Bernadette Diaries

MISSING YOU

noreply@blogger.com (sweetdet) — Fri, 25 Apr 2014 01:06:00 +0000

MISSING YOU

When clock ticks at nine

I get soooo much excited

Coz I know it’s the time

When I will see you again..... <3 comment-3--="">

When I hear footsteps on the floor

I get soooo much thrilled

That my heart starts to pump

And blood begins to flow again..... <3 comment-3--="">

As you enter into our room

I will pretend to be sleeping

You will approach and kiss me on my cheeks

And I will start to smile again….. <3 comment-3--="">

When we eat together at night

I share so many stories

Of dreams, hopes, and fantasies

And I feel so happy to be with you again….. <3 comment-3--="">

Now, things had changed

And I feel so blue

I don’t feel being loved anymore

I want you….. <3 comment-3--="">

You’re as cold as ice

And as hard as stone

You don’t hug me anymore

I long for you….. <3 comment-3--="">

When I talk, you don’t listen

You’re always busy with something else

I’m losing my sanity

I need you….. <3 comment-="" if="" supportlinebreaknewline="">

It is as if you don’t care

And that I’m not making any sense

I feel dumped and used

And I thank you….. <3 comment-3--="">

‘Coz you made me realize one thing

That I should learn to live on my own

Without being too attached to you

I hate you….. <3 comment-3--="">

Thinking of what we’ve shared

Since we made our first vow

Makes my heart aches for loneliness

I miss you..... <3 comment-3--="">

As I end this letter

Let me think of the happy times

I know this feeling of emptiness will pass

And I’ll forgive you..... <3 comment-3--="">

It’s easy to forgive

It’s easy to forget

‘Coz I love you

And I always will…… <3 comment-3--="">

Falling out of love

noreply@blogger.com (sweetdet) — Fri, 09 Nov 2012 05:12:00 +0000

While many people across the globe are falling in love, this girl, who happens to be one of the closest friends of mine consulted me about her big problem regarding their marriage. She wanted me to analyze her situation if what she feels is already a sign of having been fallen out of love with her husband or just a miscommunication on her part. She said she might had just become too perfectionist or had expected too much from him that now she got so disappointed as he failed to meet her expectations.

I asked her, “bakit, may nabago ba? Was he a better man before or ganyan na talaga s’ya at ikaw lang itong naging mapaghanap ngayon?”

“Siguro nga ate may mali sakin, pero ewan ko, I noticed he had changed a lot.. at ako, hindi ko maexplain nang husto yung feelings ko, pero parang… parang hindi na ko masaya e!” she exclaimed.

“You mentioned he had changed a lot… gaya ng….?”

“Like dati, he would hurry up to get home para magkasama kami agad pero now, hindi na s’ya nagmamadali.. he still gets home though pero parang wala na yung excitement to see me..”

“Hindi kaya feeling mo lang yun? Malay mo naman sa iniisip nung tao habang pauwi s’ya no!” I said to her then she laughed. “Kita mo, natawa ka tuloy.. ikaw lang eh!.. what if all this time, ikaw pala ang hindi na excited na makita s’ya?”

She paused for a little while. Maybe she was thinking about it so I gave her the time she needed to internalize kung anuman yung nararamdaman n’ya. After a short while, she burst out in tears. Mukhang mabigat nga ang pinagdadaanan, sa loob-loob ko. I asked her to continue, I’m not a psychologist, a marriage counselor nor an expert in a relationship, I admit our relationship has also ups and downs but I can be a good listener naman. And in between sobs she confessed,

“Pero ba’t ganun yung nararamdaman ko? If it’s true that I'm the one who’s not excited to see him, was that a sign of falling out of love?” she looked at me and waited for my answer but I decided not to comment, I don’t want to add fuel into fire, ika nga. I can see the pain in her eyes at that moment.

“Dati, kinikilig ako sa mga ginagawa nya for me but now I easily get annoyed. Iba na kasi tingin ko sa ginagawa nya eh. Kita mo, nung dati hindi pa s’ya marunong magluto, he will try hard to make it delicious and special to please me at super excited s’ya sa magiging comment ko, but now na he considered himself expert in his favorite dishes, parang lumaki na yung ulo nya. Minsan nga kahit may gusto akong i-comment, di ko na mai-voice out kasi yung tingin nya sa luto nya, “perfect!”.. dati kasi nakapagcomment ako ng something negative, nainis s’ya sakin at ang sabi nya ang yabang ko raw, na ako na raw ang magaling magluto..” (whatda?*sigh*)….. “ngayon tuloy pag nagluluto s’ya ang tingin ko, it’s just to satisfy himself and not to please me anymore.” She paused again, matagal din ang lumipas bago s’ya kumalma at tumigil sa pag-iyak.

“Eh ikaw naman, when was the last time na ipinagluto mo s’ya ng favorite dishes n’ya to please him?” I asked afterwards.

“Huh? Naku kelan nga ba? I don’t remember na, it’s been a while.. teka ate, what are you trying to say? I always cook naman pag may maluluto, puro delata nga lang like cornbeef, maling, tuna, kasi yun yung available.. but when I cook, kahit delata lang yun, nilalagyan ko ng twist para maging special at magustuhan n’ya.. saka I still feel excited pa rin naman makasabay s’ya kumain, kahit nga gutom na ko hinihintay ko pa rin s’ya para sabay kami..”…

“O, e yun naman pala eh.. that means, you’re still inlove with your husband..”

“You think so? Well, I guess, yes.. maybe.. but I’m really confused. Tapos sa tuwing uuwi s’ya, wala s’yang ibang kwento kung hindi mga ka-officemates, until matulog kami mga officemates n’ya pa rin ang naaalala n’ya. Sa nakikita ko, napaka-importante para sa kanya ng sasabihin ng officemates n’ya. Sa kung anong isusuot at gagawin n’ya sa office, palagi na lang nyang sinasabi na ano kaya sasabihin ni ganito at ni ganyan? eh ako.. hindi ba mahalaga opinion ko?.. Haynaku… Actually, we rarely talked about us na, hindi kagaya dati na kahit may kanya-kanya kaming buhay pag nasa office, pag nasa bahay na, sa amin na ang mundo. Dati, he didn’t get tired of listening to my stories during bedtime kahit pa boring na yung ibang kwento ko, he listened, but now, I feel that he’s not interested to hear them anymore. Ang daming dati.. dati.. dati.. I don’t feel like sleeping with him na nga eh! Saka bkit ganun, I knew I accepted him for who he was when we first met, but now, I can’t tolerate his actions. Madali uminit ulo ko. Like for instance, pag may ginawa s’yang mali at yung mali na yun eh something na sinabi ko na dati. I mean, I gave him instructions on what to do but he didn’t do it as instructed, kaya ang dating for me, parang hindi n’ya ko iniintindi, na parang I’m talking to someone na hindi naman talaga nakikinig, pasok sa kabilang tenga, labas sa kabila kaya ang ending magagalit ako then he’ll say simpleng bagay lang galit agad and I would look kontrabida again.

Isa pa, I don’t know if I’m being maarte or what, but being hygienic is essential naman di ba? I said this because, I don’t kiss him back pag mahaba yung balbas n’ya or hindi pa s’ya nagtoothbrush after kumain unlike before na you don’t even care di ba?” I sort of laughed at that one then I let her continue.

She added, “nung hindi pa kami kasal and he will buy something for me, it makes me happy.. starbucks man yan or mani sa kanto okay lang, kahit ano.. very much appreciated. . konting dikit lang ng katawan namin super kilig na to the bones.. tumingin lang s’ya sakin, ang saya ko na sobra, pero now, wala ng ganung effect..wala na yung sparks.. In fact, when he buys something for me, instead of appreciating it, what I think off is gastos na naman.. bawas na naman sa cash on hand.. hayz!..”

“Well that’s a mistake on your part my dear.. dapat maappreciate mo yung value ng ginagawa n’ya. Material thing man yun, nabawasan man ang pera n’ya or pera n’yong dalawa, it’s the thought that counts.. ang pera mahahanap mo yan kahit saan but yung love mahirap tumbasan yun.. sa tingin mo he bought it just because he wanted to waste your hard-earned money? Syempre, he bought something for you to make you feel special.. I think it’s his way of showing his affection!” sabi ko sa kanya.

“Sabagay, ako nga gustung-gusto ko s’yang binibilhan ng kung anu-ano. Abutan man ako ng closing sa mall kahit mag-isa lang ako kaiikot at kapipili ng mga bagay na alam kong makakapagpasaya sa kanya, kahit wala akong mabili for myself at para sa kanya lang lahat ng mabili ko, happy na ko dun. Well, siguro, ayoko lang na gagastos s’ya for me..”

Natawa ko bigla. “Eh adik ka pala eh, halos lahat ng kilos ngayon kelangan mo gumastos talaga..”

“Tingin mo ate inlove pa rin kami sa isa’t isa? We have been married for couple of years and you knew naman, may kids na rin.. para kasing ang hirap ibalik ng dating kayo.. ganun ba talaga pag kasal na at may mga anak?.. hay, kahit naman anong sabihin ko sa ‘yo ngayon at ikwento, hindi rin naman magbabago itong nararamdaman ko.. paulit-ulit pa rin akong magwowonder kung mahal pa ba n’ya ko o hindi na at kung mahal ko pa s’ya o hindi na..”

“Bakit, did you ever think what your life would be like without him? Kaya mo ba na mawala s’ya sa buhay mo?”

“Of course, naisip ko na yan and no, I don’t think I can’t live without him, pero minsan, naiisip kong subukang lumayo, mabuhay ng wala s’ya, it could be miserable but it could also turn out as the other way around.”

“Haynaku girl, sira ka talaga! Magkaka-wrinkles ako sa’yo eh! Pano ang marriage n’yo and pano ang mga kids? Ganun-ganun na lang yun? Ang masasabi ko, ikaw ang gumagawa ng sarili mong multo. Yung mga thoughts mo yung nakakapagpa-sad sa’yo. Why don’t you talk to him na lang at sabihin mo lahat yan.. maybe this time he’ll be sweeter to you. Baka kasi hindi ka lang matantiya ng husband mo. Sometimes kasi mahirap hulaan ang gusto ng isang tao kahit matagal na kayo magkasama kaya it helps kung minsan sasabihin mo sa kanya yung gusto mo at yung mga changes na naobserved mo para maexplain nya yung reasons behind them at makapag-adjust kayong dalawa to enjoy each other’s company. Tandaan mo, wala pang expiration date ang marriage contract so matagal kayong magsasama n’yang husband mo. Mahirap yang ke bago-bago n’yo pa lang eh may ganyang drama na, umayos ka!” mahaba kong litanya sa kanya. After that, natawa ako. Para namang may alam ko ang sinasabi ko, hahaha!

To be honest dear readers, my friend badly needs your advice now. I thought of posting it to my blog to get your opinions, too. Who do you think is at fault? Like I said, I’m not an expert with this matter so maybe you guys can save my friend and their marriage. Please post your comments and suggestions on what could be done by someone who’s slowly falling out of love with his or her partner specially married couples. Thank you in advance.

Our little Christmas tree

noreply@blogger.com (sweetdet) — Mon, 14 Nov 2011 02:43:00 +0000

We had a little green tree that is 3 feet high

Had some tiny red balls and ribbons neatly tied

Plus some lights that blink like starlight

And a bunch of snowflakes to add a life

We put them together to build a Christmas tree

That symbolizes how merry the world can be

Wherever you are, you know you should be

Celebrating our beloved Jesus Christ birthday!

A feeling of excitement filled our hearts

As we put all the ribbons, balls and lights

Our tree may be cheap and it lacks of style

But we built it with love to make you smile

It doesn’t matter whether your Christmas tree is big or small

It doesn’t matter whether you're rich or you're poor
What’s important is that you know the reason
Why you are celebrating this Yuletide season!

Nasaan Na Ang Puso Mo?

noreply@blogger.com (sweetdet) — Fri, 16 Sep 2011 07:32:00 +0000

This novel is especially dedicated to my friend, Era. Girl, I know how it hurts but you are a very determined person and a persistent one. Whatever happens, andito lang kaming mga friends mo at handang umunawa sa mga kapraningan mo.. hahaha! Mahal ka namin kaya hangad namin na lumigaya ka.

Let me re-post the quotes you had sent to me before so we can inspire others, ok? :)

"Never rush for something to happen. Right things come at the right time when God permits. Sometimes moving forward requires you not to look back, not even a glance. Just let things happen if you know you've done your best and gave everything you can."

"When something has to happen, it will happen. It may take a little time but it is worth the wait. But being destined is not just leaving it all in fate. It's all about how you exert much effort proving that the two of you are rightfully meant to be."

Thanks everyone for dropping by. Enjoy reading! :)

(Ang mga pangyayari, lugar at tauhan sa kwentong ito ay pawang likhang isip lamang ng sumulat at hindi hango sa tunay na buhay)

Nasaan Na Ang Puso Mo?

Enemies turned to lovers. Ito ang tipikal na nangyayari sa karamihan. Sa una magkaaway pero sa bandang huli eh sila pala ang magkakatuluyan. Ganyan din ang drama ng buhay pag-ibig nina Eunice at Jim. Ang dating galit ng dalaga sa binata ay napalitan ng labis na pagmamahal dito. Kala ng marami ay wala ng magiging problema ang dalawa. Kung ang dalaga ay malambing at maalalahanin ganoon naman kabait at napakamapagmahal ng nobyo nito.

Subalit katulad ng ibang nagmamahalan, dumating din ang pagsubok sa kanilang pag-iibigan. One day, bigla na lang sinabi ng binata na hindi na sya mahal nito. That was unexpected. Alam ni Eunice kung gaano siya kamahal ng boyfriend kaya ganun na lamang ang gulat niya nang ito mismo ang makipaghiwalay sa kanya. Jim had suddenly changed into an aloof person. She demanded for an explanation but he was so distant to her that he didn’t even want to see her or talk to her anymore. Bakit ganun? Tatlong taon nilang inalagaan ang kanilang relasyon pero bakit ngayon ay parang bulang maglalaho ito? Masakit man but Eunice chose to move on with her life. Ngunit kung kelan namang handa na siyang kalimutan ito someone approached her at sinabing ‘ginayuma’ ang dati niyang kasintahan. That was the weirdest thing she had ever heard. 'Gayuma', totoo pa ba ito sa panahon ngayon? Hindi nya alam kung maniniwala siya o hindi subalit may bahagi ng puso nya ang gustong maniwala. Nabuhay ang pagmahahal niya sa binata na pilit niyang itinatago sa kubling bahagi ng kanyang puso. Alam niyang kelan man ay hindi nawala ang pag-ibig niya sa nobyo. Now it's her turn to win him back. She would like to discover kung totoo nga ang sinabi ng taong yun. Maybe that explains why Jim had changed all of a sudden.. maybe in the end they will still have a ‘happy ever after’…

---------- ooo ------------

CHAPTER I

(to be continued..)

Missing the old days...

noreply@blogger.com (sweetdet) — Sat, 10 Sep 2011 21:05:00 +0000

Yesterday, me and my wave-mates had a great time together at Chic-boy, located at BF Homes Paranaque. I don’t know what others would say because I didn’t have a chance to ask them, but for me, the place is just average, as well as the food, but they have this so-called “unli-rice” (short for unlimited RICE) which catches the attention of customers particularly the boys who love to eat more than just 1 cup of rice in a meal without paying extra. The price is very affordable and staffs are friendly so it is highly recommend especially if the plan is “KKB” (Kanya-kanyang Bayad). Hehehe.

It was just a simple gathering that lasted for about 2 hours, or 3 hours including the travel back and forth. We ate together, chatted together, and laughed together while slowly filling up our stomach with the yummy Cebu Lechon Liempo, Cebu Lechon Manok, Inihaw na Liempo, unlimited rice and unlimited iced tea! Imagine, one of the wave-mates even had 6 cups of rice!

