Bert Sonneveld

Schuldig bevonden: PvdA, SP en PVV

2012-06-14T05:32:00.001-07:00

Het tegenovergestelde van ‘verantwoordelijkheid nemen’ is ‘onverantwoord gedrag’. En als je verantwoordelijk bent voor een fout, dan ben je schuldig.

Een paar weken geleden was Nederland blij dat politici in Den Haag hun verantwoordelijkheid hadden genomen door het sluiten van het Lenteakkoord. Een akkoord tussen D66, VVD, GroenLinks, ChristenUnie en het CDA. Met een mooie rol van CDA-er Jan-Kees de Jager. In zeer korte tijd was het gelukt om een start te maken met het op orde brengen van de staatsfinanciën.

Ik schrijf bewust ‘een start te maken’, want een tekort van 3% van het Bruto Binnenlands Product (BBP) betekent nog steeds dat er zo’n 18 miljard in 2013 extra wordt uitgegeven dan dat er binnenkomt. En dat is ongezond. De staatsfinanciën zijn pas echt op orde als we evenveel of minder uitgeven dan dat we binnenkrijgen. Ook moet de staatsschuld weer onder de 60% van het BBP komen. En natuurlijk moeten we streven naar het aflossen van de gehele staatsschuld.

Terug naar het Lenteakkoord. Iedereen – dus – blij. Behalve de tegenpartijen SP en PVV, waar de PvdA zich bij heeft aangesloten. Volgens mij is dit niet nemen van verantwoordelijkheid ‘onverantwoord gedrag’.

Toch even over de PvdA. Deze partij heeft dus geen verantwoordelijkheid genomen omdat zij niet meedoen aan de Lentecoalitie. En wat veel mensen vergeten, maar de PvdA had het veel beter kunnen doen dan alleen ‘meedoen’. De PvdA heeft op dit moment meer zetels (30) dan D66, GL en CU (25) bij elkaar. Dus als Samsom een echte kerel was geweest dan was hij in z’n eentje naar VVD en CDA toegelopen en had hij prima zaken kunnen doen.

Terug naar de ‘onverantwoordelijken’. De drie tegenpartijen roeptoeteren om het hardst dat de economie kapot wordt bezuinigd. En blijven dat keer op keer verkondigen. Maar het klopt van geen meter. De berekeningen van De Nederlandse Bank, OESO en CPB ontkrachten allen het beeld van kapot bezuinigen: “extra bezuinigingen leiden altijd tot een wat lagere groei”.

Mooi is ook de opmerking van CDA-lijsttrekker Sybrand van Haersma Buma aan het adres van Roemer: de SP wil nooit bezuinigen; niet in slechte tijden, maar ook niet in betere tijden en dus nu ook weer niet.

Maar deze negatieve geluiden van de nieuwe oppositie creëren nieuwe onzekerheden in Nederland. Gaan de maatregelen uit het Lenteakkoord heel misschien niet door? Maar wat voor belabberds krijgen we er dan voor terug?

En het versterkt het ongewisse waar veel mensen zich in bevinden en wat het Lenteakkoord oploste. Hoe ziet de toekomst eruit. Met de huren en de hypotheekrenteaftrek. In de gezondheidszorg, als mijn geliefden of ikzelf die zorg echt nodig hebben. En hoe veilig is mijn baan en welk vangnet is er nog als ik die kwijtraak.

Dit is slecht, slecht, slecht. Ik noem dat ‘onverantwoord gedrag’.

Laten we om ons heen kijken. In Duitsland gaat het goed. De werkgelegenheid stijgt al tien jaar onafgebroken, de auto-industrie boekt recordwinsten en het Duitse consumentenvertrouwen piekt. Het Duitsland van Merkel, CDU; zusterpartij van het CDA. En opvallend; populistische tegenpartijen krijgen in Duitsland veel minder voet aan de grond. Niet zoals bij ons – en bijvoorbeeld bij de Grieken – wel gebeurt.

Maar ook in België gaat het – na de lange formatie – beter. Economisch doet België het beter dan wij. Ook daar geen grote tegenoppositie; geen antipartijen als SP, PvdA en PVV. De N-VA van Bart de Wever is er wel, maar kan niet als economische populistische partij worden gezien. Het is een communautaire tegenpartij, die winst boekt door de Vlaams-Waalse tegenstellingen. Economisch doen zij mee, zij zijn niet tegen. Deze week nog lanceerde zij een Groeipact, een eigen economisch relanceplan.

Conclusie kan dus zijn dat de Nederlandse economie slechter draait door de aanwezigheid van populistische tegenpartijen als PVV, PvdA en SP. Hun uitspraken vergroten onzekerheden en verslechteren het consumentenvertrouwen. En dat is slecht voor onze economie. Ik vind dat een fout.

En – zoals ik begon – als je verantwoordelijk bent voor een fout, dan ben je schuldig. Schuldig aan het voortduren van deze recessie.

Reacties? Graag!

Met een altijd optimistische groet,

Bert Sonneveld.

Motivatie DB-lid CDA Noord-Holland

2012-06-01T00:44:00.003-07:00

Beste mede-bestuursleden,

Verfrissend. Graag wil ik verfrissend in uw Dagelijks Bestuur stappen. Dat heb ik gedaan als lijsttrekker in Bussum en dat wil ik nu weer doen.

Even kort wat over mezelf met betrekking tot het CDA: het CDA ken ik goed. Als Campagneleider, Fractievoorzitter van Naarden en van Bussum, Trainer ‘Nieuwe Media’ voor het Steenkampinstituut en Buitenlandcommissie van Noord-Holland.Sinds het najaar 2011 ben ik Algemeen Bestuurslid voor het CDA Noord-Holland en regiovertegenwoordiger van CDA-regio ’t Gooi en de Vechtstreek.

Met groot enthousiasme stel ik mij nu verkiesbaar voor het DB om de volgende redenen:

Ten eerste wil ik het CDA in de provincie Noord-Holland een nieuwe, krachtige en toekomstgerichte betekenis geven. Die 9% van Noord-Holland die in 2010 bij de landelijke verkiezing op ons stemden en ook de behaalde 9% bij de Provinciale Statenverkiezing is natuurlijk veel te laag.

Het is goed dat onze partij bezig is met vernieuwingen. We krijgen allemaal veel energie van de lijsttrekkerverkiezing en van onze inhoudelijke agenda ‘Kiezen en Verbinden’. Maar we moeten dit uitbouwen, vasthouden en borgen. Daarom wil ik gezamenlijk werken aan de cultuur van onze partij. Zichtbaar en democratisch. We mogen niet meer terugzakken.

Ten tweede wil ik mij binnen het DB richten op talentontwikkeling en nieuwe media; beiden zeer belangrijk als we vooruitkijken naar de gemeenteraadsverkiezingen van begin 2014 en de Provinciale Verkiezingen van maart 2015. Het zijn allebei zaken waar ik veel kennis van en ervaring mee heb.

Als derde reden wil ik aangeven dat ik overdag voldoende tijd kan vrijmaken voor het DB. Door mijn flexibele werktijden kan ik het goed combineren met mijn baan. Ik ben goed bereikbaar.

Tot slot wil ik u laten weten dat ik met plezier en succes mensen verbind en motiveer om in beweging te komen.

