki; sizlerin yaptığı bu jurnallik, tarihe geçecektir. Onlar suçlu da olsalar, suçsuz da olsalar, sizin yaptığınızın adı vatan hainliği olacak. Sizin yaptığınız jurnallik, her zaman sizin lekeniz olacak. Beyhude çabanız belki bugün işe yarayacak, ama sizin yüzünüz her zaman bu utanca,bu çamura bulanacak. Bir Türk’ü sırtından bıçaklayan olarak kalacak isminiz. Unutmayın ki; dünya kamuoyunun sizin e-postalarınıza ihtiyacı yok. İnternet çağındayız. Herkes istediği bilgiye ulaşabiliyor. Sizin çabanız kime hizmet ediyor? Bundan birkaç sene evvel İsviçre maçında yaşanan tatsız olayları tekrar tekrar göstererek Avrupa’nın gözüne soktuk. Sonrası malum. Sizler “kol kırılır yen içinde kalır” lafını bilmeyenlerdensiniz. Aslını inkar edenlerdensiniz. Aslına hıyanet edip, yabancıların eteklerine sarılanlarsınız. Siz “Jurnaller”, sizden tam manasıyla nefret ediyorum. Ok yaydan çıktıysa, zaten o ok, varacağı yere varacak. Darbe planlandıysa ve bu önlendiyse zaten kişiler bu hususta ceza alacak, şike yapıldıysa zaten gerçek ve tüzel kişiler bunun cezasını en ağır şekilde çekecek. Bu konuda hem fikiriz. Ama sizin yaptığınız “gambazlık” ve bunu asla anlayamam. Bu yaptığınız tüm ulusun itibarını zedeliyor. Reklam ve madara ediyorsunuz hepimizi jurnalliğinizle (kendiniz dahil).

Aklı selim olan kişi ne yapar? Önce kısa dönemli tarihi tarar? Örnek veriyorum bu Platini denen adam daha bundan 8-9 ay evvel Euro Bilmem Kaç için biz Fransızlarla yarışırken, lobi yapıp, Fransizlara bu ölçekli bir turnuvayı ikram etmedi mi? Ardından da çıkıp, sizin de bir UEFA başkanınız olsun, siz de turnuva alın demedi mi gevrek gevrek? Şimdi ne oldu da bu (lisanımı bağışlayın) Fransız dölü, birden sizin için ilah oldu? 20.12.2011 (dün) itibarıyle Fransız meclisi Sözde Ermeni Soykırımı inkar etmenin suç olmasını tartışmaya hazırlanırken, nereden çıktı bu Fransız sevdanız? Liseden gelen bir alışkanlık mı? Fransızdan, İsviçreli’den ne hayır gördünüz bugüne kadar? Bir kıyaklarını yazın şuraya, yemin billah susarım. Yapmayın, şapşal olmayın. Bırakın bu işi yargı çözsün. Yaptığınızın vatan hainliği olduğunu anlayın. Hakimden çok hukuk yalağınızı düşünmeyin. Unutmayın deveden büyük fil var ama, siz köstebekliği seçmeyin.

O rahibin yaptığı gibi sessiz kalmayın fakat, fikri mücadelenizi burada verin. Burada konuşun, burada yargıya başvurun. Abuk sabuk mercilerle ittifak olmaya çalışmayın. Bugün elinizi verirseniz, yarın kolunuzu kaptıracağınızı unutmayın ve bırakın herkes işini yapsın. Asker, asker olsun, gazeteci, gazeteci olsun. Topçu topçuluk yapsın. Ve elbette hakim, hakim kalsın. Herkes hakimliğe soyunmasın. Ve beni de içerdekilerin avukatı sanmayın. Sadece yaptığını kınayan biriyim. Size sizin doğrunuz nasılsa, bana da benim doğrum böyle.

Özetle, topu taça atarak defans yapılmaz. Burada dik dur, onurunla burada çarpış. Kazanacağından eminsen, kahpeleşmeye ne gerek var? Yanlış mı?

Son olarak; adalet saraylarımız var ama içi boş odalarla dolular. Saraylar var ama, koridorları hukuksuzlukla dolu. Saraylar var ama, 13 yaşında 24 kişi tarafından tecaüze uğrayan yavrucağa “rızasıyla beraber oldu” diyebiliyor. Deniz Fener’lerini el fenerine dönüştürebiliyor. Saray var ama, Üzülmez’leri hiç mi hiç üzmüyor. Lakin yine de siz, adalete inanın, adalete yine de, herşeye rağmen ve hatta “rağmenlerine rağmen” güvenin. Toplumun sübabı hukuk, şambreli hakimdir. Ne diken olsun ne çivi. Bırakın su akıp gitsin, nasılsa su, ne yapar ne eder, yatağını bulur...

TÜRK ADALETİ ÜZERİNE - I -

2011-12-21T03:51:00.001-08:00

Merhaba. Yine bir olay takıldı kafama, iki kelam edeyim, iki satır karalayım dedim. Canımı sıkan olay şu; son yıllarda Ergenekon ile başlayan, Balyoz ve İnternet Andıcı ile devam eden ve sonunda da, Şike soruşturmasıyla tavan yapan bir hukuk kıyımının yaşanması. Öte yandan, bir takım “taraf” olan kişilerin, (davasına göre partizanların, ya da daha sığ diğmalılarda görüldüğü üzere holiganların) bu hukuksuzluğu cansiperhane şekilde savunmaları. Sıranın bir gün kendilerine geleceğinden haberdar olmasına rağmen (ya da belki o kadarını bile düşünemeyenler de vardır) avuçlarını iştahlı iştahlı, kasıla kasıla ovuşturmaları ve karşı taraf gördükleri kişilerin, çürümelerini insalıklarına sığdırmaları...

İkinci Dünya Savaşı’nda geçen bir hikaye vardır, belki bilirsiniz. Hani şu ilk başta Nazilerin yahudileri alıp götürdüğü zaman “nasıl olsa yahudi değilim” dediği için sesini çıkarmayan, sonra yine aynı Nazilerin sırayla çingeneleri; yaşlıları, sakatları, eşcinselleri teker teker toplarken “nasılsa ben .... değilim bana ne?” dediği, ama en sonunda aynı Nazilerin kendisi için geldiğinde de sesini duyacak kimseyi bulamamasını ve sığınacak kimsesinin kalmadığını anladığı hikayeden bahsediyorum.