It’s really good to be out with friends sometimes, knowing their whereabouts, remembering the old days, and talking about each other just like we haven’t seen each other for quite a long time. Actually, we sometimes see each other in the office, exchange “hi and hello” but of course, we can’t talk that long except those who are together in a team. I really missed these people, their sense of humors, their jokes and stories. The bonding was such a relief after sitting on our stations, taking calls and being in front of the computer talking to strangers for a week or so. The stories that our friends shared to each other were enough to remove the stress we had even just for that moment. It’s sad that our trainers and some of our classmates during our product training weren’t able to make it that day but like they said, there would always be next time. I just hope that more of us can join the next gathering. No matter where it would be or what we would do, the most important is the presence of all of us. Thank you everyone! Because of you, I just had another piece to add to my diary ;)

The Twilight Saga: Breaking Dawn - Showing at SM Cinemas on 11.18.11

noreply@blogger.com (sweetdet) — Sun, 31 Jul 2011 23:42:00 +0000

Oh gosh! I can't wait to see this upcoming movie, "Breaking Dawn" which was based on the novel written by the American Author, Stephanie Meyer. It's been over a year of waiting but I know it is worth the wait. The last three Twilight movie series: Twilight, New Moon, and Eclipse were simply amazing! I will surely not miss this romantic-fantasy film directed by Bill Condon. Oh, Kristen Stewart (Bella Swan), Robert Pattinson (Edward Cullen), and Taylor Lautner (Jacob Black), you guys are simply irresistible! Congratulations to all of you! See you at SM Cinema.. ;)

Today is our 5th Wedding Anniversary...

noreply@blogger.com (sweetdet) — Sat, 30 Jul 2011 23:13:00 +0000

Hi bhe,

I want to take this opportunity to greet you “Happy 5th Wedding Anniversary!” I want to tell you that you’re the best thing that ever happened to me.. and I want you to know .. “You are my everything!” Hope you’ll like this video. I love you so much!

As the years passed by, my love for you had never changed

You’re the only person I want to see, when I open my eyes in the morning

It’s still the same you, I want to be with every night

And you are the reason why I’m happy with my life!

Thank you for the love, you’ve given me all these years

Thank you for all your care and understanding

Thank you ‘coz when I cried, you wiped away my tears

I hope that we’ll have more happy memories together.

In the years to come, I can see us walking in the aisle

Celebrating our Golden Anniversary with smile

I love you bhe, I will forever be at your side

And will keep the promise we made with each other until the end of time!

Ang Kontrabidang si Perky at ang Naimbyernang si Juanita Paula

noreply@blogger.com (sweetdet) — Mon, 18 Jul 2011 04:07:00 +0000

Ito ay isang maikling-kwento tumatalakay sa buhay ng isang baklang sabik sa pagmamahal. Ang mga pangyayari at tauhan sa kwento ay pawang likhang-isip lamang ng sumulat at hindi hango sa tunay na buhay. Mahalagang basahin ang aking naunang post: “Ang ‘Etsus’ na Araw ni Juanita Paula” upang higit na maunawaan ang takbo ng kwento.

Sabado noon. Maagang gumising ang magkakapatid na Andrew, Roy at Perky. Nangako ang kanilang inang si Aling Kirsty na ipapasyal sila nito sa ‘perya’ mamayang gabi kung magiging mabait sila at tatapusin ng maaga ang mga gawaing-bahay. Sabik na sabik ang magkakapatid dahil kapag sabado at linggo lamang sila nakakapamasyal sa labas. Mula Lunes hanggang Byernes ay abala ang kanilang nanay sa pagtitinda. Katulong nito ang magkapatid na Andrew at Roy na salit-salitang nagbabantay sa tindahan habang si Perky na noo’y pitong taong gulang pa lamang ay sige naman ang laro, bakasyon kasi sa eskwela. Mahal na mahal ng Inang si Aling Kirsty ang anak na bunso kung kaya’t hindi ito pinapagawa ng mga gawaing bahay. Katwiran nito’y masyado pang bata ang bunsong anak para danasin ang hirap ng buhay. Pero nang araw na iyon ay makikitang tumutulong si Perky sa kanyang kuya Andrew at Roy. Gamit ang maliit na basahan ay abala ang batang babae sa pagpupunas ng iba’t ibang pigurin na nakadisplay sa sala. Excited kasi si Perky na mag-‘perya’ sila. Siya nga ang humiling sa ina na pumunta sila doon. Ang ‘perya’ ay iyong parang munting karnibal na kakikitaan ng iba’t ibang mga pambatang sakayan o ‘rides’ at kung anu-anong klaseng laro gaya ng ‘color game’, ‘bingo’ at roleta. Kahapon kasing naglalaro si Perky ng ‘bahay-bahayan’ ay paulit-ulit itong ininggit ng kalaro nyang si Enteng na anak naman ng kapitbahay nilang si Mang Jim. Ang sabi ni Enteng ay marami na raw sakayan na makikita sa ‘perya’ kaya’t lalong nanabik na makapunta din doon si Perky. Maghapon niyang kinulit ng kinulit ang ina na magtungo sila roon at kalauna’y pumayag din ito. Hindi pa gaanong sibilisado ang lugar nila sa San Juan, Batangas subalit dinarayo ito ng mga ‘peryante’ kapag malapit na ang piyesta ng kanilang bayan.

Paggising ni Aling Kirsty ay nabungaran niya ang tatlong anak na abalang naglilinis. “O, ang aga nyo naman nagsigising mga anak!” bati nito.

“Siyempre po, Inay! Tatapusin po namin ang mga gawain kaagad para mamayang gabi ay pupunta tayo sa perya! Yehey!” tuwang-tuwang sabi ni Perky sa ina.

“Ah.. yun pala! Oo nga, nasabi ko pala kahapon.. O, e nag-almusal ba muna kayo?” tanong nito at dumiretso sa kusinang kanugnog lang ng kanilang sala.

"Opo Inay! Nagluto po ang kuya Andrew ng pritong itlog at hotdog saka nagsangag ng kanin.. kumain na po kami kanina.. " sagot naman ni Roy sa Ina.

“O syanga? Aba eh maaasahan talaga kayo mga anak.. Salamat Andrew sa pag-aasikaso mo sa dalawa mong kapatid…” wika nito.

“Wala pong anuman Inay. Nagtira po kami ng pagkain para sa inyo.. kain na rin po kayo dyan..” magiliw na sagot ng panganay ni Aling Kirsty. Palagay na ngayon ang loob nito sa ina at hindi na takot na tulad ng dati. Noon kasi ay palagi itong napapalo at napapagalitan pero noong isang linggo lamang ay sumulat si Andrew sa ina at sinabi rito ang saloobin kasabay ng pagbati dito ng ‘Happy Mother’s day’. Hindi malilimutan ni Andrew ang araw na iyon na siya na yatang pinakamasayang araw sa buhay nya. Nalaman nya mula sa ina kung gaano siya kamahal nito at simula noon ay naging maayos na ang pakikitungo nito sa kanya.

Matapos maglinis ay nagpahinga ang tatlong bata at nanuod ng t.v. Hinayaan lang sila ni Aling Kirsty at ito’y nagtungo na sa tindahan. Maya-maya ay lumapit sa tindahan si Ker, ang gwapong anak na binata ni Mang Dennis. Bumili ito ng ilang pirasong sigarilyo. “Aling Kirsty, bakit wala ho yata si Perky..” puna ng binata habang nagsisindi ng sigarilyo. Madalas kasi ay nadadatnan ni Ker sa tindahan ang bunsong anak ni Aling Kirsty at giliw na giliw ito sa bata dahil makulit ito. Tuwing bumibili si Ker ng ‘yosi’ ay awtomatikong iniaabot ni Perky ang lighter sa binata. Naging malapit na rin ang loob ng batang babae dito.

“Ah, oo, nasa loob at nanunuod ng tv..”

“Ah ganun po ba? Sabihin nyo ho ay napadaan ako. Pakibigay na rin ho itong mga ‘strawberries’.. bigay ho yan ni Mama, nanggaling kasi sa Baguio at kahapon lang bumalik..” anito sabay abot ng isang maliit na supot na may mga strawberries.

Tinanggap ni Aling Kirsty ang supot. “Ok, sige Ker.. salamat iho, nag-abala ka pa..”

“Sige ho, mauuna na ko..” anang binata at umalis na.

Hindi pa nagtatagal ay ang humahangos namang si Mang Mat ang dumating. Isa itong kubrador ng ‘huweteng’ at sa tuwina’y may dalang balita o di kaya nama’y ‘tsismis’.

“Aling Kirsty, tres-bente syete ho ang tumama! Tumama ho kayo ng apat na libong piso!” medyo hinihingal pang balita ng kubrador. Iniabot nito ang perang tinamaan ditto.

“Siyanga?! Talaga! Aba’y napakaswerte naman ng araw na ito!” tuwang-tuwang sabi nito sabay sa pera.

“Oo, Aling Kirsty, dapat bigyan mo ako ng kaunting balato nyan!” sabi ni Mang Mat.

“Aba, oo naman! O ito..” inabutan ito ni Aling Kirsty ng dalawang daan. Tuwang-tuwa namang tinanggap iyon ni Mang Mat.

“Sayang nga ho Aling Kirsty, matagal na ring numero iyon ni Juanita Paula. Kung andito ho sana siya ay malamang may panalo rin siya ngayon..” naiiling na wika ni Mang Mat na ang tinutukoy ay ang tsismosang baklang kapitbahay nina Aling Kirsty, noong isang Sabado ay dinala ito sa ospital at ang balita’y nabugbog ng ama pero kung anong dahilan ay hindi nila alam.. “dangan kasi ay hindi pa raw nakakalabas ng ospital.. pero nakausap ko si Aling Arra dyan sa kabila at ang sabi’y mabuti na raw ang kalagayan. Mga dalawang araw pa raw at palabas ng ospital.. grabe pala talaga magalit ang ama ni Juanita at nabugbog nang husto anak eh balita ko ay ngayon lang ulit sila nagkita sa loob ng mahabang panahon. Siguro ay may ginawang malaking kasalanan si Juanita, ano sa tingin mo Aling Kirsty?..” mahabang daldal ng kubrador.

“Naku, hindi ko rin alam Mat.. mabuti naman at lalabas na pala siya sa ospital. Nakakapanglaw din kapag wala iyang baklang si Juanita at walang maingay dito samin eh!” nakangiting sabi ni Aling Kirsty. Wala talaga silang ideya kung ano ang nangyari.

“O siya, maiwan ko muna kayo Aling Kirsty at hahabol pa ako sa huling bola” paalam ni Mang Mat.

Masayang-masaya naman ang mga anak ni Aling Kirsty. Natuloy ang pagpunta nila sa ‘perya’ ng gabing iyon. Galante ang nanay ni Perky dahil malaki rin ang napanalunan nito sa Huweteng. Lahat halos ng ‘rides’ ay nasakyan nilang magkakapatid nang gabing iyon. Kinabukasan ay panay ang kwento ng batang si Perky sa anak ni Mang Jim na si Enteng tungkol sa mga ginawa nila sa ‘perya’. Inggit na inggit naman si Enteng dahil nalamangan ito ni Perky.

Lumipas ang dalawang araw hanggang sa tuluyan na ngang gumaling ang baklang si Juanita Paula at pinayagan na ng doktor na umuwi ng bahay. Nakita nina Andrew, Roy at Perky nang dumating ito kasama ang mga magulang na sina Aling Arra at Mang Gaspar. Halatang medyo mahina pa ang tsismosang-kapitbahay. Napatingin si Juanita kay Andrew at nagtama ang mata ng dalawa. Nag-iwas agad ng paningin ang batang si Andrew at kaagad binalingan ang dalawang kapatid at ipinaalalang tumahimik at huwag babanggitin sa ina nila ang nangyari noong isang linggo. Para namang nakakaunawang tumango sina Roy at Perky.

Mula nang dumating buhat sa ospital si Juanita Paula ay hindi na ito madalas nakikita ng magkakapatid kaya medyo nagtataka na ang bunsong anak ni Aling Kirsty.

“Inay, bakit po kaya hindi ko nakikita ang ate Juanita?” tanong ni Perky sa ina. Nasa loob sila noon ng tindahan at nagmemeryenda ng bagong lutong bananaque.

“Bakit anak, namimiss mo na ba ang ate Juanita mo? Nakausap ko kahapon si Aling Arra, yung ina ni Juanita.. medyo masakit pa raw ang katawan ng ate Juanita mo kaya hindi pa naglalalabas ng bahay..” anito.

“Ah, ganun po ba ‘Nay.. tara ‘Nay dalaw tayo sa tapat.. baka mas mabilis gumaling si ate Juanita pag dinalaw natin siya..” wika ni Perky sa ina, pero sa loob-loob niya ay hindi kalianman niya mamimiss ang tsismosang kapitbahay. Gusto lang niya itong inisin para makaganti sa ginawa nito sa kapatid na si Andrew. Nasa tindahan din nang mga sandaling iyon ang dalawa niyang kuya na sina Andrew at Roy.

“Okay, sige anak.. sige tapusin mo na yang kinakain mo at pupunta tayo saglit sa kanila.. Roy, Andrew, kayo muna ang magbabantay dito sa tindahan ha” baling ni aling kirsty sa dalawa.

“Opo ‘Nay!” halos magkapanabay na sagot nina Andrew at Roy pero ang una ay diretsong nakatingin sa bunsong kapatid na babae at parang may gustong ipahiwatig. Nakuha naman ni Perky ang mensahe ng kapatid. Alam niyang nag-aalala ito na baka malaman ng nanay nila ang nangyari kaya kinindatan niya ang panganay na kapatid para hindi ito mag-alala. Nakahinga nang maluwag si Andrew. Alam niyang matalino ang kapatid na bunso at marunong itong sumunod sa napag-usapan.

Pagkatapos makapagmeryenda ay sinamahan ni Aling Kirsty ang anak na bunso patungo sa bahay nina Juanita. Nagdala pa ang ginang ng 3 tuhog na ‘bananaque’ para ibigay sa mga ito. Pinatuloy sila ni Aling Arra at sinamahan papasok ng kwarto ng baklang kapitbahay nina Perky. Nadaanan pa nila sa sala ang ama nitong si Mang Gaspar at tinanguan sila.

“Juanita, may naghahanap sa yo..” anunsyo ni Aling Arra habang papasok ng kwarto nito kasunod sina Aling Kirsty at Perky.

Nakahiga ang baklang si Juanita at nagbabasa ng magazine pero biglang napaupo matapos mapagsino ang mga bisita.

“O.. Aling Kirsty.. na..nadalaw ho..ho kayo..” medyo nabubulol pang sabi nito. Kahit alam niyang walang sinumang pinagsabihan ang mga magulang niya tungkol sa ginawa niyang kapangahasan sa panganay na kapatid ni Perky ay hindi naman niya sigurado kung ikinuwento ng mga bata sa ina ang nangyari.

“Ah oo.. nag-aya kasi itong si Perky na pumunta dito sa inyo.. namimiss ka na siguro ng batang yan.. matagal ka na rin kasing hindi nagagawi sa tindahan..” sagot naman nito.

“Parang takot na takot kang makita kami ate Juanita.. totoo po un.. namimiss na kita!” sabi ng batang si Perky sabay hampas sa may hita ng tsismosang kapitbahay. Ang pagkakahampas niya ay pabiro na parang nagigiliw lamang sa paningin nina Aling Arra at Aling Kirsty pero may diin un at nasaktan si Juanita.

“Aw.. aray Perky.. medyo may pasa pa ako dyan.. “ nakangiwing sabi nito.

“Ay sorry po.. ate Juanita.. natutuwa lang po ako sa inyo..” ani Perky at hinimas ang bahaging hinampas niya kanina pero ang himas niya ay madiin din kaya lalong napangiwi ang bakla.