Noord-Holland is anders dan alle andere provincies.

We kennen de Friezen, de Limburgers, de Zeeuwen, de Groningers, de Brabanders etc.

Maar Noord-Holland is de provincie van de regio's; we kennen de Kennemerlanders, de West-Friezen, de Zaanstrekers en Waterlanders, de Gooise vrouwen en mannen, de Amsterdammers, de Amstellanders en Meerlanders, de IJmonders en inwoners van de Kop van Noord-Holland.

Ik wil graag die verbinding maken tussen Amsterdam en de Kop van Noord-Holland, tussen ‘t Gooi en de Zaanstreek, tussen de senioren en jongeren, en met al die andere Noord-Hollanders. Want Noord-Holland kent een prachtige veelzijdigheid.

Met mijn enthousiasme en gedrevenheid, weet ik dat wij mooie dingen gaan neerzetten.

Ik heb er zin in!

Geen verkiezingen na kabinetsval

2012-04-28T05:42:00.002-07:00

Rondom het weekend van 21 en 22 april 2012 vielen er twee coalities. Op vrijdag de 20^ste zegde het CDA-Limburg het vertrouwen op in de PVV in die provincie en een dag later liep Geert Wilders weg uit het Catshuis.

Het vervolg op deze twee gebeurtenissen was totaal anders. In Limburg werd en wordt er in alle rust gesproken over een nieuwe coalitie, zonder dat er verkiezingen worden gehouden. Bij de Haagse politici brak paniek uit: verkiezingen, en wel zo snel mogelijk.

Er wordt openlijk ruzie gemaakt over het tijdstip van die verkiezingen. Veel lopende wetsvoorstellen, waaronder de Wet Werken naar Vermogen, worden controversieel verklaard en worden sowieso het komende halfjaar niet – en misschien wel helemaal nooit – behandeld. Andere besluiten, zoals die van de animalcops, worden teruggedraaid. Kortom, chaos in Den Haag.

Om onder andere deze reden pleit ik voor maar eens per vier jaar verkiezingen te houden voor de Tweede Kamer der Staten-Generaal en niet na de val van ieder kabinet. Dat doen we ook bij de Eerste Kamer, in gemeenten en provincies. Dus houd de volksvertegenwoordiging in dezelfde samenstelling en zoek naar een nieuwe meerderheidscoalitie. Dat het mogelijk is, heeft de Kunduz-coalitie bewezen: binnen twee dagen was er een groots bezuinigingspakket samengesteld.

In de afgelopen tien jaar heeft Nederland vijf kabinetten gehad en gaan we straks voor de vijfde keer naar de stembus. Van zoveel kabinetten en verkiezingen wordt Nederland niet beter; eerder slechter. Zeker de laatste twee kabinetten zouden niet gestruikeld zijn als zij niet gevolgd zouden zijn geweest door verkiezingen.

Het vertrouwen in de politiek is nog nooit zo laag geweest. En blijft dalende. De gebeurtenissen na de val van Kabinet Rutte-Verhagen heeft die trend versterkt. De politiek wordt verweten achter hypes aan te lopen en Kamervragen te stellen om de naam van de vraagsteller in de krant te krijgen. De roep om een fatsoenlijker parlement die zich bezig houdt met lange termijn hervormingen wordt steeds groter. Als politieke partijen zich op ieder moment bezig moeten houden met de mogelijkheid van verkiezingen, dan lukt het – blijkbaar – niet om die lange termijn gedachte te laten prevaleren boven de korte, snelle slag.

Met eens per vier jaar een vaste datum voor Kamerverkiezingen wordt de invloed van peilingen ook teruggebracht. Een mooie bijkomstigheid is dat Maurice de Hond minder vaak aan tafel van praatprogramma’s hoeft aan te schuiven. Teveel politici – én journalisten – verbinden te grote conclusies aan een zeteltje eraf of eentje erbij. Er zijn zelfs partijen die de peilingen leidend laten zijn voor hun politieke standpunten. Daarmee wordt het beeld van zwalken en visieloze politiek versterkt.

Dan de kosten. Niet alleen kost het politieke partijen zelf dubbel zoveel geld om gemiddeld eens per twee jaar landelijke verkiezingen te organiseren, maar ook de maatschappelijke kosten zijn hoog. De kosten voor vertraging in wetgeving, een kabinet die alleen de lopende zaken mag regelen en ‘verloren jaren’ lopen in de miljarden. Ook zullen de uitkeringen van wachtgeld voor oud-politici fors kunnen afnemen; een kamerlid weet op welk moment zijn of haar zittingstermijn kan aflopen en kan pro-actief maatregelen nemen.

Daarbij zijn er organisatorisch veel voordelen aan de vaste verkiezingen te verbinden. Politieke partijen kunnen hun procedures goed plannen. De PvdA moest bijvoorbeeld afzien van de reeds aangekondigde ‘primaries’ omdat het te kort dag was om die voorverkiezingen te organiseren. Daarnaast vinden er nu voor de zomer in allerijl lijsttrekkersverkiezingen plaats. En worden er nog snel functioneringsgesprekken gevoerd met de zittende parlementsleden.

Is het wettelijk verplicht om verkiezingen uit te schrijven?

Nee, in Nederland is het gebruik ontstaan dat na de val van een kabinet verkiezingen worden uitgeschreven. Staatsrechtelijk hoeft het niet. Verkiezingen behoren eens per vier jaar te worden georganiseerd. En als we ons daaraan houden, dan is dat voor iedereen helder.

Is het wel democratisch om het volk niet te laten spreken na een kabinetsval?

Uiteraard moet het van tevoren duidelijk zijn dat de gekozen volksvertegenwoordiging die vier jaar volmaakt. Kiezers wegen dat mee in hun stemkeuze. Als ik bijvoorbeeld een jaarabonnement neem op met een krant en er komt halverwege dat jaar een nieuwe hoofdredacteur, dan hoeft de krant mij niet te vragen of ik die krant nog wil voor de rest van het jaar. Zo ook met de Tweede Kamer. Kiezers geven voor vier jaar hun stem aan een politieke beweging; dat is niet afhankelijk van het al of niet wisselen van ministers en staatssecretarissen.

Naast de vergelijking met de Eerste Kamer, gemeenten en provincies wil ik een vergelijking maken met de Verenigde Staten. Daar zijn de voorbereidingen voor de presidentsverkiezingen in volle gang. Ook voor de komende en volle vier jaar...

Amerikanen houden er rekening mee dat een president de vier jaar niet volmaakt – zoals Nixon en Kennedy – door de aanwijzing van een reserve-president. Als een president niet de volledige vier jaar voltooid, om welke reden dan ook, wordt een nieuwe president geïnaugureerd zonder nieuwe verkiezingen.

Nederland is aldus beter af is met een vaste datum voor Tweede Kamerverkiezingen, onafhankelijk van een kabinetsval. Een goed begin om het vertrouwen in de politiek te vergroten.

Bert Sonneveld

Econoom, politiek columnist en CDA-lid

Bovenstaande column heb ik verstuurd naar NRC Opinie & Debatop op donderdagochtend 26 april; toen er nog geen Lenteakkoord was dat CDA, VVD, D66, GroenLinks en ChristenUnie die middag/avond sloten. Vanwege ruimtegebrek heeft NRC dit opiniestuk niet opgenomen.
Op dinsdag 1 mei zal een verkorte versie van deze column verschijnen in de Gooi- en Eemlander.