Hukukun ele alınışında çok basit bir temel vardır. “Herkes, suçluluğu ispat edilene kadar suçsuzdur” Bunun tek bir önergesi vardı(r). O da “DELİLDEN, SANIĞA ULAŞMA” prensibidir. (kıta avrupası hukuk modeli) Öte yandan şimdi şimdi Türk Adalet sisteminde “SANIKTAN (!) DELİLE ULAŞMA” sistemi gelişti. (el turco model) Daha iddianamesi çıkmamış popüler soruşturmalarda; nice gazeteciler, muvazzaf subaylar, topçular, başkanlar, profesörler apar topar evlerinden “Savaş Suçlusu” muamelesiyle çıkarılıp, koparıldılar. Deliklere tıkıldılar, eşlerinden, çocuklarından ayırıldılar. Aylarca ayda bir kez görüşmelerine izin verildiler. Toplumdan koparıldılar, üzerlerine daha iddianame hazırlanmadan atılan çamurla boğduruldular. En acımasız cellatların “pas” diyeceği uzun süren psikolojik işkencelere maruz kaldılar. Ve aylar sonra, uzun aylar, hatta seneler sonra iddianameler ortaya çıktı. Kiminin başlandı yargılama sürecine, kiminin ki hale beklenmekte. Yargılanmaya başlandı bir çoğu ama, aylar süren medyatik ve populist karalama kampanyasında onlar zaten toplum nazarında suçluydu. Onlar zaten infaz edilmişti. Onlar zaten mahkeme “Özgürsün tamam çek git!” dese de aynı noktalara gelemeyeceklerdi. Gelseler bile hayatlarından en verimli seneler çalınmıştı. Ve buna utanmadan buna “adil yargılama süreci” diyorduk.

Polisin yaptığı teknik takipleri kesin kanıt sanan ahmakgiller, ortalıkta çığırtkanlık yaparak, yanında dizlerinin bağının çözüleceği kişiler hakkında klavye delikanlılığı yapıyor ve TV’nin cam ekranından faydalanarak, parmaklık gerisine hakaretler giydiriyorlar. Şunu unutuyorlar : İddianame bile, bir kişinin yargılanaıp suçlu bulunası için yeterli değildir. Adı üstünde bu bir “iddianame”dir . Eğer iddianamenin ne olduğunu bilmiyorsanız, sizi ilkokul 1.sınıfa yollayabiliriz. Benim öğretmenim çok iyi bir öğretmendi. Ben yaramazdım, tembeldim, gevezeydim (oldukça) ama o iyidi. Neriman Öğretmen’in size bile öğreteceği daha çok bilgi var. Git, konuş, danış, fikir al...

İddianame - İddia edilen konular bütünü... Kesin değil, net değil, kanaat değil, yargı hiç değil. Açık mı? Savcının bile söz konusu iddianame hazırlanırken, bu husus hakkında konuşma yetkisi olmazken, kimileri kendilerini hukukun üstünde görüyor olmalı ki, astını astarını bilmeden, işkembe-i kübradan üfürmeyi kendilerine düstur edinmişler. Peki ben soruyorum ; size mi kalmış Ergenekon’dan, Balyoz’dan Şike davasından bilip bilmeden, hukukçu gözüyle yorum yapıp toplumu manipule etmek?

Devamı geliyor...

SOSYAL MEDYA, SOSYAL PRANGA...

2011-12-16T05:44:00.001-08:00

Yeniden merhaba... Bugün yine birşeyi fark ettim. Daha doğrusu üzerine konuşacağım konu, bana bu hususu fark ettirdi. Önerme şu; “Sosyal Medya’nın bizi zamanla nasıl asosyal yaptığı ve elbette doz aşımının en ufak nöronlarımıza kadar bizi nasıl zaptettiği”. Günlük ve gündelik hayatınızı gözden geçirin. Her gün ne kadar süreyle Facebook, Twitter, YouTube, Friendfeed vb sitelerde zaman geçiriyorsunuz? Bu siteleri ne kadar sık aralıklarla “refresh” yapıyorsunuz? Sürekli akışı seyretmek ve sürekli güncel kalmaya çalışmak bizi ne kadar hırpalıyor(muş) meğer bir bilseniz... Ben de yeni öğrendim ve paylaşmak istedim...

Bakın “sosyal medyacılığın” aşırılığının direkt olarak davranışlarımıza, bünyemize ve benliğimize etkilerinden bazıları...

1. Dikkat eşiğinin gözle görülür derecede düşmesi. Ortalama bir insanın; bir işe, bir olaya dikkatini yoğunlaştırma süresi sadece 5 saniyeye düştü. Bu rakam on sene önce 12 dakikaydı!!! (demek ki MIRC ve ICQ, görüldüğü kadar vahim değilmiş  ) Bu inanılmaz bir düşüşe delalet... Sosyal medya bağımlılarının %25’i arkadaşlarının, dostlarının ve hatta yakın akrabalarının bile ismini unutur oldu. Hatta ve hatta %7’si kendi doğum günlerini bile hatırlayamıyor. Sadece Birleşik Krallık’ta (ki sosyal medyanın en yaygın kullanıldığı pazarların başında geliyor) yılda 1.6 Milyar Pound’luk zarar, sosyal medyaya bağlı olan unutkanlıktan ve dikkat dağınıklığından kaynaklanıyor.

2. Twitter’ın 140 karakteri bizi o kadar kısa kısa düşünmeye ve konuşmaya yönlendirdi ki; artık beynimiz, işlemleri parçalar halinde ele alıp, bütünlük algısından kendisini sıyırıyor. Bu da “multitask” denilen eşgüdümlü işlerin başarısını muazzam ölçüde düşürüyor. Günlük ve sıradan bir sosyal medya bağımlısı ofis çalışanı mail kutusunu saatte 35-40 kez kontrol ediyor. Bu neredeyse 1,5 dakikada bire tekabül ediyor. (ve itiraf ediyorum; hiç yoksa ben de maillerimi en fazla 3 dakikada 1 kontrol ediyorumdur, kaldı ki zaten outlookumun gönder-al süresi 5 dakikaya kurulu olsa bile hiçbir zaman otomatik gönder al yapamıyor çünkü ben hep manuel olarak gönder-al yapıyorum) Her gün 500.000.000 (beş yüz milyon) insan Twitter’a bağlanıyor. (Dünya nufüsunun 1/14’ü) 12 milyon twitter kullanıcısı 64’den fazla, 1,5 milyon twitter kullanıcısı 511’den fazla kişiyi düzenli olarak takip ediyor. Ayda 700.000.000.000 dakika (700 milyar dakika) facebook’a heba ediliyor. 700 milyar dakikada neler yapılabileceğini düşünsenize? Facebook kullanıcıları her gün 20.000.000 (20 milyon) saçma sapan Farmville, Cartville, Shitville, Garden of Zart Zurt, Poker of Asshole gibi uygulamalar yüklüyorlar hesaplarına ve bu onların facebook hesaplarında daha fazla zaman geçirmelerine ve kademeli olarak daha da bağımlı olmalarına yol açıyor. Facebook kullanılarının %41.6’sı cep telefonlarından da online olmaya başladı. Yani söz konusu cep telefonu facebook kullanıcıları; potansiyel bir kafede, belki sıkıldığı film esnasında sinemada, otobüste, başka bir değişle imkanı olduğu her yerde belki en son 25 sene önce gördüğü ilkokul arkadaşının duvarına “Harika gözüküyorsun Çiğdem’cim, inanılmaz güzelsin...” veya “Doğum günün kutlu olsun panpişimmmm!!!” yazdıktan sonra, suratını Sulugöz sakızı çiğnemişcesine (buarada eğer Sulugöz sakızını hatırlıyorsanız, yaşlanmışınızdır demektir!!!) buruşturup “Yavşak Bülent...” diye iç geçiriyor.