“Ah.. etsus nitong batang ito.. tama na .. tama na.. ok na ko.. “ pabulong na sabi ni Juanita na nakairap kay Perky at hinawi ang kamay nito.

“Ate Juanita galit ka ba sa kin?.. di ba dapat ako ang magalit sa yo dahil may kasalanan ka sa min lalo na sa kuya Andrew ko..” ani Perky na ngiting-ngiti kay Juanita samantalang ang bakla ay hindi mapakali at kulang na lang ay takpan ang bibig nito, dangan nga lang at kasama nito ang ina..

“Bakit anak, anong kasalanan ng ate Juanita mo?” untag ni Aling Kirsty.

Tumingin si Perky sa ina pagkatapos ay kay Juanita Paula at kitang-kita niyang parang namumutla ito. “Di ba sabi mo sa min nina kuya sasamahan mo kami sa ‘perya’ pero bigla ka na lang nagkasakit. Ang bad bad mo!” ani Perky kay Juanita, hinampas ulit nito ang tuhod ng baklang kapitbahay at saka humagikgik. Ang totoo ay nilalansi lamang niya ang mga ito. Gusto lang niyang lalong manggalaiti ang baklang kapitbahay.

“Ay oo nga pala noh! .. Sorry Perky ha.. pakisabi rin sa dalawa mong kuya na sorry kasi bigla akong nagkasakit..” Nakahinga nang maluwag si Juanita, akala niya ay ibubuko na siya ng bata.

“Okay lang ate, eto oh, dinalhan ka namin ni Inay ng bananaque para gumaling ka na.. aling Arra, kuha rin po kayo at bigyan nyo rin po si Mang Gaspar” ani Perky at iniabot sa ina ni Juanita ang supot ng babanaque.

“Salamat Perky..mabait pa lang bata itong anak mo Arra” sabi nito sa inay niya.

“Ay naku, sinabi mo pa.. mababait ang tatlo kong anak bukod pa sa matalino, lalo na itong si Perky..” may pagmamalaking sagot ng nanay niya. Huling-huli ni Perky ang biglang pag-irap ni Juanita Paula.

“Naku, oho Aling Arra, super talino ho niyang si Perky, grabe nga ho eh!” malanding sabi ng bakla na ikinabungisngis naman niya.

“O Pano Mare, uuwi na kami.. “ wika ng nanay ni Perky kay Aling Arra..”Juanita, pag magaling ka na dalaw ka sa bahay ha!” dagdag pa nito.

“Oho, sige po.. salamat ho sa pagdalaw..” sabi ng baklang si Juanita at muling nahiga sa kama. Lumabas na ng kwarto si Aling Arra kasunod si Aling Kirsty. Pero bago tuluyang lumabas si Perky ay mabilis nitong kinurot ang tuhod ni Juanita. “Maldita ka!” halos pabulong na sabi ng baklang kapitbahay sa palabas na si Perky. Nilingon naman ito ng bata at binelatan. Naiwang mag-isa ang napipikong si Juanita Paula. Samantala, pagdating ng bahay ay ikinuwento ni Perky sa dalawang kapatid ang nangyari at tawa ng tawa ang dalawa.

Lumipas pa ang halos isang linggo at malakas na ulit ang baklang si Juanita Paula. Palagi na itong makikitang umaalis sa umaga kasama ng kaibigan nitong si Khim at gabi na kung umuwi. Babaeng-babae ang ayos ng dalawa at mukhang tanggap na ng mga magulang ni Juanita ang pagiging ‘bakla’ nito. Narinig ni Perky mula kay Aling Arra na ‘rumaraket’ daw ang magkaibigan at nagme-‘make-up’ sa isang parlor sa bayan nang minsang magkakwentuhan nito ang kanyang ina sa may tindahan. Inimbitahan pa sila nito na dumalo sa kaarawan ni Juanita sa darating na linggo na gaganapin sa kanilang bahay. Nangako ang kanyang Inay na pupunta sila. Ngayon pa lang ang nag-iisip na ang matalinong si Perky kung pano niya iinisin ang tsismosang kapitbahay.

Nang dumating ang kaarawan ni Juanita ay maaga itong gumising upang maghanda gayong alas-tres pa naman ng hapon ang simula ng pagdiriwang. Inilatag niya sa kama ang kanyang pulang gown. Ang nasabing gown ay ipinahiram pa sa kanya ng manager ng parlor na si Jethro. Bagong gawa raw iyon at pandagdag sa koleksyon ng pinaparentahang saya ng manager pero dahil kaarawan niya ay siya ang pinakaunang magsusuot niyon at libre pa. Nagpasalamat nang husto si Juanita dito. Inilapag na rin niya ang kanyang mamahaling ‘panty’ at ‘bra’ gayundin ang gagamiting ‘sandals’ at ‘make-up’ mamayang hapon. Tuwang-tuwa si Juanita Paula at nanaog upang tulungan ang ina na kagabi pa abala sa paghahanda ng mga lulutuin. Kagabi ay gumawa ito ng kalamay, puto at suman, ‘lecheplan’, buko salad at ‘jelatin’. Ngayong araw naman ito nakaplanong magluto ng ‘spaghetti’, pansit, ‘pinaltok’ at barbeque. Gusto raw kasi nitong bumawi kay Juanita dahil ilan kaarawan din nito ang hindi nasaksikan ng ginang sapagkat magkalayo sila. Katulong din si Mang Gaspar sa pagluluto.

“Happy birthday, anak!” nakangiting bati ni Aling Arra kay Juanita pagkakita dito. Napayakap sa galak si Juanita sa Ina.. “Salamat po Nay!”

“Happy birthday Juanita..” wika naman ni Mang Gaspar bagamat hindi nakatingin sa kanya at patuloy sa paghihiwa ng sibuyas.

“Thank you, Itay..” bagamat medyo alangan pa rin sa ama ay lihim na natuwa ang bakla sapagkat ngayon lang niya narinig na tinawag siya nito sa pangalang ‘Juanita’.

“Ano pong maitutulong ko ‘Nay.. hihiwain na rin po ba ngayon itong mga carrots?”

“Ay naku wag na anak, madudumihan ka pa.. saka kaarawan mo ngayon, mabuti pa ay maligo ka na at magsimba, kami na ng tatay mo ang bahala dito sa kusina..” saway ni Aling Arra sa kanya, pakiramdam ni Juanita ay parang bata siya ngayon dahil sa pag-aasikaso ng ina.

“Sigurado po kayo ‘Nay?” tanong niya.

“Oo anak.. sige na dali at nang maaga kang makabalik.”

Tumalima naman si Juanita sa sinabi ng ina. Noon din ay naligo siya at nagbihis ng magandang panlakad. Hindi muna niya isinuot ang gown. Bago umalis ay nagpaalam siya sa magulang. Paglabas niya ng bahay ay nasalubong niya ang magkapatid na Perky at Roy na may dalang labindalawang lobo

“Ate Juanita, Happy birthday po! Nagdala kami ng lobo, pinabibigay po ni Inay. Isama nyo raw po sa mga dekorasyon nyo para sa ‘party’ mamaya…” bati ni Perky dito.

“Happy birthday ate Juanita..” bati rin ni Roy.

“Salamat Roy..” anitong halatang gustong ‘okrayin’ ang batang si Perky kaya hindi ito pinansin. Naiinis pa rin kasi ito sa bunsong anak ni Aling Kirsty dahil sa ginawa nito noon. Pakipasok nyo na lang sa loob, andun sina nanay at tatay…pakisabi sa nanay nyo na salamat..”

“Ate Juanita sorry nga po pala sa nangyari dati.. hindi ko na po uulitin promise!” nakangiting wika ni Perky at itinaas pa ang kanang kamay na parang nanunumpa.

“Asus.. totoo ba yan o etsus lang?” nakapamewang na sabi ng baklang si Juanita.

“Totoo po ate, alam nyo ate, ang ganda-ganda nyo po ngayon… “ pang-uuto pa nito sa tsismosang kapitbahay.

“Talaga?!! Inookray mo lang yata ako eh..” pumipikit-pikit pa ang mata ni Juanita at ‘feel na feel’ nito ang mag-ala-“Diyosa’.

Siniko naman ni Perky ang kapatid na si Roy para sumang-ayon.

“Ah.. eh.. oo nga ang ganda nyo ngayon ate!” banat ni Roy.

“Hmm… sige na nga, patatawarin na kita Perky.. basta wag mo na lang ulit uulitin ha… “ ani Juanita at ibinaba nito ang kamay ni Perky na nooy nakataas pa rin.

“Bongga!.. salamat ate Juanita!” kinindatan ito ni Perky. Sakay na sakay naman ang baklang si Juanita sa pang-uuto nito. Saglit lang ay gumaan na ulit ang loob nito sa bata.

“O siya, maiwan ko muna kayo at punta ko sa simbahan.. basta mamaya ay wag kayong mawawala ha.. maraming inihandang pagkain si nanay..” anito at nagsimula nang lumakad palayo.

“Salamat ate..” ani Perky rito.

Pagpasok sa loob ng bahay nina Juanita ay dumirestso ang magkapatid sa kusina.

“Hello po Aling Arra, Mang Gaspar. pinatuloy po kami ni Ate Juanita dito, ibigay raw po namin sa inyo itong mga lobo na bigay ng inay.. mamaya daw po aayusin ni ate Juanita pagbalik niya..”

“Ah, siyanga.. naku pakisabi kay Mareng Kirsty salamat.. teka, sandali at maghuhugas lang ako ng kamay pagkatapos ay samahan nyo ako sa kwarto ng ate Juanita nyo at doon muna natin ilagay yang mga lobo..”

“Sige po.. “ halos panabay na sagot ng magkapatid.

Pagpasok sa kwarto ay natambad kina Perky ang gown na isusuot ni Juanita. “Ang ganda-ganda!” sabi ni Perky.. “bigay nyo po ba sa kanya yan Aling Arra?” tanong nito sa ina ni Juanita.

“Ay hindi iha.. pinahiram lang sa kanya yan ng amo niya sa ‘parlor’..” sabi ng matanda at nagsimulang itali sa may bintana ang mga lobo.

“Ah.. ganun po ba?.. Aling Arra, mukhang abala po kayo sa pagluluto, kami na lang po ni kuya Roy ang magtatali nito.. aalis na rin po kami pagkatapos.. madali lang naman po itong gawin..” ani Perky at sinimulang itali ang lobo.

“Naku napakabait mo talaga Perky..o siya, sige, maiwan ko muna kayo ha.. medyo marami nga akong gagayating panrekado eh“ Kakamot-kamot sa ulong sabi nito

“opo..” anang dalawa.

Pagkalabas ni Aling Arra ay iniabot ni Perky sa kapatid ang mga hawak na lobo.. “Kuya, ikaw muna magtali nito at may gagawin lang ako..” pabulong na sabi nito kay Roy.

“Ano na naman yang naiisip mo Perky..” tanong nito sa bunsong kapatid. Pero sa halip na sagutin ang tanong ng kanyang kuya Roy ay kinuha ni Perky ang gunting na nasa may tokador at ginupit ang dalawang utong ng ‘bra’ na nakalatag sa kama.

“Perky! Anong ginagawa mo?” pabulong pero nag-aalalang tanong ng kapatid.

“Ssssh.. kuya, wag kang maingay dyan at baka may makarinig satin.. bilisan mo na ang pagtatali ng lobo at nang makaalis na tayo dito..” ani Perky sa kapatid. Sa takot na mahuli sila at mapagalitan ay tinapos kaagad ni Roy ang pagtatali. Pagkatapos ay nagpaalam na sila sa nanay ni Juanita Paula.

Matapos magsimba ay dinaanan ni Juanita Paula ang ipinagawang cake kay Mang Froy. Kilig na kilig pa ang bakla ng batiin siya ng ‘panadero’ at hipuan sa pwet. Pagdating ng bahay ay agad siyang dumiretso sa kusina at inilapag ang ‘cake’. Pagkatapos ay sinimulan na ni Juanita ang pag-aayos sa bakuran nila kung saan gaganapin ang pagtitipon. Kahapon ay kumuha ang kanyang itay ng mga palapa ng niyog at kawayan at gumawa ng tabing sa harap ng kanilang bakuran upang may mapagdausan ng salu-salo.

Katulong ang kaibigang si Khim ay naglagay sila ng 3 mahabang mesa na sinapinan nila ng magarang ‘mantel’. Inihanda na rin nila ang mga plato, platito, baso, kutsara at tinidor at saka binuhay ang ‘sound system’. Malakas ang tugtog at nakakaindak ang musika kaya bandang ala-una pa lang ng hapon ay isa-isa ng dumating ang mga bisita. Lahat ay may bitbit na regalo para kay Juanita. Hinayaan muna niya ang kanyang inay sa pag-istema sa bisita at dumiretso na siya sa kwarto upang magbihis. Laking gulat ng baklang kapitbahay nina Perky nang matuklasang butas ang dalawang utong ng bra na inihanda niya kanina. Pulang-pula si Juanita sa galit at may ideya na siya kung sino ang may kagagawan niyon subalit kelangan niyang magtimpi dahil ayaw niyang mag-eskandalo lalo pa’t kaarawan niya ngayon. Isa pa’y nariyan lang ang tatay niya at ayaw niyang mabugbog ulit nito. Kahit naiimbyerna si Juanita ay pinigilan niya ang sariling magwala nang mga sandaling iyon. Napaiyak na lamang siya sa inis dahil ang ‘bra’ na sana’y susuotin niya ay kinuha pa niya kay Misis Carol noong isang linggo at hindi pa niya nababayaran. Si Misis Carol ay kasamahan niya sa ‘parlor’ na nagnenegosyo ng pahulugang gamit, damit at alahas. Sa nangyari ay nagkasya na lamang siyang isuot ang luma niyang ‘bra’.

Sa kabila noon ay ganda-gandahan pa rin si Juanita Paula. Ang kasamahan niya sa ‘parlor’ na si Khim ang nag-‘make-up’ sa kanya. Paglabas niya ng bahay saktong alas-tres ng hapon ay halos sabay-sabay na napalingon kay Juanita ang mga bisitang naroroon. Lahat ay bumabati sa kanya ng happy birthday. Ang isa nilang kasamahan sa parlor ay nagsabi pa ng “bongga ka day!.. ang ganda mo.. charus!” at nagtawanan ang mga tao. Habang isa-isang nilalapitan ni Juanita Paula ang mga bisita upang magpasalamat sa pagdalo ng mga ito ay nahagip ng kanyang mga mata ang matagal ng ‘crush’. Biglang tumalon ang puso ng tsismosang kapitbhay nina Perky. Subalit ang kanyang kilig ay napalitan ng pagkainis nang makitang kausap ng guwapong binata ang bunsong anak na babae ni Aling Kirsty.

Lumapit si Juanita Paula sa dalawa… “hi..” malanding sabi ni Juanita kay Ker at halatang nagpapa-‘cute’ ito sa binata.

“Oh, hi Juanita! .. Happy birthday..” bati ni Ker.

“Thank you.. para sa kin ba yan?” tanong ng bakla sabay turo sa bulaklak na hawak ni Ker..

“Ay, sorry Juanita.. hindi para sa ‘yo to.. kay Perky ito eh.. pinahawakan lang sa kin..” hinging paumanhin ng binata dito.

“Ay opo ate Juanita dala ko po yan, para sa yo po yan..” magalang na sabi ni Perky sa may kaarawan.

“Hmp! .. di bale na lang.. alam ko namang pinitas mo lang yan sa hardin ni Mang Jim..” mataray na sabi nito.

“Ikaw naman Juanita, pasalamat ka nga at binibigyan ka ni Perky ng bulaklak.. nag-abala na yong bata, susungitan mo pa” sabad ni Ker. Para namang napahiya si Juanita.