VerFrissing

2012-03-15T08:48:00.001-07:00

Het CDA organiseert deze dagen een vijftal bijeenkomsten in het land. De leden van de werkgroep Organisatie gaan het land in om CDA-ers te horen over voorstellen voor verbeteringen in de structuur en cultuur van onze vereniging. De werkgroep is ingesteld naar aanleiding van de aanbevelingen van het evaluatierapport ‘Verder na de klap’ van Léon Frissen. En met een woordspeling is de naam van deze reeks ook verklaard: De VerFrissing van het CDA.

Natuurlijk legde jij – ook – meteen de link naar mijn boekje van anderhalf jaar geleden: ‘Verfrissend’. Wat een vooruitziende blik had ik. Want al ver voordat commissie Frissen de verkiezingsnederlaag van het CDA van 2010 onderzocht; en ver voor die Tweede-Kamer-verkiezing van 9 juni 2010; zelfs nog ver voordat het kabinet viel waardoor die verkiezingen moesten komen, werkte ik al met het motto ‘Verfrissend’ in de politiek. Dat vind ik leuk.

Trouwens, mijn boekje is nog steeds verkrijgbaar. Rechtstreeks bij mij. In de boekhandel van Bruna Bussum. Of online via http://www.boekscout.nl/index.php?pagina=Etalage&actie=bekijken&id=1754&subid=Verfrissend.

Goed idee in deze boekenweek!

Het CDA is druk. In de VerFrissing-bijeenkomsten wordt dus over de organisatie van de partij gesproken. En daarnaast heeft de commissie van Jacobine Geel zich gebogen over nieuwe woorden en nieuwe beelden voor het CDA. Als derde is het CDA bezig met de inhoud. Daarvoor heeft het strategisch beraad, onder leiding van Aart-Jan de Geus, een rapport gepresenteerd: ‘Kiezen en Verbinden’.

Terug naar de VerFrissing. Gisteren, 14 maart 2012, was de Bussumse editie voor de provincies Flevoland, Noord-Holland en Utrecht. Geleid door fractievoorzitter van CDA-Flevoland, Marianne Luyer. Een prima opkomst, goede sfeer en stevig debat. Mooie avond dus.

Het CDA wil het debat binnen de partij terugbrengen; en niet alleen binnen de partij, maar ook heel, heel graag met onze trouwe stemmers én met de potentiele kiezers. Iedereen is het daar mee eens. Maar grote vraag – tijdens de VerFrissing-sessies – is, hoe doen we dat? Hoe organiseren we dat debat?

Twee zaken heb ik daar naar voren gebracht.

Ik zie binnen een vereniging twee gevaren. Aan de ene kant wil ik niet dat de hardste schreeuwers het voor het zeggen krijgen. Maar aan de andere kant wil ik ook weer niet dat alle discussies worden ‘wegbestuurd’.

Enige vorm van organisatie. Schreeuwers moeten niet de overhand krijgen, maar zieners moeten wel gehoord worden. Het voorstel voor een agendacommissie is zo slecht nog niet. Dat zal deels een kwantitatieve, maar vooral een kwalitatieve check moeten zijn.

Geen Pre-advies. Als we dan met z’n allen zo graag het debat in de partij willen hebben, dan moet de eerste discussie niet direct worden platgeslagen door een negatief advies van een bestuur, Tweede Kamerfractie of bewindspersoon. Dan moet je dus ook het lef hebben om het over te laten aan de CDA-leden. En echt, die zijn verstandig genoeg. Die willen graag het debat aangaan, de voor- en tegenargumenten wegen en de beslissing nemen. Een goede beslissing.

Met alles wat gisteren – en op de andere sessies – is gezegd, zal het nog lastig worden voor de werkgroep Organisatie om te komen tot een mooi voorstel op het aanstaande congres. Maar laten we daar het debat maar aangaan. Zonder schreeuwers. En zonder pre-advies.

Als je wilt reageren, graag!

Bert Sonneveld

bert.sonneveld@hetnet.nl

Dilemma: duidelijkheid of de nuance

2012-02-21T13:37:00.000-08:00

Met het – onvermijdelijke – aftreden van Job Cohen werd Radio 1 en de VARA-talkshows op televisie gevuld met een terugblik; én met de conclusie dat – in deze tijd van polarisatie – het nuance-geluid niet wordt gehoord. En iedereen praat elkaar na. Zodat die conclusie bijna waarheid lijkt te worden.

Maar is dat wel zo? Is het zo dat in de huidige politiek geen nuance mogelijk is? Klopt het dat de media alleen polariserende geluiden oppikt? En zal het politieke midden verdwijnen? Zullen dus alle politieke partijen uiteindelijk moeten kiezen vóór duidelijkheid en tegen de nuance?

Ik geloof er niets van.

Duidelijkheid of de nuance; dat is niet de keuze. Het kan namelijk allebei. Tegelijkertijd.

De nuance kan ook heel duidelijk worden gebracht; moet ook heel duidelijk worden gebracht.

Laat een ding duidelijk zijn: in de afgelopen maanden waren niet alleen de PvdA en GroenLinks genuanceerd én onduidelijk. Ook het CDA kan er wat van. En als sommige dit zien als kritiek van stuurlui aan wal, dan klopt dat natuurlijk. Doel van deze column is om het – zogenaamde – dilemma tussen duidelijkheid en de nuance te weerspreken.

De meest lastige situatie is hoe duidelijk over de nuance te communiceren bij een veranderd en voortschrijdend inzicht.

Een voorbeeld. Inmiddels weet bijna iedereen in Nederland dat de pensioenleeftijd omhoog moet. Voor een kleine groep is dat al tien jaar of langer bekend. Voor andere is het inzicht zo’n vijf jaar geleden gekomen en weer anderen hebben dat recenter ingezien. Maar zo is er ook nog steeds een groep die denkt dat AOW vanaf 65 jaar is op te brengen door werkend Nederland.

Datzelfde proces hebben politieke partijen ook doorgemaakt. De kunst van elke politieke partij is om tijdens dit voortschrijdend inzicht duidelijk te blijven. En dat is een hele kunst.

Dat betekent balancerend op het dunne koord van ‘Ja, handen af van de AOW’ via ‘Op de lange termijn kunnen de 65 jaar niet betalen’ naar ‘Ja, de AOW-leeftijd moet omhoog. Wel geleidelijk en vroeg aangekondigd’. Zie je wel, die nuance kan je heel duidelijk maken.

Partijen die maar blijven roepen dat de AOW-leeftijd op 65 jaar moet blijven, hebben geen realiteitszin. Steken hun kop in het zand.

En het volgende voorbeeld dient zich al aan, namelijk de hypotheekrenteaftrek. Hoewel het overgrote deel van Nederland nu ook weet dat het huidige systeem niet lang kan en zal blijven bestaan. Nuance zit in de overgangsfase. En ook daarover kan heel duidelijk gecommuniceerd worden. Partijen met een goede inhoudelijke basis hebben het daarin makkelijker.

En ook het volgende, en het volgende, en het volgende voorbeeld komt eraan. Verhoging van eigen bijdrage in de ziektekosten, aanpak ontwikkelingssamenwerking, versoepeling ontslagrecht en forse verlaging huurtoeslagen. Etc.