3. Sosyal medya kullanımının vücudumuzda kimyasal tepkiler yarattığı da bilinen bir gerçek. “Oxytocin” adlı bir kimyasal; sosyal ilişkilerdeki güven ve empati dengesini düzenliyor. Öte yandan aynı hormon (sanıyorum benliğimiz sosyal medyaya göre evrimleşmediği için) çevrimiçi arkadaşlıklarda da salgılanıyor. Bu da web tabanlı ilişkilerde fazladan “güvene” sebep oluyor. Halbuki yüzünü bile görmediğin bir insana bu yüzyılda nasıl güvenebilirsin ki? Bir diğer örnek “adrenalin”. Adrenalin; çevremizde olan ve 5 duyu organızın herhangi biriyle algıladığımız ani değişimlere vücudun tepki vermesini sağlar. Ve twitter’daki yoğun akış, vücudunuzun düzenli aralıklarla adrenalin salgılamasını sağlıyor. Elbette bu da uzun vadede sizi adrenalin bağımlısı yapıyor.

Peki bunları yazmak, benim sosyal medyaya karşı olduğum çıkarımını mı sağlar? Elbette hayır! Ben sosyal medya karşıtı değilim. Sadece; gerçek hayatlarımızdan bu denli kopmamamız gerektiğini savunuyorum.

İnsanlar sadece sosyal medya ile köleleşmiyor. WOW, Second Life vb online oyunlar da insanları hayal ettikleri süpersonik hüvviyetler kazandırıyor. Tabii ki bu; bir elinde birası, ağzında sigarası, göbeğinde külleri ve alnında sivilceleri olan obez Amerikalılar için ideal bir yol olabilir. Ama lütfen siz onlardan olmayın. Suretler filmindeki gibi ezikler dünyasında yaşamak istemiyorum. Gün gelip suretlerin; insanlara “et çuvalı” demesini de arzu etmem. Bunun ayrımı da hayattan ve “hayatın kendisinden” insan olarak haz almakla sağlanıyor bence. Yani sinemadaysan, filmini izle be hey savruk, Iphone ile “feys” e girme işte, şiştiysen çık git salondan ama şişirme kendini “feys güncellemeleriyle” . Ya da otobüsteyken ya izle etrafını yüzyılın romantiği gibi ya da oku iki satır, çalıştır hoyrat kullandığın hayrat tabanlı beynini.

Özetle olay ölçüde bitiyor. ÖLÇÜ...Ölçüyü tutturduktan sonra herşey mübah. İçkinin de, seksin de, dinin de, siyasetin de, internetin de fazlası ZARAR... Tüm mesele bu. Bağımlı olmayın, bağımsız kalın... Herşeye... “FEYS” dahil ergenler, feys dahil...

Sağlacakla...

KÖTÜ PATRON ADAMI PATRON YAPAR...

2011-12-15T23:39:00.000-08:00

Bu sabah yine her zamanki saatimde uyandım, her zamanki gibi hazırlanıp işe gitmek için servise koştum. Koşarken aklıma bir cümle düştü. Belki çoktan söylendi, belki yüzlerce kez uygulandı. Ama olsun, bu kavram benim için yeniydi... Önerme şu “Kötü patron; adamı, patron yapar”.

Bilemiyorum günümüz rekabet koşullarında ne kadar doğru ne kadar yanlış ama; insan psikolojisini ele aldığınızda bence makul bir önerme. Size zam yapmayan, sosyal haklarınıza riyaet etmeyen, size, sizin hakettiğinizi düşündüğünüz değeri vermeyen, çalışmalarınızı takdir ve teşekkür etmeyen bir iş veren, sizi uzun vadede ancak “patron” yapar. Ama iyi, ama kötü. Dinsizin hakkından imansız gelir derler ya, bu da o hesap. Tabii patron olmak için ya da en azından kendi işinizi uygulanabildiği ölçüde yapabilmeniz için bazı belli başlı değerlere de sahip olmalısınız. Örneğin; kapital, sektör ve ürün bilgisi, profesyonellik vb.

Öte yandan bilhassa orta ve büyük ölçekli firmalarda kurumsallık adına, tek alanda uzmanlaştırılan ve bırakın diğer departmanları, kendi departmanında, yan masada oturan adamın bile ne iş yaptığını bilmeyen milyonlarca personelden de bir işveren gibi her konuya vakıf olmasını beklemek de hayalcilik olur. Yani, örneğin bir Y sektöründe faaliyet gösteren X şirketinin Z ürünü için satış müdürü olan bir personel, zamanının geldiğini düşünüp, uygun koşulları beklemeden, Y sekötürünün geneline hitap edecek bir firma kurmak istediği anda, büyük ihtimalle çuvallayacaktır. Öte yandan, kişi kendini özele değil de genele hazırlıyorsa, uygun zamanı kullanmayı becerebiliyorsa, yeterli finansal güce de şu ya da bu şekilde erişebilecek çevre veya cesareti varsa (aile, eş dost, finansal ortaklık veya kredi yoluyla) kabuğunu kırıp kendi firmasını kurmalıdır. Bunu yaparken dikkat etmesi gereken nokta da, bir patron gibi düşünüp, tüm konular hakkında bilgi sahibi olmaya dikkat etmelidir. Çünkü işverenlik veya kendi işine sahip olma nosyonu, masa başında tüm günü harcayıp, tek bir iş yapmaya benzemez.