“Sige, akin na nga yan..” kinuha ni Juanita ang rosas na hawak ni Ker, pero dahil pabigla ang pagkuha niya ay natusok ng tinik ang daliri nito.

“Aray!... “ anito. Sinadya ni Perky na hindi alisin ang tinik ng bulaklak kaya tatawa-tawa ito sa nangyari. Ang sama ng tingin ni Juanita kay Perky. “Tatawa-tawa ka pa dyang bata ka!” sabi ni Juanita. Bigla namang tumigil sa pagbungisngis si Perky at nagkunyaring naiiyak kaya nang tumingin si Ker sa bata ay naawa ito.

“Juanita, hindi ka naman tinatawanan ni Perky ka, kita mo nga at naiiyak na siya.. wag ka na umiyak Perky.. hindi mo naman kasalanan..” ani Ker at hinagud-hagud ang likuran nya.

“Pasensya na kayo ate Juanita, hindi ko naman po gustong masugatan kayo.. gusto ko lang po kayong bigyan ng rosas dahil ‘birthday’ nyo..” ani Perky na medyo humihikbi.

“Juanita.. please.. wag mo ng paiyakin si Perky, sabihin mong okay ka lang, hindi ba, para tusok lang eh..” baling ni Ker.

“Etsus! Oo na, ok na.. sige Perky, wag ka na umiyak.. pasensya ka na, ako naman may kasalanan kaya di ko nakita yung tinik..” hinging-paumanhin nito.

“O siya Perky, halika na at kumuha na tayo ng pagkain baka nagugutom ka na.. “ aya ni Ker sa bata.. “o pa’no Juanita, maiwan ka muna namin ha..” paalam ni Ker..

Tumango lamang si Juanita kay Ker. Sa loob niya ay gigil na gigil siya sa batang si perky. Nang maglakad sina Ker at Perky para kumuha ng pagkain ay nakasunod pa rin ang tingin ni Juanita sa dalawa. Paglingon ni Perky ay bineletan niya baklang kapitbahay. Para namang hindi maipinta ang mukha nito.

Hindi sumama sa pagtitipon ang kapatid na panganay ni Perky na si Andrew. Nagdahilan itong masakit ang tiyan. Nauunawaan ni Perky ang kapatid kaya di na niya ito pinilit. Ang nanay niya at ang kanyang kuya Roy ay kasama niyang pumunta doon pero hindi niya matanaw ngayon. Ang alam niya ay pumasok ang mga ito sa bahay nina Juanita para tumulong kay Aling Arra sa pag-iistema ng ibang bisita dahil inako ng kanyang kuya Ker ang pagbabantay sa kanya.

Maya-maya pa ay napalitan ang maingay na musika ng isang malamyos na tugtugin. Nagsimulang pumunta sa gitna si Juanita Paula at ang mga kasamahan nito sa ‘parlor’. Matatapos na ang tugtog nang biglang dumating ang gwapong-gwapo si Daniel. Si Daniel ay kapatid ni Ker. May dala itong isang bungkos na bulaklak para sa baklang may kaarawan kaya naman pakiramdam ni Juanita ay ang haba-haba ng buhok niya ng araw na iyon. Sa isip niya, kahit na hindi napasakanya si Ker eh nandyan naman si Daniel at sapat na iyon para maging masaya siya sa birthday niya.

Habang kumakain ang mga panauhin ay nagsalita sa mikropono ang baklang kapitbahay ni Perky at pinasalamatan ang lahat ng naroroon. Umani ng masigabong palakpakan si Juanita matapos ang madrama nitong pananalita, pagkatapos ay tila prinsesa itong yumukod yukod sa mga tao. Samantala, si Perky naman ang hindi maipinta ang mukha. Nangiti ang bakla sa kanya kaya't lalo siyang nanggigil dito. Naisip ni Perky na panahon na para simulan niya ang huling plano.

Kumuha ang bata ng isang platong 'spaghetti' at nilagyan ng chili powder, pagkatapos ay hinalo iyon at binudburan ng keso. Kumuha rin siya ng coke pero ang basong pinaglagyan ay pinahiran niya ng 'chili oil'. Siniguro niyang hindi mahahalata iyon ng bakla. Nang handa na ang lahat ay inilagay niya ito sa isang tray at lumapit kay Daniel.

"Kuya Daniel, pakibigay mo naman itong pagkain kay ate Juanita. Tiyak na gutom na 'yon kasi kanina pang abala sa pag-aasikaso sa bisita.. matutuwa 'yon kung ikaw ang mag-aabot nito sa kanya"

"Oy, ang bait mo naman Peky!" nakangiting sabi ni Daniel dito. "O sige ako na ang bahala dito".

Habang papalayo si Daniel dala ang plato ng 'spaghetti' at isang baso ng 'coke' ay umalis na si Perky. Umuwi siya at dali-daling pinuntahan ang kanyang kuya Andrew upang ipaalam dito ang ginawa. Magkasabay ang dalawang tumungo sa bintana sa sala at palihim na tinanaw si Juanita Paula. Kitang-kita nila nang tuwang-tuwang abutin nito ang pagkaing ibinigay ni Daniel.

Nang simulan nitong kainin ang 'spaghetti' ay tila hindi maipinta ang mukha nito. Alam ni Perky kung gaano iyon kaanghang pero mukhang nagpipilit pa rin ang baklang si Juanita at tinitiis ang anghang upang maging kalmado sa harap ni Daniel. Maya-maya pa ay naging ngiting aso na ang kanina'y matamis nitong ngiti. Kinakausap ito ni Daniel na sa tingin ni Perky at Andrew ay tinatanong nito kung okey lang ang kanilang baklang kapitbahay kasi nakita nilang tumango ito at sumubo ulit ng 'spaghetti'. Saglit pa ay mukhang hindi na nito nakayanan ang anghang kaya uminom ng coke na lingid sa kaalaman nito ay maanghang din. Nabitiwan ni Juanita ang plato at baso at pulang-pula ang mukhang nagtatakbo ang bakla papasok sa bahay ng mga ito. Tawa naman ng tawa ang dalawang magkapatid sa nasaksihan habang naiwang nakatulala si Daniel na walang kamalay-malay na maanghang ang pagkaing ibinigay nito sa tsismosang kapitbahay nina Perky at Andrew. Sa wakas, nakaganti na rin sila!

Free Red Ribbon treats with Eastwest Bank Credit Card

noreply@blogger.com (sweetdet) — Mon, 18 Jul 2011 02:04:00 +0000

For promo terms and conditions, click Here

Do Not Miss the Exciting Launch of LGN International!

noreply@blogger.com (sweetdet) — Thu, 05 May 2011 01:09:00 +0000

If you are looking for a company where you would want to invest your hard-earned money, I recommend that you join LGN. By becoming one of its Independent Associate, you will not just enjoy a relaxing vacation that you and your family dreamed off but you will also have an opportunity to earn tremendous amount of income which will surely be your way to achieve your goals. In this blog I will share with you a letter from our director of Global Communications, Mr. Cedric Licuanan of LGN International Inc. LGN Prosperity will soon become LGN International! I'm really excited with the new changes and can't keep myself from not sharing this you. So, keep reading to find out what LGN International can offer.

***Beginning of the message***

Hello!
Do Not Miss the Exciting Launch of LGN International!

As you are well aware, the LGN Corporate Goal is to provide you with the absolute Best Travel and Business System in the industry.

Therefore, LGN has created what has already been termed as the “Wave-of-the-Future for Business!”

LGN has taken important steps toward providing you with a solid, world-class system right at your fingertips.

The first step was to give you all-important trust and confidence by demonstrating our corporate commitment with you. We have worked to provide you with the global LGN Vision using the Live Events, in which we have traveled the world to meet you and your fellow team members face-to-face. In addition, the Live Presidential Address Webinars with James Ward are used to help you solidify the constant growth of your LGN system for decades to come.
The second step was to provide you with the completely redesigned and enhanced products and services lineup that will appeal to every person that is looking for a better lifestyle with their loved ones.

The third step was to supply you with the specially-designed income plan enhancements that will provide you with the highest and most lucrative Compensation Plan in the history of the industry!

The fourth and final step was to combine all of these pieces into the completely redesigned and newly established LGN International Corporate Identity that will solidify your business potential for countless years to come.

For you convenience, below is a quick summary of your enhanced LGN International Travel Product Showcase.

LGN Weeks:     We have improved your existing Travel Product by upgrading you from just one exciting vacation, to an UNLIMITED AMOUNT of Exciting 7-Night Vacations at over 3500 desirable locations worldwide!

LGN Grand Vacations:     You will have the ability to enjoy convenient and exciting “Done-For-You” Vacation Packages using our specially trained Vacation Specialists.

LGN Destinations:     Now you can book exciting flights, hotels and rental cars at great prices using your very own LGN online travel portal!

LGN Agents:     You will have the ability to earn a commission when customers book travel on your online travel portal!

LGN Platinum:     Your Ultimate Online Marketing System that helps you build your LGN International Business on the internet!

LGN Connect:     Your very own LGN Social Networking Resource to network with your fellow LGN International colleagues!

LGN Priority One: Your White-Glove specialized concierge service for added luxury and convenience during your vacations!

For more information, here is the Announcement Video with James Ward:Click Here To Play Video!

http://www.LGNINT.com
As you have discovered with LGN International, you have the opportunity to build the life of your dreams by seeing the world with your friends and family; while earning weekly, monthly and yearly income that surpasses that of your greatest business goals.

Not only are you completely setup for LGN Success in 2011, you have found your HOME with LGN International for years of fun-filled experiences for you and your loved ones.

Please stay tuned to your emails for updates regarding your exciting transition to LGN International. In addition, print out this email and take what you have discovered about your LGN International Business, and share this newfound knowledge with the world!Yours In Success,
Cedric Licuanan
Director of Global Communications
LGN International Inc. | Go See The World!

This message was sent to sweet_det@yahoo.com from:

LGN Revolution | 5204 Village Parkway, Suite 11 | Rogers, AR 72758

***End of the message***

Please visit LGN International website for more information. If you are serious, not just curious please contact me and I will be more than happy to explain the business to you. My contact info can be found at my LGN website. Thanks!

Speech of John Gokongwei before the Ateneo Graduates

noreply@blogger.com (sweetdet) — Wed, 04 May 2011 23:33:00 +0000

Hi! In this blog, I will share with you a speech. This is not personally written by me and I'm also not a graduate of Ateneo, but I found this helpful that's why I would like to share it with you. I just happened to be one of the recipients of this chain email. Yes, it was sent to my yahoo email and I was asked to forward it to 10 people. So instead of forwarding it, I thought, it would be better to post it here as I was personally touched, challenged and inspired like the sender. So to quote:

Speech of John Gokongwei before the Ateneo Graduates:

"I wish I were one of you today, instead of a 77-year-old man, giving a speech you will probably forget when you wake up from your hangover tomorrow.

You may be surprised I feel this way. Many of you are feeling fearful and apprehensive about your future.

You are thinking that, perhaps, your Ateneo diploma will not mean a whole lot in the future in a country with too many problems. And you are probably right.

You are thinking that our country is slipping…no, sliding. Again, you may be right.

Twenty years ago, we were at par with countries like Thailand, Malaysia, and Singapore. Today, we are left way behind.

You know the facts.

Twenty years ago, the per capita income of the Filipino was 1,000 US dollars. Today, it's 1,100 dollars. That's a growth of only ten percent in twenty years. Meanwhile, Thailand's per capita income today is double ours; Malaysia, triple ours; and Singapore, almost twenty times ours.

With globalization coming, you know it is even more urgent to wake up. Trade barriers are falling, which means we will have to compete harder.

In the new world, entrepreneurs will be forced to invest their money where it is most efficient. And that is not necessarily in the Philippines. Even for Filipino entrepreneurs, that can be the case.

For example, a Filipino brand like Maxx candy can be manufactured in Bangkok-where labor, taxes, power and financing are cheaper and more Efficient…and then exported to other ASEAN countries.

This will be a common scenario-if things do not change.

Pretty soon, we will become a nation that buys everything and produces practically nothing. We will be like the prodigal son who took his father's money and spent it all. The difference is that we do not have a generous father to run back to.

But despite this, I am still very excited about the future. I will tell you why later.

You have been taught at the Ateneo to be "a person for others." Of course, that is noble: To serve your countrymen.

Question is: How?

And my answer is: Be an entrepreneur!

You may think I am just a foolish man talking mundane stuff when the question before him is almost philosophical. But I am being very thoughtful here, and if I may presume this about myself, being patriotic as well.

Entrepreneurship is the answer.

We need young people who will find the idea, grab the opportunity, take risk, and set aside comfort to set up businesses that will provide jobs.

But why? What are jobs?

Jobs are what allow people to feel useful and build their self-esteem. Jobs make people productive members of the community. Jobs make people feel they are worthy citizens. And jobs make a country worthy players in the world market.

In that order of things, it is the entrepreneurs who have the power to harness the creativity and talents of others to achieve a common good. This should leave the world a better place than it was.

Let me make it clear: Job creation is a priority for any nation to move forward.

For example, it is the young entrepreneurs of Malaysia, Thailand, and Singapore who created the dynamic businesses that have propelled their countries to the top. Young people like yourselves.

Meanwhile, in the Philippines, progress is slow. Very little is new. Hardly anything is fresh. With a few exceptions, the biggest companies before the war-like PLDT, Ayala, and San Miguel-are still the biggest companies today.

All right, being from the Ateneo, many of you probably have offers from these corporations already. You may even have offers from JG Summit.

I say: Great! Take these offers, work as hard as you can, learn everything these companies can teach-and then leave!

If you dream of creating something great, do not let a 9-to-5 job-even a high-paying one-lull you into a complacent, comfortable life. Let that high-paying job propel you toward entrepreneurship instead.

When I speak of the hardship ahead, I do not mean to be skeptical but realistic.

Even you Ateneans, who are famous for your eloquence, you cannot talk your way out of this one. There is nothing to do but to deal with it.

I learned this lesson when, as a 13-year-old, I lost my dad.

Before that, I was like many of you: a privileged kid. I went to Cebu's best school; lived in a big house; and got free entrance to the Vision, the largest movie house in Cebu, which my father owned.

Then my dad died, and I lost all these. My family had become poor…poor enough to split my family. My mother and five siblings moved to China where the cost of living was lower. I was placed under the care of my Grand Uncle Manuel Gotianuy, who put me through school. But just two years later, the war broke out, and even my Uncle Manuel could no longer see me through.

I was out in the streets…literally.

Looking back, this time was one of the best times of my life. We lost everything, true, but so did everybody! War was the great equalizer. In that setting, anyone who was willing to size up the situation, use his wits, and work hard, could make it!

It was every man for himself, and I had to find a way to support myself and my family. I decided to be a market vendor.

Why?

Because it was something that I, a 15-year-old boy in short pants, could do.

I started by selling simple products in the palengke half an hour by bike from the city. I had a bicycle. I would wake up at five in the morning, load thread, soap and candles into my bike, and rush to the palengke.

I would rent a stall for one peso a day, lay out my goods on a table as big as this podium, and begin selling. I did that the whole day.

I sold about twenty pesos of goods every day. Today, twenty pesos will only allow you to send twenty text messages to your crush, but 63 years ago, it was enough to support my family. And it left me enough to plow back into my small, but growing, business.

I was the youngest vendor in the palengke, but that didn't faze me. In fact, I rather saw it as an opportunity. Remember, that was 63 years and 100 pounds ago, so I could move faster, stay under the sun more, and keep selling longer than everyone else.

Then, when I had enough money and more confidence, I decided to travel to Manila from Cebu to sell all kinds of goods like rubber tires.

Instead of my bike, I now traveled on a batel-a boat so small that on windless days, we would just float there. On bad days, the trip could take two weeks!