Juist daarom ben ik zo blij dat het CDA heeft gekozen voor het radicale midden. Mijn vertaling daarvan is én de nuance én duidelijkheid over die nuance. Met de uitgangspunten en het rapport ‘Kiezen en Verbinden’ is die stap zo gemaakt.

Ben jij het met me eens? Of vind je het weer slap gedraai van een middenpartij?

Laat me weten wat je van mijn column vindt!

Bert Sonneveld

bert.sonneveld@hetnet.nl

Energienota: een socialistische, liberale en christendemocratische benadering

2011-10-10T03:45:00.000-07:00

Afgelopen week berichtte de kranten over een besluit van de Europese Commissie. Vanaf 2015 is het afgelopen met het maandelijkse voorschotbedrag dat consumenten aan hun energiemaatschappij moeten betalen. Dan wordt maandelijks achteraf betaald voor werkelijk verbruik. De zomer wordt daarmee honderden euro’s per maand goedkoper, de winter veel duurder.

Zo werkt het met heel veel: tanken van benzine, boodschappen doen bij de supermarkt en de telefoonrekening. Gewoon achteraf betalen hoeveel iets ook echt kost. Lijkt mij een zeer logisch besluit. Zeker nu, met de nieuwe slimme energiemeters. Bijkomend voordeel is dat wij allemaal zuiniger gaan stoken als we elke maand een energienota krijgen die ons werkelijke gebruik weergeeft.

Natuurlijk kwam er in direct een tegengeluid. Het zou in Nederland eens soepel gaan. Het Nibud en een andere club vinden het een beroerd idee en waarschuwen: “Dit gaat gegarandeerd fout”. Wat een betutteling. Maar ook weer een goed voorbeeld van de drie politieke stromingen: socialisme, liberalisme en christendemocratie. Een mooi onderwerp voor mijn column!

Socialisme of planeconomie zegt dat de overheid de hoogste beslissingsbevoegdheid heeft over de verdeling van macht en goederen. De staat is de baas, zeg maar. En als wij, de samenleving, er eventjes niet uitkomen, dan worden er regels en wetten bedacht om het probleem van enkelen op te lossen. Daar past zo’n reactie van het Nibud goed bij “Mensen die altijd krap zitten moet je niet vragen om in juli of augustus te sparen voor de gasrekening van februari”. Wat een betutteling…

Liberalisme of laissez-faire heeft als uitgangspunt de vrijheid van het individu. Burgers genieten grote vrijheden en de vrije markt doet het werk. Minimale overheidsbemoeienis is een belangrijke pijler van het klassiek-liberalisme. Vanuit die benadering kan je denken aan het nog sneller invoeren van de maatregel om per maand achteraf de energierekening te laten betalen. Wie daardoor in problemen komt, die moet dat zelf maar oplossen. Lijkt mij ook niet de weg…

Christendemocratie kiest voor het subsidiariteitsbeginsel en de vier kernwaarden: gespreide verantwoordelijkheid, gerechtigheid, solidariteit en rentmeesterschap. We nemen allen een grotere eigen verantwoordelijkheid; meer verantwoordelijkheid voor de maatschappij om ons heen. Omdat het individu niet alles alleen kan, bepleit de christendemocratie een sterk maatschappelijk middenveld: vakbonden, werkgeversbonden, ledenorganisaties, belangengroepen. In laatste instantie, als wij – als maatschappij – er zelf niet meer uitkomen, behoort de overheid uitkomst te bieden.

Kritiek, die ik vaak hoor, is dat de christendemocratie – of makkelijker het CDA – nooit ergens voor kiest. Dat klopt dus niet. Het CDA kiest voor die gespreide verantwoordelijkheid. In het geval van die maandelijkse energierekening kiezen wij voor het invoeren van het maandelijks betalen voor het werkelijk gebruik. Maar wel een behoedzame invoer. Niet van de ene op de andere dag. En goed overleg tussen energiebedrijven en consumentenorganisaties. Het grootste deel van Nederland kan hun financiën prima plannen. Diegenen die dreigen dat niet te kunnen, moeten eerst de kans krijgen om dat zelf te doen. En als dat echt niet lukt, dan grijpen we in. Dan moeten wij opkomen voor de zwakkeren. Logisch. Toch?

Kies jij ook voor de christendemocratische benadering? Je bent van harte welkom om lid te worden. En natuurlijk lees ik ook graag jouw reactie.

Groet,

Bert Sonneveld

bert.sonneveld@hetnet.nl

PS Vandaag, 10-10 2011, is het de dag van http://watdoejijuit.nl/. Doe jij ook mee? Gewoon doen! Het scheelt echt in jouw energierekening en verlaagt de CO2-uitstoot!

Sixpack in Europa III; epiloog

2011-10-04T06:44:00.000-07:00

Europa is niet technocratisch; Europa is gevoel.

Europa gaat niet over het overhevelen van bevoegdheden; Europa lost samen problemen op.

Europa sluit Griekenland en andere landen niet uit; Europa zijn wij allemaal.

Europa moet niet strakker en met deadlines en boetes; Europa leeft.

Vandaag wil ik iets rechtzetten. Mijn twee columns ‘sixpack in Europa’ heb ik nog goed eens nagelezen. En ik moet constateren dat ik de plank heb misgeslagen. Veel te methodisch. Veel te koud en kil.

Dat komt niet overeen met mijn gevoel van Europa. Sowieso begint alles in het leven met gevoel, en niet met de rede. De rede volgt dat gevoel.

Daarom schrijf ik vandaag juist over mijn gevoel voor Europa.

Een mens kent vele identiteiten. In welke groep voel ik me bij thuis? Hoe kijken anderen naar mij en in welke groep plaatsen ze me? En hoe onderscheid ik mezelf binnen een groep? Kortom wat is mijn culturele, geslachts-, politieke, arbeids- of persoonlijke identiteit?

En natuurlijk een nationale of regio-gebonden identiteit. De ene keer voel ik me Bussumer; soms nog steeds oud-Maaslander; sporadisch Noord-Hollander; natuurlijk Nederlander; vaker en vaker Europeaan; en soms ook wereldburger. En hoe zit het bij jou?

Terug nu naar Europa, en naar de Europeaan in mij. Ik schreef al dat ik meer en meer mezelf als Europeaan zie. Maar hoe verklaar ik dat gevoel? Welke rede verklaart mijn pro-Europa-gevoel?

Natuurlijk heeft dat te maken met het feit dat er vrede is in Europa. Een gevoel van ‘wij’ tegen ‘zij’ is daardoor de laatste 66 jaar niet meer gevoed. Belangrijke mijlpalen zijn er, wat te denken van:

· 1945, Einde van de Tweede Wereldoorlog.

· Berlijn, 1989, val van de muur. Gevolgd op 3 oktober 1990 toen Duitsland officieel werd herenigd. Einde van de oost-west-verdeling van Europa

· Maastricht, 1992, het Verdrag betreffende de Europese Unie oftewel het verdrag van Maastricht. Diende ter oprichting van de Europese Unie.