Belki de patronlar bu yüzden o kibirli tavrı takınıyordur, bilemem. Hani şunu dermiş gibidirler “Sen masanda sadece bir iş yaparken, ben hepinizin ne yaptığını ve nasıl yapmanız gerektiğini bilen kişiyim, ne yaparsan yap, seni takdir etmem çoook uzun zaman alacak”. Evet belki de haklıdır kendince, ama bu bile beni önermemden saptıramaz. Çünkü bunu deneyip görmek istiyorum. İster batsın, ister çıksın. Uygun zaman, doğru alan, doğru ortaklıklar, doğru yatırım, doğru finans hesaplarıyla mükemmelliğe sadece bir adım uzaktayız. Sadece masa başında geçirdiğimiz verimsiz saatler bizi bunu görmekten ve cesur olmaktan alıkoyuyor. Ve belki de bu yüzden, çağdaş ve modern köleliği “Sosyal Güvenlik Kurumu” diye bir lafla cicileştiriyoruz. Modern kölesin, ötesi yok.

Ya gardiyan arkasını dönmüşken kır zincirini ve Spartacus ol ya da bırak dağınık kalsın ve ne kendi hayatına ne de yakınlarına bile iz bırakamadan göç git buralardan. Bilemiyorum, biraz zaman, biraz enerji (ki Einstein’a göre Zaman = Enerji) biraz da cesaretle yapılamayacak birşeyin olmadığna inanıyorum.

Doğru zaman geldiği zaman bu yazıya link vererek, konu hakkında yeni bir güncelleme yapacağım...

Sevgilerle...

JOOBLE HAKKINDA....

2011-12-13T00:06:00.000-08:00

Merhaba Dostlar, Arkadaşlar, Meslektaşlar...

Bugün sizlere, internette rastladığım bir İ.K. sitesinden ve çalışma şeklinden bahsedeceğim. Adı Jooble... Ne demek Jooble? Google değil, jooble... İş arama Google'ı diyebiliriz. Evet kurnaz bir isim! Nasıl çalışıyor da diğerlerinden farklı oluyor Jooble? Sistem çok basit, Google nasıl çalışıyorsa, Jooble'da sizin seçtiğiniz arama kriterlerine göre, ülke ülke tüm web tabanlı İ.K. sitelerini dolaşarak, anlık olarak yayında olan tüm ilanları önünüze seriyor. Bu sayede örneğin hem kariyer.net'te hem secretcv'de hem yenibiris.com vb tüm sitelerde sizin istediğiniz ne var ne yok, ortaya çıkıyor. Siz de hangisine başvurmak isterseniz sadece ona başvuruyorsunuz. Başka bir değişle size, başvuracağınız işi filtreliyor. Bu sayede siz dedaha kısa zamanda, daha çok ülkede ilgili pozisyonlara direkt olrak ulaşmış oluyorsunuz.

Site, İ.K. sitelerine yaptığı trafikten kar elde ediyor, yani korkmayın, kullanım ücretli değil...

Tanıtım yazıları aşağıda... Ben projelerine inandığım için bunu yazdım, siz de ziyaret edin, siz de inceleyin, sizin de konu hakkında fikriniz olsun, kim bilir belki de yeni bir işiniz...

İşin mi yok? İş mi arıyorsun? Evden çıkmadan, internet sana yardım edebilir! CV’ni düzenlenmekle işe başlayabilirsin; çünkü bugün sana jooble iş arama motorunu tanıtıyoruz, Jooble senin güzel bir iş bulmana yardım eder! Hemen tıkla!!!

Tüm iş ilanlarını, boş iş pozisyonlarını ve güncel iş olanaklarını jooble'da bulabilirsiniz. Daha önce böyle bir şey duydunuz mu? Artık Türkiye'deki tüm iş olanakları şimdi sadece jooble'da. Ve bunun nedeni jooble'ın, "Türkiye'nin en büyük iş arama sitesi", "dünyanın önde gelen iş bulma kaynağı" veya buna benzer bir şey olması değildir. Bunun tek nedeni jooble'ın çalışma biçimidir: herhangi bir başka arama motorunun yaptığı gibi jooble tüm bilgiyi kendi veritabanında tutmaz, jooble bilgiyi herhangi bir başka arama motorundan çok daha iyi arayabilir ve arama işlemini yapabilir.

Dünyanın dört bir tarafından jooble iş ilanlarına dair teklifleri topluyor ve bunun için jooble, hem Türkiye’de hem de Arjantin, Almanya, Avustralya, Avusturya, Belçika, Belarusya, Birleşik Krallık, Brezilya, Kanada, Şili, Kolombiya, Danimarka, Amerika, İspanya, Finlandiya, Fransa, Yunanistan, Hong Kong, Macaristan, İtalya, Hindistan, Japonya, Kazakistan, Meksika, Nijerya, Pakistan, Peru, Polonya, Portekiz, Çek Cumhutiyeti, Romanya, Russya, Sırbistan, Slovakya, Tayvan, Venezuella, ve Ukrayna gibi ülkelerde gibi senin iş bulmasına yardım ediyor.

60 web sitesine kadar kullanarak nasıl bir iş niteleyeceğine yardım eder. Bu arada isteyeceğin teklifleri e-postana yollar. jooble iş arama motoru kullanmalısın!!!!

Tim Burton Biyografi Unitim Magazine

2011-08-03T03:39:00.000-07:00

Merhaba,

Yeni projemiz olan Unitim Mgazine Sinema köşesi için hazırladığım (derlediğim demek belki daha doğru) biyografi köşsesinde, bu ay "Tim Burton" var. Yazım aşağıda....

--------

Biyografi Köşesi : Bu bölümümüzde size her ay, dünya sinema tarihine damga vurmuş, genellikle güncel olan aktör / aktris veya yönetmen tanıtacağız. İlk olarak kimi tanıtmalıyız diye kısa bir fikir alışverişi yaptıktan sonra, tüm oklar birden bire “Tim Burton”ı gösterdi. Tim Burton, bizce hem gelmiş geçmiş en yaratıcı, hem en fantastik, hem en sıradışı yönetmenlerden biri. Her yaptığı olay oluyor. Elbette Tim Burton’ı seven kadar sevmeyen de bulabilirsiniz. Çünkü o, öyle farklı bir bakış açısıyla olayları ele alıyor ki, kendinizi ya ona taparken bulusunuz, ya da nefret ederken. James Cameron’u beğenmek gibi değildir Tim Burton’a duyduğunuz sempati ya da nefret. Bakalım Tim Burton kimmiş?

Tim Burton : Timothy William Burton adıyla 25 Ağustos 1958 tarihinde Burbank / Californiya , ABD’de doğan yönetmen, yapımcı, yazar ve zaman zaman da oyuncudur. Ön plana çıkan çalışmalarında, yönetmen koltuğunda oturmuştur.