During one trip, our batel sank! We would have all perished in the sea were it not for my inventory of tires. The viajeros were happy because my tires saved their lives, and I was happy because the viajeros, by hanging on to them, saved my tires. On these long and lonely trips I had to entertain myself with books, like Gone With The Wind.

After the war, I had saved up 50,000 pesos. That was when you could buy a chicken for 20 centavos and a car for 2,000 pesos. I was 19 years old.

Now I had enough money to bring my family home from China. Once they were all here, they helped me expand our trading business to include imports. Remember that the war had left the Philippines with very few goods. So we imported whatever was needed and imported them from everywhere-includin g used clothes and textile remnants from the United States. We were probably the first ukay-ukay dealers here.

Then, when I had gained more experience and built my reputation, I borrowed money from the bank and got into manufacturing. I saw that coffee was abundant, and Nescafe of Nestle was too expensive for a country still rebuilding from the war, so my company created Blend 45.

That was our first branded hit. And from there, we had enough profits to launch Jack and Jill.

From one market stall, we are now in nine core businesses-including retail, real estate, publishing, petrochemicals, textiles, banking, food manufacturing, Cebu Pacific Air and Sun Cellular.

When we had shown success in the smaller businesses, we were able to raise money in the capital markets-through IPOs and bond offerings-- and then get into more complex, capital-intensive enterprises. We did it slow, but sure.

Success doesn't happen overnight. It's the small successes achieved day by day that build a company. So, don't be impatient or focused on immediate financial rewards. I only started flying business class when I got too fat to fit in the economy seats.

And I even wore a used overcoat while courting my wife…it came from my ukay-ukay business. Thank God Elizabeth didn't mind the mothball smell of my coat or maybe she wouldn't have married me.

Save what you earn and plow it back.

And never forget your families! Your parents denied themselves many things to send you here. They could have traveled around the world a couple of times with the money they set aside for your education, your social life, and your comforts.

Remember them…and thank them.

When you have families of your own, you must be home with them for at least one meal everyday.

I did that while I was building my company. Now, with all my six children married, I ask that we spend every Sunday lunch together, when everything under the sun is discussed.

As it is with business, so it is with family. There are no short cuts for building either one.

Remember, no short cuts. Saint Ignatius of Loyola, your patron saint, and Saint Ignatius of Loyola, your patron saint, and founder of this 450-year old organization I admire, described an ideal Jesuit as one who "lives with one foot raised." I believe that means someone who is always ready to respond to opportunities.

Saint Ignatius knew that, to build a successful organization, he needed to recruit and educate men who were not afraid of change but were in fact excited by it.

In fact, the Jesuits were one of the earliest practitioners of globalization. As early as the 16^th century, upon reaching a foreign country, they compiled dictionaries in local languages like Tamil and Vietnamese so that they could spread their message in the local language. In a few centuries, they have been able to spread their mission in many countries through education.

The Jesuits have another quote. "Make the whole world your house" which means that the ideal Jesuit must be at home everywhere. By adapting to change, but at the same time staying true to their beliefs, the Society of Jesus has become the long-lasting and successful organization it is today and has made the world their house.

So, let's live with one foot raised in facing the next big opportunity: globalization.

Globalization can be your greatest enemy. It will be your downfall if you are too afraid and too weak to fight it out. But it can also be your biggest ally.

With the Asian Free Trade agreement and tariffs near zero, your market has grown from 80 million Filipinos to half a billion Southeast Asians.

Imagine what that means to you as an entrepreneur if you are able to find a need and fill it. And imagine, too, what that will do for the economy of our country!

Yes, our government may not be perfect, and our economic environment not ideal, but true entrepreneurs will find opportunities anywhere.

Look at the young Filipino entrepreneurs who made it. When I say young-and I'm 77, remember-I am talking about those in their 50s and below. Tony Tan of Jollibee, Ben Chan of Bench, Rolando Hortaleza of Splash, and Wilson Lim of Abensons.

They're the guys who weren't content with the 9-to-5 job, who were willing to delay their gratification and comfort, and who created something new, something fresh.

Something Filipinos are now very proud of.

They all started small but now sell their hamburgers, T-shirts and cosmetics in Asia, America, and the Middle East.

In doing so, these young Filipino entrepreneurs created jobs while doing something they were passionate about.

Globalization is an opportunity of a lifetime-for you. And that is why I want to be out there with you instead of here behind this podium-perhaps too old and too slow to seize the opportunities you can.

Let me leave you with one last thought.

Trade barriers have fallen. The only barriers left are the barriers you have in your mind.

So, Ateneans, heed the call of entrepreneurship.

With a little bit of will and a little bit of imagination, you can turn this crisis into your patriotic moment-and truly become a person for others.

"Live with one foot raised and make the world your house."

To this great University, my sincerest thanks for this singular honor conferred on me today.

To the graduates, congratulations and Godspeed.

"Ad Majorem Dei Gloriam"

Thank you."

Ang “Etsus” na araw ni Juanita Paula

noreply@blogger.com (sweetdet) — Tue, 03 May 2011 09:25:00 +0000

Maikling kwento. Para lubos na maunawaan, mahalagang basahin ang aking naunang 'post' na may pamagat na: "Juanita Paula, ang tsismosang Kapitbahay". hehehe. This is FOR ADULTS ONLY.

Labis na pagkatakot ang mababakas sa mukha ni Andrew nang mapagtantong nasa loob siya ng kwarto ng kanilang kapitbahay na si Juanita Paula, isang tsismosang baklang nasa edad bente syete at balitang mahilig 'mangmolestiya' ng mga kabataang lalaki. Kanina lang ay kaysaya ni Andrew kasama ang dalawa niyang kapatid na sina Perky at Roy na naglalaro ng 'taguan' sa loob ng kanilang bahay nang di sinasadya ay naaksidente ang bunso niyang kapatid na si Perky at nahulog mula sa itaas ng aparador na pinagtataguan nito. Dahil doon ay napilitan siyang puntahan ang kapitbahay na si Juanita, dahil ito ang tanging saksi sa pangyayari at balak sana ay pakiusapan niya itong huwag magsumbong sa kanyang nanay dahil alam niyang mapapalo na naman siya ng ina kapag nalaman na nasaktan ang kapatid. Subalit ang balak niyang ito ang nagdala sa kanya sa isang alanganing sitwasyon. Nagsimulang pagpawisan si Andrew sa labis na takot kay Juanita. Tinangka niyang tumakas dito subalit napigilan siya ng bakla sa braso. Nanlamig ang kanyang katawan.

"Relax ka lang Andrew.. bakit parang takot na takot ka sa kin. Matagal na rin naman tayong magkapitbahay di ba? Dati naman ay palagay ang loob mo sa kin kapag nakikita mo ko..” anang tsismosang kapitbahay ni Andrew. Gustong panindigan ng balahibo ng labindalawang taong gulang na bata nang magsimulang haplus-haplusin ni Juanita ang kanyang braso. Hindi siya sumagot sa tanong nito at sa halip ay umusal nang taimtim na dalangin na sana ay hayaan na siya nitong makauwi ng bahay.

“Alam mo ba Andrew, na nung maliit ka pa ay tuwang-tuwa ako sa yo kasi madalas ay naliligo ka ng hubo’t hubad dyan sa poso sa harapan ng bahay ni Manong Jim kaya labas ang patotoy mo..” humahagik na wika nito na ang tinutukoy ang ang isa pa nilang kapitbahay. Nasa loob ng iisang bakuran ang bahay nina Andrew, Juanita at Mang Jim. Nanatiling walang kibo si Andrew sa tinuran ng baklang si Juanita. Kung dati-rati ay palagay ang loob niya dito at nagpapaturo pa siya ng sagot sa ilang takdang-aralin nila, ngayon ay parang estranghero ito sa kanya.

“Magsalita ka naman Andrew… gusto mo ba ng maiiinom?.. Ipagtitimpla kita. Alam mo ba, nung maliit ka pa ay nakikipanuod kayo ng t.v. ng kapatid mong si Roy dito sa bahay. Noon ay di pa nakakabili ng t.v. ang Inay mo..kung minsan nga ay nakakatulog ka pa sa panunuod tapos ay binubuhat kita at inihihiga sa sofa, natatandaan mo pa ba?” anito at patuloy ang paghimas sa kanyang braso.

Sunud-sunod na iling lang ang naging tugon ni Andrew. Ayaw na niyang marinig pa ang anumang sasabihin ni Juanita. Alam niya na anumang sandali ay pwedeng may gawin itong hindi maganda. Sa murang isip niya ay alam niya ang posible nitong gawin. Kahit papano ay hindi na siya 'tanga' sa ganung bagay. Isa pa ay narinig niya ang kwentuhan ng mga kalaro patungkol sa baklang kapitbahay.

“O sige, yaman din lamang at ayaw mong magsalita, mabuti pa ay simulan na natin ang “sesyon” makahulugang sabi ng baklang si Juanita at kinindatan pa si Andrew.

“Ate Juanita, huwag! Hayaan nyo na po akong uuwi dahil parating na ang nanay, tiyak na hahanapin ako nun!” babala ni Andrew. Yun lang ang tanging naisip niyang pwedeng idahilan dito.

“Naku, alam ko yatang kaaalis lang ng nanay mo at sa tuwina’y inaabot iyon ng dalawang oras o mahigit pa sa pamimili, lalo na at sabado ngayon. Tiyak kong namimili si Aling Kirsty ng mga paninda sa tindahan nyo.. mamaya pa yun darating” anang baklang si Juanita na tila sigurado na sa gusto nitong gawin. Iniupo nito si Andrew sa kama at saka tumungo sa pinto at ikinandado iyon. Dahil nanlalambot ang tuhod ay napaupo na rin si Andrew sa kama. Ang isip niya ay abala sa kung paano siya makakatakas sa kapitbahay.

“Sana po ay isa kina Roy o Perky ang pumunta dito at tawagin ako..” piping usal nya. Nagsisimula ng magtanggal ng butones ng suot na blusa ang baklang si Juanita nang biglang makarinig ng sunud-sunod na katok sa pintuan.

“Kalurky! Sino namang etsusera yun?!” naiinis na wika ni Juanita at muling ibinutones ang suot na blusa sabay labas ng kwarto dahil walang tigil sa pagkatok ang kung sinumang nasa labas. Pero bago niya tuluyang pagbuksan ang kumakatok sa pintuan ay siniguro niyang nakakandado ang pinto sa kwarto. Kahit papano ay nakahinga ng maluwag si Andrew nang makalabas ang baklang si Juanita. Naghanap siya ng pwedeng daanan para makatakas ngunit napapaligiran ng bakal ang bintana sa kwarto ng kapitbahay.

Samantala, pagbukas ni Juanita Paula ng pintuan ng sala ay ang naiinip na mukha ni Mang Dencio ang nabungaran nya. Si Mang Dencio ang may-ari ng paupahang apartment na tinutuluyan ni Juanita Paula. Nakalimutan nga pala niya kahapon na magbayad ng renta kaya ngayon ay naniningil na ito.

“Oy Juanita, bakit ba ang tagal mong magbukas ng pinto? Siguro may ginagawa ka na namang milagro dyan ano?” sita ni Mang Dencio sa nagulat na si Juanita.

“Ano ba Mang Dencio?! Nang-eetsus na naman kayo! Balak ko sanang matulog, medyo napapaidlip na nga ako nang kumatok kayo?” taas-kilay na sagot naman ng bakla.

"Aysus, matutulog ka ngayon eh ang aga-aga, bakit saan ka ba humada kagabi at hindi ka natulog?” pag-uusisa pa rin nito.

“Hmp! Tantanan nyo nga ako noh! Sandali at kukunin ko ang pambayad ko sa renta..” anitong tumalikod na sa kasera. Pakembot-kembot pa itong naglakad papasok ng bahay kaya nailing na lang si Mang Dencio na nag-intay sa harap ng pintuan. Madali namang nakuha ni Juanita ang perang pambayad dito dahil nakapatong lang ito sa ibabaw ng kanyang tv. Ang totoo ay balak sana niyang magbayad ng upa sa bahay ngayong araw pero naantala ang pagpunta niya sa bahay nang kasera nang dumating ang batang si Andrew.

“O ito na ho ang bayad ko Mang Dencio, sige ho at baka marami pa kayong sisingilin” pagtataboy ni Juanita pagkatapos iaabot ang isang lilibuhing papel sa kasera.

"At bakit isang libo lang ito Juanita? Hindi ka na yata marunong magkwenta ngayon. Hindi ba’t 1,500 ang upa mo buwan-buwan? At nung nakaraang buwan ay isanlinbo rin lamang ang ibinigay mo? Kaya dapat ay dalawang libo ang bayad mo ngayon!”

“Pasensya na ho kayo Mang Dencio, nagipit lang ho talaga ako, mahina ho kasi ang 'raket' nitong mga nakaraang araw..” kakamot-kamot sa ulo na sagot ng baklang si Juanita.

“Sus, palagi na lang yan ang dahilan mo sa kin eh!"

"Wag ka na magalit Mang Dencio, babawi na lang ako sa susunod” wika ni Juanita at malanding pinagapang ang kamay patungo sa harapan ni Mang Dencio. Kamuntik ng makamas ng bakla ang maumbok na harapan ng kasera.

“Tse!.. Pati ako idadamay mo sa kalokohan mo Juanita. Dyan ka na nga!” tinabig nito ang kamay ng bakla at nagmamadaling umalis.

Naiwan namang natatawa si Juanita Paula. Sa loob-loob nya ay may-araw din ang kasera nya at sa tamang panahon ay 'masasarili' nya ito.

Nang wala na si Mang Dencio sa paningin ni Juanita ay agad syang bumalik sa kwarto. Kanina pa syang gigil na gigil dito kaya ayaw na nyang magsayang ng sandali. Pagpasok nya sa loob ay nadatnan nyang umiiyak ang bata. Kahit papano ay naantig ang damdamin ng bakla. Mabilis nitong nilapitan si Andrew at hinagud-hagod ito sa dibdib. Kung alam lamang ni Juanita ay labis ang pagpapapasalamat ni Andrew at dumating si Mang Dencio sa tamang oras.

“Andrew.. bakit ka umiiyak?.. tahan na.. pasensya ka na at dumating si Mang Dencio para maningil ng upa kaya di ako nakabalik agad.. ano bang nangyayari sa yo ha?”

“Ate Juanita… please.. payagan mo na akong umuwi..” wika ni Andrew sa pagitan ng mga hikbi.

“Kala ko ba ayaw mong isumbong kita sa nanay mo?.. Para ka namang hindi lalaki nyan eh!.. tahan na.. wag ka ng umiyak.. akala mo ba eh may gagawin akong masama sa yo eh parang kapatid na rin ang turing ko sa yo?” alo nito. Napatingin si Andrew sa tsismosang kapitbahay at biglang nagliwanag ang mukha. Malambing namang pinahid ni Juanita ang mga luhang naglalandas sa pisngi ng bata.

“Talaga ate?.. eh bakit po dito pa tayo sa kwarto?.. pwede naman pong sa sala na lang..”

“Aba siyempre! Ayaw ko namang may makakita na kung sino sa gagawin natin.. baka kung anong isipin ng ibang tao, baka sabihin pinagsasamantalahan kita… ayun oh.. abutin mo yung 'massage oil' dyan sa may ibabaw ng tokador ko.. maghuhubad na ako.. balak ko lang namang magpamasahe sa yo.. hindi kasi ako nakatulog kagabi at ngayon naman ay hindi ako dalawin ng antok kaya tiyak na matapos mo akong masahehin ay aantukin na ako..” anito.

Dali-dali namang tumalima si Andrew at kinuhay ang itinuro nitong 'massage oil'. Lingid sa kaalaman ni Andrew ay pinasasakay lang siya ng kapitbahay para muling mapalagay ang loob ng bata sa kanya.