· 2007. Uitbreiding van EU tot 27 landen: België, Bulgarije, Cyprus, Denemarken, Duitsland, Estland, Finland, Frankrijk, Griekenland, Hongarije, Ierland, Italië, Letland, Litouwen, Luxemburg, Malta, Nederland, Oostenrijk, Polen, Portugal, Roemenië, Slovenië, Slowakije, Spanje, Tsjechië, Verenigd Koninkrijk en Zweden.

Het vrije reizen zonder douanecontroles en het gebruik van een gezamenlijke munt, versterken de Europese eenwording.

Maar niet alleen het verleden en heden tellen. Vooral de toekomst is voor mij de belangrijkste reden van mijn Europeaan-gevoel. De toekomst van ons werelddeel kan alleen als we Europese problemen samen oplossen. Als we met z’n allen Europa zijn. En als jij dat voelt, en jij, en jij, dan kunnen we zeggen dat Europa leeft!

Daarom is de enige weg die van een Europese federatie (column ‘Sixpack in Europa I; niet ondoorzichtig beslissen maar een federatie’) en een economische en fiscale unie ( column ‘Sixpack in Europa II; economische en fiscale unie’). Zo. Rechtgezet.

Natuurlijk lees ik graag weer jouw reactie. Doen!

Groet,

Bert Sonneveld

bert.sonneveld@hetnet.nl

Sixpack in Europa II; economische en fiscale unie

2011-09-28T11:56:00.000-07:00

Nog steeds schrijf ik niet over mijn laatste poging om mijn overtollig vet te laten verdwijnen. Graag neem ik je mee naar een veel belangrijker onderwerp, namelijk naar Europa. Gisteren gaf ik enige uitleg over de werking van Europa; vandaag dan de vervolgcolumn. Met hulp van de sites van CDA-Europarlementariër Corien Wortmann en het Belgische Express.

Vandaag was de finale stemming in het Europees Parlement over het zogenaamde sixpack, de zes nieuwe wetten die de Europese Unie moeten toestaan de begrotingen van de lidstaten in de eurozone beter onder controle te houden.

Met dit wetgevingspakket krijgt de Europese Commissie stevige bevoegdheden om op te treden als onafhankelijke begrotingsautoriteit. Problemen in de eurozone kunnen nu in een vroeg stadium worden aangepakt. Het toezicht door de Europese Commissie is veel strakker geregeld, met duidelijke deadlines, onafhankelijke statistieken en boetes voor fraude. Al deze maatregelen zijn erop gericht om het vertrouwen van de financiële markten in de Euro te herstellen en nieuwe Griekse toestanden te voorkomen.

En gelukkig het sixpack is aangenomen!

Maar dit is nog maar het begin; Europa moet nu gaan doorpakken. De Europese landen moeten snel bevoegdheden overdragen. We moeten een economische en fiscale unie vormen.

Economische en fiscale unie

Veel wetenschappers zijn het erover eens: de eurozone kan enkel overleven als een eengemaakte economische en fiscale unie. Zo’n unie heeft veel voordelen, vooral als deze de vorm krijgt richting een federatie. Stappen die we moeten gaan nemen:

· Afschaffen van unanimiteit in Europa (en dus dat één lidstaat een beslissing kan tegenhouden) en we moeten afscheid nemen van een gekwalificeerde meerderheid (dat is gewone meerderheid met aanvullende voorwaarden). Een gewone meerderheid is goed genoeg.

· Er moet één minister van financiën komen voor de hele eurozone want alle andere manieren om de euro te redden zullen tijdelijk zijn en uiteindelijk falen.

· Het uitgeven van Euro-obligaties, waarbij de Eurolanden gezamenlijk geld zouden lenen door de uitgifte van gezamenlijke obligaties.

Guy Verhofstadt is de leider van de Europese liberale fractie en zo ongeveer de enige Europese visionair in het Nederlands taalgebied. Hij benadrukte dat de crisis niet gaat over Griekenland, maar over de euro en de EU. "Zijn we in staat bent om ons te verenigen in deze crisis?", vroeg Verhofstadt, die zei dat de intergouvernementele methode niet werkt en dat de "enige uitweg een overdracht van de bevoegdheden aan de EU is". Prima toch!

Samen met alle Europeanen maken we een Europa dat op haar toekomst is voorbereid!

Hopelijk ben jij het met me eens. Zo niet, dan lees ik graag jouw reactie. Dan kan ik je proberen te overtuigen van de mooie Europese zaak.

En als jij ook zo over Europa denkt, wil je mij dat laten weten? Weet je wel: samen staan we sterk!

Groet,

Bert Sonneveld

bert.sonneveld@hetnet.nl

Sixpack in Europa I; niet ondoorzichtig beslissen maar een federatie

2011-09-27T10:51:00.000-07:00

Niet een column over mijn trainingsopbouw om mijn overtollige kilo’s kwijt te raken, maar een achtergrondverhaal over Europa. Europa zit al veel te lang in een verdomhoekje. En hopelijk geeft deze column haar een zetje in de juiste richting. In de richting van een Europese federatie.

Aanleiding om dit nu te schrijven is de finale stemming van morgen in het Europees Parlement over het zogenaamde six-pack, de zes nieuwe wetten die de Europese Unie moeten toestaan de begrotingen van de lidstaten in de eurozone beter onder controle te houden. Best belangrijk.

Eerst vandaag enige uitleg met hulp van Wikipedia en Kennislink; en morgen een vervolgcolumn.

Best ingewikkeld

De Europese Unie (EU) is een intergouvernementele en supranationale organisatie. Bepaalde bevoegdheden van de nationale staten zijn overgedragen naar een autoriteit die boven de nationale staten staat. Maar ook: beslissingen moeten unaniem genomen worden.

Weet jij hoe Europa wordt bestuurd? Zelf moest ik het ook opzoeken. Zie hier een overzicht van vier van de zeven Europese instellingen:

Het Europees Parlement is de volksvertegenwoordiging van de Unie en bestaat uit 736 parlementariërs, die om de vijf jaar worden verkozen. Het deelt samen met de Raad de wetgevende macht van de EU. Het kan Europese wetten (richtlijnen en verordeningen) aannemen, wijzigen of verwerpen. Het Parlement beslist samen met de Raad over de Europese begroting. De benoeming van alle leden van de Europese Commissie moet worden goedgekeurd door het Parlement voordat ze aan de slag kunnen. CDA-ers in het Europees Parlement zijn Wim van de Camp, Esther de Lange, Lambert van Nistelrooij, Ria Oomen-Ruijten en Corien Wortmann-Kool.

De Europese Commissie is de uitvoerende tak van de EU en bestaat uit 27 eurocommissarissen, één uit elke lidstaat. De Commissie is de enige instelling die nieuwe wetten kan voorstellen, het zogenaamde recht van initiatief. Ook controleert ze of de lidstaten de Europese regelgeving wel goed naleven. De Commissie werkt onafhankelijk van de belangen van de lidstaten, de eurocommissarissen moeten in het Europees belang werken. Neelie Kroes is één van de zeven vicevoorzitters en is belast met de portefeuille Digitale agenda.

De Europese Raad (ook wel Europese top genoemd) bestaat uit de regeringsleiders van de 27 lidstaten. De Europese Raad geeft de nodige impulsen voor de ontwikkeling van de Unie en bepaalt de algemene politieke beleidslijnen en prioriteiten. Hij oefent geen wetgevingstaak uit. Mark Rutte dus, die ons land vertegenwoordigt.