İsmini hafızalara kazıttıran filmleri, genellikle kendine has tadı olan, animasyon yoğunluklu çalışmalardır. Beetle Juice (1988 - yönetmen) , Edward Scissorhands (1990 – yazan, yöneten, yapımcı) , The Nightmare Before Christmas (1993 – yapımcı , yazar) , Sleepy Hollow (1999 – yönetmen) , Big Fish (2003 – yönetmen) , Charlie and the Choclate Factory (2005 , yönetmen) , Corpse Bride (2005 – yönetmen , yapımcı) , Sweeney Todd (2007 – ynetmen) , Alice in Wonderland (2010 – yönetmen) en çok gişe yapan ve ünlü olan filmleridir.

Tim Burton, çocukluğunda iyi bir öğrenci değildi, genellikle içine kapanık bir yapısı vardı. Gençlik yıllarında, iç dünyasını resim çizme ve film izleme ile renklendiriyordu. İzlediği “Godzilla” filmi, onu oldukça etkiledi ve kafasında animasyona dayalı filmler üzerine bir kariyer planı hazırladı. Bu doğultuda da, ilk olarak karekter animasyonu öğrenmek için “Kaliforniya Sanat Enstitü”sine girdi. 1979 yılında, 21 yaşında buradan mezun olduktan sonra, “Walt Disney Animation Studios”ta ilk olarak stajyer animatör, daha sonra da, animatör, hikaye yazarı olarak çalıştı.

1982 yılında, Walt Disney “Vincent” adında yaptığı kısa film ile Burton’ın yeteneğini keşfetti. Bu film kendisine pek çok ödül kazandırdı. Bu dönemden sonra, Burton bir kaç kısa film denemesine daha imza attı. Yalnız Burton, daha farklı bir şeyler yapmak istiyordu. Üç yıl düşünmeye ve inzivaya (!) çekilen Burton, (1985’teki Pee-Wee’s Big Adventures”tan sonra) 1988 yılında, aslında çok da birşey anlatmayan, sadece animasyona dayalı, hikaye ve kurgu açısından zayıf bile denebilecek “Beetle Juice” filmini yaptı. O dönemde animasyon içerikli filmlerin yoksunluğu, nam-ı diyar “Beter Böcek”le Burton’a hem gişede hem de kariyerinde çok şey kazandırdı. Beter Böcek; Burton’a, Warner Bros adına çekilecek olan “Batman” ‘in de (1989) kapılarını açtı. Batman, Burton’ın Beter Böcek’ten sonra Micheal Keaton ile ikinci iş birliğiydi aynı zamanda. Aynı zamanda Batman, 1989 senesinin en çok kazanan filmi de olmayı vaşarmıştı.

1990 yılında Tim Burton, kariyerinde sonradan yedi kez beraber çalışacağı Johnny Depp ile ilk filmini yaptı : Edward Scissorhands. Bu filmde Burton, elleri makas şeklinde olan Edward’ın, genç bir kıza aşık oluşunu kendine has uslubunca anlatıyor ve adından şu şekilde söz ettitiyordu : Anlaşılan o ki ; bu adam, asla gerçek hayatta olabilecek şeylerden bahsetmeyecek... Öte yandan, Edward Makaseller filmi, Tim’in kendi çocukluğunun farklı bir tasviri olarak algılandı. Sinemaseverler “Tim, Edward’tır” görüşünde birleşmişti.

1992 yılında Warner Bros. ile “Batman Returns / Batman Geri Dönüyor” çalışma fırsatını buldu. Kadro, Micheal Keaton, Michelle Pfeiffer, Danny De Vito ve Christopher Walken ile oldukça sağlam görünüyordu. Her ne kadar film, gişede bir önceki Batman kadar başarı yakalayamasa da, yine de getiri olarak başarılı sayılırdı. Oysa Batman fanatikleri, Batman Returns’den beklediklerini çok da bulamamışlardı.

1994 yılında, Johnny Depp ile bir kez daha çalıştı. Bu kez Depp, Burton’ın yapımcılığını ve yönetmenliğini yaptığı “Ed Wood” filminde başroldeydi. Ed Wood, gişede pek de başarılı olamadı. Ama zaten, bu film, Burton’un çocukluğundaki ucuz bütçeli bilim kurgu filmlerine bir “emeğe saygı” niteliği taşıyordu. Öte yandan, eleştirmenler tarafından geçer not almayı da bildi...

1996 yılında yapımcılığını yaptığı ve yönettiği “Mars Attacks!”, 1999 yılında yeniden Johnny Depp’i kamera karşısına aldığı “Sleep Hollow / Hayalet Süvari” ve 2001 yılında yönettiği “Planet of the Apes” Burton için sessiz geçen seneler olarak adlandırılabilir. Aslında, her ne kadar bu filmer onun kariyerinde yapı taşlarından bazılarından olsa da 2003 yılında ortaya çıkan “Big Fish” kadar hiçbirisi iddialı değildi. Big Fish, Daniel Wallace’ın aynı adlı romanından uyarlama bir filmdi ve çocuklarına kendi hayatını abartılı hikayelerle anlatan bir babanın başından geçenlerden bahsediyordu. Kullanılan renkler ve mübalağa sanatı filmi mutlaka kaçırılmaması gereken ilk 100 filmin içine sokmakla yetmiyor, bir de izleyicinin içinde film biter bitmez yeniden seyretme hissiyatı yaratıyordu. (Yazarın notu : Ne söylenebilir ki; her yaşa, her kişiye hitap eden capcanlı bir film... Gerçekten harika bir kült yapım.) Big Fish ile dört “Golden Globe” ve Danny Elfman’ın müzikleriyle “Academy Awards”a layık görüldü.

2003’teki “Big Fish”in ardından, Tim Burton, sinemaseverlerin karşısına yine bir Johnny Depp işbirliğiyle çıktı. Bu kez 2005 yılına gelinmişti ve bu kez Johhny Depp, “Willie Wonka” karekteriyle, Umpa Lumla’ların çalıştığı mistik bir çikolata fabrikası sahibiydi. “Charlie and the Chocolate Factory” esasen 1971 yapımı olan “Willie Wonka and the Choclote Factory” filminin yeniden uyarlanmasıdır. Gene Wilder’in oynadığı rol bu kez, Johhny’ye aittir. 1971 yapımı ile kıyaslandığında elbette efektler ve renkler daha canlı ve gerçekçi ve bir kadar da Burton tarzında gerçek dışıdır. Tüm dünyada bu filmi eleştiren kadar, beğenmeden ve hatta nefret eden pek çok eleştirmen vardır. Yaklaşık 500 milyon dolarlık gişe hasılatıyla, yapımcılar tarafından oldukça başarılı sayılmaktadır.

2005 yılında yine Johhny Depp ile bir işbirliği yapan Burton, “Corpse Bride” animasyon filmini tamamladı ve vizyona sürdü. Tamamı animasyon olan filme başta Johhny Depp olmak üzere pek çok değerli dublaj sanatçısı ve aktör / aktris sesleriyle katkı sağladı. Bu film, Burton’un animasyondan ve özel efektlerden asla vazgeçmeyeceğini gösteriyordu...