Hiyang-hiya si Andrew nang magsimulang dumapa sa kama ang tsismosang si Juanita at lumantad sa kanya ang hubad na likuran nito. Kahit nakakakita siya ng hubad-baro sa baryo nila ay iyon yung matatandang sabungero na sanay kumalat sa lansangan ng walang suot na pang-itaas at hindi katulad ngayon na nasa loob pa sila ng isang pribadong silid.

Sinimulang hagurin ni Andrew ng 'massage oil' ang likod ng baklang si Juanita. Maya’t maya ay napapaungol ito. Makalipas ang halos sampung minutong masahe ay biglang tumihaya ito kaya hindi sinasadyang nahawakan ni Andrew ang dibdib ng kapitbahay. Biglang binawi ni Andrew ang kamay na parang napaso ngunit dagli rin itong hinawakan ni Juanita.. “Ang sarap mo pa lang magmasahe eh! Binata ka na talaga.. pwede ng mapakinabangan..” anitong titig na titig sa mukha nya.

“Ate tapos na po ba? Baka pwede na po ako umuwi.. baka magtaka na po sina Perky at Roy at hanapin ako” patay-malisyang tanong nito.

“Ah.. oo nga ano, sige, isa na lang.. pagkatapos dito ay pwede ka ng umuwi..” wika ni Juanita na nakahawak sa dibdib. Ibig sabihin ay sa dibdib naman magmamasahe si Andrew. Wala namang tanung-tanong na nilagyan ng 'massage oil' ni Andrew ang dibdib ng bakla at sinimulan ulit ang marahang paghagod. Lihim na nangingiti si Juanita dahil kagat na kagat si Andrew sa pang-uuto niya. Nakapikit ang baklang kapitbahay ni Andrew at ninamnam ang sarap ng masahe habang nag-iisip ng sunod na hakbang kung paano niya sisimulan ang talagang pakay sa bata na hindi nito ikabibigla. Maya-maya pa ay pinatigil na niya si Andrew sa ginagawa nito at sinabing bilang kabayaran sa masahe ay mamasahehin din niya ito.

“Naku, nakakahiya po ate.. wag na po ate.. wala pong anuman sa kin.. uuwi na lang po ako..” ani Andrew at bumaba ng kama ni Juanita subalit nahatak ni Juanita ang kamay nito at dahil nawalan ng balanse ay napadagan itong bigla sa baklang kapitbahay. Biglang niyakap ng hubad pa ring si Juanita ang batang si Andrew at pilit na pinahaharap gamit ng isa nitong kamay ang mukha ng bata sa kanya pero nagpupumiglas ito. Samantala, hindi namalayan ng dalawa na papasok na pala sa bahay ng mga sandaling iyon ang mga magulang ni Juanita. Naiwan pala ni Juanita na bukas ang pinto sa sala kanina sa pagmamadaling makalapit kay Andrew kung kaya’t tuluy-tuloy na pumasok sina Perky at Roy kasunod sina Aling Arra at Mang Gaspar na siyang mga magulang ni Juanita. May nakapagsabi sa mga ito na sa bayan ng San Juan, Batangas matatagpuan si Juanita Paula kaya nagmakaawa si Aling Arra sa asawang si Gaspar na tigilan na ang pagmamatigas at puntahan nila ang panganay na anak. Hindi naman nagtagal ay nakumbinse na rin ng ginang ang asawa kaya’t tinungo nila ang bayan ng San Juan at nangupahan sa isang ‘apartel’ na nakita nila sa may bayan pero isang linggo na silang naghahanap dito ay hindi pa rin nila ito natatagpuan. Nagpasya si Mang Gaspar na kumuha muna sila ng upahang 'apartment' para may matuluyan sila pansamantala dahil malaki na rin ang nagagastos nito sa pagbabayad sa ‘apartel’. Inirekomenda ng taga-bantay sa ‘apartel’ ang lugar ni Mang Dencio dahil malapit daw sa bayan at murang maningil ng upa. Nagpasalamat ang mag-asawa dahil iyon pala ang susi para mahanap ang anak na matagal nang hindi nakikita. Nabanggit nila kay Mang Dencio ang dahilan kung bakit kelangan nilang mangupahan at nagulat ito ng malamang sila ang magulang ni Juanita Paula. Ang akala raw kasi ng kasera ay ulilang lubos na ito. Itinuro ni Mang Dencio ang mag-asawa sa compound nina Andrew at sinabihang ipagtanung-tanong sa loob ang bahay ni Juanita Paula. Sakto namang naglalaro sa harapan ng bahay sina Perky at Roy na inabot na ng inip sa paghihintay sa panganay na kapatid na si Andrew. Sa dalawang bata nagtanong ang mga magulang ni Juanita Paula na kaagad namang nagmagandang loob na samahan ang mga ito sa bahay ng baklang kapitbahay.

Pagpasok pa lang ni Mang Gaspar sa loob ng bahay ni Juanita Paula ay nakunsume na ito dahil panay pambabaeng gamit ang nakita niya sa paligid. Kahit nakahanda na niyang patawarin ang anak dahil sa pinili nitong buhay ay hindi pa rin niya magawang tanggapin ng lubusan ang pagiging bakla nito. Sa kabilang banda naman ay maluha-luha si Aling Arra nang makita ang larawan ng anak na nakapatong sa ibabaw ng tv at tila ‘dyosang’ nakabilad sa araw. Kinuha ni Aling Arra ang larawan at niyakap.

“Gaspar, tingnan mo ang anak natin. Siyanga ang anak natin! Kahit matagal na panahon na natin siyang hindi nakikita, sigurado akong siya nga ang ating anak na matagal ng nawawala…” maluha-luhang sabi nito sa asawa. Tahimik lamang si Mang Gaspar at hinagod ang likod ng kabiyak upang tumigil ito sa pag-iyak.

“Teka kuya Roy, bakit parang wala si ate Juanita?” untag ni Perky sa nakatatandang kapatid.

“Baka natutulog..” sabi naman ni Roy.

“Pero di ba sabi ni Kuya Andrew pupunta daw siya dito? Nasan ang kuya And..? hindi pa ito tapos sa sasabihin ng makarinig nila ang tinig ng kapatid.

“Ate Juanita, huwag!” sigaw ni Andrew.

Biglang napatakbo ang magkapatid na Perky at Roy kasunod ang mag-asawang Gaspar at Arra sa pinagmulan ng tinig. Nadatnan nilang yakap at pilit hinahalikan ni Juanita Paula ang kawawang si Andrew.

“Paulo Jonathan!” tumataginting ang tinig ni Mang Gaspar. Sa kabila ng mahabang panahong lumipas ay matikas pa rin ito at parang hindi man lang tumanda.

Sa labis na gulat ay nabitiwan ni Juanita Paula ang batang si Andrew. Nabalot ng takot si Juanita nang mapagsino ang bagong dating.

Dali-dali namang tumakbo palabas ng bahay si Andrew kasama ang dalawa niyang kapatid na sina Perky at Roy. Pagdating ng bahay ay kinausap niya ng masinsinan ang dalawa at sinabihang hindi dapat ikwento sa iba ang nangyari maski sa nanay nila. Kahit balot pa rin ng hilakbot at pagkagulat sa ginawa ng tsismosang kapitbahay si Andrew ay hindi siya nagpahalata sa mga ito. Nilibang niya ang dalawang kapatid at inayang maglaro ulit. Nagulat na lamang sina Andrew nang may dumating na sasakyan na patuloy ang pag-'wangwang'. Napatingin silang magkakapatid sa bintana at nakita ang parating na ambulansya.

Huminto ang mga ito sa harap ng bakuran nila at sunud-sunod na lumabas ang mga nakaunipormeng 'nurse'. Kitang-kita nila ng ilabas ng mga ito sa bahay ang hindi halos makilalang si Juanita Paula na putok ang nguso at duguan ang mukha. Nagdilim pala ang paningin ng ama nitong si Mang Gaspar sa nadatnang eksena kanina kung kaya’t nabugbog nang husto ang anak. Kamuntik na nitong napatay ng tuluyan ang baklang si Juanita. Buti na lang at listo si Aling Arra at nakatawag agad ng ambulansya. Saktong kaaalis pa lang ng ambulansya ng dumating ang Nanay ni Andrew. Nag-usisa ito kung sino ang nakasakay doon pero walang sinuman sa magkakapatid ang sumagot. Sa halip ay tuluy-tuloy na kinuha ng mga ito ang pinamili ng ina. Si Andrew ay nagsimulang magsalansan ng paninda sa kanilang tindahan samantanlang sina Perky at Roy ay nilantakan ang pasubong nitong mais.

Juanita Paula, ang tsismosang kapitbahay

noreply@blogger.com (sweetdet) — Mon, 02 May 2011 07:39:00 +0000

Isang Maikling Kwento na hango sa malikot na kaisipan ng manunulat. It is recommended to read my other post, "Happy Mother's day, Mahal Kong Inay" before reading this one.

Isang umaga, habang nagwawalis sa kanilang bakuran, nakarinig ng malakas na kalabog si Juanita Paula. Ang kalabog ay nanggaling sa bahay nina Aling Kirsty kaya alam niyang may hindi na naman magandang nangyari. Ang tsismosang bakla ay agad nagtungo sa may bintana ng kapitbahay at sinilip kung anong nangyayari sa loob. Doon nya nakita ang umiiyak na batang si Perky habang inaalo ito ng panganay na kapatid na si Andrew. Nandoon din ang pangalawang kapatid ni Andrew na si Roy at halatang takot na takot ang tatlo.

Hindi lingid sa kaalaman ni Juanita Paula kung gaano kahigpit ang nanay ng mga ito at nakasisiguro siyang pag nalaman ito ng nanay ng mga bata ay mapapalo na naman si Andrew. Kung minsan ay naaawa na nga siya sa bata lalo na at sa tuwing papaluin ito ni aling Kirsty ay nananariwa sa isip niya kung paano siya binugbog ng kanyang tatay nang malamang hindi pala siya isang barako kundi isang “petrang kabayo”.

Isang linggo na lang at Pasko na, kaya naman maraming mga namimili sa palengke ng mga bagong damit at laruan. Kabilang na sa mga ito ang mag-inang Paulo Jonathan at Aling Arra.

“Nay, nay, gusto ko nun!” Ang malanding sabi ng batang si Paulo at nakaturong tila pumipilantik ang mga daliri sa isang bestida.

“Anak, baka nakakalimutan mo, ang bibilhin natin ay damit mo, hindi damit ng kapatid mo” anito na ang tinutukoy ay ang bunsong kapatid nyang babaeng si Marlene.

“Nay naman.. hindi ako nagbibiro noh, bestida talaga ang gusto ko.. matagal ko pong gustong magsuot ng bestida..” anitong nakapamewang pa.

Hindi malaman ni aling Arra kung matatawa o magagalit sa panganay na anak. Noon pa niya nahahalatang medyo malambot ito kumilos at kung minsan ay pumipilantik ang lakad pero hindi niya pinapansin. Ngayon ay parang kinakabahan siya. Alam niyang hindi magugustuhan ng kanyang asawang si Gaspar pag nalaman na bumigay na ang anak.

“PJ anak ko! Ano bang nangyayari sa yo!?” bulalas ng ginang.

“Inay, tsilaks ka lang.. bili mo po ako ng bestida at tyak na bongga ako sa Pasko! Gusto ko magpapansin kay Paul. Saka para mainggit din sina Krizzy at Marilou” anang binatilyo o mas angkop sabihing “dalagita” na ang tinutukoy ay ang mga kaklaseng tulad nito’y “malambot” din.

“Diyos ko, umuwi muna tayo anak, nahihilo ako at para akong hihimatayin, mag-usap tayo sa bahay” anang ginang nang mapaghinuhang seryoso ang anak. Hinila siya nito patungo sa sakayan ng traysikel. Habang daan ay tahimik ang ina at parang malalim ang iniisip. Ang bata naman ay natameme pero kumikibot kibot ang labi na parang may gustong sabihin sa ina. Pagdating sa bahay ay kaagad kumuha ng malamig na tubig si Aling arra at matapos uminom ay hinarap ang anak.

“Paulo Jonathan, magtapat ka nga sa akin.. lalaki ka ba o babae!” mahinahon pero madiin ang pagkakabitaw ng tanong.

“Bakla, mother!.. bakla po ako..” malanding tugon nito.

“At kelan ka pa naging bakla aber?!” tumaas na ang tinig ng ginang.

“Matagal na pwo..”

“Ha!? Sinong bakla?!!” tinig ng kanyang ama na noon ay papasok ng kusina. Isa itong pulis sa kanilang bayan at kinatatakutan ng marami dahil sa pagiging matapang. Sabay na napalingon ang mag-ina sa bagong dating. Tiklop naman ang tuhod ni Paulo Jonathan at nabalot ng takot ang kanina’y masaya niyang mukha. Alam niyang mahal na mahal siya ng kanyang nanay at mauunawaan siya nito pero takot siya sa kanyang tatay. Tumingin siya sa ina at nakita niyang parang maiiyak ito.

“O, bakit para kayong natuklaw na ahas dyan. Aba magsalita kayo.. ano yung narinig kong bakla. Sinong bakla ang pinag-uusapan nyo?” patay-malisyang tanong nito habang dire-diretsong kumuha ng maiinom sa ref. Kapwa naman walang imik ang mag-ina.

“Paulo Jonathan…?” baling ni Mang Gaspar sa anak kapagkuwan.

“Tay?” tila naumid ang dila ni PJ.

“Tinatanong ko kayo ng nanay mo, sinong bakla?” mariin ang pagkakabanggit nito sa salitang bakla, kaya lalong tumiklop ang tuhod ng binatilyo, este “dalagita”

“Ako po itay.. babae po ako..” nahihiyang amin nito makaraan ng mahabang sandali.

Biglang nagdilim ang paningin ng kanyang ama at hinablot siya sa kuwelyo.

“Kalokohan.. hindi ka babae.. hindi ka bakla, isa kang lalaki, naiintindihan mo?!”

“Hindi ko po maintindihan itay, babae po talaga ako..” nakayukong sabi ni PJ na noon ay umiiyak na.

“Tama na.. “ awat naman ni Aling Arra sa asawa.. “andyan na yan eh… tanggapin na lang natin”

“Hindi! Hindi ko matatanggap na magkaron ng anak na bakla, halika dito….!” Sabi ng kanyang ama sabay hila sa kanya palabas ng bahay. Dinala siya nito sa puno ng mangga ng maraming langgam at inutusan ang asawa na kumuha ng lubid. Kapagkuwan ay itinali si Paulo Jonathan sa puno. “Ayan! Pababayaan kitang kagatin ng mga langgam hanggang hindi mo sinasabing isa kang lalaki!”

“Wag po itay! Inay, tulungan nyo po ako.. itay, inay!” nagmamakaawa si PJ. Nagsisimula na siyang kagatin ng mga langgam pero hindi siya makapiksi dahil nakatali ang kanyang kamay at paa. Panay ang tulo ng luha sa kanyang mga mata.

“Bathala ng mga sirena.. tulungan mo po ako…” usal ni PJ habang umiiyak. Makalipas ang halos isang oras ay binalikan siya ng kanyang ama at tinanong. Kasunod nito ang kanyang ina na wala rin namang magawa.

“Ano, Paulo Jonathan.. siguro naman ay alam mo na ngayon kung ano ang totoong ikaw?.. isa kang matapang na lalaki, naiintindihan mo!?” sigaw ng kanyang ama. Nakita ni PJ na nakadungaw sa bintana ang ilan nilang kapitbahay at awang-awa sa kanya. Hindi siya sumagot sa halip ay tinitigan lang ang mga paang namumula at namamantal dahil sa kagat ng langgam.

“Magsalita ka Paulo!” Sigaw nito sabay hagupit ng sinturon sa mga binti niya. Namumula na sa galit si Mang Gaspar.