De Raad van de Europese Unie (ook wel Raad van Ministers of kortweg Raad genoemd) varieert van samenstelling, afhankelijk van welk onderwerp besproken wordt. Hij bestaat uit de betreffende ministers van alle 27 lidstaten. De Raad oefent samen met het Parlement de wetgevingstaak en de begrotingstaak uit. Ook oefent hij zekere beleidsbepalende en coördinerende taken uit. De Raad besluit meestal met gekwalificeerde meerderheid van stemmen.

Parlement, Commissie en twee Raden. Veel teveel. Overbodig. Hoe democratisch is dit allemaal? En bovenal, kan het niet anders en kan het niet beter?

Europese federatie

De laatste twee Raden zijn natuurlijk overbodig. De staatvorm die – mijns inziens – veel beter bij Europa past, is die van een federatie. Net als de Verenigde Staten van Amerika. Dit houdt in dat je één centrale overheid hebt met daaronder staten die relatief zelfstandig zijn: er bestaan verschillende autoriteiten die elk hun eigen verantwoordelijkheden hebben. In de VS heeft de nationale overheid in Washington bijvoorbeeld de verantwoordelijkheid over het internationale beleid: over de oorlog in Irak, handel met China en relaties met Mexico. De verschillende staten hebben de verantwoordelijkheid voor hun eigen grondgebied en kunnen binnen dat gebied eigen beleid en wetten maken. Zo kun je in Texas de doodsstraf krijgen, maar in Michigan niet. Een federatie is een complex systeem, want je moet goed vastleggen wie waar verantwoordelijk voor is en elk niveau van de overheid heeft een eigen president, regering, volksvertegenwoordiging en rechtssysteem.

In de voetbal steekt de roep om een Europese competitie ook regelmatig op. Gewoon één super-eredivisie met alle beste ploegen van Europa. Niet getrapt – zoals de Champions en Europa League – via de eigen landencompetitie, maar een heuse competitie waarin alle ploegen tegen elkaar spelen; een keer uit en een keer thuis. Zelfde Europese gedachte als de Europese federatie.

Dus

Nederland – en de andere Europese landen – moeten wel bevoegdheden gaan overhevelen. En dat is lastig om aan bijvoorbeeld de Telegraaf uit te leggen. Dat doet pijn. Lijkt het. Op korte termijn.

Op lange termijn zal Europa alleen maar profiteren. Kunnen we de concurrentiestrijd met de VS en Japan ook goed aangaan. En wat te denken van de wedijver met de BRIC-landen. BRIC is de afkorting van Brazilië, Rusland, India en China; soms aangevuld met Mexico, Zuid-Afrika en Turkije. Kenmerk is dat deze landen zich zeer snel ontwikkelen en rond het jaar 2050 de meeste van de huidige rijkste landen van de wereld zullen hebben ingehaald. En dat willen we niet.

Het ondemocratische gehalte van het huidige Europa zal met een federatie-structuur ook meteen verbeteren. Gewoon rechtstreeks een Europees parlement kiezen. Een parlement dat op zijn beurt een Europese regering formeert. Simpel.

Wil je reageren, graag!

Groet,

Bert Sonneveld

bert.sonneveld@hetnet.nl

Beleid, belasting en poep

2011-09-22T12:31:00.000-07:00

… daar lusten de honden geen brood van.

Deze keer schrijf ik over honden. Dit naar aanleiding van een artikel in de Gooi- en Eemlander van vorige week met als kop: “Bussum pakt hondenpoep aan; plantsoenendienst gaat controleren op opruimen uitwerpselen”.

Sympathiek natuurlijk. Maar ook symptoombestrijding.

Overlast door hondenpoep staat in alle top tienen van ergernissen. Dat is vaak een reden waarom lokale politici hier iets over roepen. Maar verder dan symptoombestrijding komt het vaak niet. Hierbij een aanzet tot integrale aanpak.

Onderstaande is onder andere tot stand gekomen na een rondleiding en gesprekken bij een kynologenclub.

Hondenbeleid

Enkele voordelen van het hebben van honden zijn:

• Beweging voor baasje

• Lager cholesterol en minder stress voor baasje

• Het bevordert het contact in een buurt: sociale cohesie.

Ik hoor vaak dat er onvoldoende vuilnisbakken in Bussum zijn. Om de hondenpoep in achter te laten.

Ook zijn er niet genoeg uitlaatveldjes. Onder andere daarom zou het goed zijn als er een ‘adviesraad huisdieren’ in de gemeente Bussum komt.

De gemeente Bussum kan meer informatie verstrekken. De informatie over honden moet goed en overzichtelijk worden gepresenteerd. Een aparte website en in een folder. Bijvoorbeeld kan de gemeente Bussum mensen wijzen op hun gezins-WA: zijn schades, die door hun hond (of honden) veroorzaakt kunnen worden, meeverzekerd? Graag ook een overzicht van erkende honden-opvoed-trainingen!

Op dit moment zijn er geen regels voor hondenuitlaatservice-bedrijven. Blijft dat goed gaan?

Mensen moeten elkaar weer vaker gaan aanspreken bij ongewenst gedrag, zoals het niet opruimen van hondenpoep en het laten poepen op grasveldjes. Dat hoort gewoon niet. Beperkende maatregelen en verboden helpen dan niet. Want de politie, BOA’s of de plantsoenendienst kunnen dat toch onvoldoende handhaven. En buurten en straten kunnen dat prima zelf oplossen.

Bijtende honden

Bij bijtincidenten moet er altijd aangifte bij de politie gedaan kunnen worden. Een bijeffect hiervan is om te weten hoe vaak dit voorkomt. Duidelijk onderscheid moet dan wel worden gemaakt tussen het bijten van andere honden en het bijten van mensen.

Om bijtincidenten te verminderen kan aan crèches, peuterspeelzalen of eerste groepen van de basisschool voorlichting worden gegeven aan kinderen hoe om te gaan met honden.

En natuurlijk weer de opvoeding van honden door hun baasjes. Dat moet goed gebeuren. Dat moet worden gestimuleerd.

Hondenbelasting

Waarom geen katten-, paarden-, hamster- of parkietenbelasting? Hoeveel ambtenaren zijn betrokken bij het innen van hondenbelasting en alle controles? En waarom wordt de geïnde hondenbelasting niet besteed aan de honden zelf, hun uitlaatvoorzieningen of hun eigenaars?

Afschaffen van hondenbelasting is mijn reactie hierop. En een algemene belasting verhogen met de netto-inkomsten (belastingen -/- alle inningskosten). De totale lokale belastingdruk wordt daarmee verlaagd.

Maar zolang er nog hondenbelasting is, bepleit ik dat de gemeente korting geeft als baasjes een erkende cursus hebben gevolgd. Samen met hun hond. Of een soort van diploma hebben behaald; ook weer samen met hun hond.

Hondenpoep

De gemeente Naarden heeft ervaring met hondenpoepbakken. Dat zijn vuilnisbakken met daarboven een houder met zakjes voor hondeneigenaars. Met die zakjes kunnen ze de hondenpoep opruimen. Jaren geleden – toen ik nog in de Naardense raad zat – zijn die neergezet. In het begin hadden die hondenpoepbakken last van vandalisme en was er geen zakje te krijgen. Maar nu werkt het prima.