2007 senesinde, artık iyiden iyiye alıştığımız Johhny Depp – Tim Burton işbirliğinin yeni bir halkası vizyona girdi. Bu kez Johhny Depp, “Sweeney Todd” karekterindeydi. Film ise vizyona “Sweeney Todd : The Demon Barber of Fleet Street” adıyla girmişti. Dream Works / Warner Bros ortak yapımı olan Sweeney Todd filmi Burton’a, “National Board of Review Award”da en iyi yönetmen ödülü, “Golden Globe”da da en iyi yönetmen adaylığı getirmişti. Academy Award’da da “en başarılı sanat yönetimi” ödülüne layık görülmüştü.

2010 yılında, yine bir yarı animasyon filmi olan “Alice in Wonderland” filmini çekti. Başrol için kimi düşünüyordu peki? ........ Elbette Johhny Depp!!! Yine tipik bir Johhny Depp – Tim Burton klasiği... Pek çok Burton fanatiğini çok büyük beklentilere sokan Alice Harikalar Diyarı’nda, malesef fanatiklerini nispeten beklentilerinden uzak bir filme taşıdı. Çoğuna göre bir hayal kırıklığı, bazılarına göre de tam anlamıyla hüsran dolu bir “108 dakikaydı”. Gerçi iki yüz milyon dolar bütçeli bir filmin, bir milyar dolardan fazla hasılat elde etmesi, yapımcıları filmin içinde taşıdığı büyüden bile çok daha mutlu ve mesut dünyalara taşımış olmalı.

Netice itibariyle anlaşılıyor ki, Burton filmleri, tüm izleyiciler tarafından beğenilmese bile Tim Burton ismi, hele hele Johhny Depp ile ortak hareket edince, bilet sattırmaya yetiyor da, artıyor bile.

Johnny Depp, Tim Burton ile olan ilişkisini şu sözlerle ifade ediyor “Onun için ne söyleyebilirim ki; o bir kardeş, bir dost, vaftiz oğlumun babası. O, uğruna dünyanın sonuna gidilecek eşsiz ve cesur bir ruh ve eminim ki o da benim için aynısını yapardı”.

Tim Burton, Johhny Depp ile toplamda yedi film projesinde beraber oldu. Bunlar; Edward Scissorhands, Ed Wood, Sleepy Hollow, Charlie and the Chocolate Factory, Corpse Bride, Sweeney Todd : The Demon Barber of Fleet Street ve Alice in Wonderland...

Ne denebilir ki; sevin ya da sevmeyin, o bir klasik, o bir üstad, o gerçek bir yönetmen....

ZEVK – İ SUARE SAHNE 1

2011-07-27T07:45:00.000-07:00

Genellikle sinema dergileri ve otoriteler, bir filmin başarısını “gişe hasılatıyla” ölçerler. Bunun kabaca sebebi; sinema endüstrisinin çarklarının, sanattan ziyade para kazanma amacıyla körüklenmesidir. Nam-ı diyar “7.sanatı” , safi anlamda para kazanma yolu olarak görmeyen pek çok sinema sever de, bizlerin yapacağı gibi, kriter olarak sadece gişe hasılatını ve sadece İMDB puanını baz almaz. Zira nedense IMDB’nin puanlama klasiğinde, romantik komediler, fantastik filmler ortadan ikiye çatlasa da yüksek puan alamazlar. Öte yandan bu, onların izlenesi film olmadığını göstermez.

Bu köşede her zaman bu bilinçle, kimi zaman kıyada köşede kalmış, kimi zaman ölmeden mutlaka izlenmesi gereken, kimi zaman da her anlamda sükse yaratmış filmlere değineceğiz. Her tarzda film, sayfalarımıza konuk olacak. Umarız sizler de uyguladığımız ve uygulayacağımız bu bakış açısını beğenirsiniz...

Girizgahımızdan sonra; sıra geldi köşemizin inceleme bölümüne. Bu sayımızda sizler için Türkçe’ye “Kız ve Kurt” olarak çevrilen “Red Riding Hood” (2011) filmini inceledik.

Red Riding Hood; özünde, hepimizin çocukluğumuzda bizlere anlatılan bir “Kırmızı Başlıklı Kız” masalı uyarlaması. İçinde fantasik bir hikaye barındıran film, sıradışı bir anlatım tarzıyla izleyiciye aktarılmış. Filmde kullanılan pastel renkler ve başarılı kamera hileleri, (özellikle kırmızı başlıklı kızın pelerin rengi) bizlere Twilight serisini hatırlattı. Zaten hatırlatmaması anormal olurdu. Zira hatırlanacağı üzere, filmin yönetmeni Catherine Hardwicke, ismini Twilight (2008) filmiyle perçinlemişti. Gerçi, bir yönetmenin, kendini tekrara düşmesi ve benzer tarzlarda farklı hikayelere sarılması çok da hoşuma giden bir tarz değil ama yine de beklentileri çok yükseltmeden Hardwicke’yi takip etmekte fayda görüyorum. Yönetmenin önceki sansasyonel çalışmalarına da; Thirteen (2003) (yazar-yönetmen) ve Vanilla Sky (2001) (görüntü yönetmeni) örnek gösterilebilir. Hatta Twilight serisinin diğer filmleri de yine Catherine Hardwicke imzalı olsaydı, belki hak ettiği ve beklediği başarıyı daha kolay yakalayabilirdi.

Kısaca filmin konusuna değinmemiz gerekirse; film, Yüzüklerin Efendisi’nin jargonumuza kazandırdığı “Orta Dünya” olarak adledilebilecek bir mekan ve zaman gerçekliğinde karşımıza çıkıyor. Hikaye de; küçük bir orman köyüne mensup olan Valerie (Amanda Seyfried) ve Peter (Shiloh Fernandez) küçüklük halleriyle başlıyor. Daha ilk saniyede, film kendini klasik bir “Kırmızı Başlıklı Kız” ile mukayese edilmemesi gerektiği yönünde izleyiciyi ikna etmeyi başarıyor. Bunu da Valerie ve Peter’ın hayvanseverleri pek de memnun etmeyecek hareketiyle gerçekleştiriyorlar. İşte o saniyede, “farklı” bir film karşısında pop-corn yediğinizi anlıyorsunuz. İlerleyen sahnede Valerie’yi genç bir bayan olarak görüyoruz. Yaşanan masalsı gerçeklikte birden bire çalmaya başlayan çanlar ile irkiliyorsunuz. Masalın kötü kahramanı “Kurt” için hazırlanan bu uyarı sistemi ile, köy ahalisi tehlikelere karşı uyarılır. Ancak hikayenin henüz başında Kurt, köylülerle olan barışını bozar ve Valerie’nin kız kardeşini katleder. Olayını dehşetini yaşayan köye, yardım için Solomon (Gary Oldman) gelir. Solomon, kurtlar ve kurt adamlar konusunda tecrübelidir ve herkesi “Kurt Adamın, içlerinden herhangi biri olabileceği” yönünde uyarır. Bu durum köy içindeki dengeleri alt üst eder. Artık herkes birbirine potansiyel bir “katil - canavar” gözüyle bakmaktadır. Kurt’un köye yaptığı ani baskınlar ile de, heyecan sürekli “panik atak” seviyesinde tutulur. Valerie ile Kurt’un arasındaki bağ ise, klasik masaldaki “büyükanne kılığından” çok çok ötedir. Fakat yine de “Büyükanne; gözlerin ne kadar büyük, kulakların ne kadar büyük, dişlerin ne kadar büyük...” repliği bir şekilde filmin içine monte edilmiş. Bu sayede de; (öyle ya da böyle) masalın aslına gönderme yapılmış.