“Tay, tama na po.. hindi ko na po talaga kaya.. tay, lalaki po ako pero nararamdaman ko po na hindi ako tunay na lalaki..” ani PJ na noo’y hilam na sa luha ang mga mata.

“Aba! .. talagang malilintikan ka sa kin!” sabi nito, sabay hataw ulit ng sinturon. Halos mapapalahaw sa sakit ang bakla.

“Gaspar, hayaan mo na ang anak natin.. baka mapatay mo siya! Isipin mo na lang na kahit pilitin mo siya ngayon ay lalabas at lalabas pa rin ang tunay niyang pagkatao pagdating ng araw..” anang kanyang inay. Napatingin si PJ sa ama at naghintay sa reaksiyon nito subalit sa malayo nakatingin ang kanyang itay at blangko ang ekpresyon ng mukha. Maya-maya pa ay nagbuga ito ng hangin at walang salitang umalis.

“Naku, ikaw talagang bata ka, nakita mo na ang ginawa mo, pangarap pa naman ng itay mo na maging isa ka ring matapang na pulis pagdating ng araw..tingnan mo.. puro kasi babae ang kalaro mo kaya ka nagkaganyan” sabi ng kanyang ina habang inaalis ang pagkakagapos niya sa puno. Niyakap ni PJ ang ina pagkatapos. “Inay, sorry po at salamat.. hindi ko naman po sinasadya na maging ganito ako ‘Nay! Pinakiramdaman ko po talaga ang sarili ko at isa po talaga akong sirena!” aniya at pilit pinasasaya ang nanay nya. Napangiti naman ang ina at tinapik siya sa balikat, “Kaw talaga!”

“Nay, may pabor lang po akong hihilingin sa inyo..” aniyang nakayakap sa bewang nito.. “pwede po bang wag nyo na akong tawaging Paulo Jonathan?... tawagin nyo na lang po akong Paula! Juanita Paula!” malanding sabi niya sa ina.

“O sige anak, okey lang basta’t hindi kaharap ang iyong ama. Hangga’t maaari kapag andyan siya ay kumilos ka pa rin na parang totoong lalaki.” payo ni Aling Arra sa anak.

“Naiintindihan ko po ‘Nay!”

Masaya na si Juanita Paula sa pag-aakala niyang tapos na ang problema. Kahit papano ay nakahinga siya ng maluwag dahil tanggap na ng nanay niya kung ano siya. Bumalik rin sila sa palengke at binili nito sa kanya ang bestidang nagustuhan pero hindi ipinasuot sa kanya sa labas at baka makita ng kanyang itay. Nagkasya na lang si Juanita na isuot na lamang ang bestida kapag nasa loob siya ng kanyang kwarto. Lumipas ang mga araw at kibuin-dili siya ng ama. Bihirang-bihira siyang kausapin nito hanggang isang araw ay umuwi si Mang Gaspar na lasing na lasing. Pinalayas siya nito at hindi na napigilan pa ng kanyang Inay ng ipagtabuyan siya ng ama palabas. Yun ang dahilan kung bakit siya napadpad sa San Juan Batangas at nakilala ang pamilya ni Andrew. Labinlimang taon na ang nakalipas mula ng umalis siya sa bayan nila sa Pangasinan at magmula noon ay hindi na niya nakita ang pinakamamahal na ina.

“Hayyyyyy!” mahabang buntong hininga ni Juanita Paula matapos ang pagbabalik-tanaw. Bente-syete anyos na siya ngayon pero hindi pa rin niya kayang harapin ang ama.

“Kuya may tao ata!” ani perky nang mapansing may nakadungaw sa sala nila.

“Huh! Ang tsismosang si Juanita Paula kuya!” sigaw ni Roy.

“Sige, maiwan ko muna kayo dito at kakausapin ko si Juanita”, anang kuya Andrew nila.

Dali-daling lumabas ng bahay si Andrew subalit mabilis nang nakalayo si Juanita Paula. Sa pag-aalalang baka magsumbong ito sa kanyang ina ay sinundan niya ito hanggang sa bahay.

“Tao po! Tao po! Ate Juanita, anjan po ba kayo?” sunud-sunod ang katok ni Andrew. Maya-maya ay bumukas ang pinto at ang nakangiting si Juanita ang bumungad.

“Bakit Andrew, may kailangan ka ba?” malanding tanong nito.

“Ate, nakita po kayo ng mga kapatid ko na nakasilip sa bahay kanina, may alam po ba kayo sa nangyari?” kinakabahang tanong ng bata.

“Wala naman.. narinig ko lang na may lumagabog at pagsilip ko umiiyak na si Perky at parang narinig ko na pinagbawalan mo silang magsumbong sa nanay nyo..” parang nanunuksong sabi ng tsismosang kapitbahay kay Andrew. Alam ni Andrew kung gaano katabil ang dila ni Juanita Paula at kapag ginalit niya ito ay tiyak na magsusumbong ito sa nanay niya.

“Ate Juanita, please… wag mo namang sasabihin sa Inay, please…”

“Well.. ang lagay ba e ganun na lang yon?” nakapameywang na sabi nito at inakbayan siya. Lalong kinabahan si Andrew sa ginawing iyon ng bakla. Naalala niya minsan ang usapan ng dalawa niyang kalarong lalaki na umano ay “namolestiya” ng tsismosang kapitbahay. Para siyang binuhusan ng malamig na tubig ng mga sandaling iyon at biglang nanigas sa kinatatayuan. Hindi niya namalayan kung paanong, nakapasok siya sa kwarto ng kung hindi pa niya nakita ang kama.

“Ate.. anong ibig sabihin nito?.. ate uuwi na lang po ako!” aniya at akmang tatakbo pero napigilan siya nito sa braso.

Happy Mother's Day, Mahal Kong Inay!

noreply@blogger.com (sweetdet) — Sun, 01 May 2011 05:44:00 +0000

Mother's day will be celebrated here in the Philippines on May 8, 2011. To my mama & other mommies out there, "Happy Mother's Day!"

Isang maikling kwento (short story)

Si Andrew. Isang batang nakatira sa isang baryo sa San Juan, Batangas. Panganay siya sa tatlong anak nina Aling Kirsty at Mang Joseph at kasalukuyang nag-aaral sa isang pampribadong paaralan malapit sa kanilang baryo bilang “iskolar”. Grade six na siya sa darating na pasukan.

Mula pagkabata ay natanim sa isip ni Andrew na hindi siya mahal ng kanyang ina. Palagi siyang pinapalo at sinisigawan nito kahit sa kaunting pagkakamali lamang kung kaya’t ingat na ingat siyang gumawa ng kahit anong bagay na ikagagalit nito. Pero siyempre, dahil bata, madalas ay hindi pa rin niya maiwasang magkamali. Isang Sabado, nagtungo ang nanay nila sa palengke upang mamili ng pagkain para sa buong linggo. Ang tatlong magkakapatid ay nagkasundong maglaro ng “taguan” sa loob ng kanilang tahanan, ngunit nangyari ang isang aksidente. Umakyat sa ibabaw ng “aparador” ang kanyang bunsong kapatid na babae at sa kasamaang-palad ay nahulog ito. Lumagapak ang puwet nito sa sahig. Dali-daling nilapitan ni Andrew ang bunsong kapatid para payapain. Takot na naman ang bumalot sa buo niyang pagkatao dahil alam niyang kapag nalaman ng nanay nila ang nagyari ay tiyak na siya na naman ang sisisihin nito. Alam niyang hindi lamang mura ang matitikman niya mula sa ina, kundi hagupit ng sinturon at mga sampal gaya nang madalas nitong gawin.

“Ssshhhh… tahan na.. magagalit ang nanay kapag narinig ka niyang umiiyak.. tahan na..” alo ni Andrew sa pitong taong gulang na kapatid habang dahan-dahang hinihimas ang ulo nito. Mabilis namang lumabas sa pinatataguan ang isa pa niyang kapatid na lalaki na halatang takot din. Mas bata lang ito sa kanya ng dalawang taon. Saglit pa at napayapa na ang bunsong si Perky. Kinausap ni Andrew ang dalawang kapatid na sina Roy at Perky at sinabihang huwag ng banggitin pa sa kanilang ina ang nangyari kasabay ng panalangin na sana’y malimutan na ito ng dalawang kapatid.

Gayunpaman, sa kabila ng hindi magandang trato kay Andrew ng ina ay mahal na mahal pa rin niya ito. Nauunawaan niya ang ina. Mag-isa na lang kasi ito sa buhay. Matagal ng kinuha ng Maykapal ang kanyang ama. Dalawang taon pa lamang noon ang kanyang bunsong kapatid nang mamatay ang kanyang ama sa isang aksidente sa minehan na pinagtatrabahuhan nito sa Saudi. Mula noon ay ang kanyang ina na ang tumayong ina at “ama” nilang tatlo. May munting tindahan sila sa silong ng bahay na ang kanyang ina ang tumatao at kung minsan ay nagtitinda rin ng kung anu-anong kakanin gaya ng “kutsinta, sapin-sapin, puto, pancit, “bananaque”, “camoteque” at ginataang halo-halo. Alam niyang marami itong trabaho at walang ibang katuwang sa buhay kaya palaging mainit ang ulo nito at madaling magalit. Sabi niya sa sarili, maswerte pa rin silang magkakapatid dahil kahit papano ay andyan ang kanilang ina para ibigay ang kanilang pangangailangan sa kabila ng pagiging abala nito. Ang lagi lang niyang dalangin ay matuto itong magtimpi at maging mahinahon. Tamang-tama, Mother’s day bukas at noong isang araw pa nakagawa ng sulat si Andrew para sa ina. Gumawa siya ng “Mother’s day card” at doon ipinaloob ang sulat para dito.

Dumating ang kanilang ina buhat sa palengke makaraan ang dalawang oras. Kaagad na lumapit ang magkakapatid at tinulungan ito sa pagbubuhat ng mga pinamili. Sina Perky at Roy ay kaagad nagsikuha ng nilagang mais na paboritong ipasalubong sa kanila ng ina habang siya ay tahimik na tumuloy na lamang sa kanilang munting tindahan upang isalansan ang mga paninda. Lihim siyang nagpasalamat at hindi nabanggit ng dalawang kapatid ang nangyari kanina.

Nang sumunod na araw, maagang gumising si Andrew at maingat niyang ipinatong sa ibabaw ng tokador ng ina ang “Mother’s day card” na ginawa niya. Pagkatapos ay nagtuluy-tuloy na siya sa banyo at naligo upang maghanda sa pagsimba. Nakagawian na nilang mag-anak na sabay-sabay magsimba kung linggo.

Samantala, hindi alam ni Andrew na nagising ang ina nang pumasok siya sa kwarto nito kanina. Pagkalabas niya ay napabangon ito at kinuha ang bagay na iniwan ng panganay na anak. Sobrang naantig ang damdamin nito pagkakita sa “Mother’s day card” na personal na ginawa ng anak.

Ito ang sabi sa sulat:

Inay,

Patawarin nyo po ako kung palagi akong nagiging sakit ng inyong ulo. Hindi ko po sinasadya na kung minsan ay hindi ko maiwasang magkamali. Hindi ko po iniinda ang sakit ng katawan sa tuwing papaluin nyo ako, pero sa tuwing sinasaktan nyo po ako, naiisip ko na baka hindi nyo ako mahal. Mahal nyo po ba ako, Inay? Kapag po may nangyaring hindi nyo gusto, madalas po ay ako ang nasisisi at napagsasabihan kahit hindi ko naman po talaga kasalanan at kung minsan ay hindi nyo rin po ako pinakikinggan. Lagi na lamang pong ako ang napagbubuntunan ninyo ng galit. Sana inay, kahit minsan ay maramdaman ko rin na mahal nyo ako katulad nina Perky at Roy.

Mahal na mahal ko po kayo at ang aking dalawang kapatid. Happy Mother’s day, Mahal kong Inay!

Andrew

Kasabay ng pagtatapos ng liham ay ang pagpatak ng luha ni Aling Kirsty. Hindi niya akalaing ganun na pala kalaki ang pagdaramdam sa kanya ng panganay na anak. Alam niya na kung minsan ay labis niya itong nasasaktan pero kahit kailan ay hindi nawala ang pagmamahal niya dito. Ang totoo ay labis siyang nasasaktan pag pinapalo ito pero hindi niya mapigilan ang sarili. Siguro nga ay sobra na ang nagawa niya at panahon na para ituwid ang kanyang pagkakamali.

Nang umagang iyon ay sabay-sabay silang nagsimba tulad ng dati. Pagkatapos ay nag-aya si Aling Kirsty na magmeryenda sila sa Dunkin Donut na malapit lang sa patyo. Kaysaya ng dalawang kapatid ni Andrew habang kumakain ng paborito nilang donut habang siya ay hindi makatingin ng tuwid sa ina. Maya-maya ay nagsalita ang kanyang ina. “Salamat Andrew sa pagiging mabuting anak at kapatid kina Roy at Perky. Mahal na mahal ko kayong tatlo mga anak” makahulugang sabi nito. Biglang nagliwanag ang mukha ni Andrew at nagkaron ng kislap ang mga mata sabay sabing “Salamat Inay! Happy Mother’s day po!”

Masayang-masaya si Andrew. Alam niya na iyon na ang simula ng maligayang pagsasama nila ng ina kung kaya’t napausal siya ng taimtim na panalangin bilang pasasalamat sa Diyos.

"Genius without education is like silver in the mine" - Benjamin Franklin

noreply@blogger.com (sweetdet) — Sat, 26 Mar 2011 01:27:00 +0000

Last March 10, 2011, I posted in my blog that “my daughter is graduating soon”. Now, I would like to tell everyone that she had graduated from “Day Care” last March 23, 2011. Their Recognition Day was held at Municipal Gym San Juan, Batangas where more than 400 Day Care students participated. Before the program started, students and parents marched from the stage back to our seats. Oh, I felt so much proud! I guess it is the pride of all parents to accompany their children during graduation day. On my case, Natalie being my first and only child, the experience was new to me and it was really overwhelming! Parents and students were seated separately and my daughter was really hesitant at first to be left alone amidst the hundreds of students in front of the stage but I was able to convince her as I sat at the area where she could see me.

The program began with a prayer led by one of the day care students then followed by singing the National Anthem led by one of the teachers. Municipal leaders headed by our beloved San Juan Mayor, Rodolfo H. Manalo, gave a short talk and acknowledged all the graduates. One of the board members of the province of Batangas announced that there will be a job fair at Fiesta World Mall Lipa, Batangas on March 26-27 from 9am to 5pm to help the jobless get employed.

At last, after all the talks, there came the recognition part where all the graduates received their certificates. Outstanding students were also given medals and bar pins. My four year old daughter got the following awards: “Batang May Karangalan" (Graduate with Honor), “Mahusay Kumilala ng Titik” (Best in Recognizing Letters / Alphabet), “Batang Maagap” (Early Bird Award). I saw how proud Natalie was for the awards she received and so were Romel and I. Everyone in the family was also proud of her. That day ended with a little celebration. We had rice, afritada, buttered shrimp, pancit, cake, ice cream, bread, jellatin and softdrinks while others enjoyed singing at videoke.

Indeed, being a parent is rewarding. I hope all parents out there fulfill their obligation to send their children to school. It doesn’t matter whether you are rich or poor or whether your child receives an award or not, it is very important that they finish schooling so they can have a bright future. If you can’t send your children to private school, then send them to public school. You can seek assistance from the government as well and they are very much willing to help our less fortunate children to get the quality education they deserved.

According to Albert Einstein, ”Education is what remains after one has forgotten what one has learned in school” while Benjamin Franklin said, “Genius without education is like silver in the mine.”