Vanuit de CDA-eigen-verantwoordelijkheid vind ik dat hondeneigenaars zelf verantwoordelijk zijn voor het opruimen van hondenpoep en het kopen van zakjes daarvoor. Maar zou het niet leuk zijn als de gemeente – samen met het versturen van de hondenpenning – een hondenpoepzakhouder (die aan de riem kan worden vastgemaakt) met een aantal hondenzakjes verstuurd? Yes!

Tot slot

Graag hoop ik dat ik met deze aanzet veel slapende honden wakker heb gemaakt. Wat vind jij? Kom uit je mand en reageer!

Groet,

Bert Sonneveld

bert.sonneveld@hetnet.nl

Marokko, de islam

2011-09-15T13:31:00.000-07:00

Met de gelijkheid van godsdiensten en daarmee gelijke behandeling van godsdiensten ben ik grootgebracht; ook binnen het CDA.

Maar klopt die gelijkheid van godsdiensten wel?

In mijn vorige column heb ik al geschreven over onze zomervakantie die wij in Marokko hebben doorgebracht: mooie reis waaraan ik mooie herinneringen heb. Vandaag schrijf ik nogmaals over Marokko. En nu wil ik mijn veranderde inzicht over de islam delen.

Tot nu toe dacht ik over de islam vooral als ‘ook’ een godsdienst. Van huis uit heb ik meegekregen dat geloven iets is dat je met je hart doet. Ik heb een Nederland Hervormde opvoeding genoten. En de Koran zag ik meer als een vervolg op de Bijbel. Met enkele extra hoofdstukken.

Dat inzicht is in Marokko veranderd.

Binnen het CDA wordt het debat over de islam eigenlijk niet gevoerd. En als CDA-ers spreken over de islam, dan is dat met respect. Maar je kunt het ook zien als zalvend. Dit temend gedrag komt voort uit een houding van ‘wij gelovigen onder elkaar’. Laatst las ik bijvoorbeeld in dagblad Trouw een interview met een moslim-CDA-raadslid: “Het CDA is er voor gelovigen, we moeten zorgen dat iedere gelovige goedzit bij het CDA. Anders dan ChristenUnie en SGP is het CDA geen specifiek christelijke partij, er is ook ruimte voor mij als moslim.”

Zelf ben ik overtuigd dat het CDA een volkspartij is en er is voor gelovigen, ongelovigen, andersgelovigen, etc.; zeg maar voor iedereen. Maar wat ik zelf van deze uitspraak vind, laat ik – voor nu – even buiten beschouwing. Deze uitspraak tekent hoe binnen het CDA wordt gedacht over gelijkheid van godsdiensten.

Hieronder volgen enkele feiten, overgenomen van Wikipedia en DePers.nl en bewerkt. Feiten die ik eigenlijk niet kende. En feiten waar ik in Marokko met m’n neus op werd gedrukt.

De grondwet van Marokko bepaalt dat de islam de staatsgodsdienst van Marokko is. 98,7% van de bevolking zijn soennitische moslims. Marokko kent geen godsdienstvrijheid. Zo is het moslims verboden zich te bekeren tot een andere godsdienst en kunnen Marokkaanse moslims die zich bekeren tot het christendom niet gedoopt worden.

In veel Marokkaanse steden zijn Joodse wijken. Mooi. Maar in die wijken wonen bijna geen Joden meer. Voor het ontstaan van de staat Israël in 1948, leefden er zo'n 270.000 Joden in Marokko. Op dit moment wonen er nog ca. 3.000 Joden in Marokko.

Koning Mohammed VI is ‘Commander of the Faithful’ en daarmee de hoogste geestelijke leider van het land. Ook is hij de opperbevelhebber van het Marokkaanse leger, voorzitter van de Hoge Raad, voorzitter van het Jeruzalem Comité. De koning kan ministers ontslaan, het parlement ontbinden, hij kan nieuwe verkiezingen uitroepen en hij kan bij decreet regeren.

In Marokko zag ik hoe de islam – mede door de hierboven genoemde feiten – alom aanwezig is. En op een verstikkende manier. Op mij kwam het over dat geloven in de islam bestaat uit rituelen; vooral aan elkaar laten zien hoe goed en vaak er wordt gebeden. En elkaar tijdens de ramadan laten zien hoe serieus je bent met het vasten. Veel uiterlijk vertoon en weinig zag of hoorde ik moslims vanuit het hart hun geloof belijden.

En heeft dit iets te maken met Nederland? Ken je dit gesprek bij Pauw en Witteman uit 2008 nog: http://www.youtube.com/watch?v=zgaSQ2ETSlk. PvdA-er Ahmed Marcouch gaat met imam Fawaz Jneid in debat. Mijn conclusie is dat er met de islam in Nederland nog veel moet gebeuren.

Voor mij is – na deze Marokko-reis – het belang van integratie weer aangetoond. En daarbij hoort niet alleen het spreken van de Nederlandse taal, het kennen van de geschiedenis van Nederland, het aanleren van de regels van de democratische rechtsorde en deze te willen respecteren.

Ook zal de islam in Nederland zich moeten aanpassen aan onze joods-christelijke cultuur. Zo moet het formeel afstand doen van de islam, al of niet met een bekering tot een ander geloof (apostasie) mogelijk zijn. Gewoon zoals zo velen in Nederland – zonder problemen – afstand hebben gedaan van hun christelijk geloof.

Ook op andere fronten zullen er aanpassingen moeten komen.

Hoe zit het met de gelijkheid van godsdiensten in Nederland? Die zijn dus niet zo gelijk als dat ik aannam. En daar is nog een hele weg te bewandelen.

Dit nieuwe inzicht over de islam is voor mij belangrijk. Wat vind jij?

Als je op deze column wilt reageren, graag!

Groet,

Bert Sonneveld

bert.sonneveld@hetnet.nl

Geld verdienen

2011-09-03T05:58:00.000-07:00

Geld verdienen aan mijn activiteiten op internet?
AdSense is geplaatst.
Eens kijken of het mij ook lukt...

Klik vooral eens op de advertenties die hiernaast of hieronder staan!

Bert Sonneveld

Mantelzorg en jouw rol

2011-09-01T07:54:00.000-07:00

Voorbeeld: een man verzorgt zijn zieke vrouw. Zijn buren vragen wat ze kunnen doen. Eerste reactie van de man is dat hij alles zelf doet én wil doen voor zijn zieke vrouw. Hij ziet het als zijn taak; niet meer en niet minder. Er is niets waarmee zijn buren hem kunnen helpen. Hij kan het in ieder geval niet bedenken. Buren vinden dat onvoldoende want willen het echtpaar echt helpen. Na burenberaad bieden ze aan om met zeven buren iedere dag en om de beurt voor de zieke vrouw en haar man te koken. Het echtpaar is zeer blij met de aangeboden hulp.

De man uit het voorbeeld is een mantelzorger. Mantelzorg is de zorg voor chronisch zieken, gehandicapten en hulpbehoevenden door mensen die dichtbij staan: familieleden, vrienden, kennissen en buren. Dus ook de zeven buren zijn mantelzorgers. Het gaat om langdurige zorg die onbetaald is.