Filmin sonunu, elbette heyecanı kaçırmamak adına sizlerle paylaşmayacağız. Ama şunu söyleyebiliriz ki; mutlak konsantrasyonunuzu bozmazsanız ve “böyle şeyler gerçek hayatta olur mu yaaa!” güdüsüyle bu filme takılmasanız, final size 6.His’sin finali kadar olmasa da, yine de şok edici bir son vaad ediyor. Fantastik – gerilim severlerin muhakkak seyretmesi gereken bir film olarak nitelendiriyoruz.

Filmin öne çıkan Cast’ı ise şu şekilde;

Amanda Seyfried : (Valerie) 1985 doğumlu olan şirin sarışın kızımız, bu role gerçekten de çok iyi oturmuş. Yüzünün ifadesi; hem onu, masalın klasik versiyonundaki gibi masum kılıyor, hem de oyunculuk yeteneği ile de aynı zamanda Valerie karakterinin içinde taşığıdığı ketum kötülüğü, erotizmi ve vahşi duyguları sergiliyor.

A. Seyfried, daha önce “Mamma Mia!” (2008 - başrol) , “Jennifer’s Body” (2009 – yardımcı oyuncu) karşımıza çıkmıştı. Bizce yeteneği, kariyeri ve başarısı, her geçen gün artıyor. Her filminde bir öncekinin üstüne koyuyor diyebiliriz.

Gary Oldman : (Solomon) Gary Oldman için ne söylenir ki? Oldman’ın oynamadığı ya da oynayıp da izleyiciyi etkileyemediği bir film var mıdır? Oldman bugüne kadar onlarca baş yapıtta karşımıza çıktı. Yalnızca her zaman dikkatimizi çeken bir unsur; Oldman’ın sürekli yardımcı oyunculukta boy göstermesi oldu. 1958 doğumlu üstadın adını ezberleten en önemli oyunculukları ise “Leon” (1994) , “Dead Fish” (2005) , “Interstate 60” (2002) ve elbette Gordon karakteriyle “Batman – The Dark Knight” (2008).

Bu filmde de Oldman, Solomon karekteriyle, masaldaki “kurtarıcı avcı” rolüne bürünüyor. Her rolün adamı olan Oldman, fantastik gerilime de kolay ayak uydurmuşa benziyor.

Filmin Künyesi :
Yönetmen : Catherine Hardwicke
Yazan : David Johnson
Oyuncular : Amanda Seyfried , Gary Oldman , Billy Burke , Shiloh Fernandez
Yapımcı Firma : Warner Bros., Appian Way , Random Films.
IMDB Puan : 5,0
Vizyon Tarihi : 01/04/2011

Dip Not: Bahsettiğimiz gibi, IMDB puanına çok takılmayın. Belli başlı tarzlardaki filmler, IMDB kullancıları tarafından ağızlarıyla kuş tutsalar değer görmezler. Sırf IMDB puanına bakıp, bir filme karar vermeyin. Sadece karar mekanizmalarınızdan biri olsun...

BEKARLIĞA VEDA HUTBESİ

2011-06-27T01:50:00.001-07:00

Teğet geçtik haşmetli devlet-i aliyye-i bekarlıktan.

Kaptık vuslat izinlerini debdebeli saltanat-ı ecdattan.

Dest-i izdivacımızda huzurlarınızda zevk ile raks eyleriz,

Sebeb-i simaya akseden pırıltımız, bahtiyarlıktan.

Selam olsun iştirak eyleyen siz şad-ı mihmana,

Afiyet bal şeker olsun göbeğe yuvarlanan mamalara.

Gönül ister ki; dolsun taşsın altınlarla her kese,

Elli akçeye sınırsız şarap, nasip olmaz herkese!!!

KISA KISSA...

2011-06-13T03:52:00.000-07:00

Fikriyattır; ruhu bedene her dem kenetleyen
Zikriyattır; bedeni kodese her seferinde kafesleyen
Dert etme sakın, erdeminden hiç sual olunmaz
Zaat çok istese de; güneş, balçıkla sıvanmaz

Safi öğretimle adam gibi adam ne yazık ki olunmaz
Kişide eğitim eksikse, tıynetinden tek bir akçe çıkmaz
Hele de noksansa o çok önemli adab-ı muaşeret,
Sıçtığım b.k bile, yazdığın destana hayatta kefil olmaz...

EVLİLİK DAVETİYELERİMİZ...

2011-06-09T03:48:00.000-07:00

Sevgili Arkadaşlar ve Saygıdeğer Büyüklerim,

28 senelik bekarlık maceram çoğunuzun bildiği üzere, kısa süre sonra sona eriyor. Yaklaşık üç hafta sonra, davetlilerin ve şahitlerin huzurunda, tüm matematiksel verileri ve teoremleri hiçe sayarak 2’den 1 olmayı başarmaya söz vereceğiz ve tahminim o ki, siz de buna göz yumacaksınız. :) Artık daha fazla bekarlıktan kaçışın mümkün olmadığını müstakbel eşimle mütekabil olarak anladığımızdan beri de; bir dizi masrafa girerek, gencecik hayatlarımıza borç sokmanın ne denli eğlenceli olduğunu denemek istedik. :) Bu pir-i pak günümüzde ve eğlencemizde sizleri de aramızda görmek, bizleri çok mutlu edecektir.