Learn how to play guitar here!

noreply@blogger.com (sweetdet) — Mon, 14 Mar 2011 13:23:00 +0000

Hi everyone! I just want to share with you, especially to music lovers and guitarists out there a very good website which contains chords, lyrics, tabs, and tutorial videos of your favorite songs. According to GT group, creator of the website,"Guitar Tutee’s first mission was to help all guitar enthusiasts, beginners and pros alike, improve their guitar-playing skills by providing a video of selected songs." So what are you waiting for? Visit GuitarTutee and learn to play in tune!

Below is the website's snapshot:

Sharing tips on how to become a Millionaire

noreply@blogger.com (sweetdet) — Sun, 13 Mar 2011 05:24:00 +0000

I just finished listening to the recorded phone interview of Susan Sly, a self-made millionaire as she speaks to LGN Members about how to "Think Like a Millionaire". Her journey as self-made millionaire is trully very inspiring. I hope in this blog, by sharing what she said, I serve as an instrument to inspire readers to dream big like her.

Here are the highlights of the things I learned from Susan:

1. You have to know what you want and why (vizualization is important -- when you can connect emotionally to what it is you really really want, you're much more likely to get it)

*right people are infront of you every single day. Get excited about standing at least 5 minutes every single day and vizualize what your life is gonna be like. Believe that your dreams will be true.
*create your own vision board or dream board. put your dreams and after you get it, replace it with something else. don't be the person who has the knowledge but doesn't apply it to get the wisdom.

2. Create a clearance. You have to get clearing to produce. Clear your desk. You may write: multiple digits earner and believe that you are.

3. Interview millionaires. Don't be afraid that you will get rejected because millionaires love to share to others their journeys. You can ask:
*how do you multitask?
*how do you know that you are going to be a millionaire?
*what books are you reading? who's your mentor?
*how do you produce, how do you set schedules, etc..

4. You need to fire negative people. Hang out with people who are pulling you up for success.

5. Work to your passion. Identify what's the thing you are passionate about and do it.

6. Ask. ask. ask.

7. Millionaires -- they go for it, they don't quit. Becoming a millionaire doesn't just happen overnight and expect that you'll encounter a lot of objections and rejections along your way, you just have to be determined in transforming your dreams to reality. You need to believe in yourself that you can do it!

and she added in the end just to add a little humor...

8. Millionaires are able to produce even with very little sleep ;)

which is true, isn't it? So Good luck and get ready to prosper. As what another Millionaire, Jefferey Combs said, " if you want to become a millionaire you need to manage the emotion that will get you there. You need to transform. Transform means letting go, reinventing yourself, changing your identity. Start aligning yourself to people who had the same vision."

So start by joining LGN now! I did.

Applying for Philippine Passport

noreply@blogger.com (sweetdet) — Fri, 11 Mar 2011 15:56:00 +0000

Are you planning to apply for Philippine passport or planning to renew your passport? For those who applied for passport before 2010, I believe you can relate to my story. It was September 2009 when I first applied for a passport. I took a day off from work since application process was being held during normal business hours; prepared all the documents and went there at the old DFA office located near Cuneta Astrodome. I arrived around 8 o’clock in the morning and there were already thousands of applicants that time. Though lines were well-organized, I felt so uncomfortable for it took more than 3 hours before I can even get my papers verified. Take note that was just for step 1. People started to get annoyed and so was I. Another 3 hours for Step 2 until I finally reached Step 3 which was supposed to be the final step. Unfortunately, the officer didn’t accept the authenticated copy of my birth certificate. Her reason was that the person who authenticated it way back 2002 was no longer connected with NSO. I felt so pissed off considering that I waited for so long in the line, felt so hot, tired and hungry at the same time. I couldn’t eat as leaving the line will cause further delay. I was dismayed because I should have been informed about it during the first step (verification). Then the officer asked me to get a new copy of birth certificate and since I didn’t have any choice I went to NSO (Macapagal branch) and had it printed. The cost was Php140. I really wanted to finish it that day since I have to work the following day so I waited another hour for my birth certificate to be released and in a hurry to bring it back to DFA to complete the process since it was already 4PM and the office was about to close. Unfortunately, my name was misspelled, from Bernadette it appeared “Bernadeth” in SECPA (NSO Security Paper). I had been using the authenticated copy of my birth certificate ever since and didn’t have any problem with it until then. Then the NSO personnel asked me to go to main NSO to correct it under RA 9048 (Clerical Error). I was really frustrated as I was unable to complete my passport application that day plus it was not my mistake if the clerk mistyped my name in the original document. It took me months before I was able to correct my birth certificate as I had to submit the required documents in my hometown at San Juan, Batangas then brought them to NSO Main in Fairview. Processing fee was Php1000 but it had cost me more due to travelling and reprinting which could have been avoided if the clerk was careful. Well, they should be really careful because they knew how important and sensitive these documents are.

Anyway, to cut the story short, after more than a year, I decided to apply for a passport again. This time, the process is totally different. You will have to secure your appointment online at http://passport.com.ph/set-appointment. The problem though is that the appointment date is set around 2 months from the date of your online application. They will send the electronic form in your email address which you will need to confirm within 48 hours by clicking on the link provided in the email or else the appointment will be cancelled. In my case I had applied for an appointment online last January but schedule was set for March 11, 2011. Last week, I had a problem because I lost the email sent by DFA and I haven’t printed the e-form yet. I asked my husband to call DFA Passport hotline (737-1000) and alas! The representative sent the email again right away. Today is March 11, so this morning, I went to Department of Foreign Affairs (DFA) Office located at 2330 Roxas Boulevard, Pasay City for my personal appearance. I took another day off from work, anticipating what could possibly happen as the last time it took me whole day before I could reach the final step. You know what I discovered? New changes are amazing! I can say they had improved so much compared to what I had witnessed 2 years ago. The building is fully air-conditioned, thus you reach the final step with no sweat. Also, there were so many staffs assisting the applicants to speed up the process. The thumb mark, photo and signature are already digitized. In an hour time, I was able to complete the process. I would like to commend our government for the great improvement. At last, my passport will be released next month! The only comment I have is that I noticed some staffs who were not friendly, I know they can do better than acting like robots ;) Btw, just an update:

Passport Fees

Regular Processing: Php 950.00 (25 working days)

Rush Processing: Php 1,200.00 (15 working days)

To see the list of application requirements pls visit: http://passport.com.ph/requirements
For all other inquiries, visit: http://dfa.gov.ph/main/index.php/consular-services/passport

My daughter is graduating soon! ^^

noreply@blogger.com (sweetdet) — Fri, 11 Mar 2011 05:19:00 +0000

I feel so proud of my daughter as she was able to pass all the academic requirements in daycare and will be graduating this coming March 23, 2011. As a mommy, seeing your child grows and witnessing how he or she is able to learn things day by day is truly a gem. My daughter Natalie started schooling last June 2010. At first, my husband and I were not taking her schooling seriously as our ultimate goal was for her to feel what it’s like to be a student. By that time, we were not expecting anything from her since she’s still young. She was only 3 years old and 6 months when classes started and most of her classmates were older than her; actually, some had already repeated daycare. At first, she was so hesitant to be left inside the classroom which I believe is normal for beginners, but I feel so thankful to her teacher, Mrs. Aclan who is a very talented, intelligent and well-experienced daycare teacher. She was able to teach Natalie to become independent, and sooner, my daughter was able to adapt to her new environment. She surprised us by telling us what she had learned and those things… we haven’t thought those were already being taught to daycare students. (Well, I guess, I’m comparing it with my lessons before when I was at her age and still a student :). Some of their lessons were already taught to me by my teacher when I was already in 3rd or 4th grade. There were times when I went off for vacation just to see my daughter in school and you know what? It’s lovely to see how she responded to recitations; she’s really amazing and intelligent! Her monthly exams showed she can even surpass some of her classmates who are older than her.

Time flies and just recently, I attended the parent’s meeting and we’ve talked about graduation plans. I felt so excited already! ^^ It was agreed upon by parents to let students wear their school uniform on the Graduation day to minimize the cost, but one good thing about it, was that we hired a photographer and had the students wore the white gown(“toga”) and had their photos taken as a souvenir. The image above is my daughter’s photo and that is the same one I keep in my wallet ;)

We don’t know yet if she will be getting any award but no matter what happens, I will always be proud of my daughter. Her achievements during the entire school year were more than enough! I will just wait and see... As I know she will get what she deserves to have in the end.

Price lists? Search no more!

noreply@blogger.com (sweetdet) — Tue, 08 Mar 2011 10:19:00 +0000

Are you looking for the price lists of the latest electronic gadgets, appliances, real estates, hotel and restaurant, travel and tour packages, air fare, clothing, office supplies and groceries? Well, search no more! I have found this amazing website which will direct you to links of price lists of almost anything that you can think of. So if you are in the Philippines and you're planning to shop for cellphones, laptop computers, ipods, iphones; or you're wanting to go to vacation or spa; or even planning for a wedding, here's one of the best websites to go. It has list of tabs which are very easy to navigate and the prices are available on the link provided. All it takes is just click on your mouse and you'll get what you want. I just can't wait to share it to you dear readers as I was simply amazed with this website. Enjoy shopping ;)

Link: http://www.magkano.com/index.htm

Travel and earn at the same time! Find out how to earn 7 digits!

noreply@blogger.com (sweetdet) — Sat, 26 Feb 2011 11:20:00 +0000

Hi,

I'm glad you came across my site! Well, you are a lucky person. You wouldn't think but I believe, you came here not by chance but by fate!

"...For I am going to do something in your days that you would not believe, even if you were told..." -habakkuk1:5b

Here are a few quick questions for you:

• Do you like to travel and vacation with your loved ones? YES!

• Do you know others who like to vacation with loved ones? ABSOLUTELY!

• What are your life goals? More time! More income! More freedom!

Here’s the best choice for you! I recently became an affiliate of LGN Prosperity and I’m currently enjoying earning dollars by referring friends. So what are you waiting for? Join now and be one of us!

We are offering a travel card that you can use to enjoy a 7-night Condominium Vacation, Resort Vacation or Hotel Vacation at any of our 3,500 vacation destinations! It gives you the ability to save up to $1200 on a 7 Night/8 Day Condominium Stay to almost anywhere in the ENTIRE WORLD!! To check the lists of available hotels and dates and to book online, please visit: http://www.lgnweeks.com/welcome.asp

It is currently priced around Php 13,500 or $313. To purchase the card online pls. visit my website: http://www.earn7digit.lgnprosperity.com/

Our mission is to create ways for you to generate income from the comfort of your home by simply sharing our products with others around the globe!

Earn by referring your friends. For every 6 direct or indirect referrals, you will earn minimum of 600USD plus get a new LGN Travel card for free.

Don’t miss this opportunity! Join me as I build my wealth and achieve 7 digits! Purchase NOW!

I Painted Peace

noreply@blogger.com (sweetdet) — Tue, 15 Feb 2011 13:44:00 +0000

I had a box of colors —
bright, alive and bold
I had a box of colors —
some warm, some very cold.
I didn’t have red for the blood of the wounded
I didn’t have black for the cry of the orphans
I didn’t have white for the face of the dying
I didn’t have yellow for the burning sands.
But, I had orange for the joy of life;
and green for the shoots and nests
and blue for blue skies
and pink for dreams and rest
I sat down and painted peace.

I got so touched with this poem the very first time I read it, that was when I was still a freshman high school student so I am sharing it to my dear readers. The poem was posted to one of our bulletin boards. I thought the author of "I Painted Peace" was anonymous but from one of the bloggers I found out that it was written by young female from Sacred Heart School, Uganda. Thank you for sharing and I hope everyone finds the peace in their hearts.

What is Sex?

noreply@blogger.com (sweetdet) — Sun, 13 Feb 2011 14:43:00 +0000

This one is cool. I got it from the book “Chicken Soup for the College Soul under Love 101”. Happy Valentine’s everyone!

One day in an emergency waiting room, a little girl turned to her mother and asked, “What is sex?” People turned their full attention to Mom. I mean, this was better than whatever was on the waiting-room television—better than Jerry Springer. I mean this was real life. Exciting. What was Mom going to say? How do you answer a six-year old girl? What is sex? This is one hot topic. You know, kids seem to know so much more than I did at their age; they are exposed to so much more these days on television and at the movies. How was Mom going to answer?

I’m the kind of guy who just goes ahead and answers the question right away, like I not only know the answer, but understand the question. So I’m curious how Mom is going to tell this little girl about how babies are made. Or how Mom is going to dodge this difficult question. I mean, is Mom going to talk to a little child about safe sex? I’m pretty sure Mom is not going to talk about ways to have sex; although you just really never know what might happen in the emergency room.

But she surprises me; she doesn’t think in the way I think or respond the way I usually respond. Instead, she pauses. I hardly ever pause. She then thoughtfully asks her daughter, “What do you mean dear?” The little girl responds, “Well, Mom, I was looking at this paper, and it says sex – M/F. Am I an M or F? Mom’s face breaks into a huge smile. The waiting room patrons resume their usual chatter.

And I laugh. I would have answered the wrong question. I had heard the question, but I really did not listen to what the little girl was saying.

Adam Saperston

Submitted by Kathleen Kelly

I love Batangas Lomi… hmmm… soooo yummy!!!

noreply@blogger.com (sweetdet) — Sun, 13 Feb 2011 00:38:00 +0000

One of the reasons why I missed Batangas is because of the special lomi. Honestly speaking, I haven’t tasted anything better than the lomi that we used to eat in our hometown. Here in Manila, lomi looks undesirable and tastes differently than what it should be. Several tries and I had given up as I don’t want to be disappointed over and over again.

One of the best tasting lomi at San Juan, Batangas is the one being sold at “Queen Grace Kambingan and Restaurant”. There’s something special about its taste that you will keep on asking for more and order for more so every time there is a chance, I never forget to drop by and dine or ask my brother to buy me a “jumbo” which is the biggest serving size ;). The price is very affordable. With Php60, 2-3 persons can enjoy the delicious lomi.

The one that you see in the picture above is my father’s own version of lomi. My father is a good cook and so am I (hahaha! Just kidding!). It had become our tradition, that when he’s off from work, he will cook 1-2 kilos of lomi at breakfast and shares it to our relatives so all of us can eat our favorite lomi. Just a bit of pork, cassava flour, “loming lipa”, egg, black pepper, onion and garlic, he can make it so yummy. Well, I can say that my father’s lomi is the best tasting ever and he never fails to make my tummy full and satisfied. :)

Maligayang Kaarawan Mahal kong Asawa

noreply@blogger.com (sweetdet) — Thu, 27 Jan 2011 14:00:00 +0000

A poem dedicated to my husband who is celebrating his birthday today. Luv u bhe. mwah!

Ako ay bumabati ng “Maligayang Kaarawan!”

At nananalangin sa Diyos na may lalang
Na ikaw ay biyayaan ng mubuting kalusugan
At sapitin pa lalo ng mas maraming kaarawan.

Sana sa araw na ito ikaw ay maging maligaya

Sana rin ay makamit mo ang mga bagay na ninanasa

Kami’y mas masayang tunay kapag ikaw ay masaya

Pagkat sa aming lahat, ikaw ay mahalaga.

Ang tangi ko lang hiling sa Diyos sana’y dinggin

Wag sanang magbago ang pagtingin mo sa akin

Sana ang pag-ibig natin ay lalo pang pagtibayin

Ng mga karanasang magkasama nating haharapin.

Kapag dumating ang araw at pumuti na’ng ‘yong buhok

At ang mga balat mo ay lubusang mangulubot

Asahan mong sa ‘ting sumpaan, ako ay di lilimot

At hanggang sa huli’y mamahalin ka ng lubos.

Salamat aking mahal at dumating ka sa buhay ko

Salamat sa lahat ng mga nagawa mo

Maligayang kaarawan yan ang pagbati ko

Minamahal kita nang taos sa puso ko!