In Nederland zijn er 3,7 miljoen mensen die voor een ander zorgen. Ongeveer 750.000 mantelzorgers (cijfer CBS, 2009) zorgen meer dan acht uur per week en langer dan drie maanden voor een ander. De meeste mantelzorgers vinden het vanzelfsprekend om voor hun naaste te zorgen, maar lopen wel tegen tal van problemen aan. Zo is het bijvoorbeeld moeilijk om de zorg te combineren met een betaalde baan, is het moeilijk om de zorg tijdelijk over te dragen en maken veel mantelzorgers extra kosten.

En hoe moet de overheid met mantelzorgers omgaan? Regelmatig gaan er geluiden op om te komen tot meer regels, faciliteiten en andere overheidshulp.

Vanaf 2007 – bijvoorbeeld – heeft de landelijke overheid de waardering voor het werk van mantelzorgers willen belonen. Daarom kunnen mantelzorgers € 250 krijgen. Het mantelzorgcompliment is voor mantelzorgers die langdurig en intensief een familielid, partner, vriend of kennis verzorgen. Zorg waarvoor anders professionele hulp nodig is. Als de zorgvrager hem of haar daarvoor voordraagt, kan de mantelzorger het compliment bij de Sociale Verzekeringsbank (SVB) aanvragen.

In onze regio is er in 2007 met onder andere provinciegeld een Steunpunt Mantelzorg Gooi en Vechtstreek opgezet. Een van de doelen was om mantelzorg meer bekendheid te geven, inzicht te krijgen in de belasting van mantelzorgers en concrete hulp te bieden aan mantelzorgers.

Deze regelingen van onze overheid zijn sympathiek, maar gaat mijns inziens voorbij aan het probleem van mantelzorgers. Er is namelijk vaak geen financieel probleem, maar een probleem van onbegrip. Het blijkt bijvoorbeeld dat werkgevers vaak geen rekening houden met werknemers die in hun directe omgeving de zorg voor een chronisch zieke of een hulpbehoevend familielid op zich nemen. Uit een onderzoek van adviesbureau Mercer en Achmea blijkt dat ruim eenderde van de werkgevers vindt dat mantelzorg een privézaak is. Van de ondervraagde werkgevers vindt 40 procent dat ze geen specifieke aandacht aan mantelzorgers hoeven te besteden. Volgens de werkgevers zijn de bestaande verlofmogelijkheden toereikend.

En dáár moet iets aan gebeuren!

In onze samenleving zullen we weer moeten leren om rekening met elkaar te houden; om de mens niet als machine te zien die altijd maar moet presteren. Mensen die ziek zijn, moeten gewoon geholpen kunnen worden door mensen in hun omgeving. En dat is niet de taak van een ‘alwetende’ overheid, maar van ons allemaal. Wij, als individu, als collega, misschien wel als leidinggevende, als lid van verenigingen en ook als buurtbewoner, kunnen vandaag starten. Wat kan jij doen voor mensen die je kent, die langdurig ziek zijn. Wanneer houd jij buurtberaad?

Samen maken wij de samenleving. Doe jij mee?

Bert Sonneveld

Oud-fractievoorzitter CDA-Bussum

Marokko, de vakantie

2011-08-29T07:59:00.000-07:00

Onze vakantie 2011 ging dit jaar naar Marokko. Als vakantieland voor een gezin met jonge kinderen (7 en 5 jaar) was dit misschien niet de meest voor de hand liggende keuze. Maar wel een land dat wij graag wilden zien. En ach, die ongemakkelijkheden nemen we wel op de koop toe.

Van tevoren heb ik me drukker gemaakt dan andere vakanties; druk over de hitte, de overnachtingen, ramadan, de vele verplaatsingen en alle mogelijke ziektes. Niet eens zozeer voor mezelf, maar meer hoe de kinderen het zouden doen. En dan was er twee weken voor de vakantie ook nog de inenting voor – of beter geformuleerd; tegen – hepatitis A en DTP.

Op 31 juli 2011 startte de reis van 24 dagen, 12 verschillende overnachtingsplekken, vervoer met huurauto, trein en bus

En terecht. Toen we aankwamen in Marrakech was het 46 graden Celcius. Heet. Nog niet eerder voelde ik zonder iets te doen zweet in stroompjes langs mijn lijf lopen. Maar na een relatief korte periode waren we aan de hitte gewend. En ook aan de andere ongemakkelijkheden wenden we snel.

Koningssteden

Marrakech, Fes, Meknes en Rabat zijn mooie steden. De ommuurde stad, medina, kent vele kleine steegjes met veel kooplui. Die steegjes zijn er om te verdwalen; dus dat deden we dan ook. En die kooplui zijn er om te laten kopen; dus dat deden we dan ook.

De medina kent ook meerdere marktjes met kleden, huiden, kruiden, sloffen, zoetigheden en ijzerwerk, souks. Een openbaar toegankelijk – dus niet meer gebruikte – koranschool, médersa, was er ook altijd wel. En natuurlijk meerdere – in gebruik, dus voor heidenen niet te betreden – moskeeën. Ezels, toegangspoorten (babs) en de prachtigste en verstopte huizen met binnenplaatsen, riads, complementeerde de medina.

Maar als je een van die koningssteden hebt gezien, heb je ze wel allemaal gezien.

Woenstijnovernachting

Aan het eind van de middag werden we verwacht aan de rand van de woestijn: Erg Chebbi. Vanaf hier zagen de zandduinen al fantastisch uit. De oranjegloed stak fel af tegen ‘Carsland’, zoals mijn zoon het dorre landschap, rotsformaties, grind en stof noemde.

Kamelen waren stiekem dromedarissen. Samen met mijn zoon waren wij het zwaarst van de groep en kregen dus het sterkste dier onder het zadel. Echt een lolletje vond ik de hele tocht niet. Behalve dan de stop; halverwege. Net op het moment dat de zon onderging. Prachtig.

In het donker kwamen we bij ons Bedoeïenen tentenkamp aan. De tajine-maaltijd was de beste maaltijd van de drieënhalve week Marokko. Ons bed stond deels buiten de tent. Dus geslapen onder de sterrenhemel. Voor zonsopkomst werden we gewekt.

Dit was genieten. Allemaal.

Geen wanklank?

Natuurlijk wel . Ik blijf – ook op vakantie – kritisch. Lezers van mijn columns zouden beter moeten weten.

Stank en lange termijn

Marokko vind ik vies. Overal afval. Stank is eigenlijk alom aanwezig. Straatjes en tegelvloeren worden wel dagelijks natgemaakt, maar niet gepoetst.

En veel mensen die wij meemaakte in Marokko gaan vooral voor de korte termijn. Relaties worden niet echt aangegaan. Een voorbeeld: onze – niet officiële – gids voor onze eerste dag in Fes kwam de tweede dag gewoonweg niet opdagen. Als het geld voor de ene dag binnen is, lijkt het wel dat er niet meer wordt gezorgd voor volgende dagen.

En dan de islam. Ik heb in Marokko nieuwe inzichten gekregen. En daarover zal ik in mijn volgende column schrijven.

Wat vooral blijft zijn de mooie herinneringen. En ik hoop dat we die nog lang met elkaar kunnen delen.

Voor nu, وداعا

Bert Sonneveld

bert.sonneveld@hetnet.nl