Her zaman yaptığım gibi kısa bir mani ile konuya özet geçmek istiyorum…

Dayadık merdiveni otuzuna

Beraber çıktık evlilik oyununa

Hepinizi davet etmek isteriz

Davullu zurnalı gelin konvoyuna

Alamet-i farikası kerametindendir

Bahtiyarlık parıltımız vaziyettendir

Bizler de biniyoruz sandal-ı vuslata

Yelken açıyoruz beraberce hayata

Ekteki resimde göreceğiniz üzere; 2 Temmuz 2011 günü saat 18:15’te Küçükyalı Sahil’de bulunan Maltepe Evlendirme Dairesi’nde alt salonda nikahımız olacak. (Pinhan Restaurant yanı)

Bu tarihten tam bir hafta önce de; yani 25 Haziran 2011 tarihinde Şile Aqua Beach’te, eğlencemiz olacak. Kumsal eğlencemizin notları şunlar;

25 Haziran 2011 Bostancı sahilde otobüsle buluşma - 16:00 – 16:30 arası
Otobüs ile Şile’ye yolculuk - 16:30 – 18:00 arası
Şile Aqua Beach’te yemek + limitsiz yerli alkollü, alkolsüz içki 18:00 – 00:00 arası
Otobüs ile Pendik üstünden Bostancı’ya geri dönüş - 00:00 – 01:00
Yol + Yemek + Limitsiz İçecek (alkollüler dahil) + Hatırat Fotoları kişi başı 50,00 TL
Kendinizi rahat hissedeceğiniz şekilde giyinmeniz tarafımdan tavsiye olunur. (Zira ben kapri giyeceğim. Aklınıza klasik düğünler gelmesin J)
25 Haziran Şile organizasyonumuz için lütfen önceden haber verin. Zira ahttp://www.blogger.com/img/blank.gifraç rezervasyonunu ona göre organize edeceğiz.
Maksadımız hep beraber, farklı bir temada eğlenmek ve bu mutluluğu gelen tüm dostlarla paylaşmak…
Üstünüze bir şeyler almayı unutmayın, malum akşamları Şile sahil serin olabiliyor…
Mekan fotoları için : http://www.sileaquabeach.com/

Gönlümüz, her iki organizasyonda da hepinizi görmekten yana. Umarız; bu mutlu günlerimizde bizlerle beraber olabilirsiniz….

Saygı ve sevgilerimle…

Berk PINAR

Atlas Jet'in "69'u Çok Seveceksiniz" ve "Bizimki 77 santim" Reklamlarına Tepkiler Büyüyor...

2011-05-11T12:39:00.001-07:00

İlk Açıklama Tüketici Hakları Derneği’nden

Tüketici Hakları Derneği (THD) başkanı Şefaattin Tamtakır (69), Atlas Jet’in reklam kampanyaları ile alakalı zehir zemberek açıklamalarda bulundu. Tamtakır, düzenlediği basın toplantısında yaptığı açıklamada şu sözlerle Atlas Jet’e yüklendi : Atlas Jet’in son zamanlarda zıvanadan çıktığı hepinizin malumu, yok efendim 69’u sevecekmişiz, yok efendim bacaklarımızı seviyorlarmış, yok efendim 77 santimmiş vesaire. Ben neyi seversen severim kardeşim, sana ne? Bu gibi cinsel dürtüleri ortaya çıkaracak reklamlar bizleri son derece rencide etmektedir. Biz senin hangi posizyonu sevdiğini sorduk mu? Kaç santim olduğu ile alakalı bilgi de talep etmedik. (serzenişler) Bununla birlikte biz gerekli araştırmayı yaptık. Bir döneme damgasını vuran Gaziantep’li beyliye uzmanı ve eski şarkıcı “Mutaf”ı arayarak; “77 santimlik bir şey(?) olur mu hocam?” dedik. O da bize “Sizi kandırmışlar Sayın Başkan’ım” dedi. Bu da gösteriyor ki; bu reklamlar haksız rekabet içeriyor” şeklinde konuştu.

Mutaf’da Basın Toplantısına Telefonla Katıldı

Basın toplantısına ünlü şarkıcı ve bevliye hekimi Mutaf Elicebinde (31)’de tele-konferansla katılarak şu açıklamaları yaptı. “Sayın başkana katılıyorum. Bunca senelik meslek hayatımda ne babazungalar gördüm ama 77 santimlik bir erojen bölge organı, protezle bile mümkün gözükmüyor” dedi.

Diyanet Yetkilileri De Açıklama Yaptı

Basın toplantısının hemen akabinde saat 15:57:45 sularında ismini açıklamak istemeyen bir diyanet çalışanı (B.D.Ç. - 44) gazetemizi arayarak; bu gibi reklamların son derece günah olduğunu, bu reklamları okumanın bile tutar yanının olmadığını söyledi. B.D.Ç. yaptığı açıklamada bir takım cinsel içerikli pozisyonların numaralarla ifade edilmesine hepten karşı olduğunu ve bu uygulamanın dünya porno endüstrisi tarafından ivedi olarak sonlandırılması gerektiğinin altını çizdi. B.D.Ç. son olarak “Nikahlı kişilerin yüzlerinde tatlı bir pembelik, civeleklik olur, bu doğaldır. Çünkü insan sevince, sevilince yüzüne nur düşer ama şimdi bu 69 olayı hiç yakışık almıyor. Kaldırılsın, gitsin yaa istemiyorum!!! Ne olur sanki böyle kinayeli şeyler olmasa, bi tarafınızda tüy mü biter?” diyerek tepkisini gösterdi.

Atlas Jet’ten Jet Açıklama

Atlas Jet’in CEO koltuğuna iki hafta önce oturan Fazıl Jetgil (96) ise ismi gibi jet bir açıklama yaparak; “Reklamın iyisi kötüsü olmaz. Ayrıca her bir tarafımızla da iftahar ediyoruz. Her türlü pozisyona da varız, üstelik herşeyimiz de doğal. Hep aktardan gidip gidip yeşil çay, ada çayı, papatya çayı ve acı hardal alıyoruz. Hem içimiz ısınıyor, hem içimiz rahatlıyor, hem de içimi rahat.” dedi.

Tüketicinin Aklı Karışık

Tüm bu gelişmelerin ardından tüketici Atlas Jet’e temkinli yaklaşıyor. Her zamanki gibi Ortaköy ve Taksim’de yapılan sokak ropörtajlarında bir vatandaş (B.V. - 31) “Şimdi.... Yani ne bileyim; bir 69 diyorlar, bir 77 cm diyorlar. Oturduğumuz yerde Kunteper canavarı vukuuatı ile karşılaşmayız inşallah, kafam karıştı, allak bullağım. Bir de muğlak oldum. Ne bileyim yani, saçıldım, dağıldım doğrusu! Ben en iyisi dayımın otobüs şirketini kullanayım, zaten bilet bana bedava...” (gülüşmeler) diyerek, olaya olan tepkisini (!) açık yüreklilikle ifade etti.